Σχετικά με το έργο του Αγίου Πνεύματος στην εκκλησία, ο Χριστός έλεγε στους μαθητές του: «Ἔτι πολλὰ ἔχω λέγειν ὑμῖν, ἀλλ’ οὐ δύνασθε βαστάζειν ἄρτι· ὅταν δὲ ἔλθῃ ἐκεῖνος, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁδηγήσει ὑμᾶς εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν· οὐ γὰρ λαλήσει ἀφ’ ἑαυτοῦ, ἀλλ’ ὅσα ἂν ἀκούσῃ λαλήσει, καὶ τὰ ἐρχόμενα ἀναγγελεῖ ὑμῖν. ἐκεῖνος ἐμὲ δοξάσει, ὅτι ἐκ τοῦ ἐμοῦ λήμψεται καὶ ἀναγγελεῖ ὑμῖν» (Ιω. 16,12-14).
Τα λόγια αυτά του Ιησού αποκαλύπτουν τη σημασία του έργου του Αγίου Πνεύματος στην εκκλησία σε σχέση με το δικό του έργο, την ολοκλήρωσή του μέσω του Αγίου Πνεύματος και την ενεργό μυστηριακή παρουσία του στην εκκλησία. Η Πεντηκοστή, η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, δεν μειώνει τον κεντρικό χαρακτήρα της λυτρωτικής θυσίας του Χριστού, ως αμνού του Θεού, αλλά καθορίζει την προοδευτική τάξη των γεγονότων. Μας αποκαλύπτει το Πνεύμα και τον Υιό, τον καθένα στο δικό του μεγαλείο και τη διάσταση, τον ένα να υπηρετεί τον άλλον σε αμοιβαία διακονία, και οι δύο να συγκλίνουν προς τη Βασιλεία του Πατρός. Η έλευση του Παρακλήτου Πνεύματος εν πυρίναις γλώσσαιςσηματοδοτεί τη δυνατότητα οικείωσης του σωτηριώδους έργου του Χριστού εκ μέρους των πιστών διά των ιερών μυστηρίων εντός της εκκλησίας, η οποία γίνεται ο κατ’ εξοχήν χώρος πρόγευσης της μέλλουσας μακαριότητας στη Βασιλεία του Θεού.
Στο βιβλίο του ο Γέροντας Γαβριήλ με την γλαφυρή και παραστατική του γλώσσα, χρησιμοποιώντας αριστοτεχνικά την αγιογραφική και πατερική παράδοση και γραμματεία, αναφέρεται μεταξύ των άλλων στην Ορθόδοξη πνευματικότητα ως καρπό του έργου του Άγιου Πνεύματος διά του Χριστού και την ενεργό παρουσία του Αγίου Πνεύματος στην εκκλησία. Στο Χριστό ως δεύτερο Αδάμ, τον φωτοφόρο λυτρωτή του πρώτου Αδάμ που με τα Μυστήρια της Μετανοίας και της Θειας Ευχαριστίας γίνεται η αποκατάσταση του ανθρώπου και η εμβάθυνση του στον δεσμό με τον Χριστό. Στην Άσκηση και την τελείωση διά του έργου του Αγίου Πνεύματος και την προσωπική Πεντηκοστή του κάθε πιστού διά του Μυστηρίου του Χρίσματος. Στην προσευχή ως οδό ένωσης με το Θεό και στη Μεταμόρφωση – Θέωση ως ανάβαση και κάθοδο του όρος Θαβώρ. Στους αγίους ως ζωντανές εικόνες εν Χριστώ και στην εσχατολογική τελείωση του ανθρώπου διά του έργου του Αγίου Πνεύματος.
Ας ευχηθούμε προσευχόμενοι στην Αγία Κυριακή, την οποία ο Πατήρ Γαβριήλ άοκνα διακονεί ως καθηγούμενος του μοναστηριού της, να είναι καλοτάξιδο το σύγγραμμα αυτό. Να αποτελέσει οδηγό ψυχικής ανάτασης και πηγή ωφέλιμου πνευματικού ύδατος που θα μας αναψύξει σε μια εποχή πνευματικού τέλματος και σκοταδισμού που παρουσιάζεται με τον μανδύα του δήθεν προοδευτισμού και της ελευθερίας. Το Άγιο Πνεύμα, μέσα από τις αράδες του βιβλίου αυτού να μας φωτίσει, ώστε ο καθένας να οικειοποιηθεί την προσωπική του Πεντηκοστή μέσα στο χώρο της εκκλησίας και τα μυστήρια της και να προγευτεί την ουράνια βασιλεία του Θεού.
Από την περιγραφή των εκδόσεων Αρμός: «Στον διάλογο μεταξύ του Κυρίου και της Σαμαρείτιδος κατατίθεται μια καίρια υπόδειξη Αυτού προς αυτήν και δι αυτής εις όλους εμάς : «ἀλλ’ ἔρχεται ὥρα, καὶ νῦν ἐστιν, ὅτε οἱ ἀληθινοὶ προσκυνηταὶ προσκυνήσουσι τῷ πατρὶ ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ· καὶ γὰρ ὁ πατὴρ τοιούτους ζητεῖ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτόν. πνεῦμα ὁ Θεός, καὶ τοὺς προσκυνοῦντας αὐτὸν ἐν πνεύματι καὶ ἀληθείᾳ δεῖ προσκυνεῖν.» (Ιω. 4,23-24). Η λατρεία τής Θεότητος συντελείται εν Πνεύματι. Εκείνο είναι το οποίο δεικνύει τον Υιό (δίδει μαρτυρία περί τού Υιού) ο οποίος το πέμπει (προσοχή : δεν το εκπορεύει) συμφώνως προς το Ιω.15,26 «ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ», και ο οποίος είναι η (ενυπόστατη) αλήθεια συμφώνως προς το λόγιον στο Ιω.14,6 «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή· οὐδεὶς ἔρχεται πρὸς τὸν πατέρα εἰ μὴ δι’ ἐμοῦ». Ο δε Υιός είναι η πύλη, η θύρα ( «ἐγώ εἰμι ἡ θύρα» Ιω.10,9) η οποία οδηγεί στον Πατέρα, αφού άλλωστε είναι ο Ίδιος που αποκαλύπτει ότι «ὁ ἑωρακὼς ἐμὲ ἑώρακε τὸν πατέρα» (Ιω.14,9). Και είναι το Πνεύμα της αληθείας εκείνο το οποίο δεικνύει την αλήθεια που είναι ο Υιός και ενεργεί να Τον βλέπουν, συμφώνως προς το ανωτέρω ευαγγελικό χωρίο, οι άνθρωποι, έτσι ώστε δι’ Αυτού, τού Υιού δηλονότι, να θεωρούν τον Πατέρα. Σ’ αυτό το τριαδολογικό σχήμα, όπου η πνευματολογία παραπέμπει στη χριστολογία και η χριστολογία παραπέμπει στη θέα τού Πατρός, έγκειται η σωτηρία ημών, δηλαδή η μετοχή μας, κατά Χάρη, στον τρόπο τής εν αγάπη αλληλοπεριχώρησης των τριαδικών προσώπων. Με άλλα λόγια, με την πνευματολογία η οποία παραπέμπει στη χριστολογία με την τελευταία να οδηγεί στη θεωρία του Πατρός έχουμε ενώπιών μας το σχήμα της ορθοδόξου σωτηριολογίας.
Ένα βιβλίο του Αρχιμανδρίτου π. Γαβριήλ Νικηφορίδη Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Αγίας Κυριακής Κουραμάδων, Κέρκυρας»
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου