Ὁ Κανών τῆς Νηστείας - Ἅπαξ τῆς ἡμέρας ἐσθίειν

Ὁ Κανών τῆς Νηστείας - Ἅπαξ τῆς ἡμέρας ἐσθίειν

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhD
αʹ ἔκδοσις, 16/10/2026

«καὶ νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα ὕστερον ἐπείνασε», Ματθ. δʹ 2
«Ἡ νηστεία εἶναι τροφὴ τῆς ὑγείας», Ἅγ. Ἀμβρόσιος Μεδιολάνων

(γιά καλύτερη ἐμπειρία ἀνάγνωσης, γιά τίς παραπομπές, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε παρακάτω τό PDF)

Λέει τὸ Εὐαγγέλιον ὅτι ὁ Κύριος «νηστεύσας ἡμέρας τεσσαράκοντα καὶ νύκτας τεσσαράκοντα ὕστερον ἐπείνασε», Ματθ. δʹ 2. Ὁ Κύριος νήστευσε 40 ὁλόκληρες ἡμέρες (δηλ. δὲν ἔφαγε),1 καὶ μετὰ πείνασε. 

Ἄρα ἡ Νηστεία, ὅπως τὸ λέει καὶ ἡ λέξη (νῆστις· στερητικό νη + ἐσθίω), σημαίνει κυριολεκτικά, ἀποχὴ ἀπὸ τὴν τροφή, δηλ. ἀφαγία (ἀσιτία).2 Ἡ ἀποχὴ ἀπὸ τῆς τροφῆς ἔχει ἐπακόλουθο τὴν πεῖνα. Ὁ Σμέμαν λέει στὸ θέμα: «τελικὰ νηστεύω σημαίνει μόνο ἕνα πράγμα: πεινάω».3 «Δὲν ἀπαιτεῖται, ὅμως, μόνον ἡ πείνα, ἀλλὰ ἡ πλήρης ἄσκησις τῆς νηστείας», Ἅγ. Ἀμβρόσιος.4 Ὑπάρχουν πάντως καὶ περιπτώσεις (ἀνθρώπων ποὺ νηστεύουν), ὅπου ἡ πείνα ὑποχωρεῖ (κατὰ διαστήματα), σὲ ἀφαγία μιᾶς ἢ περισσοτέρων ἡμερῶν.

Ὀρθόδοξος κριτικὴ τῆς Θεολογίας τῆς Ἀπελευθερώσεως

Τοῦ κ. Παντελεήμονος Τομάζου ὑπ. Δ/ρος Δογματικῆς θεολογίας

  Ἀπὸ ὀρθόδοξη ἄποψη, ἕνα ἀπὸ τὰ βασικότερα προβλήματα τῆς Θεολογίας τῆς Ἀπελευθερώσεως βρίσκεται στὸν τρόπο, μὲ τὸν ὁποῖο συνδέει τὴ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἱστορικὴ καὶ κοινωνικὴ ἀπελευθέρωση. Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δὲν εἶναι μία ἰδανικὴ κοινωνικὴ κατάσταση ποὺ πραγματοποιεῖται σταδιακὰ μέσα στὴν ἱστορία, οὔτε τὸ ἀποτέλεσμα τῆς μεταβολῆς τῶν οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν δομῶν. Εἶναι ἡ ἄκτιστη θεία Βασιλεία, ἡ ἴδια ἡ ἄκτιστη δόξα καὶ ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία δὲν παράγεται ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη καὶ δὲν ἀποτελεῖ προϊόν ἀνθρώπινης πράξεως. Εἶναι ἄχρονη καὶ αἰώνια. Δὲν εἶναι ἡ ἱστορία ποὺ ἐξελίσσεται μέχρι νὰ μεταμορφωθεῖ σὲ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ· ἀντιθέτως, ἡ ἄκτιστη Βασιλεία εἰσέρχεται στὴν ἱστορία καὶ ἁρπάζει μέσα της τοὺς ἀξίους, καθιστώντας τους μετόχους τῆς θείας ζωῆς.

Νεαροί Αρχιμανδρίτες με ύφος δεσποτικό: όταν ο τίτλος προηγείται της ωριμότητας

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Υπάρχουν νέοι κληρικοί που τους συναντάς και χαίρεσαι. Με σεμνότητα, μόρφωση, διάθεση προσφοράς και έναν λόγο που σε αναπαύει. Βλέπεις στο πρόσωπό τους την ελπίδα και το μέλλον  της Εκκλησίας και θέλεις να τους στηρίξεις, να τους βοηθήσεις.

Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι που, προτού αποκτήσουν πνευματικό ανάστημα, με το που θα φορέσουν το επανωκαλλύμαυχο και θα κρατήσουν μία ή δύο φορές το δεσποτικό μπαστούνι. έχουν αποκτήσει και διοικητικό ύφος. Προτού μάθουν να ακούν, απαιτούν να ακούγονται. Και προτού καταλάβουν πόσο βαριά είναι η ευθύνη της ιερωσύνης, συμπεριφέρονται σαν να τους ανήκει ήδη ένα κομμάτι της εκκλησιαστικής εξουσίας.

Οι συγκεκριμένοι κληρικοί δεν βλέπουν την ένταξή τους στην Εκκλησία ως λειτούργημα και αποστολή αλλά ως μέσον ανέλιξης.  

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 19^η Οκτωβρίου 2026

ΟΙ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΕΣ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ΚΑΙ Ο ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΟΥ ΦΑΣΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΝΑΖΙΣΜΟΥ

(Επετειακό στοχαστικό δοκίμιο για την 28η Οκτωβρίου)

Η 28η Οκτωβρίου ως Σύγκρουση Αξιών

     Σε λίγες ημέρες θα εορτάσουμε την εθνική μας επέτειο του «ΟΧΙ». Η μνήμη και η απόδοση τιμής σε αυτές τις ξεχωριστές στιγμές της ιστορίας του Έθνους μας, θα πρέπει να συνοδεύονται και από ουσιαστικό προβληματισμό.

    Αξίζει να γνωρίζουμε το βαθύτερο ιδεολογικό υπόβαθρο πάνω στο οποίο θεμελιώθηκαν τα κυρίαρχα πολιτικοκοινωνικά συστήματα της Ευρώπης κατά το πρώτο ήμισυ του 20ού αιώνα, καθώς και τις θρησκευτικές τους καταβολές και πρακτικές, τις οποίες αξιοποιούσαν και προέβαλαν, προκειμένου να προσδώσουν έναν «μεταφυσικό» χαρακτήρα στις ιδεολογικές τους αρχές.

Αναμνήσεις από συναντήσεις μου με τον όσιο Γέροντα Παΐσιο (Α’)

Αναμνήσεις από συναντήσεις μου με τον όσιο Γέροντα Παΐσιο (Α’)

Αρχιμανδρίτης Φώτιος Ιωακείμ 

Η πρώτη επίσκεψη στον Γέροντα Παΐσιο πραγματοποιήθηκε τη Μεγάλη Τρίτη του 1981. Ήταν τότε και η πρώτη μετάβασή μου στον αγιώνυμο Άθωνα με μικρή ομάδα συμφοιτητών μου, για να περάσουμε εκεί την Μεγάλη Εβδομάδα και την Ανάσταση. Θυμάμαι πως μαζί μου ήταν και οι Νεόφυτος Τσάππας (σημ. αρχιμ. Νήφων Βατοπεδινός), Γεώργιος Χριστοδούλου (σημ. αρχιμανδρίτης και αρχιγραμματέας της Συνόδου της Εκκλησίας Κύπρου), Χρήστος Παπαβασιλείου από τον Άγιο Σέργιο Αμμοχώστου (θεολόγος). Οι ίδιοι ήταν παρόντες και στην εφεξής δεύτερη συνάντηση μου με τον Γέροντα (Νοέμβριος 1981).

Φθάνοντας έξω από το περιφραγμένο κελλί του Γέροντος, συναντήσαμε απρόσμενα γνωστό θεολόγο από την Κύπρο, που περίμενε πριν από μας. «Τι γίνεται, Χ., πώς βρίσκεσαι εδώ;», ερωτήσαμε. «Με έστειλε ο Πνευματικός μου, π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος, να συζητήσω με τον Γέροντα κάτι σοβαρό, που με απασχολεί», μας απάντησε. Μετά από λίγο, μας άνοιξε ο Γέροντας.

Πῶς θὰ γνωρίσουμε τὸ Θεό. Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης

Πολὺ μᾶς ἀγαπάει ὁ Κύριος- αὐτὸ τὸ ἔμαθα ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ μοῦ ἔδωσε Ἐκεῖνος κατὰ τὸ μέγα Του ἔλεος. Γέρασα καὶ ἑτοιμάζομαι γιὰ τὸ θάνατο καὶ γράφω τὴν ἀλήθεια ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ μοῦ ἔδωσε ὁ Κύριος, θέλει νὰ σωθοῦν ὅλοι, νὰ γνωρίσουν ὅλοι τὸ Θεό.

Ἤμουνα χειρότερος κι ἀπὸ ἕναν βρωμερὸ σκύλο, ἐξ αἰτίας τῶν ἁμαρτιῶν μου- σὰν ἄρχισα ὅμως νὰ ζητῶ συγχώρηση ἀπὸ τὸ Θεό, Αὐτός μοῦ ἔδωσε ὄχι μόνο τὴ συγχώρηση ἀλλὰ καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Ἔτσι, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ, γνώρισα τὸ Θεό.

Βλέπεις ἀγάπη ποὺ ἔχει ὁ Θεὸς γιά μᾶς; Ποιός, ἀλήθεια, θὰ μποροῦσε νὰ περιγράψει τὴν εὐσπλαχνία Του;

Ἀδελφοί μου, πέφτω στὰ γόνατα καὶ σᾶς παρακαλῶ, πιστεύετε στὸ Θεό, πιστεύετε πὼς ὑπάρχει τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ποὺ μαρτυρεῖ γιὰ τὸ Θεὸ σ’ ὅλες τὶς ἐκκλησίες μας, ἀλλὰ καὶ στὴν ψυχή μου.

Γιατί τὰ κείμενα τῶν Πατέρων βοηθοῦν τὸν ἀγώνα μας. Ἅγιος Μακάριος τῆς Ὄπτινα

Ἐπιστολὴ 7η

Μοῦ γράφεις πὼς ἐνῶ διαβάζεις πνευματικὰ βιβλία σὲ πιάνει ἀπελπισία. Βιάζεις τὸν ἑαυτό σου νὰ νηστεύει, νὰ ἀγρυπνεῖ, νὰ προσεύχεται καὶ δὲν ξέρεις γιατί τὰ κάνεις ὂλ’ αὐτά. Γνωρίζεις πὼς πρέπει νὰ τὰ κάνεις γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, τὴν ἀγάπη αὐτὴ ὅμως δὲν τὴ νιώθεις μέσα σου. Ἕνας λογισμὸς φεύγει κι ἄλλος ἔρχεται στὴ θέση του, τὰ πάθη παρελαύνουν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο ἀπὸ τὴν καρδιά σου καὶ ζητᾶς τὴ συμβουλή μου.

Ἀπαντῶ: Ἡ ἀνάγνωση τῶν πατερικῶν βιβλίων εἶναι ὠφέλιμη κι ἀπαραίτητη γιὰ νὰ γνωρίσεις τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ. Οἱ πατέρες τήρησαν τὸ λόγο τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς παραδόθηκε μὲ τὶς Γραφές. Βίωσαν τὴν ἀλήθεια καὶ μᾶς ἔδωσαν τὸ καλλίτερο παράδειγμα μὲ τὴ ζωή τους καὶ τὴ διδασκαλία τους.

Ἂν μελετᾶς μόνο τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ δὲ διαβάζεις τοὺς πατέρες δὲ θὰ μάθεις τὸν τρόπο ζωῆς τους, πὼς διεξάγουν τὸν πνευματικὸ πόλεμο. Θὰ πιστέψεις πὼς μπορεῖς μόνος σου νὰ τὰ βγάλεις πέρα καὶ δὲ θὰ ταπεινωθεῖς.

Αυτογνωσία και θεογνωσία (Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος καθηγητής Θεολογικής σχολής ΑΠΘ)

Η μεγαλύτερη επιστήμη για τον άνθρωπο, γράφει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς, είναι η γνώση του εαυτού του (1). Όποιος γνωρίζει τον εαυτό του, φτάνει στο πλήρωμα της γνώσεως. Ο όσιος Ισαάκ ο Σύρος παρατηρεί: «Τω γνόντι εαυτόν, η γνώσις των πάντων δέδοται αυτώ. Το γαρ γινώσκειν εαυτόν, πλήρωμα της γνώσεως των απάντων εστί» (2). Χωρίς την αυτογνωσία κάθε άλλη γνώση παραμένει μετέωρη και άσκοπη. Με την αυτογνωσία ο άνθρωπος γνωρίζει τον εαυτό του, αναγνωρίζει τη φύση του, τα όρια και τις δυνατότητες τής υπάρξεώς του, και μπορεί να τοποθετηθεί σωστά απέναντι στο Θεό, τον πλησίον και τον εαυτό του.

Γνωρίζοντας ο άνθρωπος τον εαυτό του αντιλαμβάνεται πριν απ’ όλα ότι δεν είναι αίτιος της υπάρξεώς του. Έτσι οδηγείται στην αναζήτηση της αιτίας της υπάρξεώς του, που είναι ταυτόσημη με την αναζήτηση του Θεού. Η εξεικόνιση του Θεού αποτελεί την ουσία της προσωπικής του υπάρξεως. Γι’ αυτό η αυτογνωσία οδηγεί αυτομάτως στη θεογνωσία: «Ο γαρ δυνηθείς επιγνώναι το αξίωμα της εαυτού ψυχής, ούτος δύναται επιγνώναι την δύναμιν και τα μυστήρια της θεότητος και μάλλον εντεύθεν ταπεινωθήναι» (3). Στον ίδιο λοιπόν τον άνθρωπο βρίσκονται οι πρώτες αφορμές και δυνατότητες για την προσέγγιση του Θεού. Έτσι με την αυτογνωσία καλλιεργείται η θεογνωσία. Αλλά και η θεογνωσία ενισχύει την αυτογνωσία.

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΛΟΥΚΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

 

       Οι τέσσερις Ιεροί Ευαγγελιστές, ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης, κατέχουν ιδιαίτερη τιμή μέσα στην Εκκλησία μας, διότι αξιώθηκαν να γίνουν οι συγγραφείς των τεσσάρων Ευαγγελίων, τα οποία αποτελούν τους τέσσερις στύλους, πάνω στους οποίους στηρίζεται η χριστιανική μας πίστη, μαζί με τα άλλα βιβλία της Καινής Διαθήκης και την Ιερά Παράδοση.  Στο άρθρο μας αυτό θα ασχοληθούμε με τον ιερό ευαγγελιστή Λουκά.

      Καταγόταν από την Αντιόχεια της Συρίας και είχε ελληνική καταγωγή. Ήταν πολύ μορφωμένος και ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού. Γνώριζε άριστα την ελληνική γλώσσα, όπως και την εβραϊκή. Αυτό φαίνεται καθαρά από τα ιερά συγγράμματά του, το τρίτο Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων, όπου κανένας άλλος συγγραφέας της Καινής Διαθήκης δεν μπορεί να φθάσει την καλλιέπεια του λόγου του. Παράλληλα ήταν και άριστος ζωγράφος. Σπούδασε στην Αλεξάνδρεια και την Αθήνα. 

       Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες από τη ζωή του πριν τη συνάντησή του με τον απόστολο Παύλο. Εικάζουμε ότι ήταν ειδωλολάτρης. Γνώρισε προφανώς τον Χριστιανισμό στην Αντιόχεια. Αφ’ ότου γνώρισε τον απόστολο Παύλο συνδέθηκε μαζί του και έγινε αφοσιωμένος μαθητής του και ακόλουθός του ως το μαρτυρικό του τέλος. Κήρυξε με θέρμη και ζήλο τη νέα σώζουσα πίστη στη Θράκη, τη Μακεδονία, την Θεσσαλία, την Αχαΐα,  την Ασία, την Κύπρο, το Ιλλυρικό, την Ιουδαία και την Μ. Ασία, μεταστρέφοντας πλήθος ειδωλολατρών και Ιουδαίων στον Χριστιανισμό. 

Ποιοί, πότε καὶ πόσο νὰ θεολογοῦν. Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Τὶς πρωινὲς ὧρες βγῆκε ἀπὸ τὸ κελλί του. Φώναξε δυὸ διάκους καὶ τοὺς μίλησε. Ἔπρεπε νὰ εἰδοποιήσουνε παντοῦ. Τὸ ἀπόγευμα ἐκεῖνο θὰ κήρυττε, φυσικὰ στὴν Ἀναστασία. Οἱ διάκοι φύγανε ἀμέσως. Ἀπὸ στόμα σὲ στόμα ἡ Πόλη ἔμαθε. Τὸ ἀπόγευμα οἱ ὀρθόδοξοι μαζεύτηκαν. Μαζὶ καὶ μερικοὶ κακόδοξοι, ἀρειανοί, πνευματομάχοι καὶ ἀπολιναριστές.

Γέμισε ἡ Ἀναστασία, πλημμύρισε ὁ γυναικωνίτης, ἔξω ἀπὸ τὸ ναὸ κι ἄλλος κόσμος.

Καμμιὰ φορὰ ἦρθε καὶ ὁ Γρηγόριος. Μικρόσωμος σκελετωμένος, λίγο κυρτός, μὲ τὰ μάτια χαιρετοῦσε τοὺς πιστούς, τοῦ κάνανε διάδρομο νὰ περάσει. Μπῆκε στὸ ἱερὸ Βῆμα. Γονάτισε στὴν ἁγία Τράπεζα κι ἔμεινε  ἀκίνητος γιὰ λίγα λεπτά. Σηκώθηκε, τράβηξε τὸ βῆλο τῆς Ὡραίας Πύλης καὶ βγῆκε. Στάθηκε στὸ μεγάλο σκαλοπάτι, κοίταξε μὲ ἀγάπη τὸ ἐκκλησίασμα, ἔδωσε τόνο αὐστηρὸ στὴ φωνὴ καὶ ἄρχισε:

-Ἀρκετά, τὸ κακὸ ἔχει πολὺ προχωρήσει. Πολλοὶ μιλᾶνε γιὰ τὰ θεία χωρὶς περίσκεψη. Ἐνδιαφέρονται μόνο γιὰ ὡραῖες φράσεις, νὰ ἐντυπωσιάζουν οἱ λόγοι τους… καὶ νὰ χειροκροτοῦνται. Ἡδονίζονται μὲ τὶς λογομαχίες, εἶναι χειρότεροι κι ἀπὸ τοὺς ἀρχαίους σοφιστές.

Πιὸ κάτω ἔγινε πιὸ αὐστηρὸς καί, κοιτάζοντας ὅλους στὰ μάτια, συνέχισε:

Αριστερίζουσα και αιρετίζουσα θεολογία

Αριστερίζουσα και αιρετίζουσα θεολογία

Αριστερίζουσα διό αιρετίζουσα ή αιρετίζουσα εκ του είναι αριστερίζουσα; Πρόκειται για μια φαύλα προβληματική που γέννησε η εποχή μας με την παγκόσμια επικράτηση της αριστερής γενικότερα ιδεολογίας. Η άλωση που επήλθε εξ αυτής στους ανθρώπινους νόες και συνειδήσεις είναι ισχυρή ακόμη και τη στιγμή που μιλάμε και δεν ξέρω και γω για πόσο ακόμα. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει πως η αριστερή ιδεολογία δεν έχει κανένα σημείο επαφής με την εν γένει θρησκευτικότητα και την ορθόδοξη θεολογία ειδικότερα, απλά παρατηρείται το φαινόμενο είτε ο αριστερός να είναι σφόδρα ή και ήπια εκκλησιομάχος – κατά τις στατιστικές ενδείξεις πάντοτε – είτε η προσπάθεια να παντρέψει κάποιος την Ορθοδοξία και την Αριστερά να αποβαίνει σε βάρος της πρώτης.

Ὁ Κρητικός ὁμολογητής ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας.

Ὁ Κρητικός ὁμολογητής ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας. 

 

Στό Συναξάρι τῆς 17^ης Ὀκτωβρίου διαβάζουμε: «Τῇ αὐτῇ ἡμέρᾳ μνήμη τοῦ ἁγίου ὁσιομάρτυρος Ἀνδρέου τοῦ ἐν τῇ Κρίσει».

Ὁ ἅγιος ὁσιομάρτυς Ἀνδρέας ἔζησε καί μαρτύρησε στά χρόνια τῆς εἰκονομαχίας, κατά τά ὁποῖα οἱ αἱρετικοί εἰκονομάχοι εἶχαν καταλάβει ὅλους τούς θρόνους, αὐτοκρατορικούς καί ἐκκλησιαστικούς, καί ἐδίωκαν μετά μανίας κάθε ὁμολογητή ὀρθόδοξο χριστιανό. 

Ὅπως κάτι ἀνάλογο γίνεται καί στά χρόνια τά τωρινά. Στίς ἡμέρες μας μία ἄλλη αἵρεση, μία παναίρεση, ὁ οἰκουμενισμός, ἔχει πάρει μέ τό μέρος της τούς περισσότερους ἀρχιερεῖς καί πατριάρχες, καί ὅσοι ρασοφόροι τολμοῦν νά ὁμολογήσουν τήν ἀλήθεια καί τήν ἀκρίβεια τῆς πίστεως, διώκονται καί βασανίζονται ὅπως καί τότε. 

 

ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ (Άγιος Λουκάς ο ιατρός)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Πρωτεύοντα ρόλο και ισάξιο έργο με αυτό των δώδεκα αποστόλων επιτέλεσε και ο άγιος Λουκάς ο ιατρός (18 Οκτ.), αφού αναδείχθηκε απόστολος και αυτός, από την ευρύτερη ομάδα των εβδομήκοντα αποστόλων, αλλά και ευαγγελιστής.

Όπως διαβεβαιώνει ο ίδιος για τον εαυτό του, ανήκε σε αυτούς που παρακολούθησαν «άνωθεν πάσιν ακριβώς», ήταν δηλαδή και αυτός αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας για όσα είπε και έπραξε ο Ιησούς κατά την τριετή δημόσια δράση του, από τη βάπτισή του στον Ιορδάνη μέχρι την Ανάληψή του στο όρος των Ελαιών, «από του βαπτίσματος Ιωάννου έως της ημέρας ης ανελήφθη αφ’ ημών». Ιδιαίτερα η μαθητεία του αυτή τον ανέδειξε ένθερμο «μάρτυρα της αναστάσεως αυτού», συναποφέροντας και ως πολύτιμο καρπό τα δύο ιερά και με τρόπο υποδειγματικό γραμμένα θεόπνευστα κείμενά του, το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων (Λουκ. 1, 1. Πράξ. 1, 22).

Αλλά και ο Χριστός επιβράβευσε τη συνέπεια του αποστολικού φρονήματος του Λουκά κατά τρόπο μοναδικό. Του φανερώθηκε αναστημένος κατά την πρώτη μέρα της Αναστάσεως, πριν ακόμα φανερωθεί στον στενό κύκλο των ένδεκα μαθητών του. Αυτό έγινε κατά τη γνωστή εκείνη πορεία του Λουκά και του Κλεόπα προς Εμμαούς, ένα χωριό που απείχε από την Ιερουσαλήμ «σταδίους εξήκοντα», κοντά 11 χιλιόμετρα. 

«Εἶμαι ἐρωτευμένος μέ τήν Παρακλητική. Ἔχει τόσα νοήματα!»

Κάποτε ἕνας ἀσκητὴς τὸν ῥώτησε:

–Ἐσύ, γερο-Παΐσιε, πόσες ὧρες κάνεις προσευχή;

–Πόσο κρασὶ πίνει ὁ μέθυσος, ὅταν πηγαίνει στὴν ταβέρνα;,ῥώτησε ὁ Άγιος Παΐσιος.

-Μέχρι νὰ μεθύσει.

-Ἔ, κάπως ἔτσι.

Ὡς μελέτη εἶχε τὸ βιβλίο τῆς Παρακλητικῆς, τὸ ὁποῖο διάβαζε καὶ ξαναδιάβαζε. Ἔλεγε: «Εἶμαι ἐρωτευμένος μὲ τὴν Παρακλητική. Ἔχει τόσα νοήματα!»

 Πολλὲς φορὲς ἔσφιγγε τὸ βιβλίο στὴν ἀγκαλιά του λέγοντας: «Ἁγία μου Παρακλητική!» 

 Διαβάζοντας τὰ τροπάρια ποὺ ἀναφέρονται στὴν Σταύρωση καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ στοὺς Ἁγίους Μάρτυρες, ζοῦσε τὴν σταυροαναστάσιμη χαρὰ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων. Φλεγόταν καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸ θεῖο πῦρ ποὺ εἶχε ὁδηγήσει τοὺς Μάρτυρες στὸ μαρτύριο, ἔνιωθε καὶ αὐτὸς τὴν θεία ἀγαλλίαση ποὺ μετατρέπει τὸ μαρτύριο σὲ πανηγύρι.

  Μερικὰ τροπάρια ποὺ τὸν συγκινοῦσαν ἰδιαίτερα καὶ τὸν «ξεσήκωναν» τὰ μάθαινε ἀπ’ ἔξω καὶ τὰ «ἔψαλλε ἀγγελικά, ἐρωτευμένος θεϊκά». Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ἦταν καὶ τὸ τροπάριο: «Ζέσει τῆς Χριστοῦ πυρούμενοι ἀγάπης, ἄφλεκτοι πυρὸς διέμειναν ἐν μέσῳ, οἱ Ἀθληταὶ πυρπολήσαντες τὰς ἀκάνθας τῆς δυσσεβείας θείᾳ χάριτι»*. Ὅταν τὸ ἔψαλλε, τόνιζε μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς καρδιᾶς του τὸ «πῦρ» στὶς λέξεις «πυρούμενοι» καὶ «πυρπολήσαντες».

Συνοπτικὴ ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας. Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης Προηγούμενος Ἱ.M. Σίμωνος Πέτρας

Τὴν χαρήκαμε, ἀγαπητά μου παιδιά, πραγματικὰ τὴν λειτουργία μας σήμερα. Ἀκόμη δὲν ἔχει φέξει καὶ τελειώσαμε. Εἶναι εὐκαιρία τώρα νὰ ποῦμε δύο σκέψεις, διότι πολλὲς φορὲς παραπονεῖσθε ὅτι δὲν μπορεῖτε νὰ χαρῆτε τὴν λειτουργία, δὲν τὴν εὐχαριστιέστε, δὲν τὴν καταλαβαίνετε, δὲν μπορεῖτε νὰ προσευχηθῆτε. Ἄλλες ὅμως φορὲς χαρούμενες μοῦ λέτε: Σήμερα λειτουργήθηκα πολὺ καλά· τὴν ἔζησα τὴν λειτουργία.

Ἄραγε πότε μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὴν ζήσαμε καὶ πότε τὸ λέμε χωρὶς νὰ εἶναι ἀλήθεια; Προσευχόμεθα εἰς τὴν λειτουργίαν, ἀλλὰ τί πρέπει νὰ ζητοῦμε; Ἢ μᾶλλον τί μᾶς παρέχει ἡ θεία λειτουργία, γιὰ νὰ τὸ ζητήσωμε καί, ὅταν τὸ λάβωμε, νὰ ἔχωμε τὴν βεβαιότητα ὅτι εἰσακούσθηκε ἡ προσευχή μας;

Ἀναμφιβόλως ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς θείας λειτουργίας εἶναι ἡ συμμετοχή μας εἰς τὴν θείαν ζωήν, εἶναι ἡ δόσις καὶ ἡ ἀντίδοσις, νὰ δώσωμε καὶ νὰ πάρωμε. Τί νὰ δώσωμε; Τὰ δῶρα, «τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν». Εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ δίνομε εἰς αὐτόν. Εἶναι δικά του καὶ τοῦ τὰ προσφέρομε. Τοῦ προσφέρομε ἄρτον καὶ οἶνον.

Στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά. Αγίου Λουκά, Επισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας.

Στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά. Αγίου Λουκά, Επισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας.

Η αγία μας Εκκλησία στην μνήμη του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστή Λουκά, τον ονομάζει  ουρανό και αστραπή. Υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να καλείται κανείς ουρανός και αστραπή της Εκκλησίας; Ασφαλώς όχι. Και εγώ δεν έχω τίποτα να προσθέσω στην δόξα του μεγάλου αυτού αποστόλου. Θέλω μόνο να καταλάβετε ποιό είναι το μεγαλείο του και γιατί αυτός καλείται ουρανός, αστραπή και φωστήρας της Εκκλησίας.

Βεβαίως είναι άξιος να ονομάζεται έτσι και έχει μάλιστα διπλή τιμή, διότι κόπιασε πολύ, όπως και οι άλλοι απόστολοι, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο του Χριστού, αλλά εκτός απ’ αυτό και ο ίδιος υπήρξε συγγραφέας του Ευαγγελίου. Έχετε ακούσει και γνωρίζετε καλά τους αφάνταστους κόπους, τους κινδύνους και τους διωγμούς που υπέφεραν οι απόστολοι του Χριστού. Από τους δώδεκα αποστόλους όλοι, εκτός από τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, ο οποίος και αυτός υπέστη πολλούς διωγμούς και βάσανα, τελείωσαν την ζωή τους μαρτυρικά.

ΤΟ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Η εκκλησιαστική παράδοση στη Β. Ελλάδα θέλει το Σάββατο προ του Αγίου Δημητρίου να είναι Ψυχοσάββατο.

Το Σάββατο αυτό τελούνται μνημόσυνα υπέρ αναπαύσεως όλων των κεκοιμημένων, όπως και τα άλλα δυο Ψυχοσάββατα που έχει ορίσει η Εκκλησία μας… 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καθορίσει δύο Σάββατα, τα οποία αφιερώνει στους κεκοιμημένους της. Είναι τα μεγάλα Ψυχοσάββατα, το ένα πριν από την Κυριακή της Απόκρεω και το άλλο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής.

Γιατί ονομάζεται έτσι;

Βέβαια η αγάπη των ανθρώπων σε Μακεδονία και Θράκη δημιούργησε ένα ακόμη ψυχοσάββατο. Αυτό του Αγίου Δημητρίου. Ονομάζεται έτσι γιατί τελείται το Σάββατο πριν από την εορτή του Αγίου Δημητρίου. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Άγιος Δημήτριος είναι πολιούχος και προστάτης όλης της Μακεδονίας

Πως δημιουργήθηκε αυτό το ψυχοσάββατο;

Σινά: Ο Δαμιανός καταγγέλλει για πιέσεις — αλλά οφείλει να απολογηθεί και για τις δικές του ευθύνες!

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Η αγωνία για την Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά είναι δικαιολογημένη. Οι καταγγελίες για πιέσεις προς τη Σιναϊτική Αδελφότητα απαιτούν διερεύνηση. Και το αίτημα να γνωστοποιηθούν οι όροι οποιασδήποτε συμφωνίας αφορά το μέλλον της ιστορικής Μονής είναι απολύτως εύλογο.

Όμως η νέα παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου πρώην Σινά Δαμιανού γεννά και ένα ερώτημα που ο ίδιος δεν μπορεί να παρακάμπτει: τόσα χρόνια που είχε την ευθύνη της Μονής, τι έκανε για να αποτρέψει τη σημερινή κατάσταση;

Διότι το Σινά δεν απέκτησε χθες προβλήματα. Η υπόθεση έχει παρελθόν, διαδρομή και χειρισμούς που πρέπει να εξεταστούν. Και όποιος επικαλείται τη μακρά διακονία του ως τεκμήριο προσφοράς οφείλει να δέχεται ότι η ίδια αυτή διάρκεια συνεπάγεται και αυξημένη ευθύνη.

Όταν ο άνθρωπος αρνείται την αγκαλιά του Θεού, το κενό συμπληρώνουν οι πρόθυμοι “ανειδίκευτοι προπονητές”! – Life coaching, influencers και πιθανές σεκταριστικές παρεκκλίσεις

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας π. Στέφανου Στεφόπουλου

Life coaching, influencers και πιθανές σεκταριστικές παρεκκλίσεις.

Τι είναι το life coaching και τι οι influencer;

Το life coaching και το influencing δεν είναι το ίδιο πράγμα, αν και στην πράξη μπορούν να συνδυάζονται.
Ο life coach συνήθως παρέχει εξατομικευμένη καθοδήγηση σε έναν πελάτη για προσωπικούς, επαγγελματικούς ή άλλους στόχους. Η σχέση είναι κατά κανόνα προσωπική και μπορεί να περιλαμβάνει συνεδρίες, συζητήσεις, ασκήσεις και προγράμματα “προσωπικής ανάπτυξης”.

Ἡ μετάνοια. Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων

Φοβερό κακό καί ἐπικίνδυνη ἀρρώστια τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἁμαρτία. Τήν ἀπονευρώνει μέ δολιότητα καί τήν παραδίνει παράλυτη στήν αἰώνια κόλαση. Εἶναι ὅμως κακό πού ἐξαρτᾶται ἀπό τή δική μας θέληση. Εἶναι καρπός τῆς δικῆς μας προαιρέσεως.

Φοβερό κακό εἶναι ἡ ἁμαρτία, ἀλλά ὄχι καί ἀθεράπευτο. Τό θεραπεύει εὔκολα ἡ μετάνοια. Ὅση ὥρα κρατάει κανείς στό χέρι του τή φωτιά, ὁπωσδήποτε καίγεται. Μόλις ὅμως τήν τινάξει, παύει νά καίγεται. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τήν ἁμαρτία• γιατί εἶναι κι αὐτή μία φωτιά πού κατακαίει τόν ἄνθρωπο. Γιά ὅσους μάλιστα δέν αἰσθάνονται αὐτό τό κάψιμο, λέει ἡ Γραφή: «μπορεῖ κανείς νά βάλει φωτιά μέσα στόν κόρφο του, δίχως τά ροῦχα του νά κάψει;» (Παροιμ. 6:27).

Ἡ ἁμαρτία δέν εἶναι κανένας ἐχθρός πού σέ πολεμάει ἀπ’ ἔξω, ἀλλά κακό πού φυτρώνει καί ἀναπτύσσεται μέσα σου. «Βλέπε μέ σωφροσύνη» (Παρ. 4:25), καί δέν θά νιώσεις αἰσχρή ἐπιθυμία. Νά θυμᾶσαι τή μέλλουσα κρίση, καί οὔτε πορνεία οὔτε μοιχεία οὔτε φόνος οὔτε ἄλλη παρανομία θά σέ κυριέψει ποτέ. Ὅταν ὅμως ξεχάσεις τόν Θεό, τότε θ\’ ἀρχίσεις νά σκέφτεσαι πονηρά καί νά ἐνεργεῖς παράνομα.