
Αὐτὸ δὲ μὲ πολυστενοχωροῦσε, ἔφευγα κι ὥσπου νὰ τελειώσουν τὰ μαθήματα, τριγυρνοῦσα στοὺς γεμάτους λάσπη δρόμους τῆς κωμόπολης, χαζεύοντας τὴν πολυτάραχη ζωή της.

Αὐτὸ δὲ μὲ πολυστενοχωροῦσε, ἔφευγα κι ὥσπου νὰ τελειώσουν τὰ μαθήματα, τριγυρνοῦσα στοὺς γεμάτους λάσπη δρόμους τῆς κωμόπολης, χαζεύοντας τὴν πολυτάραχη ζωή της.

Βλέποντας τα χάλια της εκκλησιαστικής πραγματικότητας, πολλές φορές απογοητευόμαστε και χάνουμε τη μεγάλη εικόνα της Εκκλησίας. Το μεγαλείο και τη μοναδικότητά της. Μένουμε στα χαζά αιρετικά των σημερινών επισκόπων, στους ακατήχητους και εκκοσμικευμένους ιερείς και λαϊκούς και φεύγει από το οπτικό μας πεδίο η αιώνια ουσία και αξία του Σώματος του Χριστού. Στο αληθινό λοιπόν και μοναδικό σωτήριο Σώμα του Κυρίου διασώζεται η δυνατότητα της νίκης επί του θανάτου και της αγιότητας, δηλαδή της αδιάσπαστης κοινωνίας με τον ζώντα Θεό. Και αυτό ως μια οντολογία και όχι σαν μια ηθικιστική φαντασία, όπως βλέπουμε στις αιρέσεις και στις άλλες θρησκείες.
Η αφορμή αυτών των σκέψεων ο αυτές τις μέρες εορταζόμενος όσιος Ιάκωβος της Εύβοιας (+1991). Ένας γλυκύτατος άνθρωπος που τον ερωτεύεσαι πνευματικά μονάχα από την ιλαρή όψη του και τη μελίρρυτη ομιλία του. Τα βιντεάκια που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο σε κάνουν να θες να μπεις και συ μέσα, να θλίβεσαι που δεν μπόρεσες να γνωρίσεις από κοντά αυτόν τον άνθρωπο που πέτυχε να γίνει εκείνο για το οποίο όλοι εισερχόμαστε στην Εκκλησία, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι: έτερος Χριστός.

Ο Βλαντιμίρ Πούτιν παραχώρησε συνέντευξη στον σκηνοθέτη Εμίρ Κουστουρίτσα.
«Ο άνθρωπος δεν είναι απλώς μια βιολογική ουσία από κόκαλα και δέρμα», στοχάστηκε ο Πρόεδρος της Ρωσίας. «Το θεμελιώδες, πρωταρχικό συστατικό του ανθρώπου —κάθε ανθρώπου— είναι η ψυχή· δηλαδή, αυτό με το οποίο μας προίκισε ο Κύριος».

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα
Δεκατρία χρόνια στον θρόνο της Αντιοχείας ο Ιωάννης Ι΄, και το πρώτο του συλλείτουργο με τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων Θεόφιλο Γ΄ έγινε στη Μόσχα, στον Καθεδρικό Ναό του Σωτήρος Χριστού, στο πλαίσιο των εορτασμών για τα ογδοντάχρονα του Πατριάρχη Κυρίλλου.
Η Δαμασκός, το Μπαλαμάντ, ο Πανάγιος Τάφος, τόποι που θα έδιναν σε αυτή τη συνάντηση το δικό της εκκλησιαστικό βάρος, έμειναν έξω από το κάδρο. Χρειάστηκε η γενέθλια επέτειος του Κυρίλλου για να δούμε δύο Προκαθημένους πρεσβυγενών Θρόνων μπροστά στο ίδιο Ποτήριο.

Η Ιερά Σύνοδος της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας αποφάσισε να απευθυνθεί στον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο και στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος για τις πρωτοβουλίες του Μητροπολίτη Κερκύρας Νεκταρίου: να επισκεφθεί τη Μόσχα και να συλλειτουργήσει με τον Πατριάρχη αλλά και γιατί δέχθηκε στην Μητρόπολη Ιεράρχες και κληρικούς από την Ουκρανία που ανήκουν στο κλίμα Ονουφριου και τους διέθεσε κάποια Μονή.
Η διαμαρτυρία αυρή αξίζει θεσμική απάντηση. Όπως αξίζει εξίσου και ο Μητροπολίτης Κερκύρας να ακουστεί πριν του αποδοθεί πρόθεση παρασυναγωγής και Υπονόμευσης της ουκρανικής Αυτοκεφαλίας ή, ακόμη βαρύτερα, διάθεση υποστήριξης της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία.

Τριάντα πέντε χρόνια πατριαρχίας είναι αρκετά για να μιλήσει κανείς για τον Βαρθολομαίο με έργα,αποφάσεις, πρωτοβουλίες και γεγονότα.Και δεν είναι λίγα. Είναι πολλά και γιαυτό δικαίως μιλάμε για μία πολυετή και ευδόκιμη Πατριαρχία.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής Ελπιδοφόρος προτίμησε να συμπυκνώσει την επέτειο αυτή σε μια προσφώνηση. Στο επίσημο δείπνο στην Κωνσταντινούπολη, με την αντιπροσωπεία των Αρχόντων τον αποκάλεσε «Βαρθολομαίο τον Μέγα».
Στις 7 Νοεμβρίου χρησιμοποίησε ξανά την ίδια προσφώνηση στην ενθρόνιση του Μητροπολίτη Νέας Ιερσέης Αθηναγόρα. Εκεί την επανέλαβε και ο διοικητής του Τάγματος των Αρχόντων, Αντώνιος Λυμπεράκης. Το Τάγμα των Αρχόντων ανακοίνωσε κατόπιν ότι την υιοθετεί. Έτσι, η έμπνευση ενός επετειακού δείπνου άρχισε να αποκτά χαρακτήρα μια σημαντικής και επίσημης αναγορεύσεως ώστε να αποτελέσει προϊόν μιας καθιερωμένης μονίμου προσφωνήσεως. Δεν ξέρουμε γιατί το έκανε αυτό. Δεν ήταν έγκλημα αλλά ήταν λάθος.

Εἰσαγωγή
Συχνὰ διατυπώνεται ἡ ἄποψη ὅτι ἡ Ρωμαιοκαθολικὴ ἐκκλησία δὲν ἔχει καταδικαστεῖ συνοδικῶς ὡς αἱρετικὴ καὶ ὅτι, ἑπομένως, δὲν ὑφίσταται οὐσιαστικὸ δογματικὸ ἐμπόδιο γιὰ τὴν ἕνωσή της μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία. Ὡστόσο, ἡ ἱστορία τῶν ἐκκλησιαστικῶν συγκρούσεων τοῦ ἐνάτου αἰώνα, καὶ ἰδιαίτερα ἡ θεολογικὴ παρακαταθήκη τοῦ Μεγάλου Φωτίου, καταδεικνύουν ὅτι οἱ διαφορὲς μεταξὺ Ἀνατολῆς καὶ Δύσεως εἶχαν ἤδη ἀποκτήσει βαθὺ δογματικὸ καὶ ἐκκλησιολογικὸ χαρακτήρα πολὺ πρὶν ἀπὸ τὸ σχίσμα τοῦ 1054.
Ὁ Μέγας Φώτιος ὑπῆρξε μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες προσωπικότητες τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἱστορίας. Μὲ τὴ θεολογική του διδασκαλία καὶ τοὺς ἀγῶνες του ὑπερασπίστηκε τὴν ὀρθόδοξη πίστη ἀπέναντι στὴν προσθήκη τοῦ Filioque στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως καὶ στὶς ἀξιώσεις τῆς Ρώμης γιὰ καθολικὴ δικαιοδοσία ἐπὶ τῆς Ἐκκλησίας. Ἰδιαίτερη σημασία ἔχει ἡ Σύνοδος τῆς Κωνσταντινουπόλεως τοῦ 879–880, τὴν ὁποία σημαντικὸ μέρος τῆς ὀρθόδοξης θεολογικῆς παραδόσεως ἀναγνωρίζει ὡς Η΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο. Ἡ Σύνοδος αὐτὴ ἀποκατέστησε τὸν Μέγα Φώτιο, ἐπιβεβαίωσε τὸ ἀπαραχάρακτο τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως καὶ ὑπερασπίστηκε τὴ συνοδικὴ συγκρότηση τῆς Ἐκκλησίας.


ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Η Φραγκοκρατία (1204 – 1489) είναι μια σκοτεινή και συνάμα τραγική εποχή για την Εκκλησία και το Γένος μας. Οι βάρβαροι Φράγκοι, αιρετικοί χριστιανοί, παρακινούμενοι και χρηματοδοτούμενοι από τον αιρετικό παπισμό, ο οποίος είχε μεταλλαχτεί σε εγκόσμιο οργανισμό, στράφηκαν στην Ορθόδοξη Ανατολή και με τις γνωστές σταυροφορίες, ιδιαίτερα την Δ΄ Σταυροφορία (1204), κατέλυσαν με απίστευτη βία το βυζαντινό κράτος. Έργο τους ήταν, με διωγμούς, να επιβάλλουν την παπική εξουσία και τις δυτικές κακοδοξίες στους ορθοδόξους πιστούς. Την εποχή αυτή αναδείχτηκαν αρκετοί άγιοι ομολογητές, οι οποίοι αντέδρασαν στην παπική βία και έδωσαν τη ζωή τους για την Ορθόδοξη Πίστη. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Άνθιμος Μητροπολίτης Αθηνών και Ευρίπου, ο ομολογητής.
Δε γνωρίζουμε πολλά στοιχεία για τη ζωή του και είναι ένας σχετικά άγνωστος, άγιος της Εκκλησίας μας, αλλά σημαντικός, διότι σύνδεσε τη ζωή του με την υπεράσπιση της Ορθοδοξίας, την οποία επιβουλεύονταν οι αιρετικοί δυτικοί κατακτητές. Γεννήθηκε στην Κρήτη, στις αρχές του 14ου αιώνα. Για κάποιους λόγους, που αγνοούμε, βρέθηκε στην Αθήνα, όπου αναδείχτηκε Μητροπολίτης της ασήμαντης τότε Μητροπόλεως Αθηνών και Ευρίπου (Εύβοιας), ποιμαίνοντας ανάμεσα στα έτη 1339-1366. Αυτό το στηρίζουμε στο «Συνοδικό» της εν Κρήτη Επισκοπής Σουαρέτ (Ρεθύμνης), όπου εξυμνείται και μακαρίζεται ως εξής: «Aνθίμoυ μητροπολίτου Αθηνών και Eυρίπoυ και προέδρου Κρήτης του ομολογητού, αιωνία η μνήμη».

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού
Οι πρώτοι χριστιανοί προέρχονταν από όλες τις κοινωνικές τάξεις και όχι μόνον από τους φτωχούς και τους δούλους, όπως ισχυρίζονται κάποιοι σύγχρονοι χριστιανομάχοι. Πλούσιοι και φτωχοί, ελεύθεροι και δούλοι, άνδρες, γυναίκες και παιδιά, μαζί με τις οικογένειές τους, Ιουδαίοι και Εθνικοί, πίστευαν στον Χριστό, βαπτίζονταν και εντάσσονταν στο εκκλησιαστικό σώμα.
Ένας από τους πλουσίους πρώτους χριστιανούς ήταν και ο άγιος Φιλήμων με τη σύζυγό του, την Απφία.
Πατρίδα τους ήταν η σημαντική μικρασιατική πόλη Κολοσσαί. Ήταν πρώην ειδωλολάτρες και νωρίς μεταστράφηκαν στη χριστιανική πίστη. Πιθανόν να άκουσαν το κήρυγμα του αποστόλου Παύλου και να βαπτίστηκαν από τον ίδιο, όταν αυτός ήρθε στην πόλη τους, με τον οποίο και συνδέθηκαν με στενή φιλία. Ήταν πλούσιοι και είχαν στη δούλεψή τους πολλούς δούλους, στους οποίους συμπεριφέρονταν με αγάπη, καλοσύνη και ανεκτικότητα – σπάνια περίπτωση για την εποχή εκείνη, όπου η δουλεία ήταν κοινωνικός θεσμός και προστατευόταν από την κρατική εξουσία. Οι κύριοί τους είχαν απόλυτη εξουσία, ακόμη και ζωής ή θανάτου, πάνω στους δούλους τους. Μπορούσε μάλιστα ένας κύριος να φονεύσει τον δούλο του χωρίς να υποστεί καμία συνέπεια!
(Λουκ. ιβ’ 16-21)
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός ήρθε στη γη για να θεραπεύσει τους ανθρώπους από τα φθοροποιά πάθη και τις ροπές τους. Τα πάθη κι οι ροπές είναι σοβαρές ψυχικές παθήσεις. Κλέβει ποτέ ένας γιός από τον πατέρα του; Όχι. Ο δούλος όμως κλέβει από τ’ αφεντικό του. Τη στιγμή που ο Αδάμ εγκατέλειψε την ιδιότητα του υιού κι απόκτησε την ιδιότητα του δούλου, το χέρι του απλώθηκε για να πιάσει τον απαγορευμένο καρπό. Γιατί ο άνθρωπος κλέβει αυτό που ανήκει σ’ έναν άλλο; Είναι επειδή το χρειάζεται; Ο Αδάμ τα είχε όλα, δεν του έλειπε τίποτα. Παρ’ όλ’ αυτά όμως προχώρησε στην κλοπή. Γιατί ο άνθρωπος κλέβει άλλον άνθρωπο κι ο δούλος άλλο δούλο; Επειδή έμαθαν πρώτα να κλέβουν από τ’ αφεντικό τους. Οι άνθρωποι συνήθως κλέβουν πρώτα από το Θεό κι έπειτα ο ένας από τον άλλο. Ο προπάτορας του ανθρώπινου γένους άπλωσε το χέρι του να κλέψει πρώτα αυτό που ανήκε στο Θεό κι έπειτα, σαν αποτέλεσμα, οι απόγονοί του άρχισαν να κλέβουν ο ένας τον άλλο. Οι άνθρωποι κλέβουν από Θεό και ανθρώπους, από τη φύση κι από τον εαυτό τους. Ο άνθρωπος δεν κλέβει μόνο με τις σωματικές αισθήσεις του, αλλά και με την καρδιά, την ψυχή και το νου του. Δεν υπάρχει πράξη κλοπής που ο διάβολος να μην είναι συνεργός του ανθρώπου. Είναι ο υποβολέας και υποκινητής κάθε κλοπής. Είναι ο εισηγητής και καθοδηγητής κάθε σκέψης για κλοπή. Κανένας κλέφτης στον κόσμο δεν ήταν ποτέ μόνος του.

Ένα βασικό λάθος επισημαίνει στον άφρονα (ανόητο) πλούσιο ο Χριστός, στη σχετική παραβολή. Ο άνθρωπος αυτός στηρίχτηκε αποκλειστικά στον πλούτο του. Τον θεώρησε ατράνταχτο στήριγμα, στη δύναμή του ένιωσε απόλυτη σιγουριά. Νόμισε πως τώρα έχει όλο τον κόσμο στο πιάτο του και δεν έχει πια να φοβηθεί τίποτε. Τέρμα οι αγωνίες και οι ανασφάλειες. Μπορούσε να ζει πλέον ανέμελα, να χαίρεται, να ευφραίνεται, να απολαμβάνει τα πάντα. Μια βαθειά ευφορία πλημμύρισε την ψυχή του.
Και τότε, πάνω στον απόλυτο θρίαμβο, στη μέθη της ολοκληρωτικής επιτυχίας, προκύπτει απρόσμενα η απόλυτη ανατροπή. Το νήμα της ζωής του, απροσδόκητα εντελώς και απότομα, κόβεται (Κυριακή Θ΄ Λουκά).

«Εἶπε δέ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον...».
Ἀποσπάσματα ἀπό σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στήν παραβολή τοῦ ἄφρονος πλουσίου.
Ὁ Χριστός δέν ἔχει καμμιά προκατάληψη γιά τούς πλούσιους. Γιατί καί αὐτοί εἶναι μέσα στό σκοπό τῆς ἐνανθρωπήσεώς του. Οἱ πλούσιοι ὅμως φαίνεται νά ἔχουν κάτι ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ! Τόν ἀποκρούουν καί τόν ἀποφεύγουν. Γιατί δέν τούς βολεύει.
Χριστιανός – πλούσιος εἶναι σχῆμα ὀξύμωρο, καί τέτοια σχήματα δέν γνωρίζει οὔτε συμπαθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία.
Δέν εἶναι μονάχα σκληρός ὁ πλούσιος. Εἶναι πάνω ἀπ’ ὅλα ἀνόητος. Γίνεται, πράγματι, ἄφρων ὁ πλούσιος – κάθε πλούσιος, ἔστω καί ἄν ἔχει τή φήμη τοῦ φιλανθρώπου καί φιλευσπλάχνου – διότι :


Διάδοση πλάνης, σχίσματος, αιρέσεως και βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματος από τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο. Στώμεν καλώς!
Αγαπητοί μου αδελφοί, χαίρετε!
Η Αγία του Χριστού μας Εκκλησία έχει θεσπίσει να γίνονται τα πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν.
Το έργο, λοιπόν, που σε εμένα προσωπικά έχει αναθέσει η Εκκλησία, είναι να επιμελούμαι τη μετάνοιά μου, δηλαδή την εξ όλης της ψυχής μου επιστροφή μου στον Κύριό μου, που γίνεται με την επιμέλεια της καθαρότητος της καρδιάς μου, ώστε να επιτευχθεί «εντός ημών» η Βασιλεία του Θεού.

Ο χαιρετισμός ήρθε από ψηλά· η σύλληψη έγινε χωρίς ανδρική συμμετοχή, η κυοφορία ήταν ανέκφραστη, οι ωδίνες ανύπαρκτες· σφραγίδα της παρθενίας ήταν η παύση των ωδίνων, γιατί η γέννηση ήταν άφθορη και εκείνη που γέννησε παρέμεινε παρθένος και μετά τη γέννηση· αυτό που γεννιόταν ήταν ο Θεός με σάρκα· χορός αγγέλων υμνούσε το θαύμα. Όταν συμβαίνουν ταυτόχρονα τόσα και τόσο μεγάλα πράγματα, πώς θα μπορούσε κανείς να αμφισβητήσει, ακόμη κι αν είχε βάλει σκοπό να ασεβήσει με κάθε τρόπο, ότι η παρθένος παρέμεινε πράγματι παρθένος μέχρι το τέλος;

(Σωτηριολογικά Μηνύματα από την Εορτή των Εισοδίων της Θεοτόκου)
Η εορτή των Εισοδίων της Υπεραγίας Θεοτόκου αποτελεί μία από τις λαμπρότερες θεομητορικές εορτές της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η Εκκλησία τιμά το γεγονός της εισόδου της τριετούς Μαρίας στον Ναό των Ιεροσολύμων από τους δικαίους γονείς της, Ιωακείμ και Άννα, ως εκπλήρωση του τάματος που είχαν δώσει στον Θεό. Το γεγονός αυτό δεν καταγράφεται στα κανονικά Ευαγγέλια, αλλά διασώζεται στην ιερή παράδοση της Εκκλησίας και ιδιαίτερα στο λεγόμενο «Πρωτευαγγέλιο του Ιακώβου».
Η σημασία της εορτής δεν εξαντλείται σε ένα ιστορικό γεγονός της παιδικής ηλικίας της Παναγίας. Τα Εισόδια αποτελούν βαθύ θεολογικό γεγονός με πλούσιο σωτηριολογικό περιεχόμενο. Η είσοδος της Θεοτόκου στα Άγια των Αγίων προαναγγέλλει τη νέα οικονομία της χάριτος, την ενανθρώπηση του Υιού και Λόγου του Θεού και τη συμφιλίωση Θεού και ανθρώπου. Η Παναγία καθίσταται το πρόσωπο μέσω του οποίου πραγματοποιείται το μυστήριο της σωτηρίας του ανθρώπινου γένους.
1. Η Θεοτόκος ως γέφυρα μεταξύ Παλαιάς και Καινής Διαθήκης
