Πέμπτη, 16 Αυγούστου 2018

Φ. Σχοινᾶς: Ἡ αἰωνιότητα τῆς κολάσεως



Φώτιος Σχοινᾶς

Στήν παροῦσα ἐργασία μας θά ἀναφερθοῦμε στήν αἰωνιότητα τῆς κολάσεως. Τό ζήτημα εἶναι κρίσιμο καί νευραλγικό καί ἤγειρε πολλές συζητήσεις στήν Ἐκκλησιαστική ἱστορία. Μάλιστα καί στίς ἡμέρες μας ὁρισμένοι σύγχρονοι θεολόγοι, ἤ θεολογοῦντες, ἰσχυρίζονται ὅτι τό αἰώνιον, τό ἀτελεύτητον τῆς κολάσεως ἀντιβαίνει στήν παναγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός μέ τήν ἀσύλληπτη ἀγαθότητά του, ἰσχυρίζονται, στό τέλος θά σώσει, θά ἀποκαταστήσει τούς πάντες. Μέ τήν παροῦσα ἐργασία θέλω νά διατυπώσω ὁρισμένες σκέψεις γιά τήν αἰωνιότητα τῆς κολάσεως–βασικά ὄχι δικές μου, ἀλλά τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, καί δή τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ.

Κατ ̓ἀρχήν τό ζήτημα τῆς αἰωνιότητος τῆς κολάσεως προσέκρουσε στό λεγόμενο ὀντολογικό ἐπιχείρημα: ὁ Ὠριγένης καί ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης ἀδυνατοῦσαν νά συμβιβάσουν τήν αἰωνιότητα τῆς κολάσεως μέ τήν ὑπόληψη ὅτι τό κακό εἶναι προσωρινό καί πρόσκαιρο ἀκριβῶς ἐπειδή στερεῖται ὀντότητος. Τό κακό κατ ̓οὐσίαν εἶναι μή ὄν, ἄρα δέν μπορεῖ νά ἔχει αἰώνια ὕπαρξη. Ἑπομένως καί ἡ κόλαση δέν εἶναι αἰώνια, ἀλλά ἔχει “προσωρινό” χαρακτῆρα.

Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Η ήττα και τα δακτυλικά της αποτυπώματα, Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο, Ιστορικό, συγγραφέα



Η ήττα και τα δακτυλικά της αποτυπώματα
Χωρίς τις ελληνικές επενδύσεις τα Σκόπια δεν θα είχαν οικονομικό οξυγόνο
Από τον Σαράντο Ι. Καργάκο, Ιστορικό, συγγραφέα


Δέν ἤμουν ὑπέρ τοῦ κάποτε κατά τῶν Σκοπίων ἐπιβληθέντος «ἐμπάργκο»· καί τή διαφωνία αὐτή τήν εἶχα ἐκφράσει ἔντονα στήν τηλοψία πρός τόν τότε πολιτικό τοῦ ΠΑΣΟΚ, τόν κ. Μπαντουβᾶ, πού ἦταν ἕνας ἐκ τῶν ἐμπνευστῶν τοῦ μέτρου αὐτοῦ. Ὁ λόγος ἦταν ἁπλός: τό «ἐμπάργκο» ἦταν διάτρητο, ἄρα ἀναποτελεσματικό. Κι ἀκόμη θά εὐνοοῦσε -ὅπως καί εὐνόησε- τό λαθρεμπόριο. Αὐτό πού εἶχα γράψει στόν «Ἐλεύθερο Τύπο», μόλις ἔπεσαν τά κομμουνιστικά καθεστῶτα, ἦταν τό «πέσιμο» τῆς φορολογίας σέ ὅ,τι ἀφορᾶ τίς ἐπιχειρήσεις στό 10%. Τότε θά γέμιζε ἡ Ἑλλάδα ἀπό τά λεφτά πού εἶχαν συγκεντρώσει μέ μύριους τρόπους τά εὐφυέστερα -ὄχι καί εὐγενέστερα- μυαλά πού δροῦσαν στό κομμουνιστικό μπλόκ.

Η Μεγάλη Παναγία και οι διαφωτιστές



Προσπάθεια γραφιστικής αποτυπώσεως του ναού της Μεγάλης Παναγιάς, εντός της βιβλιοθήκης του Ανδριανού, από την ιστοστελιδα ancientathens3d.com

Η Μεγάλη Παναγία και οι διαφωτιστές
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η Μεγάλη Παναγία ήταν μια από τις μεγαλοπρεπέστερες βυζαντινές εκκλησίες των Αθηνών. Ήταν η ζωντανή ιστορία δεκατεσσάρων αιώνων αγάπης των Ελλήνων προς την Θεοτόκο. Ο Ναός κατεστράφη με εντολή του καθηγητού Στεφάνου Κουμανούδη, το 1885. Ήταν ένα από τα πολλά θύματα των διαφωτιστών του 19ου αιώνα. Με φανατισμό ταλιμπάν κατά κάθε βυζαντινού μνημείου, με ένα μίσος κατά του βυζαντινού πολιτισμού και με πρόσχημα την αρχαιολογική έρευνα της προχριστιανικής Αθήνας κατέστρεψαν σ’ αυτήν είκοσι βυζαντινές και μεταβυζαντινές εκκλησιές της Παναγίας, μεταξύ των οποίων και την πρώτη Εκκλησία της, την Μεγάλη Παναγιά..

Η Παναγία διαχρονικά στον Ελληνισμό



Η Παναγία διαχρονικά στον Ελληνισμό
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Δεκαπενταύγουστος και οι Έλληνες τιμάνε, με την καρδιά τους, την Παναγία. Συνεχίζουν έτσι μια παράδοση είκοσι αιώνων. Η εορτή της Κοίμησης της Θεοτόκου εορτάσθηκε για πρώτη φορά στα Ιεροσόλυμα στις 15 Αυγούστου του 350. Θεοτόκος η Παναγία αναγνωρίστηκε από την Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου, το 431. Οι πιστοί αισθάνονται οικεία την Θεοτόκο και εκφράζουν την αγάπη τους προς Αυτήν με κάθε τρόπο: Κτίζοντας ναούς περικαλλείς, φιλοτεχνώντας περίπυστες εικόνες, εμπνεόμενοι αριστουργηματικούς ύμνους.

ΟΤΑΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΘΟΤΑΝ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΑΣ


ΟΤΑΝ Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΘΟΤΑΝ ΣΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ ΜΑΣ
π. Δημητρίου Μπόκου


Κατά το Μάιο του 1929, τα λίγα χωράφια του χωριού και τα αμπέλια του κινδύνευαν να καταστραφούν τελείως από την επιδρομή αμέτρητων παμφάγων ακρίδων. Τρόπος να τις διώξουν δεν υπήρχε, ούτε μέσο να τις καταστρέψουν. Τα χτήματα ήταν στην απόλυτη κυριαρχία της φοβερής ακρίδας. Όλοι οι χωρικοί έβλεπαν με δέος, πόνο και απελπισία την επικείμενη καταστροφή. Μόνο ο πανάγαθος Θεός μπορούσε να βοηθήσει με το άπειρο έλεός του και με τις ικεσίες της προστάτιδάς μας Παναγίας της Πυρσόγιαννης.

Το ίδιο απόγευμα οι κάτοικοι του χωριού, με πρώτο τον ιερέα παπα-Ηλία Παπακώστα, πηγαίνουν ασθμαίνοντας να φέρουν τη θαυματουργό εικόνα της Παναγίας για να γλυτώσει η Χάρη της τα χτήματα από την ολική καταστροφή και εξαφάνιση.

Οἱ τελευταῖες στιγμές τῆς Παναγίας, Ἰωάννης ὁ Γεωμέτρης



Οἱ τελευταῖες στιγμές τῆς Παναγίας, Ἰωάννης ὁ Γεωμέτρης

Ἡ Μητέρα τοῦ Θεοῦ λοιπόν ἔδειξε στούς Ἀποστόλους, πού ἤδη τό γνώριζαν, τό σύμβολο τῆς ἀναχωρήσεώς της, τό φοίνικα, τούς μετέδωσε ἐπίσης εὐλογία καί ἀνάλογη παρηγοριά καί ἀφοῦ τούς μίλησε γιά τήν ἔξοδό της καί τούς προθυμοποίησε γιά τό κήρυγμα, τούς εἶπε μέ λίγα λόγια ὁλόκληρη τήν οἰκονομία τῆς ἀποστολῆς τους. Ἔπειτα ἀσπάσθηκε τόν Πέτρο καί τούς ἄλλους Ἀποστόλους, “χαίρετε”, λέγοντας, “τέκνα καί φίλοι καί μαθηταί τοῦ Υἱοῦ καί Θεοῦ μου καί νά αἰσθάνεστε εὐτυχεῖς, πού ἀξιωθήκατε τέτοιο δάσκαλο καί Δεσπότη καί νά ὑπηρετεῖτε τέτοια μυστήρια καί νά μετέχετε τῶν διωγμῶν καί τῶν παθημάτων του, γιά νά γίνετε κοινωνοί τῆς δόξας καί τῆς Βασιλείας Του”.

Ἀφοῦ τούς μίλησε γιά τά τελευταία γεγονότα, τούς ζήτησε νά ψάλλουν τούς ἐπιτάφιους ὕμνους, ἐνῶ Ἐκείνη ἄρχισε τίς πρός τόν Θεό εὐχαριστίες της.

Τρίτη, 14 Αυγούστου 2018

Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ: Ὁμιλία στήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου


Ἁγίου Γρηγορίου Παλαμᾶ: Ὁμιλία στήν Κοίμηση τῆς Θεοτόκου  
Ἄν ὁ θανατος τῶν ὁσίων εἶναι τίμιος καί ἡ μνήμη δικαίου συνοδεύεται ἀπό ἐγκώμια (Παρμ. 10,7), πόσο μᾶλλον τή μνήμη τῆς ἁγίας τῶν ἁγίων, διά τῆς ὁποίας ἐπέρχεται ὅλος ὁ ἁγιασμός στούς ἁγίους, δηλ. τή μνήμη τῆς ἀειπάρθενης καί Θεομήτορος, πρέπει νά τήν ἐπιτελοῦμε μέ τίς μεγαλύτερες εὐφημίες;

Η Κοίμηση της Θεοτόκου



Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α’.
------
Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη, ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Ἡ Κοίμησις τῆς Θεοτόκου - Φώτης Κόντογλου

Φώτης Κόντογλου

Η Κοίμηση της Θεοτόκου
Φώτη Κόντογλου, Φ. Κόντογλου- 5 Μελετήματα για τον πεζογράφο
και τον καλλιτέχνη, εκδ. Ι. Μ. Χατζηφώτη, εκδ. των «Κριτικών Φύλλων»,
Αθήνα 1975, σελ. 54-57.
 
«Ως εμψύχω Θεού κιβωτώ ψαυέτω μηδαμώς χειρ αμυήτων, χείλη δε πιστών τη Θεοτόκω ασιγήτως φωνήν του αγγέλου αναμέλποντα, εν αγαλλιάσει βοάτω: Όντως ανωτέρω πάντων υπάρχεις, Παρθένε αγνή». «Εσένα που είσαι ζωντανή κιβωτός του Θεού, ας μη σε αγγίζει ολότελα χέρι άπιστο, αλλά χείλια πιστά ας ψάλλουνε δίχως να σωπάσουνε τη φωνή του αγγέλου κι' ας κράζουνε: «Αληθινά, είσαι ανώτερη απ' όλα, Παρθένε αγνή».
Αλλοίμονο! Αμύητοι, άπιστοι, ακατάνυχτοι, είμαστε οι πιο πολλοί σήμερα, τώρα που έπρεπε να προσπέσουμε με δάκρυα καυτερά στην Παναγία και να πούμε μαζί με το Θεόδωρο Δούκα το Λάσκαρη, που σύνθεσε με συντριμένη καρδιά τον παρακλητικό κανόνα: «Εκύκλωσαν αι του βίου με ζάλαι ώσπερ μέλισσαι κηρίον, Παρθένε». «Σαν τα μελίσσια που τριγυρίζουνε γύρω στην κερήθρα, έτσι κ' εμένα με ζώσανε οι ζαλάδες της ζωής, και πέσανε απάνω στην καρδιά μου και την κατατρυπάνε με τις φαρμακερές σαγίτες τους. "’μποτε, Παναγία μου, να σε βρω βοηθό, να με γλυτώσεις από τα βάσανα». Μα ποιός από μας γυρεύει βοήθεια από την Παναγία, από τον Χριστό κι' από τους άγιους; Γυρεύουμε βοήθεια από το κάθε τι, παρεκτός από το Θεό. Αλλά τι βοήθεια μπορούνε να δώσουνε στον άνθρωπο τα είδωλα τα λεγόμενα «επιστήμη» και «τέχνη»; Ο άγιος Ισαάκ ο αναχωρητής λέγει:

Ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης για την Κοίμηση της Θεοτόκου



Διαβάστε το άρθρο "Η Κοίμησις της Θεοτόκου" του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, που δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Εφημερίς στις 15 Αυγούστου 1887.

Μία των γλυκυτέρων και συμπαθεστέρων εορτών του χριστιανικού κόσμου είναι και η Κοίμησις της υπεραγίας Θεοτόκου, ην σήμερον εορτάζει η Εκκλησία. Ευθύς από των πρώτων μ.Χ. αιώνων, έξοχος υπήρξεν η τιμή και ευλάβεια, ην απένεμον οι χριστιανοί προς την Παρθένον Μαρίαν. Αλλ’ η σημερινή εορτή είναι η κατ’ εξοχήν μνήμη της Θεοτόκου, άτε την Κοίμησιν αυτής υπόθεσιν έχουσα.

Προσδιορισμός τής Κάθαρσης. Κάθαρση τού νου και όχι απλώς ηθική κάθαρση

  Προσδιορισμός τής Κάθαρσης
Κάθαρση τού νου και όχι απλώς ηθική κάθαρση
Τού π. Ιωάννη Ρωμανίδη

Στην παράδοσή μας δεν γίνεται μόνον λόγος για την κάθαρση, αλλά προσδιορίζεται και η έννοιά της, που την διαφοροποιεί από κάθε άλλο είδος κάθαρσης, θρησκευτικής, κοινωνικής κλπ. Θα το δούμε στις επόμενες αναλύσεις. 

Κατ' αρχάς πρέπει να εξετασθεί τι ακριβώς είναι η κάθαρση. Συνήθως, οι άνθρωποι ομιλούν για κάθαρση της κοινωνίας, του κράτους. Ασφαλώς πρέπει να βελτιωθούν και οι κοινωνικές συνθήκες ζωής. Η κάθαρση, όμως, κατά την Ορθόδοξη παράδοση είναι εσωτερική.
«Όλοι, εδώ στην Ελλάδα, μιλάνε για κάθαρση και σημαίνει ότι πρέπει να εκκαθαρίσουμε τον κρατικό μηχανισμό από τους αντιθέτους, δηλαδή οι δεξιοί, όταν λένε κάθαρση, εννοούν ότι θα φύγουν οι αριστεροί, όταν λένε οι αριστεροί κάθαρση του κρατικού μηχανισμού, πρέπει να φύγουν οι δεξιοί, κ.ο.κ. Οπότε, εδώ στην Ελλάδα, κάθαρση σημαίνει να παστρέψουμε τους εχθρούς μας, δηλαδή.

Δευτέρα, 13 Αυγούστου 2018

ΕΜΨΥΧΟΣ ΚΙΒΩΤΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ



ΕΜΨΥΧΟΣ ΚΙΒΩΤΟΣ Η ΠΑΝΑΓΙΑ
π. Δημητρίου Μπόκου


Ο λαός του Θεού είναι έτοιμος να εισέλθει στη γη της Επαγγελίας. Αργηγός του τώρα, μετά τον πρόσφατο θάνατο του Μωυσή, είναι ο Ιησούς του Ναυή. Μπροστά τους κυλάει ο Ιορδάνης ποταμός. Την εποχή εκείνη ήταν αδιάβατος. «Επληρούτο καθ’ όλην την κρηπίδα αυτού». Η κοίτη του ήταν πλημμυρισμένη από άκρη σε άκρη. Με εντολή του Θεού ο Ιησούς του Ναυή έδωσε οδηγίες στον λαό για τη διάβαση. Μπροστά βάδισαν οι ιερείς σηκώνοντας στους ώμους τους την Κιβωτό της Διαθήκης, τη δόξα του Ισραήλ, όπου φυλάσσονταν οι πλάκες του Νόμου και άλλα ιερά αφιερώματα.

Όταν οι ιερείς μπήκαν στον Ιορδάνη και βράχηκαν λίγο τα πόδια τους στο νερό, στάθηκαν, κρατώντας πάντα υψωμένη την Κιβωτό. Επαναλήφθηκε τότε το θαύμα της θαυμαστής διάβασης της Ερυθράς θάλασσας. Τα ορμητικά νερά του Ιορδάνη κόπηκαν απότομα στη μέση. Αυτά που κατέβαιναν από το πάνω μέρος του ποταμού, σταμάτησαν.

ΑΙΣΘΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΚΜΗ, ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΑΠΑΘΕΙΑ



Οι βανδαλισμοί που μένουν ατιμώρητοι εμπεδώνουν στους πολίτες το αίσθημα του χάους και της αναρχίας

Από τον
Αλκιβιάδη Κ. Κεφαλά* 

Το μικρό φορτηγό αυτοκίνητο με την πτυσσόμενη σκάλα στο πίσω μέρος της καρότσας του σταμάτησε κάτω από την πινακίδα οδικής σήμανσης, περίπου τέσσερα μέτρα πάνω στο οδόστρωμα της εθνικής οδού, στο ύψος του Αγίου Στεφάνου. Από μέσα πετάχτηκαν τρία άτομα, ένα εκ των οποίων άρχισε να αναρριχάται βιαστικά στη σκάλα του φορτηγού για να έχει πρόσβαση στην πινακίδα.

Πότε θα θυμώσουμε οι Ελληνες;


 

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ
 
Ο​​ύτε η εκατόμβη θυμάτων φρικώδους θανάτου, στο Μάτι, ούτε οποιαδήποτε άλλη ανθρωποθυσία οποιασδήποτε έκτασης και σπαραγμού, μπορεί να μεταβάλει, έστω και στο ελάχιστο, τις προδιαγραφές απανθρωπίας που συντηρούν το κατ’ ευφημισμόν «κράτος» στην Ελλάδα. Για μια ακόμη φορά, μυριοστή, τα «μέτρα» που πήρε η κυβέρνηση για να αντιμετωπίσει τα αίτια, τους υπεύθυνους και τις συνέπειες του εγκλήματος, απέβλεπαν, ολοφάνερα και προκλητικά, στις «εντυπώσεις», όχι σε δραστικές μεταρρυθμίσεις. Το ίδιο και η κριτική της αντιπολίτευσης.
Τα δεδομένα είναι ευανάγνωστα, ακόμα και για ολιγογράμματους: Το κομματικό κράτος, στη σημερινή Ελλάδα, αποκλείεται να λειτουργήσει ποτέ ως κοινωνικό κράτος, είναι των αδυνάτων αδύνατο.

Όταν οι Ιταλοί, που ήθελαν να τορπιλίσουν επιβατηγά πλοία, βύθισαν την «Ελλη»

Το άνανδρο χτύπημα (με εντολή του διοικητή των Δωδεκανήσων Ντε Βέκι) του ιταλικού υποβρυχίου «Ντελφίνο» στο λιμάνι της Τήνου στις15 Αυγούστου 1940
Η 15η Αυγούστου 1940 είχε ανατείλει. Στην προκυμαία της Τήνου όλα έδειχναν να κυλούν ομαλά και φυσιολογικά. Ακόμη μία χρονιά, το νησί υποδεχόταν και «βούλιαζε» από πιστούς από κάθε γωνιά της χώρας. 
Οι μικροπωλητές είχαν στήσει τους πάγκους τους στον πλακόστρωτο δρόμο που οδηγεί από το λιμάνι κατευθείαν στην Εκκλησία της Μεγαλόχαρης, που είχε την τιμητική της. Δύο νέα επιβατηγά ατμόπλοια γεμάτα με κόσμο βρίσκονταν στο λιμάνι και περίμεναν τις βάρκες να ξεκινήσουν τη μεταφορά των επιβατών. Ενα πολεμικό αεροπλάνο έσκισε τον ουρανό πάνω από το λιμάνι, διέγραψε μερικούς χαμηλούς κύκλους και χάθηκε προς τη Μύκονο.

ΧΙΟΣ: ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ, ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΣΤΗ ΓΝΩΣΗ

Μουσείο Μαστίχας Χίου


Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Μία ευγενική πρόσκληση με έφερε στα ιερά χώματα της Χίου, τα ποτισμένα από το αίμα των δεκάδων χιλιάδων θυμάτων της οθωμανικής αγριότητος κατά τη Μεγάλη Σφαγή του 1822. Πήγα ως προσκυνητής της μνήμης του Αγίου Ισιδώρου, της Αγίας Μαρκέλλας και των άλλων Αγίων του νησιού. Προσήγγισα ως μελετητής του Ομήρου, του Κοραή και των πολυαρίθμων λογίων της Χίου. Έφτασα ως θαυμαστής της Χιακής φύσης, το μεγαλείο της οποίας αποκορυφώνεται στον Κάμπο με τα περιβόλια και στα φημισμένα Μαστιχοχώρια. Η Χίος της Ορθοδοξίας και του Ελληνισμού, της λογιοσύνης και της ναυτοσύνης, είναι ένα παράθυρο διαρκώς ανοικτό προς τη θάλασσα και προς τη γνώση.

Από το συναξάρι οσίου Σεραφείμ του Σάρωφ



- (Ο κτηματίας Νικόλαος Μοτοβίλωφ, που το 1831 θεραπεύθηκε θαυματουργικά από σοβαρή ασθένεια με την προσευχή του οσίου Σεραφείμ, απέκτησε την εύνοιά του και αξιώθηκε να συζητήσει πολύ μαζί του γύρω από το Άγιον Πνεύμα. Τη συζήτησή του αυτή κατέγραψε σε σημειώσεις, οι οποίες παρέμειναν στη μονή Ντιβέγιεβο περισσότερο από εξήντα χρόνια. Το 1902 τις παρέλαβε ο Σ.Α. Νείλος από τη γερόντισσα Ελένα Νικαλάεβνα, χήρα του Μοτοβίλωφ, και με την άδεια της ηγουμένης Μαρίας τις έφερε στο φως της δημοσιότητος το 1903 στα «Μοσχοβίτικα χρονικά» του Ιουλίου με τον τίτλο: «Το Πνεύμα του Θεού αναπαυόταν φανερά στον πατέρα Σεραφείμ του Σαρώφ, στη συζήτησή του για τον σκοπό της χριστιανικής ζωής».
Αργότερα οι σημειώσεις αυτές αναδημοσιεύθηκαν από τον Λ. Ντενίσωφ στο βιβλίο του «Ο βίος του οσίου Σεραφείμ του Σαρωφ» και από τον πατέρα Π. Φλορένσκυ στο έργο του «Στύλος και εδραίωμα της αληθείας».)

Κυριακή, 12 Αυγούστου 2018

Γιὰ σας τοὺς παντρεμένους κομποσχοίνια καὶ μετάνοιες εἶναι τὰ παιδιά σας



Ἁγίου Ἰακώβου Τσαλίκη 

Ἦταν κάποιο ἀνδρόγυνο εὐλαβὲς καὶ εἶχαν ἐννιὰ παιδιά. Ὁ σύζυγος ἦταν πάρα πολὺ εὐλαβὴς καὶ ὀλίγον τί ζηλωτὴς στὰ πνευματικά. Κατὰ γράμμα ἤθελε νὰ τὰ κάνει ὅλα σὰν καλόγερος. Ἡ γυναίκα παραπονιόταν στὸ Γέροντα ὅτι κουράζεται καὶ θέλει βοήθεια. Ὅταν ἐρχόταν στὴ Μονὴ τὸ βράδυ μόνη της ἡ σύζυγος μὲ τὰ παιδιὰ κλαίγανε, φώναζαν αὐτά, ἔκλαιγε καὶ αὐτὴ γιατί κουραζόταν... Αὐτὸς πήγαινε σ’ ἕνα παρεκκλήσι τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων ἔκανε μετάνοιες, κομποσχοίνι καὶ ἀγρυπνοῦσε.

Ἡ σύζυγος παραπονιόταν καὶ ἔκλαιγε στὸν Γέροντα καὶ εἶχε δίκιο.

Τὴν ἄλλη μέρα ὁ Γέροντας μόλις τοὺς εἶδε στὴν αὐλὴ μαζὶ κατάλαβε ὅτι κάτι συμβαίνει καὶ ὅτι εἶχαν ἔλθει σὲ καυγὰ μεταξύ τους

Ο λίβας της φιληδονίας (Επίσκ. Ειρηναίος, Αικατερίνμπουργκ και Ιρμπίτσκ)



Ο λίβας της φιληδονίας (Επίσκ. Ειρηναίος, Αικατερίνμπουργκ και Ιρμπίτσκ)

Ένας άνεμος, που λέγεται λίβας, είναι αφόρητα ζεστός και καταστρεπτικός. Όπου φυσήξει, ξεραίνονται όλα τα φυτά στα χωράφια και στους κήπους. Τα χοντρά και σκληρά αγκάθια όμως δεν παθαίνουν τίποτα. Ο λίβας καταστρέφει μόνο τα ωφέλιμα φυτά, που οι καρποί τους χρησιμεύουν σαν τροφή στους ανθρώπους και στα ζώα.
Ο καταλυτικός και θανατηφόρος αυτός άνεμος μοιάζει με μια από τις πιο ολέθριες τάσεις της εποχής μας, που σαν το λίβα ξεραίνει και εξαφανίζει από τη ζωή των ανθρώπων τους καρπούς των αρετών. Είναι οι σαρκικές επιθυμίες και τα σαρκικά πάθη.
Αυτό είναι το μεγαλύτερο κακό της εποχής μας. Διαλύει οικογένειες, εκθέτει άντρες και γυναίκες, οδηγεί στον κατήφορο τους νέους, αφήνει τη φαρμακερή πνοή του στα μικρά παιδιά. Και τίποτα δεν φαίνεται ικανό να σταματήσει την ολέθρια επίδρασή του!

Κυριακή ΙΑ΄Ματθαίου –«ΘΥΜΟΣ», «ΟΡΓΗ» ΚΑΙ «ΤΙΜΩΡΙΑ» ΤΟΥ ΘΕΟΥ (Μητροπολίτου Γόρτυνος και Μεγαλοπόλεως Ιερεμία)



IEΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΓΟΡΤΥΝΟΣ ΚΑΙ ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΕΩΣ
ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ´ ΜΑΤΘΑΙΟΥ
«ΘΥΜΟΣ», «ΟΡΓΗ» ΚΑΙ «ΤΙΜΩΡΙΑ» ΤΟΥ ΘΕΟΥ

1. Παρακαλῶ, ἀδελφοί μου χριστιανοί, νά προσέξετε τά ὅσα θά σᾶς πῶ σήμερα, σάν ἕνα ταπεινό κήρυγμα στήν σημερινή εὐαγγελική περικοπή.
Ὁ Κύριός μας Ἰησοῦς Χριστός μᾶς μίλησε παραβολικά καί μᾶς εἶπε ὅτι πρέπει νά συγχωροῦμε τά ἁμαρτήματα τῶν ἄλλων, γιά νά συγχωρέσει ὁ Θεός καί τά δικά μας ἁμαρτήματα. Καί τά πταίσματα τῶν ἄλλων ἀπέναντί μας, ἀγαπητοί, εἶναι λίγα, ἐνῶ τά ἁμαρτήματα τά δικά μας ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ εἶναι πολλά καί μεγάλα. Eἶπε λοιπόν ὁ Κύριός μας στό σημερινό Εὐαγγέλιο γιά ἕναν βασιλιά, ὁ ὁποῖος θέλησε νά λογαριαστεῖ μέ τούς δούλους του στά χρέη τους. Ἔτσι τοῦ ἔφεραν ἕναν χρεώστη, ὁ ὁποῖος ὄφειλε δέκα χιλιάδες τάλαντα. Πολύ μεγάλο ποσό, γιά τήν ἐποχή μάλιστα ἐκείνη! Δέν εἶχε ὅμως τήν δύναμη ὁ χρεώστης νά τό πληρώσει, γι᾽ αὐτό καί ὁ βασιλιάς διέταξε νά πωληθεῖ αὐτός καί ἡ γυναίκα του καί τά παιδιά του καί ὅλα ὅσα εἶχε, γιά νά πληρωθεῖ τό χρέος.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...