«Ὁ σπουδασμένος ψάλτης»

«Ὁ σπουδασμένος ψάλτης»

«λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ. (Ἐφεσ. 5,19). (: Καὶ τότε ὁ θεῖος ἐνθουσιασμός ποὺ θὰ γεμίζη τὶς καρδιές σας θὰ ἐξωτερικεύεται. Καὶ θὰ λέτε μεταξὺ σας ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ᾠδὲς πνευματικές. Θὰ τραγουδᾶτε καὶ θὰ ψάλλετε στὸν Κύριο ὄχι μόνο μὲ τὸ στόμα σας, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν καρδιά σας, ποὺ θὰ αἰσθάνεται καὶ θὰ συμμετέχη σ᾿ αὐτὰ ποὺ ψάλλετε.

Πόση μεγάλη χαρὰ νοιώθουμε, ὅταν ἀκοῦμε τὶς ὡραῖες ψαλμωδίες τῆς ἐκκλησίας μας.Λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος:

«Τίποτα, τίποτα δὲν ἀνυψώνει τόσο τὴν ψυχή, δὲν τὴν ἀναπτερώνει, δὲν τὴν ἀπαλλάσσει ἀπ᾿ τὰ γήϊνα πράγματα, δὲν τὴν ἐλευθερώνει ἀπ᾿ τὰ δεσμὰ τοῦ σώματος καὶ δὲν τὴν κάνει νὰ φιλοσοφῆ τὴ ζωὴ καὶ νὰ περιφρονῆ ὅλα τὰ κοσμικὰ πράγματα, ὅσο ἡ μελωδικὴ ἁρμονία καὶ τὸ μελωδικὸ ψαλλόμενο θεῖο ᾆσμα.

Ερώτηση 22: Ποια αμαρτήματα συγχωρούνται μετά τον θάνατο με τις λειτουργίες, προσευχές και ελεημοσύνες που γίνονται για τους πεθαμένους; (Άγιος Αναστάσιος Σιναΐτης)

ΕΡΩΤΗΣΙΣ 22η: Ποιὰ ἁμαρτήματα συγχωροῦνται μετὰ τὸν θάνατο μὲ τὶς λειτουργίες, προσευχὲς καὶ ἐλεημοσύνες ποὺ γίνονται γιὰ τοὺς πεθαμένους;

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Καὶ γιὰ τὸ ἐρώτημα αὐτὸ πάλι ὁ μεγάλος Διονύσιος λέγει, ὅτι, ἐὰν τὰ ἁμαρτήματα ἐκείνου ποὺ πέθανε εἶναι μικρὰ καὶ ἀσήμαντα, προκύπτει κάποια ὠφέλεια ἀπὸ αὐτὰ ποὺ τελοῦνται γι’ αὐτόν. Ἐὰν ὅμως εἶναι βαριὰ καὶ φοβερά, ἀπέκλεισε ὁ Θεὸς τὴν ὠφέλεια. Ὡστόσο ἐμεῖς πρέπει νὰ φροντίζουμε γιὰ τὶς ψυχές μας καὶ νὰ μὴ ἐλπίζουμε ὅτι μετὰ τὸ θάνατό μας θὰ συγχωρηθοῦμε μὲ τὶς προσφορές τῶν ἄλλων.

Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτη, ἀπὸ τό, Γιὰ τὰ ἱερὰ σκεύη. Ἐγὼ ὅμως, ἀκολουθώντας τὴ Γραφή, γνωρίζω καλὰ ὅτι ὁ καθένας θὰ ἔχει τὴν ἀπολύτρωσή του ἀμοιβαία. Γιατὶ λέγει· «Ὁ Κύριος ἀπέκλεισε κάθε ὠφέλεια σ’ αὐτόν»· καί· «Ὁ καθένας θὰ λάβει ὅ,τι τοῦ ταιριάζει γιὰ ὅσα ἔκανε μὲ τὸ σῶμά του, εἴτε καλό, εἴτε κακό». Ὑπάρχουν βέβαια καὶ οἱ προσευχὲς τῶν δικαίων καὶ στὴ ζωὴ αὐτὴν ἐδῶ, ἀλλὰ μετὰ θάνατο ἐνεργοῦν μόνο σὲ ἐκείνους ποὺ εἶναι ἄξιοι τῶν προσευχῶν, πρᾶγμα ποὺ μᾶς διδάσκουν οἱ ἀληθινὲς παραδόσεις τῶν Γραφῶν. Γιατὶ τί ὠφελήθηκε ὁ Σαοὺλ ἀπὸ τὴν προσευχὴ τοῦ Σαμουήλ; Καὶ τί ὠφέλησε τὸν ἑβραϊκὸ λαὸ ἡ προσευχὴ τοῦ προφήτη; Καὶ ὁ θεῖος ἱεράρχης φανερώνει, ὅπως λέγει ἡ Γραφή, τὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, γιατὶ εἶναι ἄγγελος τοῦ παντοκράτορα Θεοῦ. Ἔμαθε λοιπὸν ἀπὸ τὴ θεοπαράδοτη Γραφή, ὅτι σ’ ἐκείνους ποὺ ἔζησαν σύμφωνα μὲ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, ἡ καθαρότατη καὶ θεϊκὴ ζωὴ ἀνταμείβεται ὅπως τῆς ἀξίζει ἀπὸ τὶς δικαιότατες καὶ θεῖες ζυγαριές, παραβλέποντας μὲ τὴν καλωσύνη τῆς θείας φιλανθρωπίας τὶς κηλίδες ποὺ ἔγιναν ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, γιατὶ, ὅπως λέγει ἡ Γραφή, «Κανένας δὲν εἶναι καθαρὸς ἀπὸ κηλίδα».

Πειρασμοὶ καὶ δοκιμασίες. Γέρων Εὐστράτιος Γκολοβάνσκι

Χωρὶς πειρασμοὺς καὶ δοκιμασίες εἶναι ἀδύνατο νὰ φτάσει ὁ ἄνθρωπος στὴν τελειότητα ἢ νὰ γνωρίσει ἀληθινὰ τὸν ἑαυτό του. Ὁ στρατιώτης δὲν ἀναδεικνύεται νικητής, ἂν δὲν ὑπάρξει ἐχθρὸς καὶ δὲν συγκρουστεῖ μαζί του. Καὶ ὁ πνευματικὸς ἀγωνιστὴς δὲν στεφανώνεται, ἂν δὲν δοκιμάσει πειρασμὸ καὶ δὲν ἀντισταθεῖ.

Ἐπιτρέπεται στὸ χριστιανὸ νὰ ζητάει ἀπὸ τὸν Θεὸ πειρασμοὺς ἢ νὰ τοὺς ἐπιδιώκει ὁ ἴδιος;

Κανένας μας δὲν πρέπει νὰ ζητάει πειρασμούς. Ἀπεναντίας, μάλιστα, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, παραδίνοντάς μας τὴν Κυριακὴ Προσευχή, τὸ Πάτερ ἡμῶν, μᾶς πρόσταξε νὰ παρακαλᾶμε τὸν οὐράνιο Πατέρα: «…καὶ μὴ εἰσενέγκεις ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ρύσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ» (Μάτθ. 6:13). Δηλαδή: καὶ μὴ μᾶς ἀφήσεις νὰ πέσουμε σὲ πειρασμό, ἀλλὰ γλύτωσέ μας ἀπὸ τὸν πονηρό. Κι αὐτὸ, γιατί εἶναι τόση ἡ ἀνθρώπινη ἀδυναμία, ποὺ ἀκόμα κι ἕνας ἄνθρωπος προχωρημένος στὴν ἀρετὴ μπορεῖ εὔκολα νὰ λυγίσει κάτω ἀπὸ πειρασμό, ἔστω καὶ μικρό.

Ὁ ἅγιος Πέτρος ἦταν ἀπόστολος κορυφαῖος καὶ γενναιόψυχος. «Κι ἂν ὅλοι χάσουν τὴν ἐμπιστοσύνη τους σ’ Ἐσένα», εἶχε πεῖ στὸν Ἰησοῦ λίγο πρὶν ἀπὸ τὴ σύλληψή Το, «ἐγὼ ποτὲ δὲν θὰ τὴ χάσω… Δὲν θὰ Σὲ ἀπαρνηθῶ, ἔστω κι ἂν χρειαστεῖ νὰ πεθάνω μαζὶ Σου» (Μάτθ. 26:33,35). Ἀλλὰ μετὰ τὴ σύλληψη τοῦ Κυρίου, ὅταν βρέθηκε μπροστὰ στὸν πειρασμὸ τῆς ἀρνήσεώς Του, ἔπεσε. Ἄρχισε νὰ ὁρκίζεται: «Ὁ Θεὸς νὰ μὲ τιμωρήσει, ἂν Τὸν ξέρω Αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο!» (Μάτθ. 26:74).

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη. Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων 

Για τη Θεοδώρα, τη γυναίκα του Χριστόδωρου, που έπαθε οφθαλμία

Επειδή μιλήσαμε για τις ασθένειες και τις θεραπείες του Χριστόδωρου, καλό είναι να μνημονεύσουμε και τα συμβάντα στη γυναίκα του Θεοδώρα και τα επισυμβάντα σε αυτήν θαύματα από τους αγίους. Θα ξεκινήσουμε μ’ ένα θαύμα που είναι αξιομνημόνευτο, γιατί μας διδάσκει την βοήθεια προς τους απόντες και την επίσκεψη των αγίων στους μακράν του τεμένους ευρισκόμενους, τους οποίους, ενώ ασθενούν πολύ μακριά από το ναό τους, τους προτρέπουνε να έλθουν εκεί για θεραπεία και να την «εμπορευθούν» περισσότερο από τους θησαυρούς του χρυσού και του αργύρου ή τη λαμπρότητα των πολυτίμων λίθων.

Η γυναίκα είχε πάθει οφθαλμία και υπέμεινε τη νόσο ζώντας στην πόλη μέσα, όπου και το πλήθος των καλύτερων γιατρών την επισκέπτονταν, αν και διακινδύνευαν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι να ηττηθούν από ένα και μόνο νόσημα· γιατί ήταν τόσο δεινή η ασθένεια και μέγας εχθρός των Ασκληπιάδων.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΚΕΛΛΙΩΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΣΥΝΑΞΗ ΣΤΗΝ ΠΟΛΗ ΤΩΝ ΑΘΗΝΩΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΥ ΑΡΙΘΜΟΥ, ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΩΝ-ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΤΑΥΤΟΤΗΤΩΝ.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 14//27.9.2026

Τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ 

Χαιρετισμὸς Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων
στὴν Σύναξη Ἀθηνῶν τῆς 27ης Σεπτεμβρίου 2026 (ν. ἡμ.)

ΟΧΙ στὴν ἀφαίρεση τῆς ἐλευθερίας βούλησης καὶ ἐπιλογῆς τοῦ ἀνθρώπου.

ΟΧΙ στὸν προσωπικὸ ἀριθμό,

ΟΧΙ στὴν κάρτα τοῦ πολίτη,

ΟΧΙ στὴν ἠλεκτρονικὴ-ψηφιακὴ ταυτότητα.

ΟΧΙ στὴν λαίλαπα τοῦ ἑωσφορικοῦ ψηφιακοῦ μετανθρωπισμοῦ !

 

Σὲ συνέχεια προηγουμένων Συνάξεων γιὰ μία εἰσέτι φορὰ συναχθήκαμε στὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν, τὴν πρωτεύουσα τῆς Ἑλλάδος, προκειμένου εἰρηνικὰ καὶ σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς Δημοκρατίας, ἡμέρα τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ νὰ ὑψώσουμε καὶ ἐμεῖς τὴν φωνή μας,  νὰ ἀφυπνίσουμε τοὺς ἀδελφούς μας, γιὰ τὴν σύγχρονη ψηφιακὴ τυραννία, ποὺ ἡ Νέα τάξη Πραγμάτων ἐγκαθιστᾶ ἐδῶ καὶ χρόνια ὕπουλα, μεθοδικὰ καὶ ὑποχθόνια μὲ ἀνόμους νόμους…

Ζει μέσα μας ο Χριστός;

Ζει μέσα μας ο Χριστός;

Σοφία Μπεκρή 

Ο Σταυρός είναι πολυσήμαντο σημείο. Δεν δηλώνει μόνον το Τίμιο Ξύλο, πάνω στο οποίο ετάθη και έχυσε το ζωοποιό Του αίμα ο θυσιασθείς για την σωτηρία του κόσμου Κύριός μας, αλλά προ πάντων σημαίνει τον ίδιο τον Εσταυρωμένο, τον Παθόντα και Αναστάντα υπέρ της του κόσμου ζωής –αναζωογονήσεως– και σωτηρίας.

Δηλώνει, όμως, ο Σταυρός και την πορεία του πεπτωκότος ανθρώπου, από την έκπτωσή του από τον Παράδεισο της τρυφής και την περιπέτειά του στον κόσμο της αμαρτίας μέχρι και την σταυροειδή του ανάσταση ή μάλλον την σωτηριώδη συνανάστασή του εν Χριστώ. Άλλωστε, η είσοδος του Χριστιανού στην Εκκλησία γίνεται με το βάπτισμά του, που αποτελεί ακριβώς τύπο της ταφής (τριπλή κατάδυση) και της αναστάσεως του Χριστού μας (τριπλή ανάδυση – τριήμερος έγερση). Ο Χριστιανός, επομένως, που «ανασταίνεται» δια του βαπτίσματος ζει ή τουλάχιστον οφείλει να ζη την εν Χριστώ ζωή και πολιτεία του Σταυρού και της Αναστάσεώς Του, μέχρι να επιτύχη την τελική ανάσταση και σωτηρία του.

Αγ. Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Η Χριστιανική θρησκεία μεταβάλλει τον άνθρωπο και τον θεραπεύει

“Η θρησκεία μας είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι τρέλα, είναι λαχτάρα του θείου”

Η θρησκεία μας είναι η θρησκεία των θρησκειών, η εξ αποκαλύψεως, η πραγματική, η αληθινή θρησκεία. 

Οι άλλες θρησκείες είναι ανθρώπινες, κούφιες. Δε γνωρίζουν το μεγαλείο του Τριαδικού Θεού. Δε γνωρίζουν ότι ο σκοπός μας, ο προορισμός μας, είναι να γίνουμε θεοί κατά χάριν, να ομοιωθούμε με τον Θεό τον Τριαδικό, να γίνουμε ένα μ’ Εκείνον και μεταξύ μας. Αυτά οι άλλες θρησκείες δεν τα γνωρίζουν. 

Ο απώτερος σκοπός της θρησκείας μας είναι το «ίνα ώσιν εν». Εκεί ολοκληρώνεται το έργο του Χριστού. Η θρησκεία μας είναι αγάπη, είναι έρωτας, είναι ενθουσιασμός, είναι τρέλα, είναι λαχτάρα του θείου. Είναι μέσα μας ολ’ αυτά. Είναι απαίτηση της ψυχής μας η απόκτησή τους.

Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ. Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς (Α΄ Λουκᾶ)

Ο ΛΑΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς (Α΄ Λουκᾶ)

 

Ὁ Κύριος ἀναζητεῖ τούς ἀκροατές του ἀνάμεσα στούς ἁπλούς ἐργαζόμενους ἀνθρώπους τοῦ Λαοῦ. Στούς ἀνθρώπους τοῦ μόχθου. Ἡ ὐψηλἠ θρησκευτική τάξη τοῦ Ἰσραήλ, πού εἶχε ὡς ἐπάγγελμα τή μελέτη καί ἑρμηνεία τῆς Γραφῆς, ἐθεώρησε κατώτερο ν’ ακούσει τόν Χριστό καί νά τόν παραδεχθεῖ ὡς Διδάσκαλο. Τόν Χριστό τόν ἔβλεπαν ἀφ’ ὑψηλοῦ. 

«...καί καθίσας, ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τούς ὄχλους» (Λουκ. ε΄ 3)

Ὁ «ὄχλος» τοῦ Εὐαγγελίου εἶναι σχεδόν πάντα πρόθυμος νά ὑποτάξει τή λογική στήν πίστη. 

Κυριακή Αʼ Λουκά: Η μεγάλη ψαριά (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ε’ 1-11)

Δοτήρας κάθε αγαθού είναι ο Κύριος. Κι όλα τα δώρα του Θεού είναι τέλεια. Έχουν τέτοια τελειότητα, που κάνουν τους ανθρώπους να θαυμάζουν. Το θαύμα δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά ένα δώρο του Θεού, αξιοθαύμαστο. Οι άνθρωποι θαυμάζουν τα δώρα του Θεού, λόγω της τελειότητάς τους.

Αν οι άνθρωποι ζούσαν με την αγνότητα και την αναμαρτησία του παραδείσου, δε θα περίμεναν από το Θεό ν’ αναστήσει νεκρούς, να πολλαπλασιάσει τους άρτους ή να γεμίσει τα δίχτυα με ψάρια, για να πουν ύστερα: «Κοιτάξτε το θαύμα!» Θα το έλεγαν αυτό για κάθε πλάσμα του Θεού, κάθε στιγμή και με κάθε ανάσα της ζωής τους. Καθώς όμως οι άνθρωποι συνήθισαν στην αμαρτία, κάθε θαύμα από τ’ αναρίθμητα που κάνει ο Θεός στον κόσμο, έχει γίνει για τους ανθρώπους συνηθισμένο θέμα. Για να μη μείνουν τα θέματα αυτά όμως τελείως απαρατήρητα, για να μην υποβιβαστούν εντελώς, ο Θεός με την ευσπλαχνία Του προς τον άρρωστο άνθρωπο του δίνει ένα ακόμα θαύμα από τ’ αμέτρητα που του έχει δωρίσει, για να τον ξυπνήσει από τη σκοτεινή και ψυχοφθόρα συνή­θεια να μη βλέπει κάτι υπερφυσικό στα θαύματα.

ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΚΛΗΤΟΙ (Κυριακή Α΄ Λουκά)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Η κλήση των πρώτων αποστόλων τονίζεται εμφαντικά στο Ευαγγέλιο. Ο Χριστός συνάντησε την πρώτη τετράδα των μαθητών του, Ανδρέα και Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη, εν ώρα της εργασίας τους, «ήσαν γαρ αλιείς», μίλησε ενώπιόν τους περί της Βασιλείας του Θεού και τους κάλεσε να τον ακολουθήσουν. Και οι πρώτοι μαθητές, σαγηνευμένοι από όσα είδαν και άκουσαν, υπάκουσαν στο κάλεσμά του και «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ»(Κυριακή Α΄ Λουκά).

Όλοι οι απόστολοι έγιναν «κλητοί Ιησού Χριστού», έλαβαν από το ίδιο το στόμα του Χριστού την κλήση να τον ακολουθήσουν και το έπραξαν αυτό με απόλυτη συνέπεια μέχρις εσχάτης πνοής. Προβάλλουν το γεγονός της κλήσης τους ως τεκμήριο της θεϊκής τους αποστολής και της αυθεντικότητας του κηρύγματός τους, όμως δεν παραλείπουν να τονίζουν ότι δεν είναι οι μόνοι κλητοί από τον Θεό. Μας υπενθυμίζουν ότι και όλοι εμείς, οι πιστοί, είμαστε «κλητοί Ιησού Χριστού». Ο Παύλος, π. χ., τιτλοφορούμενος «κλητός απόστολος Ιησού Χριστού διά θελήματος Θεού», επιστέλλει «πάσι… κλητοίς αγίοις». Είστε και σεις, λέει, οι αποδέκτες όλοι των επιστολών μου, «κλητοί Ιησού Χριστού» (Α΄ Κορ. 1, 1. Ρωμ. 1, 1-7).

Περὶ τοῦ ὁσίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Περὶ τοῦ ὁσίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ὅταν κάποιος ἐπισκεφθῆ τὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ δεῖ τοὺς ταπεινοὺς καλογήρους, μπορεῖ νὰ συλλογισθῆ καὶ νὰ σκεφθῆ ὅτι αὐτοὶ ζοῦν τεμπέλικη ζωὴ καὶ χωρὶς σκοπό. Αὐτὸ φαίνεται ἔτσι, ὅταν κάποιος βλέπει τὰ πράγματα ἐξωτερικά. Γιατί λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τὸ φοβερὸ καὶ χωρὶς διακοπή πόλεμο ποὺ γίνεται μέσα στὶς ψυχὲς τῶν μοναχῶν.

Αὐτὸς ὁ πόλεμος εἶναι σχεδὸν ὑπερφυσικός, ἀόρατος καὶ (διεξάγεται) ὄχι μόνο ἐναντίον τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους, ἀλλὰ γιὰ τοὺς ἀρχάριους καὶ ἐναντίον τῆς σαρκός, δηλαδὴ κατὰ τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας καὶ τῶν παθῶν.

Στὰ γραπτά του ὁ πατὴρ Σιλουανὸς περιγράφει πὼς αὐτὸς ὁ πόλεμος τὸν ἔφερε στὴν ἀπόγνωση καὶ σχεδὸν μέχρι τὴν αὐτοκτονία. Ἡ Παναγία Θεοτόκος φανερώθηκε σ’ αὐτὸν ὅταν περνοῦσε τὸ δυσκολότερο πόλεμο κατὰ τῶν παθῶν καὶ τὸν ἀπεκάθηρε ἀπὸ τὶς ἀκαθαρσίες, τὶς σαρκικὲς ἐπιθυμίες καὶ τοὺς λογισμούς. Ὁ Χριστὸς φανερώθηκε σ’ αὐτὸν καὶ τὸν ἐνδυνάμωσε, ὥστε νὰ νικήση καὶ νὰ βασιλεύση ἐπάνω στοὺς γήινους λογισμοὺς καὶ τὰ πονηρὰ πνεύματα. Καὶ ἔτσι ἀφοῦ πέρασε ἕνα τέταρτο αἰῶνος μὲ δυνατὸ καὶ κοπιαστικὸ πόλεμο, ἔφθασε στὴ νίκη. Ἐνῶ μέχρι τότε ἀναζητοῦσε τὸν Θεό, ἔφθασε στὴν θεογνωσία, καὶ ἀπὸ μαθητής, ἔγινε δάσκαλος.

Χαιρόταν να χαρίζει ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης. Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Χαιρόταν να χαρίζει ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†) 

Το 1948 πήγαν να επισκεφθούν τον όσιο Γέροντα μία βαφτιστικιά του με τον εξάδελφό της. Ο δάσκαλος του παραπλήσιου χωριού της Σίψας του είπε ότι του πηγαίνει κάποιους γνωστούς του και θέλει δώρο. Ο όσιος του είπε: «Γιατί θέλεις δώρο, επειδή μου φέρνεις τη βαφτιστικιά μου, την τσιγγάνα;» (αστειευόμενος το είπε, γιατί ήταν μελαχροινή).

Όταν μπήκαν στην εκκλησία, η γυναίκα είδε ένα πολύ ωραίο μαξιλάρι πάνω στον δεσποτικό θρόνο και το επεθύμησε. Όταν κάθησαν στο κελλί του, έφερε ο όσιος και έστρωσε μπροστά τους τρία όμορφα χαλάκια. Το ένα πολύ άρεσε στη γυναίκα και μονολόγησε μέσα της: «Αχ και να μου το δώριζε…». Εκείνος τη σκέψη και την επιθυμία της γνώρισε· σε λίγο τύλιξε μόνος του το χαλάκι που πιο πολύ της άρεσε και το μαξιλάρι και της τα δώρισε.

“Η εν Χριστώ ζωή” Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

“Ρίψε από επάνω σου την αθυμίαν, λιποψυχίαν και δειλίαν και πρόφερε το όνομα του Κυρίου χωρίς βίαν, ηρέμως και δυνατά”

Μάθε να προσεύχεσαι. Βίαζε τον εαυτόν σου εις την προσευχήν. Κατά αρχάς θα εύρης δυσκολίαν, ύστερον όμως όσον περισσότερον βιάζης τον εαυτόν σου, τόσον ευκολώτερον θα προσεύχεσαι. Εις την αρχήν όμως είναι πάντοτε αναγκαίον να βιάζη κανείς τον εαυτό του. Η καρδία μας κάθε ημέρα αποθνήσκει πνευματικώς. Και μόνον θερμή προσευχή συνοδευόμενη με δάκρυα την ζωογονεί και την κάμνει να αναπνέη πάλιν. 

Αν δεν προσευχώμεθα με αρκετήν πνευματικήν ζέσιν, εύκολα και ταχέως θα αποθάνωμεν πνευματικώς. Όταν κάποια εσωτερική ανησυχία σε εμποδίζει να προφέρης της προσευχής τας λέξεις κατά την θείαν ακολουθίαν, γνώριζε ότι αυτή η ανησυχία και αδυναμία είναι απάτη του εχθρού, του δαίμονος. Ρίψε από επάνω σου την αθυμίαν, λιποψυχίαν και δειλίαν και πρόφερε το όνομα του Κυρίου χωρίς βίαν, ηρέμως και δυνατά. Τοιουτοτρόπως θα καταβάλης την ανησυχίαν και αδυναμίαν σου και θα κερδίσεις θάρρος και δύναμιν. Τα πάντα είναι δυνατά δια εκείνους που πιστεύουν και εις τον Θεόν ελπίζουν. 

Διήγησις περί αγάπης πάνυ ωφέλιμος

Του μακαριστού π. Ανανία Κουστένη

Και το Μηναίο, στις 8, πάλι Σεπτεμβρίου, έχει μια πολύ ωραία και διδακτική ιστορία. Είναι μεγάλη, εγώ θα την πω, έτσι, συνοπτικά. Να ιδούμε πόσο κακό κάνει η έχθρα και η μνησικακία. Το να κρατάει κανείς έχθρα και μίσος. Ήταν στα Βυζαντινα χρόνια, στην Κωνσταντινούπολη, και μάλιστα στη μεγάλη εκκλησία, στην Αγιά Σοφία, ένας ιερέας κι ένας διάκονος, που ήσαν πάρα πολύ καλοί φίλοι. Μπήκε στη μεση, όμως, ο σατανάς, και τους έκαμε εχθρούς. Γι’ αυτό πάντα να προσέχομε τη ζωή μας και να αγρυπνούμε και να λέμε στον Κύριο, κάθε μέρα, την Κυριακή Προσευχή: «Και μη εισενεγκης ημας εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού». Κι έτυχε ο ιερέας να πεθάνει χωρίς να έχουν συγχωρηθεί και χωρίς να έχουν συμφιλιωθεί. Έμεινε ο διάκονος. Κι αυτό τον στενοχωρούσε. Δεν ήξερε τι να κάμει. Του ήταν βάρος μεγάλο. «Να φύγει ο παπάς και να μη συγχωρεθούμε; τι κρίμα;» Και κατηγορούσε μόνο τον εαυτό του. Και καλά έκανε. Χριστιανικό είναι αυτό και πιο ανάλαφρο. Και πήγε σ’ έναν πνευματικό και λέει: «Γέροντα, αυτό κι αυτό. Τι να κάνω;» Κι αυτός τον έστειλε στην έρημο, εκεί κοντά, στη Βιθυνία, που ήταν πολλοί ασκηταί και πολλοί άνθρωποι του Θεού, να τον οδηγήσει. Πήγε εκείνος, ο διάκονος, του είπε ο Γέροντας τι να κάμει. «Θα πας», λέει, «το βράδυ, αργά, έξω από τη μεγάλη εκκλησία. Την Αγία Σοφία. Κι ο πρώτος που θα ελθει, να τον πιάσεις από το χεράκι, να του το φιλήσεις, θα του δώσεις αυτό το γράμμα, και να του πεις ότι είναι από μένα, και θα του πεις και τον πόνο σου, να σε βοηθήσει».

Διηγήσεις του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

Διηγήσεις του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

Οι Μικρασιάτες, για να σωθούν οι εικόνες (όταν έβλεπαν ότι κινδύνευαν να αρπαχθούν από τους Τούρκους) τις έρριχναν μέσ’ την θάλασσα και έδιναν ευχές: “Να βγήτε στην ξηρά, να πάτε σε Μοναστήρια, να σας θυμιάζουν, να σας προσκυνούν και να δοξάζεται πάντα το όνομα του Θεού”. Ο Ιερέας στην Μικρά Ασία, έλεγε η μητέρα μου, όταν χτένιζε τα μαλλιά του, έβαζε πετσέτα και τις τρίχες τις μάζευε και τις έκανε φυλαχτό στο μαξιλάρι μέχρι να πεθάνη, ενώ εμείς σήμερα τις πετάμε.

Είχαμε στην Μ. Ασία, παιδιά μου, κτήματα, περιουσία, Μητροπολιτικούς ναούς, τ’ αφήσαμε.

Δεκατέσσερεις Αρχιμανδρίτες είχαμε στο σόι μας, Δεσποτάδες και, και, και πολλά. Τα σπίτια μας κλειδώσανε, δώσανε στον Τούρκο τα κλειδιά και φύγανε. Ήμουν ενάμισυ χρονών παιδάκι, μ’ έκρυψε η μάννα μου στην ποδιά της. Με σκέπασε να μην με σφάξουν οι Τούρκοι. Φύγαμε με σφαγή και με πολλή δυσκολία. Και είχε πάρει η μητέρα μου ένα σακκουλάκι με μια οκά σησάμι και λίγο ρακί, λέει: “Να δίνω τα παιδιά μου λίγο σησαμάκι στο στόμα τους”. Τι (άλλο) να πάρη; Γιατί (προηγουμένως) έγινε εξορία, πεθάναν οι παππούδες μας στην Άγκυρα και ήταν αγιασμένα μέρη. Άλλοι πεθάναν στην Άγκυρα, άλλοι σε άλλα μέρη (της Μ. Ασίας).

Δὲν ὑπάρχει μεγαλυτέρα φρίκη ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα ἄνευ τοῦ Χριστοῦ! Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Δεν ὑπάρχει μεγαλυτέρα φρίκη ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα ἄνευ τοῦ Χριστοῦ. Θὰ προτιμοῦσα νὰ εἶμαι εἰς τὴν κόλασιν εἰς τὴν ὁποίαν εἶναι ὁ Χριστὸς (μὲ συγχωρεῖτε διὰ τὸ παραδοξολόγημα!) παρὰ εἰς τὸν παράδεισον ποὺ δὲν ἔχει τὸν Χριστόν.

Διότι ὅπου δὲν εἶναι παρὼν ὁ Χριστός, ἐκεῖ τὰ πάντα μετατρέπονται εἰς κατάραν, εἰς πικρίαν, εἰς φρίκην· ἐκεῖ ἐπάνω εἰς τὴν μισοσβησμένην σπίθαν τῆς ἀνθρωπίνης αὐτοσυνειδησίας ἁπλώνεται τὸ ἀτελείωτον σκότος καὶ τὸ μαῦρον ἔρεβος, ἐκεῖ τὸ σῶμα μεταβάλλεται εἰς βαρὺ φορτίον καὶ ἡ ψυχὴ εἰς καταραμένον ζυγόν.

Ἐκεῖνος τὸν ὁποῖον ἐβασάνισε, καὶ ἐλάχιστα, τὸ μαρτύριον τοῦ ἀνθρώπου, πρέπει νὰ ἔχη αἰσθανθῇ τὴν ἀλήθειαν τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου: «Ὁ Θεὸς εὐλόγησεν ἡμᾶς ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ ἐν Χριστῷ» (Ἐφ. 1,3). Ἄνευ καὶ ἐκτὸς τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ τὸν ἄνθρωπον παρασύρουν οἱ σκοτεινοὶ ποταμοὶ τῆς κατάρας καὶ τοῦ κακοῦ.

Μόνον μέσα εἰς τὸν Γλυκύτατον Κύριον ἠσθάνθημεν καὶ ἐμάθαμεν, ὅτι αὐτὸς ὁ κόσμος εἶναι ἕνας πρόλογος διὰ τὸν ἄλλον· ὁ χρόνος εἶναι ἕνα προοίμιον διὰ τὴν αἰωνιότητα· ἡ ἐπίγειος ζωὴ εἶναι μία προετοιμασία διὰ τὴν αἰώνιον ζωὴν· τὸ ἐπίγειον ἀγαθὸν εἶναι ἡ ἀπαρχὴ τοῦ αἰωνίου ἀγαθοῦ.

Ζῆλος ψυχικὸς. Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

Οἱ λαϊκοί, καὶ πολλοὶ μοναχοὶ ποὺ ἀκόμη δὲν ἔχουν γνωρίσει τὸν ἑαυτό τους, θαυμάζουν πολὺ τὸν ζῆλο αὐτόν. Γιατί; Ἐπειδὴ δὲν τὸ καταλαβαίνουν, ὅτι πηγή του εἶναι ἡ φιλαυτία καὶ ἡ ἔπαρση! Καὶ ἔτσι τὸν ζῆλο αὐτόν, τὸν ἐκτιμοῦν σὰν ζῆλο γιὰ τὴν πίστη, γιὰ τὴν εὐσέβεια, γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὸν Θεό! Ἀλλὰ ὄχι! Ὅλη ἡ οὐσία τοῦ ζήλου αὐτοῦ εἶναι ἁπλά, μιά, ἄλλοτε περισσότερο καὶ ἄλλοτε λιγότερο, σκληρὴ καταδίκη καὶ ἀπόρριψη τῶν ἄλλων, γιὰ τὰ σφάλματά τους, παραβάσεις τοῦ ἠθικοῦ νόμου·ἢ γιὰ τὰ σφάλματα τους, παραβάσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξης!

Παρασυρμένοι ἀπὸ μιὰ σφαλερὴ ἀντίληψη… γιὰ τὸν ζῆλο, οἱ οὐ κατ’ ἐπίγνωση ζηλωτὲς φαντάζονται, ὅτι γίνονται ἔτσι ἐφάμιλλοι τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν ἁγίων Μαρτύρων, ξεχνῶντας οἱ ταλαίπωροι, ὅτι δὲν εἶναι ἅγιοι, ἀλλὰ ἁμαρτωλοί.

Βέβαια οἱ ἅγιοι ἐπέκριναν ἐκείνους ποὺ ἔκαναν παραβάσεις ἢ ἔσφαλαν στὴ πίστη· ὅμως οἱ ἅγιοι τοὺς ἐπέκριναν κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ· ἀπὸ ὑποχρέωση· κατὰ ἐπίπνοια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· καὶ ὄχι κατὰ ὑποβολὴ τῶν παθῶν τους καὶ τῶν δαιμόνων. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ παίρνει αὐθαίρετα, δηλαδὴ ἀπὸ μόνος του τὴν ἀπόφαση νὰ ἐπικρίνει τὸν ἀδελφό του, ἢ νὰ τοῦ κάμει ὑποδείξεις καὶ παρατηρήσεις, αὐτὸς τὸ δείχνει ὁλοκάθαρα, τὸ ἐξωτερικεύει, ὅτι θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του πιὸ μυαλωμένο καὶ πιὸ ἐνάρετο ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἐπικρίνει. Ποῦ νὰ τὸ φαντασθεῖ, ὅτι ἐνεργεῖ παρασυρμένος ἀπὸ κάποιο πάθος καὶ ἀπὸ λογισμοὺς δαιμονικούς!

Ὁ σταυρὸς στὸ ἀνδρόγυνο. Παναγόπουλος Δημήτριος

Συναντᾶμε μία τάξη σταυροφορούντων ἀνθρώπων νὰ φέρνουν σταυρὸ καὶ μάλιστα σοβαρὸ σταυρὸ μέσα στὸ ἀνδρόγυνο. Καὶ ἐκεῖ, ἐὰν κάποιος θελήσει νὰ ἐξετάσει, καὶ θελήσει ὁ ἄλλος νὰ ἀπαντήσει μὲ εἰλικρίνεια, θὰ πεῖ ὅτι μόνος μου τὸν ἔφτιαξα τὸν σταυρό. Φτάσαμε, λέει, στὸν χωρισμό. Τὸ ἀνδρόγυνο σταυροφορεμένο. Ὁ σύζυγος ἀπὸ δῶ μὲ παιδιά, ποὺ τοῦ ἄφησε ἡ γυναῖκα. Ἡ σύζυγος ἀπὸ ἐκεῖ μὲ παιδιά, ποὺ τῆς ἄφησε ὁ σύζυγος. Καὶ εἶναι χωρισμένοι χωρὶς παιδιὰ καὶ φέρουν ἕνα σταυρὸ στὸν ὦμο τους. Καὶ μιὰ ἁλυσίδα πίσω νὰ κρέμεται. Διότι ὅσο καὶ νὰ θέλουμε ἐμεῖς νὰ τὸν διαλύσουμε τὸν γάμο καὶ νὰ κάνουμε ἄλλους καὶ ἄλλους, ἡ ἁλυσίδα ἡ πρώτη τοῦ γάμου πάντοτε θὰ σύρεται καὶ θὰ εἴμαστε σὰν τὸ σκυλὶ ποὺ κόβει τὴν ἁλυσίδα καὶ γυρίζει στὴν ἀγορά, ἀλλὰ καὶ ξαναγυρίζει κοντὰ καὶ τὸ κτυπᾷ πάντοτε καὶ τοῦ λέει· Ἐκεῖ εἶναι ἡ πρώτη σου δουλειά. Καὶ ἂν ἀναρωτηθεῖ τὸ ἀνδρόγυνο αὐτό, πρὸς τί ὁ σταυρὸς αὐτὸς ἐπάνω μας σήμερα; γιατί οἱ στενοχώριες αὐτές; γιατί οἱ θλίψεις; Θὰ δοῦμε, ὅτι ἀπὸ τὶς δικές μας τὶς ἐνέργειες ὀφείλεται. Ἂς τὸ ὁμολογήσουμε.

Θέματα πνευματικού αγώνος († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

Πῶς μπορεῖ νὰ ἀπαλλαγεῖ ὁ πιστὸς ἀπὸ τὸν παλαιὸ πτωτικὸ ἄνθρωπο;

Ὅλοι αἰσθανόμαστε ὅτι φέρουμε τὰ ἴχνη τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Κύριο χαρακτηριστικό του εἶναι ἡ φιλαυτία, δηλαδὴ ἡ ἀρρωστημένη ἐγωκεντρικὴ «ἀγάπη» τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἡ φιλαυτία δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ἀγαπήσουμε ἀληθινὰ καὶ ἀνιδιοτελῶς τὸ Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο. Ἀπὸ τὴ φιλαυτία γεννιοῦνται τὰ πάθη. Ἐμπαθεῖς καθὼς εἴμαστε δὲν μποροῦμε νὰ συνδεθοῦμε ἀπαθῶς μὲ τὰ ἄλλα ἀνθρώπινα πρόσωπα καὶ τὰ πράγματα. Οἱ σχέσεις μας γίνονται ἐμπαθεῖς καὶ ἐγωιστικὲς καὶ μᾶς ἐμποδίζουν νὰ χαροῦμε ἀληθινά τοὺς συνανθρώπους μας καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθὰ τοῦ κόσμου. Αὐτὸ τελικά μᾶς ὁδηγεῖ στὴ μοναξιά, τὸ κενό, τὸ ἀδιέξοδο.

Ὅταν λοιπὸν λέμε παλαιὸ ἄνθρωπο, ἐννοοῦμε τὸν ἀρρωστημένο ἐγωκεντρισμό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὅλοι μας, ἄλλος λιγότερο καὶ ἄλλος περισσότερο, πάσχουμε.

Πῶς θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτὴ τὴ βαριὰ πνευματικὴ ἀρρώστια ποὺ δηλητηριάζει ὅλη μας τὴν ὕπαρξη;

Μόνο κάποιος ἐλεύθερος ἀπὸ τὴν ἀρρώστια αὐτὴ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ὁ ἰατρός μας. Μόνο ἕνας καινός, καινούργιος ἄνθρωπος θὰ μποροῦσε νὰ δώσει καὶ σὲ μᾶς τὴν δυνατότητα νὰ ξεπεράσουμε τὴν ἀρρώστια τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς καινοὶ -καινούργιοι ἄνθρωποι.

Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι αὐτὸς ὁ καινὸς ἄνθρωπος εἶναι ὁ Θεάνθρωπος, ὁ Σωτήρας μας Χριστός, ποὺ κατὰ τὴ Γραφὴ «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ».

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Άγιοι Αρχιερείς, φυλάξατε τα ποίμνια σας και διώξατε τους λύκους

 

Του Οσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

“Εις περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται ή υβρίζεται η αγία Ορθόδοξος πίστις μας επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος, α­παγορεύεται δε η σιωπή”

* Δεν αρκεί, δεν ωφελεί μόνον να γνωρίζουμε τον νόμο του Θεού, τις εντολές, τα δόγματα, τους κανό­νας, τις αποστολικές και πατερικές παραδόσεις, αλλά και να φυλάττουμε αυτές. Ο Κύριος είπε «Ος δ’ αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη Βα­σιλεία των Ουρανών» (Ματ. 5, 19) και «Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον τον Θεού και φυλάσσοντες αυ­τόν» (Λουκ. 11, 29)….

Άγιοι Αρχιερείς, φύλακες της Μιας, Αγίας, Κα­θολικής και Αποστολικής Εκκλησίας…, προσέξατε παρακαλώ θερμώς και ικετεύω μετά δακρύων. Προβατόσχημοι λύκοι, εισελθόντες στην αυλή των λογικών προβάτων διά της πολιτικής και της αντίχριστου Μα­σονίας, ζητούν να καταργήσουν τα διατεταγμένα από τους πανσόφους Αγίους Αποστόλους και τους θεοφόρους Αγίους Πατέρας, και να εξευρωπαΐσουν, εκλατινίσουν και εκμοντερνίσουν. Αυτούς και όλους τους καταφρονητάς των Αποστολικών και Πατερικών Πα­ραδόσεων, να αποβάλετε ως λοιμώδεις λύκους από την Ορθόδοξη Εκκλησία, για να μη καταστήσουν αυτήν αιρετική, πανθεϊστική και παναιρετική με όσα ξένα και αιρετικά επιδιώκουν να εισαγάγουν…