Η παρέμβασή μου στο άρθρο του Σεβασμιωτάτου Αλεξανδρουπόλεως είναι καθαρά διευκρινιστική και χωρίς διάθεση αντιδικίας. Άλλωστε και ο ίδιος στην τοποθέτησή του[1] στα λόγια του Χαράρι ήθελε απλά να διευκρινίσει τη διαφορά της Ορθοδοξίας από τις άλλες θρησκείες της Βίβλου. Θεωρώ όμως ότι κάποιες αναφορές του μπορεί να παρερμηνευθούν. Για παράδειγμα αφήνεται να εννοηθεί πως για τους Ιουδαίους η Βίβλος (Παλαιά Διαθήκη) είναι κάτι άνωθεν δεδομένο, κάτι σαν το Κοράνι δηλαδή, ενώ σε μας η Π.Δ. είναι άλλου είδους βιβλίο. Αυτό είναι πέρα για πέρα λάθος. Η Π.Δ. είναι η ίδια και δη θεόπνευστη, η ερμηνεία της απλά διαφέρει ανάμεσα σε Εκκλησία και Συναγωγή.
Το δεύτερο είναι πως η Π.Δ. φαίνεται να αυτονομείται από την Κ.Δ., η οποία αναφέρεται ως το κυρίως ιερό βιβλίο της Εκκλησίας. Λάθος. Και οι δύο συλλογές βιβλίων είναι ιερές και θεόπνευστες. Υπάρχει ωστόσο η τάση να υποβαθμίζεται η Π.Δ. σαν τάχα εβραϊκή ιστορία και μυθολογία. Και αυτό είναι κάτι το αιρετικό και δαιμονικό.
Και ένα τρίτο και τελευταίο: φαίνεται κατά τον π. Άνθιμο πως η Εκκλησία έγραψε με κάποιο τρόπο κάποια στιγμή τα βιβλία της, της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης, αλλά αυτά δεν είναι ακριβώς θεόπνευστα. Πάνω από όλα τίθεται η ιερή Παράδοση. Μα η Παράδοση πώς καθίσταται θεόπνευστη; Με κάποιο μαγικό τρόπο; Όχι φυσικά. Η Παράδοση, γραπτή και προφορική, είναι η θεόθεν δοθείσα αποκάλυψη που επισφραγίζεται από την εμπειρία της Εκκλησίας και με γραπτό και με άλλους τρόπους (προφορικώς, με τη λατρεία, την εικονογραφία και τα συναφή). Πίσω όμως από όλα αυτά βρίσκεται ο Θεός που αποκαλύπτει με άρρητο τρόπο πράγματα που εμείς ούτε να φανταστούμε δεν θα μπορούσαμε. Κυρίως μέσω χαρισματικών φορέων της θεολογίας, τα οποία εκ των υστέρων καθίστανται θεολογία της Εκκλησίας. Φυσικά και στο Σινά έχουμε άρρητες αποκαλύψεις στον Μωυσή και αυτά κατεγράφησαν στη θεόπνευστη Πεντάτευχο. Τώρα το γιατί τελικά οι Εβραίοι κόλλησαν εκεί και δεν αναγνώρισαν τον Χριστό είναι άλλο ζήτημα. Ο όσιος Παΐσιος μάλιστα έλεγε πως κατά την κάθοδο εκεί του Θεού Λόγου οι πέτρες γίνονταν μαλακές σαν ζυμάρι!
Η απάντηση στον Χαράρι λοιπόν θα πρέπει να είναι κάπως διαφορετική: τα θεόπνευστα βιβλία της Εκκλησίας δεν μπορούν να αντικατασταθούν από καμία τεχνητή νοημοσύνη, απλά και μόνο διότι είναι αξεπέραστα και ανεπανάληπτα ως θεόθεν – άκτιστες δηλαδή – αποκαλύψεις που κατεγράφησαν με κτιστά ρήματα, και πάλι όμως εν Πνεύματι Αγίω.
Κ.Ν.
Λάρισα 25/1/2025
[1]https://www.romfea.gr/katigories/10-apopseis/74527-o-aleksandroupoleos-anthimos-gia-tin-dilosi-giouval-xarari
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου