Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς σύναξε σήμερα, στὴν ἀρχὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, γιὰ νὰ ἐκφράσουμε στὸν Κύριο τὸν πόθο μας γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ πνεύματος τῆς σοφίας καὶ τῆς συνέσεως τῶν ἐντολῶν Του.
Ἡ Γραφή, ὅμως, μᾶς προειδοποιεῖ: «Κτήσασθαι σοφίαν ἀκάρδιος οὐ δυνήσεται»[1]. Τί εἶναι ἡ καρδιὰ γιὰ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ποιός ἄνθρωπος ὀνομάζεται «ἀκάρδιος»;
Ἡ καρδιὰ τοῦ κάθε ἀνθρώπου πλάσθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ ἰδιαίτερο καὶ μοναδικὸ τρόπο [2]. Εἶναι ἀνεπανάληπτη καὶ ἀποτελεῖ τὸ κέντρο τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεως [3]. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μεγαλειώδης ὅταν πλησιάζει τὸν Θεὸ μὲ «καρδίαν βαθεῖαν» [4], γιατί ἐκεῖ εἶναι «ὁ τόπος τῆς πνευματικῆς προσευχῆς» [5] καὶ γενικὰ τὸ «πεδίο τῶν πνευματικῶν ἀγώνων» [6]. Ἡ αὐθεντικὴ θεωρία καὶ γνώση τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀναπόσπαστη ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς βαθειᾶς καρδιᾶς. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ βεβαιώνει ὅτι «ὁ κρυπτὸς τῆς καρδίας ἄνθρωπος» εἶναι «ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πολυτελής» [7]. Ἡ κλήση τοῦ Κυρίου στὸν ἄνθρωπο ἀπευθύνεται στὴν καρδιά, «τὸ πνευματικὸ κέντρο τοῦ προσώπου» [8], ποὺ κατέχει τὴν ἱκανότητα νὰ προσλάβει τὴν αἰωνιότητα καὶ «νὰ γνωρίζη τὸ ἀρχέτυπον αὐτῆς τὸν Ζῶντα Θεὸν»[9].
