Και Ορθόδοξοι Χριστιανοί και Ευρωπαίοι

Στην έρευνα φαίνεται ότι οι σύγχρονοι Έλληνες επιθυμούμε τη διαφύλαξη της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης

Κωνσταντίνος Χολέβας

Στην εφημερίδα «Παραπολιτικά» της 18.7.2026 δημοσιεύθηκε μία έρευνα της MRB Hellas AE συνοδευόμενη από σχετικό σχόλιο του διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας Δημήτρη Μαύρου. Στην έρευνα φαίνεται ότι οι σύγχρονοι Έλληνες επιθυμούμε τη διαφύλαξη της Ελληνορθόδοξης Παράδοσης και δηλώνουμε ότι σε μεγάλο βαθμό σεβόμαστε τη θρησκεία μας ως πίστη και ως ταυτότητα. Ταυτοχρόνως η πλειοψηφία των Ελλήνων δηλώνουν Ευρωπαίοι και θεωρούν ότι κάλλιστα συνδυάζεται η θρησκευτική παράδοση με την ευρωπαϊκή ταυτότητα.

Συγκεκριμένα στο ερώτημα: Πόσο κοντά στη θρησκεία είστε, οι Έλληνες βαθμολογούνται με 6,7 όταν άριστα είναι το 10. Μάλιστα το 48% των ερωτηθέντων τοποθετείται ψηλά, στο 8-10 της βαθμολογικής κλίμακας. Εξάλλου το 67,7% αισθάνεται άνετα ως Ευρωπαίος πολίτης. Ο κ. Μαύρος επισημαίνει ότι «η ελληνική κοινωνία του 2026 δεν αισθάνεται την ανάγκη να επιλέξει ανάμεσα στο εικονοστάσι και στη σημαία με τα αστέρια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Τα δύο σύμβολα συνυπάρχουν χωρίς να λειτουργούν ανταγωνιστικά».

Η Μπεσκατούλ των Lidl και ο Τζον Πάπας.

Ας κάνουν μαθήματα αντιρατσισμού στους συμπατριώτες τους κι ας τους πείσουν να μας επιστρέψουν το αναγκαστικό δάνειο που πήρε το Ράιχ στην Κατοχή και να μας πληρώσουν τις πολεμικές επανορθώσεις

Του Παναγιώτη Λιάκου

Άουσβιτς, Χίτλερ, Ολοκαύτωμα, Χίμλερ, Χάιντριχ, Νταχάου, Τρεμπλίνκα, Γκέρινγκ, Μπούχενβαλντ, Δίστομο, Γκέμπελς, Μπέργκεν Μπέλσεν, Καισαριανή, Στράιχερ, Κάνδανος, Μπάμπι Γιαρ. Ονόματα που συμβολίζουν καταστάσεις και γεγονότα, για τα οποία ουδεμία ευθύνη φέρει η Ελλάδα. Το έθνος μας δεν… ταΐστηκε με τις σάρκες Σλάβων, Εβραίων, γύφτων, ομοφυλόφιλων, μη «αρίων». Ο γερμανισμός τα γέννησε όσα γεγονότα θυμόμαστε διαβάζοντας τα τοπωνύμια και τα ονόματα στην αρχή του κειμένου. Τα θυμόμαστε πολύ καλά και οι λογαριασμοί μας δεν έκλεισαν ακόμη. Οι συμφορές που μας προκάλεσαν δεν έχουν «ξεχρεωθεί». Γι’ αυτό και είναι κάπως αταίριαστο να έρχονται Γερμανοί στην Ελλάδα να μας διδάξουν αντιρατσισμό. 

Ο λόγος γίνεται για το άρθρο χθες, εδώ στη στήλη. Έκανε αναφορά στο «αντιρατσιστικό» βίντεο των Lidl (πουλάνε και πολιτική άποψη πέρα από τυριά, σαλάμια και απορρυπαντικά). Σ’ αυτό, μια Μπεσκατούλ Μουταχαρί που φορούσε νικάμπ έπιασε δουλειά, συστήθηκε στους συναδέλφους της, οι Έλληνες στράβωσαν με το όνομά της και της πρότειναν να το κάνει Μπέκι. Στο τέλος, υποχώρησαν οι Έλληνες και μια υπάλληλος έφερε τετράδιο και στιλό για να γράψει το όνομα «Μπεσκατούλ» και να το αποστηθίσει.

Επιστολή-βόμβα του πρώην Αρχιεπισκόπου Σιναίου Δαμιανού Άργησε να μιλήσει και καταγγέλλει όσα ο ίδιος άφησε να εξελιχθούν!Αλλά αυτά που αποκαλύπτει δεν μπορούν να αγνοηθούν…

Με μια πολυσέλιδη επιστολή προς τον νέο Αρχιεπίσκοπο Σινά κ. Συμεών και την αδελφότητα της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης, ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Σινά Δαμιανός επιχειρεί να σημάνει συναγερμό για το μέλλον της ιστορικής Μονής, περιγράφοντας ένα σκηνικό που, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, οδηγεί στην απώλεια της κυριότητας της περιουσίας της, στη μετατροπή της σε μουσείο και στη συρρίκνωση της μοναστικής της ζωής.

Ο επί δεκαετίες επικεφαλής της Σιναϊτικής Αδελφότητας κάνει λόγο για συμφωνίες που, κατά την εκτίμησή του, οδηγούν στην απώλεια του ιδιοκτησιακού καθεστώτος της Μονής, προειδοποιώντας ότι οι μοναχοί κινδυνεύουν να καταστούν απλοί χρήστες και όχι κύριοι του ίδιου του μοναστηριού τους.

Οι διαπιστώσεις του είναι βαρύτατες.

Μιλά για μυστικές διαπραγματεύσεις, για εγκατάλειψη προηγούμενων συμφωνιών, για σχέδιο που μετατρέπει τους μοναχούς σε ουσιαστικούς «ενοικιαστές» του ίδιου τους του τόπου, ενώ δεν διστάζει να αναφερθεί ακόμη και σε «απόρρητη» συμφωνία μεταξύ Ελλάδας και Αιγύπτου, η οποία –όπως υποστηρίζει– υπονομεύει  το ιστορικό καθεστώς της Μονής.

Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η φράση του:

Κομποσκοίνια «made in China»

Δημήτρης Θ. Αλεξόπουλος | ΤΑ ΝΕΑ

Η ανάπτυξη του θρησκευτικού-προσκυνηματικού τουρισμού τις δύο τελευταίες δεκαετίες, που αποτελεί στρατηγική επιλογή τόσο της Εκκλησίας όσο και της πολιτείας, γεννά σειρά σημαντικών προκλήσεων.

Μία, εξ αυτών, είναι η διατήρηση της αυθεντικότητας των εκκλησιαστικών ειδών που διατίθενται στα εκατοντάδες, ανά την επικράτεια, καταστήματα ή εκθετήρια είτε αυτά βρίσκονται σε μονές, είτε σε χώρους κοντά σε εκκλησίες, είτε τελευταία και μέσω του Διαδικτύου από ηλεκτρονικά καταστήματα που λειτουργούν υπό τη φίρμα μονών, θρησκευτικών συλλόγων («Φίλοι της τάδε ή της δείνα μονής») ή αδελφοτήτων.

Τα προϊόντα αυτά είναι ως επί το πλείστον: θρησκευτικές εικόνες, εικονάκια, θυμιάματα, θυμιατά, καντήλια, σταυροί όλων των μεγεθών, κομποσκοίνια, αρώματα κ.ά.

Λύσσαξαν με τη ζακέτα του Αγίου Παϊσίου – Τρανή απόδειξη ότι παραμένει ζωντανός και τους «καίει»!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Τα γνωστά «τελώνια» του δημόσιου λόγου που δεν αφήνουν κανένα ιερό και όσιο χωρίς να το «εκτελωνίσουν» με τις εμμονές τους, βγήκαν ξανά από τα ανήλιαγα σπήλαια τους. Βρυχώνται και ολολύζουν γιατί ο ελληνισμός γονάτισε για ακόμη μια χρονιά μπροστά στο ολόλαμπρο σέμνωμα των ημερών μας, τον Άγιο Παΐσιο τον Αγιορείτη.  

Με αφορμή την εορτή του Αγίου Παϊσίου που η Ορθοδοξία τιμά στις 12 Ιουλίου, οι χριστιανοφοβικοί «φελλοί» πετάχτηκαν στην επιφάνεια. Όντας συνεχώς στον πυθμένα της ανυποληψίας, μπορούν να αναδυθούν στη δημοσιότητα μόνο ως ετερόφωτα πλεούμενα σε θολά νερά. Έχει γίνει καθιερωμένος ο σεληνιασμός τους πλέον, πριν και μετά τις λαοφιλείς χριστιανικές εορτές. Ακριβώς όπως ένας ψαράς κοιτά το ημερολόγιο για να εξασφαλίσει πετυχημένες ψαριές, εκείνοι κοιτούν το… εορτολόγιο για να δουν πότε θα κάνουν «γκελ» τα εμέσματα τους. Και ίσως έτσι να «τσιμπήσουν» κανένα θαυμαστή, κανέναν αναγνώστη, κανέναν παρατρεχάμενο.

Η Υπέρμαχος Στρατηγός και η επέτειος 1400 ετών από την καθιέρωση του Ακαθίστου Ύμνου

Του Κωνσταντίνου Χολέβα – Πολιτικού Επιστήμονος

Έχω μπροστά μου και διαβάζω με συγκίνηση την Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιο του Οικουμενικού Πατριαρχείου της 27ης Μαρτίου 2026, η οποία εκδόθηκε με αφορμή τη συμπλήρωση 1400 ετών από την πρώτη «ορθοστάδην ψαλμώδηση» του Ακαθίστου Ύμνου το 626 μ.Χ.

Και τούτο διότι φέτος η Ορθόδοξη Εκκλησία εορτάζει μία ξεχωριστή επέτειο: Τη συμπλήρωση δεκατεσσάρων αιώνων από την πρώτη επίσημη ψαλμώδηση του Ακαθίστου Ύμνου στον Ναό της Παναγίας των Βλαχερνών, μετά τη σωτηρία της Κωνσταντινουπόλεως από την πολιορκία των Αβάρων και των Περσών. Με αφορμή την επέτειο αυτή το Οικουμενικό Πατριαρχείο εξέδωσε Πατριαρχική και Συνοδική Εγκύκλιο, η οποία υπενθυμίζει τη διαχρονική σημασία του γεγονότος για την εκκλησιαστική και πολιτιστική ιστορία του Γένους και της Οικουμενικής Ορθοδοξίας.

Στην Εγκύκλιο υπογραμμίζεται ότι ο Ακάθιστος Ύμνος αποτελεί «μνημείον του έλληνος λόγου και χρυσοπλοκώτατον τέχνημα θεοπνεύστου θεολογίας» της Ορθοδοξίας. Η επέτειος των 1400 ετών προσφέρει την ευκαιρία να αναδειχθεί η συμβολή του στη θεολογική σκέψη, τη λατρευτική ζωή και την εκκλησιαστική τέχνη της Ορθοδόξου Εκκλησίας, καθώς και η ευρύτερη επιρροή του στην παιδεία και στον πολιτισμό.

Η ελληνικότητα των Βλάχων της Αλβανίας

Η ιστορία των Βλάχων της Αλβανίας και η αναμφισβήτητη ελληνικότητά τους – Η προσπάθεια της Ρουμανίας να αλώσει την εθνική τους συνείδηση – Τα ονόματα των εκατοντάδων Βλάχων ελληνικής καταγωγής που εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν ή εκτοπίστηκαν από το καθεστώς Χότζα – Πόσοι είναι οι Βλάχοι της Αλβανίας σήμερα; – Ο ύποπτος (και εδώ…) ρόλος του ΕΛΙΑΜΕΠ

Ο ελληνισμός της Αλβανίας διαιρείται σε δύο πληθυσμιακές ομάδες: τους ελληνόφωνους και τους βλαχόφωνους.

Η εμφάνιση των βλαχόφωνων χρονολογείται από την παρουσία των Ρωμαίων στην ελληνική χερσόνησο και κοιτίδα τους σύμφωνα με τον Αχιλλέα Γ. Λαζάρου («Ιλλυρολογία και Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός», Αθήνα 1988) είναι η Εγνατία Οδός, η πανάρχαια οδική αρτηρία που συνέδεε τη Δύση με την Ανατολή. Την ελληνικότητα των Βλάχων αποδεικνύουν οι ιστορικές πηγές που βεβαιώνουν την ελληνικότητα του γλωσσικού και φυλετικού υποστρώματος μέχρι τον ποταμό Γενούσο (Σκούμπη) και η ανάλυση του λατινογενούς γλωσσικού ιδιώματός τους, στο οποίο διασώζονται βασικά στοιχεία της ελληνικής γλώσσας των χρόνων της ρωμαιοκρατίας.

Ἡ μετάλλαξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

                                      Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 19.5//1.6.2026.

                                                       Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

                                                                            

                                                                                                          

          Ἡ μετάλλαξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

                             

 

Ἅγιοι Καθηγούμενοι, Ἀντιπρόσωποι, Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσι (20 ) Ἱερῶν Μονῶν Ἁγίου Ὅρους, 

Διαφυλάξατε τὸ Ἅγιον  Ὄρος ἀπὸ τὴν ἀλλοίωση, μετάλλαξη ποὺ ἔχει ὑποστεῖ τὰ τελευταῖα ἔτη. 

Τὰ μεγάλα λιμάνια, θὰ ὑποδέχονται μεγάλα πλοῖα, μὲ πλῆθος ἀνθρώπων, μὲ ἄμεση ἀνάγκη γιὰ φιλοξενία, διανυκτερεύσεων κ.λπ... Ἀκούγεται ὅτι μεγαλοεπιχειρηματίας ξενοδοχειακῶν κοσμικῶν μονάδων ἀνέλαβε νὰ ἀνορθώσει μεγαθήριον στὴν περιοχὴ τῆς Μονῆς Ἰβήρων... !!! 

Οἱ ἐπιχειρηματίες ὅπου «μυρίζονται» χρῆμα τρέχουν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους (μὲ τὸ ἀζημίωτο φυσικά... πολλὰ καὶ πλουσιοπάροχα τὰ εὐρωπαϊκὰ πακέτα ὅταν πρόκειται νὰ ἀλλοιώσουν, νὰ φθείρουν τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη καὶ τὰ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως μας...) ... Ἤδη στὴν Μονὴ Παντοκράτορος στὴν περιοχὴ Καψάλας ἀνορθώθηκαν κτιριακές ἐγκαταστάσεις π.χ. Ι.Κ. «Ἄξιόν ἐστι», Ι.Κ. Ἁγίου Σάββα τὸ ξεροκάλυβο τοῦ κηπουροῦ καὶ Ξενοφῶντος ἔξωθεν τῆς Μονῆς πρὸς ἀρσανά...

Ο …προοδευτικός νεο-συντηρητισμός στους κόλπους της Εκκλησίας

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Τα τελευταία κάμποσα χρόνια συζητιέται στους εκκλησιαστικούς κύκλους το ζήτημα της «λειτουργικής αναγέννησης» στη λατρεία, με κύρια χαρακτηριστικά την απόδοση των ύμνων και των βιβλικών κειμένων στη νέα ελληνική, την εις επήκοον ανάγνωση των ευχών της Θείας Λειτουργίας - προκειμένου να συμμετέχουν καλύτερα οι πιστοί – την σχεδόν κατάργηση του τέμπλου και γενικά την πιο ενεργή συμμετοχή του λαϊκού στοιχείου στην ενοριακή ζωή. 

Όσοι είναι υπέρμαχοι των παραπάνω χαρακτηρίζονται γενικά ως «προοδευτικοί», ενώ όσοι αντιτίθενται πιο …καλογερικοί. 

Όμως, θα πρέπει να τονισθεί ότι η «λειτουργική αναγέννηση» δεν ήταν υπόθεση του μακαριστού αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ή κάποιων «φωτεινών» μορφών, αλλά υπόθεση των Οργανώσεων (Σωτήρ, Ζωή κ.λπ.), οι οποίες από πολύ νωρίς εφήρμοζαν αυτές τις πρακτικές – περισσότερο ή λιγότερο – στο δικό τους εκκλησιαστικό μόρφωμα. 

Επομένως, οι σημερινοί «προοδευτικοί» δεν είναι κάτι άλλο παρά μια εξελιγμένη μορφή των λεγομένων παρεκκλησιαστικών Οργανώσεων. 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Ψυχοσάββατο προ της Πεντηκοστής. Η ανάσταση των νεκρών

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΟ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ»

[Από τη σειρά: «Ομιλίες εις προσκυνητάς Θεσσαλονικείς» Δ97Α’]

 [Εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 13-6-1992] 

       Αν ο θάνατος, αγαπητοί μου, έθετε την τελική του σφραγίδα σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, τότε, θα λέγαμε, ας αρχίσομε να θρηνούμε γι΄ αυτήν την φοβερή αιχμαλωσία μας εις τον κόσμον αυτόν. Τότε μόνιμο τραγούδι μας, μόνιμο, μάλλον, ελεγείο μας, ας είναι το «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης». Και μάλιστα όταν σήμερα, Ψυχοσάββατο προ της Πεντηκοστής, μάς ζωντανεύει αυτή η θέσις του θανάτου, η πραγματικότητα του θανάτου για να τα πούμε αυτά, τότε θα λέγαμε: «Γιατί να έρχονται νέοι άνθρωποι στον κόσμον αυτόν αφού θα πεθάνουν;».

«Η Μελωδία της Παρακμής»

«∆έν εἶναι καθόλου παράξενο, ἐάν ἡ Ἐκκλησία γράψει µιά προσευχή γιά προστασία ἀπό τόν “πολιτισµό”… µέ τήν ἔννοια ὅτι ὁ πολιτισµός χωρίς τό Θεό, ἀποτελεῖ ἄθροισµα ὅλων τῶν κακιῶν…»

~Αγιος Νικόλαος Βελιµίροβιτς~

 

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης 

  Ίσως τελικά να μην υπάρχει πιο ειλικρινής καθρέφτης μιας κοινωνίας από τα θεάματα που την διασκεδάζουν.Η Eurovision είναι απλώς ένας μουσικός διαγωνισμός. Είναι ένα πολιτισμικό σύμπτωμα, ένα ακόμη σημείο των καιρών.Ένα πολύχρωμο πανηγύρι θορύβου, υπερβολής, αισθητικής αποσύνθεσης και πνευματικής εξάντλησης, που βαφτίζεται «γιορτή», επειδή η εποχή μας φοβάται να κοιτάξει κατάματα το υπαρξιακό της κενό.

Βλέπω να γράφονται σωρηδόν κείμενα τις τελευταίες ημέρες που καταφέρονται κυρίως εναντίον του εκπροσώπου μας στον διαγωνισμό και του τραγουδιού του.

Αυτή όμως είναι η εύκολη λύση, μου θυμίζει την παροιμία του θυμόσοφου λαού που λέει ότι αντί να χτυπάμε τον γάιδαρο χτυπάμε το σαμάρι, γι'αυτό ακριβώς δεν πρέπει να εξοργιζόμαστε πρώτα με τον «καλλιτέχνη».

«Γάμος στη Δημοτική — Από το Μυστήριο στην Προσαρμογή»

«Γάμος στη Δημοτική — Από το Μυστήριο στην Προσαρμογή»

Η πρόσφατη τέλεση γάμου στη δημοτική γλώσσα από τον π. Αλέξανδρο Καριώτογλου και όσα έχουν προηγηθεί μέσα από δημόσιες παρεμβάσεις, συνεντεύξεις και δηλώσεις του συγκεκριμένου ιερέα περί «εκσυγχρονισμού» της Εκκλησίας, δεν αποτελούν έναγ μεμονωμένο περιστατικό.

Είναι ένα ακόμη σύμπτωμα μιας βαθύτερης κρίσης φρονήματος που εδώ και χρόνια επιχειρεί να μεταμορφώσει την Ορθοδοξία από εμπειρία μετανοίας και ασκήσεως σε μια θρησκεία προσαρμοσμένη στις απαιτήσεις της εποχής.

Υπάρχουν εποχές όπου οι εχθροί της Πίστεως εμφανίζονται έξω από τα τείχη.

Και υπάρχουν εποχές πιο επικίνδυνες και ύπουλες όπου εισέρχονται εντός των τειχών, ομιλώντας τη γλώσσα της αγάπης, της προόδου και της δήθεν ποιμαντικής ευαισθησίας.

Ζούμε δυστυχώς τη δεύτερη εποχή.

Ήθη και έθιμα της Πρωτομαγιάς και Η Εργατική πρωτομαγιά.

Τον περιμένουν όλοι σαν τον καλύτερο μήνα του χρόνου. Γι’ αυτό τον είπαν και Καλομηνά και Πράσινο. Στην Μακεδονία, Κερασάρη απ’ τα φημισμένα κεράσια της εποχής και στην Ήπειρο Λούλουδο. Στην Κάλυμνο, Θερισμό και στην Κύπρο, Πεντεφά, λόγω της μεγάλης διάρκειας της ημέρας. Δεν είναι άλλος από τον Μάιο, που οφείλει το όνομά του στη θεά Μαία, μητέρα του Ερμή, σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία.

Από την αρχαία εποχή, ο μήνας αυτός εθεωρείτο σύμβολο της άνοιξης και της νεότητας και ήταν προστατευόμενος από τον Απόλλωνα, τον οποίο προσωποποιούσαν με έναν άντρα στο μεταίχμιο δύο ηλικιών, που φορούσε στο κεφάλι του κάνιστρο με λουλούδια.

Επίσης την εποχή αυτή, ανεβαίνει ο Ευάνθης Διόνυσος από τον Άδη, όπου τον έριξε σκοτωμένο ο Περσέας. Πατά τον θάνατο και η ανάστασή του την φύση ανασταίνει. Και οι συστάδες καρποφόρων δέντρων, βγάζουν τους πρώτους ανθούς και γίνονται οι πρώτες ορχήστρες της ζωής.

Η πανήγυρις των πανηγύρεων και τα…. πανηγύρια

Η πανήγυρις των πανηγύρεων και τα…. πανηγύρια

 

Είμαστε γενικότερα για τα πανηγύρια, όπως εύστοχα το επισημαίνει ο θυμόσοφος λαός. Εκεί μάλλον καταντήσαμε και για τούτο φταίνε πολλά, μα πάρα πολλά, που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε. Επικεντρωνόμαστε και πάλι στο φαινόμενο των λαϊκών ή έντεχνων πανηγυριών εντός των ιερών ναών. Κατηγορήσαμε τις προηγούμενες μέρες τον Θεσσαλονίκης για την εντός των ναών δυτικοχριστιανική πρακτική προβολής θρησκευτικών δρωμένων και ορατορίων. Και φαίνεται ο Σεβασμιότατος έκανε μια κίνηση τακτικής, έναν ελιγμό που αιφνιδίασε τους πάντες: έβγαλε το πανηγύρι εκτός του ναού το βράδυ της Αναστάσεως!

Το είδαμε και αυτό λοιπόν. Μέσα στην εκκομσικευτική κατρακύλα των ημερών ήρθαν και τα χορευτικά με τη συνοδεία αλκοόλ μετά τις λατρευτικές συνάξεις. Και δη το βράδυ που τελείται η πανήγυρις των πανηγύρεων. Πόσο περισσότερο θα μπορούσε κάποιος να “χαλάσει” τη συγκεκριμένη πανήγυρη, που αποτελεί την κορύφωση των πνευματικών εκκλησιαστικών πανηγύρεων; Δεν μας έφτασε η πνευματική πανδαισία της αναστάσιμης ακολουθίας και βγήκαμε να το γιορτάσουμε και λίγο “πιο κοσμικά”; Το πολύ κοσμικό όμως καταντάει τελικά ιδιαζόντως άκοσμο και αποκαλύπτει την πνευματική μας γυμνότητα.

Η Ελλάδα που αντιστέκεται.Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η Ελλάδα που αντιστέκεται

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Κοντά στα όσα θλιβερά συμβαίνουν στην κάστα των «εκλεκτών» (ελίτ) της κοινωνίας μας και σε αναζήτηση της ζωηφόρου ελπίδας, πέραν της βοηθείας του Θεού δια πρεσβειών των αγίων Του,  σημαντικό στοιχείο ελπίδας είναι και ο ελληνικός λαός, που πληρώνει τα λάθη και τη διαφθορά των ηγετών του και που αντιμετωπίζει τις σε βάρος του αποφάσεις της ηγεσίας του και των «εταίρων» του. Για πολλούς λόγους οι Έλληνες δεχθήκαμε και δεχόμαστε πολλές αρνητικές επιρροές και εμφανίζουμε ελαττώματα αλλά, έως σήμερα, διατηρούμε τον ξεχωριστό πολιτισμό μας, στοιχείο του οποίου είναι και η γλώσσα μας. 

Η εορτή της Ζωοδόχου Πηγής

Ἀπολυτίκιον

Ήχος α'.

Ο ναός σου Θεοτόκε ανεδείχθη παράδεισος, ως ποταμούς αειζώους αναβλύζων ιάματα ώ προσερχόμενοι πιστώς, ως Ζωοδόχου εκ Πηγής, ρώσιν αντλούμεν, και ζωήν την αιώνιον, πρεσβεύεις γαρ συ τω εκ σου τεχθέντι, Σωτήρι Χριστώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Με το όνομα Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί ή Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα φέρεται ιερό χριστιανικό αγίασμα που βρίσκεται στη Κωνσταντινούπολη έξω από τη δυτική πύλη της Σηλυβρίας, όπου υπήρχαν τα λεγόμενα "παλάτια των πηγών" στα οποία οι Βυζαντινοί Αυτοκράτορες παραθέριζαν την Άνοιξη. Πήρε την ονομασία του από το τουρκικό όνομα Balık (= ψάρι) και περιλαμβάνει το μοναστήρι, την εκκλησία και το αγίασμα.

Για την αποκάλυψη του Αγιάσματος υπάρχουν δυο εκδοχές:

ΠΑΣΧΑ 2026 ΜΕ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ ΤΗΣ ΜΕΣΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Ανάσταση σημαίνει ελπίδα, αισιοδοξία, φως. Αυτό το μήνυμα καλούμαστε να βιώσουμε και φέτος οι Έλληνες και γενικότερα οι Ορθόδοξοι ανά την υφήλιο. Η σκέψη μας στρέφεται περισσότερο στους εμπερίστατους Ορθοδόξους Χριστιανούς της Συρίας, του Λιβάνου και των Αγίων Τόπων, οι οποίοι βρίσκονται στο επίκεντρο συγκρούσεων και στο στόχαστρο φανατικών.

Η Ιστορία διδάσκει ότι το Πάσχα του 1009, όταν οι Άγιοι Τόποι είχαν κατακτηθεί από Άραβες, η δυναστεία των Φατιμιδών, που κυβερνούσε την Αίγυπτο, προέβη στην καταστροφή του Ναού της Αναστάσεως στα Ιεροσόλυμα. Οι Φατιμίδες ήταν Σιίτες, δηλαδή ανήκαν στον κλάδο του Ισλάμ, στον οποίο ανήκουν και οι ηγέτες του θεοκρατικού καθεστώτος του Ιράν. Ελπίζω η ιστορία να μην επαναληφθεί και να μην βρεθούν οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί και τα προσκυνήματα της Μέσης Ανατολής στο στόχαστρο των ανθρώπων που διοικούν στη Τεχεράνη. Ας ευχηθούμε η εκεχειρία να είναι πραγματική και διαρκής.

Τό Πάσχα εἰς τά Ἱεροσόλυμα κατά τόν 4ον αἰώνα. Χρυσόστομος Παπαδόπουλος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν (+)

Ἀρχαιοτάτη ὑπῆρχεν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἑορτή ἡ Ἐπιφάνεια καλουμένη ἤ τά Ἐπιφάνια, Θεοφάνεια ἤ τά Θεοφάνια, ὑποδηλοῦσα οὐ μόνον τήν κατά σάρκα γέννησιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τήν ἐν τῷ Ἰορδάνῃ φανέρωσιν αὐτοῦ ὡς Θεοῦ (1), τούτου δ’ ἕνεκα συνεωρτάζοντο αἱ δύο ἐορταί, ἡ τῆς Χριστοῦ γεννήσεως καί ἡ τῶν Θεοφανείων, καί μόλις ἀπό τοῦ τέλους τοῦ Δ’ αἰῶνος ἐπῆλθεν ὁ χωρισμός τῶν ἑορτῶν.

Ἐν Ἱεροσολύμοις ἐπεβραδύνθη ὁ χωρισμός οὗτος, ὡς καταφαίνεται ἐκ τῆς κατά τόν στ’ αἰώνα εἰδήσεως Κοσμᾶ τοῦ Ἰνδικοπλεύστου λέγοντος ὅτι «οἱ Ἱεροσολυμῖται… ταῖς Ἐπιφανείοις ποιοῦσι τήν γένναν» (2), ὄντως δέ σ.355 «Καίτοι γέ οὔπω δέκατον ἐστιν ἔτος καθ’ ὅν χρόνον ἔγραφεν ἡ Συλβία, ἐν Ἱεροσολύμοις συνεωρτάζετο ἔτι ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων μετά τῆς Ἐπιφανείας τοῦ Κυρίου τῇ 6 Ἰανουαρίου, πρώτην δέ φορὰν ἀπό τῆς ἀνευρέσεως τοῦ χειρογράφου αὐτῆς ἐγνώσθη ἡ εἴδησις, ὅτι ἐπί 8 ἡμέρας ἐπανηγυρίζετο ἡ ἑορτή αὕτη ὡς καί ἡ τοῦ Πάσχα καί ἡ τῆς Πεντηκοστῆς (3). Ἐτελεῖτο δέ ἡ πανήγυρις αὐτῆς ἐν Βηθλεέμ, ὅπου κατά τήν νύκτα ἐν τῷ Σπηλαίῳ τῆς γεννήσεως ἐτέλει ὁ Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, ἐπειδή ἡ Βηθλεέμ λίαν μεταγενεστέρως εἶχεν ἴδιον ἐπίσκοπον (4), τήν λειτουργίαν. Συγχρόνως ὅμως ἐπανηγυρίζετο ἡ ἑορτή καί ἐν τοῖς λοιποῖς προσκυνήμασι, κατά τάς τρεῖς πρώτας ἡμέρας ἐν τῷ Γολγοθᾷ, τήν τετάρτην ἡμέραν ἐπί τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, τήν πέμπτην ἐν Βηθανίᾳ, τήν ἕκτην ἐν Σιών, τήν ἑβδόμην ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ἀναστάσεως καί τήν ὀγδόην ἐν τῷ τοῦ Σταυροῦ, συνέρρεε δέ κατά τάς ἡμέρας ἐκείνας ἄπειρον πλῆθος ἐκ τῶν πέριξ εἰς Ἱερουσαλήμ διά τάς πανηγύρεις τῶν ὀκτώ ἡμερῶν. Κατά τήν διάρκειαν αὐτῶν οἱ μοναχοί τῆς Βηθλεέμ ἀδιαλείπτως ἐλιτάνευον ἐν τῷ Ναῷ αὐτῆς καί ἐτέλουν τάς καθωρισμένας τελετὰς ἐν τῷ ἱερῷ Σπηλαίῳ (5).

Ἡ ὑμνογραφία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας. π. Γεώργιος Μεταλληνός

Ἡ ὑμνογραφία τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδας. π. Γεώργιος Μεταλληνός 

 

(σ.σ. Άλλο ένα συναυλιακό κιτς event έλαβε χώρα μέσα σε Ιερό Ναό της Μητροπόλεως Κηφισίας, με έντονη, και πάλι, την παρουσία των πολιτικών και τοπικών παραγόντων. Το ξεχαρβάλωμα προχωρά με σχέδιο υπό το «άγρυπνο βλέμμα» των επισκόπων! Ας διαβάσουμε την αγιοπνευματική τοποθέτηση του μακαριστού π. Γεωργίου Μεταλληνού για τον υμνογραφικό λόγο και την μελωδία του στην Εκκλησία για να στερεωθούμε. Ευχαριστίες στον αδελφό Νικόλαο Κ. για την επισήμανση του συγκεκριμένου άρθρου.)

 

Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα ἀνακεφαλαιώνει ὅλη τὴν ἀνθρώπινη Ἱστορία, τὴν δημιουργίᾳ, τὴν πτώση, τὴν ἐν Χριστῷ ἀνάπλαση καὶ ἀναδημιουργία. Ὁ Χριστός, ὁ σταυρωμένος καὶ ἀναστὰς Κύριος τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς Ἱστορίας, προβάλλεται μέσα ἀπὸ τὶς ἱερὲς Ἀκολουθίες, ὡς Αὐτὸς ποὺ δίνει λύση στὴ διαχρονικὴ τραγῳδία τοῦ ἀνθρώπου καὶ νοηματοδοτεῖ τὴν Ἱστορία.

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (ΛΑΖΑΡΙΝΕΣ κ.α.)

Το Σάββατο του Λαζάρου θεωρείται μέρα του θανάτου και της ζωής.

Σε κάποια χωριά μάλιστα οι αγρότες δεν μαζεύουν τη σοδιά τους γιατί φοβούνται ότι οι καρποί της γης φέρουν τον θάνατο μέσα τους. O Λάζαρος είναι μια μορφή που εμπνέει σεβασμό στον ελληνικό λαό.

Παλιότερα οι εκδηλώσεις εορτασμού ήταν πολλές και ποικίλες, ωστόσο σήμερα έχουν λησμονηθεί ως επί το πλείστον.
Για παράδειγμα τα κάλαντα του Λαζάρου τραγουδιούνται σε ελάχιστες περιοχές, ενώ παλιότερα ήταν από τα πιο ζωντανά έθιμα και έδιναν ιδιαίτερο τόνο στις μικρές κοινωνίες. Τα κάλαντα του Λαζάρου ήταν αποκλειστικά σχεδόν γυναικεία και τα τραγουδούσαν κοπέλες διαφόρων ηλικιών ακόμα και κορίτσια τις παντρειάς που ονομάζονταν “Λαζαρίνες”.