Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Η μακρά Ιστορία των Ελλήνων και ειδικότερα των Τσακώνων είναι γεμάτη από αγώνες, μάχες, πολέμους, αντιστάσεις, θυσίες. Ο σκοπός πάντοτε ήταν και είναι να είμαστε ελεύθεροι και να διατηρήσουμε την ελληνορθόδοξη ταυτότητά μας. Η πιο πρόσφατη μάχη ήταν στην πόλη μας, στο Λεωνίδιο, από τα μεσάνυχτα προς το ξημέρωμα της 21ης Ιανουαρίου 1949. Οι πολεμιστές συγγενείς μας, στρατιώτες, αγρότες, υπάλληλοι, καθηγητές, δάσκαλοι, εργάτες, ποιμένες και έμποροι αντιστάθηκαν ηρωικά στην δια της βίας επιβολή κομμουνιστικού, αθέου ολοκληρωτικού καθεστώτος στην Πατρίδα μας και συνέβαλαν στο να απολαύσουμε, εμείς, οι απόγονοι τους, την ελευθερία.
Κατά τη Μάχη του Λεωνιδίου ορισμένοι μαχητές, οι περισσότεροι εδώ, στον Μύλο του Μανωλάκη, θυσιάστηκαν για την Πατρίδα. Όλοι οι επιζήσαντες νικητές παρέμειναν μετριόφρονες και έζησαν ταπεινά, όπως αρμόζει στους ήρωες. Όλους πρέπει να τους μνημονεύουμε και να είμαστε ευγνώμονες. Δεν πρέπει ποτέ να ξεχάσουμε τους Λενιδιώτες ήρωες πολυβολητές και τον Σαμιώτη πολυβολητή στρατιώτη Γεώργιο Καραγιάννη, που με το πάθος τους και τη μαεστρία τους αναχαίτισαν τις αλλεπάλληλες επιθέσεις των κομμουνιστών να περάσουν το ποτάμι και να καταλάβουν το Λεωνίδιο.
Σύμφωνα με τον κύκλο της ζωής τα τελευταία χρόνια οι επιζήσαντες μαχητές, ο ένας μετά τον άλλο, αναχωρούν για την αιώνια ζωή. Ένας πλέον μένει, ο κος Νικόλαος Πανάγος. Νάναι καλά ο άνθρωπος. Και η επόμενη, μεταπολεμική γενιά, στην οποία ανήκω, αρχίζει σιγά – σιγά να αραιώνει…Σε λίγο καιρό θα μείνουν μόνο οι απόγονοί μας, που θα αναλάβουν την ευθύνη να συνεχίσουν να εκφράζουν την ευγνωμοσύνη τους προς παππούδες τους για τα όσα πέτυχαν, με το να τους θυμούνται και να τους τιμούν. Είναι γνωστό πως άνθρωποι και γεγονότα λησμονούνται όταν δεν συνεχιστούν τα όσα πολιτισμικά και πνευματικά στοιχεία παρέδωσαν, όπως επίσης πως είναι απάνθρωπο συναίσθημα η αγνωμοσύνη.
Οι πρόγονοί μας, με την Πίστη τους και με τον ηρωισμό τους, μας παρέδωσαν την Πατρίδα ελεύθερη, όταν το σύνολο των χωρών της ανατολικής Ευρώπης υπετάγη στον ολοκληρωτισμό. Η μεταπολεμική γενιά μου δοκιμάστηκε με τη δικτατορία, τον λαϊκισμό, τον κομματισμό, τον νεποτισμό. Ζούμε την αλλαγή στον τρόπο της ζωής μας με την εισβολή της ηλεκτρονικής τεχνολογίας στην ατομικότητα και στην κοινωνικότητά μας, ζούμε την εποχή της παγκοσμιοποίησης και της επιχείρησης μετατροπής των ανθρώπων σε μαζανθρώπους, δηλαδή σε όντα που θα κατευθύνεται η σκέψη τους από κέντρα με πανίσχυρους οικονομικά και τεχνολογικά επιχειρηματίες. Ζούμε στην αρχή της τεχνητής νοημοσύνης, που είναι άγνωστο ακόμη που θα οδηγήσει τους μελλοντικούς ανθρώπους. Ζούμε στην εποχή της επικράτησης στη Δύση του ατομικισμού, του ηδονισμού και του μηδενισμού και της πίεσης να μείνουν στο περιθώριο τα ανώτερα συναισθήματα της πίστης στον Θεό, της αγάπης στον συνάνθρωπο, της κοινωνικής αλληλεγγύης, της φιλοπατρίας.
Τα παιδιά μας, που έχουν τώρα τα ηνία της χώρας, έχουν ήδη μπει στη δοκιμασία να αντιδράσουν στις ξενόφερτες συνθήκες που μας επιβάλλονται και να μεταλαμπαδεύσουν στα παιδιά τους τη βαρύτατη εθνική μας κληρονομιά. Ασφαλώς γνωρίζετε ότι η σημαντικότερη εστία αντίστασης στην επέλαση του ατομικισμού, δηλαδή του άκρατου ατομικού συμφέροντος, είναι η οικογένεια, χαρακτηριστικά της οποίας είναι η αγάπη, η αυτοθυσία και η αλληλεγγύη των μελών της, του πατέρα, της μητέρας και των παιδιών τους. Γι΄ αυτό και πολεμιέται με όλα τα μέσα, κυρίως η ιερότητά της.
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι οι Λεωνιδιώτες και οι Λεωνιδιώτισσες, όπως και όλοι οι Έλληνες, που ζουν εκτός των μεγάλων αστικών κέντρων, είναι πιο εύκολο να αντισταθούν στη νεωτερικότητα και να διατηρήσουν την πολύτιμη θρησκευτική και πολιτισμική μας παράδοση, φτάνει φυσικά να το θελήσουν και να μη παρασυρθούν από την προπαγάνδα του επικρατούντος ιδεολογικού συστήματος.
Αγαπητές και αγαπητοί μου,
Οι πρόγονοί μας αγωνίστηκαν και όσοι έπεσαν σε αυτόν το ιερό μέρος, αλλά και όσοι πολέμησαν, αλλά επέζησαν και ανέπτυξαν αυτόν τον τόπο της Παναγίας της Ελώνης και του Αγίου Νικολάου της Σίντζας, μας καλούν να μην παραδοθούμε σε αυτούς που έχουν τα πολλά χρήματα και τα τεχνολογικά μέσα και να γίνουμε όργανά τους. Μας καλούν να μην υποκύψουμε στην υλιστική, στην ατομικιστική και στη μηδενιστική ζωή, για να έχει νόημα η ζωή μας, για να ξέρουμε γιατί ζούμε. Στις αρχές και στα ιδανικά μας δεν χωράει νεωτερισμός.
Πρέπει να θυμόμαστε πάντα και να μεταδίδουμε την αξία της Μάχης του Λεωνιδίου. Οι πατέρες και παππούδες μας, με τη συνδρομή λίγων στρατιωτών και χωροφυλάκων, πολέμησαν εναντίον υπερτέρων αριθμητικά και σε πολεμικό υλικό κομμουνιστικών ανταρτικών δυνάμεων, που επιτέθηκαν ύπουλα τα μεσάνυχτα προς τα χαράματα της 21ης Ιανουαρίου 1949 και νίκησαν, με τη θυσία όσων έπεσαν υπέρ Πίστεως και Πατρίδος. Οι νίκες στο Λεωνίδιο και στη συνέχεια στον Άγιο Βασίλειο ήταν αυτές, με τις οποίες εξουδετερώθηκαν πλήρως οι αντάρτες στην Πελοπόννησο και οι εθνικές στρατιωτικές δυνάμεις είχαν την ευκαιρία να μεταβούν στον βορρά και να πετύχουν εκεί την τελική νίκη. Αυτό τόνισαν ο Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος, που την προηγούμενη ημέρα της μάχης είχε αναλάβει την ηγεσία των Ενόπλων Δυνάμεων και ο Στρατηγός Θρασύβουλος Τσακαλώτος μετά τη νίκη σε αυτά τα εδάφη.
Για έναν λαό το χειρότερο που μπορεί να του συμβεί είναι ο διχασμός και ακόμη χειρότερο ο εμφύλιος πόλεμος. Τα υποστήκαμε και τα δύο κατά τον 20ό αιώνα. Με τον διχασμό υποστήκαμε τη Μικρασιατική καταστροφή, την οποία ακολούθησε ανώμαλη περίοδος, που οδήγησε στη δικτατορία Μεταξά. Μετά τον πόλεμο κατά των Ιταλών, των Γερμανών και των Βουλγάρων οι κομμουνιστές προκάλεσαν τον εμφύλιο, που στοίχισε περισσότερο στο λαό μας σε ανθρώπινες ζωές, στην οικονομία, σε υποδομές. Προ πάντων προκάλεσε εμφύλια μίση και εκδικητικότητα, που ακόμη δεν έχουν πλήρως εξαλειφθεί. Εμείς τονίζουμε ότι δεν ξεχνάμε και τελούμε μνημόσυνα στη μνήμη όσων ηρώων των μαχών Λεωνιδίου και Αγίου Βασιλείου αδίκως εφονεύθησαν από τους κομμουνιστές αντάρτες, αλλά συγχωρούμε και επιθυμούμε όλοι οι Έλληνες ενωμένοι να αντιμετωπίσουμε τις απειλές, τις οποίες αντιμετωπίζει η Πατρίδα μας.
Τελειώνοντας παραθέτω από τον λόγο του Γέρου του Μωριά, του αθάνατου Θεοδώρου Κολοκοτρώνη, που εκφώνησε στις 7 Οκτωβρίου 1838 προς τους γυμνασιόπαιδες του Α΄ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών, λίγα λόγια από τον επίλογο. Είναι παρότρυνση που ισχύει και σήμερα:
«Παιδιά μου, σας είπα όσα ο ίδιος είδα, άκουσα και γνώρισα, δια να ωφεληθήτε από τα περασμένα και από τα κακά αποτελέσματα της διχόνοιας, την οποία να αποστρέφεστε και να έχετε ομόνοια. Εμάς μη μας τηράτε πλέον. Το έργο μας και ο καιρός μας πέρασε….Εις εσάς μένει να ισάσετε και να στολίσετε τον τόπο, οπού εμείς ελευθερώσαμε. Και για να γίνει τούτο, πρέπει να έχετε ως θεμέλια της Πολιτείας την ομόνοια, τη θρησκεία, την καλλιέργεια του θρόνου και την φρόνιμη ελευθερία».
Σας ευχαριστώ.
*Ομιλία εκφωνηθείσα στο Λεωνίδιο την 25η Ιανουαρίου 2026 κατά την επιμνημόσυνη δέηση υπέρ των ψυχών των ηρωικώς αγωνισαμένων και αδίκως φονευθέντων στις Μάχες Λεωνιδίου και Αγίου Βασιλείου, στις 21 και 22 Ιανουαρίου 1949.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου