ΘΑΥΜΑΣΤΟ ΓΕΓΟΝΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΊΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ!

Ο Γέροντας είχε μόλις μεταφέρει τα πράγματά του στο κελλί της Παναγούδας χωρίς να προλάβει να τα τακτοποιήσει. Ετοιμαζόταν για τον εσπερινό και ρώτησε τον μοναχό που τον βοηθούσε ποιος άγιος εόρταζε την επόμενη ,αλλά εκείνος δεν θυμόταν. Του είπε ότι αύριο που θα έρθει θα του πει και έφυγε βιαστικός, γιατί σουρούπωνε.

Την συνέχεια την διηγήθηκε ο γέροντας ως εξής: « Είχα τα Μηναία σε κιβώτια . Έψαχνα να βρω τα γυαλιά μου για να δω τον άγιο της ημέρας και δεν τα έβρισκα. Για να μην χάνω χρόνο, έκανα τον εσπερινό με το κομποσκοίνι λέγοντας: «Άγιοι της ημέρας, πρεσβεύσατε υπέρ ημών».

Όταν σηκώθηκα μετά τα μεσάνυχτα, πάλι προσπάθησα με τον φακό για μισή ώρα να βρω το τον Άγιο, χωρίς αποτέλεσμα. Είπα: «Πάει το Μεσονυκτικό». Για να μην περάσει η νύχτα ψάχνοντας έλεγα πάλι στο κομποσκοίνι, «Άγιοι του Θεού…» , χωρίς να αναφέρω τα ονόματα των αγίων της ημέρας.

π. Παϊσιος

»Είδα τότε τον άγιο Παντελεήμονα αν συνοδεύει κάποιον μέσα στο Κελλί μου.

-Ποιος είσαι; Τον ρώτησα.

-Ο άγιος Λουκιλλιανός, απάντησε.

»Δεν θυμόμουν να υπάρχει τέτοιος Άγιος και ξαναρώτησα:

Τί εἶναι ἡ κοινωνικὴ Τριάς;

Τοῦ κ. Παντελεήμονος Τομάζου,

ὑπ. Διδάκτορος Δογματικῆς θεολογίας

Εἰσαγωγὴ

Ἡ διδασκαλία τῆς Ἁγίας Τριάδας ἀποτελεῖ τὸν πυρήνα τῆς χριστιανικῆς πίστης καὶ συγχρόνως τὸ βαθύτερο μυστήριό της. Ἡ Ἐκκλησία ὁμολογεῖ ὅτι ὑπάρχει ἕνας Θεὸς σὲ τρία Πρόσωπα: ὁ Πατήρ, ὁ Υἱὸς καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Πρόκειται γιὰ μία ἀλήθεια ποὺ βασίζεται στὴ μαρτυρία τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ διατυπώθηκε μὲ ἀκρίβεια ἀπὸ τὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους καὶ τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Παρὰ τὴ διαχρονικὴ σπουδαιότητά της, ἡ τριαδολογία θεωρεῖται ἀπὸ πολλοὺς σύγχρονους θεολόγους ἕνα ἀφηρημένο θεολογικὸ ἀντικείμενο, χωρὶς ἄμεση σχέση μὲ τὴν καθημερινὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου.

Κατὰ τὸν εἰκοστὸ αἰώνα ἐμφανίστηκε μία νέα θεολογικὴ τάση ποὺ προσπάθησε νὰ δείξει ὅτι ἡ Τριάδα δὲν ἀφορᾶ μόνο τὴ δογματικὴ θεολογία, ἀλλὰ ἔχει ἄμεσες συνέπειες γιὰ τὴν κατανόηση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς κοινωνίας. Ἡ τάση αὐτὴ ἔγινε γνωστὴ ὡς «κοινωνικὴ θεωρία τῆς Τριάδας» ἢ ἁπλῶς «κοινωνικὴ Τριάδα». Σύμφωνα μὲ τοὺς ὑποστηρικτές της, ὁ Θεὸς δὲν εἶναι ἁπλῶς μία οὐσία μὲ τρία Πρόσωπα, ἀλλὰ αἰώνια κοινωνία ἀγάπης, ἡ ὁποία μπορεῖ νὰ ἀποτελέσει πρότυπο γιὰ κάθε ἀνθρώπινη σχέση.

Θάνατος καὶ Ἀπώλεια. Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

Μνήμη θανάτου

Σὲ παλιότερες ἐποχές, ὅταν οἱ Χριστιανοὶ βρίσκονταν πλησιέστερα στὶς παγανιστικές τους ρίζες καὶ στὴ φοβερὴ καὶ συνταρακτικὴ ἐμπειρία τῆς μεταστροφῆς τους, μιλοῦσαν γιὰ τὸ θάνατο ὡς μία γέννηση στὴν αἰώνια ζωή. Δὲν τὸν ἀντιλαμβάνονταν ὡς τέλος, ὡς μία ἔσχατη ἥττα, ἀλλὰ ὡς μία ἀρχή. Θεωροῦσαν τὴ ζωὴ ὡς ἄνοδο πρὸς τὴν αἰωνιότητα καὶ τὸ θάνατο ὡς τὴν πύλη ποὺ ἀνοίγει καὶ μᾶς ἀφήνει νὰ εἰσέλθουμε σ’ αὐτήν. Αὐτὸ μάλιστα ἐξηγεῖ καὶ τὸ γιατί, τόσο συχνά, οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ συνήθιζαν νὰ ὑπενθυμίζουν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο τὸ θάνατο μὲ φράσεις ὅπως «ἔχε μνήμη θανάτου», ἐνῶ στὶς εὐχὲς ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὡς πολύτιμη κληρονομιὰ ὑπάρχει μία αἴτηση, μὲ τὴν ὁποία ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει «μνήμη θανάτου».

Τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καὶ ὁ ἀσεβὴς ἰατρός

Τὸ θαῦμα τοῦ Ἁγίου Παντελεήμονος καὶ ὁ ἀσεβὴς ἰατρός

  «Σπείρεται σῶμα ψυχικόν, ἐγείρεται σῶμα πνευματικόν. Ἔστι σῶμα ψυχικόν, καὶ ἔστι σῶμα πνευματικόν» (Α΄ Κορ. 15, 44). (: Σπέρνεται σῶμα, ποὺ ἐζωοποιεῖτο καὶ διευθύνετο ἀπὸ τὰς κατωτέρας ζωϊκὰς τῆς ψυχῆς δυνάμεις. Ἐγείρεται σῶμα, ποὺ θὰ ζωοποιῆται καὶ θὰ διευθύνεται ἀπὸ τὰς πνευματικὰς δυνάμεις τῆς ψυχῆς. Ὑπάρχει σῶμα ζωϊκὸν καὶ ὑπάρχει σῶμα πνευματικόν).

• Ἡ Χάρις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος εἶναι ποὺ ζωοποιεῖ τὸ σῶμα τῶν ἀνθρώπων. Τὰ Λείψανα τῶν Ἁγίων εὐωδιάζουν.

Αὐτὸ τί εἶναι; Εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ, ἡ ὁποία εἶναι ἀποτυπωμένη καὶ στὰ Ἅγια Λείψανα. Καὶ δὲν εἶναι κάτι τυχαῖο. Εἶναι ἡ ἀπόδειξη τῆς θέωσης.

Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἑνώνεται μὲ τὸν Θεό, θεώνεται καί εὐωδιάζει. Οἱ Ἅγιοι εὐωδιάζουν, γιατί εἶναι θεωμένοι. Καὶ αὐτὸ βέβαια δὲν γίνεται μετὰ θάνατον, ἀλλὰ ξεκινάει ἀπὸ αὐτὴ τὴν ζωή. Ἔχουμε ἀνθρώπους ποὺ στὴ γῆ, ἀπὸ αὐτὴ τὴν ζωὴ εὐωδιάζουν.

Πόσοι ἅγιοι εὐωδίαζαν ἐν ζωῇ; Ὁ πρόσφατα ἁγιοκατατα-χθεὶς Ἅγιος Ἀθανάσιος Χαμακιώτης εἶναι ἕνας ἀπὸ αὐτούς. Ὁ μακαριστὸς Γέροντας π. Ἀγαθάγγελος, στὴν Ἱερὰ Μονὴ  Ἁγίου Χαραλάμπους στὸ Καλαμάκι Κορινθίας καὶ ἄλλοι πολλοί. Δυστυχῶς σήμερα ἔγινε τῆς μόδας καὶ κάποιοι καῖνε τοὺς νεκρούς.

• Ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἀλεξανδρείας ἐξηγεῖ γιὰ τὴν δημιουργία τοῦ ἀνθρώπου καὶ ὅτι μετὰ θάνατον ὁ ἄνθρωπος δὲν χάνεται:

ΓΙΑΤΙ Ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ; (Σχόλιο σε ένα ακόμα σοβαρό πνευματικό ατόπημα του Παπισμού)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 27^η Ιουλίου 2026

 

ΓΙΑΤΙ Ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ΥΠΟΒΑΘΜΙΣΕ ΤΑ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΗΣ ΦΥΣΕΩΣ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΑ;

(Σχόλιο σε ένα ακόμα σοβαρό πνευματικό ατόπημα του Παπισμού)

 

      Η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει ότι η αλήθεια της πίστεως και το ήθος της ζωής αποτελούν αδιαχώριστες πραγματικότητες. Η δογματική αλήθεια δεν είναι ένα αφηρημένο θεωρητικό σύστημα, αλλά η ίδια η ζωή του Χριστού, η οποία μεταδίδεται στους πιστούς διά της θείας Χάριτος. Για τον λόγο αυτό, κάθε απομάκρυνση από την αυθεντική αποστολική πίστη συνεπάγεται αναπόφευκτα συνέπειες όχι μόνο στο επίπεδο της διδασκαλίας, αλλά και στο επίπεδο της πνευματικής ζωής και του εκκλησιαστικού ήθους.

     Υπό το πρίσμα αυτό, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ότι ο Παπισμός, μετά την αποκοπή του από την ενότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ακολούθησε μια πορεία σταδιακής απομάκρυνσης από την πατερική παράδοση. Οι θεολογικές και εκκλησιολογικές καινοτομίες που εισήχθησαν στη Δύση συνδέθηκαν με μια ολοένα αυξανόμενη εκκοσμίκευση της εκκλησιαστικής ζωής, η οποία εκδηλώθηκε τόσο στη θεσμική λειτουργία όσο και στην άσκηση της εκκλησιαστικής εξουσίας.

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς από το έργο του ”Χριστιανισμός και Πόλεμος”..Που είναι ο Χριστιανισμός;

Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς – Πού είναι ο Χριστιανισμός;

Πού είναι ο Χριστιανισμός; Αυτό είναι το πρώτο ερώτημα. Η απάντησή μου είναι η εξής: Μόνο όπου υπάρχει πόνος. Όταν το λέω αυτό, δεν μιλάω μόνο για άδικο πόνο, αλλά και για άξιο πόνο. Γιατί κάθε πόνος καθαρίζει και εξευγενίζει. Το πόνο για δικαιοσύνη είναι πάντα πόνος που προκαλείται από άλλους, και το πόνο για αδικία είναι πάντα πόνος που προκαλείται από εμάς τους ίδιους. Ο δίκαιος άνθρωπος υποφέρει πάντα, είτε για εκείνους που έζησαν πριν από αυτόν είτε για εκείνους που θα ζήσουν μετά από αυτόν. Η αιτία του πόνου ενός δίκαιου ανθρώπου βρίσκεται έξω από αυτόν. η αιτία του πόνου ενός κακού ανθρώπου βρίσκεται μέσα του. Όπως ακριβώς ο πόνος ενδυναμώνει τον δίκαιο άνθρωπο στην καλοσύνη του, έτσι και αποδυναμώνει τον κακό άνθρωπο στην κακία του.

Από τον βίο του αββά Σισώη. Από το Γεροντικό

Από τον βίο του αββά Σισώη

Από το Γεροντικό 

Ένας αδελφός που είχε αδικηθεί από άλλον αδελφό πήγε στον αββά Σισώη και του είπε: «Κάποιος αδελφός με αδίκησε και θέλω να βρω το δίκιο μου». Ο γέροντας τον παρακαλούσε: «Μη, παιδί μου· καλύτερα άφησε την υπεράσπισή σου στον Θεό». Εκείνος επέμενε: «Δεν θα σταματήσω μέχρι να βρω το δίκιο μου». Είπε τότε ο γέροντας: «Ας προσευχηθούμε, αδελφέ», και αφού σηκώθηκε είπε: «Θεέ, δεν έχουμε πια την ανάγκη της φροντίδας σου, γιατί εμείς μόνοι μας βρίσκουμε το δίκιο μας». Όταν το άκουσε αυτό ο αδελφός, έπεσε στα πόδια του γέροντα και είπε: «Δεν αντιδικώ άλλο με τον αδελφό· συγχώρησέ με, αββά».

Πολλές φορές έλεγε στον αββά Σισώη ο μαθητής του: «Αββά, σήκω να φάμε», και εκείνος τον ρωτούσε: «Δεν φάγαμε, παιδί μου;» «Όχι, πάτερ», αποκρινόταν ο μαθητής, και έλεγε ο γέροντας: «Αν δεν φάγαμε, φέρε να φάμε».

Το φαινόμενο των Ζωσιμάδων….

Σπύρος Εργολάβος

Έκλεισα προηγούμενο σημείωμά μου αφιερωμένο στον Καποδίστρια με τη φράση του Κωνσταντίνου Τσάτσου, ο οποίος, ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας, είχε δηλώσει πως, αν ο Ελευθέριος Βενιζέλος δημιούργησε τη «Μεγάλη Ελλάδα», ο Ιωάννης Καποδίστριας «έφτιαξε την Ελλάδα».

Σ’ αυτό το φτιάξιμο της Ελλάδας αποφασιστική υπήρξε η βοήθεια που του πρόσφεραν εκλεκτές προσωπικότητες του Απόδημου Ελληνισμού, οι οποίες τον θεωρούσαν ως τον κορυφαίο εκπρόσωπό τους. Ανάμεσα σ’ αυτούς ήταν οι Αδελφοί Ζωσιμάδες, με επικεφαλής τον «εξοχότερο Έλληνα της Ρωσίας», κατά τον Ρώσο συγγραφέα Γκριγκόρι Αρς, τον Ζώη Ζωσιμά.

Δημιούργησε ο Ιωάννης Καποδίστριας, ως υπουργός των Εξωτερικών, κατά παράκληση των κατοίκων της Μάνης, Σχολείο στη Μάνη. Στον Ζώη Ζωσιμά απευθύνθηκε και ζήτησε την οικονομική του ενίσχυση για την ίδρυση και τη λειτουργία του Σχολείου, κι εκείνος πρόθυμα ανταποκρίθηκε στην ικανοποίηση του αιτήματός του.

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Η ΗΡΩΙΚΗ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΑΓΙΑ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ: Η ΗΡΩΙΚΗ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ ΤΗΣ ΑΡΧΑΙΑΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

        Η Εκκλησία μας έχει να επιδείξει «νέφος μαρτύρων», ανδρών και γυναικών, νέων και γερόντων, ευγενών και ασήμων, πλουσίων και φτωχών, ελευθέρων και δούλων. Είναι οι καλλίμαχοι Μάρτυρες, οι οποίοι κλήθηκαν από τις περιστάσεις, να δώσουν τη μαρτυρία τους για τον Εσταυρωμένο και Αναστάντα Χριστό, ως τον μοναδικό Λυτρωτή του ανθρωπίνου γένους. Τη μαρτυρία τους αυτή επισφράγισαν με απίστευτες ταλαιπωρίες, το αίμα τους, και εν τέλει με την ίδια του τη ζωή. Ένα τέτοιο εύοσμο άνθος της αρχαίας Εκκλησίας είναι η μεγαλομάρτυς και παρθενομάρτυς αγία Παρασκευή. 

     Γεννήθηκε στη Ρώμη το 2^ο μ. Χ. αιώνα, όταν οι σκληροί και απάνθρωποι διωγμοί κατά τον Χριστιανών ήταν σε πλήρη εφαρμογή. Οι ευσεβείς χριστιανοί γονείς της Αγαθόνικος και Πολιτεία, προφανώς ελληνικής καταγωγής, οικονομικά εύποροι και κοινωνικά καταξιωμένοι, μετέδωσαν στην μονάκριβη κόρη τους την ευσέβειά τους και την πίστη στο Σωτήρα Χριστό. Την ονόμασαν Παρασκευή, διότι γεννήθηκε την ημέρα της Παρασκευής, κατά την οποία προπαρασκευαζόμαστε για να εορτάσουμε την εβδομαδιαία εορτή της Αναστάσεως του Κυρίου μας, την Κυριακή. 

ΑΓΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ Η ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΗ ΔΙΑΚΟΝΗΣΣΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΑΓΙΑ ΟΛΥΜΠΙΑΔΑ Η ΑΦΟΣΙΩΜΕΝΗ ΔΙΑΚΟΝΗΣΣΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Στο πολυπληθές στερέωμα των αγίων γυναικών της Εκκλησίας μας ξεχωρίζει ένα λαμπρό άστρο, το οποίο φωτίζει στους αιώνες και φανερώνει την γυναικεία αξία, την οποία ανήγαγε στη σωστή της διάσταση μόνον ο Χριστιανισμός και καταξίωσε η αγία μας Εκκλησία. Πρόκειται για την αγία Ολυμπιάδα, την ηρωική και αφοσιωμένη διακόνησα, της οποίας η ζωή και το έργο είναι συνδεδεμένα με τον μέγα ιεράρχη της Εκκλησίας μας τον ιερό Χρυσόστομο και καταδεικνύει το μεγαλείο της κοινωνικής διακονίας. 

      Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 368 από αριστοκράτες και πολύ πλούσιους γονείς. Ο πατέρας της ονομαζόταν Σέλευκος και η μητέρα της Θεοδοσία, η οποία ήταν αδελφή του αγίου Αμφιλοχίου, επισκόπου Ικονίου (344-394). Ο παππούς της Αβλάβιος είχε διατελέσει κυβερνήτης της Ασίας και της Θράκης. Οι εύποροι γονείς της προσπάθησαν να της δώσουν τη μεγαλύτερη δυνατή μόρφωση. Όμως ενωρίς ένοιωσε τη θλίψη στη ζωή της. Παιδί όντας, πέθαναν οι γονείς της και έμεινε ορφανή και απροστάτευτη. Την προστασία της ανάλαβε ο συγγενής της Προκόπιος,ένας βυζαντινός αξιωματούχος, έπαρχος της Κωνσταντινουπόλεως και φίλος του αγίου Γρηγορίου του Θεολόγου, ο οποίος βρισκόταν, από το 379, στη Βασιλεύουσα για να αντιμετωπίσει τη λαίλαπα της αρειανικής αιρέσεως. 

Κυριακή Ηʼ Ματθαίου: Ο πολλαπλασιασμός των άρτων (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ματθ. ιδ’ 14-22)

Όλα όσα κάνει ο Ύψιστος, είναι απαραίτητα. Δεν κάνει τίποτα άσκοπο, τίποτα υπερβολι­κό, τίποτα που να μη χρειάζεται. Γιατί μερικοί άνθρωποι περιφέρονται τόσο άσκοπα και κάνουν τόσο αδιάφορα πράγματα; Επειδή δεν είναι βέβαιοι για το σκοπό της ζωής τους, για τον προορισμό τού επίγειου ταξιδιού τους. Γιατί μερικοί άνθρωποι υπερ­φορτώνονται με άσκοπες υποχρεώσεις, προβαίνουν σε υπερβολικές ενέργειες, σε σημείο που να μην μπορούν να κινούνται ελεύθερα κάτω από τέτοιο βάρος υποχρεώσεων; Επειδή δε γνωρίζουν το ένα πράγμα, «ού εστι χρεία».

Για να βοηθήσει ο Κύριος τον άνθρωπο να μαζέψει το διασκορπισμένο νου του, να θεραπεύσει τη διχα­σμένη καρδιά του και να συγκροτήσει την ανεξέλεγκτη δύναμή του, αποκάλυψε τον ένα και μοναδικό στόχο που είναι απαραίτητος: τη Βασιλεία του Θεού. Πόσο άσκοπη είναι αλήθεια η ζωή τού ανθρώπου που αγω­νίζεται να επιτύχει διάφορους στόχους! Πόσο αναί­σθητη είναι η διχασμένη καρδιά! Πόσο αδύναμη είναι η θέληση, όταν η δύναμή της κατακερματίζεται!

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΑΙ Η ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ. ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Α΄ Κορ. α΄ 10-17)

 

ΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΚΑΙ Η ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

«οὐκ ἐν σοφίᾳ λόγου, ἵνα μή κενωθῇ ὁ σταυρός τοῦ Χρσιτοῦ»

 

Τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

 

Τό κήρυγμα τοῦ Ἀπ. Παύλου ἦταν ὁ Σταυρωμένος Χριστός (Α΄Κορ. β΄2). 

Ὁ Παῦλος ἐκήρυττε γυμνή τήν Ἀλήθεια, χωρίς νά χρησιμοποιεῖ σοφά καί πειστικά ἐπιχειρήματα ἀνθρώπινης λογικῆς, ἀλλά μόνη τήν ἀποδεικτική δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἔτσι τό κήρυγμα τοῦ Σταυροῦ δέν ἐκενοῦτο· δέν ἔχανε τή δύναμή Του.

 

Ἡ Δύση μᾶς ἔχει μάθει νά βλέπουμε τούς Πατέρες ὡς φιλοσόφους καί διανοητές. Ποτέ ὅμως οἱ ἅγιοι Πατέρες δέν θέλησαν νά εἶναι φιλόσοφοι καί στοχαστές. Ἡ θεολογία τους δέν εἶναι καρπός φιλοσοφικῆς (μεταφυσικῆς) ἀναζητήσεως ἤ εὐσεβιστικῶν σκέψεων πάνω στή Βίβλο, ἀλλά καρπός τῆς ἁγιοπνευματικῆς τους ἐμπειρίας, τοῦ φωτισμοῦ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, πού ἐνοικεῖ μέσα τους. Θεολογοῦν μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Κατά τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο οἱ ἅγιοι Πατέρες θεολογοῦν «ἁλιευτικῶς (ὅπως οἱ ψαράδες Ἀπόστολοι, δηλαδή), οὐκ ἀριστοτελικῶς». 

Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ Τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

ΚΥΡΙΑΚΗ Η΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

«Ὁ δέ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· Οὐ χρείαν ἔχουσιν ἀπελθεῖν· δότε αὐτοῖς ὑμεῖς φαγεῖν». 

Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ

Τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Τό πρῶτο μήνυμα τοῦ παραδείγματος τοῦ Χριστοῦ ( τό θαυμαστό γεγονός τῆς διατροφῆς τῶν πεντακισχιλίων στήν ἔρημο) νομίζουμε πώς εἶναι ἡ ὑποχρέωση τῆς Ἐκκλησίας, ὡς σώματος Χριστοῦ, ἐν Χριστῷ δηλαδή κοινωνίας, νά ἀγκαλιάσει ὅλο τόν ἄνθρωπο καί ὅλα τά προβλήματά του, πνευματικά καί ὑλικά. Τίποτε δέν μένει ἔξω ἀπό τό ἐνδιαφέρον τοῦ Χριστοῦ. Ἄρα τίποτε δέν πρέπει νά μένει ἔξω ἀπό τό ἐνδιαφέρον τῆς Ἐκκλησίας του. 

Ἐδῶ θά ἐπισημάνουμε μερικά σφάλματά μας πού ἐξ αἰτίας τῶν ἱστορικῶν συνθηκῶν ἔγιναν πιά καί γιά τήν Ὀρθοδοξία καθεστώς. 

α) Περιορίζουμε τόν Χριστό μόνο στά πνευματικά ζητήματα. Στήν κατακόρυφη διάσταση. Ἔτσι δημιουργεῖται ὁ ἀστοχριστιανισμός. Μιά τέτοια μορφή χριστιανισμοῦ, μονομερής ἤ μᾶλλον μονοφυσιτική, δίνει τό δικαίωμα νά κατηγορεῖται ὁ χριστιανισμός σάν τό «ὄπιο τοῦ λαοῦ». 

Ο ΣΚΕΠΤΙΚΙΣΜΟΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (Κυριακή Η΄ Ματθαίου)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Αναρίθμητα πλήθη (πέντε χιλιάδες άνδρες, χωρίς να υπολογισθούν τα γυναικόπαιδα), κουβαλώντας τους ασθενείς τους, αναζήτησαν τον Χριστό στην ερημιά που βρισκόταν. Ο Χριστός, βλέποντάς τους ως «πρόβατα μη έχοντα ποιμένα», τους σπλαχνίστηκε και τους δίδαξε πολλά «περί της βασιλείας του Θεού».

Έφτασε το βράδυ, αλλά κανένας δεν έφευγε. Οι μαθητές εξέφρασαν την αγωνία τους: Απόλυσέ τους, να ψάξουν για τροφή στα πλησιέστερα χωριά. Μα ο Χριστός είπε: «Δώστε τους εσείς να φάνε». Οι μαθητές έπεσαν από τα σύννεφα! «Έχουμε μόνο πέντε ψωμιά και δύο ψάρια». Πώς είναι δυνατόν να φάει τόσος κόσμος; Μπορούμε εμείς να πάμε να αγοράσουμε τροφές για τόσο λαό; Ούτε το τεράστιο ποσό των διακοσίων δηναρίων δεν θα έφτανε, όχι για να χορτάσουν, αλλά ούτε για να πάρει ο καθένας ένα κομματάκι (Κυριακή Η΄ Ματθαίου).

Ο Χριστός μάλιστα πείραζε κιόλας τον Φίλιππο, λέγοντάς του: «Πόθεν αγοράσωμεν άρτους ίνα φάγωσιν ούτοι;» (Ιω. 6, 5). Τον ίδιο προβληματισμό εξέφρασαν οι μαθητές και λίγο αργότερα, όταν χρειάστηκε να τραφούν άλλοι «τετρακισχίλιοι άνδρες χωρίς γυναικών και παιδίων».

Οι απαρχές της αιρέσεως του Οικουμενισμού (Α και Β μέρος)

Η ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ ΜΙΑΣ ΣΚΗΤΗΣ

Το έτος 1754 η Σκήτη της Αγίας Άννης, στο Άγιον Όρος, αποφάσισε να κτίσει μεγαλύτερο Κυριακό. Χρειάσθηκαν πολλά χρήματα. Οι Χριστιανοί έστειλαν από παντού βοήθεια εις μνημόσυνον γονέων και συγγενών. Τα μνημόσυνα όμως που έπρεπε να γίνουν στη σκήτη, και που εντάσσονταν σε αγρυπνίες, κούραζαν τους μοναχούς και δεν μπορούσαν να δουλέψουν την επομένη. Για το λόγο αυτόν, ύστερα από συμβουλή του κοινού τους πνευματικού παπά – Φιλοθέου του Πελοποννησίου, άρχισαν να κάνουν τα μνημόσυνα τις Κυριακές που, λόγω της αργίας, δεν επρόκειτο έτσι και αλλιώς να δουλέψουν.

Η ανθρωπότης πληρώνει φόρον αμαρτίας – Μακαριστού γέροντος π. Φιλοθέου Ζερβάκου

«Όσες θλίψεις και στενοχωρίας και στερήσεις και φόβους δοκιμάζει η ανθρωπότης, όλα είναι οψώνια της αμαρτίας»

Ακριβώς σήμερον η ανθρωπότης και ιδίως η Ευρώπη πληρώνει τον φόρον της αμαρτίας, της παρακοής προς τον Θεόν, της παραβάσεως και καταφρονήσεως των Θείων εντολών, και περισσότερον η Ελλάς.

Ο Θεός έδωκεν νόμον, παραγγελίας και κανόνας δια των Αγίων Αυτού Αποστόλων να νηστεύουν οι χριστιανοί Τετάρτας, Παρασκευάς και τας Τεσσαρακοστάς, οι άνθρωποι όμως περιφρονήσαντες τον Θεόν και καταφρονήσαντες τας παραγγελίας Του, έτρωγον ασυνειδήτως και αδιακρίτως, μερικοί δε τελείως ασεβείς και την μεγάλην εβδομάδαν, όχι μόνον λαϊκοί, αλλά και μερικοί κληρικοί. Τώρα ο Θεός μας οργίσθη, και χωρίς να θέλωμεν νηστεύομεν, όχι μόνον από κρέατα, ψάρια, τυρί, γάλα και λάδι, αλλά νηστεύουμε και από ψωμί, όσπρια και φρούτα. Αλλά δεν είναι μόνον η καταφρόνησις την οποίαν οι άνθρωποι έκαμαν εις την νηστείαν, γενικώς εις όλας τας εντολάς του Θεού, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, εγένοντο καταφρονηταί. Η ασέβεια, η απιστία, η βλασφημία, η πλεονεξία, η αδικία, η υποκρισία, η δολιότης, το ψεύδος, η συκοφαντία και ιδίως η ακολασία υπερπλεόνασαν και υπερεπερίσευσαν.

Γάμος – Οικογένεια – Γονείς και παιδιά. Γερόντισσα Φιλοθέη

Γάμος – Οικογένεια – Γονείς και παιδιά

Γερόντισσα Φιλοθέη 

Γάμος έξω από την αγάπη δεν μπορεί να σταθεί· οικογένεια έξω από την αγάπη δεν μπορεί να σταθεί. Όπως τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος έχουν την αγάπη, την αλληλοπεριχώρηση, έτσι και τα μέλη της οικογένειας πρέπει να έχουν αυτή την αλληλοπεριχώρηση. Καθώς θα αλληλοπεριχωρούνται – αγάπη έχει και ο ένας, αγάπη και ο άλλος· τον Χριστό έχει και ο ένας, τον Χριστό και ο άλλος· θεϊκή ζωή έχει και ο ένας και ο άλλος – θα έχουν μετά σωστή επικοινωνία, σωστές σχέσεις.

Αν το παιδί καταλάβει ότι ο γονεύς όντως το αγαπάει ειλικρινά, έτσι με την καρδιά του, για τον Θεό το αγαπάει και όχι για τον εαυτό του, θα αναπτυχθεί σωστά.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΕΚ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΕΚ ΖΑΚΥΝΘΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

      Οι Νεομάρτυρες αποτελούν ένα από τα μεγαλύτερα κεφάλαια της ιστορίας της Εκκλησίας μας. Ονομάζονται Νεομάρτυρες όσοι ομολόγησαν το Χριστό και την πίστη τους στην Ορθοδοξία και υπέστησαν μαρτύρια και θάνατο, από το 1453 μέχρι σήμερα. Ιδιαιτέρως στα μαύρα χρόνια της τουρκικής δουλείας, όπου οι υπόδουλοι Χριστιανοί είχαν να διαλέξουν ανάμεσα στον βίαιο εξισλαμισμό και το μαρτυρικό θάνατο. Χιλιάδες Ορθόδοξοι Χριστιανοί προστέθηκαν στα εκατομμύρια των Μαρτύρων των αρχαίων και μέσων χρόνων.  

      Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Νεομάρτυς Θεόφιλος. Γεννήθηκε στη Ζάκυνθο στα 1615 από φτωχιά οικογένεια. Δε γνωρίζουμε πολλά για την παιδική του ηλικία. Γνωρίζουμε όμως την τυραννία, τις ταπεινώσεις και τις πιέσεις για να απαρνηθούν οι Ορθόδοξοι Επτανήσιοι την πίστη τους και να ασπασθούν τον αιρετικό παπισμό. Πολλοί ειδικοί υποστηρίζουν πως η εκκλησιαστική κατάσταση στα υπόδουλα στους Ενετούς Επτάνησα ήταν χειρότερη από την υπόλοιπη Ελλάδα, όπου στοιχειωδώς γινόταν ανεκτή η ορθόδοξη πίστη από τους κατακτητές Οθωμανούς. Φαίνεται πως ο μικρός Θεόφιλος ανήκε σε οικογένεια συνειδητών Ορθοδόξων Ζακυνθινών, όπου γαλουχήθηκε με τα νάματα της αληθινής πίστης.

ΑΓΙΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

ΑΓΙΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

     Μεγαλομάρτυρες της Εκκλησίας μας δεν υπήρξαν μόνον άνδρες, αλλά και γυναίκες, οι οποίες τους συναγωνίστηκαν επάξια σε ηρωισμό και ομολογιακό φρόνιμα. Πολλές από αυτές υπέστησαν τα μαρτύρια από τους φανατικούς ειδωλολάτρες γονείς τους. Μια από αυτές υπήρξε και η αγία Χριστίνα η Μεγαλομάρτυς. 

       Καταγόταν από την πόλη Τύρο της Συρίας. Γεννήθηκε περί το 200 και ήταν κόρη του στρατηγού Ουρβανού, ο οποίος ήταν φανατικός ειδωλολάτρης. Έκτισε μάλιστα έναν πύργο, τον οποίο γέμισε με ειδωλολατρικά αγάλματα. Σε αυτόν έκλεισε την κόρη του, την οποία υποχρέωνε να θυσιάζει καθημερινά στους ανύπαρκτους και γελοίους ειδωλολατρικούς «θεούς». Εκείνη όμως αρνιόταν, διότι ήταν  συνειδητή Χριστιανή. Όταν πιέστηκε πολύ από τον πατέρα της γκρέμισε και κομμάτιασε τα αγάλματα. Ο θρησκομανής πατέρας της οργίστηκε πάρα πολύ, άρπαξε την κόρη του από τα μαλλιά, την κτύπησε αλύπητα και την υπέβαλε σε επώδυνα βασανιστήρια. Κατόπιν την έριξε σε σκοτεινή και υγρή φυλακή. Έδωσε μάλιστα διαταγή να μην της δώσει κανείς τροφή και νερό, ώστε να πεθάνει από την πείνα και τη δίψα. Για πολλές ημέρες δεν την πλησίασε κανένας από το φόβο των αντίποινων του Ουρβανού.

Λάθη στην μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας (Α΄, Β΄, Γ΄Μέρος)

ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΗΣ ΒΙΒΛΙΚΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ

Α΄ ΜΕΡΟΣ

Χρήστος Σαλταούρας

Στην παρούσα  μελέτη θα παραθέσουμε ορισμένα λάθη που περιέχονται στην μετάφραση στην Δημοτική της Αγίας Γραφής που έχει εκδόσει η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία. Ως προς την Παλαιά Διαθήκη η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία, που προτεσταντίζει, βασίζεται στο Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο για τον λόγο αυτό και οι παραθέσεις ακολουθούν την αρίθμηση κεφαλαίων και εδαφίων του Μασοριτικού. Τα τελευταία χρόνια η Ελληνική Βιβλική Εταιρεία κυκλοφορεί δύο μορφές μετάφρασης της Αγίας Γραφής, την έκδοση με τα 66 βιβλία που δέχονται οι Προτεστάντες και την έκδοση με τα 76 βιβλία που δέχεται η Ορθόδοξη Εκκλησία. Και στην έκδοση όμως με τα 76 βιβλία, η μετάφραση των 39 βιβλίων από τα 49 της Παλαιάς Διαθήκης, ακολουθεί το Εβραϊκό Μασοριτικό κείμενο. 

Παραθέσεις από την μετάφραση της Βιβλικής Εταιρείας, οι υπογραμμίσεις δικές μας:

Ψαλμός 22:17 «Σκύλοι με κύκλωσαν, κακοποιών φατρία μ’ έβαλε στη μέση· ξεσκίσανε τα χέρια και τα πόδια μου».