Τί εἶναι ἡ κοινωνικὴ Τριάς;

Τοῦ κ. Παντελεήμονος Τομάζου,

ὑπ. Διδάκτορος Δογματικῆς θεολογίας

Εἰσαγωγὴ

Ἡ διδασκαλία τῆς Ἁγίας Τριάδας ἀποτελεῖ τὸν πυρήνα τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ συγχρόνως τὸ βαθύτερο μυστήριό της. Ἡ Ἐκκλησία ὁμολογεῖ ὅτι ὑπάρχει ἕνας Θεὸς σὲ τρία Πρόσωπα: ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Πρόκειται γιὰ μία ἀλήθεια ποὺ βασίζεται στὴ μαρτυρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ διατυπώθηκε μὲ ἀκρίβεια ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Παρὰ τὴ διαχρονικὴ σπουδαιότητά της, ἡ τριαδολογία θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς σύγχρονους θεολόγους ἕνα ἀφηρημένο θεολογικὸ ἀντικείμενο, χωρὶς ἄμεση σχέση μὲ τὴν καθημερινὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Κατὰ τὸν εἰκοστὸ αἰώνα ἐμφανίστηκε μία νέα θεολογικὴ τάση ποὺ προσπάθησε νὰ δείξει ὅτι ἡ Τριάδα δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴ δογματικὴ θεολογία, ἀλλὰ ἔχει ἄμεσες συνέπειες γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας. Ἡ τάση αὐτὴ ἔγινε γνωστὴ ὡς «κοινωνικὴ θεωρία τῆς Τριάδας» ἢ ἁπλῶς «κοινωνικὴ Τριάδα». Σύμφωνα μὲ τοὺς ὑποστηρικτές της, ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς μία οὐσία μὲ τρία Πρόσωπα, ἀλλὰ αἰώνια κοινωνία ἀγάπης, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει πρότυπο γιὰ κάθε ἀνθρώπινη σχέση.

Ἡ ἀκαδημαϊκή ἁγιοποίησις τοῦ Μητρ. Ζηζιούλα.

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου

  Κατὰ τὴν πρόσφατη 3η Ἐτήσια Διάλεξη «Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας» ποὺ ἔλαβε χώρα στὴ Θεολογκὴ Σχολὴ τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, διατυπώθηκε ἀπὸ τὸν ἐξ Ἀμερικῆς προσκληθέντα ὁμιλητή, τὸν π. Ἀλέξιο Torrance, Καθηγητὴ Βυζαντινῆς Θεολογίας στὸ Πανεπιστήμιο Notre Dame, μιὰ θέση ἰδιαιτέρως βαρύνουσας σημασίας: ὅτι ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Περγάμου ἀποτελεῖ τὴν «ἐνσάρκωση τῆς ὀρθόδοξης θεολογικῆς συνειδήσεως στὴν ἀνατολή». Ἡ ἀποφθεγματικὴ αὐτὴ διατύπωση ἐγείρει σοβαρά δογματικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιτρέπεται νὰ προσπεραστοῦν χάριν ἀκαδημαϊκῆς ἁβροφροσύνης. 

  Τὸ γεγονὸς ὅτι μιὰ τέτοια ἰσοπεδωτικὴ θέση φιλοξενεῖται καὶ προβάλλεται χωρὶς ἀντίλογο ἐντὸς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν — ἑνὸς θεσμοῦ ποὺ ἱστορικὰ ὀφείλει νὰ ἀποτελεῖ τὸν θεματοφύλακα τῆς πατερικῆς παραδόσεως στὴν Ἑλλάδα — προκαλεῖ ἀνησυχία. Δείχνει μιὰ τάση ἄκριτης ἀποδομῆς καὶ προσπάθειας ἀκαδημαϊκῆς ἁγιοποιήσεως ἑνὸς σύγχρονου στοχαστῆ, ἡ θεολογία τοῦ ὁποίου, παρὰ τὴ λάμψη της στὸ ἐξωτερικό, παρουσιάζει ριζικὲς καὶ προβληματικὲς ἀποκλίσεις ἀπὸ τὴν αὐθεντικὴ ἁγιοπατερικὴ ὀντολογία.

Νόσος καὶ θεραπεία στὴν Ὀρθόδοξη Θεολογία. Ἰωάννης Ζηζιούλας Μητροπολίτης Περγάμου

Πῶς ἐννοεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία, καὶ πῶς πρέπει νὰ ἀντιλαμβάνεται ἡ Ἐκκλησία, τὴ νόσο καὶ τὴ θεραπεία, ἂν καὶ ὄχι μὲ σχήματα καὶ ἔννοιες ἰδεοκρατικές, φυσιοκρατικὲς ἢ ψυχολογικο – χρηστικές; Στὴν προσπάθεια νὰ δώσουμε κάποια ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτό, ἂς δανεισθοῦμε ἀπὸ τὴν πατερικὴ θεολογία τὶς ἀκόλουθες θεμελιώδεις ἀρχές:

1. Ἡ νόσος, ἡ κάθε μορφῆς νόσος, ἀποτελεῖ συνέπεια τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἀρρώστια συνδέεται μὲ τὴν ἁμαρτία, καὶ ὄχι μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση. Δὲν εἶναι «φυσικό», συνεπῶς, νὰ ἀρρωσταίνει ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ ἀφύσικο, «παρὰ φύσιν». Αὐτό, ἐκ πρώτης ὄψεως, φαίνεται νὰ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ θέση ποὺ ὀνομάσαμε φυσιοκρατικὴ ἢ ἰδεοκρατική: θεραπεία καὶ ἴαση στὴν περίπτωση αὐτὴ φαίνεται νὰ σημαίνουν συμμόρφωση πρὸς τὴ φύση. Ἐν τούτοις, ὁρισμένες διευκρινίσεις μᾶς φέρουν μακριὰ ἀπὸ κάθε φυσιοκρατικὴ ἀντίληψη. Ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου καθαυτή, ἐπειδὴ προέρχεται ἀπὸ τὸ μηδέν, εἶναι τρεπτή, δηλαδὴ ρέπει πρὸς τὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο, καὶ συνεπῶς πρὸς τὴν ἀρρώστια. Ἀλλὰ ἡ ἴδια φύση μπορεῖ ἐπίσης νὰ ὑπερβεῖ τὴ ροπὴ αὐτή, ὄχι μὲ δυνάμεις ἐγγενεῖς σ’ αὐτήν, ἀλλὰ ἂν ἑνωθεῖ μὲ τὸν ἄφθαρτο καὶ αἰώνιο Θεό. Ἡ ὑπέρβαση αὐτὴ τῆς ἐγγενοῦς στὴν ἀνθρώπινη φύση τρεπτότητας καὶ φθορᾶς ἔχει δοθεῖ στὸν ἄνθρωπο ὡς «λόγος», ὡς τελικὸς προορισμός, τοῦ ὁποίου ἡ πραγμάτωση ἀνατέθηκε στὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου ὡς προσώπου: ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ὡς ἐλεύθερο πρόσωπο κλήθηκε νὰ κατευθύνει τὴ φύση εἴτε πρὸς τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό της, εἴτε πρὸς τὸ πέραν τοῦ ἑαυτοῦ της, τὸ Θεό. Ἡ ἐλεύθερη ἐπιλογὴ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ, ὑπῆρξε ἡ πρώτη ἀπὸ αὐτὲς τὶς δύο (τροπὴ τῆς φύσεως πρὸς τὸν ἑαυτό της), καὶ ἔτσι ἡ νόσος ἀπὸ δυνατότητα φυσική, ἔγινε πραγματικότητα φυσική. Δὲν εἶναι πλέον δυνατὸν νὰ μὴ νοσεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση· ἡ νόσος ἔγινε φαινόμενο «φυσικό», ὄχι ὅμως γιατί αὐτὸ ἦταν ἀναπόφευκτο, ἀλλὰ γιατί ἐκεῖ ὁδήγησε τὰ πράγματα ἡ ἀνθρώπινη ἐλευθερία. Οἱ συνέπειες αὐτῆς τῆς θέσεως γιὰ τὴ θεραπεία θὰ φανοῦν ἐλπίζουμε πιὸ κάτω.

Ναυπάκτου Ιερόθεος: Τρεις σύγχρονοί μας θεολόγοι

Του Σεβ. Μητροπολίτου Ναυπάκτου καί Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Στήν ἐποχή μας ἀναδείχθησαν πολλοί μεγάλοι Ἕλληνες θεολόγοι, οἱ ὁποῖοι μελέτησαν τά πατερικά κείμενα καί τήν διαχρονική παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί προσπάθησαν νά ἀπαντήσουν, βάσει αὐτῆς, στά σύγχρονα φιλοσοφικά, ὑπαρξιακά, κοινωνικά ρεύματα, ἤ ἔκαναν καί τό ἀντίστροφο, δηλαδή ἔχοντες ὑπ’ ὄψη ὅλα τά σύγχρονα ρεύματα πού ἐμφανίσθηκαν στήν Δύση, ἤτοι τόν Σχολαστικισμό, τόν Διαφωτισμό, τόν Γερμανικό ἰδεαλισμό, τόν Ὑπαρξισμό, τήν Ψυχανάλυση κ.ἄ, προσπάθησαν νά ἀρθρώσουν ἕναν σύγχρονο θεολογικό λόγο.

Μεταξύ αὐτῶν συγκαταλέγονται οἱ: Χρῆστος Γιανναρᾶς, Ἰωάννης Ζηζιούλας Μητροπολίτης Περγάμου, καί π. Ἰωάννης Ρωμανίδης, οἱ ὁποῖοι, ὄχι μόνον ὑπῆρξαν καθηγητές Ἑλληνικῶν Πανεπιστημίων καί δίδαξαν σέ πολλούς νεωτέρους θεολόγους, ἀλλά καί ἔγραψαν κείμενα μέ τά ὁποῖα ἐπηρέασαν πολλούς νεότερους θεολόγους καί ἐπιστήμονες ἄλλων ἐπιστημῶν.

Προχωρούμε ανάποδα (Σωτήρης Γουνελάς)

«Κάναμε ό, τι μπορούσαμε στην μετά τον Διαφωτισμό εποχή, για να καταστρέψουμε το μυθικό, να παραχωρήσουμε το μη λογικό στις «καλές τέχνες», τις οποίες διαφοροποιήσαμε από την σοβαρή φιλοσοφική σκέψη. Έτσι κατα­στρέψαμε την κοσμοθεωρία (η έμφαση στην λέξη κόσμος), την κατανόηση του κόσμου, στον οποίο ζούμε, ως μυστηρίου, ως ιερής πραγματικότητας πολύ πιο ευρύτερης από ό, τι το ανθρώπινο μυαλό μπορεί να συλλάβει ή να περιλάβει, ως μιας κοσμικής λειτουργίας, όπως περιγράφει τον κόσμο ο Έλληνας Πατέρας της Εκκλησίας Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής τον έβδομο αιώνα.»

Μητροπολίτου Περγάμου Ιωάννη, Η Κτίση ως Ευχαριστία, Ακρίτας, σ. 43.

«[…] υψώθηκε ένας ουμανισμός, ο οποίος ήθελε να είναι η συνέχεια του ελληνικού ουμανισμού, αλλά που υπήρξε ακριβώς το αντίθετό του. Για τους Έλληνες η φύση ήταν το μέτρο των πάν­των και η επιστήμη προσέφερε την αρετή. Στο εξής η φύση θα είναι αντικείμενο και η επιστή­μη θα προσφέρει την εξουσία […]για να γίνει δύ­ναμη και αναγγελία της βασιλείας του ανθρώπου, βίαιη ανάκριση της φύσης και κατάφα­ση της απόλυτης εξουσίας του υποκειμένου που την κατανοεί για να την κυριαρχήσει».

Συζητήσεις μεταξύ Χρήστου Γιανναρά και μητροπολίτη Ιωάννη Περγάμου (Ζηζιούλα)

Του Διονύση Σκλήρη

Με αφορμή την παρουσίαση του βιβλίου για τον Χρήστο Γιανναρά στη Θεσσαλονίκη, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας ένα μέρος από το κείμενό μου, που αφορά στις συζητήσεις μεταξύ Γιανναρά και μητροπολίτη Ιωάννη Περγάμου (Ζηζιούλα) στο σπίτι των Παπαγεωργίου, όπου συζητούσαν για τις ομοιότητες και διαφορές της θεολογίας τους:

"Δεν μπορώ βεβαίως να ξεχάσω ορισμένες συναντήσεις με τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη (Ζηζιούλα), που ήταν ο έτερος πνευματικός μας πατέρας. Μερικές από τις πιο ενδιαφέρουσες είχαν λάβει χώρα ύστερα από πρόσκληση του ιατρού Γεώργιου Παπαγεωργίου, που είναι ένα είδος πνευματικού μου «θείου», και της συζύγου του Σοφίας. Είχαμε τότε μια προσδοκία, -μήπως ψευδαίσθηση;- ότι αν οι δύο μεγάλοι θεολόγοι είχαν την ευκαιρία μετά από κάποιο τραπέζι να συζητήσουν, επί όσες ώρες χρειαστεί, τη σκέψη τους, λ.χ. τις ομοιότητες και τις διαφορές, θα μπορούσε να βγει κάτι, ίσως μια μεγαλύτερη αυτογνωσία ή ακόμη και μετατοπίσεις.

Περι της Δογματικής του Ζηζιούλα!

Περι της Δογματικής του Ζηζιούλα!
Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ, ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ, ΑΠΙΣΤΟΣ ΘΩΜΑΣ
             

Διδάχθηκε στην θεολογική Θεσ/νίκης και εκατοντάδες θεολόγοι την φύτεψαν στο κεφάλι τους, σαν Ορθόδοξη διδασκαλία. Μοιράστηκε σε φωτοτυπίες παντού σαν η φωνή της αλήθειας και οι νεότεροι την μελετούν και χάνουν την ψυχή τους κυριολεκτικά, εφόσον βρίσκεται αναρτημένη στο internet, στον ΟΟΔΕ, που με την αδιακρισία του, την πλασάρει για Ορθόδοξη διδασκαλία.Απίστευτη ανοησία, που δέν διορθώνεται, διότι ο ΟΟΔΕ έχει αλάθητες παν/κες απαιτήσεις. Παλαιότερα όλες οι κακοδοξίες προερχόταν από τους επισκόπους, σήμερα έρχονται από τα παν/μια.Περί Σωτηρίας το Κεφάλαιο: «Η λογική τής ενανθρωπήσεως απορρέει απο το γεγονός ότι ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο, για να τον καταστήσει μέτοχο τηςδικής του (υπάρχει και άλλη;) μακαριότητος! Συνεπώς, μέσα στα πλαίσια αυτής της προθέσεως (ένας περιορισμένος Θεός, κλεισμένος σε πλαίσια), αυτού του σκοπού του Θεού, δημιούργησε τον άνθρωπο σαν κρίκο μεταξύ του Θεού και του υλικού κόσμου. Και ο άνθρωπος θα γινόταν το σημείο εκείνο διά του οποίου ολόκληρη η Φύση θα μετείχε στην ζωή του Θεού»Αμέσως-αμέσως αποκαλύπτεται μία θεολογία επηρεασμένη απο το Filioque μέ μία ευκίνητη χρησιμοποίηση του διά. Διά του Υιού! Ξέρουμε πώς το Filioque, εξαφάνισε το Άγιο Πνεύμα, αφού για τους Λατίνους είναι η αγάπη του Πατρός προς τον Υιό και τανάπαλιν. Και εξαφάνισε και τον Υιό, αφού άφησε αντιπρόσωπο και ανεχώρησε.

ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΣΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΗΣΥΧΑΣΜΟΥ

Διδακτορισμός εναντίον ησυχασμού.

Πρίν λίγα χρόνια στη Γερμανία, στη διάρκεια μίας κληρικολαϊκής συνάξεως, Χριστιανός έθεσε το εξής ερώτημα, στον κλήρο ο οποίος έστρωνε ήδη το έδαφος για την ένωση και το κοινό ποτήριο, καταργώντας το Ορθόδοξο Βάπτισμα!

"Καλά, όλα όσα μας είπε ο Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός για τον Πάπα, θα τα ξεχάσουμε; Θα τα διαγράψουμε"; Για να πάρει την απάντηση του κλήρου! "Έλα ρε, εμείς εδώ έχουμε τόσα διδακτορικά ο καθένας μας, τον αγράμματο θα ακούσουμε"; Αυτή είναι η ουσία του Οικουμενισμού Αποτελείται απο δόκτωρες, διδάκτορες, με μεγάλο βιογραφικό και μεγάλο βιβλιογραφικό. Γι’αυτό και τα βιβλία τους, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων όσων ίπτανται ήδη στην σκούπα του Χάρυ Πόττερ, όπως ο Ζηζιούλας, ο Γιανναράς, ο Ράμφος είναι στην πραγματικότητα δελτία βιβλιογραφίας και βιβλιοπαρουσιάσεως. Όπως είναι τα διδακτορικά. Όπως είναι τα βιβλία του Λουδοβίκου, του Καλαιτζίδη, του Γιαγκάζογλου.

Κακοδοξίες Ζηζιούλα καί ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης

Ἐπιστολὴ Ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης

«Ἡρακλειανῷ αἱρετικῷ»

Ἐπανερχόμεθα στὴν σύγκριση τῶν κακοδοξιῶν Ζηζιούλα μὲ τὴν διδασκαλία καὶ ἑνὸς ἀκόμα πατρὸς τῆς Ἐκκλησίας, τοῦ ἁγίου Γρηγορίου Νύσσης καὶ συγκεκριμένα μὲ τὴν Ἐπιστολή του «Ἡρακλειανῷ αἱρετικῷ».

Ἐπαναλαμβάνουμε τὴν παράθεση ὅσων εἶχε πεῖ ὁ κ. Ζηζιούλας στὶς 23 Φεβρου­αρίου 2008 στὴν Ἀκαδημία τοῦ Βόλου. Ἐρωτώμενος γιὰ τὸ Μυστή­ριο τῆς Ἱεραρχίας, δὲν διστάζει νὰ συγκρίνει τὰ ἀσύγκριτα· τόλμησε νὰ εἰσαγάγει τὴν «εἰδωλολατρικὴ» ἔννοια τῆς ἀναλογίας μεταξὺ τῆς Ἱεραρχίας καὶ τῆς Ἁγίας Τριάδος, μὲ σκοπιμότητα νὰ δικαιολογήσει τὸ Πρωτεῖο τοῦ Πάπα! Μᾶς ἐδίδαξε, λοιπόν, τὴν κακόδοξη θεωρία ὅτι μέσα στὴν Ἁγία Τριάδα ἔχουμε «διαβάθμηση»! Ἂς ἀκούσουμε τοὺς κακόδοξους λόγους του:

«Προβληματισμοί σχετικά μὲ τοποθετήσεις τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννου Ζηζιούλα καὶ τοῦ Μακαριστοῦ Θεολόγου Χρήστου Γιανναρᾶ»

Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν

Τίτλος Ἐκπομπῆς: «Προβληματισμοί σχετικά μὲ τοποθετήσεις τοῦ Μακαριστοῦ Μητροπολίτου Περγάμου Ἰωάννου Ζηζιούλα καὶ τοῦ Μακαριστοῦ Θεολόγου Χρήστου Γιανναρᾶ»

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: Φώτης Σχοινάς - Δρ. Φιλοσοφίας ΕΚΠΑ 

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: Δημήτρης Χιωτακάκος - Δρ. Πληροφορικής κ Τηλ/νιών 

 «Ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν». Ἡ διαδικτυακή ἐκπομπή τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν Μὲ τὸν Χαράλαμπο Ἂνδραλη καὶ τον Δημήτρη Χιωτακάκο.

youtube.com

Τὰ περὶ “Πρώτης Χιλιετίας” καὶ περὶ “Διῃρημένης Ἐκκλησίας”

Φωτο: François Malan

Τὰ περὶ “Πρώτης Χιλιετίας” καὶ περὶ “Διῃρημένης Ἐκκλησίας”

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, Θεολόγου

  Σὲ ἄρθρο τοῦ Gianni Valente στὴ Vatican insider, ἡμερομηνίας 9 Δεκεμβρίου 2014 τὸ ὁποῖο τιτλοφορεῖτο, «Ἰωάννης Περγάμου: τὸ Φανάρι σὲ μία “προκαταβολὴ” γιὰ τὴν πλήρη κοινωνία» (Ioannis di Pergamo: al Fanar un “anticipo” della piena comunione) ἀνεφέροντο μεταξὺ ἄλλων τὰ ἀκόλουθα: «Ἡ Καθολικὴ Ἐκκλησία “δὲν προτίθεται νὰ ἐπιβάλλει καμιὰ ὑποχρέωση”, γιὰ νὰ φτάσουμε στὴν πλήρη κοινωνία μὲ τοὺς Ὀρθόδοξους Χριστιανούς».

Μετανεωτερικὸν πρόσωπον ἄνευ-φύλου: Εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας;

Γράφει ὁ π. Γεώργιος Ἀναγνωστόπουλος

Κριτικὴ θεώρησις μιᾶς θεολογικῆς προτάσεως περὶ Θεϊκοῦ καὶ ἀνθρωπίνου προσώπου

  Σὲ μία προσωπικὴ συζήτηση μὲ γνωστὸ θεολόγο, σὲ μία ἔξαρση τοῦ λόγου του, δήλωσε: «Ἐγώ, γιὰ τὴν ἱεραρχικότητα στὸ Θεὸ δίνω καὶ τὴ ζωή μου”! Ὁ συνομιλητής μου ἀκολουθοῦ­σε τὸ πνεῦμα, καὶ ὑποστήριζε τὶς θεολογικὲς ἀρχὲς τοῦ διεθνῶς γνωστοῦ Μητροπολίτη Ἰωάννη Ζηζιούλα († 2023). Ὁ μὴ ἐξοικειωμένος ἀναγνώστης μὲ τὸ ὅλον τῆς θεολογίας τοῦ Μητροπολίτη, ἴσως διερωτηθεῖ ποιὰ ‘ἱεραρχικότητα’ συγκινοῦ­σε τὸ θεολόγο συνομιλητή μου, σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε νὰ εἶναι ἕτοιμος νὰ θυσιάσει τὸν ἑαυτό του γιὰ τὸ μεγάλο του ἰδε­ῶδες[i];

 Συσχετίζω τὴν ζωηρὴ ἐκείνη ἀνάμνηση τῆς παραπάνω συζητήσεως μὲ τὸ ζήτημα ποὺ τέθηκε ἀπὸ βουλευτή, καθηγήτρια τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν καὶ πρεσβυτέρα, ἡ ὁποία ἐπιχειρηματολόγησε ὑπὲρ τοῦ νομοσχεδίου γιὰ τὸν ‘γάμο’ τῶν ὁμοφυλοφίλων, ἐν ἀναφορᾷ πρὸς τὸν θεολογικὸ λόγο τοῦ Μητροπολίτη Ἰωάννη Ζηζιούλα (στὸ ἑξῆς: “ΜΙΖ”). Ἡ ἐπιχειρηματολογία τῆς πρεσβυτέρας-βουλευτοῦ προκάλεσε εὔλογο προβληματισμὸ καὶ δημόσιο διάλογο.

Τη χάρη τη θεωρούν ψυχή που ζωντανεύει και κινεί και ενεργοποιεί σαν σώμα τις ενέργειες των εντολών

Άγιος Γρηγόριος Σιναΐτης, Πώς είναι ο παράδεισος της Εδέμ;

 (Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

10. Ο παράδεισος είναι δύο ειδών, αισθητός και νοητός, δηλαδή ο παράδεισος της Εδέμ κι ο παράδεισος της χάρης.

Ο παράδεισος της Εδέμ (Γεν. 2, 8-13) είναι τόπος πολύ υψηλός, ως τον τρίτο ουρανό, όπως λένε όσοι διηγούνται γι’ αυτόν, φυτεμένος από το Θεό με κάθε είδος ευωδέστατα φυτά.

Και δεν είναι ούτε τελείως άφθαρτος, ούτε εντελώς φθαρτός, αλλά σε μια κατάσταση μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, ώστε να είναι πάντοτε γεμάτος από καρπούς, και να έχει διαρκώς και άνθη και άγουρους και ώριμους καρπούς.

Ὁ μ. Πατριάρχης Βουλγαρίας, ὁ ἀνασκευάσας ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

  Ὁ μ. Πατριάρχης Βουλγαρίας Νεόφυτος ἀνασκεύασε μὲ Ὀρθόδοξη παρρησία ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης. Αὐτὸ ἀποτελεῖ μία λαμπρὴ σελίδα στὴν ἱστορία τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

  Ὅσο κι ἂν ἀπαξιώθηκε ἡ στάση αὐτὴ τοῦ μ. Πατριάρχη Βουλγαρίας Νεοφύτου, στὴ συνείδησή μας θὰ εἶναι ὁ Πατριάρχης ἐκεῖνος ποὺ μαζὶ μὲ τὸν Πατριάρχη Γεωργίας, ἀντέταξε λόγον Ὀρθοδοξίας γιὰ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦσαν ἐκκλησιολογικὲς στρεβλώσεις.

O Άγιος Νικόλαος και το χαστούκι στον Άρειο

Ὑπάρχει μία τάση ἀπὸ διαφόρους νὰ σπιλωθεῖ ὁ Ἅγιος Νικόλαος ἐπειδὴ χαστούκισε τόν αἰρετικὸ Ἄρειο εἰς τὴν Α΄ Σύνοδο τῆς Νικαίας το 325 μ.Χ.

ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ

Τὴν ἐποχὴ τοῦ Μ. Κωνσταντίνου ἐμφανίζεται καὶ ὁ αἱρετικὸς Ἄρειος. Ὃ Ἄρειος πρέσβευε καὶ διαλαλοῦσε περίτρανα ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶναι Θεὸς ἀλλὰ κτίσμα καὶ ποίημα τοῦ Θεοῦ. Ἂν καὶ καθαιρεῖται, ἐξακολουθεῖ νὰ ὑποστηρίζει σθεναρὰ τὴν ἄποψή του, μὲ συνέπεια νὰ παρασύρονται ἀρκετοὶ ἀπὸ τὰ κηρύγματά του καὶ νὰ ἐπικρατεῖ στὶς τάξεις τῆς Ἐκκλησίας μεγάλη σύγχυση. Βλέποντας ὁ Μ. Κωνσταντῖνος τὸ πρόβλημα ποὺ εἶχε δημιουργηθεῖ, συγκαλεῖ σὲ σύσκεψη ὅλους τούς Ἀρχιερεῖς καὶ τοὺς πρώτους τῶν...Μοναχῶν στὴ Νίκαια, γιὰ νὰ ἀποδειχθεῖ ποιὸς τελικὰ ἔχει δίκαιο.

Ἐπιφανεῖς ἀρχιερεῖς καὶ Μοναχοί, ἀνάμεσα στοὺς ὁποίους καὶ ὁ Ἅγιος Νικόλαος συγκεντρώνονται στὴ Νίκαια τὸ 325 μ.Χ. στὴν Α΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ τίθενται ἀντιμέτωποι τοῦ Ἀρείου. Ἡ συζήτηση εἶχε ξεκινήσει καὶ ἡ ἀγωνία ἦταν μεγάλη. Βλέποντας σὲ κάποιο χρονικὸ σημεῖο ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὅτι ὁ Ἄρειος προσπαθεῖ νὰ ἀποστομώσει τοὺς ἀρχιερεῖς, κινούμενος ἀπὸ ἱερὴ ἀγανάκτηση σηκώθηκε καὶ κατάφερε δυνατὸ ράπισμα στὸν Ἄρειο.

"αὐτοὶ ποὺ ἔχουν σεξουαλικὲς ἰδιαιτερότητες." Ἀπὸ τὸ Σαμπεζὺ προετοίμαζαν τὴν ἀκύρωση τῆς ἐκκλησιαστικῆς διδασκαλίας σχετικὰ μὲ τὴν ὁμοφυλοφιλία!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ παλαιὰ ὁμιλία τοῦ μακαριστοῦ π. Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου γιὰ τὰ αἴσχη τοῦ Σάμπεζυ

μὲ πρωταγωνιστὲς τὸν Περγάμου Ἰω. Ζηζιούλα(+), τὸν Μεσσηνίας Χρυσόστομο καὶ τὸν Δημητριάδος Ἰγνάτιο! 

● Παρουσιάζουμε μία ὁμιλία τοῦ μακαριστοῦ π. Κων/νου Στρατηγόπουλου, στὴν ὁποία μίλησε γιὰ τὸ«πραξικόπημα» ὑπὲρ τῆς ὁμοφυλοφιλίας, ποὺ προσπάθησε νὰ κάνει τότε στὸ Σάμπεζυ ὁ μητροπολίτης Περγάμου κ. Ἰωάννης Ζηζιούλας, τὸν ὁποῖο οἱ Οἰκουμενιστὲς ὑμνοῦν ὡς Ἅγιο, ἔχοντας δίπλα του τοὺς γνωστοὺς καινοτόμους: τὸν Δημητριάδος Ἰγνάτιο καὶ τὸν Μεσσηνίας Χρυσόστομο!!! Ἔτσι θὰ καταλάβει ὁ κάθε πιστὸς πόσο καιρὸ δούλευαν οἱ Οἰκουμενιστὲς γιὰ νὰ διαλύσουν τὴν Ἐκκλησία καὶ ποιὰ τρομερὴ εὐθύνη φέρουν οἱ ὀνομαζόμενοι εὐσεβεῖς ποιμένες ποὺ ἐνῶ ἔβλεπαν τὶς οἰκουμενιστικὲς μεθοδεύσεις ἀντὶ νὰ ἀντισταθοῦν ἐγκαίρως, ἔκαναν... Οἰκονομία, μὲ τὸ ἀποτέλεσμα, οἱ ἔνοχοι ἀντὶ νὰ τιμωρηθοῦν νὰ κατέχουν ἀκόμα τοὺς ἐπισκοπικοὺς θρόνους.

Πρός τους ακρίτως ταυτίζοντας Πρόσωπο και Υπόσταση στην Ορθόδοξη Χριστιανική Θεολογία

Σπύρος Τσιτσίγκος

«Σαβέλλιος μὲν πρὸς  Ἰουδαίους βλέπων… προσώπων συγχέων  ὑπόστασιν»1.

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ
Ἡ ἑλλαδική Θεολογία, τὰ τελευταῖα χρόνια, φαίνεται ὅτι ἔχει ὑποστεῖ μία, κατά τὴ γνώμη μας, ἐμμονὴ ἀλλὰ ταυτόχρονα καὶ ἀλλοίωση (ἀφοῦ δέν ἀρνούμαστε, φυσικὰ, τήν προαγωγὴ τῆς Ἱερᾶς Παράδοσης, τήν αὔξηση καὶ τὴν προκοπὴ τῆς πίστεως καὶ τόν ἐκσυγχρονισμό2, ἀλλά τόν ἐκμοντερνισμό, τήν ἐκκοσμίκευση καὶ τήν ἀλλοτρίωσή της) σχετικὰ μὲ τὴ λεγόμενη «θεολογία τοῦ προσώπου», ὡσάν νὰ εἶναι σύνηθες καὶ θεμιτὸ, δίκην Προτεσταντῶν, ὀρθοδόξως θεολογικὰ νὰ «κατασκευάζει» ὁ καθένας καὶ κατὰ τὸ δοκοῦν, λ.χ. γιὰ λόγους (μετα-Πατερικοῦ) μετα-νεωτερισμοῦ καὶ προσαρμογῆς (καὶ ὄχι συγκατάβασης) πρός τὴ σύγχρονη κοινωνικὴ καὶ πολιτισμικὴ πραγματικότητα, κατὰ καιρούς ἐπὶ μέρους «θεολογίες» (ἤ ἀκόμα καὶ Θ. Λειτουργίες), καὶ μάλιστα αὐθαίρετα, ἀτομιστικὰ, μονιστικὰ καὶ αὐταρχικὰ.

Σεβασμιώτατε και πεφιλημένε διδάσκαλε, “τά σά ἐκ τῶν σῶν»

Εις μνήμην

Μητροπολίτου Περγάμου και Ακαδημαϊκού Ιωάννου (Ζηζιούλα)

Καθηγητού της Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας,

διδάκτορος του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών

Σταύρου Γιαγκάζογλου

Αν. Καθηγητή Τμήματος Θεολογίας ΕΚΠΑ

Σεβασμιώτατε Μητροπολίτα Λαοδικείας, εκπρόσωπε του Παναγιωτάτου και Οικουμενικού Πατριάρχου μας,

Σεβασμιώτατοι, Θεοφιλέστατοι,

Εντιμώτατοι, Ελλογιμώτατοι,

Σεβαστοί πατέρες,

Αδελφοί και αδελφές εν Κυρίω,

Εκ μέρους του Πρυτάνεως του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και του Κοσμήτορος της Θεολογικής Σχολής, της οποίας ο Μητροπολίτης Γέρων Περγάμου Ιωάννης υπήρξε απόφοιτος (1955) αλλά και διδάκτωρ (1965), θα επιχειρήσω να καταθέσω λίγες σκέψεις για το έργο και τη θεολογική κληρονομιά του επί σαράντα και πλέον έτη σεβαστού και πεφιλημένου διδασκάλου μου στους ανοικτούς ορίζοντες και δρόμους της ορθόδοξης θεολογίας.

Ιωάννης Ζηζιούλας: Ο καινοτόμος θεολόγος του αιώνα μας με τις επαναστατικές και συχνά «αιρετικές» αντιλήψεις!

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Ο λαός μας λέει «ο αποθανών δεδικαίωται». Και πολύ σωστά, αφού δεν οφελεί να κατακρίνουμε έναν άνθρωπο από την στιγμή που βρίσκεται στα χέρια του Δικαιοκρίτη Χριστού.

Όμως όταν πρόκειται για δημόσιο πρόσωπο, που έχει αναπτύξει δικές του θεωρίες και έχει δημιουργήσει τομές, τότε μια καλόπιστη κριτική, έστω και μετά θάνατον, νομίζω πως οφελεί όλους εμάς «τους ζώντες περιλειπώμενους».

Είναι αλήθεια ότι με την εκδημία του Μητροπολίτη Γέροντος Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα η Εκκλησία μας έχασε έναν φωτεινό Ιεράρχη, ένα μεγάλο θεολογικό μυαλό. Και η Ορθόδοξη Θεολογία φτώχυνε επειδή ακριβώς ήταν εκείνος ο οποίος την εμπλούτισε όσο ζούσε κατά τρόπο μοναδικό και πολλές φορές προχωρημένο, στα όρια του αιρετικού.

Αλλά ποιος μεγάλος του πνεύματος δεν έσπασε την καθεστηκυία τάξη της εποχής του για να ορθώσει τον δικό του λόγο, για να ξεχωρίσει και έτσι να ενταχθεί στο πάνθεο των μεγάλων;

Κατά Γιαγκάζογλου, ΚΑΤΑ ΖΗΖΙΟΥΛΑ

Μικρή έρευνα στο δοκίμιο του «Προλεγόμενα στη θεολογία των ακτίστων ενεργειών»Εκδοθέν από τις εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, το 1992

Το βιβλιαράκι αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από τον όγκο του, για την κακοδοξία του κ.Ζηζιούλα. Ο ίδιος μάς πληροφόρησε, πως ευτυχώς που ο κ.Γιαγκάζογλου μάς διευκρίνισε τί ήθελε να πεί ο Άγιος Γρηγόριος (Παλαμάς), κάτι που δεν έχει γίνει με τον Άγιο Συμεών τον Ν.Θεολόγο. Ευτυχώς δηλ. που προσάρμοσε τον Άγιο Γρηγόριο στην θεολογία του Ζηζιούλα, κάτι που δεν μπορεί να γίνει ακόμη με την θεολογία του Αγίου Συμεώνος.

Αυτό σημαίνει λοιπόν πως το βιβλιαράκι αυτό κακοποιεί την διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου, και αυτό ακριβώς θα προσπαθήσουμε νά δείξουμε. Θά ξεκινήσουμε παραθέτοντας τα κατάλληλα χωρία από τούς λόγους του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά και του Γρηγορίου του Θεολόγου, για να φανούν καθαρά οι παραποιήσεις που επιβλήθηκαν και έγιναν καθεστώς στην σύγχρονη Ορθόδοξη θεολογία!

Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος, Λόγος ΚΘ’.