Ποιος κίνδυνος ελοχεύει για την Ελλάδα σε ΗΠΑ, Αυστραλία και Καναδά;
Γράφοντας στα παλαιότερα των υποδημάτων της την συμφωνία των Πρεσπών, η σκοπιανή Λέσχη «ίλιντεν» από το Λάατσεν-Αννόβερο άνοιξε επίσημα το σχολείο “μακεδονικής γλώσσας, πολιτισμού και ταυτότητας”, αναφέρει η ιστοσελίδα της.
Η ανακοίνωση από την σκοπιανή οργάνωση στην Γερμανία αναφέρει ότι άνοιξε επίσημα το σχολείο “μακεδονικής γλώσσας, που προορίζεται για παιδιά από τη μακεδονική διασπορά”.
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλος
Ευχαριστώ θερμά τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κερκύρας κ. Νεκτάριο, με τον οποίο συνδέομαι με πνευματικό δεσμό εδώ και πενήντα δύο χρόνια, για την πρόσκληση του να μιλήσω για το βιβλίο του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος κυρού Χριστοδούλου «Από την Άλωση στην παλιγγενεσία – Η συμβολή των Μονών και των κληρικών στην εθνική αφύπνιση». Τον συγχαίρω επίσης γιατί δέχθηκε να εκδώσει το παρουσιαζόμενο βιβλίο του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου το υπό την ποιμαντική του καθοδήγηση Επικοινωνιακό και Μορφωτικό Ίδρυμα «Ο Άγιος Σπυρίδων».
Τον αείμνηστο Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο εγνώρισα το 1958, όταν ακόμη ήταν λαϊκός και κατηχητής μου στον Ι.Ν. Αγίου Σπυρίδωνος Παγκρατίου Αθηνών. Έκτοτε και έως την κοίμησή του, ήταν για μένα «δώρο Θεού, έμψυχος θησαυρός, λιμήν αναψυχής» ( Λόγος ΙΑ΄ Γρηγορίου του Θεολόγου εις τον Γρηγόριον Νύσσης. Πατερικές Εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», Γρηγορίου Θεολόγου Έργα, Τόμος 1, σελ. 284-285). Ο Μακαριστός, μετά από 18 χρόνια από την κοίμησή του, για εμένα και για πλείστους όπου Γης Έλληνες είναι πάντα πρότυπο και παράδειγμα ζωής και θυσιαστικής προσφοράς στην Αγία Εκκλησία μας και στην φιλτάτη Πατρίδα μας.
Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων.
Ἔχει δημοσιευτεῖ στὸ διαδίκτυο ἡ ἄποψις τοῦ Ἁγίου Ἀμφιλοχίου τοῦ Μακρή γιὰ τὸν Νικόλαο Καζαντζάκη, ὅτι εἶναι ἐνσάρκωσις τοῦ Σατανᾶ, χωρὶς νὰ ἔχουν δημοσιοποιηθῇ τὰ σχετικὰ τεκμήρια, διότι ὁ δημοσιεύσας δὲντὰ εἶχε. Τὸ ζήτημα δὲν θὰ εἶχε ἰδιαίτερη σημασία, ἄν ἡ περίπτωσις τοῦ ἔργου τοῦ Καζαντζάκη δὲν εἶχε γίνει ἕνας ἀπὸ τοὺς ἄξονες γιὰ τὴν μετάλλαξι τῆς Ὁρθοδόξου Ἐκκλησίας σὲ ἕναν ἐλεγχόμενο ἐκκλησιαστικὸ ὀργανισμὸ, πρόθυμο καὶ κατάλληλο γιὰ τὸν χριστιανικὸ -καὶ κατόπιν τὸν διαθρησκειακὸ- οἰκουμενισμό, δηλ. τὴν θρησκευτικὴ παγκοσμιοποίησι, παραλλήλως μὲ τὴν πολιτική.[1]
Ὁ εἰσοδισμὸς, στὴν Ἐκκλησιαστικὴ διοίκησι καὶ παιδεία, προσώπων ξένων πρὸς τὸ βίωμα καὶ τὴν παραδεδομένη πίστι τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ποὺ ἔγινε τὸν περασμένο αἰώνα, ἔχει φέρει καρπούς καὶ ἕνας ἀπὸ αὐτοὺς εἶναι τὸ ὅτι ἐλέγχουν τὴν ἐκκλησιαστικὴ διοίκησι καὶ ὁδηγοῦν τὸν λαὸ τοῦ Θεοῦ στὴν ἀντίθετη ἀπὸ τοὺς ἁγίους Πατέρες κατεύθυνσι, ἀντίθετη σὲ κάθε παραδοσιακὴ ἀξία. Καὶ ὄχι μόνον τὸ κάνουν, ἀλλὰ κατηγοροῦν δημοσίως ὅσους ὑπερασπίζονται τὶς παραδοσιακὲς ἀξίες [2] ἤ καὶ τοὺς διώκουν (παράδειγμα ὁ ἐπίσκοπος Τυχικός στὴν Κύπρο).
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Οι μεγάλοι Πατέρες της Εκκλησίας μας είναι οι ακλόνητοι στύλοι πάνω στους οποίους στηρίχτηκε το θείο οικοδόμημά της στο διάβα των αιώνων. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Κύριλλος αρχιεπίσκοπος Ιεροσολύμων.
Καταγόταν από τα μέρη της Παλαιστίνης και γεννήθηκε πιθανώς το 313 στα Ιεροσόλυμα. Δε γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε για τα πρώτα χρόνια της ζωής του, παρά μονάχα ότι τον διέκρινε ευσέβεια, την οποία προφανώς είχαν σταλάξει στην ψυχή του οι γονείς του.
Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον επίσκοπο Ιεροσολύμων Μάξιμο Γ΄ (333-348) και επίσκοπος το 348 στη θέση του Μαξίμου, ο οποίος είχε απομακρυνθεί από τους αρειανούς, ή κατ’ άλλους είχε πεθάνει. Στην αρχή απέφευγε να αναμειγνύεται στις δογματικές έριδες, που προκαλούσαν οι αιρετικοί αρειανοί, οι οποίοι θεώρησαν ότι ο Κύριλλος ήταν οπαδός του αρειανισμού και μάλιστα ενέκρινε τη χειροτονία του ο αρειανός μητροπολίτης Καισαρείας Ακάκιος. Γρήγορα όμως αποδείχτηκε η ορθοδοξία του, μέσα από το σπουδαίο συγγραφικό του έργο «Κατηχήσεις», οι οποίες απηχούσαν το ορθόδοξο δόγμα της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.
Σύμφωνα με το Υπουργείο Παιδείας, η Ένωση Αθέων, όπως είχε κάθε δικαίωμα, κατέθεσε προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ) κατά της Ελλάδας το 2020 με αίτημα την καθαίρεση των Ιερών Εικόνων από τις αίθουσες των Δικαστηρίων, επικαλούμενη την προστασία του δικαιώματος των μελών της σε δίκαιη δίκη.
Με το ίδιο αίτημα είχε προσφύγει και στο Συμβούλιο της Επικρατείας (ΣτΕ), του οποίου η Ολομέλεια (Μείζων Σύνθεση) το απέρριψε με την απόφαση 71/2019.
Η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού (ΥΠΑΙΘΑ) έστειλε το υπ’ αριθμό 18022/Θ2/13.2.2026 Υπόμνημα στο Νομικό Συμβούλιο του Κράτους (ΝΣΚ) σχετικά με την προσφυγή της Ένωσης Αθέων (επισυνάπτεται Το σχετικό έγγραφο ΕΔΩ).
ΛΑΜΠΡΟΥ κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Ως ο κατ’ εξοχήν «άνθρωπος του Θεού», αξιώθηκε να χαρακτηρισθεί μόνον ένας άγιος, ο άγιος Αλέξιος. Κι’ αυτό διότι, όπως θα δούμε στη συνέχεια, αποτέλεσε γνήσιος τύπος του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, του αιωνίου προτύπου ανθρώπου.
Γεννήθηκε στη Ρώμη στα χρόνια των αυτοκρατόρων Αρκαδίου (395-408) και Ονωρίου (395-423). Οι γονείς του ήταν ευλαβείς άνθρωποι και πλούσιοι. Ο πατέρας του ονομαζόταν Ευφημιανός και ήταν συγκλητικός. Αγαπούσε τους φτωχούς και γι’ αυτό παρέθετε καθημερινά τρεις τράπεζες στο σπίτι του για τα ορφανά, τις χήρες και τους φτωχούς ξένους. Η μητέρα του ονομαζόταν Αγλαΐς και ήταν άτεκνη. Παρακαλούσαν και οι δυο τους το Θεό, νυχθημερόν, να τους χαρίσει γιο. Ο Θεός άκουσε την δέησή τους και τους χάρισε ένα χαριτωμένο αγόρι. Το μεγάλωσαν με αγάπη και του ενέπνευσαν πίστη στο Θεό. Του προσέφεραν επίσης σπουδαία μόρφωση, ώστε είχε γίνει μια σπουδαία προσωπικότητα, ένας σοφός άνδρας.
Όταν ήρθε σε ηλικία γάμου οι γονείς του τον νύμφευσαν με μια ευγενή νέα, η οποία ανήκε σε βασιλική γενιά. Αλλά το ίδιο βράδυ του γάμου, ο Αλέξιος στο συζυγικό δωμάτιο, επέστρεψε το χρυσό δακτυλίδι και την ζώνη, (τα σύμβολα του γάμου), στη σύζυγό του. Ο γάμος είχε γίνει χωρίς τη θέλησή του, ο οποίος ήθελε να ακολουθήσει τον μονήρη βίο. Ήθελε να ανταλλάξει την ματαιότητα της γήινης δόξας με την άφθαρτη δόξα της ουράνιας βασιλείας του Θεού. Πήρε αρκετά χρήματα από τα πλούτη του, μπήκε σε πλοίο και έφυγε κρυφά για την Ανατολή.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η Νήσος Πάτμος αναδείχτηκε ιερά από την παρουσία δύο μεγάλων προσωπικοτήτων της Εκκλησίας μας, οι οποίες συνδέθηκαν με αυτήν. Ο άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος και ο Όσιος Χριστόδουλος. Ο μεν πρώτος έγραψε εξόριστος εκεί το ιερό βιβλίο της Αποκαλύψεως, ο δε δεύτερος έκτισε την εκεί φημισμένη Ιερά Μονή.
Ο άγιος Χριστόδουλος γεννήθηκε το 1020 στη Νίκαια της Βιθυνίας από τους ευσεβείς γονείς του Θεόδωρο και Άννα, οι οποίοι φρόντισαν να τον αναθρέψουν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Ο ίδιος από μικρός έδειξε την αγάπη του για το Χριστό και την Εκκλησία και είχε πάρει την απόφαση να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο. Όταν έγινε έφηβος κατέφυγε στο όρος Όλυμπος της Βιθυνίας για να ασκητέψει. Κατόπιν πήγε στην Παλαιστίνη, για να προσκυνήσει τα ιερά σεβάσματα των Αγίων Τόπων και να συνδεθεί με τους εκεί ονομαστούς ασκητές και μοναχούς. Μετά επέστρεψε στη Μ. Ασία και εγκαταστάθηκε στο όρος Λάτρον της Καρίας, στη Μονή του Στήλου, όπως ονομάζονταν. Εκεί ίδρυσε φημισμένη βιβλιοθήκη και συγκέντρωσε κοντά του πολλούς μοναχούς. Μάλιστα έλαβε και την ονομασία «Λατρηνός»,από την περιοχή του Λάτρου.
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 16η Φεβρουαρίου 2026
ΝΕΟ-ΑΘΕΪΣΜΟΣ: ΕΥΕΡΓΕΤΗΣ Ή ΟΛΕΤΗΡΑΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;
(Σχόλιο σε επίθεση κατά προσκύνησης μαθητών Ιερού Λειψάνου)
Ο κόσμος αποτελεί το κάλλιστο δημιούργημα της άπειρης αγάπης του Θεού, ώστε και τα πλάσματά Του να γίνουν κοινωνοί της θείας μακαριότητας. Η κτιστή δημιουργία εξήλθε από τα παντοδύναμα χέρια του Δημιουργού «καλή λίαν»(Γεν. 1,31), για να επιτελέσει τον σκοπό της, που είναι η δοξολογία Του: «Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού» (Ψαλμ.18,2).
Ο άνθρωπος υπήρξε το τελειότερο δημιούργημα του Θεού, πλασμένος «κατ’ εικόνα και ομοίωσιν» Του (Γεν.1,26), προικισμένος με χαρίσματα και δυνατότητες ώστε να φθάσει στην κατά χάριν θέωσή του. Δυστυχώς, όμως, το τραγικό γεγονός της πτώσεως αποδείχθηκε μοιραίο τόσο για τον ίδιο όσο και για ολόκληρη την κτιστή δημιουργία. Με την πτώση του συμπαρέσυρε και τον υπόλοιπο κόσμο στη φθορά, διότι ο άνθρωπος, ως ψυχοσωματική οντότητα που μετέχει του κτιστού και του ακτίστου, είχε επιφορτιστεί με την αποστολή να οδηγήσει μαζί του ολόκληρη τη δημιουργία στη σωτηρία. Ο Απόστολος Παύλος γράφει ότι «τῇ γὰρ ματαιότητι ἡ κτίσις ὑπετάγη… πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν» (Ρωμ.8,20.22), προσμένοντας την ελευθερία της «ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς εἰς τὴν ἐλευθερίαν τῆς δόξης τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ» (Ρωμ.8,21).
Κάποτε, έκανε ένα ταξίδι μέχρι τις μακρινές περιοχές της χώρας του. Όταν γύρισε στο παλάτι του, παραπονέθηκε ότι πονούσαν τα πόδια του. Ήταν η πρώτη φορά που έκανε ένα τόσο μεγάλο ταξίδι, και οι δρόμοι που πέρασε ήταν πολύ άγριοι και γεμάτοι πέτρες.
Διέταξε, λοιπόν, να καλυφθούν όλοι οι δρόμοι του Βασιλείου του με μία στρώσι από δέρματα…
Σίγουρα αυτό θα στοίχιζε χιλιάδες δέρματα αγελάδων και θα κόστιζε ένα υπέρογκο χρηματικό ποσό…
Τότε ένας από τους σοφούς του παλατιού, ετόλμησε και είπε στον Βασιλέα:
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Ο ηρωισμός των Μαρτύρων της Εκκλησίας μας είναι φαινόμενο πρωτόγνωρο στην ανθρώπινη ιστορία. Μεγάλο κεφάλαιο ηρωισμού αποτελούν τα μαρτύρια μυριάδων Χριστιανών στα πρωτοχριστιανικά χρόνια, όταν ο διάβολος, δια του αντίχριστου ρωμαϊκού κράτους, είχε κηρύξει εξοντωτικό διωγμό κατά της Εκκλησίας του Χριστού. Ένας από τους ηρωικούς Μάρτυρες των χρόνων αυτών υπήρξε και ο άγιος Μάρτυρας Ιουλιανός.
Γεννήθηκε στην πόλη Ανάζαρβο της Δευτέρας Κιλικίας της Μ. Ασίας στα τέλη του 3ου μ. Χ. αιώνα. Είχε ευγενή καταγωγή, ήταν γιός κάποιου επιφανούς εθνικού (ειδωλολάτρη) συγκλητικού και της ευσεβούς Χριστιανής Ασκληπιοδώρας. Ήταν συνηθισμένο φαινόμενο στα χρόνια εκείνα τα αντρόγυνα να είναι θρησκευτικά διχασμένα. Στις περισσότερες περιπτώσεις Χριστιανές ήταν οι σύζυγοι γυναίκες, οι οποίες κρατούσαν την πίστη τους κρυφή από τους συζύγους τους. Πιθανότατα η Ασκληπιοδώρα να ήταν κρυφή Χριστιανή από τον σύζυγό της, λόγω του αξιώματός του.
Η Ασκληπιοδώρα είχε βαθιά πίστη στον αληθινό Θεό και είχε ασυνήθιστη κατάρτιση στην χριστιανική πίστη. Είχε μεγάλη κατάρτιση και γνώση των Αγίων Γραφών και της διδασκαλίας της Εκκλησίας. Αυτή την πίστη και την ευσέβεια μετέδωσε και στο γιο της Ιουλιανό.
Η Εκκλησία αυτή τη βδομάδα προβάλλει τον Τίμιο Σταυρό προς προσκύνηση. Για ανακούφιση, για ξαπόσταμα στη μέση του αγώνα της Σαρακοστής, για παραδειγματισμό. Και για πολλούς άλλους πνευματικούς λόγους. Η ταυτότητα της ασκητικής του χριστιανού είναι ο Σταυρός. Ο σταυρός του Χριστού συγκεκριμένα. Και ο σταυρικός τρόπος ζωής του Κυρίου δεν ήταν μονάχα οι μέρες των Παθών. Ήταν ολόκληρη η ζωή του επί γης. Και το πιο φοβερό: χωρίς να φταίει σε τίποτε.
Ο Σταυρός έχει πάνω του ολόκληρη θεολογία και άλλη τόση ασκητική. Αν τον αφαιρέσεις, διαλύεις, αποδομείς την Ορθοδοξία. Αφαιρείς την ομορφιά και τον λυτρωτικό χαρακτήρα της Ανάστασης. Ποιος, λοιπόν, τόλμησε να προβεί σε όλα αυτά τα ασεβή και βλάσφημα; Ποιος άλλος; Ο συνήθης ύποπτος των ημερών μας, ο Οικουμενισμός.
-ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ «ΥΠΕΡΒΑΣΗΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΙΩΝ» ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΜΠΡΑΞΗ ΕΝΟΣ «ΜΗΧΑΝΙΚΟΥ ΜΕΣΣΙΑ»-
«… Η μικροκαμωμένη κοκκινομάλλα ρίχτηκε προς το μπροστινό κάθισμα μ’ ένα τρεμάμενο μουρμουρητό που έμοιαζε να λέει: “Σωτήρα μου!” και άπλωσε τα χέρια προς την οθόνη. Μετά έκρυψε το πρόσωπό της στις παλάμες της. Προσευχόταν…»
(Τζώρτζ Όργουελ, 1984-Ο Μεγάλος Αδελφός, Εκδόσεις Κάκτος, σελ. 27)
του Ιωάννη Μαρκά
Μ.Δ.Ε. Δογματικής Θεολογίας Α.Π.Θ.
Το είδωλο της «Τεχνητής Νοημοσύνης» αποθεώνεται
Η ολοκλήρωση των εργασιών για το 2026, της ετήσιας συνάντησης των πολιτικών, οικονομικών και θρησκευτικών παραγόντων που συμμετέχουν στο «Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ» (“World EconomicForum”), στο χειμερινό θέρετρο του Νταβός της Ελβετίας, πιστοποίησε για μία ακόμα φορά την προσήλωσή τους στο δυστοπικό πλάνο της «Μεγάλης Επανεκκίνησης» (“The Great Reset”), όπως αυτό διακηρύχθηκε από τον ιδρυτή και πρόεδρο του W.E.F., Κλάους Σβάμπ, στο ξεκίνημα της παγκόσμιας αναταραχής που προκάλεσε η λεγόμενη «πανδημία» της covid-19.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η κρητική γη ανέδειξε, και αυτή, μια πληθώρα αγίων της Εκκλησίας μας. Ανάμεσά τους αναδείχτηκαν και πολλοί Νεομάρτυρες, οι οποίοι στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας, έδωσαν τη δική τους μαρτυρία και τη ζωή τους, για τη μόνη σώζουσα πίστη του Χριστού. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο ηρωικός Άγιος Νεομάρτυρας Μανουήλ.
Καταγόταν και ζούσε στα Σφακιά της Κρήτης. Γεννήθηκε στο δεύτερο μισό του 18ου αιώνα, από ευσεβείς γονείς, οι οποίοι τον μεγάλωσαν με ευσέβεια και φόβο Θεού.
Εκεί στα τραχιά βουνά της Κρήτης η τουρκική σκλαβιά ήταν αρχικά κάπως ανεκτή, διότι οι αλλόθρησκοι ασιάτες τύραννοι δεν ενδιαφέρονταν για τον άγονο εκείνο τόπο. Όμως όταν οι Σφακιανοί είχαν επαναστατήσει, οι τούρκοι κινήθηκαν με ισχυρό στρατό και τους υπέταξαν, με αποτέλεσμα να ασκήσουν τυραννική εξουσία και να χάσουν τη σχετική ελευθερία που απολάμβαναν. Άρπαξαν τα ζωντανά τους, κατάσχεσαν τα κτήματά τους και τα σπίτια τους και άρπαξαν τα παιδιά τους, τα οποία εξισλάμιζαν με το ζόρι. Τα κορίτσια έκλειναν στα χαρέμια και τα αγόρια τα κατέτασσαν στο διαβόητο τάγμα των Γενιτσάρων.
(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως)
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Η Γ΄ Κυριακή των Νηστειών αποκαλείται και Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, διότι η Αγία μας Εκκλησία προβάλλει για προσκύνηση τον Τίμιο Σταυρό για τον αγιασμό ημών των πιστών και την ενδυνάμωσή μας στον προσωπικό μας αγώνα αυτή την ιερή περίοδο.
Βρισκόμαστε περίπου στα μισά της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής κατά την οποία κάνουμε, στο μέτρο των δυνατοτήτων μας, τον προσωπικό μας αγώνα, κατά των παθών μας και των αμαρτωλών έξεών μας. Αγωνιζόμαστε να καθαρίσουμε τους εαυτούς μας από τις επικίνδυνες και καταστροφικές μολύνσεις των ψυχών μας, που προκαλεί η αμαρτία, μας φθείρει και μας οδηγεί στο θάνατο. Να απαλλαγούμε από τα αμαρτωλά πάθη, τα οποία σπέρνει και καλλιεργεί ο «ανθρωποκτόνος απ’ αρχής» (Ιωάν.8,44) διάβολος στις ψυχές μας, με σκοπό να μας καταστρέψει. Κι ακόμα, να αποκτήσουμε αρετές, ως τα νοητά σκαλοπάτια, τα οποία μας ανεβάζουν αξιολογικά και δι’ αυτών να ανακτούμε την εφθαρμένη από την αμαρτία αυθεντική μας φύση.
