Γιορτές μίσους
«Δάσκαλε πού δίδασκες καί νόμο δέν ἐκράτεις» λέγει ὁ λαός μας γιά ὅποιους ἄλλα λέγουν καί ἄλλα πράττουν. «Δύο μέτρα καί δύο σταθμά μεταχειρίζεται αὐτός», λέγει ὁ λαός μας γιά ὅσους κρίνουν ἀλλιῶς τούς ἄλλους καί ἀλλιῶς τόν ἑαυτό τους καί ὅσους αὐτοί οἱ ἴδιοι ὑποστηρίζουν. «Τά δικά σου δικά μου καί τά δικά μου δικά μου» λέγει ὁ λαός μας γιά ὅσους ἀναγνωρίζουν στόν ἑαυτό τους κάποιο δικαίωμα, τό ὁποῖο δέν ἀναγνωρίζουν στόν ἄλλο. Αὐτό συνέβη καί στήν περίπτωση γιά τήν ὁποία εἴμαστε ἐκ τῶν πραγμάτων ἀναγκασμένοι νά ὁμιλήσουμε σήμερα.
Ἀνέκαθεν ἡ ἠττημένη κατά τόν ἑλληνικό ἐμφύλιο πόλεμο παράταξη ἐπέκρινε, καί συνεχίζει νά ἐπικρίνει, ἀποκαλώντας τις «γιορτές μίσους», τίς γιορτές γιά τή λήξη τοῦ πολέμου αὐτοῦ στόν Γράμμο καί στό Βίτσι, τίς ὁποῖες διοργανώνει ἡ νικήτρια παράταξη. Ἐφέτος ὅμως ἀποφάσισε νά πράξει ὅ,τι ἐδῶ καί δεκαετίες κατακρίνει. Στίς 29 Μαρτίου 2026 διοργάνωσε γιορτή στό Λιτόχωρο γιά τήν ἔναρξη τοῦ ἐμφυλίου, δηλαδή τῆς τρίτης καί τελικῆς φάσεως του, διότι ἡ πρώτη φάση διαδραματίσθηκε ἐντός τῆς γερμανικῆς κατοχῆς, ἡ δεύτερη ἀμέσως μετά τήν ἀπελευθέρωση, τά γνωστά ὡς «Δεκεμβριανά», καί ἡ τρίτη ὁ καθαυτό τρίχρονος ἐμφύλιος, ὅπου οἱ μάσκες εἶχαν πλέον πέσει, εἶχαν ἀποχωρήσει ὅσοι κατά τή διάρκεια τῆς κατοχῆς εἶχαν ἐξαπατηθεῖ νομίζοντας πώς θά πολεμοῦσαν μόνο τούς Γερμανούς κι ὄχι τούς Ἕλληνες, καί μετεῖχαν μόνον ὅσοι συνειδητά ἀγωνίζονταν γιά ἐξουσία, καί ἔβρισκαν ἐκπαίδευση, καταφύγιο καί ἀνάπαυση στή γειτονική τότε Γιουγκοσλαβία ὅταν πιέζονταν ἀπό τίς ἀποτυχίες τους.
