Σάββατο 13 Απριλίου 2024

ΤΡΙΤΗ ΚΑΙ ΔΕΚΑΤΡΕΙΣ ΑΠΡΙΛΙΟΥ 1204

Του Κώστα Χατζηαντωνίου 

«… Κάποιοι αρχίσανε να κάνουν κομμάτια την αγία τράπεζα για να τη μοιραστούν, άλλοι είχανε φέρει στα άδυτα του ναού γαϊδούρια και μουλάρια, υποζύγια για να μεταφέρουν τη λεία, τα ιερά σκεύη, τα αφιερώματα. Καναδυό απ’ αυτά γλίστρησαν στις πλάκες και έπεσαν. Οι στρατιώτες του Χριστού άρχισαν τότε να τα χτυπούν για να σηκωθούν και το θείο δάπεδο λερώθηκε από το αίμα και τα κόπρανα των δύστυχων ζώων.

Μια μισόγυμνη βενετσιάνα πόρνη ανέβηκε στον πατριαρχικό θρόνο και άρχισε τραγουδώντας ένα φράγκικο άσμα να χορεύει. Ήρθαν κι άλλες μετά, από τον φόρο της Αφροδίτης, με λύρες και λαούτα. Ακολασία και μέθη σπάζανε κάθε χαλινάρι. 

Λόγος εις την Δʼ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ευαγγέλιο: Μαρκ. θ’ 17-32)

Από την αρχή τής δημιουργίας τού κόσμου και του χρόνου, όλοι οι λαοί τής γης πιστεύουν πως ο πνευματικός κόσμος υπάρχει και πως τα αό­ρατα πνεύματα είναι αληθινά. Πολλοί άνθρωποι όμως έχουν πλανηθεί σ’ αυτό το σημείο. Υποστηρίζουν πως τα πονηρά πνεύματα έχουν μεγαλύτερη δύναμη από τα αγαθά. Με την πάροδο του χρόνου μάλιστα προχώρη­σαν στη θεοποίηση των πονηρών πνευμάτων, τους έφτια­ξαν ναούς, πρόσφεραν θυσίες και προσευχές και πρόστρεχαν σ’ αυτά για όλα τα θέματα. Όσο περνούσε ο και­ρός πολλοί ήταν εκείνοι που εγκατέλειψαν τελείως την πίστη στα αγαθά πνεύματα και κράτησαν την πίστη τους μόνο στα πονηρά, ή στους κακούς «θεούς», όπως τους αποκαλούσαν. Έτσι αυτός ο κόσμος άρχισε να μοιάζει μ’ ένα στίβο, όπου άνθρωποι και πονηρά πνεύματα ανταγωνίζονταν μεταξύ τους. Τα πονηρά πνεύματα βασά­νιζαν όλο και περισσότερο τους ανθρώπους και τους τύ­φλωναν, με αποκλειστικό στόχο να σβήσουν από το νου τους κάθε ιδέα για τον καλό Θεό και για τη μεγάλη και θεόσδοτη δύναμη των αγαθών πνευμάτων. Στις μέρες μας όλοι οι άνθρωποι πιστεύουν στην ύπαρ­ξη των πνευμάτων. Κι η πίστη αυτή κατ’ αρχάς είναι σωστή. Εκείνοι που αρνούνται τον πνευματικό κόσμο, το κάνουν επειδή κοιτάζουν μόνο με τα σωματικά τους μάτια κι έτσι δεν μπορούν να τον δουν. Ο κόσμος αυτός όμως δε θα ήταν πνευματικός, αν ήταν ορατός στη σω­ματική όραση.

ΑΛΗΘΙΝΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ, Δ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν

π. Δημητρίου Μπόκου 

Τὴν Δ΄ Κυριακὴ τῶν Νηστειῶν τιμοῦμε τὸν μεγάλο Πατέρα τῆς Ἐκκλησίας Ἰωάννη τὸν Σιναΐτη (ἡγούμενο τοῦ Σινᾶ). Εἶναι ὁ συγγραφέας τῆς «Κλίμακος», τοῦ περίφημου βιβλίου, στὸ ὁποῖο ἐκτίθεται ὁ τρόπος ἀνάβασης στὰ πνευματικὰ σκαλοπάτια τῶν ἀρετῶν. 

Ἡ προσευχὴ κατέχει καίρια θέση στὴν κλίμακα αὐτή. Θὰ ἐρανισθοῦμε λοιπὸν ἐλάχιστα ψήγματα ἀπὸ τὴ σοφία τοῦ ἁγίου Ἰωάννου γιὰ τὴν προσευχή, ἡ ὁποία εἶναι «τροφὴ ψυχῆς, νοῦ φωτισμός, ἀπογνώσεως πέλυξ, ἐλπίδος ἀπόδειξις». Καὶ εἶναι πιὸ ἀπαραίτητη γιὰ τὴν ψυχὴ ἀπὸ ὅσο ἡ ἀναπνοὴ γιὰ τὸ σῶμα. 

Παρασκευή 12 Απριλίου 2024

Ανταπάντηση στον συνάδελφο Ι. Ρ. περί συνεορτασμού του Πάσχα1

Δεν είχα σκοπό να απαντήσω, αλλά το θέμα άπτεται της Ορθόδοξης Πίστης και σε αυτές τις περιπτώσεις έχουμε χρέος να αποκρινόμαστε τα δέοντα. Θα ήθελα αρχικά να αποκριθώ στον συνάδελφο Ρ. - εδώ, κατ’ επανάληψιν μάλιστα, αποκαλύπτεται η ιδιότητά μου, παρόλο που εκείνος νομίζει ότι την αποκρύπτω επιμελώς – πως δεν του απάντησα2 με επί προσωπικού εμπάθεια, διότι δεν τον γνωρίζω. Μίλησα με αφορμή το κείμενό του περί της (κατ’ εμέ) προσχεδιαζομένης ενώσεως των Εκκλησιών, με πρόσχημα εξάπαντος τον συνεορτασμό του Πάσχα εξαιτίας της χρονικής συμπτώσεώς του. Εκείνος, ως φαίνεται, το παρεξήγησε κάπως και ήθελα εδώ προκαταβολικά να λύσω κάθε τυχούσα παρερμηνεία. Μου δίνεται, επίσης, και αυτό είναι το σημαντικό, η ευκαιρία να ξεκαθαρίσω μερικές έννοιες, το ουσιαστικό από το επουσιώδες, όπως εκείνος ήδη σχολίασε. Και να πω ακόμη ότι διαφωνώ με το προκαταβάλλον υστερόγραφό του περί μη ανταπαντήσεως εκ μέρους του, διότι έχει αφήσει πολλά ζητήματα εκκρεμή και, σε περίπτωση που αποφύγει τις διευκρινίσεις, αυτός και μονάχα αυτός θα εκτεθεί.

Η Υπεραγία Θεοτόκος

Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Δημόπουλος (†) 

Η Μητέρα του Κυρίου μας είναι ένα σύνολον, άθροισμα αρετών, το οποίον δεν συναντάται σε καμία ψυχή, ούτε είναι δυνατόν να έλθει άνθρωπος επί της γης με τις αρετές της.

Έχει την σιωπή. Από την ηλικία των τριών ετών μέχρι την ηλικία των δεκαπέντε ετών όπου παρέμεινε στον ναό, στα άγια των αγίων, έζησε την ζωή της σιωπής. Διότι στα άγια των αγίων ουδείς εισήρχετο, ει μη ο αρχιερεύς, μια φορά τον χρόνο ανυπόδητος για να ραντίσει με αίμα μοσχαριού τον χώρο και ό,τι υπήρχε σε αυτόν: Κιβωτός της Διαθήκης, στάμνα με το μάνα, τράπεζα με τα χρυσά Χερουβείμ να την κατακαλύπτουν, το ραβδί του Ααρών.

Πέμπτη 11 Απριλίου 2024

Απαντώντας σε νέες ενστάσεις για την Αγιοκατάταξη της Γερόντισσας Γαβριηλίας (Απρίλιος 2024)

Πρωτοπρεσβυτέρου Δημητρίου Αθανασίου (χημικού)

ΜΕΡΟΣ Α

Η εικόνα βρίσκεται στον Ι.Ναό του αγίου Ιννοκεντίου του Ιρκούτσκ που υπάγεται στο Πατριαρχείο Μόσχας και βρίσκεται στο Ντητρότιτ των ΗΠΑ. Από αριστερά προς τα δεξιά εικονίζονται η αγία Μαρία Σκόμπτσοβα, η τυφλή οσία της Μόσχας Ματρώνα και η γερόντισσα Γαβριηλία Παπαγιάννη (πηγή Misha).

Εισαγωγικά.

Δυστυχώς, συνεχίζει η δρ Θεολογίας να  δημοσιεύει  παραπλανητικά άρθρα και να αμφισβητεί την αγιότητα της Οσίας Γαβριηλίας της Ιεραποστόλου.

(Ολόκληρο το νέο κείμενο δημοσιεύεται στην ηλεκτρονική διεύθυνση: https://aktines.blogspot.com/2024/04/blog-post_54.html)

Εμπρηστικές δηλώσεις για την Ορθοδοξία στο Κοσσυφοπέδιο με κάλυμμα πτυχίο του Κέιμπριτζ

Τις μονόπλευρες αφηγήσεις και ρητορικές που στρέφουν την κοινή γνώμη εναντίον της Σερβικής Ορθοδόξου Εκκλησίας στο Κοσσυφοπέδιο και τα Μετόχια καταδικάζει η Ιερά Επισκοπή Ράσκας και Πριζρένης και ζητά για ακόμη μία φορά από φορείς και οργανισμούς την ολοκληρωμένη και αποτελεσματική προστασία των ιερών τόπων της περιοχής με ισχυρές διεθνείς εγγυήσεις και, όπου χρειάζεται, την προστασία των ιερών και με δυνάμεις της KFOR.

Του Νικολάου Ζαΐμη

Αφορμή αυτή την φορά για να τοποθετηθεί δημόσια η Επισκοπή στάθηκε πρόσφατη συνέντευξη στη δημόσια Ραδιοτηλεόραση της Πρίστινα, της Ελεονόρα Βισόκα Βέλερ, υποψήφιας για διδακτορικές σπουδές στη διαχείριση πολιτιστικής κληρονομιάς στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ. Κοσαβάρα η ίδια στη καταγωγή υποστήριξε αναληθείς και παραπλανητικές θεωρίες, όπως είχε πράξη και κατά το παρελθόν, με σκοπό να αποπροσανατολίσει την κοινή γνώμη από τα υπαρκτά προβλήματα που αντιμετωπίζει η Ορθόδοξη Εκκλησία αναφορικά με τα περιουσιακά στοιχεία της και την αρπαγή τους από το καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου.

Ο αγώνας κατά των πειρασμών του διαβόλου, Γέροντας Κλεόπας Ηλίε

Δυο είναι τα ισχυρότερα όπλα, με τα οποία νικάμε όλες τις παγίδες και τους πειρασμούς του διαβόλου. Πρώτο είναι η ιερή προσευχή και έπειτα η ταπείνωση.

Εμείς προσευχόμαστε αδιαλείπτως στον ουράνιο Πατέρα λέγοντας: «και μη εισενέγκης ημάς εις πειρασμόν, αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού» (Ματθ. 6:13). Ζητάμε δηλαδή από τον ουράνιο Πατέρα να μην μας αφήσει σε πειρασμούς πάνω από τις δυνάμεις μας, και να μας σώσει απ’ όλες τις γεμάτες δολιότητα παγίδες τού διαβόλου. Επομένως σε κάθε ώρα πειρασμού πρέπει να προσευχηθούμε επίμονα, με δάκρυα, με νηστεία και με συντριβή καρδιάς. Οι άγιοι Πατέρες μας συστήνουν να λέμε διαρκώς την ευχή του Ιησού, ιδιαίτερα κατά την ώρα του πειρασμού, διότι το όνομα του Κυρίου σαν ξίφος βγάζει και κόβει από τις καρδιές μας τους πειρασμούς του εχθρού.

Τετάρτη 10 Απριλίου 2024

10 Απρ 2024 Η έξοδος του Μεσολογγίου [10 Απριλίου 1826]

Με την έκρηξη της επανάστασης, μετά την Πελοπόννησο, ολόκληρη η Στερεά Ελλάδα είχε επαναστατήσει και είχαν απελευθερωθεί πολλές περιοχές. Μάλιστα οργανώθηκε και πολιτικά με την “Γερουσία” στο Μεσολόγγι και τον “Άρειο Πάγο” στα Σάλωνα. Ο Σουλτάνος όμως αποφάσισε να αντιδράσει οργανωμένα με δυο στρατιές.

Η δεύτερη με τους Κιουταχή και Ομέρ Βρυώνη κατέληξε στο Μεσολόγγι, στις 25 Οκτωβρίου 1822, το οποίο οι Τούρκοι πολιόρκησαν. Ύστερα από λίγες μέρες, στις 31 Δεκεμβρίου, οι Τούρκοι αναγκάστηκαν να λύσουν την πολιορκία και να επιστρέψουν στην Ήπειρο.

Μετά την συμφωνία του Σουλτάνου και του Μεχμέτ Αλή της Αιγύπτου, η εισβολή του Ιμπραήμ στην Πελοπόννησο συνδυάστηκε με επιχειρήσεις από τους Τούρκους στην Στερεά Ελλάδα, με κύριο στόχο το Μεσολόγγι. Της νέας εκστρατείας ηγείται και πάλι ο Κιουταχής που με πανίσχυρη στρατιά 35.000 ανδρών έφτασε στο Μεσολόγγι στα μέσα Απριλίου 1825. Είναι η δεύτερη και καθοριστική πολιορκία της πόλης που κατέληξε στην ηρωική έξοδο.

Άγιος Γρηγόριος ο Ε΄: Ο ιερομάρτυς και εθνομάρτυς Πατριάρχης του Γένους μας

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε΄: Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
      Το πρωτόθρονο και σεβάσμιο Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει να επιδείξει μια πλειάδα Πατριαρχών, οι οποίοι κοσμούν το αγιολόγιο της Εκκλησίας μας. Ανάμεσά τους ο ηρωικός ιερομάρτυρας και εθνομάρτυρας άγιος Γρηγόριος Ε΄. Πρόκειται για μια από τις ηρωικότερες μορφές του Γένους μας, ο οποίος διέπρεψε και ως λαμπρός εκκλησιαστικός άνδρας και ως συνεπής εθνικός ηγέτης.
     Γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1445 από τον Ιωάννη και την Ασημίνα Αγγελόπουλου. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Το 1767 πήγε στη Σμύρνη κοντά στο θείο του Μελέτιο, όπου φοίτησε στην εκεί περίφημη Ευαγγελική Σχολή. Μετά παρακολούθησα ανώτερα μαθήματα στην Πάτμο από τον Δανιήλ Κεραμέα. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του γύρισε στη Μονή των Στροφάδων, όπου εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας το μοναχικό όνομα Γρηγόριος. Αργότερα τον κάλεσε ο Μητροπολίτης Σμύρνης Προκόπιος, ο οποίος τον χειροτόνησε διάκονο και στη συνέχεια πρεσβύτερο, επιδεικνύοντας μεγάλο ιεραποστολικό ζήλο και ασκώντας τεράστιο φιλανθρωπικό έργο. 

Η θαυματουργική δύναμη του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†) 

Μία κυρία από την Αθήνα, που μικρή είχε γνωρίσει τον όσιο Γεώργιο, είχε οικογένεια και πάντοτε ζούσε με τις αναμνήσεις του οσίου. Όπως λέει η ίδια οι μνήμες της και η αγάπη της προς αυτόν έμεναν το ίδιο ζωντανές. Κάθε χρόνο επισκεπτόταν το μοναστήρι του. Το 2005 είχε ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας. Οι ιατροί είχαν γνωματεύσει πως πάσχει από καρκίνο κι έπρεπε να χειρουργηθεί. Επισκέφθηκε το μοναστήρι ως ταπεινή προσκυνήτρια. Με πολύ πόνο στάθηκε στην άκρη του τάφου του οσίου και τον θερμοπαρακαλούσε να τη συνδράμει. Κάποια στιγμή αισθάνθηκε από τη μέση και κάτω ένα μούδιασμα, σαν να την τίναξε ηλεκτρικό ρεύμα. Αμέσως ένιωσε ανάλαφρη και χαρούμενη. Οι επόμενες εξετάσεις ήταν καθαρές. Η θαυματουργική δύναμη του οσίου επέδρασε επάνω της, ώστε να τον αγαπά περισσότερο και να τον ευχαριστεί εκ βαθέων.

Τρίτη 9 Απριλίου 2024

Ὁ μ. Πατριάρχης Βουλγαρίας, ὁ ἀνασκευάσας ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

  Ὁ μ. Πατριάρχης Βουλγαρίας Νεόφυτος ἀνασκεύασε μὲ Ὀρθόδοξη παρρησία ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης. Αὐτὸ ἀποτελεῖ μία λαμπρὴ σελίδα στὴν ἱστορία τῆς Μίας Ἁγίας Καθολικῆς καὶ Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας.

  Ὅσο κι ἂν ἀπαξιώθηκε ἡ στάση αὐτὴ τοῦ μ. Πατριάρχη Βουλγαρίας Νεοφύτου, στὴ συνείδησή μας θὰ εἶναι ὁ Πατριάρχης ἐκεῖνος ποὺ μαζὶ μὲ τὸν Πατριάρχη Γεωργίας, ἀντέταξε λόγον Ὀρθοδοξίας γιὰ ἀποφάσεις τῆς Συνόδου τῆς Κρήτης, οἱ ὁποῖες ἀποτελοῦσαν ἐκκλησιολογικὲς στρεβλώσεις.

Στη Λαύρα της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Σεργίου αφιέρωσαν μια ολόκληρη ημέρα στη μνήμη του Αγίου Παισίου που έδειξε στους συγχρόνους του το δρόμο προς την αγιότητα.

Την Κυριακή 31 Μαρτίου, η Λαύρα της Αγίας Τριάδας και του Αγίου Σεργίου φιλοξένησε μια σειρά εκδηλώσεων μνήμης αφιερωμένων στον Όσιο Παΐσιο τον Αγιορείτη, του οποίου την εκατοστή επέτειο από τη γέννησή του εορτάζουμε φέτος.

Οι εκδηλώσεις άρχισαν αμέσως μετά την κυριακάτικη λειτουργία. Όσοι συγκεντρώθηκαν για να τιμήσουν τη μνήμη του Οσίου Παϊσίου προσκλήθηκαν στο μουσείο «Το Αρχονταρίκι του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτη», το οποίο βρίσκεται κοντά στη Λαύρα. Εκεί ξεναγήθηκαν στην έκθεση με τα αντικείμενα του Αγίου και τελέστηκε δέηση με τους Χαιρετισμούς του Αγίου.

Πρώτη εορτή της Αγία Γαβριηλίας και το πνευματικό της κληροδότημα!

Αγία Γαβριηλία (1897-1992).

Ένας λαός που γεννά αγίους είναι ανίκητος! Ανίκητος γιατί ο άγιος είναι ταυτισμένος με την ταπείνωση! Και η ταπείνωση «ου γινώσκει ηττηθήναι υπό τίνος» -για να παραφράσουμε τον αββά Ισαάκ τον Σύρο! Δεν μπορεί, δηλαδή, να ηττηθεί από κανέναν! Άλλωστε η ταπείνωση έχει αδελφάκι της την αγάπη και αυτό υπερδιπλασιάζει την δύναμη και την έντασή της!

Και ορίστε το πρόσωπο της αγάπης και της ταπείνωσης η Αγία Γαβριηλία Παπαγιάννη (1897-1992) να ασκεί την θεοπρεπή της υπέρβαση με τις αρετές αυτές σε διάφορα μήκη και πλάτη της γης. Μια ιδιαίτερα ξεχωριστή περίπτωση! Πάντα έτοιμη για την επόμενη αποστολή της. Να περιμένει να δεχτεί την κλήση του Θεού.

Χωρίς να επιτρέπει στον εαυτό της να αρνηθεί!

Έλεγε πάντα «ναι» σε ό,τι της ζητούσαν και άφηνε στον Θεό την έκβαση και την εξέλιξη της δικής προθυμίας! Ένα ναι, λοιπόν, όπως αυτό που αναφέρει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στον Ξεπεσμένο του δερβίση: «Το Ναι το ήμερον, το ταπεινόν, το πράον, το Ναι το φιλάνθρωπον».

Δευτέρα 8 Απριλίου 2024

Ο ζηλωτισμός († Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης)

ΖΗΛΟΣ είναι ένας όρος Γραφικός με τον οποίον εκφράζεται η θερμότης της ψυχής για κάποιον σκοπόν. Ο Γρηγόριος ο Θεολόγος διακρίνει τρεις καταστάσεις ζηλωτών: τους «υποζέοντας», τους «ζέοντας» και τους «υπερζέοντας» και συνιστά στους πιστούς, σαν μέση κατάσταση, τους «ζέοντας», επειδή αυτοί ευρίσκονται μεταξύ των δύο άκρων και συγκρατείται η ψυχή σε ισορροπία.

Ο άγιος Γρηγόριος αποδίδει ιδιαίτερη σημασία στη μεσότητα της σκέψεως και επομένως της συμπε­ριφοράς, που κείται μεταξύ ελλείψεως και υπερβολής. Και στη Θεολογία πρέπει να τηρήται αυτός ο κανόνας, για να μη εκτραπή σε αίρεση. Γι’ αυτό λέγει: «Ορθοδοξείν έστι το αεί σχοινοβατείν».

Αν λοιπόν το θερμόμετρον του ζήλου ανέβη επάνω από την ελεγχόμενη από την λογική σκέψη, τότε φυσικά οδηγείται κανείς σε παραλογισμούς.

Αλλά και πάλιν, αν η θυμική αυτή ενέργεια, ο ζήλος, ανάψη στην ψυχή, που δεν έχει απαλλαγεί από τα διάφορα πάθη της κακίας, τότε ο ζήλος αντί να υπηρετή το αγαθόν, υποτάσσεται ανεπίγνωστα στις ψυχικές κακίες.

Οι άγιοι Πατέρες, σαν μοναδικοί ψυχαναλυταί, υπό το φως του αγίου Πνεύματος, δεν άφησαν πτυχή της ανθρώπινης ψυχής χωρίς να αποκαλύψουν τις ασχήμιες της, που παρουσιάζονται με προσωπείον απατηλόν. Γι’ αυτό και έχουν ψυχογραφήσει τις διάφορες καταστάσεις με κάθε λεπτομέρεια.

Ακόμα και η κλασσική αρχαιότης έχει ασχολη­θεί ιδιαίτερα με τα διάφορα πάθη και τα συμπεράσμα­τά της, τηρούμενων των αναλογιών, είναι σπουδαιό­τατα.

Κυριακή 7 Απριλίου 2024

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ο ΙΜΑΜΟΓΛΟΥ ΕΙΝΑΙ ΣΚΛΗΡΟΣ ΕΘΝΙΚΙΣΤΗΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Οι δημοτικές εκλογές της 31ης Μαρτίου στην Τουρκία ανέδειξαν ως μεγάλο νικητή τον Δήμαρχο Κωνσταντινουπόλεως Εκρέμ Ιμάμογλου και ως μεγάλο ηττημένο τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν. Το κόμμα του Ερντογάν χάνει πολλούς μεγάλους Δήμους και γενικά το ποσοστό του υπολείπεται από αυτό του αντιπολιτευομένου Λαϊκού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος. Η ήττα του Ερντογάν και του κόμματος ΑΚΡ οφείλεται κυρίως στα σοβαρά οικονομικά προβλήματα και στην κόπωση του λαού από την μακρόχρονη παρουσία του σε ηγετικές θέσεις.

Παραλειπόμενα – Ειδήσεις – Σχόλια, Β΄ Μέρος, του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Παραλειπόμενα – Ειδήσεις – Σχόλια
Β΄ Μέρος Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

1. Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου για τους ομοφυλόφιλους

Ο Μητροπολίτης Ναυπάκτου κ. Ιερόθεος με τα όσα έγραψε περί των ομοφυλόφιλων και του «γάμου» τους προκαλεί σύγχυση στο πλήρωμα της Εκκλησίας. Συγκεκριμένα έγραψε: « Πάνω από όλα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι δεν έχουμε απέναντί μας εχθρούς, αλλά μέλη της Εκκλησίας μας, τα οποία έχουν τις δικές τους απόψεις, οι οποίες διαμορφώθηκαν με την επίδραση φιλοσοφικών και κοινωνικών ρευμάτων και χρειάζονται ειδική αντιμετώπιση. Δεν μπορούμε να διδάσκουμε ότι η Εκκλησία είναι πνευματικό θεραπευτήριο, ότι ο Χριστός ήλθε στον κόσμο ως ιατρός και όχι ως δικαστής και εμείς να ενεργούμε εισαγγελικά. Επομένως δεν έχουμε απέναντί μας εχθρούς, αλλά μέλη με τις δικές τους απόψεις και μάλιστα “εντός των πυλών”, δηλαδή μπορεί να είναι θεολόγοι και κληρικοί». Και συνεχίζει: «Αυτό σημαίνει ότι είναι ανάγκη να μελετηθή από τα Συνοδικά όργανα της Εκκλησίας το μεγάλο πρόβλημα της εκκοσμίκευσης…».

«Η ευθύνη των γονέων για την κοινωνική ή αντικοινωνική δράση των παιδιών τους»

Ηρακλής Ρεράκης, Καθηγητής ΑΠΘ 

Πρόεδρος της Πανελλήνιας Ενώσεως Θεολόγων

 

«Η ευθύνη των γονέων για την κοινωνική ή αντικοινωνική δράση των παιδιών τους»

 

Ο λανθασμένος τρόπος που αντιμετωπίζουν οι γονείς τα προβλήματα που συνήθως εμφανίζουν τα παιδιά τους, ήδη από την παιδική ηλικία, φαίνεται να είναι μία από τις βασικές αιτίες, που δημιουργεί, συντηρεί και αυξάνει την αντικοινωνική, βίαιη και επιθετική τους συμπεριφορά. 

 

Αυτό σημαίνει, όχι πως οι γονείς δεν αγαπούν τα παιδιά τους και δεν πασχίζουν γι’ αυτά, αλλά ότι δεν ενδιαφέρονται με τον σωστό τρόπο και δεν διαθέτουν τον αναγκαίο χρόνο, για να βρίσκονται δίπλα τους, όταν, όσο και όπως αυτά τους χρειάζονται. 

 

Μερικά από τα συνήθη κενά που μπορεί να παρατηρήσει κάποιος σε μια πλημμελή  φροντίδα των γονέων, που πιθανόν να δημιουργούν συνθήκες, παρεκτροπής σε αντικοινωνικότητα και επιθετικότητα των παιδιών είναι τα παρακάτω: 

Σάββατο 6 Απριλίου 2024

Απάντηση στον συνάδελφο Ροηλίδη και στους ομόφρονές του φιλενωτικούς1

Και πάλι με αλγεινή εντύπωση2 καλούμαστε από τα πράγματα να περισώσουμε τα θεολογικά αυτονόητα σε μια εποχή άγνοιας και πλήρους συγχύσεώς τους. Το θλιβερό παίρνει άλλες διαστάσεις, όταν το βλέπεις να αναπαράγεται από ειδήμονες ή, έστω κατά το γράμμα, σχετικούς με το θέμα. Αναφέρομαι στον επίσκοπο Αγαθάγγελο και στον κ. Ροηλίδη. Μα είναι δυνατόν να υπάρχει τόσο επιδερμική προσέγγιση σε ένα τόσο φλέγον ζήτημα, όπως αυτό της Ορθόδοξης ακριβείας;

Με πολλή άνεση ο συνάδελφος Ροηλίδης (στο εξής Ρ.) διατείνεται αφοριστικώ τω τρόπω: “Ἐνῶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἡγέτες ἐκκλησιαστικῶν κοινοτήτων συμφωνοῦν μὲ τὰ περὶ κοινῆς ἡμερομηνίας ἑορτασμοῦ τοῦ Πάσχα σὲ Ἀνατολὴ καὶ Δύση, ὡστόσο τρέμουν στὴ σκέψη τῶν ἀντιδράσεων ποὺ θὰ δεχθοῦν ἀπὸ ὀργανωμένες ὁμάδες συντηρητικῶν ἢ ἀκόμη καὶ σχισματικῶν χριστιανῶν, οἱ ὁποῖοι θὰ συμπαρασύρουν κι ἄλλους στὴν ἀδιέξοδη πορεία τους”. Ποιοι ακριβώς είναι οι συντηρητικοί που ακολουθούν αδιέξοδη, κατ’ αυτόν, πορεία; Θα θέλαμε πράγματι κάτι πιο συγκεκριμένο και σε επίπεδο κατονομασμού προσώπων, όσο και σε αυτό των συγκεκριμένων απόψεων. Η εμμονή στην Παράδοση της Εκκλησίας είναι συντηρητισμός; Είναι νευρωτική ή ψυχωσική εμμονή; Καθότι αν ισχύει κάτι τέτοιο, θα χαρακτηρίζαμε ομοτρόπως τον σύγχρονο όσιο Παΐσιο και τους συν αυτώ αγιορείτες που πρόσφατα διέκοψαν το μνημόσυνο του Πατριάρχη Αθηναγόρα για τις αντικανονικές του σκανδαλώδεις ενέργειες...

Λόγος εις την Γʼ Κυριακή των Νηστειών (της Σταυροπροσκυνήσεως) (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ευαγγέλιο: Μαρκ. η’ 34-38- θ’ 1)

Μεγάλη η δύναμη της αλήθειας! Δεν υπάρχει τίποτα ικανό στον κόσμο που να μπορεί να της αφαιρέσει τη δύναμη αυτή.

Η θεραπευτική δύναμη της αλήθειας είναι πολύ μεγάλη! Δεν υπάρχει στον κόσμο αρρώστια ή νόσημα που δεν μπορεί να θεραπευτεί από την αλήθεια.

Οι άρρωστοι που υποφέρουν κι είναι αδύναμοι, αναζητούν γιατρό για να τους δώσει την ανάλογη θεραπεία. Κανένας τους δεν ψάχνει για κάποιο γιατρό που θα τους χορηγήσει φάρμακο γλυκό και γευστικό. Όλοι τους θ’ αναζητήσουν κάποιον που θα τους δώσει φάρμακο αποτελεσματικό, είτε γλυκό θά ’ναι αυτό είτε πικρό είτε κι εντελώς άγευστο. Όσο πιο πικρό είναι το φάρμακο που σύστησε ο γιατρός κι όσο πιο περίπλοκη είναι η εξέλιξη της θεραπείας, τόσο μεγαλύτερη εμπιστοσύνη αποκτά ο γιατρός στα μάτια του αρρώστου.

Γιατί οι άνθρωποι απορρίπτουν το πικρό φάρμακο μόνο όταν το προσφέρει το χέρι του Θεού; Γιατί αναζητούν μόνο γλυκίσματα από το χέρι του Θεού; Επειδή δεν αντιλαμβάνονται πόσο σοβαρή είναι η αρρώστια της αμαρτίας τους, επειδή νομίζουν πως μπορούν να θεραπευτούν μόνο με γλυκίσματα.