Άκυρη η χειροτονία του Γρηγορίου για την Πάφο

Άκυρη η χειροτονία του Γρηγορίου για την Πάφο
 

Η Εκκλησία είναι περισσότερο θεσμός ή χάρισμα; Χαρισματικός θεσμός θα λέγαμε πιο σωστά. Τι προηγείται λοιπόν; Ο καθιδρυματικός χαρακτήρας ή ο χαρισματικός; Θα λέγαμε πως μάλλον ο δεύτερος, αλλιώς μεταλλασσόμαστε σε Ρωμαιοκαθολικούς. Από την άλλη, ο χαρισματικός χαρακτήρας δεν είναι αυθαίρετος όπως στους Προτεστάντες. Υπάρχουν πλαίσια συγκεκριμένα που καθορίζουν την επενέργεια της Χάρης του Παρακλήτου, χωρίς αυτό να σημαίνει βέβαια πως εξαναγκάζουμε τον Θεό - Πνεύμα Άγιο με οιονδήποτε τρόπο. Πώς θα μπορούσαμε άλλωστε;

Κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Χριστός. Το Άγιο Πνεύμα συγκροτεί τον όλο θεσμό της Εκκλησίας. Πρόκειται επομένως για θεανθρώπινο χαρισματικό σώμα και όχι για κανένα ψιλό ανθρώπινο σύλλογο. Στις Πράξεις βλέπουμε την προτεραιότητα του θείου παράγοντα: έδοξε τω Αγίω Πνεύματι και ημίν. Ο Θεός προηγείται και εμείς ακολουθούμε και υπακούμε εν ελευθερία. Στον Χριστό, στον Παράκλητο, στον Πατέρα. Στην Αγία Τριάδα. Όταν οι άνθρωποι της Εκκλησίας πάνε να αντιστρέψουν αυτή την πνευματική τάξη – νόμο, τότε αμαρτάνουν βαρέως υποπίπτοντας σε ύβρη – βλασφημία κατά του Κυρίου. Πώς μπορείς να τολμάς να σύρεις τον Θεό στην αποδοχή των παθών και ανομιών σου, άθλιε και αχάριστε δούλε;

Τα μυστήρια της Εκκλησίας δεν λειτουργούν μαγικά. Επικαλείσαι τον Θεό και Αυτός κρίνει αν και πώς θα ενεργήσει. Αυτό δεν σημαίνει πως θα έχουμε αμφιβολίες για την εγκυρότητα των Μυστηρίων λόγω της αναξιότητος των κληρικών. Θα το εξηγήσω όμως με δύο παραδείγματα. Ας υποθέσουμε πως στη Ρωσία μαζεύτηκαν μπολσεβίκοι και αποφάσισαν να εμπαίξουν το μυστήριο της Ευχαριστίας. Με το πιστόλι λοιπόν στον κρόταφο εξαναγκάζουν έναν ιερέα να το τελέσει. Είναι υποχρεωμένο σε αυτή την περίπτωση το Άγιο Πνεύμα να κατέλθει στα άγια δώρα και να τα μεταβάλει σε Σώμα και Αίμα Χριστού; Δεύτερο παράδειγμα: πάει ένας να εξομολογηθεί και κρύβει εσκεμμένα από τον πνευματικό ορισμένα αμαρτήματα. Επειδή ο ιερέας τού διάβασε τη συγχωρητική ευχή, μήπως είναι ο Θεός υποχρεωμένος να τον συγχωρήσει; Όχι φυσικά!

Αυτό ακριβώς συνέβη και με τον “νέο Πάφου”. Και σε κάθε περίπτωση που σημειώνεται παράβαση των ιερών Κανόνων και δη τόσο προκλητική, όπως συνέβη πρόσφατα στην Κυπριακή Εκκλησία. Η χειροτονία του Γρηγορίου είναι άκυρη και η αρχιερωσύνη του ανυπόστατη. Ας μη βαυκαλίζεται πως έγινε επίσκοπος ο ταλαίπωρος αυτός πρώην ιερέας, διότι με αυτό που διέπραξε αφορίστηκε από τον Θεό ή καθαιρέθηκε και από την ιερωσύνη και επέστρεψε στην τάξη των απλών μοναχών. Το ίδιο ισχύει και για τον αρχιεπίσκοπο Γεώργιο και όλη τη συμμορία των ιεραρχών που συνέδραμαν το έγκλημα κατά του Τυχικού.

Θα πει εδώ κάποιος πως αυτά όλα είναι υπερβολικά. Εγώ ωστόσο ισχυρίζομαι πως ισχύει ο 16ος κανόνας της Πρωτοδευτέρας. Και είναι ήδη αφορισμένοι ή και καθηρημένοι. Μπορεί όχι φαινομενικά, αλλά για τον και από τον Θεό εξάπαντος. Και είναι προτιμότερο να σε αφορίσουν ή καθαιρέσουν άδικα άνθρωποι, οπότε δεν ισχύει η εν λόγω πράξη, ενώ το αντίστροφο είναι πολύ πιο φοβερό και αληθινό: το να σε καθαιρέσει ο ίδιος ο Θεός! Θα μου πείτε: και πώς μπορεί να ισχύουν τα μυστήρια που τελούν; Κατ’ οικονομίαν και χάρη στο έλεος του Θεού προς την Εκκλησία Του: “ου πάντας μέν χειροτονεί, διά πάντων δε ενεργεί” (άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος).

Επειδή λοιπόν η ληστρική σύνοδος μετά εκδικητικής μανίας και προκλητικής εμμονής και αμετανοησίας εξέλεξε και χειροτόνησε άλλον επίσκοπο για την Πάφο, αυτό σημαίνει ότι τον αποδέχθηκε και ο Θεός; Μη γένοιτο! Ο Πάφου Τυχικός παραμένει κανονικός επίσκοπος αυτής, αν και κατ΄ άνθρωπον όχι πια νόμιμος. Οι αντιδράσεις του λαού έφεραν μνήμες από το εκκλησιαστικό της Λάρισας στη δεκαετία του 1990. Η εκκλησιαστική ιστορία επαναλαμβάνεται. Η ευλάβεια και η αγιοσύνη διώκονται, ενώ η διαφθορά και διαπλοκή ευλογούνται και καλύπτονται. Πώς όλα αυτά να μην επισύρουν την οργή του Θεού;

Στη χειροτονία του Γρηγορίου κραυγαλέα παραφωνία η παρουσία του Λεμεσού Αθανασίου. Ο Τυχικός εντελώς μόνος. Εκκωφαντική η επισκοπική σιωπή. Χωρίς φανερή και ουσιαστική στήριξη από κανέναν συνεπίσκοπο επί γης παρά μόνον από λαϊκούς, απλούς πιστούς και ελάχιστους μοναχούς και κληρικούς…

Οι ιεροί Κανόνες είναι δικλείδα ασφαλείας κατά της ανθρώπινης αυθαιρεσίας εντός του Σώματος της Εκκλησίας. Όταν παραβιάζονται, επισύρουν την άνωθεν παιδαγωγία. Όταν εφαρμόζονται άδικα, απλά είναι άκυροι και ανυπόσταστες οι ποινές τους (βλ. περίπτωση μακαριστού Σωτηρόπουλου). Η Εκκλησία είναι ζων Σώμα Χριστού και ουδείς μπορεί να αυθαιρετεί σε βάρος της χωρίς συνέπειες. Ας το ακούσουν όσοι αθεόφοβοι σφάζουν τόσο ξεδιάντροπα αυτό το άκακο αρνίο που ονομάζεται Τυχικός. Ας τους λυπηθεί ο Θεός και όσο είναι καιρός ας μετανοήσουν εμπράκτως. Ανθρώπους δεν φοβούνται ούτε υπολογίζουν, την αιώνια κόλαση όμως; Ούτε αυτήν;

 

 

Κ.Ν.

12/6/2026