ΤΑ ΒΙΑΣΤΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ (Κυριακή των Μυροφόρων)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στις δύσκολες ώρες του σταυρικού θανάτου του Χριστού και ενώ οι μαθητές του διασκορπίστηκαν «εις τα ίδια» τρομοκρατημένοι, αναλαμβάνουν δράση και κηδεύουν τον Ιησού οι κρυφοί μαθητές Ιωσήφ και Νικόδημος, συνεπικουρούμενοι από τις πανταχού παρούσες Μυροφόρες, που πλαισίωναν πάντα τη Μητέρα του Κυρίου (Κυριακή των Μυροφόρων).

«Άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας» ήταν ο Ιωσήφ και «ευσχήμων βουλευτής». Κατείχε το αξίωμα του βουλευτή, ήταν δηλαδή σεβαστό και επίσημο μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου. Αλλά ήταν και μαθητής του Ιησού, «κεκρυμμένος δε διά τον φόβον των Ιουδαίων». Είχε μαθητεύσει στον Χριστό, αλλά κρυφά, για να μη διακινδυνεύσει τη θέση του. Είχε εγκολπωθεί το κήρυγμα του Χριστού περί της Βασιλείας του Θεού και ανέμενε και αυτός τον ερχομό της. 

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΡΚΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΜΑΡΚΟΣ  

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Οι τέσσερις ιεροί ευαγγελιστές, ο Ματθαίος, ο Μάρκος, ο Λουκάς και ο Ιωάννης, κατέχουν ξεχωριστή θέση στην Εκκλησία μας, διότι επιλέχτηκαν από το Θεό να καταγράψουν τη Θεία Αποκάλυψη, δηλαδή τα Ιερά Ευαγγέλια, τα οποία περιέχουν τη ζωή και τη διδασκαλία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και τον τρόπο της σωτηρίας μας. Στην παρούσα σύντομη εργασία μας θα κάνουμε λόγο για τον Μάρκο και το περιεχόμενο του Ευαγγελίου του.

      Γεννήθηκε περί το 20 μ. Χ., πιθανότατα στην Κύπρο και είχε ιουδαϊκή καταγωγή. Η μητέρα του ονομαζόταν Μαρίακαι ήταν ανεψιός του αποστόλου Βαρνάβα. Ενωρίς εγκαταστάθηκε στα Ιεροσόλυμα. Το ιουδαϊκό του όνομα ήταν Ιωάννης και Μάρκος ήταν το ρωμαϊκό του επώνυμο, το οποίο πήρε κατά τη συνήθεια της εποχής. Βεβαίως επικράτησε το Μάρκος, με το οποίο μας είναι γνωστός στην Εκκλησία. Ήταν ελληνιστής, δηλαδή είχε ελληνική παιδεία. Η μητέρα του υπήρξε ένθερμος μαθήτρια του Κυρίου. Μαζί με τις άλλες μαθήτριες ακολουθούσαν τον Ιησού στις περιοδείες Του και κατά την ταφή Του έφεραν μύρα για να μυρώσουν το άχραντο Σώμα Του. Αναφέρεται πως μετά την ανάσταση φιλοξενούσε στο ευρύχωρο και πλούσιο σπίτι της την πρώτη εκκλησία. Εικάζεται ότι το υπερώο του Μυστικού Δείπνουανήκε στη μητέρα του Μάρκου και πως ο Μάρκος είναι ο νεαρός που εμφανίστηκε τυλιγμένος σε σεντόνι κατά τη σύλληψη του Χριστού στο Όρος των Ελαιών, στον κήπο της Γεθσημανή. Όταν έγινε αντιληπτός από τους στρατιώτες άφησε το σεντόνι και έφυγε γυμνός (Μαρκ.14,51-5). Ο άγιος Επιφάνειος αναφέρει την πληροφορία ότι ανήκε στη χορεία των εβδομήκοντα αποστόλων. 

Κυριακή των Μυροφόρων (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Οι Μυροφόρες γυναίκες φορείς του αγγέλματος της Ανάστασης

Το ευαγγέλιο της Κυριακής των Μυροφόρων αναφέρεται στη φροντίδα που έδειξαν για το θάνατο του Αθάνατου οι γυναίκες εκείνες που η διδασκαλία του Χριστού τους έδωσε ζωή.

Τότε «ελθών Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, ευσχήμων βουλευτής, ως και αυτός ην προσδεχόμενος την βασιλείαν του Θεού, τολμήσας εισήλθεν προς Πιλάτον και ητήσατο το σώμα του Ιησού» (Μάρκ. ιε΄ 43). Υπήρχε κι άλλος ένας μεγάλος άνδρας που είχε έρθει από την Αριμαθαία στο όρος Εφραίμ. Αυτός ήταν ο προφήτης Σαμουήλ. Ο Ιωσήφ αναφέρεται κι από τους τέσσερις ευαγγελιστές, κυρίως σε όσα σχετίζονται με την ταφή του Κυρίου Ιησού. Ο Ιωάννης τον αποκαλεί κρυφό μαθητή του Ιησού (ιθ’ 38). Ο Λουκάς τον ονομάζει άνδρα «αγαθό και δίκαιο» (κγ’ 50), ο Ματθαίος πλούσιο (κζ’ 57). Ο ευαγγελιστής δεν ονομάζει πλούσιο τον Ιωσήφ από ματαιότητα, για να δείξει πως ο Κύριος ανάμεσα στους μαθητές Του είχε και πλούσιους, αλλά για να καταλάβουμε πως μπορούσε εκείνος να πάρει το σώμα του Ιησού από τον Πιλάτο. Ένας φτωχός και άσημος άνθρωπος δε θα ήταν δυνατό να πλησιάσει τον Πιλάτο, εκπρόσωπο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.

Προσκύνημα στον Αϊ-Γιώργη τον Κουδουνά στη μαγευτική Πρίγκηπο

Χιλιάδες πιστοί, όχι μόνο χριστιανοί, αλλά και πολλοί μουσουλμάνοι, προσέρχονται κάθε χρόνο στη μνήμη του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά στην Πρίγκηπο της Κωνσταντινούπολης και περιμένουν υπομονετικά ατελείωτες ώρες, προκειμένου να προσκυνήσουν τη θαυματουργή εικόνα του, ζητώντας του να εισακούσει τις παρακλήσεις τους. Ο Άγιος Γεώργιος ο Κουδουνάς, έχει βοηθήσει πολλούς μουσουλμάνους με αγνές και καθαρές καρδιές να μεταστραφούν στην Ορθόδοξη Πίστη. Εμφανίζεται αρκετές φορές οδηγώντας τους στην Μια και Αληθινή Πίστη και προτρέπωντάς τους να βαπτιστούν ορθόδοξοι.

«Αϊ-Γιώργη μου, κάνε καλά τον πατέρα μου», «Αϊ- Γιώργη μου, κάνε τους γονείς μου να ξαναγαπήσουν», «Αϊ- Γιώργη μου, βοήθησέ με να εισαχθώ στο πανεπιστήμιο», «Αϊ-Γιώργη μου, βοήθησε με να βρω εργασία και να αποκτήσω σπίτι»….

Τα παραπάνω είναι λίγες από τις χιλιάδες παρακλήσεις που γίνονται στον Αγιο Γεώργιο τον Κουδουνά, από προσκυνητές όλων των εθνοτήτων και θρησκειών. Κυρίως όμως από Tούρκους, μουσουλμάνους. Και «ο άγιος τους φροντίζει όλους».

Το μοναστήρι είναι κτισμένο το 963 μ.Χ. όταν βασίλευε ο Νικηφόρος Φωκάς και είναι αφιερωμένο στον Αγιο Γεώργιο. Λέγεται δε ότι η εικόνα του Αγίου βρέθηκε από έναν βοσκό, καθώς ήταν σκεπασμένη από μια αρμαθιά κουδούνια, γι’ αυτό πήρε την ονομασία «Κουδουνάς».

Κατά την παράδοση και μέχρι σήμερα όσοι κάνουν τάμα παίρνουν ένα «κουδουνάκι» και όταν υλοποιείται το τάμα τους το επιστρέφουν, φέρνοντας στο μοναστήρι λάδι, χρήματα κ.λπ.

Βέρες δεμένες με κόκκινη κλωστή...

Ορεινό χωριό Αρκαδίας, Μάιος 1953

Το Τάμα.

Ο Άη-Γιώργης στεκόταν στην άκρη του χωριού. Πέτρινο ξωκλήσι, μικρό, με καμπάνα που χτυπούσε μόνη της όταν φύσαγε βοριάς. Μέσα, η εικόνα του καβαλάρη με το κοντάρι στο δράκο. Κι από κάτω, στο εικονοστάσι, κρεμασμένα τάματα: ασημένια ματάκια, χεράκια, ποδαράκια, καρδούλες.Ανάμεσά τους, ξεχώριζαν δύο βέρες. Δεμένες με κόκκινη κλωστή. Σκουριασμένες, θαμπές από τα χρόνια.

Η Ιστορία

Ήταν 1947. Εμφύλιος(σ.σ.Συμμοριτοπόλεμος). Το χωριό χωρισμένο στα δύο. Αδερφός δεν μιλούσε σε αδερφό.

Η Μαρία του Καραγιάννη αγαπούσε τον Γιώργη του Μπουκουβάλα. Μπουκουβαλαίοι και Καραγιανναίοι είχαν αίμα αναμεταξύ τους από το 1932. Βεντέτα. Τρεις σκοτωμένοι.

Ο έρωτάς τους ήταν καταδικασμένος. Αν το μάθαιναν οι πατεράδες, θα τους σκότωναν. Αν όχι οι πατεράδες, το χωριό.

Συναντιούνταν κρυφά στο ξωκλήσι. Ο Άη-Γιώργης ήταν ο μόνος μάρτυρας. Εκεί, μπροστά στην εικόνα, αντάλλαξαν όρκους. Δεν είχαν βέρες. Έκοψαν δύο βέργες από κλήμα, τις έπλεξαν σε κύκλο. «Μπροστά στον Άγιο, είσαι άντρας μου», του είπε. «Μπροστά στον Άγιο, είσαι γυναίκα μου», της είπε.

Η παρεμβατική φωνή του Μητροπολίτη Πειραιώς και το διακύβευμα του εκκλησιαστικού κύρους- Αδήριτη ανάγκη για καθαρές φωνές στην Εκκλησία

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Σε μια περίοδο έντονων ανακατατάξεων στον ευρύτερο χριστιανικό κόσμο, η δημόσια τοποθέτηση του Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ για τις εξελίξεις στην Αγγλικανική Κοινότητα δεν πέρασε απαρατήρητη. Αντιθέτως, ανέδειξε με σαφήνεια ένα βαθύτερο ζήτημα: τα όρια μεταξύ θεολογικής συνέπειας και προσαρμογής σε σύγχρονες κοινωνικές πιέσεις.

Σε μια εποχή όπου κυριαρχεί η σιωπή, η διπλωματική ασάφεια και ο φόβος του «πολιτικά ορθού», η παρέμβαση του Μητροπολίτη Πειραιώς Σεραφείμ έρχεται να υπενθυμίσει ότι η Εκκλησία δεν πορεύεται με συμβιβασμούς, αλλά με αλήθεια.

Αφορμή στάθηκε η εκλογή της Sarah Mullally σε ηγετική θέση της Εκκλησίας της Αγγλίας, μια εξέλιξη που, όπως επισημάνθηκε, προκάλεσε ισχυρούς κραδασμούς στο εσωτερικό του αγγλικανικού κόσμου. Οι αντιδράσεις αυτές δεν περιορίζονται σε επιμέρους διαφωνίες, αλλά συνδέονται με ευρύτερες θεολογικές αποκλίσεις, οι οποίες τα τελευταία χρόνια βαθαίνουν.

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ: Τόλμη...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Τόλμη...

Ἀποσπάσματα ἀπό κείμενο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

 

Θάρρος καί τόλμη χρειάστηκαν ὁ Ἰωσήφ, ὁ Νικόδημος καί οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, γιά νά ἐκπληρώσουν τό ἱερό τους καθῆκον πρός τόν Χριστό. Τό θάρρος αὐτό καί αὐτή ἡ τόλμη ἐστήριξε πάντοτε τήν Ἐκκλησία στήν αἱματόβρεκτη ἱστορία της. 

Ἡ Ἐκκλησία ἐθριάμβευσε καί νίκησε, γιατί ὑπῆρξε ξένη πρός κάθε διπλωματικό ἐλιγμό καί ὑστερόβουλη συναλλαγή. Ἡ διπλωματία καί οἱ συμβιβασμοί ἦταν πάντα στήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας ὑπόθεση ὁρισμένων προσώπων, ὄχι τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί τήν ὥρα πού κάποιος «δεσπότης» ἤ «πατριάρχης» φρόντιζε, ἴσως πῶς νά σώσει τό κεφάλι ἤ τό ἀξίωμά του, σφαζόταν ἀπό τό γιαταγάνι τοῦ ἀπίστου κάποιος «κηπουρός», ἤ ἀγράμματος χριστιανός, πού δέν ἤξερε τά μαθηματικά τῆς διπλωματίας καί τῆς συναλλαγῆς. 

Η εντονότατη παρουσία του οσίου Γεωργίου στο μοναστήρι του, Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Η εντονότατη παρουσία του οσίου Γεωργίου στο μοναστήρι του

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†) 

Μία κυρία από τις Σέρρες, αρκετούς μήνες μετά την αγιοκατάταξη του οσίου Γεωργίου, πήγε με τον σύζυγό της και μία φίλη της στο μοναστήρι για προσκύνημα. Προσκύνησαν τον τάφο, τη λάρνακα και την τιμία κάρα του. Ο σύζυγος όμως απουσίαζε την ώρα που ήλθε η κάρα στο ναό και όταν στην επιστροφή, κατά τη συζήτηση το πληροφορήθηκε, λυπήθηκε. Συμφώνησαν να πάνε σύντομα να προσκυνήσει και ο σύζυγος την αγία κάρα.

Εν τω μεταξύ προέκυψαν σοβαρά προβλήματα υγείας στον σύζυγο. Πήγαν πάλι στο μοναστήρι. Αφού προσκύνησαν τον τάφο και τη λάρνακα, στάθηκαν μπροστά στην αγία κάρα. Ο σύζυγος γονάτισε μπροστά της και παρακαλούσε τον όσιο για τα προβλήματα της υγείας του. Παρατηρούσε για αρκετή ώρα τον σταυρό που έχει σχηματισθεί στην κάρα. Ξαφνικά άρχισε να κλαίει με λυγμούς και στη συνέχεια να λέει: «Είδα τον άγιο, είδα τον άγιο…».

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑ ΤΗΣ Μ. ΑΣΙΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΜΑΓΝΗΣΙΑ ΤΗΣ Μ. ΑΣΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

     Καθ’ όλη τη διάρκεια της οθωμανικής δουλείας ευσεβείς ορθόδοξοι πιστοί χρειάστηκε να ομολογήσουν την πίστη τους στο Χριστό, μαρτύρησαν, έχυσαν το αίμα τους για την αγάπη Του και αντάλλαξαν την επίγεια, πρόσκαιρη και φθαρτή ζωή με την αιώνια. Ένας από τους καλλινίκους Νεομάρτυρες είναι και ο άγιος Νεομάρτυς Νικόλαος από τη Μαγνησία της Μ. Ασίας.

      Γεννήθηκε στην φημισμένη και όμορφη πόλη Μαγνησία της Μ. Ασίας στα 1777 από ευσεβής γονείς, οι οποίοι τον μεγάλωσαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Του στάλαξαν στην τρυφερή του ψυχή την πίστη στο Χριστό, τον σαρκωμένο Θεό και Λυτρωτή μας και αφοσίωση στην Ορθόδοξη Εκκλησία, την μόνη αληθινή Εκκλησία του Χριστού. 

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΔΟΥΚΑΣ Ο ΡΑΠΤΗΣ ΕΚ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΔΟΥΚΑΣ Ο ΡΑΠΤΗΣ  ΕΚ ΜΥΤΙΛΗΝΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

      Το νέφος των Νεομαρτύρων λαμπρύνουν, ως νοητοί αστέρες, το νοητό στερέωμα της Εκκλησίας μας. Υπήρξαν, σε ηρωικό φρόνημα, εφάμιλλοι των Μαρτύρων της αρχαίας Εκκλησίας, εμμένοντας στην σώζουσα χριστιανική πίστη και στην αγία βιωτή, την οποία επαγγέλλεται το Ευαγγέλιο του Χριστού. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος ΝεομάρτυςΔούκας ο Ράπτης από την Μυτιλήνη, ο οποίος γδάρθηκε ζωντανός από τους μουσουλμάνους Αγαρηνούς, επειδή αρνήθηκε τον εξισλαμισμό και καταφρόνησε την ακολασία που υπαγορεύει το Ισλάμ.

      Γεννήθηκε στη Λέσβο στα μισά του 16^ου αιώνα. Δεν γνωρίζουμε δυστυχώς τίποτε για την καταγωγή του, τους γονείς του, την παιδική του ηλικία. Φαίνεται ότι καταγόταν από φτωχή, αλλά ευσεβή οικογένεια, η οποία του ενέπνευσε βαθειά πίστη στο Χριστό και του ρίζωσε τον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής. Προφανώς, λόγω της φτώχειας, αναγκάστηκε να μεταναστεύσει στην Κωνσταντινούπολη, για καλλίτερη ζωή. Εκεί προσκολλήθηκε σε κάποιο ραφείο και έμαθε την τέχνη του ράπτη. Αναδείχτηκε δε πολύ καλός τεχνίτης και γι’ αυτό έγινε ευρύτερα γνωστός, αποκτώντας πελάτες στην αριστοκρατία της Πόλης. Ήταν επίσης προικισμένος με ασυνήθιστη σωματική ομορφιά. Περισσότερο όμως ήταν προικισμένος με εσωτερικά χαρίσματα, με ακλόνητη πίστη στο Θεό και άμεμπτη ηθικότητα.

ΑΓΙΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

ΑΓΙΑ ΕΛΙΣΑΒΕΤ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγος – Καθηγητής

 

     Οι όσιες γυναίκες συναγωνίστηκαν επάξια στην άσκηση, στην αρετή και στην αγιότητα τους άνδρες οσίους. Τα συναξάρια της Εκκλησίας μας είναι γεμάτα από άγιες γυναίκες, οι οποίες αναδείχτηκαν σε ύψη αγιότητας και αξιώθηκαν να θαυματουργούν. Μια από αυτές είναι και η αγία Ελισάβετ η Θαυματουργός.

     Καταγόταν από τα μέρη της Ηράκλειας της Θράκης και έζησε τον 5^ο αιώνα. Οι γονείς της ονομαζόταν Ευνομιανόςκαι Ευφημία. Ήταν γνωστοί για την ευσέβειά τους και τις αρετές τους. Ανήκαν στους εύπορους κατοίκους της περιοχής. Κατοικούσαν στην κωμόπολη Θρακοκρήνη, η οποία αργότερα είχε μετονομαστεί σε Αβυδηνούς. Ασκούσαν ιδιαίτερα την αρετή της ελεημοσύνης. Σκορπούσαν απλόχερα τα πλούτη τους σε όσους είχαν ανάγκη. Είχαν όμως έναν καημό, ήταν άτεκνοι, αν και είχαν περάσει δεκαέξι χρόνια παντρεμένοι. Γι’ αυτό παρακαλούσαν το Θεό νύχτα και ημέρα να τους χαρίσει παιδί. 

       Υπήρχε στην περιοχή ένα παλιό έθιμο. Οι Χριστιανοί συγκεντρώνονταν κατά τη μνήμη της Αγίας Γλυκερίας για να την τιμήσουν. Οι εορτές κρατούσαν μία εβδομάδα. Έκαναν ακολουθίες, ολονυχτίες και λιτανείες ιερών λειψάνων και κυρίως την κάρα της Αγίας Γλυκερίας. Κατά τη διάρκεια μιας ακολουθίας, της οποίας προΐστατο ο επίσκοπος της πόλεως Λέων, ο ευσεβής Ευνομιανός έβλεπε την κάρα της Αγίας Γλυκερίας πότε να χαμογελά και πότε να λυπάται. Το θαύμα αυτό το θεώρησε σημαδιακό. Πίστεψε ότι ο Θεός άκουσε τις προσευχές τις δικές του και της συζύγου του. Το ίδιο βράδυ είδε στον ύπνο του την Αγία Γλυκερία, η οποία του ανήγγειλε ότι ο Θεός θα τους αξιώσει να γίνουν γονείς. Ότι η σύζυγός του Ευφημία θα μείνει έγκυος και θα γεννήσει κορίτσι. Του ζήτησε να το ονομάσει Ελισάβετ, γιατί θα μοιάσει με την αγία Ελισάβετ, τη μητέρα του Ιωάννου του Βαπτιστού. Ο Ευνομιανός αποδέχτηκε το αίτημα της Αγίας. Εκείνη τον σταύρωσε και έφυγε. Σε μερικές ημέρες φάνηκαν τα σημάδια ότι η Ευφημία ήταν έγκυος και μετά εννέα μήνες γέννησε ένα χαριτωμένο κοριτσάκι, την οποία ονόμασαν Ελισάβετ! 

Αγώνας στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ…», Ιερομόναχος Ιουστίνος

Αγώνας στην ευχή «Κύριε Ιησού Χριστέ…»

Ιερομόναχος Ιουστίνος 

Αφού η ευχή φέρνει τόσα καλά, τότε θα αρχίσουμε να τη λέμε όλοι συνέχεια. Τι είναι πέντε-δέκα λέξεις; Εύκολο πράγμα.

Για επιχειρείστε το! Δύσκολο πράγμα. Αγώνας αιματηρός. Και όποιος το επιτύχει ας το μάθει και σε μας.

Εύκολο πράγμα… Διαφωνεί κάθετα ο όσιος Αγάθων. Δύσκολο πράγμα! Λέει ο αββάς: «Δεν υπάρχει άλλος κάματος όπως να προσευχηθείς στον Θεό, γιατί πάντοτε όταν θέλει ο άνθρωπος να προσευχηθεί, ο εχθροί θέλουν να τον ανακόψουν, γιατί γνωρίζουν ότι από πουθενά δεν εμποδίζονται, παρά από το να προσευχηθείς στον Θεό… Το να προσευχηθείς χρειάζεται αγώνα μέχρι τελευταίας αναπνοής» (Γεροντικό 9).

Ὁ πολιτισμός μας ἀρνεῖται τόν Ἀναστάντα καί αὐτοκαταδικάζεται νά εἶναι πολιτισμός θανάτου.

Ὁ πολιτισμός μας ἀρνεῖται τόν Ἀναστάντα καί αὐτοκαταδικάζεται νά εἶναι πολιτισμός θανάτου. 

π. Γεώργιος Καψάνης

 

Ὅλα στήν Ὀρθοδοξία εἶναι Σταυροαναστάσιμα. Ὅλοι καί ὅλα σταυρώνονται, γιά νά ἀναστηθοῦν μέ τόν Χριστό. 

Χωρισμένοι ἀπό τόν Ἀναστάντα Κύριο, ἔχουμε τήν πικρή γεῦσι τοῦ θανάτου.

 Ὁ πολιτισμός μας ἀρνεῖται τόν Ἀναστάντα καί αὐτοκαταδικάζεται νά εἶναι πολιτισμός θανάτου. 

Οὔτε οἱ ἀπολαύσεις, οὔτε τά ἐπιτεύγματά μας, οὔτε οἱ ἀνθρωπιστικές μας ἐξάρσεις ἠμποροῦν νά νικήσουν τόν νόμο τῆς καθολικῆς φθορᾶς. Αἰσθανόμεθα τόν θάνατο νά βασιλεύῃ ἐπάνω μας καί νά μᾶς κατακλύζῃ.

Ὅσο ὅμως πλησιάζουμε καί κοινωνοῦμε μέ τόν Ἀναστάντα Κύριο, αἰσθανόμεθα ὅτι ὁ θάνατος δέν μᾶς ἐξουσιάζει. 

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

         Η αγία μας Εκκλησία έχει να επιδείξει νέφη Μαρτύρων. Μυριάδες πιστοί βασανίστηκαν και έχυσαν το αίμα τους για την πίστη του Χριστού, την  σώζουσα πίστη της Εκκλησία μας. Πολλοί από αυτούς χαρακτηρίζονται ως Μεγαλομάρτυρες, διότι βασανίστηκαν περισσότερο από τους άλλους και έδειξαν μεγάλη ανδρεία. Ένας από αυτούς είναι και ο λαοφιλής άγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, ο οποίος έλαβε και την προσωνυμία Τροπαιοφόρος, διότι κατατρόπωσε τους διώκτες του ειδωλολάτρες και θριάμβευσε έτσι η χριστιανική πίστη, στα μάτια των ισχυρών της εποχής του.

     Γεννήθηκε στην Καππαδοκία της Μ. Ασίας στα τέλη του 3^ου μ. Χ. αιώνα, από ευσεβής και εύπορους γονείς. Δεν γνωρίζουμε δυστυχώς τα ονόματά τους, ούτε περισσότερα στοιχεία γι’ αυτούς. Γνωρίζουμε όμως ότι, ως συνειδητοί χριστιανοί, μεγάλωσαν το Γεώργιο με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Του ενέπνευσαν ακράδαντη πίστη στο Σωτήρα Χριστό, αφοσίωση στην μοναδική χριστιανική διδασκαλία και βίωση της ευαγγελικής ηθικής. Φρόντισαν ακόμα να λάβει σοβαρή μόρφωση στα ονομαστά σχολεία της περιοχής. 

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης

ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΥ 

Ἀρχιμ. Γεώργιος Καψάνης

(Ἀποσπάσματα ὁμιλίας κατά τήν ἑορτή τοῦ ἁγίου Γεωργίου)

Σήμερα ὅταν λέμε μάρτυς, ἐννοοῦμε ἐκεῖνον ὁ ὁποῖος βασανίσθηκε γιά τόν Χριστό. Ἀλλά ἡ ἀρχική σημασία τῆς λέξεως «μάρτυς» εἶναι ἄλλη. Μάρτυς εἶναι ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος δίνει μαρτυρία γιά κάτι. Καί οἱ ἅγιοι Μάρτυρες λέγονται μάρτυρες, διότι ἔδωσαν μαρτυρία, ἔδωσαν βεβαίωση, γιά κάτι πού προσωπικῶς εἶχαν γνωρίσει. Διότι ὁ μάρτυς καταθέτει γιά κάτι, γιά τό ὁποῖο προσωπικῶς ἔχει λάβει γνῶσι. 

Μάρτυς τοῦ Θεοῦ Πατρός εἶναι ὁ Ἰησοῦς Χριστός, ὅπως λέει ἡ Ἀποκάλυψις· «ὁ μάρτυς ὁ πιστός καί ἀληθινός», διότι ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἐμαρτύρησε περί τοῦ Πατρός. «Ἐκεῖνος ἐξηγήσατο», κατά τόν Εὐαγγελιστή Ἰωάννη. 

Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, Η συνομιλία του με τα είδωλα

Θαυμαστές Διηγήσεις

23.04.2025

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Τότε τινές των αρχόντων του παλατίου είπον προς τον βασιλέα·

«Βασιλεύ Διοκλητιανέ, ο Γεώργιος, αν και εν τη φυλακή κεκλεισμένος, αναστατώνει το πλήθος και πολλούς εκ των ειδωλολατρών με τας μαγείας του έκαμε Χριστιανούς· λοιπόν η ας καταπεισθή εις τον ορισμόν σου και να ζήση ή, αν εξακολουθή να παραμένη εχθρός σου, ας θανατωθή το συντομώτερον».

Ο δε βασιλεύς ηρώτησε περί του πρακτέου τον επίτροπόν του Μαγνέντιον και εκείνος του είπε·

«Αύριον, βασιλεύ, να κάμης τελείαν ανάκρισιν εις τον ναόν του θεού Απόλλωνος».

Κατά δε την νύκτα εκείνην, ενώ ο Άγιος προσηύχετο, εκοιμήθη· και τότε βλέπει καθ’ ύπνον τον Χριστόν, όστις τον ησπάζετο και του έθετε στέφανον εις την κεφαλήν λέγων·

«Μη φοβού, Γεώργιε, αλλά θάρσει· διότι από της σήμερον αξιούσαι να βασιλεύης μετ’ εμού· λοιπόν, μη αργήσης, αλλά ταχέως ελθέ προς εμέ, ίνα απολαύσης τα ητοιμασμένα σοι αγαθά».

[…]

«Η παραστρατημένη και η Γερόντισσα Γαλακτία», Του Αρχιμανδρίτου Αντωνίου Φραγκάκη, Ιεροκήρυκος της Ιεράς Μητροπόλεως Γορτύνης και Αρκαδίας

Πολλά περιστατικά από την ένθεη ζωή της Γερόντισσας Γαλακτίας έχουν διασωθεί και προωθήθηκαν κατά καιρούς στις στήλες της δημοσιότητας. Επιθυμώ να αναφερθώ σε ένα, που δείχνει την μητρότητα και την στοργή της, την ασυνθηκολόγητη μάχη της εναντίον της αμαρτίας αλλά και την μεταποιητική φροντίδα της σε κάθε συντετριμμένο αμαρτωλό. Αληθινά, έτρεφε τέτοια αγάπη σε ανθρώπους που ήταν θύματα των Αδαμιαίων μας κληροδοτημάτων και της επήρειας του διαβόλου, ώστε έδινε την εντύπωση ότι όσους η κοινωνία ήταν έτοιμη να τους κλείσει στη φυλακή λόγω οξείας παραβατικότητας και ανάρμοστης διαγωγής, εκείνη τους καταχωρούσε ευχαρίστως στην «φυλακή» της καρδιάς της, προκειμένου να τους χαρίσει την πραγματική ελευθερία…

Πολλά τα περιστατικά… Θα αναφερθώ στην περίπτωση μιας παραστρατημένης που συγκέντρωνε πάνω της τις λοξές ματιές του «αμίαντου» κοινωνικού περίγυρου και την απαρέσκεια των ναρκισσιστών της τελειότητας. Δεν θα αναφέρω τόπο διαμονής, ηλικία, όνομα και οικογενειακά χαρακτηριστικά, γιατί σκοπός μου δεν είναι να καταδείξω πρόσωπα αλλά να διαζωγραφίσω το μέγεθος της αγάπης του Θεού, που αισθητοποιείται μέσω των ενσάρκων φορέων της παρουσίας Του, που είναι οι Άγιοι της Εκκλησίας μας…

Ομιλία Αντωνίου Κουνάδη, Ομ. Καθηγητού ΕΜΠ, Πρώην Προέδρου Ακαδημίας Αθηνών, Δια τήν Ελληνική Γλώσσα, Βουλή των Ελλήνων 18.2.2026

Ομιλία Αντωνίου Κουνάδη, Ομ. Καθηγητού ΕΜΠ, Πρώην Προέδρου Ακαδημίας Αθηνών, Δια τήν Ελληνική Γλώσσα, Βουλή των Ελλήνων 18.2.2026

ΒΟΥΛΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ (18/2/2026, ΩΡΑ 10.00 Π.Μ.)

Κύριε Πρόεδρε, Κύριοι Ὑπουργοί, Κύριε Πρόεδρε τῆς Διαρκοῦς Ἐπιτροπῆς Μορφωτικῶν Ὑποθέσεων τῆς Βουλῆς, Κύριε Πρόεδρε τῆς Μόνιμης Ἐπιτροπῆς τοῦ Ἑλληνισμοῦ τῆς Διασπορᾶς, Κύριοι Βουλευτές, Ἐκλεκτοί Προσκεκλημένοι, 

Ἐν πρώτοις, Κύριε Πρόεδρε, θέλω νά εὐχαριστήσω τόν Πρόεδρο τῆς Βουλῆς κ. Κακλαμάνη γιά τήν τιμητική πρόσκληση. Ἀποτελεῖ γιά μένα ἰδιαίτερη χαρά καί τιμή νά χαιρετίσω τή συνδιοργανούμενη ἀπό δύο κορυφαία θεσμικά Ὄργανα σημερινή ἐκδήλωση, ἀφιερωμένη τήν Ἑλληνική Γλῶσσα, ἀρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν ταυτότητα, συνέχεια, ἐπιβίωση καί προοπτική τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἐκδήλωση πού γίνεται μέ ἀφορμή τήν ὁμόφωνη ἀπόφαση τῆς UNESCO νά ἑορτάζεται ἀπό ἐφέτος καί κάθε χρόνο, ἡ 9η Φεβρουαρίου ὡς Παγκόσμια Ἡμέρα τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας, σέ ἀναγνώριση τῆς ἀρχαιότητας, διαχρονίας, δομῆς, σαφήνειας καί λοιπῶν προτερημάτων τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσας πού χαρακτηρίζουν τήν “μοναδικότητα της”, ὡς ἀντικείμενο συνεχιζόμενης μελέτης καί θαυμασμοῦ! Ἰδιαίτερα ὑψηλή διάκριση γιά τή Χώρα μας πού ἐπετεύχθη χάρις στίς ἄοκνες, πολυετεῖς καί μεθοδικές προσπάθειες τοῦ Μονίμου Ἀντιπροσώπου μας στήν UNESCO καί πρώην Ὑπουργοῦ, Γ. Κουμουτσάκου, ὁ ὁποῖος εἶναι ἄξιος παντός ἐπαίνου.

Τί απαντά ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης για τους ανάξιους άρχοντες;

Απόκρισις περί αναξίων αρχόντων.[1]

TOY EN ΑΓΙΟΙΣ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΥ ΣΙΝΑΪΤΟΥ ΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ

Ερώτησις: Ο Απόστολος Παύλος λέει ότι οι εξουσίες του κόσμου έχουν ταχθή από τον Θεό[2]. Πρέπει λοιπόν να δεχθούμε ότι κάθε άρχοντας ή βασιλεύς ή επίσκοπος προχειρίζεται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό;

Απόκρισις: Ο Θεός λέει στον Νόμο: «Θα σας δώσω άρχοντας σύμφωνα με τις καρδιές σας»[3].

Είναι λοιπόν φανερό ότι οι μεν άρχοντες και οι βασιλείς πού είναι άξιοι αυτής της τιμής προχειρίζονται στο αξίωμα αυτό από τον Θεό. Οι άλλοι πάλι πού είναι ανάξιοι προχειρίζονται κατά παραχώρησιν ή και βούλησιν του Θεού σε ανάξιο λαό εξ αιτίας αυτής ακριβώς της αναξιότητός των. Και άκουσε σχετικά μερικές διηγήσεις.

Όταν είχε γίνει βασιλεύς ό Φωκάς ο τύραννος[4] και άρχισε εκείνες τις αιματοχυσίες με τον Βονόσο[5] τον δήμιο, υπήρχε κάποιος μοναχός στην Κωνσταντινούπολη άγιος άνθρωπος, που έχοντας πολλή παρρησία προς τον Θεό, σαν να δικαζόταν με τον Θεό και έλεγε με απλότητα: «Κύριε, γιατί έκανες τέτοιον βασιλέα;» Καί τότε, αφού το έλεγε αυτό για αρκετές ημέρες, του ήλθε φωνή εκ Θεού πού έλεγε: «Διότι δεν βρήκα άλλον χειρότερο».

Η αμαρτία φέρνει τις συμφορές (ΑΓΙΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ)

“Ἡ μέλλουσα ὀργή τοῦ Θεοῦ δὲν μπορεῖ ν’ ἀντιμετωπισθῆ διαφορετικά παρά μόνο μὲ μετάνοια καὶ τήρηση τῶν ἐντολῶν Του”

– Ἡ ἁμαρτία φέρνει τὶς συμφορές

– Ἔρριξες φάρμακο γιὰ τὶς κάμπιες;

– Ἔρριξα, Γέροντα.

– Τόσες καλόγριες οὔτε μία κάμπια δὲν μπορεῖτε νὰ σκοτώσετε! Στὴν Κατοχή, ὅταν εἶχε πέσει ἀκρίδα, εἶχαν βγάλει ἐδῶ στὴν Χαλκιδική τὴν Ἁγία Ζώνη ἀπὸ τὴν Μονή Βατοπεδίου καὶ ἡ ἀκρίδα ἔπεφτε σύννεφα-σύννεφα στὴν θάλασσα. Στὴν Ἤπειρο, θυμᾶμαι, ἦταν  σάν τὸ χιόνι. Κάναμε ὅλοι προσωπική ἐργασία, μὲ τὰ σεντόνια τὴν μαζεύαμε καὶ μετά τὴν πετούσαμε. Ἦταν καὶ ἡ πείνα…, μήν τὰ ρωτᾶς! Τί σιτάρια εἶχαν ξαναδώσει, ἀλλὰ εἶχαν σακατευθῆ.