Παρασκευή, 24 Οκτωβρίου 2014

«ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΟΣ» - Η αφάνταστη δύναμη της πίστης που γίνεται πράξη


Εκατομμύρια άνθρωποι στον κόσμο αναγνωρίζουν το χαμογελαστό πρόσωπο και τα γεμάτα έμπνευση μηνύματα του Νικ Βούισιτς.

Μολονότι γεννήθηκε χωρίς χέρια και πόδια, ο Νικ δεν επέτρεψε στη σωματική του διάπλαση να τον απομακρύνει από μια ζωή γεμάτη απολαυστικές περιπέτειες, μια καριέρα γεμάτη νόημα και σκοπό, κι ένα σωρό διαπροσωπικές σχέσεις αγάπης.

Ο Νικ υπερπήδησε προκλήσεις και δυσκολίες, εστιάζοντας στη σκέψη πως η ζωή του έχει αξία και είναι ένα δώρο για τους άλλους, και πως ακόμα κι αν συναντά δυσκολίες, ο Θεός θα είναι πάντα δίπλα του και θα κρατά στα δικά Του χέρια τον έλεγχο της πορείας του.

Ο Νικ αποδίδει την επιτυχία του στη δύναμη που εκλύεται όταν αποφασίζουμε να κάνουμε την πίστη μας πράξη!

Αφηγούμενος συναρπαστικές ιστορίες, είτε από τη δική του εμπειρία είτε από την εμπειρία άλλων, ο Νικ Βούισιτς εξηγεί πώς μπορεί ο καθένας να χτίσει μια ζωή γεμάτη ελπίδα και να γίνει ΑΣΤΑΜΑΤΗΤΟΣ!

Μια απάντηση στις αυτοκτονίες, στην κατάθλιψη, στην απελπισία, στην εθνική μελαγχολία, στην αδράνεια.

Απόσπασμα από τον πρόλογο του συγγραφέα:

Πέμπτη, 23 Οκτωβρίου 2014

Πατριάρχης Αντιοχείας: ο πονεμένος Πατριάρχης




Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Έρχεται στην Αθήνα, για επίσημη επίσκεψη στην Εκκλησία της Ελλάδος, ο πονεμένος Πατριάρχης Αντιοχείας κ. Ιωάννης μιας μαρτυρικής Εκκλησίας. Είναι μια σημαντική ευκαιρία η Εκκλησία της Ελλάδος και η Ελληνική Πολιτεία να τον περιβάλλουν με τη στοργή τους και να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους προς τους δοκιμαζόμενους σκληρά Χριστιανούς της Συρίας, του Λιβάνου, του Ιράκ και γενικότερα της Μέσης Ανατολής. Είναι επίσης η ευκαιρία να ανανεωθεί και να ενδυναμωθεί η σχέση αδελφικής αγάπης που υπάρχει μεταξύ των δύο Εκκλησιών. Σημειώνεται ότι το Πατριαρχείο της Αντιοχείας αποκαλείται Ελληνορθόδοξο, δείχνοντας έτσι τις πνευματικές του ρίζες.
Με την έκρηξη της «Αραβικής Άνοιξης» οι Χριστιανοί της Συρίας και των άλλων Αραβικών χωρών βρέθηκαν στο στόχαστρο των ισλαμιστών ανταρτών τρομοκρατών. Ενώ υπό το αυταρχικό καθεστώς Άσαντ στη Συρία υπήρχε έναντι τους κάποια ανεκτικότητα, στις περιοχές που επικρατούν οι τρομοκράτες υφίστανται βασανιστήρια και μαρτυρικό θάνατο. Το δίλημμα των τρομοκρατών της Ζαμπάτ αλ Νόσρα και μετά του «Ισλαμικού Χαλιφάτου της Συρίας» στους Χριστιανούς είναι ή γίνονται μουσουλμάνοι, ή πεθαίνουν. Πολλοί είναι οι σύγχρονοι μάρτυρες στη Συρία, αφού προτιμούν τον θάνατο από το να αλλαξοπιστήσουν. Τον Απρίλιο του 2014 οι τζιχαντιστές σταύρωσαν δυο νέους Χριστιανούς, που δεν θέλησαν να αλλαξοπιστήσουν.

Αλβανίας Αναστάσιος:"Δεν είμαστε συνομοσπονδία Εκκλησιών"


πηγή Έθνος: «Δεν είμαστε συνομοσπονδία Εκκλησιών, αλλά η μία Καθολική Εκκλησία», μας είπε χαμογελαστός και ήρεμος ο Αρχιεπίσκοπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας Αναστάσιος και συνέχισε: «Υπάρχουν κύκλοι που θέλουν να δείξουν την Εκκλησία ως ΜΚΟ και ότι βρίσκομαι κάτω από επιρροή ενός κράτους-χώρας.

Δεν έχουμε τίποτε να φοβηθούμε. Ούτε ακόμη και από τον αδύναμο εαυτό μας. Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας αποτελείται από πολλές Εθνοτικές Ομάδες. Ολοι οι ορθόδοξοι της Αλβανίας είμαστε περίπου 30% του πληθυσμού. Επικοινωνούμε με όλους μέσω του Ευαγγελίου της αγάπης. Δεν είμαστε παράρτημα κάποιας Εκκλησίας. Φτιάξαμε την Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλβανίας με αλβανικής υπηκοότητας κληρικούς».

Του θύμισα το 1993 όταν τον είχα επισκεφθεί, τότε σε μια άλλη δημοσιογραφική μου αποστολή, μόλις είχε αναλάβει. Οταν είχε παύσει ο διωγμός έναντι της Εκκλησίας, «διωγμός» που δεν είχε κατανοήσει ποτέ η Ελλαδική Εκκλησία και οι «υπερπατριώτες» κληρικοί και λαϊκοί και είχε αρχίσει «η Ανάσταση της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αλβανία» από το μηδέν.

1940 ήρωες ! ! ! 2014 αυτοχειρίες ; ; ;



Χρήστου Παπαδημητρίου 
Οικονομολόγου
Προέδρου Τ Κ Πύργου-Κόνιτσας

1940 ήρωες ! ! !
2014 αυτοχειρίες ; ; ;

Με αφορμή την περίοπτη θέση των προγόνων μας του 1940 στο ιστορικό γίγνεσθαι, εκ της οποίας διατυπώθηκε η μνημειώδης ρήση ότι οι «‘Ηρωες πολεμούν σαν Έλληνες», και της σημερινής συγκυρίας εκ της οποίας συνάγεται ότι οι Έλληνες συνεχίζουν να πολεμούν …πεινώντας και διψώντας…

Όχι…

αγαπητέ μου αναγνώστη δεν αποτελεί αυτή η μικρή αναφορά άρθρο ή δήθεν σοβαροφανή ανάλυση ή αν θέλεις περισπούδαστη μελέτη και τοποθέτηση για την σημερινή κατάσταση.

Κι ας είναι αδιανόητο, κοινωνικά καταστροφικό, και πολιτικά ανέντιμο, αυτό που συμβαίνει στην χώρα μας, γεγονός το οποίο φαίνεται ότι θα λάβει στο εγγύς μέλλον χαρακτηριστικά εθνικής τραγωδίας.

Είναι όμως αναμφισβήτητο και το γεγονός ότι αυτές τις μέρες που στο Καλπάκι θα ξαναζωντανέψει το «ΟΧΙ» των προγόνων μας Ηρώων Ελλήνων, στην Αθήνα και αλλού οι νεοέλληνες θα φροντίζουν για την σωτηρία της πατρίδας, μόνο που σε αυτή την προσπάθεια προτάσσεται η προσωπική σωτηρία ενός εκάστου εξ αυτών, των αυτόκλητων σημερινών σωτήρων.

Τετάρτη, 22 Οκτωβρίου 2014

Άλλο πνευματικός και άλλο γέροντας.


Πολλές φορές ενώ μιλάμε για τον Χριστό χάνουμε τον Χριστό, ενώ ομιλούμε για τον Σταυρό, απέχουμε από τον δικό μας προσωπικό σταυρό, αρνούμαστε να τον σηκώσουμε και βαδίσουμε πίσω από τον Χριστό.
Ενώ πηγαίνουμε σε κάποιον πνευματικό πατέρα για να συμφιλιωθούμε με τον Θεό διαμέσου του μυστηρίου της Εξομολογήσεως τελικά συνδεόμαστε με το πρόσωπο του πνευματικού και στο περιθώριο αυτής της σχέσης βάζουμε και το πρόσωπο του Χριστού. Αυτό είναι λάθος.
Εργασία του πνευματικού είναι να οδηγήσει τον εξομολογούμενο στον Χριστό, στην αποκατάσταση της σχέσης τους και όχι να τον κάνει οπαδό του. Κάτι που δυστυχώς παρατηρείται.

Και πολλές φορές ο πνευματικός δεν το κάνει επίτηδες, ίσως συμβαίνει και άθελά του.
Νομίζω συμβαίνει το εξής: Ο πνευματικός πατέρας ομιλεί όμορφα, διδάσκει, εξομολογεί, και οι άνθρωποι που έχουν καταθέσει σ’ αυτόν τον πόνο τους και τα αμαρτήματά τους και έχουν βρει πλέον στον λόγο του παρηγοριά και ειρήνη στην καρδιά τους, αρχίζουν να συνδέονται μαζί του σε τέτοιο βαθμό που να υπάρχει μία εξάρτηση απ’ αυτόν, μία εξάρτηση όμως άρρωστη, μία εξάρτηση που δεν αρμόζει στην σχέση πνευματικού και εξομολογούμενου.
Φτάνει στο σημείο κάποιος ο οποίος τρέφει μεγάλο σεβασμό, αγάπη στο πνευματικό του να τον ρωτά τί χρώμα να πάρει το αυτοκίνητο που θα αγοράσει, εάν κάνει να αγοράσει αυτοκίνητο ή όχι, πως να βάψει το σπίτι του, ή κάποιο παιδί ρωτά πού έχει ευλογία να δώσει πανελλήνιες, τί να σπουδάσει.

Συντηρητικός και φιλελεύθερος. Διακρίσεις που δεν έχουν καμία θέση στην Ορθοδοξία


τού π. Ι. Ρωμανίδη

Οι χαρακτηρισμοί «συντηρητικός» η «φιλελεύθερος» χρησιμοποιήθηκαν κατά κόρον στην Δύση σε σχέση με την Αγία Γραφή. Από την Δύση πέρασε αυτό και στη ρωσική θεολογία και έφθασε σε μας. Έτσι, συντηρητικός χαρακτηρίσθηκε εκείνος που δέχεται ότι ολόκληρη η Αγία Γραφή είναι αποκάλυψη του Θεού, ενώ φιλελεύθερος εκείνος που αρνείται ότι όλη η Αγία Γραφή είναι αποκάλυψη Θεού.

«Η συντηρητική γραμμή στην Ευρώπη και στη Ρωσία χαρακτηρίζεται από την αφοσίωση του θεολόγου στην ιδέα ότι η Αγία Γραφή είναι αποκάλυψη. Σήμερα, στην Ευρώπη και στην Αμερική, ένας ο οποίος δέχεται ολόκληρη την Αγία Γραφή ως αποκάλυψη, από την αρχή μέχρι το τέλος, βαθμολογείται 100% συντηρητικός. Αυτός είναι ο 100% συντηρητικός. Ένας ο οποίος δέχεται ορισμένα πράγματα στην Αγία Γραφή ως αποκάλυψη, ανάλογα με το πόσα δέχεται, γίνεται 75% συντηρητικός, 50% συντηρητικός η φιλελεύθερος 60, 70, 100%. Ένας που απορρίπτει την Αγία Γραφή ως αποκάλυψη, είναι 100% φιλελεύθερος. Ένας που δέχεται κάτι μέσα στην Αγία Γραφή ως αποκάλυψη, αυτός μπορεί να είναι από 10% μέχρι 50%, 70% κλπ. ».

Ο συντηρητικός και ο φιλελεύθερος στην Δύση προσδιορίζονται σε σχέση και με την αποδοχή της θεοπνευστίας στην Αγία Γραφή.

Τρίτη, 21 Οκτωβρίου 2014

Ασφυκτικός εκκαλογερισμός των εν κόσμω

Γνωστός φιλόλογος και θεολόγος ευφυολογώντας έντεχνα για τον εκκαλογερισμό του χριστιανικού ήθους παροτρύνει να μην επαναλαμβάνουμε στερεότυπα και μονότονα το "κάνω υπακοή" σαν να λέμε"κάνω παιχνίδι" ή "κάνω το κέφι μου".

Η υπακοή ειναι όντως πολύ σοβαρό θέμα. Υπακοή κάνουν οι υποτακτικοί μοναχοί στον γέροντα τους και εμείς οι εν κόσμω, κληρικοί και λαϊκοί στην σύνοδο πού εκφράζει την εκκλησιαστική κοινή συνείδηση. Ενίοτε και στον επίσκοπο.

Εμείς οι εν κόσμω έχουμε πνευματικό, εξομολόγο, όχι ΓΕΡΟΝΤΑ. Ας το εννοήσουμε επιτέλους.
Και μάλιστα όταν τίθεται θέμα δογματικής ή ηθικής φύσεως δεν του χρωστάμε τίποτα. Απομακρυνόμαστε από αυτόν, χωρίς ενδοιασμούς και μεταφυσικές τύψεις-ενοχές. Ο σωστός πατέρας θα εμπνεύσει στα παιδιά του αγάπη και εμπιστοσύνη, δεν απαιτεί από αυτά υποταγή και εξάρτηση.

Τρομάζω με τον εκκαλογερισμό του εκκλησιαστικού ήθους. Ακούς συνεχώς ευλόγησον και ευλόγησον λες και είμαστε στην Θηβαΐδα. Είναι ανόσιο να υιοθετούμε καλογερικούς τρόπους χωρίς να επωμιζόμαστε το σχήμα και τις ευθύνες των μοναχων. Κύριοςοίδε ποιά αμαρτήματα μας θέλουμε να ξεπλύνουμε με αυτήν την τροποποίηση πίστης και ήθους προς το καλογερικότερον που φαντάζει ευσεβέστερον των εν κόσμω.

Αν και πιστεύω πώς όλα αυτά γίνονται για να προβληθεί το ησυχαστικό ήθος( ιδιότυπο ομως και διαστρεβλωμμένο ησυχαστικό ήθος) και να μην καλλιεργείται αντίσταση και αγωνιστικότητα στους εν κόσμω χριστιανούς, αλλά να τα δέχονται όλα, αιρέσεις, καταφρόνηση των κανόνων, προσβολές προσωπικές και κατά της εκκλησίας, καταπίεση κτλ άβουλα και χωρίς αντίδραση.

Σαν τους χίπις ένα πράγμα.Πασιφισμός και δουλεία.
Ισλαμιστές. Πού θα πεί υποταγμένοι!

Μην ντύνουμε τις κακίες μας με αρετές...


Το έχω πει πολλές φορές ότι πίσω από τις πολύ σπουδαίες ρητορείες μας κρύβονται φοβισμένες λέξεις και τρεμάμενα χείλη. Πίσω από τα πύρινα «ηθικά» κηρύγματα μας, ένοχη ζωή, και πίσω από μεγάλες «ομολογίες» πίστεως ένα τεράστιο άγχος απιστίας.

Ξέρεις πως φοβόμαστε μην πει ο άλλος κάτι που θα ξυπνήσει τον δικό μας εφιάλτη; Μήπως και κάνει κάτι που εμείς διψάμε αβυσσαλέα και το κρατάμε σιδηροδέσμιο στα υπόγεια της λήθης;
Τι κάνουμε τότε; Με οποιοδήποτε τρόπο προσπαθούμε να τον φιμώσουμε, να μην μιλάει, να ησυχάσουμε. Ακόμη και με την βία να σιωπήσει η ζωή του.

Έτσι ο άλλος γίνεται ο κακός, ο άπιστος, ο ανήθικος, η πόρνη, η τσούλα, η αδελφή, ο αλήτης, ο βρομιάρης, ο ανίκανος, ο ανάξιος και ο κατάλογος των φοβικών μας προβολών είναι τόσο βαθύς όσο και το σκοτάδι μας της ψυχής μας.

Βέβαια για όλα αυτά, μίλησε πολλούς αιώνες πίσω μια όμορφη μεταξωτή ψυχή, ο Άγιος Ιωάννης Σιναίτης, λέγοντας εκείνο το απίστευτα ψυχαναλυτικό, «τις περισσότερες φορές, ντύνουμε τις κακίες μας με αρετές».

Δευτέρα, 20 Οκτωβρίου 2014

Μόνο η Ορθοδοξία έχει όλα τα στοιχεία της αγιογραφικής και αγιοπατερικής Παραδόσεως


Ανακοίνωση εξέδωσε η Ιερά Μητρόπολη Πειραιώς με την ευκαιρία της Εβδομάδος Αντιαιρετικού Αγώνος.

''Για την ορθόδοξη πίστη μας όμως δεν υπάρχουν πολλές «εκκλησίες» και πολλές αλήθειες. Υπάρχει η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, η οποία δεν είναι άλλη από την Ορθοδοξία μας, διότι μόνη αυτή έχει όλα τα στοιχεία της αγιογραφικής και αγιοπατερικής Παραδόσεως'', αναφέρει μεταξύ άλλων η ανακοίνωση.

Ακολουθεί το κείμενο της ανακοίνωσης:

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος όρισε με την υπ. αριθμ. 2958/2014 εγκύκλιό της την καθιέρωση Εβδομάδος Αντιαιρετικού Αγώνος, μεταξύ 11ης και 18ης Οκτωβρίου εκάστου έτους.

Με την ευκαιρία αυτή θέλουμε να επικοινωνήσουμε με τον φιλόχριστο και ευσεβή λαό της τοπικής μας Εκκλησίας με την παρούσα ανακοίνωσή μας και να επισημάνουμε τον μέγιστο και υπαρκτό κίνδυνο των ποικιλώνυμων αιρετικών, οι οποίοι δραστηριοποιούνται στην περιοχή μας και σε ολόκληρη τη χώρα μας και οι οποίοι ως προβατόσχημοι λύκοι ορμούν να κατασπαράξουν ανθρώπινες ψυχές, «υπέρ ων Χριστός απέθανεν» (Ρωμ.16,26).

Να επισημάνουμε τη σημασία που έχει για μας τους Ορθοδόξους Χριστιανούς η διαφύλαξη της αγιογραφικής και αγιοπατερικής διδασκαλίας της Εκκλησίας μας.

Η αλεπού και το αμπέχονο


ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ


Εδώ ο κόσμος καίγεται, και η επιφυλλίδα θα τολμήσει μιαν έκκληση στον κ. Τσίπρα και στους βουλευτές του ίσως άκαιρη, ίσως για την κατεστημένη νοο-τροπία εντελώς παλαβή: Να διαβάσουν (ή να ξαναδιαβάσουν με προσοχή) τη σοφή συμβουλή που δίνει η αλεπού στον «Μικρό πρίγκηπα» – στο γνωστό αριστουργηματικό παραμύθι του Antoine de Saint-Exupery.

«Θα ήταν καλύτερο, λέει η αλεπού, να έρχεσαι κάθε μέρα την ίδια ώρα. Αν έρχεσαι, για παράδειγμα, στις τέσσερις το απόγευμα, εγώ θα αρχίσω από τις τρεις να είμαι ευτυχισμένη. Οσο θα προχωράει η ώρα, τόσο πιο ευτυχισμένη θα αισθάνομαι. Στις τέσσερις πια θα είμαι ταραγμένη και ανήσυχη, θα πληρώνω το κόστος της ευτυχίας. Ενώ, όταν έρχεσαι όποτε τύχει, δεν θα ξέρω ποιαν ώρα να φορέσει η καρδιά μου τα γιορτινά της. ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΑΙΟ ΤΟ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΚΟ.

– Τι θα πει τελετουργικό; ρωτάει ο μικρός πρίγκηπας.

– Είναι κάτι εντελώς πια ξεχασμένο, λέει η αλεπού. Είναι αυτό που κάνει μια μέρα να διαφέρει από τις άλλες μέρες, μιαν ώρα να διαφέρει από τις άλλες ώρες».

Το συμβολικό παραμύθι θέλει να θυμίσει στον κ. Τσίπρα και στους βουλευτές του ότι, καθόλου τυχαία, αυτή η ανάγκη έχει ρίζες που χάνονται στα βάθη της προϊστορίας: Κάποια ορατά σημάδια (υλικά, καθόλου ιδεαλιστικά) να πραγματώνουν και να φανερώνουν τη διαφορά ανάμεσα στην καθημερινότητα και στη γιορτή, στη ρουτίνα και στο εξαιρετικό, στο αλισβερίσι και στον έρωτα. Κάποιο ορατό σημάδι να φανερώνει τη διαφορά ανάμεσα σε ένα ατομικό ενέργημα και στην επιτέλεση μιας αποστολής: μιας τιμητικής ανάθεσης κοινωνικού λειτουργήματος.

Ο παπα Σάββας Κυράζογλου "ξαναχτυπά" με νέο τραγούδι (video)


Ο π. Σάββας Κυράζογλου, έγινε γνωστός μέσα από τραγούδια που τον τελευταίο καιρό έχουν κατακλύσει το διαδίκτυο, τραγούδια με θέμα τα παιδιά όλου του κόσμου, που βιώνουν τον πόνο σε όλες τις εκφάνσεις του, σε αυτήν την τρυφερή ηλικία.

Παιδιά που δεν ονειρεύονται και δεν χαμογελούν, όχι γιατί δεν το θέλουν τα ίδια, αλλά γιατί κάποιοι άλλοι δεν τους το επιτρέπουν.

Ο π. Σάββας, με τον δικό του τρόπο διαμαρτύρεται απέναντι σε ότι κάνει τα παιδιά να δακρύζουν, οπότε μέσα στην θεματολογία των τραγουδιών του αποφάσισε να εντάξει και το μεγάλο θέμα του ρατσισμού.

Μέσα από το πρόσωπο του μόλις τριών ετών Άγγελου το προσαρμόζει στα πρόσωπα των παιδιών που εγκαταλείπουν τις πατρίδες τους λόγω των συνθηκών και μαζί με άλλους λαθρομετανάστες επιβιβάζονται σε μια βάρκα που τελικά είναι αμφίβολο αν θα τα σώσει από τον θάνατο… Παιδιά που δεν καταλαβαίνουν για πιο λόγο είναι κυνηγημένα , παιδιά που δεν μπορούν να αντιληφθούν πως υπάρχουν άλλα παιδιά στην ηλικία τους, που ζουν ευτυχισμένα, πλάσματα διαφορετικά μιας άλλης κοινωνίας ανθρώπων, παιδιά ενός άλλου ανώτερου Θεού….

Το νέο του τραγούδι, μιλά για χρώματα! Χρώματα διαφορετικά που η αγάπη δε γνωρίζει και που παρ' όλα αυτά επιφέρουν την κοινωνική διάκριση.

Κυριακή, 19 Οκτωβρίου 2014

Περί της Θείας Προνοίας, πατήρ Πορφύριος

Είναι ασύλληπτη η γνώση του Θεού απ’ το δικό μας νου. Είναι άπειρη, περιλαμβάνει όλα τα όντα, ορατά και αόρατα, έσχατα και αρχαία. Τα γνωρίζει ο Θεός όλα με ακρίβεια, σε όλο το βάθος και το πλάτος τους. Ο Κύριος γνωρίζει εμάς, πριν γνωρίσομε εμείς τον εαυτό μας. Γνωρίζει τις διαθέσεις μας και την παραμικρή μας σκέψη, τους λογισμούς, τις αποφάσεις μας, πριν να τις πάρομε. Αλλά και προ της συλλήψεώς μας και προ καταβολής κόσμου μας γνώριζε καλά. Γιαυτό ο Δαβίδ θαυμάζει και φωνάζει: «Κύριε, εδοκίμασάς με και έγνως με …» Το Πνεύμα το Άγιον εισχωρεί παντού. Γιαυτό εκείνος που εμφορείται υπό του Αγίου Πνεύματος έχει και αυτός τη γνώση του Θεού. Γνωρίζει το παρελθόν, το παρόν, το μέλλον. Του τα φανερώνει το Άγιον Πνεύμα. Τίποτα δεν είναι άγνωστο στον Θεό απ’ τις πράξεις μας, αλλά γράφονται όλα. Γράφονται κι όμως δεν γράφονται. Γεννιούνται και υπάρχου, αλλά δεν γεννιούνται. Αυτό που ξέρετε εσείς τώρα, το ξέρει ο Θεός προ καταβολής κόσμου. Σας θυμίζω αυτό που λέει ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος στην Ευχή προ της Θείας Μεταλήψεως. Ακούστε: «Το μεν ακατέργαστόν μου έγνωσαν οι οφθαλμοί Σου· επί το βιβλίον δε Σου και τα μήπω πεπραγμένα γεγραμμένα Σοι τυγχάνει».

Αυτά τα λόγια κάποιοι τα παρεξηγούν και τα μπερδεύουν. «Αφού ο Θεός τα έχει όλα γραμμένα, έχομε μοίρα, λένε, έχομε τύχη, έχομε πεπρωμένο. Άρα ήταν γραμμένο και πεπρωμένο να κάνεις, για παράδειγμα, φόνο· σε είχε προορίσει γι’ αυτό ο Θεός». Θα μου πεις: «Αν είναι γραμμένο ότι εγώ επρόκειτο να σκοτώσω εσένα, είμαι εγώ υπεύθυνος ή ανεύθυνος; Αφού και τα «μήπω πεπραγμένα γεγραμμένα Σοι τυγχάνει», γιατί να είμαστε υπεύθυνοι οι άνθρωποι; Τώρα πες μου εσύ, που λέεις ότι ο Θεός είναι αγαθός, γιατί το έγραφε και δεν με απέτρεπε να το κάνω;».

Εδώ είναι το μυστήριο. Ο Θεός εν τη παντοδυναμία Του και παγγνωσία Του γνωρίζει τα πάντα, και τα μέλλοντα να συμβούν, αλλά δεν είναι Εκείνος υπαίτιος για το κακό. Ο Θεός προγνωρίζει αλλά δεν προορίζει. Για τον Θεό δεν υπάρχει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Όλα είναι γυμνά και τετραχηλισμένα ενώπιόν Του. Πως το λέει ο απόστολος Παύλος; «Πάντα δε γυμνά και τετραχηλισμένα τοις οφθαλμοίς Αυτού». Ως παντογνώστης γνωρίζει και το αγαθό και το κακό. Συνεργάζεται με το αγαθό ως φύσει αγαθός και είναι ξένος του κακού. Αφού είναι ξένος του κακού, πώς είναι δυνατόν να μας προορίζει γι’ αυτό; Ο Θεός εδημιούργησε τα πάντα καλά λίαν και έδωσε σε όλα αγαθό άγιο προορισμό.

Το κακό είναι πρόβλημα, το οποίο η θρησκεία μας το εξηγεί μ’ ένα θαυμάσιο τρόπο, που καλύτερος δεν υπάρχει. Η εξήγηση που του δίνει είναι η εξής: Το κακό υπάρχει και προέρχεται απ’ τον διάβολο. Μέσα μας έχομε και το κακό πνεύμα και το αγαθό πνεύμα και μάχονται αλλήλους. «Ή γαρ τον ένα μισήσει και τον έτερον αγαπήσει ή ενός ανθέξεται και του ετέρου καταφρονήσει· ου δύνασθε Θεώ δουλεύειν και μαμωνά». Μέσα μας δηλαδή γίνεται πάλη μεταξύ καλού και κακού. Σ’ αυτήν όμως την πάλη ο άνθρωπος είναι ελεύθερος ν’ αποφασίσει τι θα διαλέξει. Άρα δεν είναι ο Θεός που προορίζει κι αποφασίζει αλλά η ελεύθερη βούληση του ανθρώπου.

Ο Θεός εν τη παντογνωσία Του γνωρίζει μ’ όλη την ακρίβεια όχι απλώς από πριν αλλά προ καταβολής κόσμου ότι ο τάδε θα κάνει, παραδείγματος χάριν, φόνο, όταν γίνει τριάντα τριών ετών. Αλλά ο άνθρωπος εν τη ελευθερία της βουλήσεώς του – δώρο που του έδωσε ο Θεός και το διαστρέβλωσε – ενεργεί αυτοβούλως. Δεν είναι ο Θεός ο αίτιος, ούτε μας προορίζει γι’ αυτό το σκοπό. Η παγνωσία Του δεν μας υποχρεώνει. Σέβεται την ελευθερία μας, δεν την καταργεί. Μας αγαπάει, δεν μας κάνει δούλους, μας δίνει αξία. Ο Θεός δεν επεμβαίνει στην ελευθερία μας, τη σέβεται, μας δίνει το ελεύθερο. Άρα είμαστε υπεύθυνοι, διότι κάνομε αυτό που θέλομε εμείς. Δεν μας αναγκάζει ο Θεός. Είναι προδιαγεγραμμένο και γνωστό στον Θεό ότι θα σκοτώσεις εσύ αυτόν τον άνθρωπο, αλλά δεν είναι κανονισμένο υπό του Θεού να το κάνεις. Πώς είναι δυνατό ο Θεός, που μας εδημιούργησε από άπειρη αγάπη κι ο ίδιος είναι απόλυτη αγάπη και θέλει μόνο την αγάπη, να θελήσει να σε οδηγήσει στην κακία και στο φόνο; Σου δίνει την ελευθερία και μετά σου την παίρνει; Εσύ ενεργείς ελεύθερα, εσύ αποφασίζεις αυτό που ο Θεός γνωρίζει εκ των προτέρων, χωρίς να σε αναγκάζει, γι’ αυτό και είσαι εσύ υπεύθυνος.

Αυτά τα θέματα είναι πολύ λεπτά, θέλουν θείο φωτισμό, για να τα κατανοήσει ο άνθρωπος. Είναι μυστήρια. Το αγαθό στη φύση είναι μυστήριο. Δεν είναι ωραίο ένα λουλουδάκι με ποικίλα χρώματα, που σε τραβάει και σε κάνει να το αγαπήσεις; Το πλησιάζεις κι έχει άρωμα τόσο ευγενικό, τόσο λεπτό, που σε κάνει να το αγαπάεις πιο πολύ. Αυτό είναι το αγαθό. Έ ναι, αλλά δεν είναι όμως κι αυτό μυστήριο; Πώς έγιναν αυτά τα χρώματα, πώς έγινε αυτό το άρωμα; Το ίδιο μπορούμε να πούμε για τα πουλιά, για τα ζώα, για τα υδρόβια. Όλα εκφράζουν την αγαθότητα του Θεού.

Ο Θεός έδωσε στον άνθρωπο ό,τι πιο ωραίο και καλό. Τον προόρισε να γίνει τέλειος. Του έδωσε, όμως, και την ελευθερία κι έτσι έγκειται και σ’ εκείνον ν’ ακολουθήσει το αγαθό ή το κακό. Από το ένα μέρος η αγάπη του Θεού κι από το άλλο η ελευθερία του ανθρώπου. Αγάπη και ελευθερία μπλέκουν. Ενώνεται το πνεύμα με το Πνεύμα. Αυτή είναι η μυστική ζωή. Όταν το πνεύμα μας ενώνεται με το Πνεύμα του Θεού, τότε κάνομε το αγαθό, γινόμαστε αγαθοί.

Για τα πάθη μας ευθύνεται άλλος, η βούλησή μας. Ο Θεός δεν θέλει να περιορίσει τη βούλησή μας, δεν θέλει να μας πιέσει, δεν θέλει να επιβάλει τη βία. Από μας εξαρτάται τι θα κάνομε και πώς θα ζήσομε. Ή θα ζούμε τον Χριστό και θα έχομε τα θεία βιώματα και την ευτυχία ή θα ζούμε στη μελαγχολία και στη λύπη. Μέση κατάστασις, μέσος όρος δεν υπάρχει. Ή θα είσαι ή δεν θα είσαι. Ή το ένα ή το άλλο. Η φύση εκδικείται, μισεί το κενό. Το καθετί μπορεί να είναι έτσι, αλλά μπορεί και να μην είναι. Το φίλημα επί παραδείγματι μπορεί να είναι άγιο και μπορεί να είναι πονηρό. Αλλ’ αυτό έχει αξία, να ενεργεί ο άνθρωπος ελεύθερα. … Ο Θεός έκανε τον άνθρωπο να ζητάει μόνος του να γίνει καλός, να το επιθυμεί μόνος του και να γίνεται, τρόπον τινα, σαν δικό του το κατόρθωμα, ενώ στην πραγματικότητα προέρχεται απ’ την χάρι του Θεού. Έρχεται πρώτα στο σημείο να το θέλει, να το αγαπάει, να το επιθυμεί και κατόπιν έρχεται η θεία χάρις και το κατορθώνει.

Ο Θεός είναι αγάπη δεν είναι απλός θεατής της ζωής μας. Προνοεί και ενδιαφέρεται ως Πατέρας μας που είναι, αλλά σέβεται και την ελευθερία μας. Δεν μας πιέζει. Εμείς να έχομε την ελπίδα μας στην πρόνοια του Θεού και, εφόσον πιστεύομε ότι ο Θεός μας παρακολουθεί, να έχομε θάρρος, να ριχνόμαστε στην αγάπη Του και τότε θα Τον βλέπομε διαρκώς κοντά μας. Δεν θα φοβόμαστε μήπως παραπατήσομε.

Πόσες βελόνες έχει το κάθε πεύκο; Ο Θεός τις γνωρίζει και χωρίς τη δική Του θέληση ούτε μία δεν πέφτει κάτω. Όπως και οι τρίχες της κεφαλής μας και αυτές όλες είναι ηριθμημέναι. Εκείνος φροντίζει και για τις πιο μικρές λεπτομέρειες της ζωής μας, μας αγαπάει, μας προστατεύει

Εμείς ζούμε σαν να μην αισθανόμαστε το μεγαλείο της θείας προνοίας. Ο Θεός είναι πολύ μυστικός. Δεν μπορούμε να καταλάβομε τις ενέργειές Του. Μη νομίζετε ότι ο Θεός το έκανε έτσι και μετά το διόρθωσε. Ο Θεός είναι αλάθητος. Δεν διορθώνει τίποτα. Ποιος είναι, όμως, στο βάθος ο Θεός, στην ουσία, εμείς δεν το γνωρίζομε. Τις βουλές του Θεού, δεν μπορούμε να τις εξιχνιάσομε.

Όταν ο Θεός μας δωρίσει το χάρισμα της ταπεινώσεως, τότε όλα τα βλέπομε, όλα τα αισθανόμαστε, τότε Τον ζούμε τον Θεό πολύ φανερά. Όταν δεν έχομε την ταπείνωση, δεν βλέπομε τίποτα. Το αντίθετο όταν αξιωθούμε της αγίας ταπεινώσεως, τα βλέπομε όλα, τα χαιρόμαστε όλα. Ζούμε τον Θεό, ζούμε τον Παράδεισο μέσα μας, που είναι ο ίδιος ο Χριστός

ΠΗΓΗ

ahdoni.blogspot.com

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

«ΟΙ ΜΟΝΑΧΟΙ ΖΟΥΣΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΤΡΟΠΟ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ ΜΟΥ»



Στὶς ἐφηβικές μου ἀναμνήσεις συνυπάρχουν τὰ πάρτι, ἡ ρὸκ μουσικὴ καὶ ἡ γιαγιά μου. Γιὰ ἐκείνην, ἡ ρὸκ μουσικὴ δὲν ἦταν παρὰ ἕνας κακότεχνος θόρυβος. Πάντως σεβόταν περισσότερο τὴν νεανική μας σύγχυση, ἀπὸ ὅσο ἐμεῖς τὴν νηφάλια σοφία της. Ἤξερε ποὺ πηγαίναμε, ἀλλὰ ποτὲ δὲν ἔμπαινε στὸν πειρασμὸ νὰ ἀντιπαρατεθεῖ πρὸς ὅ,τι θεωροῦσε φυσικὸ γιὰ τὴν ἡλικία μας. Σηκωνόταν, μᾶς φιλοῦσε, εὐχόταν νὰ περάσουμε καλά, κι ὕστερα προσέθετε νὰ ἔχουμε τὸν Χριστὸ στὴν καρδιά μας ἐκεῖ ποὺ θὰ εἴμαστε, καὶ ἂς κάνουμε ὅ,τι θέλουμε. Μετὰ μᾶς σταύρωνε, εὐχόταν νὰ εἶναι ἡ Παναγιὰ μαζί μας, καὶ συμπλήρωνε διστακτικά, σὰν νὰ μὴν ἦταν σίγουρη ἂν ἔπρεπε ἡ ὄχι νὰ τὸ ξεστομίσει, νὰ μὴν ἀργήσουμε, γιατί θὰ προσευχόταν γιὰ μᾶς ὅσο λείπαμε καὶ δὲν ἄντεχε νὰ ξενυχτάει… 

Τελειόφοιτός της Ἰατρικῆς, ἀφελῶς πεπεισμένος γιὰ τὴν παντοδυναμία τῆς ἐπιστήμης, βρέθηκα στὴν Μονὴ Τιμίου Προδρόμου στὸ Ἔσσεξ. Ἔμεινα μόνο λίγες μέρες στὸ μοναστήρι ἀλλὰ ἡ ἀνακάλυψη ὑπῆρξε συγκλονιστική. Οἱ μοναχοὶ ζοῦσαν μὲ τὸν τρόπο τῆς γιαγιᾶς μου. Ἀναγνωριστικὰ σημάδια: τὸ κομποσχοίνι, τὸ ἀνεπιτήδευτο χαμόγελο καὶ ἡ ἄνευ ὅρων ἀποδοχὴ τοῦ ἄλλου. 

Ἐπιστρέφοντας στὴν Ἑλλάδα πῆγα νὰ δῶ τὴ γιαγιά. Μισοαστεία-μισοσοβαρὰ τῆς εἶπα κάποια στιγμή: «Τόσα κομποσχοίνια ἔχεις, δὲν θὰ μοῦ δώσεις κι ἐμένα ἕνα;» Σοβάρεψε ἀπότομα. Σχεδὸν βούρκωσε. Πῆγε καὶ μοῦ ἔφερε ἕνα κομποσχοίνι μεταξωτὸ καὶ εἶπε: «Πάρτο. Εἶναι τὸ δικό σου. Στὸ φυλάω τρία χρόνια καὶ περίμενα πότε θὰ μοῦ τὸ ζητήσεις». Ἡ γιαγιά μου περίμενε νὰ γυρίσω ἀπὸ τὰ πάρτι, ἀπὸ τὴν Ἀγγλία, ἀπὸ.... τὸν λανθασμένο δρόμο. Ἐγώ, καὶ ὅσοι ἄλλοι συμπεριλαμβάνονταν στὴν προσευχή της…

«Διάλογος Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν» ΜΙΑ ΕΜΠΕΡΙΣΤΑΤΩΜΕΝΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ


Κείμενο ΙΕΡΟΘΕΟΣ Μητροπολίτης Ναυπάκτου
 
Ὁ ὁμότιμος καθηγητής τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς Θεσσαλονίκης Ἀντώνιος Παπαδόπουλος, γνωστός μου ἀπό τά φοιτητικά μου χρόνια, μέ τόν ὁποῖο διατηροῦμε συχνή ἐπικοινωνία καί ἀνταλλάσσουμε θεολογικές ἀπόψεις, μοῦ ἔστειλε τήν εἰσήγησή του τήν ὁποία ἔκανε πρόσφατα στήν συνάντηση «Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν» στήν Μονή Βλατάδων Θεσσσαλονίκης, ἡ ὁποία ἔχει τίτλο: «Ὁ Διάλογος Ὀρθοδόξων καί Ρωμαιοκαθολικῶν ὁδεύει πρός καταλλαγή;». Στήν εἰσήγηση αὐτή διερευνᾶ καί ἐξετάζει, ὅπως φαίνεται ἀπό τό ἐρωτηματικό πού θέτει, ἄν ὁ διάλογος αὐτός ὁδηγῆται πρός τήν καταλλαγή, τήν συμφιλίωση τῶν δύο πλευρῶν.

Τό κείμενο τῆς εἰσηγήσεως εἶναι ἐνδιαφέρον, γιατί ἀφ’ ἑνός μέν κάνει μιά συνοπτική ἱστορική ἀναδρομή τοῦ θέματος αὐτοῦ, ἀφ’ ἑτέρου δέ περιέχει σημαντικά σημεῖα, τά ὁποῖα κανείς πρέπει νά ἀνατρέξη σέ πολλές πηγές γιά νά τά βρῆ. Γιά μένα ἦταν γνωστά τά στοιχεῖα αὐτά ἀπό τίς μελέτες μου, ἀλλά χάρηκα πού τονίζονται καί ἀπό τόν καθηγητή. Ἡ εἰσήγηση, ὅπως μέ πληροφόρησε ὁ ἴδιος, θά μεταφρασθῆ στά Ἰταλικά καί θά δημοσιευθῆ ἀργότερα μαζί μέ τίς ἄλλες εἰσηγήσεις πού ἔγιναν στήν συνάντηση αὐτή.
Στήν συνέχεια, θά παρουσιάσω τό διάγραμμα τῆς εἰσηγήσεως αὐτῆς καί θά τονίσω μερικά ἐνδιαφέροντα σημεῖα της.

1. Τό περιληπτικό διάγραμμα τῆς εἰσηγήσεως

Ὁ καθηγητής Ἀντώνιος Παπαδόπουλος στήν ἀρχή τῆς εἰσηγήσεώς του ὁριοθετεῖ τό θέμα του, ὁρίζοντας τόν ὅρο «καταλλαγή». Γράφει:

Παρασκευή, 17 Οκτωβρίου 2014

ΕΠΙΚΑΙΡΑ ΚΟΙΝΩΝΙΚΑ ΜΗΝΥΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΔΑΧΕΣ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ ΤΟΥ ΑΙΤΩΛΟΥ



Πρωτοπρεσβύτερος
Βασίλειος Ἰ. Καλλιακμάνης
Καθηγητής Τμήματος Θεολογίας Α.Π.Θ.
(Πατερικός: Ομιλία, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη ΕΗΜ, στα Ιωάννινα 13 Οκτωβρίου 2014) 

Εἰσαγωγικά
Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ζωντανή καί ἀκμάζουσα, ὅταν ἀναδεικνύει ἁγίους. Οἱ ἅγιοι αἰσθητοποιοῦν τό μυστήριο τῆς ὀρθοδόξου πίστεως. Φανερώνουν μέ τόν ἁγιοπνευματικό τους λόγο καί τήν ἁγία βιωτή τους τήν ὁδό τῆς σωτηρίας. Οἱ ἅγιοι παρουσιάζουν σέ συγκεκριμένο χρόνο καί τόπο βιωμένο τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ. Ζοῦν στή γῆ ἀλλά πολιτεύονται στόν οὐρανό.
Σέ κάθε ἐποχή, ἀκόμη καί σήμερα, ἡ Ἐκκλησία γεννᾶ καί ἐμφανίζει ἁγίους. Αὐτό σημαίνει ὅτι ὁ μακρόθυμος καί οἰκτίρμων Θεός, ἡ Παναγία καί Ὁμοούσιος Τριάς δέν ἀφήνει ἀπαράκλητο τόν κόσμο. Ἔτσι προφῆτες, δίκαιοι, Ἀπόστολοι, εὐαγγελιστές, μάρτυρες, Ἱεράρχες, ὅσιοι, ἱερομάρ­τυ­ρες ἀλλά καί Νεομάρτυρες ἐνεργοποιώντας τίς δωρεές τοῦ Θεοῦ, καθίστανται ζωντανά μέλη τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ. Μεταξύ των ἁγίων στούς νεώτερους χρόνους διακρίνονται οἱ Νεομάρτυρες, οἱ ὁποῖοι ἀνέτειλαν στή διάρκεια τῆς Τουρκοκρατίας ὡς ἀντιστασιακοί τῆς ρωμιοσύνης καί τοῦ ἑλληνισμοῦ, ὡς πρότυπα πίστεως καί ὑπομονῆς.
Ὁ ὅσιος Νικόδημος Ἁγιορείτης ἀναφέρει, ὅτι ὁ Θεός εὐδόκησε νά ἐμφανιστοῦν οἱ Νεομάρτυρες γιά πέντε λόγους: Συμβάλλουν στόν ἀνακαινισμό τῆς ὀρθόδοξης πίστης, καθιστοῦν ἀναπολόγητους τούς ἀλλοπίστους τήν ἡμέρα τῆς κρίσεως, ἀποτελοῦν δόξα καί καύχημα τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας καί καταισχύνη τῶν ἑτεροδόξων, κι ἀκόμη εἶναι παραδείγματα ὑπομονῆς ἀλλά καί πρότυπα μιμήσεως γιά τούς χριστια­νούς.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...