Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Ἀποσπάσματα ἀπό κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα)

Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

(Ἀποσπάσματα ἀπό κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα). 

«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. δ΄17)

Ὁ Χριστός μας χρησιμοποιεῖ τό ρῆμα «ἤγγικε» μέ τήν κυριολεκτική του σημασία. Ἔχει ἔλθει -εἶναι σάν νά λέγει- ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Βρίσκεται πάνω στή γῆ. Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ βασιλεία Του, ἡ «δεσποτεία» Του, ὅπως λέγουν οἱ ὕμνοι μας. 

Ἀπό τήν στιγμή τῆς ἐνσαρκώσεώς Του ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρίσκεται ἀνάμεσά μας. Διά τοῦ Χριστοῦ ἦλθε ὁ Θεός στούς ἀνθρώπους. Ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο δέν εἶναι παρά ἕνας ὁδηγός στόν χῶρο τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ «βασιλεία τοῦ Θεοῦ» δέν εἶναι οὔτε μόνο πνευματική καί οὐράνια, οὔτε μόνο ὑλική καί γήϊνη. Εἶναι πραγματικότητα καί πνευματική καί ἱστορική. Ταυτίζεται μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας. Εἶναι ἡ νέα τάξη πραγμάτων πού ἐγκαθίδρυσε ὁ Χριστός στόν κόσμο καί σχετίζεται μέ τό αἴτημα τῆς Κυριακῆς προσευχῆς «γενηθήτω τό θέλημά σου». Ἡ κατάσταση ἐκείνη, πού πραγματοποιεῖται μέ τήν αὐτοπαράδοση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τήν εἰλικρινή καί ἀνυστερόβουλη ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο. 

Η ΑΝΤΙΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΖΩΗΣ (Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Πολλοὶ ἔτρεχαν στὴν ἔρημο γιὰ νὰ ἀκούσουν τὸ κήρυγμα τοῦ Προδρόμου καὶ νὰ λάβουν ἕνα ἁπλῶς ἀφυπνιστικὸ «βάπτισμα μετανοίας» στὰ νερὰ τοῦ Ἰορδάνη. Ἡ Βάπτιση ὅμως τοῦ Χριστοῦ ἦταν κάτι διαφορετικό. Ὑπῆρξε ὑπερφυής. Διενεργήθηκε μὲν διὰ χειρὸς τοῦ Προδρόμου, ἀλλὰ τελεσιουργήθηκε μὲ τὴν χάρη, τὴν παρουσία, τὴν θριαμβευτικὴ φανέρωση τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ. Δὲν ἦταν βάπτισμα «εἰς μετάνοιαν», ὁ Χριστὸς ἦταν ἀναμάρτητος, δὲν χρειαζόταν καμμιὰ ἄφεση ἁμαρτιῶν. Δὲν βαπτίσθηκε γιὰ νὰ λάβει, ἀλλὰ γιὰ νὰ δώσει ἁγιασμό. Ἦταν βάπτισμα «ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ», γιὰ νὰ φέρει μὲ αὐτὸ κάθαρση, ἀναγέννηση, σωτηρία στὴ σύμπασα κτίση του. 

Θεοφάνεια: ο διττός χαρακτήρας της

Θεοφάνεια: ο διττός χαρακτήρας της

Ο μέγας και απρόσιτος κατά φύσιν Θεός ακόμη και στις υπερουράνιες αγγελικές δυνάμεις καταδέχεται να σαρκωθεί για χάρη του ευτελούς ανθρώπου και ευτελισμένου εξαιτίας των απείρων αμαρτιών του. Και επίσης καταδέχεται να βαπτισθεί κατά το ανθρώπινον από τα χέρια του δούλου του Ιωάννη. Αυτός ο βασιλεύς και δημιουργός των απάντων. Η συγκατάβαση του Θεού όντως απερινόητη στην ανθρώπινη και στις αγγελικές διάνοιες.

Η αξία της εορτής ωστόσο κορυφώνεται με την πρώτη επίσημη φανέρωση επί γης του Τριαδικού Θεού: ο Γεννήτωρ μαρτυρεί τον Υιό του δια φωνής. Ο Υιός του Πατρός βαπτίζεται με το ανθρώπινο σώμα του στον Ιορδάνη. Το Πνεύμα το Άγιο με τη μορφή περιστεράς κάθεται πάνω στον Ιησού δείχνοντάς μας ποιος είναι ο προσδοκώμενος και μοναδικός Μεσσίας του κόσμου.

Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου, Λόγος εις τα Άγια Θεοφάνεια

Αγαπητοί μου, θέλω νά γιορτάσουμε καί ἐπιθυμῶ νά πανηγυρίσουμε· γιατί ἡ ἁγία ἡμέρα τῶν Φώτων ἀποτελεῖ καί θύρα ἑορτῆς καί θύρα πανηγύρεως. Διότι ἀφ’ ἑνός μέν σφραγίζει τό σπήλαιο τῆς Βηθλεέμ, ὅπου ὁ Παλαιός τῶν ἡμερῶν ξάπλωνε μέσα σέ φάτνη ὡς βρέφος πού θήλαζε καί ἀφ’ ἑτέρου ἀνοίγει τίς πηγές τοῦ Ἰορδάνη, ὅπου καί πάλι ὁ ἴδιος βαπτίζεται μαζί μέ τούς ἁμαρτωλούς, χαρίζοντας στόν κόσμο ἄφεση ἁμαρτιῶν διά τῶν ἀχράντων μελῶν τοῦ σώματός του. Ἀλλά ὅταν Αὐτός ἐμφανίσθηκε στή γῆ ἀπό μήτρα ἀνθρώπινη, συμπεριφέρθηκε στά νήπια ὡς νήπιο, στούς ἀνθρώπους ὡς ἄνθρωπος, στή μητέρα του ὡς γιός, στούς ποιμένες ὡς καλός ποιμένας. Γιατί λέει ἡ θεία Γραφή· «Ἐγώ εἶμαι ὁ καλός ποιμένας πού θυσίασε τή ζωή του γιά τά πρόβατά του».

Καί τώρα σκοπεύει νά καταλάβει τίς πηγές τοῦ Ἰορδάνη, θέλοντας νά ξεπλύνει τήν ἁμαρτία τῶν τελωνῶν καί τῶν ἁμαρτωλῶν. Καί, νά, τό μεγάλο θαῦμα αὐτῆς τῆς πανηγύρεως. Ὁ σοφώτατος Παῦλος φωνάζει καί λέγει· «Ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος γιά ὅλους τούς ἀνθρώπους». Καί πλεονάζει στόν κόσμο κάθε εἴδους λαμπρότητα. Χαίρεται ὁ οὐρανός ὁ ὁποῖος πρῶτος ἄκουσε μέ προσοχή τήν φωνή πού κατερχόταν ἀπό τόν οὐρανό· ὁ ἀέρας ἁγιάζεται, καθώς τό Ἅγιον Πνεῦμα κατεβαίνει πετώντας· τά νερά μαθαίνουν νά καθαρίζουν μαζί μέ τά σώματα καί τίς ψυχές. Καί ὅλη ἡ κτίση ἐκτελοῦσε ἕνα χορό γιά νά τιμήσει τή γιορτή. Ὁ μόνος πού πενθοῦσε ἦταν ὁ διάβολος, καθώς ἔβλεπε νά ἑτοιμάζεται ἡ κολυμβήθρα πού μόνον αὐτόν θά πνίγει.

Λόγος στα Θεοφάνεια (Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος)

Α´. Χριστὸς γεννᾶται, ἂς τὸν δοξάσετε· ὁ Χριστὸς ἔρχεται ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ἂς τὸν προϋπαντήσετε· ὁ Χριστὸς εὑρίσκεται ἐπὶ τῆς γῆς, ἂς ὑψωθῆτε. «Δοξολογήσατε τὸν Κύριον, ὅλη ἡ γῆ», καὶ διὰ νὰ τὰ εἴπω καὶ τὰ δύο μὲ μία λέξιν, ἂς εὐφρανθοῦν οἱ οὐρανοὶ καὶ ἂς νιώση ἀγαλλίασιν ἡ γῆ διὰ τὸν οὐράνιον ὁ ὁποῖος ἔγινεν ἐπίγειος. Ὁ Χριστὸς ἐσαρκώθη, νιώσατε ἀγαλλίασιν ἀπὸ χαρὰ καὶ τρόμον. Ἀπὸ τρόμον ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας· ἀπὸ χαρὰν ἐξ αἰτίας τῆς ἐλπίδος. Ὁ Χριστὸς ἐγεννήθη ἀπὸ τὴν Παρθένον. Γυναῖκες, παραμένετε παρθένοι γιὰ νὰ γίνετε μητέρες τοῦ Χριστοῦ. Ποιὸς δὲν ἀποδίδει λατρείαν εἰς ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος προϋπῆρχεν ἀπ᾿ ἀρχῆς; Ποιὸς δὲν δοξολογεῖ ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος ἐνεφανίσθη τώρα τελευταία;

Λόγος στην παραμονή των Φώτων (Άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης)

[…] Αλλά τί να πούμε και για τον προερχόμενον από την έρημον Ιωάννη, το παράδοξο αυτό και πολυπόθητο για τους Ισραηλίτες θέαμα, τον άγγελο του Θεού, ο οποίος χειροτονήθηκε απόστολος πριν τους Αποστόλους; Όμως ένας τόσο μεγάλος Βασιλιάς τέτοιο στρατιώτη έπρεπε να έχει, αυτόν τον τόσο μεγάλο Προφήτη, ο μέγιστος Αρχιερεύς. Και ας κατανοήσουμε ποιό και πόσο μεγάλο μυστήριο έχουμε ενώπιον μας: επειδή ήταν ανάρμοστο, ενώ παρευρίσκεται ο νυμφαγωγός, να απουσιάζει ο νυμφίος, και ενώ η φωνή αναβοά, να μην ακούεται ο Λόγος, τί γίνεται, πώς τα οικονόμησε ο Θεός; Συστέλλεται κάπως στην αφάνεια ο Ιωάννης από τη βρεφική ακόμη ηλικία, ζώντας υπερφυσικά σαν κάποιος «λύχνος υπό μόδιον (κάδο)» μέσα στην έρημο· και εκεί ακούει θείες φωνές και αξιώνεται να δει θείες οπτασίες· μυσταγωγείται στα απόρρητα και διδάσκεται, όπως τότε που ήταν ακόμη έμβρυο, ποιός είναι ο Ιησούς, ότι δηλαδή είναι Υιός Θεού, και ότι εκείνος στον οποίο θα δει την πνευματοειδή περιστερά να «καταβή και να μείνη επ’ αυτόν, ούτος είναι ο βαπτίσων (που θα βαπτίσει) εν Πνεύματι Αγίω».

Ἡ βάπτιση τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία θεοφάνεια, δηλαδή φανέρωση τοῦ Θεοῦ.

Ἡ βάπτιση τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία θεοφάνεια, δηλαδή φανέρωση τοῦ Θεοῦ.

Ὅταν ὁ Χριστός ἄρχισε τή δημόσια δράση Του, ἡ πρώτη πράξη ἦταν ἡ βάπτισή Του ἀπό τόν ἅγιο Ἰωάννη τόν Πρόδρομο. Μέ τήν βάπτισή Του ὁ Κύριος ἐγκαινίασε τό βάπτισμα τῆς Ἐκκλησίας, καί μέ τήν κάθοδό Του στά ὕδατα τοῦ Ἰορδάνου καί τήν ἄνοδό Του ἀπό αὐτά, προτύπωσε τόν θάνατο καί τήν ἀνάστασή Του. Γι’ αὐτό κι ἐμεῖς μέ τήν βάπτισή μας συμμετέχουμε μέ μυστηριακό τρόπο στά πάθη καί τήν ἀνάστασή Του. 

Ἡ βάπτιση τοῦ Χριστοῦ εἶναι μία θεοφάνεια, δηλαδή φανέρωση τοῦ Θεοῦ. Ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ βαπτίζεται, ὁ Θεός Πατήρ μαρτυρεῖ «Οὗτός ἐστιν ὁ υἱός μου ὁ ἀγαπητός, ἐν ὧ εὐδόκησα», καί τό Ἅγιο Πνεῦμα - μέ τήν μορφή περιστερᾶς - βεβαιώνει τήν πατρική φωνή. 

Στήν βάπτιση κάθε πιστοῦ ἔχουμε μία ἐπανάληψη τῆς Τριαδικῆς θεοφανείας. Ὁ βαπτιζόμενος μέ τριπλή κατάδυση καί ἀνάδυση βαπτίζεται εἰς τό ὄνομα τοῦ Πατρός καί τοῦ Υἱοῦ καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, καί ἀνεβαίνει ἀναγενημένος καί κατά Χάριν υἱός τοῦ Θεοῦ.

--------------------------------- 

Ἀπό τό βιβλίο «Ἡ ὀρθόδοξη Πίστη, Λατρεία καί Ζωή», ΙΕΡΟΝ ΚΟΥΤΛΟΥΜΟΥΣΙΑΝΟΝ ΚΕΛΛΙΟΝ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΘΕΟΛΟΓΟΥ, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.

 

Κυριακή προ των Φώτων (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Μάρκ. α 1-8

Δεν υπάρχει αληθινή σοφία χωρίς αγάπη, ούτε και αληθινή αγάπη χωρίς σοφία. Σοφία χωρίς αγάπη είναι όπως η σοφία τού φιδιού, ιδιοτελής και φαρμακερή. Αγάπη χωρίς σοφία είναι μια νεροποντή, την ώρα που η άνυδρη γη αναζητά ένα ψέκασμα νερού. Πόσο αμέτρητη είναι η σοφία τού Θεού! Τίποτα δεν μπορεί να συγκριθεί μαζί της, εκτός από τη θεϊκή αγάπη. Η αγάπη κι η σοφία τού Θεού, που αποκαλύφθηκαν στη δημιουργημένη φύση, είναι τα μέγιστα δώρα Του. Ακόμα κι αυτά όμως δεν είναι παρά σκιά, αν συγκριθούν με τη σοφία και την αγάπη που αποκάλυψε ο Θεός μέσω του Κυρίου Ιησού Χριστού, στο έργο τής σωτηρίας τού ανθρώπου. Πόσο μεγίστη είναι η σοφία κι η αγάπη τού Θεού που αποκαλύφθηκαν στην πρώτη Δημιουργία! Αυτή όμως ήταν η σοφία της δημιουργίας κάποιου που δεν υπήρχε, η αγάπη που δίνει σε κάποιον που δεν έχει γεννηθεί ακόμα. Η σοφία που αποκαλύφθηκε στη Νέα Κτίση, είναι η σοφία της θεραπείας κάποιου που είναι σοβαρά άρρωστος. Η αγάπη τής Νέας Κτίσης όμως, είναι η αγάπη τής αυτοθυσίας. Διάβασε μια φορά, δυο φορές και πολλές φορές ακόμα, το ευαγγέλιο του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και σβήσε τη δίψα σου στην αμέτρητη σοφία κι αγάπη τού Θεού. Και θα νιώσεις ισάριθμες φορές ψυχική υγεία, ψυχική δύναμη, χαρά και ζωή. Ο Κύριος έρχεται στον κόσμο για να τον θεραπεύσει, να τον ανακαινίσει και να τον αναστήσει εκ νεκρών. Πώς έρχεται; Έρχεται ως Κύριος, που ο στρατός Του προπορεύεται και τον ακολουθεί. Οι ουράνιες στρατιές τον περιβάλλουν, προηγούνται κι ακολουθούν. Θα περιμένατε να δείτε το γιο ενός βασιλιά ντυμένο με μετάξι και πορφύρα, βλέπετε όμως ένα νήπιο γεννημένο σε σπήλαιο και φασκιωμένο σε φάτνη ζώων.

Η ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΗ ΘΕΟΦΑΝΕΙΑ (Κυριακή προ των Φώτων)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Διανύουμε το μεσοδιάστημα μεταξύ των δύο μεγάλων εορτών, των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων. Στην ουσία η μια εορτή είναι συνέχεια της άλλης. Και αρχικά εορταζόντουσαν σαν μία εορτή. Είναι οι δυο όψεις της μιας, μεγάλης και συγκλονιστικής θεοφάνειας. Φανερώνουν στον κόσμο το ανεπανάληπτο μυστήριο, που προϋπήρχε «κεκρυμμένον» απαρχής, «προ πάντων των αιώνων», στη βουλή του Θεού. Και συνοψίζεται στις λέξεις: «Θεός εφανερώθη εν σαρκί».

Στο μεταίχμιο των δύο εορτών βλέπουμε, στη μεν πρώτη νήπιο, στη δε δεύτερη πλήρη άνδρα τον Χριστό, «τον εκ τελείου τέλειον επιφανέντα Θεόν ημών». Στην πρώτη ο αστήρ, οι άγγελοι, οι ποιμένες, οι μάγοι διασαλπίζουν τη Γέννηση, την είσοδο του Θεού στον κόσμο. Στη δεύτερη ο Πρόδρομος προετοιμάζει τον δρόμο του Χριστού και τον βαπτίζει στον Ιορδάνη, ώστε η Αγία Τριάδα, με «φωνήν εξ ουρανού», να σφραγίσει επίσημα την πρώτη πανηγυρική της φανέρωση στον κόσμο. «Τριάδος η φανέρωσις εν Ιορδάνη γέγονε» (η΄ ωδή Φώτων). «Η της Τριάδος εφανερώθη προσκύνησις». «Επεφάνης σήμερον τη οικουμένη» (Κυριακή προ των Φώτων).

Η πρωτοχρονιά και οι άθεοι, Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η πρωτοχρονιά και οι άθεοι

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Σε τηλεοπτική εκπομπή προ της μεγάλης εορτής των Χριστουγέννων  παρουσιάστρια χαιρετούσε τους περίπου δέκα συμπαρουσιαστές της επαναλαμβάνοντας μονότονα πριν και μετά τον διάλογό τους το «Καλή χρονιά». Αυτοί έδειξαν αμηχανία. Κάποιοι απάντησαν «Καλά Χριστούγεννα», οι υπόλοιποι «Καλές γιορτές», ουδείς πάντως από αυτούς απάντησε «καλή χρονιά»...

         Η παρουσιάστρια, ακουσίως ή εκουσίως, θέλησε να προκαλέσει τους τηλεθεατές, που παρακολουθούσαν την εκπομπή, προσπερνώντας, ως μην υπάρχουσα, την εορτή των Χριστουγέννων. Είναι φαινόμενο των καιρών να χρησιμοποιούνται τηλεοπτικές εκπομπές για προώθηση ιδεολογικών απόψεων, χωρίς οι εμπνευστές και οι παρουσιαστές/τριες να υπολογίζουν την αντίδραση που προκαλούν… Φαινόμενο επίσης λυπηρό είναι ότι  και φέτος υπήρξαν κρούσματα σε χώρες της Ευρώπης υποβαθμίσεως, έως και να εξαλείψεως από τους δημόσιους χώρους της εορτής των Χριστουγέννων. 

Ο ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΣ ΧΡΙΣΤΟΣ (Κυριακή μετά την Χριστού Γέννησιν)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Από τη στιγμή που ο Χριστός γεννήθηκε επί της γης, ο κόσμος κινήθηκε αμέσως εναντίον του. Ο Χριστός βρέθηκε εξ αρχής καταδιωκόμενος από τις αρχές και εξουσίες «του σκότους του αιώνος τούτου». Με την αναχώρηση των μάγων, ο Βασιλεύς των Ουρανών φεύγει «δι’ άλλης οδού», κρυφά μες στη νύχτα, «εις Αίγυπτον», κρυπτόμενος από τον θεομάχο Ηρώδη. Από νήπιο ο Χριστός ζει σε διωγμό, καταδίωξη, εξορία, προσφυγιά, πόνο, βάσανα (Κυριακή μετά την Χριστού Γέννησιν).

Γιατί όμως γίνεται αυτό; 

Ο Χριστός περιβάλλεται μεν την ανόθευτη ανθρώπινη φύση, αυτήν που τα δικά του χέρια «εποίησαν και έπλασαν». Παίρνει το σώμα που ο ίδιος «εν αρχή» έπλασε, «χουν λαβών από της γης».Προσλαμβάνει την ψυχή που η θεϊκή του πνοή «ενεφύσησεν εις το πρόσωπον» του πρώτου ανθρώπου. Διαπλάθεται «κατ’ εικόνα» του πλάσματός του. Κάνει δικά του τα θεμελιώδη αρχετυπικά στοιχεία που ο ίδιος ενέβαλε στην ανθρώπινη ουσία. «Προσέλαβεν όλον τον Αδάμ, τον προ της παραβάσεως».

Οικουμενισμός και Χριστούγεννα

Οικουμενισμός και Χριστούγεννα

Μα τι σχέση μπορεί να έχει η αίρεση αυτή με την εορτή των Χριστουγέννων; Και όμως. Διαβάζουμε στο δοξαστικό των Αίνων του Όρθρου της εορτής: “Ὅτε καιρός, τῆς ἐπὶ γῆς παρουσίας σου, πρώτη ἀπογραφὴ τῇ οἰκουμένῃ ἐγένετο, τότε ἔμελλες τῶν ἀνθρώπων ἀπογράφεσθαι τὰ ὀνόματα, τῶν πιστευόντων τῷ τόκῳ σου· διὰ τοῦτο τὸ τοιοῦτον δόγμα, ὑπὸ Καίσαρος ἐξεφωνήθη· τῆς γὰρ αἰωνίου σου βασιλείας, τὸ ἄναρχον ἐκαινουργήθη. Διὸ σοι προσφέρομεν καὶ ἡμεῖς, ὑπὲρ τήν χρηματικὴν φορολογίαν, ὀρθοδόξου πλουτισμὸν θεολογίας, τῷ Θεῷ καὶ Σωτῆρι τῶν ψυχῶν ἡμῶν”. Η τελευταία πρόταση αναφέρει πως εμείς προσφέρουμε στον Χριστό κάτι το πολύ περισσότερο από τη χρηματική φορολογία: τον πλουτισμό της ορθόδοξης θεολογίας.

Γιατί ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἦλθε ὡς ἄνθρωπος; Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Στὴν ἐρώτηση «Γιατί ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ νὰ ἐμφανιστεῖ στὴ γῆ μὲ ἀνθρώπινο σῶμα καὶ ὄχι μὲ ἄλλη μορφή;» ὁ σοφὸς ἅγιος Ἀθανάσιος ἔδωσε τὴν ἀκόλουθη ἀπάντηση:

«Ἂν ρωτοῦν γιατί δὲν ἐμφανίστηκε μὲ κάποια ἄλλη, καλύτερη, μορφὴ δημιουργίας, λ,χ. ὡς ἥλιος ἢ φεγγάρι ἢ ἄστρο ἢ φωτιὰ ἢ ἄνεμος – ἀλλὰ ἁπλῶς ὡς ἄνθρωπος, ἂς μάθουν ὅτι ὁ Κύριος δὲν ἦλθε γιὰ νὰ προβάλει τὸν ἑαυτό Του, ἀλλὰ γιὰ νὰ θεραπεύσει καὶ νὰ διδάξει τοὺς πάσχοντες. Ἂν ἐρχόταν στὸν κόσμο ἀποκαλύπτοντας τὸν ἑαυτό Του γιὰ νὰ καταπλήξει ὅσους τὸν ἔβλεπαν, τοῦτο θὰ σήμαινε ὅτι ἦρθε στὸν κόσμο γιὰ νὰ προβληθεῖ. Ἦταν ὅμως ἀπαραίτητο γιὰ τὸν Θεραπευτὴ καὶ Διδάσκαλο ὄχι μόνον νὰ ἔλθει στὸν κόσμο, ἀλλὰ καὶ νὰ τὸν ὑπηρετήσει πρὸς ὄφελος ὅλων τῶν πασχόντων καὶ ν’ ἀποκαλύψει τὸν ἑαυτὸ Του κατὰ τρόπο, ποὺ ἡ ἀποκάλυψη αὐτὴ νὰ ἦταν ὑποφερτὴ ἀπὸ τοὺς πάσχοντες.

Οὔτε ἕνα πλάσμα τῆς κτιστῆς δημιουργίας δὲν ἐξέπεσε στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ, ἐκτὸς ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο – οὔτε ὁ ἥλιος, οὔτε τὸ φεγγάρι, οὔτε τὰ ἄστρα, οὔτε τὸ νερό, οὔτε ὁ ἄνεμος πρόδωσαν τὸ Δημιουργό τους. Ἀπεναντίας ὅλα τὰ πλάσματά Του, γνωρίζοντας τὸ Δημιουργὸ καὶ Βασιλέα τους, τὸ Θεὸ Λόγο, παρέμειναν ὅπως Ἐκεῖνος τὰ εἶχε δημιουργήσει. Μόνον τὰ ἀνθρώπινα πλάσματα ξεχώρισαν ἑαυτοὺς ἀπὸ τὸ καλὸ καὶ ἀντικατέστησαν τὴν ἀλήθεια μὲ τὸ ψεῦδος· καὶ τὴν τιμὴ καὶ δόξα ποὺ ἀνήκουν στὸ Θεό, καθὼς καὶ τὴ γνώση περὶ Αὐτοῦ, τὴ μετέθεσαν σὲ δαίμονες καὶ σὲ ὁμοιώματα ἀνθρώπων καμωμένα ἀπὸ πέτρα, δηλαδὴ σὲ εἴδωλα. Συνεπῶς, τί τὸ ἀπίστευτο ὑπάρχει στὸ γεγονὸς ὅτι ὁ Θεὸς Λόγος ἐμφανίστηκε ὡς ἄνθρωπος στὸν κόσμο, γιὰ νὰ σώσει τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων;». Πράγματι καὶ ἐμεῖς τώρα ρωτᾶμε τοὺς ἀπίστους τοῦ καιροῦ μας: «Μὲ ποιὰ μορφὴ θὰ θέλατε νὰ ἐμφανιστεῖ ὁ Θεός, ἂν ὄχι ὡς ἄνθρωπος;».

Ἡ εἰκόνα τῆς γεννήσεως τοῦ Χριστοῦ, Οὐσπένσκυ Λεωνίδας

Χριστὸς ἐπὶ γῆς, Ὑψώθητε!

Τὴν εἰκόνα τῆς Γεννήσεως τὴν βλέπουν ἐκεῖνοι ποὺ δὲν εἶναι μπασμένοι στὸ πνεῦμα τῆς ὀρθοδόξου λατρείας φορτωμένη μὲ περιττὲς λεπτομέρειες. Ἡ σύνθεσή της τοὺς φαίνεται κάπως παιδαριώδης, ἄταχτη, περισσότερο ἁπλοϊκὴ παρὰ σοβαρή. Ἐν τούτοις, αὐτὴ ἡ ἀφέλεια κι αὐτὴ ἡ ἁπλοϊκότητα εἶναι κάτι πολὺ βαθύ, κάτι ποὺ μᾶς κάνει νὰ θυμηθοῦμε τὰ λόγια τοῦ Κυρίου: «Ἀμήν, λέγω ὑμῖν, ὃς ἐὰν μὴ δέξηται τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ὡς παιδίον, οὐ μὴ εἰσέλθῃ εἰς αὐτήν». Ἡ εἰκόνα τῆς Γεννήσεως, βασιζόμενη πάνω στὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ἱερὰ Παράδοση, μᾶς ἀποκαλύπτει τὸ δογματικὸ περιεχόμενο καὶ τὴν ὅλη ἔννοια τῆς Ἑορτῆς. Μὲ τὰ χρώματα καὶ τὸν πλοῦτο τῶν λεπτομερειῶν κι ἀκριβῶς μὲ τὴν ἁπλοϊκότητά της, εἶναι ἡ πιὸ χαρωπὴ ἀπὸ τὶς εἰκόνες τῶν μεγάλων δεσποτικῶν ἑορτῶν(1).

Ἡ εἰκονογραφικὴ παράδοση τῆς Ὀρθοδοξίας φυλάει μ᾿ ἀκρίβεια τὸν καθιερωμένο τύπο τῆς Γεννήσεως, ποὺ εἶναι ὁ πιὸ πλούσιος κι ὁ πιὸ πλήρης σε περιεχόμενο. Εἶναι δὲ ὁ ἀκόλουθος: Στὴν μέση, μπροστὰ ἀπὸ κάτι βουνὰ τὸ σπήλαιο ὅπου εἶναι ἀναπεσμένος ὁ Κύριός μας στὴν φάτνη, ἀνάμεσα σὲ δυὸ ζῶα· πλάϊ, ἡ Παρθένος ἀναπεσμενη κι αὐτὴ σ᾿ ἕνα στρωσίδι· στὸ πάνω μέρος, οἱ Ἄγγελοι κι ὁ Ἀστήρ· ἀπὸ τὴ μιὰ μεριὰ τοῦ σπηλαίου, οἱ Ποιμένες, ἀπὸ τὴν ἄλλην οἱ Μάγοι, ποὺ ἔρχονται νὰ προσκυνήσουν τὸν Χριστό. Κάτω, στὶς δυὸ ἄκρες, ἀπὸ ἐδῶ δυὸ γυναῖκες πλένουν τὸ Παιδίον καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ὁ Ἰωσὴφ καθισμένος ἀπέναντι σ᾿ ἕναν γέροντα ὄρθιο ποὺ κρατάει ἕνα ραβδί.

Ὁμιλία περὶ τῆς κατὰ σάρκα τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ Οἰκονομίας, Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς

Σχετικὰ μὲ τὴ συγκαταβατικὴ ἐνσάρκωση τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ τὰ ὅσα προσφέρθηκαν, ἐξαιτίας της σ᾿ αὐτοὺς ποὺ τὸν ἐμπιστεύτηκαν ἀληθινὰ, καὶ σχετικὰ μὲ τὴν αἰτία ποὺ ὁ Θεός, ἂν καὶ μποροῦσε νὰ ἐλευθερώσει μὲ ποικίλους ἄλλους τρόπους τὸ ἀνθρώπινο γένος ἀπὸ τὴν ὑποταγὴ στὸν διάβολο, προτίμησε νὰ χρησιμοποιήσει αὐτὴ τὴ συγκαταβατικὴ τακτική.

Μποροῦσε, ὁπωσδήποτε, ὁ προαιώνιος καὶ ἀπεριόριστος καὶ παντοκράτορας Λόγος καὶ παντοδύναμος Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, καὶ χωρὶς ὁ ἴδιος νὰ περιβληθεῖ τὴν ἀνθρώπινη φύση, νὰ ἀπαλλάξει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴν ὑποτέλεια στὸν θάνατο καὶ τὴν ὑποδούλωση στὸν διάβολο, γιατὶ ὅλα ὑπακούουν στὶς ἐντολές του καὶ τὸ κάθετι ἐξαρτιέται ἀπὸ τὴν θεϊκὴ ἐξουσία του. Ὅλα ἔχει τὴ δύναμη νὰ τὰ ἐνεργεῖ καί, σύμφωνα μὲ τὸν Ἰώβ, τίποτε δὲ βρίσκεται ἔξώ ἀπὸ τὶς δυνατότητές του. Ἄλλωστε, ἀπέναντι στὴν ἀπόλυτη ὑπεροχὴ τοῦ δημιουργοῦ, ἡ δύναμη ἀντίστασης τῶν δημιουργημάτων χρεοκοπεῖ, κανένα δὲν εἶναι ἰσχυρότερο ἀπὸ τὸν Παντοκράτορα.

Σχετικά με τον χαιρετισμό «Χριστός ετέχθη» (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Ὅταν λέμε: «Χριστός ἐτέχθη», εἶναι τό ἴδιο μέ τό νά λέμε: «Ὁ Μεσσίας γεννήθηκε», ἤ «ὁ Βασιλιάς γεννήθηκε», ἤ «ὁ Σωτήρας γεννήθηκε»!

Μέ τόν χαιρετισμό αὐτό ἰσχυριζόμαστε καί μαρτυροῦμε ὁ ἕνας στόν ἄλλο, ὅτι ἦρθε στόν κόσμο Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος ἔπρεπε νά ἔρθει γιά τή σωτηρία τῆς γενεᾶς τῶν ἀνθρώπων, καί ὅτι ἐκτός Αὐτοῦ ἄλλον δέν πρέπει νά περιμένουμε.
Ἐκεῖνος, τόν ὁποῖο ὁ Θεός ὑποσχέθηκε στούς προπάτορές μας ὅταν διώχθηκαν ἀπό τόν Παράδεισο,

Ἐκεῖνος τόν ὁποῖο οἱ ἀσεβεῖς λαοί μόλις πού διαισθάνονταν,

Ἐκεῖνος πού οἱ Ἑβραῖοι προφῆτες ξεκάθαρα προφήτευσαν,

Ἐκεῖνος γιά τόν ὁποῖο ἡ ἀβοήθητη ἀνθρωπότητα χιλιάδες χρόνια πονεμένα ἀναστέναζε,

Ἐκεῖνος ἔλαμψε στή γῆ ὅπως ὁ ἥλιος μετά ἀπό μακριά νύχτα.

Κι ἔτσι ὅταν λέμε: «Χριστός ἐτέχθη»,μαρτυροῦμε καί ὅτι ὁ Ὕψιστος κράτησε τήν ὑπόσχεσή Του, καί ὅτι ἡ προαίσθηση τῆς ἀνθρωπότητας ἐκπληρώθηκε, καί ὅτι οἱ προφητεῖες τῶν προφητῶν πραγματοποιήθηκαν, καί ὅτι οἱ ἀνθρώπινοι ἀναστεναγμοί χόρτασαν χαρά.

Πνευματικὴ προετοιμασία τῶν Χριστουγέννων, Κραγιόπουλος Συμεών Ἱερεύς

Ὅλοι ἔχουν μία αἴσθηση αὐτὲς τὶς ἡμέρες…

Νὰ ἀναφερθοῦμε λίγο στὶς ἅγιες αὐτὲς ἡμέρες οἱ ὁποῖες ἤδη ἀρχίζουν, καθὼς ἀπὸ αὔριο ἔχουμε τὰ προεόρτια τῶν Χριστουγέννων. Εἶναι ἡμέρες διακοπῶν, οἱ περισσότεροι ἀναπαύονται, ταξιδεύουν, εἶναι χρονιᾶρες μέρες, ὅπως λένε. Τὰ Χριστούγεννα εἶναι ἡ μητρόπολη, ἡ μητέρα δηλαδὴ ὅλων τῶν ἑορτῶν κατὰ τὸν ἱερὸ Χρυσόστομο. Ἀλλὰ καὶ ἡ Πρωτοχρονιὰ μὲ τὴν ἑορτὴ τοῦ Μεγάλου Βασιλείου καὶ τὴν Περιτομὴ τοῦ Κυρίου, ὅπως καὶ τὰ Θεοφάνεια εἶναι σ’ ὅλους μας γνωστὲς γιορτές. Ἀπὸ μικρὰ παιδιὰ τὶς ξέρουμε καὶ, λίγο-πολὺ, ὅλοι ἔχουν μιὰ αἴσθηση αὐτὲς τὶς ἡμέρες. Τὸ ραδιόφωνο, ὅσο κι ἂν θέλει νὰ ξεφύγει, τελικὰ κι αὐτὸ κάπως θ’ ἀναφερθεῖ -καμιὰ φορὰ ἀρνητικὰ μὲ τὰ καλικαντζάρια κλπ – ὅπως καὶ ὁ τύπος, τὰ περιοδικὰ καὶ οἱ τηλεοράσεις.

Οικουμενιστικός επίλογος για το 2025

Οικουμενιστικός επίλογος για το 2025

 

Τα οικουμενιστικά δρώμενα των τελευταίων δύο ετών με αφορμή την επέτειο της Νίκαιας και την αλλαγή του Ποντίφικα ήταν τόσο έντονα και οργανωμένα, που θα ήταν αμαρτία να λείπει και ένας ωραίος επίλογος. Και αυτός μας δόθηκε από τον Πατριάρχη προ ημερών: “Τό Εὐαγγέλιον τῆς εἰρήνης ἀφορᾷ ἐξόχως εἰς ἡμᾶς τούς Χριστιανούς. Θεωροῦμεν ἀνεπίτρεπτον τήν ἀδιαφορίαν διά τήν διάσπασιν τῆς Χριστιανοσύνης, ἰδίως ὅταν αὕτη συνοδεύεται ἀπό φονταμενταλισμόν καί ρητήν ἀπόρριψιν τῶν διαχριστιανικῶν διαλόγων, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τελικόν σκοπόν τήν ὑπέρβασιν τῆς διαιρέσεως καί τήν ἐπίτευξιν τῆς ἑνότητος. Τό χρέος τοῦ ἀγῶνος διά τήν χριστιανικήν ἑνότητα εἶναι ἀδιαπραγμάτευτον. Εἰς τήν νέαν γενεάν τῶν Χριστιανῶν ἀνήκει ἡ εὐθύνη τῆς συνεχίσεως τῶν προσπαθειῶν τῶν πρωτεργατῶν τῆς Οἰκουμενικῆς Κινήσεως καί τῆς δικαιώσεως τῶν ὁραμάτων καί τῶν μόχθων των”.[1]

Τα Χριστούγεννα στους αιώνες της σκλαβιάς, Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Τα Χριστούγεννα στους αιώνες της σκλαβιάς

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Στις ημέρες μας, που η πολιτισμική και η πατριωτική κληρονομιά μας, ως Ελλήνων, τείνει να ξεχαστεί και που ως προοδευτικότητα  προωθείται ο ατομισμός, ο μηδενισμός, ο σχετικισμός και ο κοσμοπολιτισμός, καλόν είναι να θυμηθούμε πώς περνούσαν τα Χριστούγεννά τους οι πρόγονοί μας κατά τα 400 χρόνια της σκλαβιάς σε βάρβαρο μωαμεθανό δυνάστη. Η αντίσταση που προέβαλαν στο να μην  εξισλαμισθούν και στο να μην απωλέσουν  την ταυτότητά  τους είναι μοναδική στην παγκόσμια ιστορία. Στα τετρακόσια χρόνια, περίπου σε δέκα γενιές. διωγμών, βίαιων εξισλαμισμών και αυθαίρετης εξουσίας δεν πέτυχαν οι Οθωμανοί να ξεριζώσουν τη φύτρα μας. Και έως σήμερα γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα όπως πριν, από τα Βυζαντινά τα χρόνια…

Πατριαρχική Απόδειξις επί τοις Χριστουγέννοις 2025

+ Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ – 

ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ

ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΧΑΡΙΝ, ΕΛΕΟΣ ΚΑΙ ΕΙΡΗΝΗΝ 

ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΕΝ ΒΗΘΛΕΕΜ ΓΕΝΝΗΘΕΝΤΟΣ ΣΩΤΗΡΟΣ ΧΡΙΣΤΟΥ

Τιμιώτατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί προσφιλέστατα τέκνα ἐν Κυρίῳ,

Ἀξιωθέντες καί πάλιν νά φθάσωμεν τήν μεγάλην ἑορτήν τῆς κατά σάρκα Γεννήσεως τοῦ Υἱοῦ καί Λόγου τοῦ Θεοῦ, δοξολογοῦμεν τήν «ἄφραστον καί ἀκατάληπτον συγκατάβασιν» Αὐτοῦ, τοῦ Σωτῆρος τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων καί Λυτρωτοῦ ἁπάσης τῆς κτίσεως ἐκ τῆς φθορᾶς, ἀναβοῶντες μετά τῶν Ἀγγέλων «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ καί ἐπί γῆς εἰρήνη, ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία»[1].