Ο Οικουμενισμός ως μια παράδοξη αίρεση των ημερών

Ο Οικουμενισμός ως μια παράδοξη αίρεση των ημερών

Διαβάζοντας πρόσφατα τον εκπληκτικό πρώτο τόμο του αγίου Γενναδίου και πρώτου Πατριάρχη Κων/πόλεως μετά την Άλωση “περί εκπορεύσεως του αγίου Πνεύματος (https://www.barbounakis.com/product/agiou-gennadiou-scholariou-iii-1-peri-ekporefseos-tou-agiou-pnevmatos) έρχομαι στην κάθετη αντιφατικότητα των πραγμάτων ανάμεσα στο τότε και στο τώρα. Ο Γεννάδιος άκρως ανθενωτικός. Ο νυν διάδοχός του άκρως ενωτικός. Ο τότε άγιος. Ο νυν… εγκαλούμενος για Οικουμενισμό. Πέρα από αυτό και ένα ακόμα παράδοξο: οι τόμοι αυτοί των μεταφράσεων του αγίου Γενναδίου Σχολαρίου εξεδόθησαν με την ευλογία του Βαρθολομαίου!

Σε αυτόν τον απίστευτο κυκεώνα της παραδοξότητας υπάρχει βέβαια και μια πιθανή εξήγηση: όταν ο πατριάρχης Βαρθολομαίος έδωσε την ευλογία του, το έκαμε είτε αγνοώντας το περιεχόμενο των βιβλίων αυτών είτε αδιαφορώντας είτε με τον τυπικό τρόπο που δίνεται σε αυτές περιπτώσεις η καθιερωμένη ευλογία, καθαρά δηλαδή εθιμοτυπικά και διαδικαστικά. Άλλως δεν εξηγείται ουδαμώς το πώς μπορεί ένας μαχητικά ενωτικός ιεράρχης των ημερών μας να επικροτεί ένα έργο καταπέλτη κατά των αιρετικών Λατίνων.

Μιὰ ἔμορφη ψυχὴ. Κόντογλου Φώτης

Ἤτανε μιὰ φορά, πρὸ σαράντα χρόνια, ἕνας ἄνθρωπος ἀπὸ καλὸ σόγι, ποὺ τὸν λέγανε Παρασκευά, καὶ ποὺ ζοῦσε σὲ μιὰ πολιτεία τῆς Ἀνατολῆς, χτισμένη ἀπάνω στὴ θάλασσα, ἀνάμεσα Πόλη καὶ Σμύρνη. Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἤτανε ἔμπορος ἀπὸ τοὺς καλούς, καὶ ταξίδευε στὴν Πόλη καὶ στὴ Σμύρνη, εἶχε πάγει κ’ ἴσαμε τὸ Μισίρι, στὴ Βλαχιὰ καὶ στὸ Τριέστι, κ’ ἤξερε καλὰ τὸν κόσμο. Μὰ δὲν ἔκανε γιὰ ἔμπορος, ἐπειδὴς ἤτανε πολὺ δίκιος καὶ χριστιανὸς ἀληθινός. Κι ὄχι μόνο δὲν παραδεχότανε ἡ ψυχὴ του νὰ βγάζει μεγάλο κέρδος ἀπὸ τὴ δουλειά του, ἀλλὰ καὶ βοηθοῦσε κρυφὰ ἕνα σωρὸ φτωχὲς φαμίλιες ποὺ ὑποφέρνανε.

Στὸ μαγαζί του, ποὺ ἤτανε στὸ μεγάλο τσαρσί, συχνάζανε ὅλο ἄνθρωποι καλοί, θεοφοβούμενοι, καὶ μιλούσανε ὅλο γιὰ θρησκευτικά. Πήγαινε ἐκεῖ πέρα ὁ κυρ – Θόδωρος ὁ Μπαμπακὰς ρωμιοράφτης, ὁ κυρ Δημητρὸς ὁ Σωτηρίου μαραγκός, ὁ Νικόλας ὁ Χιώτης μανάβης, ὁ κυρ Μιχαλάκης ὁ Σπανὸς μεγαλέμπορας, ὁ κυρ Κωσταντίνος ὁ Ἀγγελάρας κτηματίας, ὁ κυρ – Θόδωρος Ραζμπίτσος ὁ λεγόμενος Λιοντάρι, κι ἄλλοι καλοὶ νοικοκυροί, ποὺ ἤτανε ὅλοι σὰν πνευματικοί. Συχνάζανε στὸ μαγαζὶ τοῦ κυρ – Παρασκευὰ κ’ ἕνα σωρὸ παπᾶδες, ἀρχιμαντρίτες, καλογέροι καὶ ψαλτάδες, ὁ παπᾶ – Θανάσης, ὁ Ρήνας, ὁ Μπακλάς, ὁ Γαϊτάνος, ὁ Καλαποδάς, κι ἄλλοι.

Χρειάζονται οἱ τιμωρίες; Κραγιόπουλος Συμεών Ἱερεύς

Ἄλλες ἀπὸ τὶς τιμωρίες, ποὺ βάζουν οἱ γονεῖς, καὶ γενικότερα οἱ μεγαλύτεροι, στὰ παιδιά, προκαλοῦν φόβο, φόβο παθολογικό, ἄλλες προκαλοῦν ταπείνωση, ἀλλὰ μὲ τὴν κακὴ ἔννοια τῆς λέξεως, ταπεινωτικὴ δηλαδὴ κατάσταση στὸ παιδί, καὶ τὸ τρίτο εἶδος τῶν τιμωριῶν ἔχει σχέση κυρίως μὲ τὸ ξύλο, μὲ τὸ νὰ δέρνει κανεὶς τὸ παιδί.

Θὰ μποροῦσε κανεὶς νὰ συμπεράνει ὅτι δὲν πρέπει νὰ τιμωροῦμε τὰ παιδιά, ἐφόσον οἱ τιμωρίες, ἔτσι ἢ ἀλλιῶς, κατὰ τὸν ἕναν ἢ τὸν ἄλλο τρόπο, κάνουν κακὸ στὰ παιδιά. Βγαίνει τὸ συμπέρασμα κατ’ ἀρχὴν ὅτι δὲν πρέπει νὰ τιμωροῦνται τὰ παιδιά. Εἶναι σωστὸ αὐτό; Δηλαδή, ὅλη ἡ φροντίδα τῶν γονέων πρέπει νὰ ἔγκειται στὸ νὰ προσέχουν νὰ μὴν τιμωρήσουν τὰ παιδιά, νὰ μὴν τὰ στενοχωρήσουν, νὰ μὴν ὑποβληθοῦν τὰ παιδιὰ σὲ κάποιο ζόρισμα; Αὐτὸ εἶναι τὸ ἄλλο ἄκρο. Ὅπως εἶναι ἄκρο νὰ τιμωρεῖ κανεὶς ἀλόγιστα τὰ παιδιὰ καὶ μάλιστα νὰ τὰ τιμωρεῖ, ἐπειδὴ ὁ ἴδιος θύμωσε, ἔτσι εἶναι ἄκρο νὰ παραχαϊδεύει κανεὶς τὰ παιδιὰ καὶ ὅλη του ἡ φροντίδα νὰ εἶναι μὴν τυχὸν τὰ στενοχωρήσει, μὴν τυχὸν τὰ κάνει νὰ κλάψουν.

MEDICUS CURAT, DEUS SANAT (ὁ ἰατρός φροντίζει, ὁ Θεός θεραπεύει)

 

MEDICUS CURAT, DEUS SANAT

(ὁ ἰατρός φροντίζει, ὁ Θεός θεραπεύει)

Ἡ ταραγμένη καί ἀπελπισμένη νεολαία μας, οἱ ἀγχώδεις καί πολυπράγμονες μεσήλικες, ὅπως ἐπίσης καί οἱ περιφρονημένοι καταθλιπτικοί ὑπερήλικες, πρός τά ποῦ κατευθύνονται σήμερα, γιά νά βροῦν τήν ἀπωλεσθεῖσα ψυχοσωματική τους ὑγεία; Συνήθως σέ ψυχιάτρους, σέ ψυχολόγους, σέ κέντρα ψυχολογικῆς ὑποστήριξης σέ Δήμους καί Κοινότητες, σέ ψυχολογική ὑποστήριξη μέσῳ εἰδικῶν τηλεφωνικῶν γραμμῶν κ.ἄ.π. 

Μέ ἄλλα λόγια, σέ κατευθύνσεις ἀποκλειστικῶς καί μόνον ἐπιστημονικῆς τάξεως· ἀξιόλογες καί ἀξιόπιστες μέν, ἀλλά κατά βάση προϊόντα τῶν περιορισμένων ἀνθρωπίνων δυνατοτήτων. 

Δυστυχῶς,

γιά πνευματική ζωή, γιά ζωή μυστηριακή, γιά πίστη καί ἐλπίδα στόν Θεό, γιά ἀρετές καί προσευχή, πού ἐλευθερώνουν τόν ἄνθρωπο ἀπό τά πάθη, τόν χαροποιοῦν, τόν καθιστοῦν καλοσυνάτο καί εἰρηνεύουν ἔτσι τίς σχέσεις του μέ τούς ἄλλους ἀνθρώπους, ΟΥΤΕ ΚΟΥΒΕΝΤΑ...! 

Πότε ἀρχίζει ἡ ἀγωγή; Εἰρηναῖος Ἐπίσκοπος Αἰκατερίνμπουργκ καὶ Ἰρμπίτσκ

Ἕνας ἐρημίτης, ποὺ διακρινόταν γιὰ τὴν ἁγιότητα τοῦ βίου του καὶ τὴ γνώση τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, ἔδωσε ἐντολὴ κάποτε στὸν ὑποτακτικό του: «Ξερίζωσε αὐτὸ τὸ δέντρο ἀπὸ τὴ γῆ». Καὶ τοῦ ἔδειξε ἕνα νεαρὸ φοινικόδεντρο, ποὺ εἶχε ὅμως ἁπλώσει ρίζες βαθιές.

Κάνοντας ὑπακοὴ στὸ γέροντα, ὁ ὑποτακτικὸς ἐπιχείρησε τὸ ἔργο, ἀλλά, παρ’ ὅλες του τίς προσπάθειες, δὲν κατόρθωσε οὔτε νὰ τὸ κουνήσει. «Γέροντα», εἶπε, «αὐτὸ ποὺ μοῦ ζητᾷς νὰ κάνω, εἶναι τελείως ἀδύνατο!». Τότε ὁ γέροντας τοῦ ἔδειξε ἕνα ἄλλο, τρυφερὸ δεντράκι, ποὺ ὁ ὑποτακτικὸς ξερίζωσε ἀμέσως καὶ χωρὶς καμιὰ ἰδιαίτερη προσπάθεια. Τίποτα δὲν μποροῦσε νὰ κάνει ὁ μαθητὴς μὲ τὸ δέντρο ποὺ εἶχε ριζώσει γερά, χωρὶς κόπο ὅμως τὰ κατάφερε μὲ τὸ τρυφερὸ δεντράκι.

Συσχετίζοντας τὴ διήγηση αὐτὴ μὲ τὴν παιδαγωγική, βλέπουμε πὼς οἱ γονεῖς εἶναι ἀνίσχυροι μπροστὰ στὰ μεγάλα παιδιά, ἂν δὲν ἔχουν ἀρχίσει νὰ ἐνδιαφέρονται γιὰ τὴν ἀγωγή τους ἀπὸ τὴν τρυφερὴ ἡλικία. Λέει μιὰ παροιμία: «Ὅπου μικρομάθει, δὲ γερονταφήνει». Γι’ αὐτὸ ὁ σοφὸς Σειρὰχ διδάσκει: «Τέκνα σοι ἐστί; παίδευσον αὐτὰ καὶ κάμψον ἐκ νεότητος τὸν τράχηλον αὐτῶν» (Σόφ. Σειρὰχ 7:23).

Πολὺ λίγοι γονεῖς μποροῦν νὰ παινευτοῦν γιὰ τὸ ὅτι ἔδωσαν σωστὴ ἀγωγὴ στὰ παιδιά τους. Μερικοὶ μάλιστα, πολὺ καλοὶ καὶ εὐσεβεῖς οἱ ἴδιοι, ἔχουν παιδιὰ μὲ χαρακτῆρα ἐντελῶς ἀντίθετο κι ἀνεπιθύμητο.

Μαρτυρία του ιερομονάχου Δανιήλ για τον όσιο Γέροντα Διονύσιο τον Ρουμάνο. Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης

Μαρτυρία του ιερομονάχου Δανιήλ για τον όσιο Γέροντα Διονύσιο τον Ρουμάνο

Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης 

Στη Ρουμανική Σκήτη του αγίου Ιωάννου του Προδρόμου ασκείται στην κοινοβιακή ζωή ο ιερομόναχος Δανιήλ Μάρκου, ο οποίος στην αρχή μόναζε στη Μονή Νεάμτς της Ρουμανικής Μολδαβίας. Όπως μας είπε ο ίδιος, το 1994 επισκέφθηκε με μία ομάδα πέντε ατόμων για πρώτη φορά την Ελλάδα και το Άγιον Όρος. Πρώτα επισκέφθηκαν την Κέρκυρα, καλεσμένοι από μία Ρουμάνα εκεί ηγουμένη. Συναντήθηκαν με τον Μητροπολίτη Τιμόθεο, ο οποίος τους είπε τα εξής: «Να πάτε στο Άγιον Όρος. Εκεί ζουν τρεις άγιοι Ρουμάνοι μοναχοί. Είναι οι Γέροντες Διονύσιος Ιγνάτ και Ιωάννης Γκούσιου από το Κελλί του Αγίου Γεωργίου Κολιτσούς και ο ηγούμενος της Ρουμανικής Σκήτης του Προδρόμου π. Πετρώνιος».

Κατόπιν η ομάδα των πέντε προσκυνητών πήγαν να προσκυνήσουν τα Μετέωρα. Έμειναν στην Καλαμπάκα ένα βράδυ, όπου ενδιαφέρθηκε τα μέγιστα για τη φιλοξενία τους ένας ιερέας, ο π. Ιωάννης, ο οποίος τους είπε τα ίδια λόγια με τον Μητροπολίτη Τιμόθεο, ότι στο Όρος ζουν τρεις άγιοι Ρουμάνοι μοναχοί. Τους είπε τα ίδια ονόματα των τριών αναφερθέντων πατέρων.

ΑΓΙΑ ΠΟΥΛΧΕΡΙΑ: Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

ΑΓΙΑ ΠΟΥΛΧΕΡΙΑ: Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΑΥΓΟΥΣΤΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

       Ανάμεσα στη χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας υπάρχουν και πολλοί βασιλείς, αυτοκράτορες και μέλη των ανακτόρων, οι οποίοι δεν αλλοτριώθηκαν από την εξουσία. Ενέταξαν την εγκόσμια δόξα στη δόξα του Θεού και στη διακονία της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και ανακηρύχτηκαν άγιοι για την προσφορά τους στο εκκλησιαστικό σώμα. Μια από αυτούς υπήρξε και η αγία Πουλχερία, η ευσεβής Αυγούστα του Βυζαντίου.

       Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 399. Ήταν η μεγαλύτερη κόρη του αυτοκράτορα Αρκαδίου (395-408) και της Ευδοξίας και αδελφή του Θεοδοσίου Β΄ (408-450). Είχε δε την τιμή να λάβει το άγιο Βάπτισμα από τον ιερό Χρυσόστομο. Αν και βρέθηκε μέσα στην χλιδή των ανακτόρων και συναναστρέφονταν και με ραδιούργους παλατιανούς, είχε καλλιεργήσει στην ψυχή της βαθειά πίστη στο Θεό και απόκτησε σπάνιες αρετές. 

Ὁ καημὸς τοῦ Ράμφου ἦτo νὰ γίνωμεν Εὐρωπαῖοι.

Κριτικὴ θεώρησις

τοῦ κ. Παύλου Κλιματσάκη, διδάκτορος φιλοσοφίας

 Μὲ ἀφορμὴ τὸν θάνατο τοῦ Στέλιου Ράμφου, στὶς 10 Αὐγούστου 2026, δράττομαι τῆς εὐκαιρίας νὰ ἐξηγήσω, γιατί ἡ σκέψη του ἀπέτυχε νὰ δώσει ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα πού τὸν ἀπασχόλησε ἐπὶ δεκαετίες. Ὁ Ράμφος κατέστη ἀπὸ τοὺς πλέον ἀναγνωρίσιμους στοχαστὲς τῆς μεταπολιτευτικῆς καὶ κυρίως τῆς μνημονιακῆς περιόδου. Ἡ πνευματική του διαδρομή, ἀρχῆς γενομένης μὲ τὸν μαρξισμὸ καὶ τὴν φιλοσοφία, ἕως τὴν ἑρμηνεία τοῦ ἑλληνισμοῦ, τοῦ Βυζαντίου, τῆς ὀρθόδοξης παράδοσης καί, τελικά, τοῦ σύγχρονου νεοέλληνα κινεῖται γύρω ἀπὸ τὸ ζήτημα, γιατί ἡ Ἑλλάδα δὲν μπορεῖ νὰ γίνει σύγχρονο κράτος. Εἰδικὰ τὴν περίοδο τῶν μνημονίων οἱ νεοφιλελεύθεροι βρῆκαν στὸν Ράμφο ἕνα διανοούμενο ποὺ ἐξυπηρετοῦσε τὸ ἀφήγημά τους ὅτι οἱ Ἕλληνες εἶναι τὰ “κακὰ παιδιὰ” τῆς Εὐρώπης καὶ δικαίως τιμωροῦνται ἀπὸ τὸ χρηματοπιστωτικὸ σύστημα.

Ελλάς και Λίβανος: Ιστορικοί δεσμοί, στρατιωτική συνεργασία

Κωνσταντίνος Χολέβας

Σήμερα οι Ελληνορθόδοξοι αποτελούν το 8% του πληθυσμού του Λιβάνου και ανήκουν στο Πατριαρχείο Αντιοχείας

Στις 31 Αυγούστου ο πρόεδρος του Λιβάνου, Ζοζέφ Αούν, επισκέφθηκε την Αθήνα. Ήλθε λίγες ημέρες μετά την αποστολή ελληνικού στρατιωτικού υλικού για την ενίσχυση των ενόπλων δυνάμεων αυτής της μικρής χώρας της Μέσης Ανατολής. Ο κ. Αούν συναντήθηκε με τον Έλληνα πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη και συμφώνησαν να αναβαθμίσουν τη φιλική σχέση των δύο χωρών σε στρατηγική συνεργασία.

Ο Λίβανος δημιουργήθηκε το 1943, όταν η Γαλλία, που είχε τον έλεγχο της περιοχής, αποφάσισε να αποκόψει την παραλιακή λωρίδα από τη Συρία και να ιδρύσει ένα πολυθρησκευτικό κράτος υπό τον έλεγχο των φιλοδυτικών χριστιανών Μαρωνιτών.

Ὁ ἀχάριστος εἶναι πάντα λυπημένος. Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

-Γέροντα, γιατί πολλοὶ ἄνθρωποι, ἐνῶ τὰ ἔχουν ὅλα, νιώθουν ἄγχος καὶ στενοχώρια;

-Ὅταν βλέπετε ἕναν ἄνθρωπο νὰ ἔχη μεγάλο ἄγχος, στενοχώρια καὶ λύπη, ἐνῶ τίποτε δὲν τοῦ λείπει, νὰ ξέρετε ὅτι τοῦ λείπει ὁ Θεός.

Ὅποιος τὰ ἔχει ὅλα, καὶ ὑλικὰ ἀγαθὰ καὶ ὑγεία, καί, ἀντὶ νὰ εὐγνωμονῆ τὸν Θεὸ , ἔχει παράλογες ἀπαιτήσεις καὶ γκρινιάζει, εἶναι γιὰ τὴν κόλαση μὲ τὰ παπούτσια. Ὁ ἄνθρωπος, ὅταν ἔχη εὐγνωμοσύνη, μὲ ὅλα εἶναι εὐχαριστημένος. Σκέφτεται τί τοῦ δίνει ὁ Θεὸς κάθε μέρα καὶ χαίρεται τὰ πάντα. Ὅταν ὅμως εἶναι ἀχάριστος, μὲ τίποτε δὲν εἶναι εὐχαριστημένος γκρινιάζει καὶ βασανίζεται μὲ ὅλα. Ἄν, ἂς ποῦμε, δὲν ἐκτιμάη τὴν λιακάδα καὶ γκρινιάζει, ἔρχεται ὁ Βαρδάρης καὶ τὸν παγώνει …; Δὲν θέλει τὴν λιακάδα θέλει τὸ τουρτούρισμα ποὺ προκαλεῖ ὁ Βαρδάρης.

-Γέροντα, τί θέλετε νὰ πεῖτε μ’ αὐτό;

-Θέλω νὰ πῶ ὅτι, ἂν δὲν ἀναγνωρίζουμε τὶς εὐλογίες ποὺ μᾶς δίνει ὁ Θεὸς καὶ γκρινιάζουμε, ἔρχονται οἱ δοκιμασίες καὶ μαζευόμαστε κουβάρι. Ὄχι, ἀλήθεια σᾶς λέω, ὅποιος ἔχει αὐτὸ τὸ τυπικὸ , τὴν συνήθεια τῆς γκρίνιας, νὰ ξέρη ὅτι θὰ τοῦ ἔρθη σκαμπιλάκι ἀπὸ τὸν Θεό, γιὰ νὰ ξοφλήση τουλάχιστον λίγο σ’ αὐτὴν τὴν ζωή. Καὶ ἂν δὲν τοῦ ἔρθη σκαμπιλάκι, αὐτὸ θὰ εἶναι χειρότερο, γιατί τότε θὰ τὰ πληρώση ὅλα μία καὶ καλὴ στὴν ἄλλη ζωή.

Ανέκφραστη, ανεκλάλητη, απερινόητη, ακόρεστη, αχόρταστη η Χαρά του ενιαύσιου κύκλου. Αρχή της χρονιάς και πόσα θα απολαύσουμε και πάλι!

Εκείνην την ημέραν, ήτο 8η Σεπτεμβρίου, είχα ψάλει τὸ «Χαῖρε σεμνὴ μῆτερ καὶ δούλη Χριστοῦ τοῦ Θεοῦ». Μετὰ έξ ἡμέρας μὲ ήκουσεν η μικρὰ να ψάλλω το «Αγαλλιάσθω τα δρυμού ξύλα σύμπαντα». Και την ημέραν του Θεολόγου έψαλα το «Φίλε μυστικέ, Χριστού επιστήθιε». Και του Ἁγίου Δημητρίου ἔμελψα τὸ «Δεύρο Μάρτυς Χριστού προς ημάς». Και των Εισοδίων έψαλα το «Διανέμοις των χαρισμάτων». Και του Αγίου Νικολάου έψαλα «Την Ζωοδόχον πηγὴν την αέναον», και «Της Εκκλησίας τα άνθη περιιπτάμενος». Και τα Χριστούγεννα έψαλα το «Θεὸς ων εἰρήνης». Και του Αγίου Βασιλείου το «Δεύτε του Δεσπότου τα ένδοξα Χριστού ονομαστήρια», και το «Σου την φωνὴν έδει παρείναι, Βασίλειε». Και των Φώτων έψαλα το «Ιησούς ο ζωής αρχηγός». Και της Υπαπαντής έψαλα το «Χέρσον αβυσσοτόκον». Και του Ευαγγελισμού το «Ως εμψύχῳ Θεού κιβωτώ». Και του Αγίου Γεωργίου το «Ανέτειλε το έαρ», καὶ της Αναλήψεως το «Θείω καλυφθείς». Και της Πεντηκοστῆς το «Παράδοξα σήμερον». Καὶ των Αγίων Αποστόλων έψαλα το «Σε την υπερένδοξον νύμφην», και το «Ο Χριστοκήρυξ Σταυρού καύχημα φέρων, συ την πολυέραστον θείαν αγάπησιν». Και της Μεταμορφώσεως έψαλα το «Προ του Σταυρού σου, Κύριε, όρος ουρανὸν εμιμεῖτο». Και εἰς την μνήμην της Παναγίας έψαλα τα θεσπέσια εκεῖνα κελαδήματα, το «Πεποικιλμένη» καὶ τὸ «Νενίκηνται», και το «Συνέστειλε χορὸς των Αποστόλων, το Θεοδόχον σῶμα σου· εις οὐρανίους θαλάμους προς τον υιὸν εκφοιτῶσα». Και εἰς τὴν αποτομὴν τοῦ Προδρόμου έψαλα το «Φρίττουσι πάθη των βροτῶν», και τόσα άλλα

κύρ Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

«Είμαστε Έλληνες Πομάκοι και η ελληνική πολιτεία μας αναγκάζει να μάθουμε Τουρκικά»

Δημόσια έκκληση για την παιδεία στα ορεινά της Ξάνθης

Την ανάγκη να διασφαλιστεί η ουσιαστική δυνατότητα επιλογής στην εκπαίδευση των παιδιών στα Πομακοχώρια της Ξάνθης υπογραμμίζει με δημόσια παρέμβασή του ο Ιρφάν Μεχμέτ Αλή. Ο Ξανθιώτης Πομάκος θέτει το ζήτημα της άρσης της υποχρεωτικότητας της τουρκικής γλώσσας, ζητώντας παράλληλα να υπάρξει μέριμνα από την Πολιτεία για τη διατήρηση της μητρικής πομακικής γλώσσας.

Όπως επισημαίνει, η μουσουλμανική θρησκευτική ιδιότητα των κατοίκων της περιοχής δεν συνεπάγεται σε καμία περίπτωση την ταύτιση της μητρικής τους γλώσσας με την τουρκική, ούτε θα πρέπει το θρήσκευμα να συνδέεται με την τουρκική εθνική ταυτότητα. Για τον λόγο αυτό, καλεί το κράτος να παρέχει στους γονείς της ορεινής ζώνης τη δυνατότητα εγγραφής σε αμιγώς ελληνικά δημόσια σχολεία, ακολουθώντας το παράδειγμα που ήδη ισχύει στον Δήμο Ξάνθης. Κατά τον ίδιο, ο συνδυασμός της εκμάθησης της ελληνικής με τη στήριξη της πομακικής προάγει την πραγματική πολυγλωσσία και τον σεβασμό στην ιδιαιτερότητα της τοπικής κοινωνίας, χωρίς να καλλιεργεί διαχωρισμούς.

Η Οδύσσεια του σπουδαίου αυτού έπους. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η Οδύσσεια του σπουδαίου αυτού έπους

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Με την «Οδύσσεια», όπως την αντελήφθη και την επέδειξε πρόσφατα κινηματογραφικά ο Βρετανός σκηνοθέτης και παραγωγός Κρίστοφερ Νόλαν, προστέθηκε ένα ακόμη επεισόδιο στο ταξίδι μέσα στον χρόνο του αριστουργηματικού αυτού έπους. Η ταινία έχει μεγάλη εισπρακτική επιτυχία και εντυπωσιάζει η ανταπόκριση που έχει στο διεθνές φιλοθεάμον και βιβλιόφιλο κοινό. 

Ενδεικτικά αναφέρεται ότι στο Ηνωμένο Βασίλειο οι πωλήσεις της Οδύσσειας εκτοξεύθηκαν κατά 1400% (!!!) στις πρώτες τέσσερις εβδομάδες του Ιουλίου, λίγες ημέρες μετά την εμφάνιση του κινηματογραφικού έργου στις αίθουσες, έναντι των αντιστοίχων ημερών του προηγουμένου έτους. Στις ΗΠΑ υπήρξε αντιστοίχως αύξηση των πωλήσεων του βιβλίου κατά 76%. Στη Γαλλία και στο ίδιο διάστημα υπήρξε αύξηση κατά 300% και όπως δήλωσαν οι υπεύθυνοι των μεγάλων εκδοτικών οίκων της για το φθινόπωρο έχουν προγραμματίσει διάφορες εκδόσεις της Οδύσσειας, από βιβλία τσέπης των οκτώ Ευρώ, έως πολυτελείς εκδόσεις των 45 Ευρώ και άνω. Οι μεταφράσεις των εν λόγω βιβλίων θα είναι από κλασσικές, όπως του φιλέλληνα και ελληνιστού Βίκτωρος Μπεράρ (1864-1931) έως και σύγχρονων μεταφραστών. Στην Ελλάδα πέραν της αύξησης της ζήτησης της Οδύσσειας στα βιβλιοπωλεία παρατηρήθηκε και μία άμεση αύξηση 18% στις εβδομαδιαίες κρατήσεις στη χώρα μας, με αιχμή το νησί των Φαιάκων, την Κέρκυρα, η οποία γνώρισε άνοδο 28% στις κρατήσεις χώρων διαμονής.  

Κλασικό παράδειγμα μετανοίας

Κλασικό παράδειγμα μετανοίας

Ίσως κάποιος να χαρακτήριζε εκτός θέματος το παράδειγμα μετανοίας, το οποίο θα αναφέρουμε, γιατί προέρχεται από λογοτεχνικό έργο. Επειδή όμως θεωρείται σχεδόν βέβαιο ότι πίσω από το διήγημα κρύβεται ένα πραγματικό γεγονός, ας το παραθέσουμε. Το παίρνουμε από το έργο Αδελφοί Καραμαζώφ του μεγάλου Ρώσου συγγραφέως Ντοστογιέφσκυ.

Ένας υπηρέτης σκότωσε μια πλούσια κυρία, πήρε την περιουσία της, τα χρυσαφικά της και εξαφανίστηκε. Έγιναν συλλήψεις, ανακρίσεις, ενοχοποιήθηκε κάποιος αθώος και καταδικάστηκε σε ισόβια δεσμά. Ο κλέφτης πήγε σε άλλη περιοχή, άλλαξε το όνομά του και με τα πλούτη που κατείχε έκανε επιχειρήσεις. Κέρδισε και πλούτισε, κι από τα κέρδη του σκόρπιζε στους φτωχούς. Είχε βαθειά μετανοιώσει για το έγκλημά του. Έφτειαξε ιδρύματα, φτωχοκομεία, οικοτροφεία, σπουδαία έργα, και όλοι τον είχαν για άγιο.

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΠΑΤΟΡΕΣ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΑ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΠΑΤΟΡΕΣ ΙΩΑΚΕΙΜ ΚΑΙ ΑΝΝΑ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Σημαντική τιμητική θέση στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας κατέχουν οι άγιοι Ιωακείμ και η Άννα, ο προπάτορας και η προμήτορα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Σε κάθε σχεδόν ιερή ακολουθία γίνεται ξεχωριστή αναφορά στα σεπτά τους πρόσωπα, επιζητώντας οι λειτουργοί τις πρεσβείες τους στον Θεό. Είναι οι γονείς της Θεομήτορος, οι οποίοι αξιώθηκαν να γεννήσουν τη Μητέρα του Θεού για να πραγματοποιηθεί το σχέδιο της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους. 

     Οι πληροφορίες μας γι’ αυτούς προέρχεται αποκλειστικά από την Ιερά Παράδοση, καθότι δεν αναφέρει τίποτε η Καινή Διαθήκη. Όμως για μας τους Ορθοδόξους η Ιερά Παράδοση είναι το ίδιο έγκυρη και αξιόπιστη με την Αγία Γραφή, διότι η αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας μας διέσωσε με σεβασμό ό, τι δεν καταγράφηκε από τους Ιερούς Συγγραφείς στα καινοδιαθηκικά κείμενα. Φρόντισαν οι αρχαίοι Πατέρες και ο πιστός λαός, να διασώσουν, συν τοις άλλοις, και την άγραφη παράδοση σχετικά με τους κατά σάρκα παππού και γιαγιά του Κυρίου μας. Μέρος αυτής της παράδοσης έχει καταγραφεί στη λεγόμενη «απόκρυφη γραμματεία» της αρχαίας Εκκλησίας. Ειδικά για τον προπάτορα και προμήτορα του Κυρίου κάνει εκτενή λόγο το λεγόμενο απόκρυφο «Πρωτοευαγγέλιο του Ιακώβου».        

ΣΟΥΛΙ, Σουλιώτες & Ιστορία. Το ζήτημα των Αρβανιτών

Το ζήτημα των Αρβανιτών

Η διαχείρισή του προκαλεί έντονες συζητήσεις ανάμεσα στους σύγχρονους Έλληνες ιστορικούς, ενώ η συστηματική εργαλειοποίησή του από την αλβανική προπαγάνδα αντιμετωπίζεται στην Ελλάδα από την συντριπτική πλειοψηφία, με ξεκάθαρη απόρριψη και εθνική εγρήγορση.

Στην ελληνική ακαδημαϊκή και ιστορική κοινότητα επικρατεί μια βασική, κοινή σταθερά, η οποία όμως προσεγγίζεται μέσα από δύο διαφορετικές μεθοδολογίες.

Ιστορικοί και ερευνητές (όπως ο Κ. Καραστάθης, ο Αχ. Λαζάρου και παλαιότερα ο Κ. Μπίρης) τονίζουν ότι η γλώσσα δεν ταυτίζεται με το έθνος. Επισημαίνουν ότι οι Αρβανίτες αποτελούν οργανικό, αυτόχθονο και αναπόσπαστο κομμάτι του Ελληνισμού. Η κάθοδός τους από την περιοχή των Αρβάνων κατά τον 13ο-14ο αιώνα έγινε κατόπιν προσκλήσεων Βυζαντινών αυτοκρατόρων. Ήταν πληθυσμοί ορθόδοξοι χριστιανοί, οι οποίοι μέσω της κοινής θρησκείας, των επιγαμιών και των κοινών αγώνων είχαν ελληνική συνείδηση αιώνες πριν από το 1821.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΚΟΥΛΑΚΙΩΤΗΣ ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΚΟΥΛΑΚΙΩΤΗΣ ΕΝ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

      Η αγιοτόκος Θεσσαλονίκη ανάδειξε, εκτός από μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, και πολλούς Νεομάρτυρες στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας, οι οποίοι έχυσαν το τιμημένο αίμα τους για την πίστη στο Χριστό και την αγάπη τους για την ελευθερία της πατρίδος. Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Νεομάρτυς Αθανάσιος ο Κουλακιώτης. 

     Γεννήθηκε περί το 1749 στο χωριό Κουλακιά της Θεσσαλονίκης, τη σημερινή Χαλάστρα, από ευσεβείς και εύπορους γονείς, τον Πολύχρουν και τη Λουλούδω, οι οποίοι του έσπειραν στην ψυχή του το σωτήριο σπόρο της ορθόδοξης πίστης, της μοναδικής πίστης, η οποία, μόνη αυτή, οδηγεί στη σωτηρία. Ο πατέρας του ήταν προεστός της περιοχής και απολάμβανε τον σεβασμό και την εκτίμηση των κατοίκων. 

«Η ΣΤΕΙΡΑ ΤΙΚΤΕΙ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΚΑΙ ΤΡΟΦΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ»

«Η ΣΤΕΙΡΑ ΤΙΚΤΕΙ ΤΗΝ ΘΕΟΤΟΚΟΝ ΚΑΙ ΤΡΟΦΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΗΜΩΝ»

(Αναφορά στο περιεχόμενο και τα νοήματα της εορτής του Γενεσίου της Θεοτόκου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

         Στην αρχή του εκκλησιαστικού έτους, το οποίο αρχίζει την 1^η Σεπτεμβρίου, όρισε η αγία μας Εκκλησία, την 8η του αυτού μηνός, να εορτάζουμε την μεγάλη θεομητορική εορτή του Γενεσίου της Θεοτόκου. Δεν ορίστηκε τυχαία ο εορτασμός της αυτή την περίοδο, ως πρώτη από όλες τις μεγάλες εορτές του έτους, διότι η υπερφυσική και θαυματουργική γέννηση της Παναγίας μας αποτελεί την απαρχή της υλοποιήσεως του θείου σχεδίου για τη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

      Ο πιστός λαός μας, χωρίς να γνωρίζει θεολογία και ορμώμενος από το ορθόδοξο αισθητήριο της βαθειάς του πίστης, αντιλαμβάνεται τη σπουδαιότητα αυτού του μεγάλου γεγονότος και γι’ αυτό εορτάζει με κάθε λαμπρότητα τη μεγάλη εορτή. Γιορτάζει τη γέννηση της αγιότερης ανθρώπινης ύπαρξης, της αγνότερης και καθαρότερης γυναίκας, η οποία επιλέχτηκε από τη Θεία Πρόνοια να γίνει η Μητέρα του Θεού και το μέσον της σωτηρίας του κόσμου.

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΣΠΙΛΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 7^η Σεπτεμβρίου 2026

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ ΔΟΓΜΑ ΠΕΡΙ ΤΗΣ «ΑΣΠΙΛΟΥ ΣΥΛΛΗΨΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ» ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

(Απολογητική και θεολογική προσέγγιση)

    

      Στις 8 Σεπτεμβρίου η Εκκλησία μας εορτάζει με ιδιαίτερη λαμπρότητα την θεομητορική εορτή του Γεννεσίου της Θεοτόκου, η οποία αποτελεί και την απαρχή όλων των εορτών του ενιαυτού. 

    Σύμφωνα με την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η θαυματουργική σύλληψη, λόγω προχωρημένης ηλικίας των γονέων της της Θεοτόκου και η Γέννησή Της, αποτελούν και την απαρχή της υλοποιήσεως του θείου σχεδίου για την απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους από την αιχμαλωσία του Σατανά, την δουλεία της αμαρτίας, την φθορά και το θάνατο. Η Θεοτόκος αποτελεί, από ανθρωπίνης πλευράς, το κύριο πρόσωπο, συμβάλλοντας καθοριστικά στο σχέδιο της Θείας Οικονομίας,  για την υλοποίηση του θείου σχεδίου, να δεχτεί να γίνει η κατά σάρκα μητέρα του Υιού και Λόγου του Θεού, γενόμενη έτσι η νοητή γέφυρα, η οποία ένωσε το κτιστό με το άκτιστο, την γη με τον ουρανό, τον άνθρωπο με το Θεό.

Στο Γενέσιον της Κυρίας Θεοτόκου († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης)

Εορτή παγκόσμιας χαράς εορτάζει η Εκκλησία μας, τη Γέννηση της Κυρίας Θεοτόκου. Και κάπου, σε ένα από τα ωραία τροπάρια της εορτής, την αποκαλεί “ρίζα του γένους ημών” (β’ κανόνας εορτής, θ’ ωδή). Και όντως η Παναγία μας είναι η νέα ρίζα, η οποία μέσα σ’ ένα άγονο κόσμο, σ’ ένα στείρο κόσμο, σ’ ένα πνευματικά νεκρό κόσμο μπόρεσε να μας φέρει το άνθος της ζωής, τον Σωτήρα Χριστό. Χωρίς αυτή τη νέα ρίζα η ανθρωπότητα δεν θα μπορούσε να έχει τον γλυκύτατο καρπό, τον Σωτήρα Χριστό. Και γι’ αυτό η Γέννησή της, ως αρχή της αναπλάσεως του ανθρώπινου γένους, είναι υπόθεση παγκόσμιας χαράς.

Δεν θα πρέπει να λησμονούμε ότι, για να υπάρξει αυτή η παγκόσμια χαρά, συνετέλεσαν δύο απλές και ταπεινές ψυχές. Ο άγιος Ιωακείμ και η αγία Άννα. Λάτρευαν τον Θεό μυστικά στην καρδιά τους. Άφηναν τον πόνο τους για την ατεκνία τους με εμπιστοσύνη και προσευχή ενώπιον του Θεού. Και από εκείνη τη λατρεία του Θεού, την εμπιστοσύνη στον Θεό, την ανάθεση της ζωής τους στον Θεό, την καθαρότητα της καρδιάς τους, την απλότητά τους και την ταπείνωσή τους, έγινε το μέγα θαύμα. Από τους πρώην στείρους γονείς να προέλθει η λύση της ανθρώπινης στειρότητας. «Όπου Θεός βούλεται, νικάται φύσεως τάξις». Δεν έλυσαν τη στειρότητα της ανθρώπινης φύσης ούτε οι φιλόσοφοι ούτε οι πολιτικοί ούτε οι άλλοι διάσημοι ηγέτες της ανθρωπότητας. Την έλυσαν δύο απλές και ταπεινές ψυχές, ο Ιωακείμ και η Άννα.