Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια. Αρμόζει θεωρώ στην πρόσφατη ανακοίνωση του εκπροσώπου τύπου της Ιεράς Συνόδου αναφορικά με τη μισθοδοσία των αρχιερέων[1]. Μια απογοητευτική, να μην πω ντροπιαστική ανακοίνωση. Φάνηκε βέβαια προκαταβολικά πως κάτι τέτοιο θα ακούγαμε, αφού ήδη ο αρχιεπίσκοπος είχε δηλώσει πως μόλις και μετά βίας βγάζει τον μήνα με δυόμιση χιλιάρικα…
Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη… Μονάχα τρεις επίσκοποι έσωσαν μέχρι στιγμής το κύρος του αρχιερατικού αξιώματος. Ο Νέας Σμύρνης, ο Κυθήρων και ένας Κρης. Πάσα άλλη σχετική προσπάθεια έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα, όσο καλοπροαίρετη και αν ήταν. Από τις τρεις λοιπόν προτάσεις και τοποθετήσεις η πιο εύστοχη κατά τη γνώμη μου ήταν του Νέας Σμύρνης: να αποσυρθεί εντελώς η νέα αυτή κυβερνητική απόφαση, η οποία έχει πολλαπλές πονηρές στοχεύσεις: να φέρει τον λαό απέναντι στην Εκκλησία, να δεσμεύσει τους ιεράρχες σε κυβερνητικές επιλογές, να αλλοιώσει το εκλογικό αποτέλεσμα και πόσες άλλες…
Από την άλλη, ωραία ήταν και η επίσημη προσωπική δέσμευση του Κυθήρων: να χορηγήσει την αύξηση για σπίτια εκπαιδευτικών και ιατρών στο νησί του. Εδώ πάνω νομίζω θα μπορούσε να γίνει η πιο ωραία κίνηση της Ιεραρχίας. Ούτε τα λεφτά να απορρίψουν ούτε τον κόσμο να σκανδαλίσουν: να συγκληθεί άμεσα η ολομέλεια της Συνόδου και να αποφασίσει την άμεση χορήγηση του συνόλου των αυξήσεών τους σε κάτι κοινωφελές, π.χ. στην ΕΛΠΙΔΑ για τα παιδιά με καρκίνο. Τι ωραιότερο… Πόσα στόματα θα φιμώνονταν και πόσες συνειδήσεις θα αναπαύονταν!
Η πραγματικότητα, όμως και δυστυχώς, μας προσγειώνει άγαρμπα για μια ακόμη φορά. Η συντριπτική πλειοψηφία, ως φαίνεται, των επισκόπων μας πανηγύρισε την κυβερνητική δωροδοκία. Αυτό φάνηκε και από τη σιωπή τους, αλλά και από την πρόσφατη αυτή ανακοίνωση. Όσα επιχειρήματα και αν μαζευτούν είναι έωλα μπροστά στην ευθύνη των ιεραρχών μας έναντι μιας κοινωνίας που κυριολεκτικά στενάζει οικονομικά. Πώς, πραγματικά, μπορεί ένας άγαμος μοναχός που υπεσχέθη ενώπιον Θεού ακτημοσύνη, να κοιτάξει στα μάτια τον μέσο οικογενειάρχη του σήμερα, τον πολύτεκνο, τον χαμηλοσυνταξιούχο, τον άνεργο νέο και τόσους άλλους;
Το κλασικό επιχείρημα πως η Εκκλησία παίρνει πίσω τα χρωστούμενα από την εκχώρηση της εκκλησιαστικής περιουσίας μάλλον δεν είναι τόσο ισχυρό. Η Εκκλησία δεν έχει περιουσία και δεν πρέπει να έχει. Αυτήν που είχε ήταν απλά οι δωρεές του λαού ειδικότερα σε δύσκολες ιστορικές συνθήκες για το Γένος, οπότε επεστράφησαν κάποια στιγμή στον φυσικό τους κάτοχο. Από πού και ως πού να έχει η Εκκλησία περιουσία; Η δουλειά της Εκκλησίας είναι να βοηθάει και όχι να αποκτά. Είναι να σώζει και να οδηγεί στον Παράδεισο. Τόσο απλά και ξάστερα. Αλλά είπαμε: και χίλια δίκια να είχαν οι δεσποτάδες μας, θα έπρεπε να τα θυσιάσουν χάριν του λαού. Αυτουνού, άλλωστε, και διάκονοι εισίν…
Κ.Ν.
19/6/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου