Δευτέρα, 31 Μαρτίου 2014

Το αντίδωρο της ελπίδας


Το αντίδωρο της ελπίδας
Εκκλησία και εθνικοί αγώνες
το ντοκιμαντέρ της Εκκλησίας της Ελλάδος


Σισανίου Παύλος: Σχόλιο στα σχόλια για το 1821

Ὁ καθένας δικαιοῦται νά ἔχει τήν ἄποψη του. Ὁ καθένας δικαιοῦται νά τήν λέει ἀκόμη καί τότε πού λέει ἀνοησίες. Ἔχω καί ἐγώ λοιπόν τό δικαίωμα νά ἔχω τήν ἄποψη μου καί θέλω νά τήν πῶ. Μίλησε ὁ Νίκος Δήμου, ἀπό τό «ΠΟΤΑΜΙ» γιά τό 1821, γιά τούς Ἕλληνες καί τό ρόλο τῆς Ἐκκλησίας. Μίλησε καί ἡ κ. Ρεπούση ἀπό τήν ΔΗΜΑΡ καί εἶπε τά ἴδια περίπου πράγματα. Εἶπαν καί οἱ δύο τά γνωστά ποιηματάκια τους, δυστυχῶς ὅμως γι’αὐτούς, κανένας πλέον δέν τούς χειροκροτεῖ. Ξεπερασμένες ἀπόψεις πού ἁπλά εἶναι ὑπηρετικές ὅσων σκέφθηκαν ὅτι γιά νά ὑποτάξουν τόν Ἕλληνα πρέπει νά τόν πλήξουν στίς ρίζες του, δηλαδή στήν γλῶσσα του, στήν πίστη του, στήν ἱστορία του. Δέν εἶναι βέβαια οἱ μόνοι. Εἶναι καί ἄλλοι πού πιό «ἤπια», μέ δῆθεν ἐπιστημονικό λόγο, ἐπιχειροῦν νά ὑπηρετήσουν τόν ἴδιο στόχο. Σχεδόν ὅλοι μέλη γνωστῶν ὁμάδων πού ἄλλοι δουλεύουν γιά τήν γλῶσσα, ἄλλοι γιά τήν πίστη καί ἄλλοι γιά τήν ἱστορία, δηλαδή ἐναντίον τους.

Αξίζει τον κόπο να ασχοληθεί κανείς μαζί του;

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Με αφορμή τις πρόσφατες προκλητικές δηλώσεις γνωστού πρώην επαγγελματία διαφημιστού σε βάρος αγωνιστών του 1821 και της Εκκλησίας διερωτήθηκα γενικότερα αν αξίζει να ασχοληθεί κανείς με κάποιον που χρησιμοποιεί επικοινωνιακές μεθόδους για να γίνει θόρυβος γύρω από το όνομά του. Αν αξίζει κανείς να ασχοληθεί με κάποιον που ευρισκόμενος στα έσχατα του βίου του – έχει ήδη ξεπεράσει σε ηλικία το προσδόκιμο για άνδρες στην Ελλάδα – δεν δείχνει να διαθέτει την ανάλογη προς την ηλικία του γνώση, σύνεση, μετριοπάθεια και νηφαλιότητα. Αν αξίζει να ασχοληθεί κανείς με κάποιον που στο βιογραφικό του, ως αξιοσημείωτα, αναφέρει το ότι πήρε το βραβείο Ιπεκτσί και το ότι ήταν υποψήφιος της νεοφιλελεύθερης «Δράσης» και τώρα του αριστερού «Ποταμιού». Να σημειωθεί πως αυτές οι δύο διαφορετικές ιδεολογικά πολιτικές κινήσεις συμφωνούν στην αφαίρεση από τους Έλληνες της ιδιοπροσωπίας τους και στην περιθωριοποίηση της Εκκλησίας.

Η δυστυχία να είσαι Έλληνας

του Μελέτη Η. Μελετόπουλου 

 Διάβασα με πραγματική θλίψη ένα άρθρο του κ. Νίκου Δήμου σε πολιτική ιστοσελίδα, με τίτλο «Πότε θα διδαχθούν τα παιδιά την αλήθεια για το 21;» Το άρθρο επιχειρεί να απαξιώσει την μεγάλη Επανάσταση, στην οποία ο κ.Δήμου οφείλει το γεγονός ότι είναι ελεύθερος άνθρωπος και όχι δούλος σε ένα ανελεύθερο κράτος. Στο γεμάτο μίσος κείμενό του, παραθέτει εκφράσεις του τύπου: «Η επανάσταση ξεκίνησε όχι από τους ηρωικούς αρματολούς και κλέφτες (αντίθετα αυτοί και μέσα στον Αγώνα πολεμούσαν σαν μισθοφόροι για αμοιβή και λάφυρα)….», «Το Πατριαρχείο το αφόρισε. Οι Πρόκριτοι και οι Ιεράρχες το χλεύασαν. Ο Καποδίστριας του γύρισε τις πλάτες. Ο Κοραής μας το μυκτήρισε», «Η Εκκλησία όχι μόνο δεν πρωτοστάτησε στον Αγώνα αλλά τον πολέμησε με κάθε τρόπο.», «Φυσικά κανείς δεν ήταν στην Αγία Λαύρα στις 25 Μαρτίου και ο Παλαιών Πατρών Γερμανός όχι μόνο δεν σήκωσε το λάβαρο (που φτιάχτηκε μετά από 50 χρόνια) αλλά έβριζε τον επαναστάτη Παπαφλέσσα ως ‘εξωλέστατον’», «Η επανάσταση του 21 απέτυχε ολοκληρωτικά», «Στην Επανάσταση έγιναν πράξεις θηριωδίας εκ μέρους των Ελλήνων. Στην κατάληψη της Τριπολιτσάς σφάχτηκαν πάνω από 30.000 άμαχοι – ανάμεσά τους πολλοί Εβραίοι που ήταν αμέτοχοι στον αγώνα. Λόγος: το πλιάτσικο….. (Αντίθετα οι Τουρκαλβανοί υπερασπιστές της πόλης έφυγαν αλώβητοι μετά από συμφωνία. Που σημαίνει ότι ο Κολοκοτρώνης είχε τον έλεγχο του στρατού του και άρα επέτρεψε τη εθνοκάθαρση).” Κλπ. κλπ.

Κυριακή, 30 Μαρτίου 2014

Προσεγγίζοντας την ησυχαστική ζωή του αββά Ισαάκ του Σύρου

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

Ο αββάς Ισαάκ ο Σύρος υπήρξε ένας από τους μεγαλύτερους ησυχαστές του ορθόδοξου μοναχισμού. Για το λόγο αυτό και οι ασκητικοί του λόγοι απευθύνονται κατεξοχήν στους μοναχούς που ζούνε με τον ησυχαστικό τρόπο ζωής. Θα μπορούσε κανείς να συμπεράνει ότι οι λόγοι του οσίου δεν αφορούν τη μεγάλη πλειοψηφία τόσο των πιστών που ζούνε μέσα στον κόσμο όσο και των μοναχών που επέλεξαν την κοινοβιακή ζωή. Κι όμως. Ο Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης προτρέπει όχι μόνο τους προχωρημένους ησυχαστές να μελετούν τον αββά Ισαάκ αλλά και τους αρχάριους. Γράφει σχετικά:«Πολύ θα σε βοηθήσει ο Αββάς Ισαάκ διότι και το βαθύτερο νόημα της ζωής δίνει να καταλάβει κανείς και κάθε είδους μικρό ή μεγάλο κόμπλεξ και εάν έχει ο άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό, τον βοηθάει για να τα διώξει. Η ολίγη μελέτη στον Αββά Ισαάκ αλλοιώνει την ψυχή με τις πολλές της βιταμίνες»[1].

Ο αββάς Ισαάκ ήταν συριακής καταγωγής και έγινε μοναχός σε μικρή ηλικία. Παρέμεινε για λίγο σε κοινόβιο μοναστήρι και αργότερα αποσύρθηκε σε ησυχαστικό μέρος ζώντας μόνος την ζωή της απόλυτης ησυχίας και σιωπής. Για πέντε μόνο μήνες άντεξε το επισκοπικό αξίωμα όταν εξελέγη επίσκοπος Νινευΐ. Εγκατέλειψε τον επισκοπικό θρόνο και επέστρεψε στην αγαπημένη του έρημο επειδή δεν άντεχε τους περισπασμούς του επισκοπικού αξιώματος αλλά και την αδιαφορία των πιστών για τη διδασκαλία του Χριστού που περιέχεται στα άγια Ευαγγέλια. Εκεί στην έρημο έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και εκοιμήθη σε βαθύ γήρας, σχεδόν τυφλός εξαιτίας της πολλής μελέτης αλλά και της αυστηρής άσκησης.

Σάββατο, 29 Μαρτίου 2014

Μ.Κ.Ο.(ισμός)

Ο «ανθρωπισμός» του κεφαλαίου και του νεοαποικισμού
Του «Απάνθρωπου» 
Από τότε που οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις – γέννημα του κινήματος του ’68 – αποτελούσαν εναλλακτική θέσμιση της κοινωνίας ενάντια τόσο στον κρατισμό, όσο και στο ιδιωτικό κεφάλαιο, κύλισε πολύ νερό στ’αυλάκι.
Η ενσωμάτωση του αντιθέτου και του διαφορετικού αποτελεί βασικό μηχανισμό της πολιτικής και οικονομικής εξουσίας. Οι Μ.Κ.Ο δεν αποτέλεσαν εξαίρεση. Εντάσσονται πια στο σημειολογικό υλικό της μετανεωτερικής κυριαρχίας και, εν μέσω οικονομικής κρίσης στην Ελλάδα, διαμορφώνουν το ιδεολογικό περιβάλλον αντιμετώπισης της φτώχειας.
Εσχάτως, στο πλήθος οργανώσεων υγείας και κοινωνικής φροντίδας, προστίθεται και το Open Society Foundations (OSF)  του παλιού γνώριμου Τζορτζ Σόρος, μέσω του Solidarity Now (παρακλάδι του ιδρύματος στην Ελλάδα). Μετά το πετρέλαιο που δώριζε σε σχολεία και οργανισμούς, το ίδρυμα στοχεύει στη δημιουργία τεσσάρων κέντρων αλληλεγγύης, στο πρότυπο του πρώτου κέντρου, που εγκαινίασε ο Μπουτάρης στη Θεσσαλονίκη. Μέσω των Μ.Κ.Ο. Άρσις και ΠΡΑΚΣΙΣ, προσφέρει νομική στήριξη για προβλήματα και επιπτώσεις της κρίσης (χρέη, δάνεια, εργασιακά, προνοιακά, κ.α), καθώς και ιατρική και ψυχολογική στήριξη των αποδυναμωμένων πολιτών. Στην Αθήνα, σε συνεργασία με την τοπική αυτοδιοίκηση και τις συνήθεις Μ.Κ.Ο, το κέντρο θα λειτουργήσει στο παλιό Φρουραρχείο, στο Σταθμό Λαρίσης.

Παρασκευή, 28 Μαρτίου 2014

Πώς διάβασαν την «υπογραφή» της Μεγάλης Εκρηξης

Βάρβογλης Χάρης

Η άμεση παρατήρηση βαρυτικών κυμάτων που προέρχονται από τη γέννηση του Σύμπαντος αποτελεί σταθμό για τη Φυσική. Επιβεβαιώνει τη θεωρία του πληθωρισμού και ανοίγει νέους δρόμους για μια «θεωρία των Πάντων»

Τα βαρυτικά κύματα είναι η τελευταία από τις προβλέψεις της Γενικής Θεωρίας της Σχετικότητας που δεν έχει ακόμη επαληθευθεί πειραματικά και ο πληθωρισμός είναι μια θεωρία που ερμηνεύει την ομοιομορφία του Σύμπαντος με την υπόθεση ότι λίγο μετά τη δημιουργία του αυτό διαστελλόταν με ταχύτητες μεγαλύτερες από την ταχύτητα του φωτός. Την περασμένη Δευτέρα αμερικανοί αστρονόμοι ανακοίνωσαν ότι παρατήρησαν τα ίχνη της εκπομπής βαρυτικών κυμάτων κατά τη διάρκεια της πληθωριστικής φάσης του Σύμπαντος, αμέσως μετά τη στιγμή της Μεγάλης Εκρηξης. Η ανακάλυψη αυτή έχει ιστορική σημασία, όχι τόσο επειδή επιβεβαιώνει την ύπαρξη των βαρυτικών κυμάτων όσο επειδή είναι η πρώτη χειροπιαστή ένδειξη - αν όχι απόδειξη - της θεωρίας του πληθωριστικού Σύμπαντος. Και μπορεί επιπλέον να έχει ανοίξει ένα παράθυρο ελέγχου των θεωριών που προσπαθούν να ενοποιήσουν τις τρεις από τις τέσσερις βασικές δυνάμεις της φύσης, καθώς και αυτών που προσπαθούν να συνδέσουν τη βαρύτητα με την κβαντομηχανική.

Η προσευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου


Η προσευχή του Οσίου Εφραίμ του Σύρου

Κύριε και Δέσποτα της ζωής μου, πνεύμα αργίας, περιεργίας,φιλαρχίας, και αργολογίας μη μοι δως. Πνεύμα δε σωφροσύνης, ταπεινοφροσύνης, υπομονής, και αγάπης χάρισε μοι τω σω δούλω. Ναι Κύριε Βασιλεύ, δώρησαί μοι του οράν τα εμά πταίσματα, και μη κατακρίνειν τον αδελφόν μου˙ ότι ευλογητός ει εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Στη συνεχή και δύσκολη προσπάθεια της πνευματικής ανάρρωσης ανθρώπου, η Εκκλησία δεν ξεχωρίζει την ψυχή από το σώμα. Ο όλος άνθρωπος απομακρύνθηκε από το Θεό, ο όλος άνθρωπος πρέπει να ανορθωθεί, ο όλος άνθρωπος πρέπει να επιστρέψει με ταπείνωση και αγάπη.

Η καταστροφή της αμαρτίας υπάρχει όταν νικάει η σάρκα, η αλαζονεία - το ζωώδες, το παράλογο, η σαρκική επιθυμία μέσα μας - τα πνευματικό και το θείο. Αλλά τα σώμα είναι δοξασμένο, το σώμα είναι άγιο, τόσο άγιο που ο ίδιος ο Θεός «σαρξ εγένετο».

Η παρουσία της Ορθοδοξίας στο Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι


Τα μέλη της Επιτροπής των αντιπροσώπων των Ορθοδόξων Εκκλησιών στην Ευρωπαϊκή Ένωση (CROCEU) σε συνάντησή τους στις Βρυξέλλες εξέδωσαν το ακόλουθο Ανακοινωθέν εν όψει των επικειμένων ευρωπαϊκών εκλογών του Μαΐου 2014, που έχουν προγραμματισθεί να γίνουν στα είκοσι οκτώ κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, με σκοπό την ανανέωση των 751 μελών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για τα επόμενα πέντε χρόνια.

Οι αντιπρόσωποι, πρώτα, έλαβαν υπόψη τις διευρυμένες ευθύνες και αρμοδιότητες του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου σύμφωνα με τη Συνθήκη της Λισσαβόνας. Επίσης συζήτησαν το θέμα της σπουδαιότητας της συμμετοχής των Ευρωπαίων πολιτών, ειδικά των χριστιανών, στις επόμενες εκλογές.

Οι Ορθόδοξοι αντιπρόσωποι θα ήθελαν να υπογραμμίσουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι απλά ένας θεσμός που ιδρύθηκε για να εξασφαλίσει ατομικά και συλλογικά συμφέροντα. Είναι μάλλον ένας παραλήπτης που αγκαλιάζει τις προσδοκίες εκατοντάδων εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν στη χώρα τους, που επιθυμούν να είναι μέρος μιας ευρύτερης οικογένειας εθνών, που εργάζονται μαζί για την εδραίωση κοινωνικών κριτηρίων, της αξίας της ζωής και της ασφάλειας στην κοινωνία. Όλοι μοιράζονται την ευθύνη για την οικοδόμηση και ανάπτυξη θεσμών ασφαλώς αειφόρ� �ν από κοινωνική, οικονομική και περιβαλλοντική άποψη. Οι χριστιανοί ενθαρρύνονται να λάβουν ενεργό μέρος στις εκλογές και έτσι να συμβάλουν στη βελτίωση του ευρωπαϊκού σχεδίου.

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

Απάντηση σε ανιστόρητες απόψεις για την Εκκλησία και το 1821


Χωρίς τον ορθόδοξο κλήρο δεν θα πετύχαινε η μεγάλη εθνική εξόρμηση του 1821. Ορισμένοι προπαγανδιστές ξεπερασμένων ιδεολογιών αρνούνται τον ρόλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας, όπως φάνηκε και από δημοσιεύματα και τηλεοπτικές εκπομπές των τελευταίων ημερών. Αποδεικνύονται ανιστόρητοι και εμπαθείς. 

Ο Γάλλος Πρόξενος Πουκεβίλ, ο οποίος έζησε τα γεγονότα της Ελληνικής Επαναστάσεως, γράφει ότι 100 Πατριάρχες και Επίσκοποι θανατώθηκαν κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας και του Αγώνος. 80 κινήματα έκαναν οι Έλληνες πριν από το 1821 και στα περισσότερα πρωτοστατούσαν Επίσκοποι. Θυμίζω ότι από το 1680 έως το 1700 η Ανατολική Στερεά ήταν ελεύθερη μετά από την εξέγερση δύο Επισκόπων, του Θηβών Ιεροθέου και του Σαλώνων Φιλοθέου. 

Το 1821 βάφεται με το αίμα του Πατριάρχη Γρηγορίου Ε΄ και του Πατριάρχη Κυρίλλου Στ΄, του από Ανδριανουπόλεως. Εκτός από τον Επίσκοπο της Πάτρας Γερμανό που ευλόγησε το λάβαρο στην Αγία Λαύρα (17 Μαρτίου 1821) και στην Πάτρα (25 Μαρτίου 1821), ο Σαλώνων Ησαΐας κηρύσσει την Επανάσταση στη Φωκίδα και θυσιάζεται στην Αλαμάνα. Στην Πάτμο έρχεται γι’ αυτόν τον σκοπό ο Πάτμιος Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόφιλος Παγκώστας και υψώνει και αυτός λάβαρο επαναστατικό. Από τότε δεν ξαναγύρισε στον θρόνο του. 

Μόνο στην Κρήτη διατηρήθηκαν όλες οι ελληνικές γραφές από την 3η χιλιετία π.χ

Της ΝΙΝΕΤΤΑΣ ΚΟΝΤΡΑΡΟΥ-ΡΑΣΣΙΑ

Οι Κρήτες μπορεί να είναι υπερήφανοι γιατί στον τόπο τους διατηρήθηκαν όλες οι μορφές ελληνικής γραφής από την 3η χιλιετία π.Χ. μέχρι τα ελληνιστικά χρόνια. Είναι η μόνη περιοχή της Ελλάδας στην οποία συμβαίνει αυτό αποδεδειγμένα και τεκμηριωμένα, σύμφωνα με τον πρώην διευθυντή του Επιγραφικού Μουσείου Χαράλαμπο Κριτζά.
Επιγραφή της Γόρτυνας γραμμένη βουστροφηδόν σε δωρική διάλεκτο
Επιγραφή της Γόρτυνας γραμμένη βουστροφηδόν σε δωρική διάλεκτο «Στην Κρήτη έχουμε γραφές με ιδεογράμματα και εικονογράμματα πάνω σε σφραγιδόλιθους που χρονολογούνται στο τέλος της 3ης χιλιετίας π.Χ.» μας είπε ο κ. Κριτζάς, μετά την ομιλία του στο πλαίσιο των μαθημάτων της Αρχαιολογικής Εταιρείας που είναι αφιερωμένα στην Κρήτη, καθώς φέτος συμπληρώθηκαν 100 χρόνια από την απελευθέρωσή της από τους Τούρκους.
Η αφήγηση του κ. Κριτζά ακολουθεί την εξέλιξη της ελληνικής γραφής, κάνοντας την πρώτη στάση στη λεγόμενη ιερογλυφική γραφή, η οποία είναι, όπως ο ίδιος επισημαίνει, μια συστηματικότερη μορφή γραφής, με κύριο παράδειγμα το Δίσκο της Φαιστού, που κρατάει ώς σήμερα το μυστήριό του, καθώς δεν μπορεί ακόμη να διαβαστεί. Τα τελευταία δείγματα της ιερογλυφικής γραφής φθάνουν ώς το 1500 π.Χ.

Σε ποιον "ανήκει" το Κατάρ ; Μιά διαφωνία που υπενθυμίζει «Αβδηρητισμό» Ανακυκλωμένη αντιπαλότητα με σαφή κίνητρα και αόρατους υποκινητές

του θεολόγου και ιστορικού Αριστείδη Πανώτη, για το Amen.gr 

Η «Σύναξη των Ορθοδόξων Προκαθήμενων» που συνήλθε στο Φανάρι για να ασχοληθεί με τη μέλλουσα συγκρότηση της «Μεγάλης Συνόδου» ήταν σπουδαιότατη πράξη εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας μας για να εκφράσει τη ζωή και την ενότητα της η Εκκλησίας μας. Όμως και πάλι κατά τη διεξαγωγή των εργασιών της εμφανίστηκε η παλαιά Μοσχοβίτικη τακτική να επιδεικνύεται η «υπερέχουσα» ευαισθησία των Ρώσων σε διαδικαστικά και δεοντολογικά θέματα, όπως έπραξαν και στην Γ΄ Πανορθόδοξη Διάσκεψη στη Ρόδο το 1964. Τότε ο Λενινγκράντ Νικόδημος Ροτώφ (1929-1978), γέροντας του σημερινού Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλου, τηρούσε αντίθετη στάση από εκείνη του προεδρείου και συνεχώς έθετε παρόμοια ζητήματα για να επιδεικνύει πάντα την άποψη του Πατριαρχείου του στούς συνέδρους και το βράδυ ιεροκρυφίως επισκεπτόταν τον προεδρεύοντα μητροπολίτη Μελίτωνα για να του εξηγήσει πως είχαν τότε οι «άνωθεν υποδείξεις» για τα εκκλησιαστικά πράγματα στη χώρα του και να ζητήσει συγγνώμη για την στάση του!

Τετάρτη, 26 Μαρτίου 2014

Νέα εγκύκλιος προς Διευθυντές για τις ομάδες εργασίας για την αυτοαξιολόγηση

Θέμα: «Διευκρινίσεις ως προς την εφαρμογή του θεσμού της Αξιολόγησης του Εκπαιδευτικού Έργου της σχολικής μονάδας κατά το σχολικό έτος 2013-2014».

«Σε περίπτωση που ο σύλλογος διδασκόντων δεν μπορεί να καταλήξει σε απόφαση συγκρότησης επαρκούς αριθμού ομάδων εργασίας ή συγκεκριμένης σύνθεσης ή κατανομής αρμοδιοτήτων (π.χ. τους δείκτες που θα επεξεργαστεί κάθε ομάδα), τότε ο Διευθυντής του σχολείου, σύμφωνα με το άρθρο 39, παρ. 15, ΦΕΚ 1340/2002, υποχρεούται να ορίσει τον αριθμό, τη σύνθεση και τις συγκεκριμένες αρμοδιότητες κάθε ομάδας».

Διαβάστε παρακάτω την εγκύκλιο

Το υλικό (οδηγίες) για την αξιολόγηση των καθηγητών-δασκάλων-νηπιαγωγών που μοιράστηκε στα Στελέχη Εκπαίδευσης στα Σεμινάρια στο υπ.Παιδείας (ΠΔ 152/2013) -Δείκτες, ενδεικτικά παραδείγματα και περιπτώσεις μελέτης, πίνακες κλπ

Το υλικό (οδηγίες για την αξιολόγηση των δασκλάλων, νηπιαγωγών και καθηγητών) που μοιράζεται  στα Στελέχη Εκπαίδευσης  (Διευθυντές Εκπαίδευσης και Σχολικούς Συμβούλους) στα Σεμινάρια Αξιολόγησης, που γίνονται στο υπουργείο Παιδείας φέρει τον τίτλο « Επιμορφωτικό Υλικό για την Αξιολόγηση Στελεχών και Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης (ΠΔ 152/2013)» και αποτελείται από δύο μέρη :
Το πρώτο  μέρος περιέχει την «Εισαγωγή στις Θεωρητικές Αρχές, τις Διαδικασίες και τα Εργαλεία του Πλαισίου Αξιολόγησης»
Το δεύτρεο μέρος περιέχει:
 1 Αξιολόγηση Εκπαιδευτικών
Ρούμπρικες και Δείκτες
Ενδεικτικά Παραδείγματα
Μελέτες Περίπτωσης για τα Επιμορφωτικά
Σεμινάρια
Δελτία Αξιολογικών Εκθέσεων
 2 Αξιολόγηση Στελεχών Εκπαίδευσης
Ρούμπρικες και Δείκτες
Ενδεικτικά Παραδείγματα
Μελέτες Περίπτωσης για τα Επιμορφωτικά
Σεμινάρια
Δελτία Αξιολογικών Εκθέσεων
Συγγραφείς   είναι οι: Ηλίας Γ. Ματσαγγούρας Παρασκευάς Γιαλούρης Αλεξάνδρα Χ. Κουλουμπαρίτση
ΓΙΑ ΝΑ ΑΝΟΙΞΕΤΕ ΤΟ ΥΛΙΚΟ ΚΑΝΕΤΕ ΚΛΙΚ ΕΔΩ
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το περιεχόμενο του επιμορφωτικού υλικού για την αξιολόγηση στελεχών και εκπαιδευτικών (εισαγωγές, δείκτες, ενδεικτικά παραδείγματα και περιπτώσεις μελέτης, πίνακες κλπ) αποτελεί υλικό για τα επιμορφωτικά σεμινάρια και όχι νομικό κείμενο. Βασικός σκοπός του είναι (α) να βοηθήσει τους επιμορφούμενους αξιολογητές να εξοικειωθούν σε μεγαλύτερο βαθμό με το Π.Δ. 152/2013 και (β) να αποτελέσει βάση προβληματισμού, ανταλλαγής απόψεων και εξάσκησης σε τομείς που ενδεχομένως θα απασχολήσουν τους αξιολογητές. Κατά την άσκηση του έργου της αξιολόγησης, οι αξιολογητές οφείλουν να εφαρμόσουν τις προβλέψεις του Π.Δ. 152/2013, ασκώντας τις σχετικές αρμοδιότητές τους που προκύπτουν θεσμικά από τη θέση που κατέχουν.

Τρίτη, 25 Μαρτίου 2014

25 Μαρτίου 1944... κι αυτή, επέτειος


Α woman weeps during the deportation of the Jews of Ioannina on March 25, 1944. The deportation was enforced by the German army. Almost all of the people deported were murdered on or shortly after April 11, 1944, when the train carrying them reached Auschwitz-Birkenau.[17][18]

Η Γερμανία παραδόθηκε ένα χρόνο αργότερα, στις 7 Μαϊου του 1945
Χάρη στην Σοβιετική, και νυν Ρώσικη, απειλή, παριστάνει την ...Ευρώπη.

Οι πραγματικοί λόγοι για τους οποίους έγινε το Ναυαρίνο

του Μελέτη Η. Μελετόπουλου* 

 Κάθε σημαντική εθνική προσπάθεια επιτυγχάνει χάρις στον σωστό στρατηγικό σχεδιασμό και την διπλωματική δράση. Αλλά απαιτείται και η κατάλληλη και ευνοϊκή διεθνής συγκυρία, την οποία κάθε έθνος που επιδιώκει έναν μεγάλο σκοπό οφείλει να εντοπίζει, να αναλύει σωστά και να εκμεταλλεύεται. 

 Τον στρατηγικό σχεδιασμό, στην Ελληνική Επανάσταση, εξασφάλισε με γνώση, εμπειρία και ψυχραιμία ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, όχι εξ αποστάσεως, αλλά πολεμώντας στην πρώτη γραμμή του πυρός. Την διπλωματική δράση χειρίστηκε ιδιοφυώς ο Ιωάννης Καποδίστριας, θυσιάζοντας την θέση του υπουργού Εξωτερικών της Ρωσσίας. Υπήρξε όμως και η διεθνής ευνοϊκή συγκυρία, χωρίς την οποία η Επανάσταση δεν θα είχε οδηγήσει στην ίδρυση ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους. Η συγκυρία έγινε ευνοϊκή γιά τους επαναστατημένους Έλληνες αργά αλλά σωτήρια. Και εκδηλώθηκε στο Ναυαρίνο. 

Το ελληνικό έθνος δεν είναι πρόσφατη κατασκευή

Α­πό­σπα­σμα α­πό το βι­βλί­ο του Μελέτη Μελετόπουλου, To ζήτημα του πατριωτισμού, το ο­ποί­ο κυ­κλο­φό­ρη­σε πέ­ρυ­σι α­πό τις εκ­δό­σεις Πα­πα­ζή­ση, δημοσιεύτηκε στο Άρδην τ. 84.

Τά στε­ρε­ό­τυ­πα καί οἱ ἰ­δε­ο­λη­ψί­ες τῆς «προ­ο­δευ­τι­κῆς» δι­α­νό­η­σης

«Θά ᾽ρθει πρῶ­τα ἕ­να ψευ­το­ρω­µ­έ­ϊ­κο˙
νά µήν τό πι­στέ­ψεις. Θά φύ­γει πί­σω».
Κο­σµ­ᾶς Αἰ­τω­λός

Μία ὀ­λι­γά­ρι­θµ­η ἀλ­λά παν­τα­χοῦ πα­ροῦ­σα ὁ­µ­ά­δα πα­νε­πι­στη­µ­ια­κῶν, δη­µ­ο­σι­ο­γρά­φων, δι­α­νο­ου­µ­έ­νων καί πο­λι­τευ­τῶν ἐ­πι­χει­ρεῖ τά τε­λευ­ταῖ­α χρό­νια µέ συ­στη­µ­α­τι­κό καί ἐ­πί­µ­ο­νο τρό­πο νά ἐ­πη­ρε­ά­σει τήν κοι­νή γνώ­µ­η καί ἰ­δι­α­ί­τε­ρα τήν νε­ο­λα­ί­α καί νά µ­ε­τα­βά­λει τήν ἱ­στο­ρι­κή συ­νε­ί­δη­ση καί το­ύς πο­λι­τι­κο­ύς προ­σα­να­το­λι­σµ­ο­ύς τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ λα­οῦ. Προ­ω­θεῖ και­νο­φα­νεῖς ἀ­πό­ψεις γιά γε­γο­νό­τα µ­ε­ί­ζο­νος ση­µ­α­σί­ας, ὅ­πως ἡ Ἑλ­λη­νι­κή Ἐ­πα­νά­στα­ση, ἀλ­λά καί ὑ­πο­στη­ρί­ζει συγ­κε­κρι­µ­έ­νες θέ­σεις γιά τίς σύγ­χρο­νες ἑλ­λη­νο­τουρ­κι­κές σχέ­σεις, τό Κυ­πρια­κό, τήν ἐν­τα­ξια­κή πο­ρε­ί­α τῆς Τουρ­κί­ας πρός τήν Εὐ­ρω­πα­ϊ­κή ῞Ε­νω­ση, τήν ὑ­πο­τι­θέ­µ­ε­νη ὕ­παρ­ξη µ­ει­ο­νο­τή­των στό ἐ­σω­τε­ρι­κό τοῦ ἑλ­λη­νι­κοῦ κρά­τους, τήν ἀ­πό­δο­ση ρα­τσι­στι­κῶν καί σω­βι­νι­στι­κῶν χα­ρα­κτη­ρι­στι­κῶν στόν ἑλ­λη­νι­κό λαό, τήν σχέ­ση µ­ας µέ τήν Ὀρ­θο­δο­ξί­α καί πολ­λά ἄλ­λα. Ἡ ἀ­πή­χη­ση αὐ­τῶν τῶν ἀν­τι­λή­ψε­ων στήν ἑλ­λη­νι­κή κοι­νω­νί­α εἶ­ναι ἐ­λά­χι­στη, ἀ­φοῦ ὅ­λες οἱ ἔγ­κυ­ρες µ­ε­τρή­σεις τῆς κοι­νῆς γνώ­µ­ης δε­ί­χνουν µία συν­τρι­πτι­κή κυ­ρι­αρ­χί­α τοῦ πα­τρι­ω­τι­κοῦ αἰ­σθή­µ­α­τος καί τῶν πα­ρα­δο­σια­κῶν ἀ­ξι­ῶν σέ ὅ­λες τίς ἡ­λι­κί­ες καί τίς κοι­νω­νι­κές ὁ­µ­ά­δες. Πα­ρά ταῦ­τα, ἡ προ­σπά­θεια χον­δρο­ει­δοῦς ἀ­να­θε­ώ­ρη­σης τῆς ἑλ­λη­νι­κῆς ἱ­στο­ρί­ας, µ­α­ζί µέ τήν προ­ώ­θη­ση «ἐ­ναλ­λα­κτι­κῶν» ἀ­πό­ψε­ων στά ἐ­θνι­κά µ­ας θέ­µ­α­τα, ἔ­χουν προ­κα­λέ­σει κα­τά και­ρούς µ­ε­γά­λες ἀν­τι­δρά­σεις καί τήν ὀργή τῆς κοι­νῆς γνώ­µ­ης. []

Ο Ευαγγελισμός της Θεοτόκου (Σεβ. Μητροπ. Ναυπάκτου & Αγ. Βλασίου Ιερόθεος).



α) Τι σημαίνει ευαγγελισμός

β) Η θέωση της Παναγίας
γ) Θεοτόκος και προπατορικό αμάρτημα
δ) Υπακοή και ελευθερία της Θεοτόκου
ε) Η σύλληψη του Λόγου έγινε δημιουργικώς
στ) Η θέωση της ανθρωπίνης φύσεως «άμα τη προσλήψει»
ζ) Η υπέρ φύσιν και κατά φύσιν κυοφορία
η) Η σύλληψη ανήδονος, η κυοφορία άκοπος και η γέννηση ανώδυνος
θ) Η Θεοτόκος τύπος του μέλλοντος αιώνος
ι) Προσωπική μέθεξη του Ευαγγελισμού

Η εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου είναι Δεσποτικοθεομητορική εορτή. Αυτό σημαίνει ότι είναι Δεσποτική επειδή αναφέρεται στον Δεσπότη Χριστό, ο οποίος συνελήφθη στην γαστέρα της Θεοτόκου, και θεομητορική εορτή επειδή αναφέρεται στο πρόσωπο εκείνο που συνετέλεσε στην σύλληψη και την ενανθρώπηση του Λόγου του Θεού, δηλαδή την Παναγία.
Η Θεοτόκος Μαρία έχει μεγάλη αξία και σπουδαία θέση στην Εκκλησία, ακριβώς γιατί ήταν το πρόσωπο εκείνο που περίμεναν όλες οι γενεές, και αυτή έδωσε στον Λόγο του Θεού την ανθρώπινη φύση. Έτσι, το πρόσωπο της Θεοτόκου συνδέεται στενά με το Πρόσωπο του Χριστού. Και η αξία της Παναγίας δεν οφείλεται μόνον στις αρετές της, αλλά κυρίως στον καρπό της κοιλίας της. Γι’ αυτό, η Θεοτοκολογία συνδέεται στενώτατα με την Χριστολογία. Όταν κάνουμε λόγο για τον Χριστό δεν μπορούμε να αγνοήσουμε αυτήν που του έδωσε σάρκα, και όταν κάνουμε λόγο για την Παναγία, αναφερόμαστε ταυτόχρονα και στον Χριστό, γιατί από Αυτόν αντλεί Χάρη και αξία. Αυτό φαίνεται καθαρά στην ακολουθία των Χαιρετισμών, στην οποία υμνείται η Θεοτόκος, αλλά πάντοτε εν συνδυασμώ με το ότι είναι μητέρα του Χριστού: «Χαίρε ότι υπάρχεις βασιλέως καθέδρα, χαίρε ότι βαστάζεις τον βαστάζοντα πάντα».

ΤΑ «ΧΟΥΈΛΙΑΣ» ΤΟῦ ’21 (Σαρ. Καργάκος) «Μὲς στὴν ἔρμη χώρα, ποιός μένει νὰ κρατήσει ἄσβηστο τὸν πυρσὸ τοῦ ’21;»



Τὰ «χουέλιας» τοῦ ’21

Τοῦ Σαρ. Καργάκου


   Κάθε φορὰ ποὺ πλησιάζει μία ἐθνικὴ ἐπέτειος τρέμω γιὰ τοὺς… νεκρούς μας! Μὴν ἔλθουν ἀπὸ τὰ βάθη τοῦ Κάτω Κόσμου καί, βλέποντας τὰ χάλια τοῦ Πάνω Κόσμου μας, ζητήσουν ἀπὸ τὸ Χάρο νὰ τοὺς πάει στὰ τρίσβαθα κι ἀκόμη πιὸ βαθειά. Εἶναι θλιβερὸ σὲ κάθε ἐθνικὴ ἐπέτειο οἱ ἥρωες νεκροί μας νὰ διαπιστώνουν μελαγχολικά, πόσο δὲν μοιάζουνε μὲ μᾶς. Ἐκεῖνοι ἦσαν ἀπὸ ἄλλη «πάστα». Ἐμεῖς γίναμε πιὸ μαλακοὶ κι ἀπὸ ὀδοντόπαστα. Φοβόμαστε ἀκόμη καὶ τὴ σκιά μας! Οἱ μόνοι ποὺ λεβεντοπερπατοῦν εἶναι οἱ κακοποιοί. Οἱ πιὸ ἀδιάντροποι νοσφίζονται καὶ τὸ ’21. Κι ἦταν φυσικό, γιατί χάσαμε τὰ ἴχνη, χάσαμε τὸ βηματισμὸ ποὺ μᾶς ἔφερναν ὣς τὸ ’21.

         Διάβασα πρὶν ἀπὸ καιρὸ κάτι ἐντυπωσιακό. Κοντὰ στὴν Ἀβάνα ὑπάρχει τὸ πιὸ σεβάσμιο μνημεῖο τῆς Κούβας: Μία σειρὰ ἀπὸ ἀχνάρια ποδιῶν πάνω στὸν πετρωμένο πηλὸ στὴν ὄχθη μίας λίμνης. Τὰ ἀχνάρια αὐτὰ εἶναι γνωστὰ μὲ τὴν ὀνομασία «Χουέλιας ντὲ Ἀκαχουλίνκα». Χουέλιας εἶναι τὰ ἀχνάρια καὶ Ἀκαχουλίνκα εἶναι τὸ ὄνομα τῆς λίμνης. Σ’ ἕναν ἀπρόσεκτο ἐπισκέπτη κάποιος ἀπὸ τοὺς γέροντες τῆς περιοχῆς ἔκανε μία παρατήρηση σοφή: «Πρόσεχε ποπατςγιατί τ χνάρια σου μπορε ν ζήσουν περισσότερο π σένα»! 

Δευτέρα, 24 Μαρτίου 2014

Το οικουμενικό μήνυμα του 1821

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας, Πολιτικός Επιστήμων

Καθώς ετοιμαζόμαστε να εορτάσουμε τη διπλή εορτή, τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου και την Ελληνική Επανάσταση είναι χρήσιμο να συνειδητοποιήσουμε ότι το 1821 ήταν ταυτοχρόνως μία εθνική και μία οικουμενική, πανανθρώπινη επανάσταση. Ήταν πρωτίστως εθνική εξέγερση με σύνθημα «για του Χριστού την Πίστη την αγία και της Πατρίδος την Ελευθερία». Ορθόδοξη Πίστη, αντιστασιακό πνεύμα του Ελληνισμού, κοινοτική αυτοδιοίκηση, κρυφά και φανερά σχολεία, η ικανότητα του έθνους μας στο εμπόριο και στη ναυτιλία, αυτά ήσαν τα κυριώτερα θεμέλια της εθνικής ανεξαρτησίας. Υπάρχει, όμως, και η οικουμενική διάσταση του Αγώνος. Το 1821 ξεπέρασε τα σύνορα και συγκίνησε πολλά έθνη ανά την Υφήλιο.

Αραβόφωνοι Ορθόδοξοι Χριστιανοί, οι Ρουμ Ορτοντόξ του Λιβάνου, ξεσηκώθηκαν μαζί μας κατά των Τούρκων. Ο Χατζημιχάλης Νταλιάνης κατέβηκε από τη Βόρειο Ήπειρο για να τους ενσωματώσει στην κοινή προσπάθεια. Ακόμη και σήμερα στα σπίτια των Ρωμηών Ορθοδόξων του Λιβάνου και της Συρίας βρίσκεις εικόνες του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, αν και ο ίδιος ουδέποτε επισκέφθηκε την περιοχή αυτή.

Καρλ Μαρξ – Φρίντριχ Ένγκελς και η Επανάσταση του 1821. Μια άγνωστη σχέση

egels marx
Μαρξ και Ένγκελς : Oι ορκισμένοι εχθροί της ελληνικής επανάστασης του 1821

Κάποτε ο Λένιν μιλούσε σε ορισμένους κομματικούς συντρόφους του για ένα θέμα. Όμως ένας απ’ αυτούς, αντιλαμβανόμενος το πόσο αντίθετα με την πραγματικότητα ήταν αυτά που άκουγε, τόλμησε να εκφράσει την αντίρρησή του, λέγοντας στον Λένιν τα εξής…
«Μα, σύντροφε Λένιν, αυτά που λέτε είναι αντίθετα προς τα γεγονότα!». Τότε ο Λένιν, χωρίς καθόλου να ταραχτεί, απάντησε με ολύμπια ηρεμία στον αφελή του σύντροφο: «Ε τότε, τόσο το χειρότερο για τα γεγονότα!». Αυτήν την αρχή του Λένιν εφαρμόζουν, με αξιέπαινη ακρίβεια, όλοι οι κομμουνιστές του κόσμου μέχρι και σήμερα.
Εδώ και δύο χρόνια έχω αποδείξει με δύο μελέτες (πρώτη και δεύτερη)
μου, ότι εκείνος που όρισε την 25η Μαρτίου ως ημέρα για την έναρξη της επανάστασης του ’21 δεν ήταν ο Όθωνας το 1838, ή η εκκλησία, αλλά ο ίδιος ο Αλέξανδρος Υψηλάντης, ήδη από το 1820. Και όμως, στις 25 Μαρτίου 2009 ο Ριζοσπάστης δημοσίευσε ένα άρθρο, όπου λέει για ακόμη μια φορά «τα παλιά τα βαρετά εκείνα». Ότι δηλαδή η 25 Μαρτίου προσδιορίσθηκε ως ημερομηνία για την έναρξη της επανάστασης μόλις το 1838 από τον Όθωνα και την εκκλησία.

Οι παρακαταθήκες των αγωνιστών του 1821

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οι Έλληνες έχουμε πάθει ένα γερό στραπάτσο τα τελευταία χρόνια. Αυτό έχει επηρεάσει κυρίως τις ευαίσθητες ψυχές των νέων μας, οι οποίοι υφίστανται τις βαρύτατες συνέπειες από τα λάθη των μεγαλυτέρων τους. Τα παιδιά και τους νέους μας χωρίς να το θέλουν και χωρίς να το ξέρουν, τους κάναμε σαν ένα ζαλισμένο κοπάδι, που δεν ξέρει από πού έρχεται και πού πηγαίνει...Δεν μαθαίνουν να εκτιμούν αυτό που έχουν, δεν βοηθιούνται να έχουν ταυτότητα, ιδιοπροσωπία, όραμα ζωής.
Η μεγάλη ευθύνη μας είναι ότι έχουμε ξεχάσει κι επομένως δεν μεταδίδουμε τις υποθήκες των αγωνιστών του 1821, που μας έδωσαν όχι μόνο την ελευθερία που απολαμβάνουμε, αλλά και ήθος, αρχές, ιδανικά. Να θυμίσουμε κάποιες από τις υποθήκες τους. Ο Γέρος του Μωριά, ο αρχιστράτηγος της απελευθέρωσης μας από τον τουρκικό ζυγό, ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, μιλώντας στους νέους του Α΄ Γυμνασίου Αθηνών, στην Πνύκα, είπε, μεταξύ των άλλων:
« Εγώ παιδιά μου...σας είπα όσα ο ίδιος είδα, ήκουσα, και εγνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα απερασμένα, και από τα κακά αποτελέσματα της διχονοίας, την οποία να αποστρέφεσθε, και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας επέρασε. Και αι ημέραι της γενεάς, η οποία σας άνοιξε το δρόμο, θέλουν μετ’ ολίγον περάσει. Την ημέρα της ζωής μας θέλει διαδεχθή η νύκτα του θανάτου μας, καθώς την ημέραν των Αγίων Ασωμάτων θέλει διαδεχθή η νύκτα και η αυριανή ημέρα. Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού ημείς ελευθερώσαμε, και για να γίνη τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της πολιτείας την ομόνοια, την θρησκεία... και την φρόνιμον ελευθερία».

Τί να πούμε στα παιδιά μας για το 1821;

Της Αγγελικής Διατσίντου - Παπαθανασοπούλου

Μου ζητήθηκε να γράψω τί πρέπει να λένε οι γονείς ή οι παππούδες και οι γιαγιάδες στα παιδιά για το 1821. Το ερώτημα μου φάνηκε ιδιαίτερα δύσκολο στην απάντηση. Άρχισα να ψάχνομαι. Ρώτησα διάφορους που ασχολούνται με τα παιδιά. Έμπειρος παιδαγωγός μου είπε να διηγηθώ ό,τι με φωτίσει ο Θεός, αλλά με ζέση και με πίστη και να είμαι βέβαιη ότι τα παιδιά θα με καταλάβουν... Νηπιαγωγός μου είπε να πω ένα ιστορικό συμβάν σαν παραμύθι, που να παράγει κι ένα ηθικό δίδαγμα και να έχει ευχάριστο τέλος, δηλαδή «εκείνοι ζήσανε καλά κι εμείς καλύτερα»... Δάσκαλος με παρότρυνε να τα πάω να επισκεφθούν το Ιστορικό Μουσείο στην Παλιά Βουλή και δείχνοντας τα εκεί κειμήλια των Αγωνιστών του 1821 να τους μιλήσω γι’ αυτούς... Άλλος δάσκαλος με συμβούλευσε να τους αγοράσω βιβλία με ιστορίες του 21, κατάλληλα για την ηλικία τους... Άλλος μου είπε να πηγαίνουν τα παιδιά στην παρέλαση, να ζουν την ατμόσφαιρα και να τους πω δυο λόγια για την επέτειο...
Όλα καλά και χρήσιμα ως συμβουλές σκέφθηκα. Όμως παρέμεινε μέσα μου το ερώτημα ποιά ιστορία να πει κανείς στα παιδιά για το 1821 που να μπορεί να το τελειώσει με το ότι οι Αγωνιστές «ζήσανε καλά;», γιατί ότι εμείς ζούμε καλύτερα από εκείνους, χάρη σ΄ εκείνους δεν υπάρχει αμφιβολία... Κι άρχισα να σκέφτομαι: Να τους μιλήσω για τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη; Μα ο αρχιτέκτονας της απελευθέρωσής μας καταδικάστηκε σε θάνατο... Για τον Οδυσσέα Ανδρούτσο; Μα ο ήρωας στο Χάνι της Γραβιάς

Κυριακή, 23 Μαρτίου 2014

H κατάφωρη γοητεία της «κεντροαριστεράς»

του Χρήστου Γιανναρά

Απεγνωσμένες οι προσπάθειες, εν όψει εκλογών, να επανακτηθούν οι ψήφοι που για δεκαετίες προσφέρονταν στη «σοσιαλιστική» φενάκη. Nα επανακτηθούν από ποιους; Προφανώς από όσους χρησιμοποίησαν τη φενάκη για να νέμονται, δεκαετίες τώρα, την εξουσία. Kαι να επανακτηθούν πώς; Mε τη δημιουργία καινούργιου κομματικού σχήματος «κεντροαριστεράς», δηλαδή με επανάληψη της εξαπάτησης των ψηφοφόρων, ίσως από πιο επιδέξιους παραχαράκτες.

H λέξη «κεντροαριστερά» θα ήταν λογικό να σημαίνει για κάθε ελλαδίτη ψηφοφόρο με μνήμη, κρίση και αυτοσεβασμό, τα εξής εξόφθαλμα δεδομένα: Tο εν ψυχρώ κακούργημα εξωφρενικού υπερδανεισμού της χώρας, προκειμένου να τραφεί ο Mινώταυρος του πελατειακού κράτους. Tο κατάφωρο έγκλημα αχρήστευσης και διάλυσης της Δημόσιας Διοίκησης, προκειμένου να εξαγοράζονται ψήφοι με αντάλλαγμα την «προστασία» της διαφθοράς και της ανικανότητας (την κατάργηση κάθε ελέγχου της ποιότητας - απόδοσης - εντιμότητας των υπαλλήλων, όπως και κάθε αξιοκρατικής ιεράρχησης ευθυνών). Tην ατιμωρησία, συγκάλυψη και μεθοδική «προαγωγή» της καταλήστευσης του κοινωνικού χρήματος από «διαπλεκόμενους» με την πολιτική ηγεσία εργολήπτες και προμηθευτές του Δημοσίου, «νταβατζήδες» του ιδιωτικού επιχειρηματικού χώρου, του ποδοσφαιρικού υποκόσμου, των εξαγορασμένων από κόμματα MME. H λέξη «κεντροαριστερά» στην Eλλάδα παραπέμπει ευθέως σε αυτό το όνειδος της διαπλοκής, της φαυλότητας, της λωποδυσίας – άμεση πείρα του δεδομένου έχει κάθε πολίτης.

Κυριακή Σταυροπροσκυνήσεως: Ο Σταυρός του Χριστού η Ωραιότης της Εκκλησίας!



Την τρίτη Κυριακή των Νηστειών η Εκκλησία μας προβάλλει στους πιστούς της τον Σταυρό του Κυρίου. Κατά το συναξάρι της ημέρας: «Επειδή με τη σαρανταήμερη νηστεία, κατά κάποιο τρόπο σταυρωνόμαστε και εμείς με τη νέκρωση από τα πάθη, κι έχουμε μια αίσθηση πικρίας με το να μας δημιουργείται ακηδία και κατάπτωση, μπαίνει μπροστά μας ο τίμιος και ζωοποιός Σταυρός, σαν αναψυχή και στήριγμά μας, και σαν υπόμνηση του Πάθους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και παρηγοριά: αν ο Θεός μας σταυρώθηκε για μας, πόσα πρέπει να κάνουμε εμείς για χάρη Του; Ανακουφιζόμαστε λοιπόν από τους κόπους μας, με την παράθεση των δεσποτικών θλίψεων και με την υπόμνηση και ελπίδα της δόξας που ήρθε μέσα από τον Σταυρό». Κι είναι πράγματι μία επιπλέον ευκαιρία που δίνει η Εκκλησία για να προβληματιστούμε πάνω στο μέγιστο μυστήριο της Σταυρικής Θυσίας του Κυρίου μας.

Κυριακή Σταυρολουλουδιά



Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως σήμερα..

Κυριακή Σταυρολουλουδιά.. Ο Σταυρός στολίζεται με λουλούδια σήμερα και οι πιστοί τον φιλούν με ευλάβεια για να λάβουν τη χάρη και τη δύναμη να συνεχίσουν τον αγώνα της νηστείας και της περισυλλογής, καθώς φτάνουμε στη μέση της Σαρακοστής οδεύοντας προς τη Μεγάλη Εβδομάδα...

Τα λαογραφικά αποσπάσματα για τη μέρα τούτη, του Δ. Λουκάτου και του Γ.Μέγα:
"Ανοιξιάτικη γιορτή των λουλουδιών, που συγκεντρώνονται άφθονα στην εκκλησία, ν'ανθοστολίσουν προκαταβολικά το Σταυρό, που σε τρεις πάλι βδομάδες θα δεχτεί πάνω του το σταυρωμένο Χριστό. Την έχει επίτηδες καθιερώσει η Εκκλησία, στη μέση της Σαρακοστής, για να τονώσει την παλιότερη νηστεία και προσήλωση των πιστών στη χρονική προσδοκία του Πάθους.

"Καθάπερ οι τραχείαν και μακράν οδόν διανύοντες, ει που δένδρον ευσκιόφυλλον εύρωσι, μικρόν καθήσαντες αναπαύονται... ούτω και νυν, εις τον Νηστείας καιρόν ενεφυτεύθη μέσον ο ζωηφόρος Σταυρός, άνεσιν και αναψυχήν ημίν χορηγών..."

Πραγματικά μοιάζει σαν ξαναφυτεμένο το ξύλο του σταυρού ανάμεσα στο σωρό τα λουλούδια (βιολέτες, ζουμπούλια, μενεξέδες, δεντρολίβανα), που φέρνουν κι αποθέτουν στα πόδια του οι πιστοί. Κι όλα στο τέλος μοιράζονται, ευλογημένα από τον παπά, στους πιστούς, που φεύγουν για τα σπίτια τους, "ανθοφόροι" σαν τους αρχαίους, όπως φεύγουν και στις δύο άλλες γιορτές της ανθοφορίας: του Σταυρού το Σεπτέμβρη με τους βασιλικούς και την Κυριακή των Βαϊων με τα βάγια.

Τούτην τη μέρα τη λένε "του Λουλουδιού", "του Σταυρολούλουδου", "του Γιοφυλλιού", ή "Κυριακή Σταυρολουλουδιά". Φυλάνε έπειτα τα λουλούδια πλάι στα εικονίσματα, στο σπίτι, και τά'χουν για λιβάνισμα, ξεμάτιασμα και ξόρκι, σε κάθε πιθανό κακό.

Πότε κάνουμε τον σταυρό μας

(φωτογραφία από βιβλίο Θρησκευτικών Γ Δημοτικού)
-Κάνουμε τον σταυρό μας:

1. Μόλις ανάψουμε το κερί μας.

2. Όταν μπαίνουμε στους Ιερούς Ναούς και όταν βγαίνουμε από αυτούς.

3. Στην αρχή κάθε ακολουθίας.

4. Σε κάθε Τριαδική εκφώνηση.
Δηλαδή κάθε φορά που θα λέγεται ή θα ψάλλεται το: «Δόξα Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι», η όταν ακούγεται το «… του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος…».

5. Σε κάθε εκφώνηση της Παναγίας:
«Της Παναγίας, αχράντου, υπερευλογημένης, ενδόξου, Δεσποίνης ημών Θεοτόκου και αειπαρθένου Μαρίας…» που υπάρχει στα Ειρηνικά, Πληρωτικά και Μικρές Συναπτές.

6. Στα Απολυτίκια ή Τροπάρια όταν και όπου ακούγεται το όνομα του Αγίου ή της Αγίας της ημέρας, του Ναού κλπ.

7. Στον Όρθρο, όταν ψάλλεται, επαναλαμβανόμενο, το Μεγαλυνάριο της Παναγίας: «Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ και ενδοξοτέραν ασυγκρίτως των Σεραφείμ…». Το σταυρό μας είναι προτιμότερο να τον κάνουμε , όταν φθάνει η ψαλμωδία στο: «…την όντως Θεοτόκον …», για να τονίζεται η πίστη ότι εγέννησε Θεόν.

Σάββατο, 22 Μαρτίου 2014

Δεν φτάνουν μόνο οι προσευχές... (Από το Γεροντικόν)


ΟΙ ΑΔΕΛΦΟΙ της σκήτης ρώτησαν ένα Γέροντα, αν πραγματικά ωφελούνται εκείνοι που ζητούν από τους άλλους να προσευχηθούν για χάρι τους.

— Πολύ ισχύει δέησις δικαίου, αποκρίθηκε ο Αββάς, πλην όμως «ενεργουμένη»[1] . Βοηθουμένη, με άλλα λόγια, από τον ίδιο που ζητά την προσευχή, σε τι να ωφελήσουν αι προσευχαί των αγίων, εκείνον, που θεληματικά παραμελεί την σωτηρία του;

Και τους διηγήθηκε την παρακάτω ιστορία:

Ο Ηγούμενος κάποιου Κοινοβίου, πολύ ευλαβής κι ενάρετος άνθρωπος, έκανε κάθε μέρα αυτή την προσευχή:

— Σε παρακαλώ, Κύριε, μη με χωρίσης από τα πνευματικά μου παιδιά στην άλλη ζωή, αλλά αξίωσέ μας να απολαύσωμε όλοι μαζί την Ουράνιο μακαριότητα.

Κάποτε όμως τον πληροφόρησε ο Θεός, με τον ακόλουθο τρόπο, πως ο καθένας ετοιμάζει μόνος, με τα έργα του, τη μελλοντική του αποκατάστασι.

«Η ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ ΟΥΤΕ ΑΚΡΟΑΜΑ ΕΙΝΑΙ, ΟΥΤΕ ΘΕΑΜΑ, ΟΥΤΕ ΘΕΑΤΡΙΚΟ ΔΡΩΜΕΝΟ» (Ἀλλὰ ὅλο καὶ καθαρότερα γιὰ ὅλο καὶ περισσότερους εἶναι θεατρικὴ παράσταση!).


Γιὰ τὴν μυστικὴ ἀνάγνωση τῶν εὐχῶν τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς 
Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Δημήτρη Μαυρόπουλου 
«ΕΙΣ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ΑΓΙΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ 
– Προσεγγίσεις στὴ Θεία Λειτουργία», 
Ἐκδόσεις «Δόμος», Ἀθῆναι, 2013 σελ. 149-151

Θὰ ἤθελα νὰ πῶ δύο λόγια γιὰ τὴν μυστικὴ ἀνάγνωση τῶν εὐχῶν τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς, ἀλλὰ καὶ ἄλλων εὐχῶν τῆς θείας Λειτουργίας. Τὸ θέμα ἀνακινεῖται συχνὰ σὲ θεολογικὲς καὶ λειτουργικὲς συζητήσεις, εἴτε γραπτῶς σὲ ἄρθρα, εἴτε προφορικῶς σὲ ὁμιλίες καὶ εἰσηγήσεις σὲ Συνέδρια. Καὶ ἡ μὲν συζήτηση δὲν θὰ ἐνοχλοῦσε, ὡς καλοπροαίρετη ἐνασχόληση μὲ τὸ θεολογικὸ περιεχόμενο τῶν εὐχῶν, στὴν πράξη ὅμως δημιουργεῖ μία ἀταξία, γιὰ νὰ μὴν πῶ σύγχυση, ὄχι ἁπλῶς ὡς πρὸς τὴ λατρεία, ἀλλὰ ὡς λανθασμένη προσέγγιση τοῦ μυστηρίου.

Ἡ θεία Εὐχαριστία οὔτε ἀκρόαμα εἶναι, οὔτε θέαμα, οὔτε θεατρικὸ δρώμενο. Μπορεῖ φαινομενικὰ νὰ δείχνει ὅτι ἔχει αὐτὰ τὰ στοιχεῖα, ἀλλὰ κανένα ἀπὸ αὐτὰ δὲν τὴν προσδιορίζει. Εἶναι πράξη. Καὶ μάλιστα εἶναι μυστηριακὴ πράξη, ἀφοῦ ἐνεργεῖται μὲ τὴν παρουσία καὶ διὰ τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσεγγίσουμε, πολὺ περισσότερο νὰ κατανοήσουμε τὸ περιεχόμενο αὐτῆς τῆς ἱερῆς πράξης. Μόνον νὰ τὴν ζήσουμε ἔχουμε τὴ δυνατότητα, καὶ αὐτὸ μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι’ αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια τὸ καθαυτὸ μυστικὸ στοιχεῖο τῆς

Παρασκευή, 21 Μαρτίου 2014

Η αξιολόγηση και οι εκπαιδευτικοί

Του Χάρη Ανδρεόπουλου

Πριν τριάντα δύο (32) ολόκληρα χρόνια με τον Ν. 1304/82 καταργήθηκε ο θεσμός του Επιθεωρητή στην ελληνική εκπαίδευση. Ωστόσο δεν καταργήθηκε μόνο ο Επιθεωρητής, υπό την έννοια ενός θεσμικού ρόλου, αλλά σταμάτησε συλλήβδην και η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών. Ο Σχολικός Σύμβουλος που με τον ίδιο αυτό νόμο αντικατέστησε τον Επιθεωρητή δεν αξιολόγησε ποτέ κανέναν, μολονότι η αξιολόγηση περιλαμβανόταν στα καθήκοντά του. Έκτοτε, κάθε λίγο και λιγάκι, ψηφίζονταν νόμοι, εκδίδονταν υπουργικές εγκύκλιοι και προεδρικά διατάγματα που ρύθμιζαν θέματα για την αξιολόγηση, και από τα οποία – είναι απίστευτο - δεν εφαρμόστηκε ποτέ κανένα! Βεβαίως, η εφαρμογή των νόμων του κράτους δεν θα ματαιωνόταν διαρκώς, αν από την άλλη μεριά δεν υπήρχαν δειλοί και πολιτικάντηδες υπουργοί Παιδείας.

Λυπάμαι που θα το πω - και αυτό που θα πω νομίζω ότι εκφράζει τη σιωπηλή πλειοψηφία του εκπαιδευτικού κόσμου – αλλά οι αριστερές ιδεοληψίες (ότι «χειραγωγούνται» οι εκπαιδευτικοί με την αξιολόγηση, πως «ξεπουλιέται» το σχολείο όταν συνεργάζεται με την αγορά, κ.λπ.) στη βάση των οποίων πορεύθηκε επί δεκαετίες η ΟΛΜΕ μας κούρασαν και (το χειρότερο!) μας απομόνωσαν από την κοινωνία. Δεν το λέγω αφοριστικά, την άποψή μου εκφράζω. Θεωρώ ότι, διαχρονικά, τόσο η

21η Μαρτίου – Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων και του Ρατσισμού

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ 

Θέμα: «21η Μαρτίου – Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων και του Ρατσισμού»


Η 21η Μαρτίου είναι η Διεθνής Ημέρα για την εξάλειψη των Φυλετικών Διακρίσεων και του Ρατσισμού στην κοινωνία και την εκπαίδευση. Η μέρα αυτή θα πρέπει να είναι η απαρχή δράσεων στην εκπαίδευση για την ενίσχυση και την προάσπιση των δικαιωμάτων όλων των παιδιών και την αποτροπή φαινομένων ρατσισμού και διακρίσεων μέσα στη σχολική κοινότητα. Η εκπαιδευτική κοινότητα οφείλει να διαμορφώνει συνθήκες που να προάγουν τις αξίες της δημοκρατίας, του σεβασμού των ανθρώπινων δικαιωμάτων, της ειρήνης και της ελευθερίας.
Στη Χώρα μας, σύμφωνα με το Σύνταγμα, εξασφαλίζεται στον καθένα το «δικαίωμα να αναπτύσσει ελεύθερα την προσωπικότητά του και να συμμετέχει στην κοινωνική, οικονομική και πολιτική ζωή της χώρας, εφόσον δεν προσβάλλει τα δικαιώματα των άλλων και δεν παραβιάζει το Σύνταγμα ή τα χρηστά ήθη…», «[§3]: Όλοι όσοι βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια απολαμβάνουν την απόλυτη προστασία της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας τους, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων…» (άρθρο 5 §2 και 3 του Συντάγματος).
Σύμφωνα με τα άρθρα 2 και 4 του Ν. 3304/2005 «Εφαρμογή της αρχής της ίσης μεταχείρισης ανεξαρτήτως [..] εθνοτικής καταγωγής [..]», απαγορεύεται ή άμεση ή έμμεση διάκριση λόγω εθνοτικής καταγωγής στον τομέα της εκπαίδευσης.

Πέμπτη, 20 Μαρτίου 2014

ΠΟΥ ΟΦΕΙΛΟΝΤΑΙ ΟΙ ΘΛΙΨΕΙΣ; «Του πόνου το ψωμί όποιος δεν έφαγε...»

ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ, Μητροπολίτης Πατρών
Δέν πέρασε ἀπ’ αὐτό τόν κόσμο ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος νά μή ἐδάκρυσε καί νά μή ἐγεύθη τῶν θλίψεων τήν δοκιμασία.

Εἶναι σαφής ὁ λόγος τοῦ Κυρίου, ὁ ὁποῖος ἔχει διαχρονική ἰσχύ: «Ἐν τῷ κόσμῳ τούτῳ θλῖψιν ἕξετε• ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον» (Ἰω. ιστ’, 33), καί ἀλλοῦ, «Μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε» (Λουκ. στ’, 21).

Ἐπειδή οἱ καιροί μας εἶναι ἐξαιρετικά σκληροί καί πολλάκις οἱ ἄνθρωποι κάμπτονται ἀπό τίς δυσκολίες καί ἀδυνατοῦν νά ἀντιμετωπίσουν μέ θάρρος τά προβλήματα, θεωρήσαμε πάνυ ὠφέλιμο νά ἀσχοληθοῦμε μέ τό θέμα αὐτό, προκειμένου νά ἐπιστηρίξωμε τούς ταλαιπωρημένους ἀπό τά ποικίλα βάρη ἀδελφούς μας.

Ὡς τίτλο τοῦ ἄρθρου μας ἐθέσαμε τόν λόγο τοῦ Γκαῖτε, ὁ ὁποῖος φιλοσοφῶντας γιά τήν ζωή ἔγραψε μέ νόημα: «τοῦ πόνου τό ψωμί ὅποιος δέν ἔφαγε, μόνο ἐκεῖνος δέν σᾶς γνώρισε, ὦ οὐρανοί...».

Ὅσο θά ὑπάρξῃ θάλασσα χωρίς φουρτούνα καί οὐρανός χωρίς σύννεφα, τόσο θά ὑπάρξῃ καί ζωή χωρίς θλίψεις καί προβλήματα. Ὅσο καί ἄν ἐρευνήσῃ κανείς τήν ἀνθρώπινη ἱστορία, ἀπό τότε πού ἐδημιουργήθη ὁ κόσμος μέχρι σήμερα, δέν θά καταφέρῃ νά βρῇ πτυχή της ἄμοιρη πόνων, θλίψεων καί δοκιμασιῶν.

• Ποῦ ὀφείλονται ὅμως οἱ θλίψεις; Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος μιλάει μέ σαφήνεια γιά τήν γενεσιουργό αἰτία τῶν θλίψεων, λέγοντας ὅτι εἶναι τά πάθη μας, οἱ ἁμαρτίες μας, ἡ ἀποστασία μας ἀπό τόν Θεό.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...