Ποια η σχέση του αγίου και της θεολογίας του με τη σημερινή Ορθόδοξη Εκκλησία πέρα από τον καθιερωμένο εορτασμό της δεύτερης Κυριακής των Νηστειών; Πολύ φοβάμαι πως η απάντηση δεν θα είναι ευχάριστη για κανέναν. Τα κηρύγματα βέβαια θα δίνουν και θα παίρνουν επαινούντα τον άγιο αρχιεπίσκοπο της Θεσσαλονίκης, αλλά μέχρι εκεί. Οι σχέσεις μεταξύ πραγματικότητας και θεωρίας διακόπτονται απότομα.
Ο λαός του Θεού, σχεδόν ακατήχητος, θα λέγαμε καταρχάς πως αγνοεί τον μεγάλο αυτό θεολόγο και πολύ περισσότερο την ησυχαστική του θεολογία. Μέσα στα βρομόνερα της εκκοσμίκευσης κολυμπώντας μαζί με τον κλήρο του, αρκείται στη μαγική χρήση των εκκλησιαστικών ακολουθιών και άλλων μέσων αγιασμού. Η μονολόγιστη ευχή είναι κάτι που μάλλον ασκείται από ελάχιστους πλέον χριστιανούς. Μα και στα μοναστήρια η εισχωρήσασα εκκοσμίκευση δεν ευνοεί πια τον ησυχασμό και αναλώνονται κυρίως σε εξωτερικές δράσεις και σε ωραίες ακολουθίες. Το φαινόμενο δε του θρησκευτικού τουρισμού σε πολλά εξ αυτών μονάχα τον ησυχασμό δεν ευνοεί.
Η ηγεσία της Εκκλησίας από την άλλη ακολουθεί αυτό που καταπολέμησε ο Παλαμάς: την δυτικόφερτη πνευματικότητα. Οι επίσκοποι δεν εκλέγονται πλέον από μοναστήρια και με βάση την προχωρημένη πνευματική ζωή τους, αλλά από θεολογικές σχολές χαμηλού επιπέδου και με το έξτρα προσόν τελευταία των γνώσεων ή του πτυχίου Νομικής. Οι διαπλοκές κατά τις επισκοπικές εκλογές είναι εντελώς άσχετες με το ορθόδοξο πνεύμα και η επισκοπική διοίκηση ακολουθεί ξεκάθαρα τα παπικά πρότυπα. Όλα τα εκκλησιολογικά φρούτα της Δύσης δυστυχώς ήρθαν και κατακάθισαν στην Εκκλησία μας χάρη στη Βαυαροκρατία και στις προτεσταντίζουσες παρεκκλησιαστικές οργανώσεις. Μη λησμονούμε πως οι τελευταίες όχι απλά πολέμησαν τον ορθόδοξο ησυχασμό, αλλά και θεολόγησαν κατά του Παλαμά (Τρεμπέλας).
Ο δε προχωρημένος Οικουμενισμός αποτελεί ευθεία κατάργηση του αγίου Γρηγορίου, που ήταν σφοδρός πολέμιος της δυτικής εκκλησίας και θεολογίας. Ο συγκρητισμός των σημερινών Οικουμενιστών πόρρω απέχει της ορθόδοξης θεολογίας και εμπειρίας.
Μέσα σε αυτό το χάλι υπάρχει το φως μεμονωμένων ασκητών και αφανών Μονών που κρατάνε το παλαμικό – ορθόδοξο πνεύμα. Και αρκετοί λαϊκοί επίσης, άγνωστοι σε μας αλλά γνωστοί τω Θεώ, ζούνε καταστάσεις θεοπτικές, μακριά από τις βαρλααμικές πλάνες των Ρωμαιοκαθολικών. Δόξα τω Θεώ. Οι προσευχές αυτών κρατάνε ακόμη την οικουμένη…
Κ.Ν.
7-3-2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου