Utopia: Το ζοφερό μας μέλλον! – Δείτε τη βραβευμένη μικρού μήκους ταινία του Ελληνοαυστραλού σκηνοθέτη Κώστα Νίκα με θέμα την κατάργηση των μετρητών και την ηλεκτρονική φυλακή

Σημείωση: Οι ελληνικοί υπότιτλοι ενεργοποιούνται πατώντας κάτω δεξιά στο βίντεο το κουμπί δίπλα στις ρυθμίσεις

 

Ο Τζακ μόλις επέστρεψε στην πατρίδα του στην Αυστραλία μετά από πάνω από μια δεκαετία μακριά στον παράδεισο. Αλλά αφού συναντήθηκε στο αεροδρόμιο με τον αδελφό του Φρανκ, ο Τζακ ανακαλύπτει ότι η χώρα έχει αλλάξει ριζικά. Οι πολίτες αναφέρουν και βεβαιώνουν πρόστιμα ο ένας για τον άλλον για διάφορες αστικές παραβάσεις, χρησιμοποιώντας τα κινητά τους τηλέφωνα για να καταγράφουν και να ανεβάζουν αδικήματα σε εγκεκριμένη κυβερνητική εφαρμογή.

 Το “Utopia” κέρδισε δύο διεθνή βραβεία, συμμετείχε σε περισσότερα από δέκα κορυφαία φεστιβάλ ταινιών, ανάμεσα τους και το παγκοσμίου φήμης UTOPIALES στη Γαλλία, ως μία από τις 35 καλύτερες ταινίες επιστημονικής φαντασίας για το 2020 ενώ βρίσκεται ανάμεσα στις επίσημες επιλογές της Omeleto, μίας από τις μεγαλύτερες πλατφόρμες προβολής ταινιών μικρού μήκους.

Κυριακή Ε’ Λουκά: Η παραβολή του πλουσίου και του φτωχού Λαζάρου (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ιστ’ 19-31)

Οι άνθρωποι αγωνίζονται για τα υπάρχοντά τους εδώ στη γη. Οι εξαντλητικοί και ανώφελοι διαπληκτισμοί τους δεν έχουν τέλος. Αχ, άνθρωποι! Πού ανήκετε; Είστε κοπάδι που μάχεστε για ένα βοσκοτόπι. Ο ιδιοκτήτης τόσο του κοπαδιού όσο και του λιβαδιού στέκεται και κοιτάζει με έκπληξη το κοπάδι του να διαπληκτίζεται για τη βοσκή του, όταν τόσο το κοπάδι όσο και η βοσκή ανήκουν σ’ εκείνον.

Οι άνθρωποι θυμούνται πολλά πράγματα. Ένα μόνο πράγμα δε θυμούνται ποτέ, όσο συχνά και να τ’ ακούνε: πως έρχονται γυμνοί σ’ αυτόν τον κόσμο, χωρίς να κουβαλάνε τίποτα μαζί τους, και γυμνοί ξαναφεύγουν.

Οι άνθρωποι μοιράζουν τη γη αυτή, αν και ποτέ σχεδόν δεν καταφέρνουν να το κάνουν σωστά. Προστατεύουν τα όρια της γης τους με τη ζωή τους. Και παρ’ όλα αυτά, τα σύνορα μετακινούνται. Το πιο φτηνό πράγμα συνήθως καταλήγει πολύ ακριβότερο. Οι άνθρωποι δε διαφωνούν σ’ αυτό, αλλά δίνουν στο τρομερό κόστος τα επίθετα «δικαιοσύνη» ή «πατριωτισμός» ή κάποιο άλλο βολικό όνομα. Το μόνο που δε λένε ποτέ, είναι πως συνιστά παραφροσύνη να πεθαίνουν πρόβατα για μια αγκαλιά χόρτα, όταν τα χόρτα είναι εκεί για να στηρίξουν τη ζωή, όχι για άλλο λόγο.

Κυριακή Ε’ Λουκά: Ο θάνατος (π. Αθανάσιος Μυτιληναίος)

[Λουκά 16, 19-31]

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία που εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 31-10-1999

Ακούσαμε όλοι, αγαπητοί μου, την σπουδαιοτάτην παραβολήν του πλουσίου και του Λαζάρου. Στην παραβολή αυτή δίδονται πολλές απαντήσεις που ενδιαφέρουν όλους τους ανθρώπους. Μία απάντησις είναι ότι ο θάνατος είναι ένα καθολικό φαινόμενο. Ότι δηλαδή όλοι οι άνθρωποι πεθαίνουν, σε μικρή ή μεγάλη ηλικία και σε όποια κοινωνική κατάσταση κι αν βρίσκονται. Πλούσιοι και φτωχοί. Όλοι πεθαίνουν.

Μας πληροφορεί, λοιπόν, η παραβολή του πλουσίου και του Λαζάρου ότι «ἐγένετο ἀποθανεῖν τὸν πτωχόν…ἀπέθανε δὲ καὶ ὁ πλούσιος καὶ ἐτάφη». «Και ο ένας πέθανε και ο άλλος πέθανε». Και δεν είναι απαραίτητο σαν θέμα πίστεως αυτό. Γιατί απλούστατα είναι μία καθημερινή πραγματικότητα, που την ζούμε όλοι μας. Εξάλλου λέγει ο Ψαλμωδός: «Τίς ἐστιν ἄνθρωπος, ὅς ζήσεται καί οὐκ ὄψεται θάνατον; (: Ποιος άνθρωπος που υπάρχει, -λέγει- που να μην δοκίμασε τον θάνατον;)». Και τον θάνατον όλοι τον βλέπομε και τον γνωρίζομε. Εκείνο που μας αποκαλύπτεται, όμως, είναι ότι μετά θάνατον υπάρχει άλλη ζωή. Αυτό δεν το ξέρουμε. Μας αποκαλύπτεται. Βλέπομε μόνον το φαινόμενον του θανάτου. Και αυτή η ζωή δεν είναι στην ποιότητά της όμοια – κι αυτό μας αποκαλύπτεται- με εκείνη που ζήσαμε σε τούτη την ζωή. Αν φυσικά δεν υπάρξει μετάνοια. Όποια η ζωή μας εδώ, εκεί και η ζωή εκεί. Ίδια ποιότητα.

Τι είναι ο θάνατος; Ένα βαθύ μυστήριο, που έξω από την αποκάλυψη του Θεού, δηλαδή να μας το αποκαλύπτει ο Θεός τι είναι, τίποτα δεν μπορούμε να γνωρίζομε. Ο θάνατος είναι ένας ακατανόητος παραλογισμός. Πώς, δηλαδή, ο άνθρωπος, αυτό το θαυμαστό δημιούργημα του Θεού, που έβαλε τόση επιμέλεια για να το δημιουργήσει και δημιουργήθηκε, για να υπάρχει, φθάνει να εξαφανίζεται; Να γιατί είναι ένας παραλογισμός ο θάνατος.

Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου;

Ποιά εἶναι ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου;

Ἀποσπάσματα ὁμιλίας Ἀστερίου Ἐπισκόπου Ἀμασείας, ἀπό τό κατά Λουκᾶν Εὐαγγέλιον εἰς τόν πλούσιον καί εἰς τόν Λάζαρον (1). 

«Ἄνθρωπός τις ἦν πλούσιος καί ἐνεδιδύσκετο πορφύραν καί βύσσον». 

«Πτωχός δέ τις ἧν ὀνόματι Λάζαρος». 

Εἶναι διπλῆ ἡ ἔννοια τῆς πτωχείας τοῦ Λαζάρου· δηλώνει ἀφ’ ἑνός μέν τήν ἔλλειψη τῶν ἀναγκαίων, ἀφ’ ἑτέρου δέ τήν μετριοφροσύνην καί τήν ταπεινότητα τοῦ ἤθους. 

Δέν ἐπαινεῖται ὁ κατ’ ἀνάγκην πτωχός, ἀλλά θαυμάζεται ἐκεῖνος πού ἔχει καί ἐσωτερικήν μετριοφροσύνην. 

ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗ ΒΙΤΡΙΝΑ (Κυριακή Ε΄ Λουκά)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στην ωραιότατη παραβολή του Χριστού για τον πλούσιο και τον φτωχό Λάζαρο,διαφαίνεται η μεγάλη δυσκολία του ανθρώπου να αποδεχθεί πράγματα που διαφεύγουν τον άμεσο έλεγχό του, είτε διά της λογικής, είτε διά των αισθήσεών του. Και αυτό ισχύει ιδιαίτερα για όσα ανήκουν στον επέκεινα κόσμο, τον μη βλεπόμενο, που δεν εμπίπτει στην άμεση παρατήρηση ή στην αναντίρρητη λογική απόδειξη, στις μόνες δηλαδή προσιτές και αποδεκτές μεθόδους που προσπορίζουν πιστοποιημένη γνώση στον άνθρωπο. 

Διδασκαλίες για υπερφυσικές πραγματικότητες, για ουράνιες ή υποχθόνιες υποστάσεις, για θεϊκή αποκάλυψη ή πλάνη δαιμονική, αντιμετωπίζονται με ιδιαίτερο σκεπτικισμό (Κυριακή Ε΄Λουκά).

Οι διάφοροι σταυροί της ζωής μας. Δημήτριος Παναγόπουλος

Οι διάφοροι σταυροί της ζωής μας

Δημήτριος Παναγόπουλος 

Οι διάφοροι σταυροί της ζωής μας, όπως είναι της ασθενείας και δυσκολιών μας συνετίζουν και ταπεινώνουν. Ξέρετε ότι, όταν είμαστε με άδεια χέρια, τρέχουμε, πηδάμε και κάνουμε όπως θέλουμε, άμα όμως είμαστε φορτωμένοι, περπατάμε σοβαρά, προσέχουμε. Έτσι είναι και όταν συμβαίνει κάτι στο σπίτι, σε ένα αγαπητό μας πρόσωπο ή κάτι άλλο μας συμβεί, μας κάνει πιο μυαλωμένους και κάπως προσεκτικούς. Αυτό λοιπόν είναι από τον Θεό ευλογημένο, αρκεί εμείς να εξετάσουμε σωστά τις διάφορες παιδαγωγικές επισκέψεις. Ο Απόστολος Παύλος γράφει προς τους Κορινθίους, ότι ο Θεός δίνει «συν τω πειρασμώ και την έκβασιν». Πολλές φορές δίνει τον πειρασμό, για να μας ταπεινώνει, για να μας καθηλώνει, αλλά από το άλλο μέρος μας βοηθάει κατά ένα τρόπο.

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ Ο ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΑΡΙΣΤΟΒΟΥΛΟΣ Ο ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΚΑΙ ΠΡΩΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

     Ένας από τους επιφανείς αποστόλους της ευρύτερης ομάδος, των Εβδομήκοντα, είναι ο άγιος απόστολος Αριστόβουλος. 

     Πατρίδα του ήταν η Κύπρος, είχε ιουδαϊκή καταγωγή, αναφέρεται ως αδελφός του αγίου αποστόλου Βαρνάβα και ήταν ένας από τους πάμπολλους Ιουδαίους ελληνιστές, οι οποίοι είχαν ενστερνιστεί τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική παιδεία και τον ελληνικό τρόπο ζωής. Άλλωστε αυτό μαρτυρεί και το ελληνικό όνομά του Αριστόβουλος, που σημαίνει αυτός που συμβουλεύει τα χρήσιμα. Αυτός που συμβουλεύει τα άριστα.

      Γεννήθηκε στις αρχές του 1ου μ. Χ. αιώνα και έλαβε σοβαρή ελληνική παιδεία.    Δυστυχώς δεν γνωρίζουμε περισσότερα για την πρότερη ζωή του. 

      Άνηκε στη χορεία των 70 Αποστόλων. Να επισημάνουμε εδώ πως εκτός από τους δώδεκα Αποστόλους, οι οποίοι επί τρία ολόκληρα χρόνια ακολουθούσαν τον Κύριο στις περιοδείες του στις πόλεις και τα χωριά της Παλαιστίνης, υπήρξαν αυτήκοοι του σωτηρίου κηρύγματος Του και αυτόπτες μάρτυρες του έργου και των θαυμάτων Του, στα ιερά Ευαγγέλια γίνεται λόγος και για εβδομήκοντα άλλους Αποστόλους. Τους επέλεξε από τους πολυπληθείς ακροατές Του. Ο Ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει: «Μετά δε ταύτα ανέδειξεν ο Κύριος καί ετέρους εβδομήκοντα καί απέστειλεν αυτούς ανά δύο προ προσώπου αυτού εις πάσαν πόλιν καί τόπον ου ήμελλεν αυτός έρχεσθαι. Έλεγεν ούν προς αυτούς· ο μεν θερισμός πολύς, οι δε εργάται ολίγοι. Δεήθητε ούν τού κυρίου τού θερισμού, όπως εκβάλη εργάτας εις τον θερισμόν αυτού. Υπάγετε· ιδού εγώ αποστέλλω υμάς ως άρνας εν μέσω λύκων. Μη βαστάζετε βαλλάντιον, μη πήραν, μηδέ υποδήματα, καί μηδένα κατά την οδόν ασπάσησθε· εις ην δ’ αν οικίαν εισέρχησθε, πρώτον λέγετε· ειρήνη τω οίκω τούτω καί εάν η εκεί υιός ειρήνης, επαναπαύετε επ’ αυτόν η ειρήνη υμών· ει δε μήγε, εφ’ υμάς ανακάμψει… καί θεραπεύετε τούς εν αυτή ασθενείς, καί λέγετε αυτοίς· ήγγικεν εφ’ υμάς η βασιλεία τού Θεού» (Λουκ.10,1-10). Αναφέρει ο ιερός Ευαγγελιστής επίσης ότι έστελνε αυτούς δύο μαζί να προπορευθούν από Αυτόν σε κάθε πόλη και τόπο, όπου επρόκειτο να πάει, να προπαρασκευάσουν τρόπον τινά το έδαφος, να προετοιμάσουν τις καρδιές να υποδεχθούν και να ακούσουν τον Κύριο.

Ἡ ψυχοθεραπευτικὴ ἀξία τῆς Βυζαντινῆς Ἐκκλησιαστικῆς μουσικῆς. Μπαλογιάννης Σταῦρος Ὁμότιμος Καθηγητὴς Ἰατρικῆς ΑΠΘ

Ἡ Βυζαντινὴ Ἐκκλησιαστικὴ μουσικὴ εἶναι μιὰ εἰρηνική, πνευματικὴ ψαλμωδία, ἡ ὁποία ἔχει ὡς σκοπὸ τὴν ἀνύψωση τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς ἀπὸ τὸν γήινο κόσμο εἰς τὸν οὐράνιο. Προκαλῶντας τὸ πνεῦμα τῆς γαλήνης, τῆς ἀπάθειας, τῆς ἠρεμίας, τῆς ἀποτελεσματικῆς ἐνδοσκόπησης, τῆς πραγματικῆς ἐνόρασης καὶ αὐτογνωσίας, ἡ Βυζαντινὴ μουσική, εἰς μιὰ ἁρμονικὴ συνύφανση μὲ τὴν βυζαντινὴ εἰκονογραφία τῶν ναῶν μας, γίνεται μιὰ ὁδὸς ἐξαγνισμοῦ τῆς ψυχοσωματικῆς ὑποστάσεως τοῦ ἀνθρώπου.

Εἰς τὸ ἀνθρώπινο νοῦ, ὁ ὁποῖος ὑποφέρει ἀπὸ τὴν συνεχῆ παρεμβολὴ τῆς συγχρόνου κοσμικῆς μουσικῆς καὶ τὴν ἐπιθετικότητα, τὴν ἀνησυχία, τὴν θλίψη, τὸν ἀνταγωνισμό, τὴν κυριαρχία, τὰ ἀπαιτητικὰ καὶ ἀναπόφευκτα ἀδιέξοδα τῆς συγχρόνου κοινωνίας, ἡ Βυζαντινὴ μουσικὴ εἶναι τὸ ἰδανικὸ φάρμακο γιὰ τὴν ἀποκατάσταση τῆς ἐσωτερικῆς ὁμοιοστάσεως καὶ τὴν ἐναρμόνιση τῶν ἀνώτερων νοητικῶν διεργασιῶν μὲ τὶς πνευματικὲς προσδοκίες καὶ ἀναβάσεις τῆς ψυχῆς.

Εἰς τὴν θέση τῆς ἐσωτερικῆς δυσαρμονίας, ἡ ὁποία συχνὰ ὠθεῖ εἰς ἀληθῆ σύγχυση τὰ ἀνθρώπινα συναισθήματα, ἡ Βυζαντινὴ μουσικὴ εἶναι ἱκανὴ νὰ εἰσαγάγει τὶς μοναδικὲς ἀξίες τῆς μετάνοιας, τῆς ταπεινότητας, τοῦ αἴνου, τῆς εὐχαριστίας καὶ τῆς εὐγνωμοσύνης, ἐγκαθιδρύοντας πραγματικὰ τὴν πολύτιμη ἐσωτερικὴ ἁρμονία. Εἰς τὸ ὑφιστάμενο τόσες ταλαντώσεις, δονήσεις καὶ μεταπτώσεις ψυχολογικὸ ὑπόβαθρο τοῦ ἀνθρώπου τῆς ἐποχῆς μας, ὁ ὁποῖος ἀσφυκτιᾷ ἀπὸ τὴν ματαιότητα καὶ τὸ βάρος τῶν συνεχῶν ἐφήμερων εὐδαιμονικῶν ἐπιδιώξεων, ἡ Βυζαντινὴ μουσικὴ προσφέρει ἕναν μυστικὸ θησαυρὸ γεμᾶτο πνευματικὸ ἄρωμα, εὐτυχία καὶ ἐξύψωση, μεταμέλεια, χαροποιὸ πένθος, ἠρεμία, εἰρήνη καὶ φῶς.

Με ἐπιτυχία πραγματοποιήθηκε ἡ ἐκδήλωση γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ Ζήτημα στὴ Χριστιανικὴ Ἑστία Πατρῶν (φωτό)

Με ἐπιτυχία πραγματοποιήθηκε ἡ ἐκδήλωση γιὰ τὸ Βορειοηπειρωτικὸ Ζήτημα στὴ Χριστιανικὴ Ἑστία Πατρῶν

Μὲ μεγάλη συμμετοχὴ κόσμου καὶ τὴν παρουσία πολλῶν ἱερέων πραγματοποιήθηκε τὴν Τετάρτη 28 Ὀκτωβρίου 2026, στὴ Χριστιανικὴ Ἑστία Πατρῶν, ἐκδήλωση ἀφιερωμένη στὸ Βορειοηπειρωτικὸ Ζήτημα. Τὴν ἐκδήλωση συνδιοργάνωσαν ἡ Χριστιανικὴ Ἑστία Πατρῶν καὶ οἱ Ἐκδόσεις Ἔαρ.

Τὴν ἐκδήλωση ἄνοιξε ὁ φιλόλογος κ. Ἠλίας Σκόνδρας, ὁ ὁποῖος καλωσόρισε τὸν ὁμιλητὴ καὶ τοὺς παρευρισκομένους. Κατὰ τὸν χαιρετισμό του, ἀναφέρθηκε στὸ νέο βιβλίο τοῦ κ. Κωνσταντίνου Χολέβα, μὲ τίτλο «Τα Σύγχρονα ἐθνικὰ θέματα τοῦ Ἑλληνισμοῦ», τὸ ὁποῖο μόλις κυκλοφόρησε ἀπὸ τὶς Ἐκδόσεις Ἔαρ.

Στη συνέχεια, τὸν λόγο ἔλαβε ὁ πολιτικὸς ἐπιστήμων καὶ συγγραφέας κ. Κωνσταντῖνος Χολέβας, ὁ ὁποῖος ἀνέπτυξε τὸ θέμα τοῦ Βορειοηπειρωτικοῦ Ζητήματος, ἀναδεικνύοντας τὴ σημασία του γιὰ τὴν ἱστορικὴ μνήμη καὶ τὸν Ἑλληνισμό.

Ἰδιαίτερο χρῶμα στὴ βραδιὰ ἔδωσαν οἱ χορωδίες τῶν ἀγοριῶν καὶ τῶν κοριτσιῶν τοῦ Δημοτικοῦ, τὰ «Χελιδόνια», οἱ ὁποῖες παρουσίασαν ἐθνικὰ τραγούδια, συνοδευόμενα ἀπὸ σχετικὲς προβολές.

Θέατρο σκιών ή εκκλησιαστικός άμβων;

Θέατρο σκιών ή εκκλησιαστικός άμβων;

Η περίπτωση του Κονάνου φαίνεται δεν μας συνέτισε. Γέμιζε ναούς και κατεχειροκροτείτο ο εν λόγω καθηρημένος αρχιμανδρίτης, που σήμερα προσπαθεί απελπισμένα να πληροφορήσει το πανελλήνιο για την καταπίεση που ένιωθε τόσα χρόνια που έπνιγε μέσα του το “φυσικό” πάθος του της ομοφυλοφιλίας... Η αίθουσα κατάμεστη προχθές για τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου σε εκδήλωση για τα Δημήτρια. Την ίδια ώρα απαγορεύθηκε στον εξαίρετο θεολόγο π. Πέτρο Χιρς να μιλήσει στις ίδιες εορταστικές εκδηλώσεις για τον μακαριστό και αγιασμένο Εφραίμ τον Αριζονίτη. Με εντολή από το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Φυσικά. Ο αντιοικουμενιστής αυτός συγγραφέας ιερέας χαλάει την πιάτσα…

Ερχόμαστε στον παπα Βαγγέλη. Να τον συμπαθήσουμε ή να δυσανασχετήσουμε μαζί του; Άγνοια, ημιμάθεια και αμετροέπεια, αφέλεια ή κάτι χειρότερο τον οδηγούν στις εκστομίσεις τόσων ανεπίτρεπτων για ιεροκήρυκα βλασφημιών και ασεβειών; Το βέβαιο είναι πως δεν ετοιμάζεται για τίποτε, αλλά οτιδήποτε κατεβάζει η γκλάβα του το εκτοξεύει και όποιον πάρει ο χάρος. Καταρχάς θα σημειώσουμε πως πρόκειται για ασέβεια, όταν η εκφορά του εκκλησιαστικού λόγου γίνεται εκ του προχείρου και άνευ στοιχειώδους προετοιμασίας. Δυστυχώς αυτό το φαινόμενο έχει καταστεί μόδα στις μέρες μας. Πού είσαι, μακαριστέ π. Αθανάσιε Μυτιληναίε, που ολόκληρη εβδομάδα κατέβαζες τόμους από τη βιβλιοθήκη σου για το κήρυγμά σου του σαββατοκύριακου;

Νέα επιδίωξη του Μητροπολίτη Περιστερίου για χειραγώγηση της εκκλησιαστικής συνείδησης προς την αποδοχή της ψευδοσυνόδου Κρήτης.

Νέα επιδίωξη του Μητροπολίτη Περιστερίου για χειραγώγηση της εκκλησιαστικής συνείδησης προς την αποδοχή της ψευδοσυνόδου Κρήτης.

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Δέκα (10) χρόνια μετά την επιχείρηση θεσμικής νομιμοποίησης του Οικουμενισμού στην Κρήτη (Κολυμπάρι, Ιούνιος 2016), κληρικοί και λαϊκοί οπαδοί της παναίρεσης "εορτάζουν" την μνήμη της με εκδηλώσεις, όπως αυτή που προαναγγέλλεται από την καλπάζουσα στην κούρσα της ηγεσίας της, Μητρόπολη Περιστερίου. 

Έτσι, την Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026 στον «φιλόξενο» (σε όλη την πανσπερμία αιρετικών) χώρο του επισκοπείου της Ι.Μ. Περιστερίου και με συντονιστή τον ίδιο τον Μητροπολίτη της, διοργανώνεται εκδήλωση με τίτλο «10 Χρόνια από την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης. Συντελεστές και Προοπτικές της». 

Η εκδήλωση συνδιοργανώνεται από το νεότευκτο της οικουμενιστικής του δράσης, «Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο Κανονικού και Εκκλησιαστικού Δικαίου»  και του «Εργαστηρίου Κανονικού Δικαίου» του ΕΚΠΑ. Ανάμεσα στους ομιλητές παρουσιάζονται ο Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος και η κα Ειρήνη Χριστινάκη - Καθηγήτρια του ΕΚΠΑ και Διευθύντρια του ανωτέρω Εργαστηρίου.

 Σύμφωνα με το ανακοινωθέν η Εκδήλωση είναι «αφιερωμένη στην ιστορική σημασία, την εκκλησιολογική παρακαταθήκη και τις προοπτικές της Συνόδου».

Ωστόσο, πίσω από τον επετειακό χαρακτήρα της εκδήλωσης διαφαίνεται μια σαφής επιδίωξη: Η αλλοίωση της υφιστάμενης δογματικής συνείδησης του πληρώματος έναντι της ψευδοσυνόδου και η διαμόρφωση ενός κλίματος «ορθοδόξου» εγκυρότητας και  εκκλησιολογικής αποδοχής της ώστε να μεταδοθεί και στα ευρύτερα στρώματα των πιστών.

Η θέα του Χριστού. Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ

Η θέα του Χριστού

Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ 

Θέλεις να δεις τον Ιησού Χριστό; «Έλα και δες», λέει ο απόστολός Του (Ιω. 1:47).

Ο Κύριος υποσχέθηκε στους μαθητές Του ότι θα είναι μαζί τους παντοτινά «ως τη συντέλεια του κόσμου» (Ματθ. 28:20). Και, πραγματικά, είναι μαζί τους μέσα στο άγιο Ευαγγέλιο και στα Μυστήρια της Εκκλησίας. Τον Χριστό δεν Τον βλέπουν όσοι δεν πιστεύουν στο Ευαγγέλιο. Αυτοί δεν Τον βλέπουν, γιατί είναι τυφλωμένοι από την απιστία.

Θέλεις ν’ ακούσεις τον Χριστό; Σου μιλάει με το Ευαγγέλιο. Μην περιφρονείς τη σωτήρια φωνή Του. Φύγε μακριά από την αμαρτωλή ζωή και άκου με προσοχή τη διδασκαλία Του, που είναι η αιώνια ζωή.

Θέλεις να σου φανερωθεί ο Χριστός; Ο Ίδιος σε διδάσκει πώς θα το πετύχεις: «Όποιος κρατά τις εντολές μου και τις εκτελεί, αυτός με αγαπά· κι αυτός που με αγαπά, θα αγαπηθεί από τον Πατέρα μου, κι εγώ θα τον αγαπήσω και θα του φανερώσω τον εαυτό μου» (Ιω. 14:21).

Η απόφαση De Oecumenismo και ό ἐθνικισμὸς τῆς Ὀρθοδοξίας ΧΡ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Σύνορο, τχ. 38 (Ιούνιος–Αύγουστος 1966), σσ. 98–107

Η απόφαση De Oecumenismo και ό ἐθνικισμὸς τῆς Ὀρθοδοξίας
ΧΡ. ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Ἡ ἀπόφαση «De Oecumenismo» τῆς δεύτερης Βατικανῆς συνόδου προϋποθέτει τη διάκριση τῆς ρωμαϊκῆς Ἐκκλησίας, ὡς τῆς μιᾶς καθολικῆς Ἐκκλησίας, ἀπὸ τις Ἐκκλησίες τῶν «ἀποσχισμένων ἀδελφῶν» (fratrum seiunctorum). Οἱ ὀρθόδοξες κριτικές ἐπεσήμαναν τη διάκριση, ὡς τη βασικὴν ἀδυναμία τῆς συνοδικῆς ἀπόφασης.

Παράλληλα, ωστόσο, ἡ ἀπόφαση ἐμφανίζει μια πρωτοτυπία ριζοσπαστική: Για πρώτη φορὰ τὸ θέμα τῆς καθολικότητας τίθεται σε μια διπλή βάση, θεολογικὴ καὶ ἱστορική. Ὁ «ἐπαναστατικός» χαρακτήρας τῆς συνοδικῆς ἀπόφασης” έγκειται στο γεγονός ότι ἡ Βατικανή σύνοδος άναγνωρίζει μὲ αὐτὴ τὴ θεολογική θεμελίωση τῆς καθολικότητας καὶ ἀποστολικότητας τῶν ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι θεωρεῖ κοινὴ τὴ θεολογική βάση τῆς καθολικότητας τόσο τῆς ρωμαϊκῆς ὅσο καὶ τῶν ὀρθόδοξων Ἐκκλησιῶν. Ἡ ἀναγνώριση δὲν τεκμηριώνεται μὲ μόνη τὴν ἀναφορὰ στην ἀποστολική διαδοχὴ καὶ στὸ κῦρος τῶν μυστηρίων, δὲν εἶναι μια «τυπική» μόνο ἀναγνώριση. Ἡ συνοδική ἀπόφαση βεβαιώνει ὅτι ὁλόκληρη ή θεολογική, λειτουργική καὶ πνευματική παράδοση τῆς ὀρθόδοξης ᾿Ανατολῆς εἶναι ἀπαραίτητη, ὅσο καὶ ἡ ἀντίστοιχη παράδοση τῆς Δύσης, γιὰ τὴν πληρότητα τῆς θεολογικῆς αὐτοσυνειδησίας τῆς Ἐκκλησίας. Παρά τη διαφορὰ τῶν σχημάτων καὶ τῆς νοοτροπίας, οἱ δυό παραδόσεις ἀλληλοσυμπληρώνονται καὶ ὁρίζουν τὴν καθολικότητα καὶ ἀποστολικότητα τῆς Ἐκκλησίας («ad plenam catholicitatem et apostolicitatem Ecclesiae pertinere». Κεφ. 3, § 17 - βλ. καί § 14.) Πιο συγκεκριμένα, ἡ ἀπόφαση ἀναφέρει στις ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες τῆς ᾿Ανατολῆς τη διατύπωση καὶ διαφύλαξη τῆς θεολογικῆς ἀλήθειας γιὰ τὴν «ευχαριστιακήν» ὑπόσταση τῆς Ἐκκλησίας καὶ γιὰ τὸν χαρακτήρα της ὡς «Εἰκόνος τῆς ᾿Αγίας Τριάδος». Αὐτὴ ἀκριβῶς ἡ ἐκκλησιολογική ἀντίληψη διασώζει την καθολικότητα τῶν ἐπὶ μέρους τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. (Κεφάλαιο 3, § 15: «Εἶναι σὲ ὅλους γνωστὸ μὲ πόσην ἀγάπη οἱ Χριστιανοί τῆς ᾿Ανατολῆς τελοῦν τὴ θεία λατρεία καὶ ἰδιαίτερα τὴν Εὐχαριστία, τὴν πηγὴ τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας καὶ τὸ ἐχέγγυο τῆς ἐρχόμενης δόξας. Ενωμένοι οἱ πιστοὶ στὴν Εὐχαριστία μὲ τὸν ἐπίσκοπό τους ἔχουν τὴν προσαγωγή πρὸς τὸν Πατέρα διὰ τοῦ Υἱοῦ, τοῦ σαρκωθέντος Λόγου, τοῦ παθόντος καὶ δοξασθέντος, ἐν τῇ ἐκχύσει τοῦ ᾿Αγίου Πνεύματος καὶ ἔτσι ἐπιτυγχάνουν τὴν κοινωνία μὲ τὴν Παναγία Τριάδα, γινόμενοι «θείας κοινωνοί φύσεως» – 2 Πέτρου 1,4 –. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο οἰκοδομεῖται διὰ τῆς Εὐχαριστίας στην κάθε ἐπὶ μέρους Ἐκκλησία, ἡ Ἐκκλησία τοῦ Θεοῦ». -«Per celebrationem Eucharistiae Domini in his singulis Ecclesiis, Ecclesia Dei aedificatur et crescit».)

Οἱ κίνδυνοι τῆς νοησιαρχίας (Στάρετς Σέργιος) Larchet Jean-Claude

Ὅπως πολλοὶ Ρῶσοι πνευματικοί, ὁ Γέροντας (Στάρετς Σέργιος) εἶναι ἰδιαίτερα ἐπικριτικὸς ἀπέναντι στὴν ὑπερεκτίμηση τῶν διανοητικῶν ἱκανοτήτων ποὺ συναντοῦμε στὸν δυτικὸ κόσμο. Ἡ δυτικὴ Χριστιανοσύνη ὑπέφερε ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὑπερεκτίμηση κατὰ τὸν Μεσαίωνα, ὅπου ἡ θεολογία, ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τοῦ σχολαστικοῦ ὀρθολογισμοῦ, εἶχε καταλήξει νὰ εἶναι μία ἀποκλειστικὰ ἐννοιολογικὴ ἄσκηση, καὶ ἡ πίστη πολλῶν χριστιανῶν εἶχε περιοριστεῖ σὲ ἰδέες περὶ Θεοῦ. 

Ὁ Γέροντας συχνὰ ἀναφερόταν στὸ σύντομο διήγημα τοῦ Ντοστογιέφσκυ, Τὸ Ὑπόγειο, ὅπου ὁ συγγραφέας ἀσκεῖ κριτικὴ κατὰ τοῦ «Εὐκλειδείου πνεύματος», δηλαδὴ κατὰ τοῦ ὀρθολογισμοῦ καὶ τῆς δυτικῆς νοησιαρχίας. Ὁ Γέροντας στὴ διδασκαλία του πολλὲς φορὲς ἐκφράζει τὴν ἀντίθεσή του στὸ νὰ βιώνουμε τὴν πίστη μὲ τρόπο διανοητικὸ καὶ νὰ μελετοῦμε τὴ Γραφὴ ἢ νὰ «θεολογοῦμε» μὲ τρόπο ὑπερβολικὰ ἐννοιολογικό. Μᾶς βεβαιώνει ὅτι ὁ νοῦς δὲν ἀντιπροσωπεύει παρὰ τὸ εἴκοσι πέντε τοῖς ἑκατὸ τῶν λειτουργιῶν τοῦ ἀνθρώπου, κατὰ συνέπεια δὲν θὰ πρέπει νὰ κατέχει στὴν πνευματικὴ ζωὴ μεγαλύτερο μερίδιο ἀπὸ ὅσο πραγματικά τοῦ ἀναλογεῖ. 

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΛΕΟΠΑΣ Ο ΑΔΕΛΦΟΘΕΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΛΕΟΠΑΣ Ο ΑΔΕΛΦΟΘΕΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Σημαντική θέση στη χωρία των αγίων της Καινής Διαθήκης κατέχουν και οι λεγόμενοι Αδελφόθεοι. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Κλεόπας, ή Σίμων, ή Συμεών. Τα πολλά ονόματα ήταν συνηθισμένα στην ιουδαϊκή κοινωνία, αλλά στην εκκλησιαστική παράδοση μας είναι περισσότερο γνωστός ως Κλεόπας.

     Ως Αδελφόθεοι χαρακτηρίζονται τα παιδιά του Μνήστορα Ιωσήφ, τέκνα από την πρώτη γυναίκα του, η οποία είχε κοιμηθεί: ο Ιάκωβος, ο Ιωσής, ο Ιούδας και ο Κλεόπας – Σίμωνας- Συμεών. Σύμφωνα με την παράδοση της Εκκλησίας μας, αυτοί έζησαν και μεγάλωσαν μαζί με το Χριστό, στην ίδια οικία και γι’ αυτό είχαν μια ιδιαίτερη σχέση μαζί Του. Δεν θα πρέπει να συγχέουμε τον Κλεόπα – Σίμωνα, με τον άλλο απόστολο Σίμωνα τον καλούμενο Ζηλωτή ή Κανανίτη. 

28η Οκτωβρίου – Αγίας Σκέπης: Όλα να τα βλέπουμε κάτω από την πρόνοια του Θεού († π. Συμεών Κραγιόπουλος)

Έχουμε σήμερα, 28η Οκτωβρίου, την εορτή της αγίας Σκέπης. Η όλη εορτή είναι συνδεδεμένη με τον αγώνα που εκλήθη σαν σήμερα η Ελλάδα να κάνει πριν ακριβώς 60 χρόνια, εναντίον μιας υπερτέρας δυνάμεως, που ήθελε να κατακτήσει και την Ελλάδα. Οι παλαιότεροι βέβαια ενθυμούμαστε πολύ ζωντανά και πολύ συγκεκριμένα τα γεγονότα εκείνων των ημερών, και έχουμε οπωσδήποτε εμπειρίες και βιώματα.

Κανονικά η εορτή της αγίας Σκέπης εορτάζετο την 1η Οκτωβρίου. Μετετέθη όμως και συνεδέθη με αυτήν εδώ την επέτειο και εορτάζεται στις 28, επειδή η Εκκλησία, ζυγίζοντας τα πράγματα, βρήκε ότι ήταν καλό να γίνει έτσι, καθώς ήταν βεβαία ότι τότε η Παναγία σκέπασε την όλη χώρα, τους κατοίκους, την Ελλάδα, το όλο έθνος. Βέβαια, έτσι έδειχναν τα πράγματα έως τον Απρίλιο του ’41. Πέντε μήνες κράτησε ο πόλεμος αυτός καθ’ εαυτόν εκεί στα αλβανικά μέρη, και έπειτα ήρθε το μεγάλο κακό. Επετέθη και ο άλλος εχθρός, και έγινε εκείνο που έγινε, και βρεθήκαμε υπό κατοχήν για τέσσερα χρόνια· υπό την κατοχήν των Γερμανών, των Ιταλών – οι οποίοι είχαν νικηθεί, αλλά τελικά έγιναν και κατακτητές – και των Βουλγάρων. Και έγιναν σ’ εκείνα τα τέσσερα χρόνια πολλά κακά.

Γιορτάζουμε βέβαια το «ΟΧΙ», το ότι δηλαδή εμείς δεν δεχθήκαμε αυτό που μας είπαν, αυτό που ζήτησαν οι εχθροί, αλλά αντιδράσαμε· μπορέσαμε να αντισταθούμε. Και πιστεύουμε ότι το πετύχαμε αυτό με τη βοήθεια του Θεού και ειδικότερα με την όλη σκέπη της Παναγίας, και γι’ αυτό συνεδέθη η εορτή της Παναγίας με το γεγονός αυτό.

Έπειτα όμως τι έγινε; Τι έγινε μετά;

Κωνσταντίνος Χολέβας: Ο Ελληνικός Στρατός στην ηρωική Βόρειο Ήπειρο

Ο πολιτικός επιστήμων, συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής στο αφιέρωμα της εκπομπής (28-10-2026) για την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940, τον ελληνο-ιταλικό πόλεμο και το ελληνικό έπος στα βουνά της Ηπείρου.

Το κατανυκτικό όραμα του Πέτρου Μοστράτου. Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος

Το κατανυκτικό όραμα του Πέτρου Μοστράτου

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος 

Όταν ήρθα στην Πάρο και έγινα μοναχός και κατό­πιν Ιερέας και Πνευματικός, πήγαινα με ευλογία του Γέροντά μου Ιερο­θέου και με την άδεια του τότε Μητροπολίτη Παροναξίας κυρού Ιεροθέου στις πόλεις, κωμοπόλεις και χωριά των νησιών Πάρου και Νάξου και εξομολογούσα τους πιστούς και κήρυττα τον λόγο του Θεού.

Κατά το έτος 1917-1918 πήγα στην Παροικία. Κάποιος πιστός χριστιανός ονομαζόμενος Πέτρος Μοστράτος με κάλεσε στο σπίτι του και αφού εξομολογήθηκε αυ­τός και η σύζυγός του, μου διηγήθηκε το κατωτέρω κατανυ­κτικό όραμα, το οποίο έγραψα για να δημοσιεύσω προς ωφέλεια των πιστών αναγνωστών χριστιανών.

Από τον βίο του οσίου Αμβροσίου της Όπτινα. Απο τον Συναξαριστή

Από τον βίο του οσίου Αμβροσίου της Όπτινα. Απο τον Συναξαριστή 

Τον 19ο αιώνα ο όσιος Αμβρόσιος της Όπτινα ευεργέτησε αναρίθμητους Ρώσους με τις σοφές συμβουλές του πάνω σε θέματα όχι μόνο της πνευματικής αλλά και της καθημερινής ζωής. Μετά την κοίμησή του, το 1891, πολλοί διηγούνταν το πώς τους βοήθησε για να λύσουν κάποιο πρόβλημά τους.

– Εγώ ήμουνα μανιώδης καπνιστής, έλεγε κάποιος. Κάπνιζα αμέτρητα τσιγάρα κάθε μέρα, και κατάντησα ψυχοσωματικό ράκος. Έφτασα στο σημείο να περνώ σοβαρές κρίσεις μελαγχολίας. Από την τελειωτική καταστροφή με έσωσε η παρέμβαση του στάρετς Αμβροσίου. Ένα γράμμα, που μου έστειλε, ήταν για μένα σωσίβιο. Το φυλάω σαν πολύτιμο κειμήλιο. Το έχω μάθει απ’ έξω. Στην αρχή απαριθμούσε τις ζημιές που προξενεί ο καπνός στο σώμα και στην ψυχή. Και κατέληγε: «”Τα αδύνατα για τους ανθρώπους είναι δυνατά για τον Θεό” (πρβ. Ματθ. 19:26)… Σας συνιστώ να θεραπεύσετε το πάθος σας με φάρμακα πνευματικά: Να εξομολογηθείτε με κάθε λεπτομέρεια όλες τις αμαρτίες που διαπράξατε από την παιδική σας ηλικία μέχρι σήμερα. Να ετοιμαστείτε για να μεταλάβετε τα άχραντα Μυστήρια. Να διαβάζετε καθημερινά όρθιος ένα ή περισσότερα κεφάλαια του Ευαγγελίου. Και όταν σας πιάνει μελαγχολία, να διαβάζετε πάλι το Ευαγγέλιο, ώσπου να περάσει, ή να κάνετε τριάντα τρεις μεγάλες μετάνοιες, τιμώντας την επίγεια ζωή του Κυρίου και την Αγία Τριάδα…». Ακολουθώντας τις υποδείξεις του, καθάρισα και δυνάμωσα την ψυχή μου. Έτσι, σύντομα κατόρθωσα να νικήσω το πάθος.

Για το ότι πρέπει να επιδιώκουμε την «ησυχία» με κάθε δυνατό τρόπο

απόσπασμα από το Μεγάλο Γεροντικό (τόμος α’ κεφάλαιο β’)

 Όταν ο αββάς Αντώνιος ασκήτευε στην έρημο, έπεσε κάποτε σε ακηδία και σε μεγάλη σύγχυση των λογισμών του και έλεγε στον Θεό:

«Κύριε, θέλω να σωθώ αλλά δεν μ΄αφήνουν οι λογισμοί μου. Τι να κάνω με τη θλίψη μου αυτή;

Πώς να σωθώ;»

Κάποια φορά λοιπόν βγήκε λίγο προς τα έξω και βλέπει κάποιον σαν τον εαυτό του να κάθεται και να κάνει εργόχειρο.

Μετά από λίγο άφηνε το εργόχειρο, σηκωνόταν και προσευχόταν, και ξανά καθόταν και συνέχιζε να πλέκει το σχοινί του.

Ύστερα πάλι σηκωνόταν για προσευχή.

Ήταν άγγελος Κυρίου που είχε σταλεί για να διορθώσει τον Αντώνιο και να του δώσει σιγουριά και άκουσε τον άγγελο να του λέει: