Τῆς ἀπάντησε ὁ π. Ἰωσήφ:
Ὅταν οἱ ἁμαρτίες ἢ γενικώτερα οἱ πράξεις τοῦ πλησίον σου σὲ κάνουν νὰ χάνεις τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς, νὰ θυμᾶσαι τὰ ἑξῆς:
α. Ἡ σκέψη ὅτι πρέπει νὰ φροντίσωμε νὰ διορθώσωμε τοὺς ἄλλους, μᾶς φέρνει πάντοτε ταραχή. Μᾶς κάνει καὶ χάνομε τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας καὶ νευριάζομε. Μὰ ἔτσι ἁμαρτάνομε. Ἡ ἁμαρτία δὲν διορθώνεται μὲ ἁμαρτία. Μὲ τὴν πραότητα διορθώνεται. Καὶ μὲ τὴν μακροθυμία.
β. Ὁ ζῆλος σου νὰ ἐξαφανίσεις τὸ κακὸ ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἄλλων γεμίζοντας πικρία ἐναντίον τους, εἶναι ὁ ἴδιος κακὸς· εἶναι ἁμαρτία· δὲν εἶναι ἀρετή.
γ. Νὰ θυμᾶσαι ὅτι στὸ μάτι σου ἔχει μπεῖ ἕνα μεγάλο δοκάρι. Εἶναι παράλογο καὶ ἁμαρτία, νὰ ἀσχολεῖσαι μὲ τὸ κάρφος (=τὸ μικρὸ σαριδάκι), ποὺ μπῆκε στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου.
δ. Μερικὲς ἀτέλειες εἶναι σὲ ὅλους μας ἀναπόφευκτες. Καὶ μερικὲς εἶναι σὲ μᾶς ὠφέλιμες. Γιατί μᾶς ὁδηγοῦν σὲ βαθύτερη ταπείνωση. Ἔτσι νὰ τὶς βλέπεις τὶς ἀτέλειες τῶν ἀδελφῶν σου.
ε. Κάνε στόχο σου νὰ μιμεῖσαι τὴν ὑπομονὴ τοῦ Χριστοῦ. Θὰ ἰδεῖς τότε τὴν ἀνυπομονησία σου νὰ χαλιναγωγεῖται. Καὶ ἡ ψυχή σου θὰ γεμίσει εἰρήνη καὶ χαρά.
στ. Σὲ ὅλα πρέπει νὰ φερώμαστε μὲ μακροθυμία. Μακροθυμεῖτε πρὸς πάντας. Ἔχε πραότητα· εἰρήνη· ὑπομονή. Καὶ στρέψε τὸν λογισμό σου, νὰ βλέπεις τὶς κακίες τῶν ἄλλων μὲ ἠρεμία καὶ μὲ γαλήνη.
ζ. Μὴν ἀφήνεις τὸν ἑαυτό σου νὰ ἐνεργεῖ μὲ σαρκικὸ φρόνημα. Μὴν ξεχνᾷς, ὅτι ὁ ἄνθρωπος μὲ σαρκικὸ φρόνημα, καταδικάζει αὐστηρὰ τὰ λάθη τοῦ πλησίον του, παρ’ ὅλο ποὺ πέφτει σ’ αὐτὰ καὶ ὁ ἴδιος.
ἡ. Τίποτε δὲν μᾶς κάνει τόσο ἤρεμους καὶ εἰρηνικοὺς ἔναντι τοῦ πλησίον μας, ὅσο ἡ σιωπή, ἡ ἀγάπη καὶ ἡ προσευχή.
θ. Ἡ συνείδηση εἶπε ὁ π. Ἰωσήφ:
Ἡ συνείδηση εἶναι ξυπνητήρι. Ὅταν σοῦ χτυπήσει, ξύπνα καὶ τρέξε νὰ κάμεις αὐτὸ ποὺ σοῦ θύμισε. Ἂν τὸ κάμεις, θὰ τὴν ἀκοῦς πάντοτε. Θὰ σὲ ξυπνάει τὴν ὥρα ποὺ πρέπει. Μὰ ἂν γιὰ μερικὲς ἡμέρες τῆς κλείσεις τὰ αὐτιά σου, καὶ εἰπεῖς μέσα σου «δὲν βαριέσαι!», τότε τὸ ξυπνητήρι αὐτὸ θὰ πάψεις νὰ τὸ ἀκοῦς· θὰ πάψει νὰ σὲ ξυπνάει.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου