Αλ Τσίπρας Δεν παίζουμε με τα εν ου παικτοίς. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Αλ Τσίπρας Δεν παίζουμε με τα εν ου παικτοίς

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να ζητήσει πάλι την ψήφο του ελληνικού λαού, μετά τα όσα έπραξε κατά την θητεία του στην εξουσία. Από πλευράς του έχει κάποιο δίκιο αφού η συνείδησή του το επιτρέπει, αφού μετά τη σύντομη διαμονή του στις ΗΠΑ φάνηκε ότι κατέληξε να επανέλθει στην πολιτική και αφού οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι κάποιοι Έλληνες θα τον ψηφίσουν, παρά τα όσα αρνητικά έπραξε ως πρωθυπουργός. Στους υπόλοιπους Έλληνες η επάνοδός του θυμίζει μια πολύ δυσάρεστη περίοδο, που θέλουν να ξεχάσουν.  

         Ως αρχηγός νεοπαγούς πολιτικού Κόμματος προσφάτως επήγε στο Άγιον Όρος και επισκέφθηκε τις κατά τεκμήριο πιο ικανές στις δημόσιες σχέσεις Ιερές Μονές. Στη σχετική ανάρτησή του στο διαδίκτυο έγραψε: «Ψέλνεις στη Σιμωνόπετρα και ακούγεται στον Άδη…Μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι πάντα μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσεις. Ένα ταξίδι στην ιστορία, στους πολιτιστικούς θησαυρούς που φυλάσσονται αιώνες, αλλά και στο βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης». 

Όταν η οικονομία γίνεται βλασφημία

Όταν η οικονομία γίνεται βλασφημία

 

Η εκκλησιαστική οικονομία δείχνει το φιλάνθρωπον της Εκκλησίας και του Θεού. Η ευελιξία αυτή, ωστόσο, όταν ξεφύγει από κάποια όρια, καθίσταται και καταντάει βλασφημία και θεομπαιξία. Και σε αυτό δυστυχώς έχει εκπέσει σε πολλά θέματα η σύγχρονη Ιεραρχία και κατ’ επέκτασιν ο ιερός Κλήρος. Οι ιεροί Κανόνες έχουν μεταλλαχθεί σε μνημειακά κουρελόχαρτα άνευ του παραμικρού αντικρίσματος στην ορθή πορεία, ζωή και διαποίμανση των πιστών.

Μου ήρθαν απανωτά ραπίσματα την τρέχουσα σεζόν, όταν διαπίστωσα προσωπικά το πόσο η σύγχρονη ηγεσία της Εκκλησίας αδιαφορεί για τους ιερούς Κανόνες και έχει μετατρέψει το συνοδικό σύστημα σε βιτρίνα διοίκησης με αρμοδιότητες άκρως τυπικές και ανούσιες. Υπάρχουν, όμως, θέματα σοβαρά στα οποία κωφεύει και θεληματικά αποφεύγει να πάρει θέση, μάλλον δυστυχώς προς αποφυγή των συγκρούσεων με την εκκοσμικευμένη πελατεία της…

Πήγα πρόσφατα για ένα τρισάγιο προσφιλούς προσώπου. Σε ρητορική απορία μου στον ιερέα για ποιον λόγο είχε τόσο κόσμο στο κοιμητήριο, εκείνος αφελώς μου αποκάλυψε: “άσε, μόλις κηδέψαμε έναν και τώρα τον πάνε για κάψιμο”. Για τον θλιβερό επομένως εκείνον θανόντα “τζάμπα” τελέστηκε η νεκρώσιμη ακολουθία, εφόσον καιόμενος θα συνεχίσει να απολαμβάνει τις καυστικές ιδιότητες της άκτιστης και αιωνίου κολάσεως. Εκτός και αν δεν ήταν επιλογή δική του, αλλά των συγγενών του. Ας ευχόμαστε να είναι έτσι τα πράγματα για την ταλαίπωρη αυτή ψυχούλα…

Λαϊκός, πολιτικός: Μάσκες που κρύβουν την αλήθεια. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Λαϊκός, πολιτικός:  Μάσκες που κρύβουν την αλήθεια.

 Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου     

Προ ημερών ετελέσθη «πολιτική» κηδεία για την υπεραιωνόβια δευτέρα επίσημη  σύζυγο του Ανδρέα Παπανδρέου, Μαργαρίτα. Τί σημαίνει «πολιτική» κηδεία; Πρόκειται για νεολογισμό, που είναι μια μάσκα που κρύβει την αλήθεια. Πολιτικός – πολιτική, σύμφωνα με όλα τα λεξικά, είναι όρος για ό, τι έχει σχέση με την πολιτική, τους πολιτικούς ή/και τους πολίτες. Δηλαδή πρόκειται για το σύνολο των πολιτών, ανεξαρτήτως του τί πιστεύουν, προσωπικά. Επομένως κάθε κηδεία πολίτη είναι πολιτική. Σύμφωνα όμως με τον νεολογισμό και τον αυθαίρετο ορισμό που δίδεται, «πολιτική κηδεία» είναι του αθέου, που αρνείται την θρησκευτική την εξόδιο ακολουθία της Εκκλησίας. Κανονικά θα έπρεπε δηλαδή να λέγεται αθεϊστική κηδεία, αλλά επικρατεί ο προπαγανδιστικός ευφημισμός, δηλαδή μια μάσκα που κρύβει και ωραιοποιεί την αλήθεια.

Μητροπολίτης Αντινόης Παντελεήμων. Υπέρ Εσταυρωμένου Χριστού

Αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, 

Χαίρεται εν Κυρίω πάντοτε.

Έλαβα το επισυναπτόμενο μήνυμά σας που στείλατε στον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ.κ. Ιερώνυμο και προς όλους τους Σεβασμιωτάτους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος με ημερομηνία 21η Σεπτεμβρίου 2026, σχετικά με την αφαίρεση του όπισθεν της Αγίας Τραπέζης ευρισκομένου Εσταυρωμένου απ’ όλους τους Ι. Ναούς της Ιεράς Μητροπόλεως Περιστερίου, και σας ευχαριστώ θερμότατα. 

Είναι θλιβερότατο γεγονός η απόφαση και η όλη στάση του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου κ. Γρηγορίου στο σοβαρότατο αυτό ζήτημα. 

Θλίβεται η ψυχή, όταν συμβαίνουν τέτοια γεγονότα που πραγματικά προ-ξενούν σκάνδαλα στο Σώμα της Εκκλησίας του Χριστού. 

Ο Κύριος και Θεός μας διαβεβαίωσε λέγοντας: «Οὐαὶ τῷ κόσμῳ ἀπὸ τῶν σκανδάλων· ἀνάγκη γάρ ἐστιν ἐλθεῖν τά σκάνδαλα, πλὴν οὐαὶ τῷ ἀνθρώπῳ δι᾽ οὗ τὸ σκάνδαλον ἔρχεται» (Ματθ. 18:6). 

Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι, Κόντογλου Φώτης

Τὸν καιρὸ ποὺ φανερωθήκανε οἱ Τοῦρκοι στὴ Μικρὰ Ἀσία ἤτανε μία μικρὴ φυλή. Γιὰ νὰ πληθύνουνε πιάσανε καὶ ἀλλαξοπιστούσανε τοὺς ντόπιους, ποὺ οἱ περισσότεροι ἤτανε Ἕλληνες. Μ’ αὐτὸν τὸν διαβολικὸ τρόπο, ποὺ λένε πὼς τὸν σοφίστηκε ἕνα ἰμάμης, γινήκανε ἕνα μεγάλο ἔθνος. Ἀλλὰ αὐτὸς ὁ τεχνητὸς τρόπος γιὰ νὰ πληθαίνουνε ἔπαψε κάποτε καὶ πιάσανε πάλι νὰ λιγοστεύουνε. Ὁ Γερμανὸς καθηγητὴς Krumbacher γράφει πὼς ὅσον καιρὸ ἡ Τουρκία θρεφότανε ἀπὸ τοὺς λαοὺς ποὺ εἶχε σκλαβώσει κι ἀπὸ τὰ πλούτη ποὺ ἤτανε μαζεμένα ἐπὶ αἰῶνες, μεγάλωνε καὶ δυνάμωνε, ὡς ποὺ ἔγινε ὁ φόβος τῆς Εὐρώπης. Ἀλλὰ σὰν περάσανε πιὰ ἐκεῖνα τὰ εὐτυχισμένα χρόνια ἄρχισε νὰ πίνει τὸ δικό της αἷμα, ποὺ δὲν μπαίνει στὴ θέση του μὲ τίποτα. Μ’ ὅλο ποὺ εἴχανε χαρέμια μὲ πολλὲς γυναῖκες καὶ μ’ ὅλο ποὺ ἦταν ἀφέντες σ’ αὐτὴ τὴ χώρα, ὁλοένα κατρακυλούσανε, ἀντὶ νὰ πᾶνε μπροστά. Σ’ αὐτὸ συνέργησε πολὺ ἡ ἀδιάκοπη καὶ πολύχρονη στρατολογία, μὰ περισσότερο ἡ παρὰ φύσει ἀσωτεία κι ὁ ἐκφυλισμὸς ἦταν ἡ αἰτία ποὺ ἀραίωνε ὁλοένα ὁ τούρκικος πληθυσμός, βάλε καὶ τὴν κακὴ διοίκηση, μ’ ὅλο ποὺ τὴν ἴδια διοίκηση εἴχανε καὶ οἱ Ἕλληνες ραγιάδες καὶ μάλιστα πολὺ χειρότερη.

Η ψυχοπαθολογική θεολογία του επισκόπου Περιστερίου

Η ψυχοπαθολογική θεολογία του επισκόπου Περιστερίου

Παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια τον αγώνα των χριστιανών της επισκοπής Περιστερίου για την επαναφορά του Εσταυρωμένου στη θέση του πίσω από τις άγιες τράπεζες των ναών της εν λόγω μητροπόλεως. Προσπαθούν με κάθε τρόπο οι άνθρωποι να τεκμηριώσουν θεολογικά τα αυτονόητα, τα οποία έχει κατακρημνίσει η ιδιωτική και ιδεοψυχαναγκαστική θεολογία του επισκόπου τους: ο Εσταυρωμένος είναι ο νικητής της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου και συνάμα ο Αναστάς Χριστός. Αυτά δεν διαχωρίζονται. Ακόμη και η ζωή του ορθοδόξου χριστιανού δεν μπορεί παρά να είναι και πρέπει να είναι σταυροαναστάσιμη.

Θα παραθέσω αμέσως μερικά “κουφά” από την παράδοξη έως κακόδοξη θεολογία του μητροπολίτη Γρηγορίου: “Bρισκόμαστε μπροστὰ σὲ ἕναν Χριστὸ μόνιμα “Ἐσταυρωμένο” καὶ πεθαμένο καὶ μάλιστα πεθαμένο ἐκεῖ ὅλο τὸ χρόνο…Ἀπελπισία!... ὁ Ἐσταυρωμένος δὲν μπορεῖ νὰ ἔρθει, γιατὶ εἶναι πεθαμένος ἐπάνω στὸ σταυρὸ καὶ ὡς ἐκ τούτου στατικὸς καὶ ἀκίνητος ὁλόκληρο τὸ χρόνο. Λέμε ποτὲ σὲ ἀκίνητο καὶ πεθαμένο “Ἔλα!”; Ἀστεία πράγματα... καὶ νά φθάσουμε σὲ «ὑπαρξιακὰ ἀδιέξοδα» ἀποκτῶντας «ψυχολογικὰ προβλήματα”. Η επιλογή, φυσικά, των αποσπασμάτων αυτών από εγκυκλίους του μητροπολίτη δεν έγινε τυχαία. Μαρτυρεί απλά για ένα διαφαινόμενο ψυχολογικό πρόβλημα – τραύμα του εν λόγω επισκόπου.

Πῶς βρέθηκε καὶ ὑψώθηκε ὁ Τίμιος Σταυρὸς, Σωτήρχου Π. Μ.

Δύο φορὲς τὸν χρόνο ἑορτάζει πανηγυρικὰ ἡ Ἐκκλησία μας τὸν Τίμιον Σταυρόν. Μία γιὰ τὴν ἀνεύρεσή του τὴν 6ην Μαρτίου τοῦ 326 μ.Χ. καὶ μία κατὰ τὴν Ὕψωσή του τὴν 14ην Σεπτεμβρίου, στὰ ἐγκαίνια τοῦ Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως, ποὺ ὑπάρχει μέχρι σήμερα. 

Τὸ σημαντικόν, καὶ ὄχι πολὺ γνωστόν, στὸν διπλὸν αὐτὸν ἑορτασμὸν εἶναι τὸ γεγονὸς ὅτι ἀποκαλύπτεται ἄλλο ἕνα μέγα μυστήριον τῆς ἀπερίγραπτης ἀγάπης τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ μάλιστα κατὰ τὴν θεία λατρεία, ποὺ ἑνώνει τὴν γῆ μὲ τὸν οὐρανό.

Τὸ γεγονὸς αὐτὸ ἐκφράζει ἐπιγραμματικὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἐκπεσμένου ἀνθρώπου, τὸν ὁποῖον παίρνει ἀπὸ τὴν Κόλαση τῆς πτώσεώς του καὶ τὸν θρονιάζει πάλι μέσα στὸ Παράδεισο τῆς αἰώνιας ἀγάπης. 

Πιὸ συγκεκριμένα, παίρνει μὲ τὴν σταυρική του θυσία τὸν προδότη Ἰούδα τὸν Ἰσκαριώτη, ποὺ ἀντιπροσωπεύει ὅλην τὴν προδοσία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους καὶ τὴν ἀμέτρητη ἀγνωμοσύνη του ἔναντι τοῦ Σωτῆρος Χριστοῦ, καὶ ὁδηγεῖ σὲ ἄλλον Ἰούδα, ἐπίσης Ἑβραῖον, ποὺ ἔγινε ὁδηγὸς στὴν ἀνεύρεση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ φανερώνει τὴν μεταστροφὴ καὶ τὴν μετάνοια τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὴν πορεία του στὴν ἁγιότητα. Ὅπως ἀκριβῶς ἔγινε καὶ μὲ τὸν δεύτερον αὐτὸν Ἰούδα, ποὺ πίστεψε, μετανόησε καὶ ἔγινε Χριστιανὸς μὲ τὸ ὄνομα Κυριακός. Ἀργότερα ἔγινε κληρικὸς καὶ Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, μετὰ τὸν Πατριάρχην Μακάριον, καὶ ἀφοῦ μαρτύρησε, μαζὶ μὲ τὴν μητέρα του Ἄννα, μπῆκε στὸ Ἁγιολόγιον τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἡ ἐτήσια μνήμη του ἑορτάζεται τὴν 28ην Ὀκτωβρίου.

Ἡ προϊστορία καὶ ἡ ἱστορία τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, Ἀθανάσιος Γιουσμᾶς Πρεσβύτερος

Πρόσωπα καὶ πράγματα ἔχουν τὴν ἱστορία τους καὶ γιατί ὄχι καὶ τὴν προϊστορία τους. Τὴν ἱστορία του καὶ τὴν προϊστορία του ἔχει καὶ ὁ Τίμιος Σταυρὸς ποὺ ἡ Μητέρα μας Ἐκκλησία τιμᾶ τὴν Παγκόσμια Ὕψωσή Του στὶς 14 Σεπτεμβρίου.

Ἐμεῖς σὲ αὐτό μας τὸ ἄρθρο ἐδῶ ἂς σταθοῦμε.

Στὸ δυτικὸ τμῆμα τῆς Ἱερουσαλήμ, ἔξω ἀπὸ τὰ τείχη καὶ μέσα σὲ δασώδη ὄμορφη κοιλάδα, βρίσκεται ἡ ὀνομαστὴ Μονὴ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Στὸ καμπαναριὸ της κυματίζει ἡ γαλανόλευκη, λίγο πιὸ κάτω ἀπὸ τὸ Κοινοβούλιο τοῦ Ἰσραήλ! Στὸ σημεῖο αὐτό, κατὰ τὴν παράδοση, εἶχε φυτευτεῖ τὸ ξύλο τοῦ Σταυροῦ, τῆς καταδίκης τοῦ Ἰησοῦ.

Ἂς παρακολουθήσουμε ὅμως, τὴν ὅλη ὑπόθεση:

Ὁ ἀνιψιὸς τοῦ Ἀβραάμ, ὁ Λώτ, μετὰ τὴν καταστροφὴ τῶν Σοδόμων, κατέφυγε σὲ κάποιο σπήλαιο, αὐτὸς καὶ οἱ δύο του κόρες. Ἐκεῖ τὸν μέθυσαν οἱ θυγατέρες του «καὶ ἐκοιμήθη μετ’ αὐτῶν» (Γέν. 19, 34)! Σύμφωνα μὲ μία συριακὴ παράδοση, ὁ Λὼτ ἐξομολογήθηκε τὸ ἁμάρτημά του στὸν πατριάρχη Ἀβραὰμ καὶ τὸν παρακάλεσε νὰ προσευχηθεῖ στὸ Θεὸ νὰ τὸν συγχωρήσει. Παρ’ ὅλο τοῦτο, καθημερινὰ δὲν ἔπαυε νὰ παρακαλεῖ τὸ Θεό.

Ὁ καημὸς τοῦ Ράμφου ἦτo νὰ γίνωμεν Εὐρωπαῖοι.

Κριτικὴ θεώρησις

τοῦ κ. Παύλου Κλιματσάκη, διδάκτορος φιλοσοφίας

 Μὲ ἀφορμὴ τὸν θάνατο τοῦ Στέλιου Ράμφου, στὶς 10 Αὐγούστου 2026, δράττομαι τῆς εὐκαιρίας νὰ ἐξηγήσω, γιατί ἡ σκέψη του ἀπέτυχε νὰ δώσει ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα πού τὸν ἀπασχόλησε ἐπὶ δεκαετίες. Ὁ Ράμφος κατέστη ἀπὸ τοὺς πλέον ἀναγνωρίσιμους στοχαστὲς τῆς μεταπολιτευτικῆς καὶ κυρίως τῆς μνημονιακῆς περιόδου. Ἡ πνευματική του διαδρομή, ἀρχῆς γενομένης μὲ τὸν μαρξισμὸ καὶ τὴν φιλοσοφία, ἕως τὴν ἑρμηνεία τοῦ ἑλληνισμοῦ, τοῦ Βυζαντίου, τῆς ὀρθόδοξης παράδοσης καί, τελικά, τοῦ σύγχρονου νεοέλληνα κινεῖται γύρω ἀπὸ τὸ ζήτημα, γιατί ἡ Ἑλλάδα δὲν μπορεῖ νὰ γίνει σύγχρονο κράτος. Εἰδικὰ τὴν περίοδο τῶν μνημονίων οἱ νεοφιλελεύθεροι βρῆκαν στὸν Ράμφο ἕνα διανοούμενο ποὺ ἐξυπηρετοῦσε τὸ ἀφήγημά τους ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι τὰ “κακὰ παιδιὰ” τῆς Εὐρώπης καὶ δικαίως τιμωροῦνται ἀπὸ τὸ χρηματοπιστωτικὸ σύστημα.

«Είμαστε Έλληνες Πομάκοι και η ελληνική πολιτεία μας αναγκάζει να μάθουμε Τουρκικά»

Δημόσια έκκληση για την παιδεία στα ορεινά της Ξάνθης

Την ανάγκη να διασφαλιστεί η ουσιαστική δυνατότητα επιλογής στην εκπαίδευση των παιδιών στα Πομακοχώρια της Ξάνθης υπογραμμίζει με δημόσια παρέμβασή του ο Ιρφάν Μεχμέτ Αλή. Ο Ξανθιώτης Πομάκος θέτει το ζήτημα της άρσης της υποχρεωτικότητας της τουρκικής γλώσσας, ζητώντας παράλληλα να υπάρξει μέριμνα από την Πολιτεία για τη διατήρηση της μητρικής πομακικής γλώσσας.

Όπως επισημαίνει, η μουσουλμανική θρησκευτική ιδιότητα των κατοίκων της περιοχής δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση την ταύτιση της μητρικής τους γλώσσας με την τουρκική, ούτε θα πρέπει το θρήσκευμα να συνδέεται με την τουρκική εθνική ταυτότητα. Για τον λόγο αυτό, καλεί το κράτος να παρέχει στους γονείς της ορεινής ζώνης τη δυνατότητα εγγραφής σε αμιγώς ελληνικά δημόσια σχολεία, ακολουθώντας το παράδειγμα που ήδη ισχύει στον Δήμο Ξάνθης. Κατά τον ίδιο, ο συνδυασμός της εκμάθησης της ελληνικής με τη στήριξη της πομακικής προάγει την πραγματική πολυγλωσσία και τον σεβασμό στην ιδιαιτερότητα της τοπικής κοινωνίας, χωρίς να καλλιεργεί διαχωρισμούς.

Η τρομερή πραγματοποίηση (…), των φοβερών “προφητειών” του Φώτη Κόντογλου!

Η τρομερή πραγματοποίηση (…), των φοβερών “προφητειών” του Φώτη Κόντογλου!

<<Η Ελλάδα είναι πλούτος της γης, και εσείς είσασθε οι πτωχοί, οι σαρακοστιανοί, οι άνθρωποι με τα στενά κολλάρα και με τις μπανέλλες,

και η δανεική αρχοντιά σας είναι κάποια αραχνιασμένα σκοτεινά σπίτια, με σκονισμένα σερβίτσια ή πολυκατοικίες «αρτιφισιέλ» στενές σαν ποντικόφακες, μούχλα, ανόητες κουβέντες, θεατρινίστικο ύφος, ανεκδοτάκια γιά την Πομπαντούρ, γιά τον Μέττερνιχ και γιά τους σκηνοθετημένους Βολταίρους ή γιά τους κρονόληρους Μπέρναρ Σω, που τους έχετε γιά μοντέλα της μικρολογίας σας…

Η Ελλάδα δεν βγάζει μανιτάρια και ζαμπόνια και τυριά βρώμικα…

Η Ελλάδα γεννά Ομήρους, Ησιόδους, Αισχύλους, Πινδάρους, Πολυκλείτους, Ικτίνους, Χρυσόστομους, Βασιλείους, Ανθεμίους, Πανσελήνους, Φερραίους, ποιητές των δροσερών βουνών, Παπαδιαμάντηδες, ανθρώπους που μοσκοβολάνε σαν το Τίμιο Ξύλο!!

Η Θεσσαλονίκη που δεν γνωρίζουμε

Πόσο γνωρίζουν τη Θεσσαλονίκη όσοι δεν κατοικούν εκεί;

Κωνσταντίνος Χολέβας

Σεπτέμβριος είναι ο μήνας της Διεθνούς Εκθέσεως Θεσσαλονίκης, η οποία άρχισε να λειτουργεί πριν απο 100 ακριβώς χρόνια, το 1926. Με την ευκαιρία αυτή οι πολιτικοί αρχηγοί θα αξιοποιήσουν το βήμα για να προβούν σε εξαγγελίες.

Πόσο γνωρίζουν τη Θεσσαλονίκη όσοι δεν κατοικούν εκεί; Καταγράφω μερικά ενδιαφέροντα στοιχεία:

Στη Θεσσαλονίκη ιδρύθηκε ο πρώτος ραδιοφωνικός σταθμός στην Ελλάδα. Ο σταθμός του Χρήστου Τσιγγιρίδη άρχισε να εκπέμπει στις 25 Μαρτίου 1926 και λειτούργησε ως ο ιδιωτικός ραδιοφωνικός σταθμός της πόλης.

Η Εκκλησία τιμά την Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου

Κατάθεση τιμίας ζώνης Της Παναγίας- Photo: p/s απο y/t apolitikia.gr

Η Τιμία Ζώνη Της Παναγίας, αποτελεί πολύτιμο θησαυρό της Ορθοδοξίας και διαχρονικό σημείο ευλογίας, προστασίας και ελπίδας για τους πιστούς.

Στις 31 Αυγούστου, τελευταία ημέρα του εκκλησιαστικού έτους, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου, ενός από τα πολυτιμότερα θεομητορικά κειμήλια της Ορθοδοξίας.

Η σημερινή εορτή είναι στενά συνδεδεμένη με την τιμή προς το πρόσωπο της Παναγίας και αποτελεί μία ακόμη ευκαιρία για τους πιστούς να στραφούν με προσευχή προς τη Μητέρα του Χριστού, ζητώντας τη μεσιτεία, την προστασία και τη βοήθειά της.

Σεβασμός στους γονείς

Σεβασμός στους γονείς

Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος Τζεβελέκας (†) 

Οι γονείς μας αξίζουν τον σεβασμό μας. Εσείς, η γενιά του χάσματος των γενεών, φέρετε αυτήν την ενοχή της ανυπακοής. Προκειμένου να έχεις πνευματική ζωή και την ευλογία του Θεού πρέπει να αποκαταστήσεις την σχέση αγάπης και σεβασμού με τους γονείς σου, ιδιαίτερα με τον πατέρα σου. Εάν δεν το κάνεις, ο Θεός δεν θα σου επιτρέψει να γίνεις πραγματικά πατέρας. Θυμήσου τους υιούς του Νώε (Γεν. 9:18). Κατά το βιβλίο της Σοφίας Σολομώντος πρέπει να γίνεις ένας καλός γυιός πρώτα, προκειμένου να γίνεις καλός πατέρας.

Βλέπεις τι συμβαίνει στα σπίτια των υιών της απειθείας. Τα παιδιά τους δεν τους λογαριάζουν. Είναι επειδή δεν μετάνιωσαν και δεν εξομολογήθηκαν την ανυπακοή. Αν η μια γενιά εξέκλινε λίγο, η πτώση της επομένης είναι πολύ μεγαλύτερη. Σήμερα καταργούνται παραδόσεις αιώνων και ετοιμάζεται η βασιλεία του αντιχρίστου, επειδή οι νέοι του ’50 και του ’60 νόμισαν ότι τα ξέρουν όλα και οι γονείς τους δεν γνωρίζουν τίποτε. Οι επόμενες γενιές τους ακολούθησαν.

Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ ΦΑΝΟΥΡΟΠΙΤΑΣ

Η Φανουρόπιτα, είναι μια νηστίσιμη πίτα που φτιάχνεται στην μνήμη του Αγίου Φανουρίου και προσφέρεται στους πιστούς ως ευλογία.
Σίγουρα είναι ένα έθιμο που ξεκίνησε από μια ευλαβική χειρονομία των πιστών (κυρίως από το γυναικείο φύλλο και το όνομα του έχει συνδεθεί με την εύρεση απολεσθέντων αντικειμένων αλλά και προσώπων) και δεν νομίζουμε ότι υποκρύπτει κάτι το αντικανονικό ή το άσχημο. Άλλωστε αν επρόκειτο για κάτι το οποίο αλλοίωνε την λατρευτική τάξη και ήταν αντίθετο με την εκκλησιαστική μας παράδοση, η εκκλησία είχε τον χρόνο και τον τρόπο να το διορθώσει και να το αποτρέψει.
Η παράδοση λέει ότι η Μητέρα του Αγίου Φανουρίου ήταν αμαρτωλή. Ήταν σκληρή, άπονη και αυστηρή με τους φτωχούς και τους συμπεριφερόταν πολύ σκληρά και απάνθρωπα. Μάλιστα για τον αμετανόητο χαρακτήρα της πήγε στην κόλαση. Προσπάθησε να τη σώσει ο γιος της, αλλά η κακία της δεν τον άφησε.
Αυτός λοιπόν είναι ο λόγος που οι νοικοκυρές φτιάχνουν την ημέρα αυτή γλυκές πίτες (Φανουρόπιτες) και αφού τις πάνε στην εκκλησία και ευλογηθούν τις μοιράζουν στη γειτονιά, με τη σύσταση να κάνουμε το Σταυρό μας και να ευχηθούμε να συγχωρεθεί η μάνα του Αγίου «Θεός σχωρεσ’ τη μάνα του Αγίου Φανουρίου». Την Φανουρόπιτα δεν την χαράσσουμε. Το πρώτο χάραγμα το κάνει ο Ιερέας στην εκκλησία, σχηματίζοντας ένα Σταυρό, όταν διαβάζει τις πίτες.
Συνταγή Φανουρόπιτας:
Υλικά
6 φλυτζάνια αλεύρι

Αυτοί που έχουν το παιδικό θράσος να ζητάνε με ένα κομμάτι (Φανουρό)πιτα, ολόκληρο τον Παράδεισο... |Ποιος αισθάνεται τόσο αυτάρκης, ώστε να μην έχει ζητήσει κάτι το παράλογο στις προσευχές του, έστω για μια φορά; Ποιος μπορεί να είναι τόσο επικριτικός με τα τάματα, χωρίς να ελέγχεται από την συνείδησή του;

Ο Θεός Μόνος γνωρίζει τα κίνητρα για την κάθε πράξη της επί γης ζωής μας.

   Γι΄αυτό, ποτέ να μην ξεχνώ: 

Να μη βιάζομαι να κρίνω όλους όσους δεν καταλαβαίνω...

    ~ από τον "αμΦ." & τους "συν αυτώ"...

        |γράφει ο εκ των παλαιοτέρων "συν αυτώ", π.Παντελεήμων Κρούσκος

  ✔ Οι «άνθρωποι της φανουρόπιτας» δεν είναι απαλλαγμένοι από αμαρτίες και από προλήψεις.  

Είναι όμως πλούσιοι και δυνατοί σε πίστη, σε θάρρος και σε δύναμη.  

Γιατί μπορούν να βιώσουν την διαδικασία της αγωνίας, της αποδοχής ή της απόρριψης τους από το Θείο. 

Ορθοδοξία: Η Μεγαλομάρτυς του Χριστού (Φ. Κόντογλου)

Του Φώτη Κόντογλου

“Η Εκκλησία είναι το σώμα του Χριστού κι απαρτίζεται από όσους ανθρώπους πιστεύουνε σ’ Αυτόν ορθά κι αληθινά όπως εδίδαξε Εκείνος”

Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι «η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία», όπως λέγει το Σύμβολον της Πίστεως. Λέγει «Μία», που θα πη πως δεν υπάρχουν άλλες Εκκλησίες. Κι αυτή η Μία Εκκλησία είναι η Ορθόδοξος. Οι άλλες που παρουσιάζονται σαν Εκκλησίες δεν είναι εκκλησίες, αλλά είναι αιρέσεις. 

Η Ορθόδοξος Εκκλησία είναι η μόνη που κράτησε έως σήμερα όσα παρέλαβε από τους Αποστόλους κι από τους διαδόχους των, τους αγίους Πατέρας. Η Παπική, η Προτεσταντική κι οι άλλες, μικρότερες, λεγόμενες Εκκλησίες, δεν κρατήσαμε ανάλλαχτα όσα παραλάβανε από καταβολής της Χριστιανικής Εκκλησίας, αλλά τα αλλάξανε, κατά τις γνώμες και κατά τα θελήματα των ανθρώπων, και γι’ αυτό σήμερα είναι παραμορφωμένες, σε πολλά μάλιστα σε τέτοιο σημείο που να αναρωτιέται κανείς τι σχέση έχουνε με τη διδασκαλία του Χριστού ορισμένα πράγματα που διδάσκουνε και κάνουνε.

Η Συνθήκη της Λωζάνης και η Αγία Σοφία

Οι Τούρκοι, τους οποίους διακρίνει μια διαχρονική αρπακτική νοοτροπία και μια ανεκδιήγητη αλαζονεία, πρέπει να γνωρίζουν πως ότι και να κάνουν η Αγία Σοφία του Θεού δεν ακυρώνετε με μια υπογραφή του κάθε Ερντογάν.

Άρθρο του Νικόλαου Ταμουρίδη. αντιστράτηγου ε.α.

Για την Τουρκία, η 24η Ιουλίου ήταν ταυτόχρονα η 103η επέτειος της Συνθήκης της Λωζάνης και η 6η επέτειος της μετατροπής της Αγίας Σοφίας από Μουσείο σε Τζαμί.

Όσον αφορά την Αγία Σοφία, ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν το «τερμάτισε», κι αυτό φαίνεται στο επίσημο πρόγραμμα που διοργάνωσε η Διεύθυνση Επικοινωνίας της τουρκικής Προεδρίας με τίτλο «Το σύμβολο της κατάκτησης, η καρδιά του πολιτισμού: Αγία Σοφία, ένα ιερό που ξεπερνά τους αιώνες».

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ ἤ Μεγάλη Παρασκευή; (Ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου).

ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΣ: Τό Πάσχα τοῦ καλοκαιριοῦ ἤ Μεγάλη Παρασκευή;

(Ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου).

 

Ἀλγεινὰ αἰσθήματα μᾶς προκάλεσε κι ἐφέτος ἡ παραποίηση τοῦ λειτουργικοῦ τύπου τῆς μεγάλης ἑορτῆς τῆς Κοιμήσεως τῆς Θεοτόκου. 

Ἐπιτάφιοι νὰ περιφέρονται, σώματα τῆς Θεοτόκου ἀποκομμένα ἀπὸ τὴν εἰκόνα τῆς Κοιμήσεως νὰ ἐναποτίθενται ἐντὸς κι ἐκτὸς ἐπιταφίων, νὰ λιτανεύονται στοὺς ὤμους καί τίς ἀγκαλιές τοῦ ἱερατείου καὶ φυσικὰ τὰ ἀνάλογα ἐγκώμια πρὸς μίμησην τῶν ἐγκωμίων τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς εἰς τὴν ταφὴν τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. 

Κι ἔτσι ἐλαφρᾷ τῇ καρδίᾳ παραποιεῖται καὶ διαστρεβλώνεται ἡ ὀντολογικὴ προσέγγιση τῆς ἑορτῆς μὲ κύρια ἐπιδίωξη τὴν πρόκληση συναισθηματικοῦ φόρτου. 

Ἔτσι ἑορτάζουν οἱ Χριστιανοί. Ἑορτή δική μας εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου μας καί ὄχι τά γενέθλια.

Ἔτσι ἑορτάζουν οἱ Χριστιανοί.

Ἑορτή δική μας εἶναι ἡ ἑορτή τοῦ Ἁγίου μας καί ὄχι τά γενέθλια.

Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία στήν Κοίμηση τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου (1981) τοῦ μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου Καψάνη, καθηγουμένου τῆς Ἱ. Μ. Ὁσίου Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους.

Πατέρες καί ἀδελφοί μου, ἔχουμε ὅλοι χαρά. Καί ἔχουμε χαρά, διότι σήμερα εἶναι ἡ πραγματική ἑορτή τῆς μητέρας. Διότι μόνον ἡ Κυρία Θεοτόκος εἶναι ἡ ὄντως μητέρα μας, ἐπειδή μᾶς μεταδίδει τήν ὄντως Ζωή μας, πού εἶναι ὁ Χριστός μας. Καί σήμερα θά ἔπρεπε ὅλες οἱ μητέρες νά ἑορτάζουν τήν ἑορτή τῆς μητέρας Ὀρθοδόξως. 

Ἀλλά ὁ κόσμος μέ τό κοσμικό πνεῦμα, μἐ τήν ἐκκοσμἰκευση, ἡ ὁποία προχωρεῖ καί διαβιβρώσκει τήν ψυχή καί τήν καρδιά καί τό φρόνημα τοῦ λαοῦ μας, ἔχει ἀρχίσει νά ἀντικαθιστᾶ καί νἀ ὑποκαθιστᾶ μᾶλλον τεχνηέντως τίς ἑορτές τῆς Ὀρθοδοξίας μέ ἑορτές κοσμικές, ὅπως εἶναι ἡ ἑορτή τῆς μητέρας, ἡ ἑορτή τοῦ παιδιοῦ καί ἄλλες παρόμοιες, ὅπως τά γενέθλια, πού ἑορτάζουν οἱ ἄνθρωποι, ἐνῶ πρέπει νά ἑορτάζουμε τίς μνῆμες τῶν Ἁγίων, τῶν ὁποίων φέρουμε τά ὀνόματα.