ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ: Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΠΑΠΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ: Ο ΤΑΠΕΙΝΟΣ ΠΑΠΑΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

     Μεγάλους αγίους και Πατέρες της Εκκλησίας μας συναντάμε σε κάθε τόπο και σε κάθε εποχή. Ο δυτικός Χριστιανισμός, πριν αποσχισθεί από την Μία Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού και παρεκκλίνει από την ορθή πίστη, ανάδειξε μεγάλους αγίους και Πατέρες, εφάμιλλους των Πατέρων της Ανατολής. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Γρηγόριος ο Α΄, ο Διάλογος, πάπας Ρώμης. Να διευκρινίσουμε πως ως τις αρχές του 11^ου αιώνα, που ο παπισμός δεν είχε αποσκιρτήσει από την Εκκλησία και εκπέσει στην αίρεση, αναδείχτηκαν πάμπολλοι πάπες άγιοι, οι οποίοι λαμπρύνουν τα αγιολόγιά μας.

     Ο άγιος Γρηγόριος γεννήθηκε στη Ρώμη περί το 540 και έζησε στα χρόνια του αυτοκράτορα Ιουστινιανού (527-565). Ο πατέρας του ονομαζόταν Γορδιανός και η μητέρα του Συλβία. Οι πλούσιοι γονείς του φρόντισαν να του δώσουν σπουδαία μόρφωση. Αναδείχτηκε σπουδαίος νομικός.

Η Έξοδος του Μεσολογγίου και ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η Έξοδος του Μεσολογγίου και ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Φέτος είναι η επέτειος των διακοσίων χρόνων από την Έξοδο του Μεσολογγίου και από την Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, την Ελληνική Πολιτεία, την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τους απανταχού της Γης Φιλέλληνες τιμώνται με σημαντικές εκδηλώσεις μνήμης οι εθνομάρτυρες που για την ελευθερία τους θυσίασαν τη ζωή τους. Ήταν ξημέρωμα της 10ης Απριλίου του 1826, Κυριακής των Βαΐων, που επιχειρήθηκε η Έξοδος. Έκτοτε, όπως έγραψε ο Μεσολογγίτης ποιητής Μιλτιάδης Μαλακάσης (1869 – 1880): «Το Μεσολόγγι δικαιούται να το χαιρετά στον αιώνα τον άπαντα η ευγνωμοσύνη του Έθνους. Η συμβολή του στο μεγάλο της Πατρίδος αγώνα ήταν τόση, που τον έκρινε». Και ο επίσης Μεσολογγίτικης καταγωγής μεγάλος ποιητής μας Κωστής Παλαμάς έγραψε: «Δεν υπήρχαν πλέον εντός των τειχών ούτε άνδρες, ούτε γυναίκες, ούτε γέροντες, ούτε παιδιά, ούτε ασθενείς, ούτε πληγωμένοι. Υπήρχαν απλούστατα ήρωες». 

Παρήγοροι λόγοι σ΄αυτούς που πενθούν για το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων, από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Παρήγοροι λόγοι σ΄αυτούς που πενθούν για το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων

Όταν επιστρέφει κανείς από την ξενητιά στην πατρίδα του, είναι όλος ευφροσύνη και αγαλλίαση, επειδή έρχεται να δει τους συγγενείς και τους αγαπημένους του. Όταν βρίσκεται κανείς κλεισμένος σε σκοτεινή φυλακή και τον αφήσουν ελεύθερο, χοροπηδάει απ΄τη χαρά του, επειδή, από τον ζοφερό εκείνο τόπο της καταδίκης, βγήκε στο φως και βρήκε τη λευτεριά του. Και όταν ο ταλαιπωρημένος και θαλασσοπνιγμένος ναυτικός φτάνει στο λιμάνι, λυτρωμένος από τ΄άγρια κύματα και τους κινδύνους, νιώθει μεγάλη ανακούφιση, επειδή έφτασε στον προορισμό του και δεν φοβάται πια τίποτα.

Πικρή ξενητιά, σκοτεινή φυλακή και άγρια θάλασσα είναι τούτη η ζωή, αδελφέ. Όσο βρισκόμαστε πάνω στη γη, έχουμε θλίψεις και βάσανα και στενοχώριες. Μόνο όταν, με του Θεού το θέλημα, πεθαίνουμε, τότε τελειώνει η ξενητιά και η εξορία μας, τότε βγαίνει από τη φυλακή του σώματος η αθάνατη ψυχή μας, τότε πηγαίνουμε στο ποθητό λιμάνι της αναπαύσεως, “ένθα ούκ έστι πόνος, ού λύπη, ού στεναγμός, αλλά ζωή ατελεύτητος”.

Ποιαν «Ευρύτερη Μέση Ανατολή» σχεδιάζει ο Τραμπ – και το Δόγμα ΕΑΧ Ελλάδος-Κύπρου

Σάββας Ιακωβίδης

Πριν από 2.476 χρόνια, ο στρατηγός Κίμων εστάλη στην Κύπρο για να καταναυμαχήσει τον περσικό στόλο. Και νεκρός, τον νίκησε! Σήμερα, η φρεγάτα «Κίμων», το ισχυρότερο απόκτημα του ελληνικού Nαυτικού μας, πλέει στα κυπριακά νερά για να υπερασπίσει την Κύπρο, πάλι εναντίον των Περσών. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Επιτέλους, ας διδάξει τους Έλληνες. Το δίκαιό μας, είναι η ισχύς μας!

 

Στις 28 Φεβρουαρίου 2026, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν συντονισμένη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν. Το επιχείρημα ήταν η άρνηση της Τεχεράνης ν’ ακυρώσει το πυρηνικό της πρόγραμμα, ώστε να τερματιστεί η διαρκής απειλή εναντίον του Ισραήλ και των Ην. Πολιτειών. Και, φυσικά, να τερματίσει τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας.

Η προηγιασμένη και η σύγκριση της με άλλες λειτουργίες ( Β ), Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†)

Η προηγιασμένη και η σύγκριση της με άλλες λειτουργίες ( Β )

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†) 

Στην προηγούμενη ομιλία για την προηγιασμένη λειτουργία αρχίσαμε, αγαπητοί μου, να βρίσκουμε τις διαφορές που έχει η λειτουργία αυτή από τις λειτουργίες του μεγάλου Βασιλείου και του ιερού Χρυσοστόμου. Είδαμε πρώτον, ότι σ’ αυτήν τα τίμια δώρα είναι ήδη καθαγιασμένα. Και κατόπιν είδαμε ορισμένες διαφορές που παρουσιάζει η ακολουθία της· πρώτον ότι έχει αναγνώσματα από την Παλαιά Διαθήκη, δεύτερον ότι κατ’ αυτήν λέγεται το «Φως Χριστού φαίνει πάσι», και τρίτον ότι ψάλλεται το «Κατευθυνθήτω η προσευχή μου…». Συνεχίζουμε τώρα με άλλες δύο διαφορές.

Ο Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης της Αριζόνας για τις αιρέσεις και την τήρηση της Ορθοδόξου Πίστεως.

Δεν θα πρέπει σε καμμιά περίπτωση να υποχωρήσουμε και να δεχθούμε πράγματα μή Ορθόδοξα. Οι Πατέρες οι μεγάλοι της Εκκλησίας μας, όπως γνωρίζουμε, έκαμαν μεγάλους αγώνες. Εκοπίασαν μεγάλως για να κρατήσουν την Εκκλησία εις το ύψος Της. Η Εκκλησία η Ορθόδοξος εσφραγήσθη. Ούτε αφαίρεσις ούτε πρόσθεσις χωράει. Ούτε μετάθεσις μίας κεραίας, μίας οξείας από την μία συλλαβή στην άλλη, διότι αλλάζει εντελώς το νόημα και το νόημα επάνω σε Ορθόδοξες θέσεις είναι εγκληματικό.

Οι αιρέσεις δεν είναι τίποτε άλλο παρά βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος. Ό,τι είναι έξω από τον κύκλο της Ορθοδόξου Εκκλησίας είναι λάθος. Η Ορθόδοξος Εκκλησία δεν έφυγε από την θέση Της, γι’ αυτό δεν έχει ανάγκη υποχωρήσεως. Σήμερα λέγουν οι αιρετικοί, οι οποίοι φροντίζουν κατά την δική τους προσπάθεια να ενωθούν με την Ορθοδοξία, ζητώντες και απαιτούντες να εγκαταλείψει η Ορθοδοξία ορισμένες θέσεις, να εγκαταλείψουν και αυτοί, και έτσι να γίνει η «πολυπόθητος», κατ’ αυτούς, «ένωση». 

Δεν έφυγε το φως από την θέση του για να ξαναζητήσει να επανέλθει. Εάν αυτοί έφυγαν από το φως, να το αναζητήσουν. Το φως υπάρχει, λάμπει ανά τον κόσμο και θα πρέπει να επιστρέψουν εν μετανοία. Να ζητήσουν συγγνώμη από τον Θεό και από την Εκκλησία και να επανέλθουν στην πρώτη θέση όπου είχαν στην Εκκλησία. Αν ήτανε σωστοί και αν τα φρονήματά τους ήταν σωτήρια, οι άνθρωποι που συλλειτούργησαν με τον Βέκκο δεν θα γινόντουσαν δαιμόνια. 

ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ: Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΑΘΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ

ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ: Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΚΑΙ ΠΟΛΥΠΑΘΗ ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

     Μια πλειάδα αγίων της Εκκλησίας μας υπήρξαν βασιλείς, οι οποίοι υπερέβησαν την εγκόσμια δόξα και τον πειρασμό της εξουσίας και πολιτεύτηκαν σύμφωνα με τις επιταγές του Ευαγγελίου και προσάρμοσαν τη ζωή τους στη ζωή του Χριστού. Μια τέτοια αγιασμένη μορφή υπήρξε και η αγία Θεοδώρα η βασίλισσα της Άρτας.

     Γεννήθηκε στα Σέρβια της Κοζάνης το 1210. Ο πατέρας της ονομαζόταν Ιωάννης Πετραλίφας και ήταν σεβαστοκράτορας και διοικητής της Θεσσαλίας και της Μακεδονίας. Η μητέρα του Ελένη ανήκε σε οικογένεια αριστοκρατών της Κωνσταντινουπόλεως. Η οικογένεια του πατέρα της ήλκε την καταγωγή του από την φημισμένη ιταλική οικογένεια των Πετραλίφα. Πρόγονός της υπήρξε ο Πέτρος di Alife, ο οποίος είχε πάρει μέρος στην Α΄ Σταυροφορία, τον 11^ο αιώνα. 

Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα. π. Γεώργιος Καψάνης

Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα.

π. Γεώργιος Καψάνης 

Ἑνωνόμαστε μέ τόν Θεό διά τῶν ἀκτίστων θείων ἐνεργειῶν του κι ὄχι διά τῆς οὐσίας Του. Αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ζωῆς μας. 

Αὐτό δέν μποροῦν νά τό δεχθοῦν οἱ Δυτικοί αἱρετικοί. Ἐπειδή εἶναι ὀρθολογισταί, δέν κάνουν διάκριση μεταξύ οὐσἰας καί ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, καί λέγουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι μόνο οὐσία. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦν νά ὁμιλοῦν περί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Γιά νά μή πέσουν στόν πανθεϊσμό δέν ὁμιλοῦν καθόλου γιά θέωση. 

Καί ποιός τότε ἀπομένει κατ’ αὐτούς ὡς σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου; Ἁπλῶς μία ἠθική καλλιτέρευσις.Ἀλλά ἡ ἠθική τελειοποίησις εἶναι πολύ λίγο γιά τόν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς ὡς τελικό στόχο μας ἔχουμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν ἅγιο Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος. Αὐτό θέλουμε. 

«Μέ τίς ἄκτιστες ἐνέργειές Του ὁ Ἅγιος Θεός μπαίνει στήν φύση, στόν κόσμο, στήν ἱστορία, στήν ζωή τῶν ἀνθρώπων». π. Γεώργιος Καψάνης

«Μέ τίς ἄκτιστες ἐνέργειές Του ὁ Ἅγιος Θεός μπαίνει στήν φύση, στόν κόσμο, στήν ἱστορία, στήν ζωή τῶν ἀνθρώπων».

π. Γεώργιος Καψάνης

Ὁ Θεός δέν εἶναι μόνο οὐσία, ὅπως νομίζουν οἱ Δυτικοί, ἀλλά εἶναι καί ἐνέργεια. Ἐάν ὁ Θεός ἦταν μόνο οὐσία, δέν θά μπορούσαμε νά ἑνωθοῦμε, νά κοινωνήσουμε μαζί Του, διότι ἡ οὐσία τοῦ Θεοῦ εἶναι φοβερή καί ἀπρόσιτη στόν ἄνθρωπο, κατά τό «οὐ γάρ μή ἴδῃ ἄνθρωπος τό πρόσωπόν μου καί ζήσεται» (Ἔξ. λγ΄, 20).

Ἄς ἀναφέρουμε ἕνα κάπως σχετικό παράδειγμα ἀπό τά ἀνθρώπινα. Ἄν πιάσουμε ἕνα ἠλεκτρικό καλώδιο γυμνό, θά πεθάνουμε. Ὅταν ὅμως ἑνώσουμε μία λάμπα στό καλώδιο, φωτιζόμαστε. Τήν ἐνέργεια τοῦ ἠλεκτρικοῦ ρεύματος τήν βλέπουμε, τήν χαιρόμαστε, μᾶς βοηθεῖ. Τήν οὐσία του δέν μποροῦμε νά τήν πιάσουμε. Κάτι παρόμοιο, ἄς μᾶς ἐπιτραπῇ νά ποῦμε, συμβαίνει καί μέ τήν ἄκτιστο ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. 

Ὁ Θεός, ὅπως λέγουν χαρακτηριστικά οἱ ἅγιοι Πατέρες, ἐμφορεῖται ἀπό μία ἁγία ἀγἀπη, ἕνα ἅγιο ἔρωτα γιά τά πλάσματά Του. Ἀπό αὐτήν τήν ἄπειρη καί ἐκστατική ἀγάπη Του ἐξέρχεται ἀπό τόν Ἑαυτό του καί ζητεῖ νά ἑνωθεῖ μαζί τους. Τοῦτο ἐκφράζεται καί πραγματοποιεῖται μέ τήν ἐνέργειά του, ἤ καλλίτερα μέ τίς ἐνέργειές Του. 

Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ, Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Η ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

Κωνσταντίνος Χολέβας- Πολιτικός Επιστήμων

Όλοι συζητούν για το δημογραφικό πρόβλημα της χώρας. Οι γεννήσεις μειώνονται, η Ελλάδα γερνά. Οι συνέπειες ήδη φαίνονται στον τομέα της Εθνικής Άμυνας (μείωση στρατευσίμων), της κοινωνικής ασφάλισης, της λειτουργίας των σχολείων. Τι λύσεις υπάρχουν;

Βεβαίως είναι χρήσιμα τα επιδόματα και οι άλλες οικονομικές και διοικητικές διευκολύνσεις που ανακοινώνονται κατά καιρούς. Όμως το δημογραφικό πρόβλημα δεν αντιμετωπίζεται μόνο με υλικές παροχές. Απαιτούνται πρότυπα και αξίες. Πρέπει να έχει η κοινωνία μας ιδεολογική και αξιακή υποδομή ώστε να σέβεται την οικογένεια.

Η γυναίκα της Μάνης , Τιμώντας τα 200 χρόνια από τη Μάχη του Δυρού, Παρουσίαση του βιβλίου «Μανιάτισσες»

Η γυναίκα της Μάνης 

Τιμώντας τα 200 χρόνια από τη Μάχη του Δυρού

Παρουσίαση του βιβλίου «Μανιάτισσες»

Σε μια ζεστή βραδιά γιορτής, μνήμης και ανάδειξης του πολιτιστικού μας θησαυρού εξελίχθηκε η εκδήλωση που διοργάνωσαν οι Εκδόσεις «Έαρ» και η Ένωση Απανταχού Μανιατών την Κυριακή 8 Μαρτίου 2026 στο Πνευματικό Κέντρο του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Κερατσινίου, τιμώντας τα 200 χρόνια από τη Μάχη του Δυρού, με την ευκαιρία της κυκλοφορίας του νέου βιβλίου της Σταυρούλας Ζώρζου με τίτλο «Μανιάτισσες».

Τον συντονισμό της εκδήλωσης είχε ο θεολόγος και συγγραφέας Στάθης Πελεκάνος, ο οποίος άνοιξε τη βραδιά καλωσορίζοντας το πολυπληθές ακροατήριο που είχε κατακλύσει κάθε γωνιά της αίθουσας και παρουσίασε τους ομιλητές.

«Πτυχές Δικαιοσύνης στο πολιορκημένο Μεσολόγγι», Επετειακή Εκδήλωση στην Αθήνα

Εν Ιερά Πόλει Μεσολογγίου, τη 2α Μαρτίου 2026

 

ΔΕΛΤΙΟΝ  ΤΥΠΟΥ

 

«Πτυχές Δικαιοσύνης στο πολιορκημένο  Μεσολόγγι»

 

Επετειακή Εκδήλωση στην Αθήνα 

 

Η Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας, σε συνεργασία με την Εταιρεία Ελλήνων Δικαστικών Λειτουργών για την Δημοκρατία και τις Ελευθερίες διοργανώνει εκδήλωση με θέμα: «Πτυχές Δικαιοσύνης στο πολιορκημένο  Μεσολόγγι».

Η εκδήλωση εντάσσεται στο επετειακό πρόγραμμα των εορταστικών δράσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Αιτωλίας και Ακαρνανίας για την επέτειο των 200 ετών από την Ηρωική Έξοδο της Φρουράς του Μεσολογγίου.

Θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στην αίθουσα εκδηλώσεων του κτιρίου «Κωστής Παλαμάς» (Ακαδημίας 48 και Σίνα), την Κυριακή 15 Μαρτίου 2026 και ώρα 19:00’  το απόγευμα.

Εισηγητές θα είναι: 

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΓΓΟΥΝΗΣ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΤΣΙΓΓΟΥΝΗΣ

Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος

 

                                    Μας λείπει…

         Μετέστη στη χώρα των ζώντων ο εκλεκτός του Θεού και των ανθρώπων Δημήτρης Τσιγγούνης, Δήμαρχος Λεωνιδίου για 28 χρόνια. Μας λείπει…Μας λείπει η Πίστη του για τον Χριστό και η αγάπη του προς τον συνάνθρωπο. Μας λείπει το ενδιαφέρον του για την Ελλάδα, για την ιδιαίτερη πατρίδα του, για τον καθένα από εμάς. Μας λείπει η αφοσίωσή του στη συνέχιση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς.

         Μας λείπει η συνεχής παρουσία του ανάμεσά μας. Μας λείπει η απλότητά του. Στο καφενείο ως θαμώνας, στο μηχανάκι ως επιβάτης – δεν απέκτησε ποτέ αυτοκίνητο -, στην παρέα με την κουβέντα του μας έκανε να νιώθουμε ότι ήταν ένας από εμάς, αυτός, που ήταν πανελλήνιας εμβέλειας προσωπικότητα. Μας λείπει ο ηγέτης, με τον οποίο μοιραζόμασταν τις χαρές και τις λύπες μας, τις επιτυχίες και τις δυσκολίες μας. Μας λείπουν οι ομιλίες του στις εθνικές και στις τοπικές επετείους και σε κάθε πολιτισμική εκδήλωση.

Τι να θυμάσαι όταν χάνεις την ειρήνη τής ψυχής σου (Στάρετς Ιωσήφ)

Μιὰ μοναχὴ τοῦ εἶχε γράψει [στὸν Στάρετς Ἰωσήφ], ἐκθέτοντάς του τὶς στενοχώριες της, τοὺς πειρασμούς της ἀπὸ ἀνθρώπους, καὶ τοὺς λογισμούς της. Τῆς ἀπάντησε ὁ π. Ἰωσήφ:

“Ὅταν οἱ ἁμαρτίες ἢ γενικώτερα οἱ πράξεις τοῦ πλησίον σου σὲ κάνουν νὰ χάνεις τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς, νὰ θυμᾶσαι τὰ ἑξῆς:

α. Ἡ σκέψη ὅτι πρέπει νὰ φροντίσωμε νὰ διορθώσωμε τοὺς ἄλλους, μᾶς φέρνει πάντοτε ταραχή. Μᾶς κάνει καὶ χάνομε τὴν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας καὶ νευριάζομε. Μὰ ἔτσι ἁμαρτάνομε. Ἡ ἁμαρτία δὲν διορθώνεται μὲ ἁμαρτία. Μὲ τὴν πραότητα διορθώνεται. Καὶ μὲ τὴν μακροθυμία.

β. Ὁ ζῆλος σου νὰ ἐξαφανίσεις τὸ κακὸ ἀπὸ τὶς ψυχὲς τῶν ἄλλων γεμίζοντας πικρία ἐναντίον τους, εἶναι ὁ ἴδιος κακὸς· εἶναι ἁμαρτία· δὲν εἶναι ἀρετή.

γ. Νὰ θυμᾶσαι ὅτι στὸ μάτι σου ἔχει μπεῖ ἕνα μεγάλο δοκάρι. Εἶναι παράλογο καὶ ἁμαρτία, νὰ ἀσχολεῖσαι μὲ τὸ κάρφος (=τὸ μικρὸ σαριδάκι), ποὺ μπῆκε στὸ μάτι τοῦ ἀδελφοῦ σου.

Ἔκθεσις τῆς ἐξ Ἁγιορειτῶν Ἐπιτροπῆς (Παναγιώτης Τρεμπέλας)

«ΕΚΘΕΣΙΣ ΤΗΣ ΕΞ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ»

Ἀθωνικοὶ διάλογοι, τ. 33-34, Νοέμβριος-Δεκέμβριος 1975, σσ. 20-27, 32. 

[Περί τῶν βιβλίων τοῦ Τρεμπέλα: «Μυστικισμός - Ἀποφατισμός - Καταφατική Θεολογία»]

Θλίψιν πολλὴν ἐπροξένησεν εἰς ἡμᾶς ἡ ἀνάγνωσις μιᾶς διτεύχου θεολογικῆς πραγματείας ὑπὸ τὸν τίτλον: «Μυστικισμός - Ἀποφατισμός - Καταφατικὴ Θεολογία» τοῦ καθηγητοῦ κ. Παναγιώτου Τρεμπέλα.

Καὶ ἐνῶ δὲν εἶναι ἀποστολὴ τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος τοῦ Ἁγίου Ὄρους νὰ κρίνῃ ἐπιστημονικάς πραγματείας, ὅμως, ἐπειδὴ αἰσθανόμεθα ὡς συνεχισταὶ τῆς μακρᾶς ἡσυχαστικῆς Παραδόσεως καὶ μυστικῆς Θεολογίας, ἡ ὁποία κρίνεται εἰς τὰ ἐν λόγῳ τεύχη, μετὰ συνοχῆς καρδίας καὶ πολλῆς ἀγάπης πρὸς τὴν ἀλήθειαν καὶ τοὺς ἀδελφούς μας, εἴμεθα ὑποχρεωμένοι νὰ εἴπωμεν τὰ ἑξῆς:

1. Ἡ ἑνοειδὴς Παράδοσις τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἡ ἁρμονική συμφυΐα θεολογίας καὶ ζωῆς - ἀπόδειξις τῆς ζώσης πιστότητος εἰς τὸ δόγμα τῆς Χαλκηδόνος – ἐφυλάχθη ἐντὸς τῆς ᾿Εκκλησίας μας ἀλώβητος καὶ διέθρεψεν ἀνέκαθεν τὸ ἐκκλησιαστικὸν πλήρωμα μέχρι καὶ κατ᾿ αὐτὴν τὴν περίοδον τῆς Τουρκοκρατίας μὲ τὰ ζωηφόρα δόγματα τῆς ἀληθείας καὶ τὴν χάριν τῆς ἀψευδοῦς ἁγιότητος.

Ο Οικουμενισμός σύμφωνα με τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς

Γράφει η “Ερατώ”

Άραγε τα λόγια του μεγάλου αυτού Σέρβου Αγίου, θα έχουν απήχηση στις ψυχές των σύγχρονων οικουμενιστών; 

Αγαπημένα μου εν Χριστώ αδέρφια, καλό κι ευλογημένο στάδιο. Ο πνευματικός μας αγώνας θα ενταθεί, θα γίνει πιο ακέραιος τώρα που, για άλλη μία χρονιά, ο Θεός μας αξίωσε να μπούμε στο ευλογημένο Τριώδιο.

Είθε, με τις ευχές του γέροντά μας, που εύχεται και προσεύχεται για μας από ψηλά, να αγωνισθούμε σθεναρά για «του Χριστού την πίστη την Αγία», την Αγία μας Ορθοδοξία.

Ο Οικουμενισμός καλά κρατεί, έχει απλώσει τα πλοκάμια του και συμπαρασύρει στο διάβα του μητροπόλεις, κληρικούς και λαϊκούς. Η τάση για πολυπολιτισμικότητα διαφαίνεται σε όλους τους τομείς της κοινωνικής μας ζωής πλέον. Υπάρχει μία βεβιασμένη ανάγκη για αποδοχή του διαφορετικού, με κάθε τίμημα.

Ἡ ἀληθινὴ χαρά, Μαντζαρίδης Γεώργιος Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Ὁ ἄνθρωπος ἔχει ἔμφυτο τὸν πόθο τῆς χαρᾶς. Ἡ νοερὴ φύση του τὸν παραπέμπει στὴν πηγή της, ποὺ εἶναι ὁ Θεός. Ἡ ἀλλοτρίωση ὅμως ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ ἡ ἀναζήτηση τῆς χαρᾶς στὴν ἡδονὴ τῶν αἰσθήσεων ὑποδουλώνει τὸν ἄνθρωπο στὸν νόμο τοῦ θανάτου. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν ὁδηγεῖται σὲ ὀδυνηρὸ ἀδιέξοδο. Θέλοντας νὰ ἀποφύγει τὴν ἐπίπονη αἴσθηση τῆς ὀδύνης, καταφεύγει στὴν ἡδονή. Ἐνῷ ὅμως προσπαθεῖ νὰ ἀμβλύνει μὲ τὴν ἡδονὴ τὶς πιέσεις τῆς ὀδύνης, ἐπιβαρύνει περισσότερο τὴν κατάστασή του, γιατί ἀδυνατεῖ νὰ βρεῖ ἡδονὴ ἀπαλλαγμένη ἀπὸ ὀδύνη. Ἔτσι βυθίζεται ὅλο καὶ περισσότερο στὴν ὀδύνη καὶ γίνεται ὑποχείριό της.

Τὴν ἀπελευθέρωση ἀπὸ τὸν φαῦλο αὐτὸν κύκλο πρόσφερε στὸν ἄνθρωπο ὁ Θεὸς μὲ τὴν ἐνανθρώπησή του. Ὁ Χριστός, χωρὶς νὰ ἔχει «προηγουμένην αὐτοῦ» τὴν ἐκ παρακοῆς ἡδονή, ἀνέλαβε μὲ τὸ παθητὸ ἀλλὰ ἀναμάρτητο σῶμα του τὴν ὀδύνη, καὶ μὲ τὸ ἄδικο πάθος του ἀναίρεσε τὸν νόμο τῆς ἁμαρτίας. Μὲ τὸν τρόπο αὐτὸν πρόσφερε στὸν ἄνθρωπο μία καινούργια ἀφετηρία, ποὺ ὁδηγεῖ μέσα ἀπὸ τὸν πόνο καὶ τὴν ὀδύνη στὴν χαρὰ καὶ τὴν ἡδονὴ τῆς αἰώνιας ζωῆς.

Η ανεύρεση της βαθειάς καρδιάς κατά τη Μεγάλη Τεσσαρακοστή (Αρχιμανδρίτης Ζαχαρίας Ζάχαρου, Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Έσσεξ Αγγλίας)

Ἡ χάρη τοῦ Θεοῦ μᾶς σύναξε σήμερα, στὴν ἀρχὴ τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς, γιὰ νὰ ἐκφράσουμε στὸν Κύριο τὸν πόθο μας γιὰ τὴν ἀπόκτηση τοῦ πνεύματος τῆς σοφίας καὶ τῆς συνέσεως τῶν ἐντολῶν Του.

Ἡ Γραφή, ὅμως, μᾶς προειδοποιεῖ: «Κτήσασθαι σοφίαν ἀκάρδιος οὐ δυνήσεται»[1]. Τί εἶναι ἡ καρδιὰ γιὰ ἐμᾶς τοὺς Χριστιανοὺς καὶ ποιός ἄνθρωπος ὀνομάζεται «ἀκάρδιος»;

Ἡ καρδιὰ τοῦ κάθε ἀνθρώπου πλάσθηκε ἀπὸ τὸν Θεὸ μὲ ἰδιαίτερο καὶ μοναδικὸ τρόπο [2]. Εἶναι ἀνεπανάληπτη καὶ ἀποτελεῖ τὸ κέντρο τῆς ἀνθρώπινης ὑποστάσεως [3]. Ὁ ἄνθρωπος εἶναι μεγαλειώδης ὅταν πλησιάζει τὸν Θεὸ μὲ «καρδίαν βαθεῖαν» [4], γιατί ἐκεῖ εἶναι «ὁ τόπος τῆς πνευματικῆς προσευχῆς» [5] καὶ γενικὰ τὸ «πεδίο τῶν πνευματικῶν ἀγώνων» [6]. Ἡ αὐθεντικὴ θεωρία καὶ γνώση τοῦ Θεοῦ εἶναι ἀναπόσπαστη ἀπὸ τὴν αἴσθηση τῆς βαθειᾶς καρδιᾶς. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ βεβαιώνει ὅτι «ὁ κρυπτὸς τῆς καρδίας ἄνθρωπος» εἶναι «ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ πολυτελής» [7]. Ἡ κλήση τοῦ Κυρίου στὸν ἄνθρωπο ἀπευθύνεται στὴν καρδιά, «τὸ πνευματικὸ κέντρο τοῦ προσώπου» [8], ποὺ κατέχει τὴν ἱκανότητα νὰ προσλάβει τὴν αἰωνιότητα καὶ «νὰ γνωρίζη τὸ ἀρχέτυπον αὐτῆς τὸν Ζῶντα Θεὸν»[9].

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΣ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΝΤΑ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΗΣ ΣΕΒΑΣΤΕΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

     Οι μάρτυρες της Εκκλησίας μας είναι το καύχημά Της, διότι ομολόγησαν την πίστη τους στο Χριστό και την επισφράγισαν με το αίμα τους. Αντάλλαξαν την πρόσκαιρη γήινη ζωή τους με την αιώνια αληθινή ζωή, που δίνει ο ζωοδότης Χριστός. 

     Ανάμεσα σ’ αυτούς συγκαταλέγονται και οι Άγιοι Σαράντα Μάρτυρες, οι οποίοι μαρτύρησαν στη Σεβάστεια της Μ. Ασίας στις αρχές του 4^ου αιώνα, όταν αυτοκράτορας της Ανατολής ήταν ο ρωμαίος ειδωλολάτρης Λικίνιος (307-324). Ήταν όλοι τους νεαροί έφηβοι στρατιώτες και ανήκαν στο πιο επίλεκτο στρατιωτικό τάγμα της περιοχής. 

      Οι σκληρότεροι διωγμοί κατά των Χριστιανών, που είχε αρχίσει ο δεισιδαίμων Διοκλητιανός (284-305), συνεχίζονταν και επί Λικινίου. Οι διοικητές των επαρχιών είχαν επιφορτιστεί για την εφαρμογή του διατάγματος, που προέβλεπε την αναγκαστική θυσία στους ειδωλολατρικούς «θεούς» από όλους τους υπηκόους της αυτοκρατορίας, με τη χορήγηση πιστοποιητικού! Όσοι αρνούνταν να θυσιάσουν οδηγούνταν με τη βία μπροστά στα είδωλα, προκειμένου να εξαναγκαστούν είτε με υποσχέσεις, είτε με βασανιστήρια να προσφέρουν τη θυσία. Όσοι δεν υπέκυπταν στους εκβιασμούς οδηγούνταν σε σκληρές ανακρίσεις και υποβάλλονταν σε φρικτά και απάνθρωπα βασανιστήρια, και αν δεν υπέκυπταν, θανατώνονταν με τους πλέον ειδεχθείς τρόπους. Εδώ αξίζει να διευκρινίσουμε, πως οι θανατώσεις, όσων δεν θυσίαζαν στα είδωλα, δε γινόταν τόσο για λόγους εκδίκησης, αλλά είχαν κυρίως χαρακτήρα τελετουργικό. Θυσιάζονταν στους «θεούς» για να κατευναστεί η μήνη τους, διότι αυτό απαιτούσαν οι σκοταδιστές ιερείς των ειδώλων από τους άρχοντες, ως διερμηνείς δήθεν της θέλησης των «θεών»! 

ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΧΡΙΣΤΟΣ (ΙΕΡΕΑΣ) ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΟΣ

ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΧΡΙΣΤΟΣ (ΙΕΡΕΑΣ) ΚΑΙ ΠΑΝΑΓΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

         Η Εκκλησία μας έχει να επιδείξει νέφος Μαρτύρων στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας, κατά την οποία χιλιάδες Νεομάρτυρες αντάλλαξαν τη ζωή τους με την πίστη τους στο Χριστό. Δύο από αυτούς υπήρξαν ο ιερέας Χρίστος και ο Πανάγος (Παναγιώτης) από την Ηλεία.

        Είναι απαραίτητο να επισημάνουμε εισαγωγικά, πως η τουρκοκρατούμενη Πελοπόννησος καταλήφτηκε από του Ενετούς στα 1685 και η εξουσία τους κράτησε ως τα 1715. Αυτό το διάστημα υπήρξε καθοριστικής σημασίας για τον πληθυσμό της, καθ’ ότι ανέπνευσε τον αέρα κάποιας σχετικής ελευθερίας. Την περίοδο αυτή επέστρεψαν στην Εκκλησία πολλοί εξισλαμισθέντες. Μεταξύ αυτών ήταν και οι γονείς των δύο Νεομαρτύρων Χρίστου και Πανάγου.

       Ο Νεομάρτυρας Χρίστος καταγόταν από την Ανδραβίδα. Είχε χειροτονηθεί ιερέας στην Πάτρα από τον Επίσκοπο Βυτίνης Γαβριήλ και υπηρετούσε στην πατρίδα του την Ανδραβίδα. Ήταν ευσεβής και καλοκάγαθος άνθρωπος, καθώς και καλός και αφοσιωμένος οικογενειάρχης, πατέρας δύο ή και περισσότερων παιδιών.