Πως ο Πάπας εξεθεμελίωσε από την Εκκλησία τον Χριστό… (Άγιος Νεκτάριος)

«Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός… Ἡ παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Χριστοκεντρικὴ ἀλλὰ Παποκεντρική» 

«Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, «τῶν Ἀποστόλων» καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.

Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης.

Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ. Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης: Πάνω απ’ όλα προσευχή. Από τη Φιλοκαλία

Όσιος Θεόδωρος Εδέσσης: Πάνω απ’ όλα προσευχή

Από τη Φιλοκαλία 

Σε κάθε πειρασμό και πόλεμο να χρησιμοποιείς την προσευχή σαν ανίκητο όπλο, και θα νικήσεις με τη χάρη του Χριστού. Να είναι όμως καθαρή η προσευχή σου, όπως ο σοφός δάσκαλος μας διδάσκει: «Θέλω, λέει, να προσεύχεστε παντού και να υψώνετε όσια χέρια προς τον ουρανό, χωρίς οργή και ολιγοπιστία» (Α’ Τιμ. 2:8). Εκείνος λοιπόν που παραμελεί την προσευχή αυτή, θα παραδοθεί σε πειρασμούς και πάθη.

Πάνω απ’ όλα απαιτείται προσευχή καθαρή, θα έλεγα ακατάπαυστη και αδιάλειπτη. Αυτή είναι τείχος ασφαλές, αυτή είναι λιμάνι ήσυχο, φυλακτήριο των αρετών, αφανισμός των παθών, δύναμη της ψυχής, καθαρτήριο του νου, ανάπαυση στους κουρασμένους, παρηγοριά σ’ όσους πενθούν. Η προσευχή είναι ομιλία με το Θεό, θεωρία των αοράτων, πληροφορία εκείνων που επιθυμούν να μάθουν το θέλημα του Θεού, τρόπος ζωής των αγγέλων, παρακίνηση στα καλά, πραγμάτωση των αγαθών που ελπίζουμε (Εβρ. 11:1). Αυτή την βασίλισσα των αρετών φρόντισε, εσύ ασκητή, με όλη σου τη δύναμη να κατακτήσεις. Να προσεύχεσαι μέρα και νύχτα, είτε άθυμος είσαι είτε εύθυμος. Προσευχήσου με φόβο και τρόμο, με νου προσεκτικό και άγρυπνο, για να γίνει δεκτή από τον Κύριο η προσευχή σου. Γιατί λέει: «Οι οφθαλμοί του Κυρίου είναι στραμμένοι στους δικαίους και τα αυτιά Του είναι ανοιχτά για να ακούσουν την δέησή τους» (Ψαλμ. 33:16).

Περί νοερᾶς προσευχῆς. Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης Προηγούμενος Ἱ. Μ. Φιλοθέου

Εὐλογημένα μου παιδιά, σήμερα ὁ λόγος μας θὰ εἶναι καὶ πάλι γιὰ τὴν εὐλογημένη νοερὰ προσευχὴ τοῦ Ἰησοῦ μας.

Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ προσευχὴ αὐτή; Γιατί δὲν μοιάζει μὲ τὶς ἄλλες γνωστὲς προσευχὲς καὶ τὰ ὡραιότατα λατρευτικά, δοξαστικά, ἱκετευτικὰ καὶ ὑμνολογικὰ κείμενα τῆς Ἐκκλησίας; Διότι εἶναι ἡ πεμπτουσία ὅλων αὐτῶν τῶν προσευχῶν, σὲ μιὰ τελείως λιτὴ διατύπωση, εὔκολη, εὔχρηστη, ἀλλὰ καὶ οὐσιαστικὴ καὶ ἁγιαστική, ἀφοῦ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖον ἀσκεῖται γίνεται ὄχι μὲ τὰ χείλη, ἀλλὰ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ, μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ βαπτισμένου ἀνθρώπου, ὅπου κατοικεῖ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἐκεῖ συγκεντρώνεται ὁ νοῦς, ἀπαρνούμενος τὸν κόσμο καὶ συγκεντρούμενος μέσα στὸ φυσικό του κατοικητήριο (τὴν καρδιὰ) καὶ ἐκεῖ ἑνώνεται μὲ τὸν Θεό, ἐπικαλούμενος νοερά, ἀφάνταστα, ἀσχημάτιστα, ἀχρωμάτιστα, ἀδιάλειπτα, τὸ πανίσχυρο καὶ ζωοπάροχο ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. «Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστίν».

Ὁ ὅσιος Ἰάκωβος Τσαλίκης γιὰ τοὺς Ἱερεῖς καὶ τὴν θεία Λειτουργία. Ἅγιος Ἰάκωβος Τσαλίκης

Ἂν γνώριζε κανείς – ἔλεγε ὁ Γέροντας Ἰάκωβος – γιὰ τὴν θεία Λειτουργία, τί ἐστὶ θεία Λειτουργία!

Κάποιος Τοῦρκος ποὺ εἶδε τὴν θεία Λειτουργία, εἶδε δίπλα σὲ κάθε Χριστιανὸ νὰ στέκεται καὶ ἕνας λευκοφορεμένος νέος Ἄγγελος· μαζὶ δὲ μὲ τοὺς Ἱερεῖς εἰσοδεύανε καὶ τάγματα ὁλόκληρα τέτοιων λευκοφορεμένων Ἀγγέλων καὶ νὰ κρατᾶνε ἀπὸ ἕνα ποτήρι μὲ κρασὶ καὶ ἕνα δισκάκι μὲ ἅγιο Ἄρτο. Καὶ πῆγαν καὶ τὰ ἀποθέσαν οἱ Ἱερεῖς στὴν ἁγία Τράπεζα καὶ πῆγαν καὶ αὐτοὶ οἱ νέοι καὶ γέμισε ἡ ἁγία Τράπεζα. Αὐτοὶ οἱ Ἄγγελοι βοηθοῦν τοὺς Χριστιανοὺς νὰ προσεύχωνται μὲ πίστη, καμμιὰ φορὰ (ὅμως) ὁ διάβολος μᾶς ἀποσπᾶ τὸ μυαλό μας καὶ ἡ σκέψη μας φεύγει στὰ γήινα. Ἐμεῖς, ὅσο μποροῦμε, ἂς διώχνουμε τὸν (δαιμονικὸ) λογισμὸ καὶ ἂς προσευχώμεθα «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, βοήθησέ μας» καὶ μὲ τὴν βοήθεια τοῦ Θεοῦ ἂς προσευχώμεθα συνέχεια, γιὰ νὰ μᾶς φύγη αὐτὴ ἡ πονηρὴ σκέψις.

Ὁ Μητροπολίτης Χαλκίδος Γρηγόριος, ποὺ μὲ χειροτόνησε πρὶν 38 χρόνια, μοῦ εἶπε: «Παιδί μου, αὐτὴν τὴν στιγμὴ ποὺ λειτουργεῖς, εἶσαι ἀνώτερος τοῦ Βασιλέως, διότι, ὅταν ὁ Βασιλεὺς θά ‘ρθῆ στὴν Λειτουργία, θὰ πάρη ἀντίδωρο ἀπὸ τὸ χέρι σου, θὰ σοῦ φιλήση τὸ χέρι».

Μια «συντηρητική» ανάγνωση της «Οδύσσειας»

Κωνσταντίνος Χολέβας

Να κατανοήσουν ότι δεν υπάρχει μόνο η ανάγνωση του Νόλαν αλλά και η ερμηνεία εκείνη η οποία αναδεικνύει τις παραδοσιακές αξίες, στις οποίες θεμελιώνεται η συνέχεια του Ελληνισμού.

Η «Οδύσσεια» του Ομήρου είναι ένα κλασικό έπος και έχει υποστεί πολλές αναγνώσεις και ερμηνείες. Ο Κρίστοφερ Νόλαν δημιουργεί τη δική του μυθοπλασία και απλώς χρησιμοποιεί την «Οδύσσεια» ως πλαίσιο. Δεν είχε πρόθεση να σεβασθεί αυστηρά το πρωτότυπο. Και όντως αυθαιρετεί σε πολλά σημεία, όπως παραδείγματος χάρη στην παρουσίαση της Ωραίας Ελένης, η οποία κατά τον Όμηρο είχε λευκά χέρια, στην παράλειψη κάθε αναφοράς στους Φαίακες και αλλού.

Η υπέρτατη αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους

Η υπέρτατη αγάπη του Θεού για τους ανθρώπους

π. Ευσέβιος Βίττης (†) 

Ο Πατήρ αγάπησε πράγματι τον κόσμο. Το ίδιο και ο Υιός του. Αγάπησε και αυτός με την ίδια θέρμη και στον ίδιο βαθμό τον άνθρωπο.

Η αγάπη του Θεού φαίνεται και συνίσταται στο γεγονός ότι δεν είμαστε εμείς εκείνοι που πρώτοι αγαπήσαμε τον Θεό, αλλά εκείνος αγάπησε πρώτος εμάς τους αμαρτωλούς και έστειλε τον Υιό του για να προσφέρει τον εαυτό του ως θυσία λυτρωτική για τις αμαρτίες μας και τη συμφιλίωσή μας με τον Θεό.

Από τον βίο του αγίου Συμεών του δια Χριστόν Σαλού

Από τον βίο του αγίου Συμεών του δια Χριστόν Σαλού

Ήρθε η ώρα, αγαπητοί, να σας διηγηθώ τον αξιοθαύμαστο θάνατο του αγίου Συμεών, ή μάλλον ύπνο, γιατί κι αυτός προσφέρει όχι ασήμαντη ωφέλεια, αλλά είναι και πιο σπουδαίος απ’ όσα είπαμε μέχρι τώρα. Είναι ακόμη σφραγίδα και επιβεβαίωση των κατορθωμάτων του και πιστοποίηση της αμόλυντης ζωής του.

Όταν κατάλαβε ο μέγας ότι έφτασε το τέλος της εδώ ζωής του, θέλοντας ούτε μετά το θάνατό του να τιμηθεί από τους ανθρώπους, τι κάνει; Μπήκε κάτω από τις κληματσίδες στο ιερό του καλύβι και εκεί κοιμήθηκε και παρέδωσε ειρηνικά το πνεύμα του στον Κύριο. Οι γνωστοί του, επειδή δεν τον είδαν τις δυο μέρες, λένε: «Πάμε να δούμε, μήπως είναι άρρωστος ο Σαλός». Όταν πήγαν, τον βρήκαν νεκρό κάτω από τις κληματσίδες. Λένε τότε: «Άραγε δεν θα πιστέψουν τώρα όλοι, ότι ήταν τρελός; Να, ακόμη και ο θάνατός του το δείχνει».

Ἀποταγή.Ἅγιος Ἐφραίμ Κατουνακιώτης

Ὅταν πῆρα τὸν πρῶτο ζῆλο νὰ γίνω κι ἐγὼ καλόγερος, τὸν ἐφανέρωσα σὲ κάτι ἄλλους. Καὶ ἕνας ἤτανε σωφέρ, μοῦ λέει:

-Ἄκουσε, Εὐάγγελε (μὲ λέγανε κοσμικά), ἐγὼ θὰ περάσω, λέει, μὲ τ’ αὐτοκίνητό μου νὰ πάω στὰ τάδε χωριὰ καὶ περίπου κατ’ αὐτὴν τὴν ὥρα, τὴ σημερινὴ τὴν ἁγιορείτικη, περίπου πέντε-ἔξι τὸ μεσημέρι, θὰ περάσω, νὰ εἶσαι ἐκεῖ, νὰ σὲ πάρω νὰ πᾶμε στὸ μοναστήρι.

-Ἐντάξει.

Πῆρα κι’ ἐγὼ μία μπλούζα, κοσμικὸ παιδί, κάτι τέτοιο, καὶ πῆγα καὶ κάθισα σ’ ἕνα βραχάκι καὶ ἔβλεπα μακριὰ τὸ δρόμο. Προτοῦ νὰ ‘ρθεῖ ἡ ὁρισμένη ὥρα, σηκώθηκα κι ἔφυγα. Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα, λέει, ἤθελαν νὰ τὸν πιάσουν, ἄλλα «οὔπω ἤκει ἡ ὥρα Αὐτοῦ» (Ἰω. 8,20). Ὅταν ἦρθε ἡ ὥρα, οὔτε πατέρα οὔτε μητέρα λογαρίασα, σηκώθηκα κι ἔφυγα. Ἂν δὲν στάξει ἀπάνω, πῶς νὰ τὸ πεῖ κανένας, ἀπρόκοφτος καλόγερος θὰ ‘σαι. Θέλει νὰ στάξει μέσα στὴν ψυχή· αὐτὸς ὁ θεῖος ἔρως ὅταν σοῦ ‘ρθει, οὔτε μένα θὰ ρωτᾶς οὔτε θὰ λογαριάζεις, νὰ ποῦμε, καὶ θὰ πᾶς μὲ μεγάλη προθυμία.

Το μυστήριο της ιερής θυσίας στη θεία Λειτουργία. Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος

Το μυστήριο της ιερής θυσίας στη θεία Λειτουργία

Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος 

Ο επίσκοπος της Ναρνίας Κάσσιος, άνθρωπος πάρα πολύ ευλαβής, συνήθιζε να προσφέρει καθημερινά στον Θεό την αναίμακτη θυσία με πολλά δάκρυα. Μια μέρα λοιπόν, όπως ήταν μέσα στο άγιο βήμα, έλαβε μήνυμα από τον Κύριο, ο οποίος, μέσω οπτασίας ενός από τους ιερείς του, του είπε: «Συνέχισε να κάνεις αυτό που κάνεις, και να μη σταματήσει το χέρι σου ούτε το πόδι σου. Γιατί τη γιορτή των Αποστόλων θα έρθεις σ’ εμένα και θα σου δώσω την αμοιβή σου».

Μετά από επτά χρόνια, την ημέρα ακριβώς της γιορτής των Αποστόλων, ο επίσκοπος, αφού τέλεσε τα θεία μυστήρια και μετέλαβε τη θεία κοινωνία, λύθηκε από τα δεσμά του σώματος.

Ο όσιος Γεώργιος Γ’ ο Αγιορείτης, ηγούμενος της Μονής Ιβήρων. Από τον Συναξαριστή

Ο όσιος Γεώργιος Γ’ ο Αγιορείτης, ηγούμενος της Μονής Ιβήρων

Από τον Συναξαριστή 

Ο όσιος Γεώργιος (Μταζμιντέλι) γεννήθηκε το 1009 στην επαρχία Τριλέτι του Τάο-Χαρντζίτι (νοτιοδυτική Γεωργία). Ανήκε σε οικογένεια της υψηλής αριστοκρατίας και αφιερώθηκε στον Θεό από ηλικίας δέκα ετών, ενώ μυήθηκε στα ιερά γράμματα στην Μονή του Χαχουλί από τον θείο του Γεώργιο τον Γραφέα. Οι δύο τους κατόπιν υπηρέτησαν στο σπίτι ενός ευγενούς Γεωργιανού και χρειάστηκε να ταξιδέψουν στην Κωνσταντινούπολη, όπου για δώδεκα χρόνια ο Γεώργιος έλαβε πλήρη ελληνική μόρφωση κοντά σε φιλοσόφους και ανθρώπους της Εκκλησίας, μόρφωση που τον προετοίμασε λαμπρά για το έργο που του επεφύλασσε ο Θεός.

ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ

ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ ΧΡΥΣΟΒΑΛΑΝΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - καθηγητού

       Πολλοί από τους αγίους μας έχουν τη φήμη των θαυματουργών, διότι αξιώθηκαν να προικιστούν από το Θεό να κάνουν θαύματα στο όνομά Του. Μέσα στη χορεία των θαυματουργών αγίων της Εκκλησίας μας, ξεχωριστή θέση κατέχει η αγία Ειρήνη, η αποκαλουμένη Χρυσοβαλάντου.

       Γεννήθηκε στην Καππαδοκία στα 828 και εκεί έζησε τα παιδικά και εφηβικά της χρόνια. Στα χρόνια εκείνα βασίλευε ο αυτοκράτορας Θεόφιλος (829-843), ο οποίος, όπως είναι γνωστό, ήταν φανατικός εικονομάχος και διώκτης των Ορθοδόξων. Ο πατέρας της Ειρήνης ονομαζόταν Φιλάρετος, ήταν ευγενούς καταγωγής, πατρίκιος και κατείχε το αξίωμα του στρατιωτικού διοικητή του Θέματος της Καππαδοκίας, ως ευνοούμενος και έμπιστος της ευσεβούς αυτοκράτειρας Θεοδώρας. Η μητέρα της ονομαζόταν Ζωή, ήταν πατρικία και πολύ όμορφη, ενάρετη και πιστή γυναίκα, την οποία υπολήπτονταν όλη η Καππαδοκία. Απέκτησαν εκτός από την Ειρήνη και ένα άλλο κορίτσι την Καλλινίκη. Μετά τη γέννηση της Ειρήνης πέθανε ξαφνικά η μητέρα τους Ζωή και την ανατροφή των παιδιών ανάθεσε ο Φιλάρετος στην πατρικία Σοφία, τη μεγαλύτερη αδελφή του.   

     Το 839 είχε φτάσει στην Καισάρεια, για κρατικές υποθέσεις ο νεαρός αδελφός της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, ο καίσαρας Βάρδας. Εκεί γνώρισε την δεκατετράχρονη Καλλινίκη, την οποία ζήτησε σε γάμο. Ο Φιλάρετος συγκατατέθηκε και αυτός πραγματοποιήθηκε με μεγαλοπρέπεια, με τη συμμετοχή του αυτοκράτορα Θεόφιλου. 

ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΊΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ!

Ο Γέροντας είχε μόλις μεταφέρει τα πράγματά του στο κελλί της Παναγούδας χωρίς να προλάβει να τα τακτοποιήσει. Ετοιμαζόταν για τον εσπερινό και ρώτησε τον μοναχό που τον βοηθούσε ποιος άγιος εόρταζε την επόμενη ,αλλά εκείνος δεν θυμόταν. Του είπε ότι αύριο που θα έρθει θα του πει και έφυγε βιαστικός, γιατί σουρούπωνε.

Την συνέχεια την διηγήθηκε ο γέροντας ως εξής: « Είχα τα Μηναία σε κιβώτια . Έψαχνα να βρω τα γυαλιά μου για να δω τον άγιο της ημέρας και δεν τα έβρισκα. Για να μην χάνω χρόνο, έκανα τον εσπερινό με το κομποσκοίνι λέγοντας: «Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών».

Όταν σηκώθηκα μετά τα μεσάνυχτα, πάλι προσπάθησα με τον φακό για μισή ώρα να βρω το τον Άγιο, χωρίς αποτέλεσμα. Είπα: «Πάει το Μεσονυκτικό». Για να μην περάσει η νύχτα ψάχνοντας έλεγα πάλι στο κομποσκοίνι, «Άγιοι του Θεού…» , χωρίς να αναφέρω τα ονόματα των αγίων της ημέρας.

π. Παϊσιος

»Είδα τότε τον άγιο Παντελεήμονα αν συνοδεύει κάποιον μέσα στο Κελλί μου.

-Ποιος είσαι; Τον ρώτησα.

-Ο άγιος Λουκιλλιανός, απάντησε.

»Δεν θυμόμουν να υπάρχει τέτοιος Άγιος και ξαναρώτησα:

Τί εἶναι ἡ κοινωνικὴ Τριάς;

Τοῦ κ. Παντελεήμονος Τομάζου,

ὑπ. Διδάκτορος Δογματικῆς θεολογίας

Εἰσαγωγὴ

Ἡ διδασκαλία τῆς Ἁγίας Τριάδας ἀποτελεῖ τὸν πυρήνα τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ συγχρόνως τὸ βαθύτερο μυστήριό της. Ἡ Ἐκκλησία ὁμολογεῖ ὅτι ὑπάρχει ἕνας Θεὸς σὲ τρία Πρόσωπα: ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Πρόκειται γιὰ μία ἀλήθεια ποὺ βασίζεται στὴ μαρτυρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ διατυπώθηκε μὲ ἀκρίβεια ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Παρὰ τὴ διαχρονικὴ σπουδαιότητά της, ἡ τριαδολογία θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς σύγχρονους θεολόγους ἕνα ἀφηρημένο θεολογικὸ ἀντικείμενο, χωρὶς ἄμεση σχέση μὲ τὴν καθημερινὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Κατὰ τὸν εἰκοστὸ αἰώνα ἐμφανίστηκε μία νέα θεολογικὴ τάση ποὺ προσπάθησε νὰ δείξει ὅτι ἡ Τριάδα δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴ δογματικὴ θεολογία, ἀλλὰ ἔχει ἄμεσες συνέπειες γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας. Ἡ τάση αὐτὴ ἔγινε γνωστὴ ὡς «κοινωνικὴ θεωρία τῆς Τριάδας» ἢ ἁπλῶς «κοινωνικὴ Τριάδα». Σύμφωνα μὲ τοὺς ὑποστηρικτές της, ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς μία οὐσία μὲ τρία Πρόσωπα, ἀλλὰ αἰώνια κοινωνία ἀγάπης, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει πρότυπο γιὰ κάθε ἀνθρώπινη σχέση.

Θάνατος καὶ Ἀπώλεια. Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

Μνήμη θανάτου

Σὲ παλιότερες ἐποχές, ὅταν οἱ Χριστιανοὶ βρίσκονταν πλησιέστερα στὶς παγανιστικές τους ρίζες καὶ στὴ φοβερὴ καὶ συνταρακτικὴ ἐμπειρία τῆς μεταστροφῆς τους, μιλοῦσαν γιὰ τὸ θάνατο ὡς μία γέννηση στὴν αἰώνια ζωή. Δὲν τὸν ἀντιλαμβάνονταν ὡς τέλος, ὡς μία ἔσχατη ἥττα, ἀλλὰ ὡς μία ἀρχή. Θεωροῦσαν τὴ ζωὴ ὡς ἄνοδο πρὸς τὴν αἰωνιότητα καὶ τὸ θάνατο ὡς τὴν πύλη ποὺ ἀνοίγει καὶ μᾶς ἀφήνει νὰ εἰσέλθουμε σ’ αὐτήν. Αὐτὸ μάλιστα ἐξηγεῖ καὶ τὸ γιατί, τόσο συχνά, οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ συνήθιζαν νὰ ὑπενθυμίζουν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο τὸ θάνατο μὲ φράσεις ὅπως «ἔχε μνήμη θανάτου», ἐνῶ στὶς εὐχὲς ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὡς πολύτιμη κληρονομιὰ ὑπάρχει μία αἴτηση, μὲ τὴν ὁποία ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει «μνήμη θανάτου».

Τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καὶ ὁ ἀσεβὴς ἰατρός

Τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καὶ ὁ ἀσεβὴς ἰατρός

  «Σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν. Ἔστι σῶμα ψυχικόν, καὶ ἔστι σῶμα πνευματικόν» (Α΄ Κορ. 15, 44). (: Σπέρνεται σῶμα, ποὺ ἐζωοποιεῖτο καὶ διευθύνετο ἀπὸ τὰς κατωτέρας ζωϊκὰς τῆς ψυχῆς δυνάμεις. Ἐγείρεται σῶμα, ποὺ θὰ ζωοποιῆται καὶ θὰ διευθύνεται ἀπὸ τὰς πνευματικὰς δυνάμεις τῆς ψυχῆς. Ὑπάρχει σῶμα ζωϊκὸν καὶ ὑπάρχει σῶμα πνευματικόν).

• Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ποὺ ζωοποιεῖ τὸ σῶμα τῶν ἀνθρώπων. Τὰ Λείψανα τῶν Ἁγίων εὐωδιάζουν.

Αὐτὸ τί εἶναι; Εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἀποτυπωμένη καὶ στὰ Ἅγια Λείψανα. Καὶ δὲν εἶναι κάτι τυχαῖο. Εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς θέωσης.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἑνώνεται μὲ τὸν Θεό, θεώνεται καί εὐωδιάζει. Οἱ Ἅγιοι εὐωδιάζουν, γιατί εἶναι θεωμένοι. Καὶ αὐτὸ βέβαια δὲν γίνεται μετὰ θάνατον, ἀλλὰ ξεκινάει ἀπὸ αὐτὴ τὴν ζωή. Ἔχουμε ἀνθρώπους ποὺ στὴ γῆ, ἀπὸ αὐτὴ τὴν ζωὴ εὐωδιάζουν.

Πόσοι ἅγιοι εὐωδίαζαν ἐν ζωῇ; Ὁ πρόσφατα ἁγιοκατατα-χθεὶς Ἅγιος Ἀθανάσιος Χαμακιώτης εἶναι ἕνας ἀπὸ αὐτούς. Ὁ μακαριστὸς Γέροντας π. Ἀγαθάγγελος, στὴν Ἱερὰ Μονὴ  Ἁγίου Χαραλάμπους στὸ Καλαμάκι Κορινθίας καὶ ἄλλοι πολλοί. Δυστυχῶς σήμερα ἔγινε τῆς μόδας καὶ κάποιοι καῖνε τοὺς νεκρούς.

• Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας ἐξηγεῖ γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὅτι μετὰ θάνατον ὁ ἄνθρωπος δὲν χάνεται:

ΓΙΑΤΙ Ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ; (Σχόλιο σε ένα ακόμα σοβαρό πνευματικό ατόπημα του Παπισμού)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 27^η Ιουλίου 2026

 

ΓΙΑΤΙ Ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ;

(Σχόλιο σε ένα ακόμα σοβαρό πνευματικό ατόπημα του Παπισμού)

 

      Η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει ότι η αλήθεια της πίστεως και το ήθος της ζωής αποτελούν αδιαχώριστες πραγματικότητες. Η δογματική αλήθεια δεν είναι ένα αφηρημένο θεωρητικό σύστημα, αλλά η ίδια η ζωή του Χριστού, η οποία μεταδίδεται στους πιστούς διά της θείας Χάριτος. Για τον λόγο αυτό, κάθε απομάκρυνση από την αυθεντική αποστολική πίστη συνεπάγεται αναπόφευκτα συνέπειες όχι μόνο στο επίπεδο της διδασκαλίας, αλλά και στο επίπεδο της πνευματικής ζωής και του εκκλησιαστικού ήθους.

     Υπό το πρίσμα αυτό, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ότι ο Παπισμός, μετά την αποκοπή του από την ενότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ακολούθησε μια πορεία σταδιακής απομάκρυνσης από την πατερική παράδοση. Οι θεολογικές και εκκλησιολογικές καινοτομίες που εισήχθησαν στη Δύση συνδέθηκαν με μια ολοένα αυξανόμενη εκκοσμίκευση της εκκλησιαστικής ζωής, η οποία εκδηλώθηκε τόσο στη θεσμική λειτουργία όσο και στην άσκηση της εκκλησιαστικής εξουσίας.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς από το έργο του ”Χριστιανισμός και Πόλεμος”..Που είναι ο Χριστιανισμός;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Πού είναι ο Χριστιανισμός;

Πού είναι ο Χριστιανισμός; Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα. Η απάντησή μου είναι η εξής: Μόνο όπου υπάρχει πόνος. Όταν το λέω αυτό, δεν μιλάω μόνο για άδικο πόνο, αλλά και για άξιο πόνο. Γιατί κάθε πόνος καθαρίζει και εξευγενίζει. Το πόνο για δικαιοσύνη είναι πάντα πόνος που προκαλείται από άλλους, και το πόνο για αδικία είναι πάντα πόνος που προκαλείται από εμάς τους ίδιους. Ο δίκαιος άνθρωπος υποφέρει πάντα, είτε για εκείνους που έζησαν πριν από αυτόν είτε για εκείνους που θα ζήσουν μετά από αυτόν. Η αιτία του πόνου ενός δίκαιου ανθρώπου βρίσκεται έξω από αυτόν. η αιτία του πόνου ενός κακού ανθρώπου βρίσκεται μέσα του. Όπως ακριβώς ο πόνος ενδυναμώνει τον δίκαιο άνθρωπο στην καλοσύνη του, έτσι και αποδυναμώνει τον κακό άνθρωπο στην κακία του.

Από τον βίο του αββά Σισώη. Από το Γεροντικό

Από τον βίο του αββά Σισώη

Από το Γεροντικό 

Ένας αδελφός που είχε αδικηθεί από άλλον αδελφό πήγε στον αββά Σισώη και του είπε: «Κάποιος αδελφός με αδίκησε και θέλω να βρω το δίκιο μου». Ο γέροντας τον παρακαλούσε: «Μη, παιδί μου· καλύτερα άφησε την υπεράσπισή σου στον Θεό». Εκείνος επέμενε: «Δεν θα σταματήσω μέχρι να βρω το δίκιο μου». Είπε τότε ο γέροντας: «Ας προσευχηθούμε, αδελφέ», και αφού σηκώθηκε είπε: «Θεέ, δεν έχουμε πια την ανάγκη της φροντίδας σου, γιατί εμείς μόνοι μας βρίσκουμε το δίκιο μας». Όταν το άκουσε αυτό ο αδελφός, έπεσε στα πόδια του γέροντα και είπε: «Δεν αντιδικώ άλλο με τον αδελφό· συγχώρησέ με, αββά».

Πολλές φορές έλεγε στον αββά Σισώη ο μαθητής του: «Αββά, σήκω να φάμε», και εκείνος τον ρωτούσε: «Δεν φάγαμε, παιδί μου;» «Όχι, πάτερ», αποκρινόταν ο μαθητής, και έλεγε ο γέροντας: «Αν δεν φάγαμε, φέρε να φάμε».

Το φαινόμενο των Ζωσιμάδων….

Σπύρος Εργολάβος

Έκλεισα προηγούμενο σημείωμά μου αφιερωμένο στον Καποδίστρια με τη φράση του Κωνσταντίνου Τσάτσου, ο οποίος, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είχε δηλώσει πως, αν ο Ελευθέριος Βενιζέλος δημιούργησε τη «Μεγάλη Ελλάδα», ο Ιωάννης Καποδίστριας «έφτιαξε την Ελλάδα».

Σ’ αυτό το φτιάξιμο της Ελλάδας αποφασιστική υπήρξε η βοήθεια που του πρόσφεραν εκλεκτές προσωπικότητες του Απόδημου Ελληνισμού, οι οποίες τον θεωρούσαν ως τον κορυφαίο εκπρόσωπό τους. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν οι Αδελφοί Ζωσιμάδες, με επικεφαλής τον «εξοχότερο Έλληνα της Ρωσίας», κατά τον Ρώσο συγγραφέα Γκριγκόρι Αρς, τον Ζώη Ζωσιμά.

Δημιούργησε ο Ιωάννης Καποδίστριας, ως υπουργός των Εξωτερικών, κατά παράκληση των κατοίκων της Μάνης, Σχολείο στη Μάνη. Στον Ζώη Ζωσιμά απευθύνθηκε και ζήτησε την οικονομική του ενίσχυση για την ίδρυση και τη λειτουργία του Σχολείου, κι εκείνος πρόθυμα ανταποκρίθηκε στην ικανοποίηση του αιτήματός του.

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Η ΗΡΩΙΚΗ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Η ΗΡΩΙΚΗ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

        Η Εκκλησία μας έχει να επιδείξει «νέφος μαρτύρων», ανδρών και γυναικών, νέων και γερόντων, ευγενών και ασήμων, πλουσίων και φτωχών, ελευθέρων και δούλων. Είναι οι καλλίμαχοι Μάρτυρες, οι οποίοι κλήθηκαν από τις περιστάσεις, να δώσουν τη μαρτυρία τους για τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Χριστό, ως τον μοναδικό Λυτρωτή του ανθρωπίνου γένους. Τη μαρτυρία τους αυτή επισφράγισαν με απίστευτες ταλαιπωρίες, το αίμα τους, και εν τέλει με την ίδια του τη ζωή. Ένα τέτοιο εύοσμο άνθος της αρχαίας Εκκλησίας είναι η μεγαλομάρτυς και παρθενομάρτυς αγία Παρασκευή. 

     Γεννήθηκε στη Ρώμη το 2^ο μ. Χ. αιώνα, όταν οι σκληροί και απάνθρωποι διωγμοί κατά τον Χριστιανών ήταν σε πλήρη εφαρμογή. Οι ευσεβείς χριστιανοί γονείς της Αγαθόνικος και Πολιτεία, προφανώς ελληνικής καταγωγής, οικονομικά εύποροι και κοινωνικά καταξιωμένοι, μετέδωσαν στην μονάκριβη κόρη τους την ευσέβειά τους και την πίστη στο Σωτήρα Χριστό. Την ονόμασαν Παρασκευή, διότι γεννήθηκε την ημέρα της Παρασκευής, κατά την οποία προπαρασκευαζόμαστε για να εορτάσουμε την εβδομαδιαία εορτή της Αναστάσεως του Κυρίου μας, την Κυριακή.