ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΚΑΙ ΣΥΜΠΟΡΕΥΣΗ (Άγιος Λουκάς ο ιατρός)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Πρωτεύοντα ρόλο και ισάξιο έργο με αυτό των δώδεκα αποστόλων επιτέλεσε και ο άγιος Λουκάς ο ιατρός (18 Οκτ.), αφού αναδείχθηκε απόστολος και αυτός, από την ευρύτερη ομάδα των εβδομήκοντα αποστόλων, αλλά και ευαγγελιστής.

Όπως διαβεβαιώνει ο ίδιος για τον εαυτό του, ανήκε σε αυτούς που παρακολούθησαν «άνωθεν πάσιν ακριβώς», ήταν δηλαδή και αυτός αυτόπτης και αυτήκοος μάρτυρας για όσα είπε και έπραξε ο Ιησούς κατά την τριετή δημόσια δράση του, από τη βάπτισή του στον Ιορδάνη μέχρι την Ανάληψή του στο όρος των Ελαιών, «από του βαπτίσματος Ιωάννου έως της ημέρας ης ανελήφθη αφ’ ημών». Ιδιαίτερα η μαθητεία του αυτή τον ανέδειξε ένθερμο «μάρτυρα της αναστάσεως αυτού», συναποφέροντας και ως πολύτιμο καρπό τα δύο ιερά και με τρόπο υποδειγματικό γραμμένα θεόπνευστα κείμενά του, το κατά Λουκάν Ευαγγέλιο και τις Πράξεις των Αποστόλων (Λουκ. 1, 1. Πράξ. 1, 22).

Αλλά και ο Χριστός επιβράβευσε τη συνέπεια του αποστολικού φρονήματος του Λουκά κατά τρόπο μοναδικό. Του φανερώθηκε αναστημένος κατά την πρώτη μέρα της Αναστάσεως, πριν ακόμα φανερωθεί στον στενό κύκλο των ένδεκα μαθητών του. Αυτό έγινε κατά τη γνωστή εκείνη πορεία του Λουκά και του Κλεόπα προς Εμμαούς, ένα χωριό που απείχε από την Ιερουσαλήμ «σταδίους εξήκοντα», κοντά 11 χιλιόμετρα. 

«Εἶμαι ἐρωτευμένος μέ τήν Παρακλητική. Ἔχει τόσα νοήματα!»

Κάποτε ἕνας ἀσκητὴς τὸν ῥώτησε:

–Ἐσύ, γερο-Παΐσιε, πόσες ὧρες κάνεις προσευχή;

–Πόσο κρασὶ πίνει ὁ μέθυσος, ὅταν πηγαίνει στὴν ταβέρνα;,ῥώτησε ὁ Άγιος Παΐσιος.

-Μέχρι νὰ μεθύσει.

-Ἔ, κάπως ἔτσι.

Ὡς μελέτη εἶχε τὸ βιβλίο τῆς Παρακλητικῆς, τὸ ὁποῖο διάβαζε καὶ ξαναδιάβαζε. Ἔλεγε: «Εἶμαι ἐρωτευμένος μὲ τὴν Παρακλητική. Ἔχει τόσα νοήματα!»

 Πολλὲς φορὲς ἔσφιγγε τὸ βιβλίο στὴν ἀγκαλιά του λέγοντας: «Ἁγία μου Παρακλητική!» 

 Διαβάζοντας τὰ τροπάρια ποὺ ἀναφέρονται στὴν Σταύρωση καὶ στὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ στοὺς Ἁγίους Μάρτυρες, ζοῦσε τὴν σταυροαναστάσιμη χαρὰ τῶν Ἁγίων Μαρτύρων. Φλεγόταν καὶ αὐτὸς ἀπὸ τὸ θεῖο πῦρ ποὺ εἶχε ὁδηγήσει τοὺς Μάρτυρες στὸ μαρτύριο, ἔνιωθε καὶ αὐτὸς τὴν θεία ἀγαλλίαση ποὺ μετατρέπει τὸ μαρτύριο σὲ πανηγύρι.

  Μερικὰ τροπάρια ποὺ τὸν συγκινοῦσαν ἰδιαίτερα καὶ τὸν «ξεσήκωναν» τὰ μάθαινε ἀπ’ ἔξω καὶ τὰ «ἔψαλλε ἀγγελικά, ἐρωτευμένος θεϊκά». Ἕνα ἀπὸ αὐτὰ ἦταν καὶ τὸ τροπάριο: «Ζέσει τῆς Χριστοῦ πυρούμενοι ἀγάπης, ἄφλεκτοι πυρὸς διέμειναν ἐν μέσῳ, οἱ Ἀθληταὶ πυρπολήσαντες τὰς ἀκάνθας τῆς δυσσεβείας θείᾳ χάριτι»*. Ὅταν τὸ ἔψαλλε, τόνιζε μὲ ὅλη τὴν δύναμη τῆς καρδιᾶς του τὸ «πῦρ» στὶς λέξεις «πυρούμενοι» καὶ «πυρπολήσαντες».

Συνοπτικὴ ἑρμηνεία τῆς Θείας Λειτουργίας. Αἰμιλιανός Σιμωνοπετρίτης Προηγούμενος Ἱ.M. Σίμωνος Πέτρας

Τὴν χαρήκαμε, ἀγαπητά μου παιδιά, πραγματικὰ τὴν λειτουργία μας σήμερα. Ἀκόμη δὲν ἔχει φέξει καὶ τελειώσαμε. Εἶναι εὐκαιρία τώρα νὰ ποῦμε δύο σκέψεις, διότι πολλὲς φορὲς παραπονεῖσθε ὅτι δὲν μπορεῖτε νὰ χαρῆτε τὴν λειτουργία, δὲν τὴν εὐχαριστιέστε, δὲν τὴν καταλαβαίνετε, δὲν μπορεῖτε νὰ προσευχηθῆτε. Ἄλλες ὅμως φορὲς χαρούμενες μοῦ λέτε: Σήμερα λειτουργήθηκα πολὺ καλά· τὴν ἔζησα τὴν λειτουργία.

Ἄραγε πότε μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι τὴν ζήσαμε καὶ πότε τὸ λέμε χωρὶς νὰ εἶναι ἀλήθεια; Προσευχόμεθα εἰς τὴν λειτουργίαν, ἀλλὰ τί πρέπει νὰ ζητοῦμε; Ἢ μᾶλλον τί μᾶς παρέχει ἡ θεία λειτουργία, γιὰ νὰ τὸ ζητήσωμε καί, ὅταν τὸ λάβωμε, νὰ ἔχωμε τὴν βεβαιότητα ὅτι εἰσακούσθηκε ἡ προσευχή μας;

Ἀναμφιβόλως ὁ τελικὸς σκοπὸς τῆς θείας λειτουργίας εἶναι ἡ συμμετοχή μας εἰς τὴν θείαν ζωήν, εἶναι ἡ δόσις καὶ ἡ ἀντίδοσις, νὰ δώσωμε καὶ νὰ πάρωμε. Τί νὰ δώσωμε; Τὰ δῶρα, «τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν». Εἶναι δῶρα τοῦ Θεοῦ καὶ τὰ δίνομε εἰς αὐτόν. Εἶναι δικά του καὶ τοῦ τὰ προσφέρομε. Τοῦ προσφέρομε ἄρτον καὶ οἶνον.

Στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά. Αγίου Λουκά, Επισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας.

Στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Λουκά. Αγίου Λουκά, Επισκόπου Συμφερουπόλεως της Κριμαίας.

Η αγία μας Εκκλησία στην μνήμη του αγίου αποστόλου και ευαγγελιστή Λουκά, τον ονομάζει  ουρανό και αστραπή. Υπάρχει μεγαλύτερη τιμή από το να καλείται κανείς ουρανός και αστραπή της Εκκλησίας; Ασφαλώς όχι. Και εγώ δεν έχω τίποτα να προσθέσω στην δόξα του μεγάλου αυτού αποστόλου. Θέλω μόνο να καταλάβετε ποιό είναι το μεγαλείο του και γιατί αυτός καλείται ουρανός, αστραπή και φωστήρας της Εκκλησίας.

Βεβαίως είναι άξιος να ονομάζεται έτσι και έχει μάλιστα διπλή τιμή, διότι κόπιασε πολύ, όπως και οι άλλοι απόστολοι, κηρύττοντας το Ευαγγέλιο του Χριστού, αλλά εκτός απ’ αυτό και ο ίδιος υπήρξε συγγραφέας του Ευαγγελίου. Έχετε ακούσει και γνωρίζετε καλά τους αφάνταστους κόπους, τους κινδύνους και τους διωγμούς που υπέφεραν οι απόστολοι του Χριστού. Από τους δώδεκα αποστόλους όλοι, εκτός από τον άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο, ο οποίος και αυτός υπέστη πολλούς διωγμούς και βάσανα, τελείωσαν την ζωή τους μαρτυρικά.

ΤΟ ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Η εκκλησιαστική παράδοση στη Β. Ελλάδα θέλει το Σάββατο προ του Αγίου Δημητρίου να είναι Ψυχοσάββατο.

Το Σάββατο αυτό τελούνται μνημόσυνα υπέρ αναπαύσεως όλων των κεκοιμημένων, όπως και τα άλλα δυο Ψυχοσάββατα που έχει ορίσει η Εκκλησία μας… 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία έχει καθορίσει δύο Σάββατα, τα οποία αφιερώνει στους κεκοιμημένους της. Είναι τα μεγάλα Ψυχοσάββατα, το ένα πριν από την Κυριακή της Απόκρεω και το άλλο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής.

Γιατί ονομάζεται έτσι;

Βέβαια η αγάπη των ανθρώπων σε Μακεδονία και Θράκη δημιούργησε ένα ακόμη ψυχοσάββατο. Αυτό του Αγίου Δημητρίου. Ονομάζεται έτσι γιατί τελείται το Σάββατο πριν από την εορτή του Αγίου Δημητρίου. Ας μη ξεχνάμε ότι ο Άγιος Δημήτριος είναι πολιούχος και προστάτης όλης της Μακεδονίας

Πως δημιουργήθηκε αυτό το ψυχοσάββατο;

Σινά: Ο Δαμιανός καταγγέλλει για πιέσεις — αλλά οφείλει να απολογηθεί και για τις δικές του ευθύνες!

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Η αγωνία για την Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης του Σινά είναι δικαιολογημένη. Οι καταγγελίες για πιέσεις προς τη Σιναϊτική Αδελφότητα απαιτούν διερεύνηση. Και το αίτημα να γνωστοποιηθούν οι όροι οποιασδήποτε συμφωνίας αφορά το μέλλον της ιστορικής Μονής είναι απολύτως εύλογο.

Όμως η νέα παρέμβαση του Αρχιεπισκόπου πρώην Σινά Δαμιανού γεννά και ένα ερώτημα που ο ίδιος δεν μπορεί να παρακάμπτει: τόσα χρόνια που είχε την ευθύνη της Μονής, τι έκανε για να αποτρέψει τη σημερινή κατάσταση;

Διότι το Σινά δεν απέκτησε χθες προβλήματα. Η υπόθεση έχει παρελθόν, διαδρομή και χειρισμούς που πρέπει να εξεταστούν. Και όποιος επικαλείται τη μακρά διακονία του ως τεκμήριο προσφοράς οφείλει να δέχεται ότι η ίδια αυτή διάρκεια συνεπάγεται και αυξημένη ευθύνη.

Όταν ο άνθρωπος αρνείται την αγκαλιά του Θεού, το κενό συμπληρώνουν οι πρόθυμοι “ανειδίκευτοι προπονητές”! – Life coaching, influencers και πιθανές σεκταριστικές παρεκκλίσεις

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας π. Στέφανου Στεφόπουλου

Life coaching, influencers και πιθανές σεκταριστικές παρεκκλίσεις.

Τι είναι το life coaching και τι οι influencer;

Το life coaching και το influencing δεν είναι το ίδιο πράγμα, αν και στην πράξη μπορούν να συνδυάζονται.
Ο life coach συνήθως παρέχει εξατομικευμένη καθοδήγηση σε έναν πελάτη για προσωπικούς, επαγγελματικούς ή άλλους στόχους. Η σχέση είναι κατά κανόνα προσωπική και μπορεί να περιλαμβάνει συνεδρίες, συζητήσεις, ασκήσεις και προγράμματα “προσωπικής ανάπτυξης”.

Ἡ μετάνοια. Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων

Φοβερό κακό καί ἐπικίνδυνη ἀρρώστια τῆς ψυχῆς εἶναι ἡ ἁμαρτία. Τήν ἀπονευρώνει μέ δολιότητα καί τήν παραδίνει παράλυτη στήν αἰώνια κόλαση. Εἶναι ὅμως κακό πού ἐξαρτᾶται ἀπό τή δική μας θέληση. Εἶναι καρπός τῆς δικῆς μας προαιρέσεως.

Φοβερό κακό εἶναι ἡ ἁμαρτία, ἀλλά ὄχι καί ἀθεράπευτο. Τό θεραπεύει εὔκολα ἡ μετάνοια. Ὅση ὥρα κρατάει κανείς στό χέρι του τή φωτιά, ὁπωσδήποτε καίγεται. Μόλις ὅμως τήν τινάξει, παύει νά καίγεται. Τό ἴδιο συμβαίνει καί μέ τήν ἁμαρτία• γιατί εἶναι κι αὐτή μία φωτιά πού κατακαίει τόν ἄνθρωπο. Γιά ὅσους μάλιστα δέν αἰσθάνονται αὐτό τό κάψιμο, λέει ἡ Γραφή: «μπορεῖ κανείς νά βάλει φωτιά μέσα στόν κόρφο του, δίχως τά ροῦχα του νά κάψει;» (Παροιμ. 6:27).

Ἡ ἁμαρτία δέν εἶναι κανένας ἐχθρός πού σέ πολεμάει ἀπ’ ἔξω, ἀλλά κακό πού φυτρώνει καί ἀναπτύσσεται μέσα σου. «Βλέπε μέ σωφροσύνη» (Παρ. 4:25), καί δέν θά νιώσεις αἰσχρή ἐπιθυμία. Νά θυμᾶσαι τή μέλλουσα κρίση, καί οὔτε πορνεία οὔτε μοιχεία οὔτε φόνος οὔτε ἄλλη παρανομία θά σέ κυριέψει ποτέ. Ὅταν ὅμως ξεχάσεις τόν Θεό, τότε θ\’ ἀρχίσεις νά σκέφτεσαι πονηρά καί νά ἐνεργεῖς παράνομα.

Ἀπὸ τὴν «ὀντολογία τοῦ προσώπου» εἰς τὸ ἐκκλησιολογικὸν πρωτεῖον

Τοῦ κ. Γρηγορίου Ψελλοῦ, καθ. Χημείας

Τὶς τελευταῖες δεκαετίες ἔχει ἀναπτυχθεῖ στὸν χῶρο τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας μία ἰδιαίτερη θεολογικὴ γλώσσα γύρω ἀπὸ τὶς ἔννοιες τοῦ προσώπου, τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἀγάπης καὶ τῆς σχέσεως. Κεντρικοὶ ἐκπρόσωποι αὐτῆς τῆς θεολογικῆς κατευθύνσεως ὑπῆρξαν ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας καὶ ὁ Χρῆστος Γιανναρᾶς. Ἡ σκέψη τους ἄσκησε μεγάλη ἐπιρροὴ στὴ σύγχρονη ὀρθόδοξη θεολογία καὶ ἰδίως στὴν ἐκκλησιολογία. Ἀκριβῶς γι᾿ αὐτὸν τὸν λόγο εἶναι ἀναγκαῖο νὰ ἐξετασθοῦν προσεκτικὰ οἱ θεολογικὲς προϋποθέσεις, πάνω στὶς ὁποῖες στηρίζεται ἡ συγκεκριμένη θεολογία καὶ κυρίως οἱ συνέπειες ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχει ἡ μεταφορά της ἀπὸ τὴν Τριαδολογία στὴν Ἐκκλησιολογία.

Ὁ Θεὸς ὑπάρχει,  ἐπειδὴ θέλει νὰ ὑπάρχη;

Ἕνα ἀπὸ τὰ κεντρικότερα σημεῖα τῆς θεολογίας τοῦ Ἰωάννου Ζηζιούλα εἶναι ἡ προσπάθειά του νὰ συνδέσει τὴν ὕπαρξη τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν ἐλευθερία. Στὸ Lectures in Christian Dogmatics γράφει χαρακτηριστικὰ ὅτι τὸ ἄκτιστο εἶναι αὐτὸ ποὺ ὑπάρχει, ἐπειδὴ τὸ ἴδιο «ἀποφασίζει» νὰ ὑπάρχει. Δὲν ὑπάρχει, κατὰ τὴ διατύπωσή του, ἐπειδὴ ἡ φύση τὸ ὑποχρεώνει νὰ ὑπάρχει, ἀλλὰ ἐπειδὴ τὸ ἴδιο θέλει νὰ ὑπάρχει. Μάλιστα, ἐπιμένει ὅτι ὁ Θεὸς ὑπάρχει ἐλεύθερα, μόνο καὶ μόνο διότι ὁ ἴδιος θέλει νὰ ὑπάρχει. Πρόκειται γιὰ μία ἰδιαίτερα σημαντικὴ διατύπωση, διότι μεταφέρει τὸ ζήτημα τῆς θείας ὑπάρξεως στὸ πεδίο τῆς θελήσεως.

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΛΟΓΓΙΝΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΛΟΓΓΙΝΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ένα από τα κύρια πρόσωπα της Σταυρώσεως του Κυρίου ήταν και ο επικεφαλής του ρωμαϊκού στρατιωτικού αποσπάσματος Εκατόνταρχος, ο οποίος είχε διαταχθεί από τον Ρωμαίο επίτροπο Πόντιο Πιλάτο να επιστατήσει στην σταύρωση του Ιησού.         

      Τα ιερά Ευαγγέλια αναφέρονται στον Ρωμαίο αξιωματικό, Εκατόνταρχο – Κεντυρίωνα, τον επονομαζόμενο Λογγίνο, του οποίου το όνομα διέσωσε  το απόκρυφο «Ευαγγέλιο του Νικοδήμου». Το όνομά του ίσως προέρχεται από την ελληνική λέξη «λόγχη». Πρόκειται για μία συμπαθή και εμβληματική μορφή, ο οποίος αν και συνέβαλλε στο μαρτύριο του Χριστού εκ καθήκοντος, μπόρεσε να κατανοήσει το άδικο πάθος Του και να διακηρύξει, κάτω από το Σταυρό, την θεότητά Του

      Σύμφωνα με πανάρχαια εκκλησιαστική παράδοση γεννήθηκε στις αρχές του 1ου μ. Χ. αιώνα στην Καππαδοκία, στην κώμη Σανδιάλη. Ήταν ιουδαϊκής καταγωγής και έκανε επαγγελματική καριέρα τον ρωμαϊκό στρατό. Μάλιστα, για την ανδρεία του και την σωφροσύνη του, έφτασε στο αξίωμα πού εκατόνταρχου, δηλαδή να διοικεί ομάδα εκατό στρατιωτών. Την εποχή εκείνη έτυχε να υπηρετεί στην Παλαιστίνη, υπό τις διαταγές του Ρωμαίου διοικητή Πόντιου Πιλάτου.  

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ – ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟΥΡΚΟΛΕΚΑΣ (Αδελφός του αγωνιστή Νικηταρά)

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ – ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟΥΡΚΟΛΕΚΑΣ

(Αδελφός του αγωνιστή Νικηταρά)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

 

       Μεταξύ των πολυπληθών Νεομαρτύρων στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας υπάρχουν και πολλοί Παιδομάρτυρες, δηλαδή ανήλικα παιδιά, τα οποία ομολόγησαν την πίστη τους στο Χριστό και έδωσαν τη ζωή τους γι’ αυτή τη μαρτυρία τους. Το άωρο της ηλικίας τους δεν τους εμπόδισε να δείξουν ηρωισμό και να καταφρονήσουν τις φοβέρες και τα βασανιστήρια των ανελέητων αλλόθρησκων τυράννων. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Νεομάρτυρας – Παιδομάρτυρας Ιωάννης Τουρκολέκας, αδελφός του γνωστού οπλαρχηγού και αγωνιστή Νικηταρά. 

       Γεννήθηκε στα 1805 στο χωριό Τουρκολέκα της Αρκαδίας. Πατέρας του ήταν ο Σταματέλος Σταματελόπουλος – Τουρκολέκας, περίφημος και ονομαστός για την ανδρεία του, αγωνιστής της περιοχής Λεονταρίου Αρκαδίας, ο οποίος ήταν ο φόβος και ο τρόμος των τούρκων . Μητέρα του ήταν η ευσεβής και γενναία Σοφία, αδελφή της συζύγου (κουνιάδα) του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Καταγόταν από ευσεβή οικογένεια, την οποία διέκρινε η πίστη και η ευλάβεια στο Θεό, η τιμιότητα και η φλογερή φιλοπατρία. Είχε άλλα τρία αδέλφια, μεταξύ αυτών, τον γνωστό οπλαρχηγό Νικήτα, ή Νικηταρά και τον Νικόλαο, μια ιδιοφυία στην πολεμική τέχνη, την οποία είχε έμφυτη και αργότερα ονομάστηκε λοχαγός. 

15 αιώνες Ελληνισμού στο «σφυρί»; Αξίζει ένα μεγάλο «Οχι»

Στο φώς όλες οι λεπτομέρειες της συμφωνίας για το Σινά που η κυβέρνηση της Ελλάδος επιχειρεί να «φορτώσει» στους μοναχούς

Μανώλης Κοττάκης

Εδώ και δύο εβδομάδες το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών ακολουθεί στρατηγική Πρεσπών για τη Μονή του Σινά. Στρατηγική ΣΥΡΙΖΑ! Και μάλιστα σε απόλυτη συνεννόηση και συντονισμό με το μουσουλμανικό υπουργείο Εξωτερικών της Αιγύπτου.

 Όπως οι σύμμαχοί μας ήθελαν διακαώς να υπογράψει η «συριζαϊκή» Ελλάς τη συμφωνία με το όνομα «Βόρειος Μακεδονία» και να παραδώσει τον όρο «μακεδονικό έθνος» στους Σκοπιανούς (υπό τον εκβιασμό ότι, άλλως, θα «πέσουν» βροχή οι αναγνωρίσεις του κρατιδίου ως «Μακεδονία» από τη διεθνή κοινότητα), έτσι κι εδώ! Δύο εβδομάδες τώρα εκβιάζεται ωμά η Σιναϊτική Αδελφότητα να υπογράψει τη συμφωνία υπό τον εκβιασμό πως, άλλως, θα εκδοθεί η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστηρίου και θα τα «χάσουμε όλα».

Κριτική εἰς τὴν «ὀντολογία τῆς σχέσεως» τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

Τοῦ κ. Παύλου Κλιματσάκη, διδάκτορος Φιλοσοφίας

   Ἡ σκέψη τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ ἄσκησε σημαντικὴ ἐπίδραση στὴ νεώτερη ἑλληνικὴ θεολογικὴ καὶ φιλοσοφικὴ γραμματεία. Ἕνας ἀπὸ τοὺς κεντρικοὺς ἄξονες τῆς σκέψεώς του εἶναι ἡ λεγόμενη «κριτικὴ ὀντολογία», ἡ ὁποία συνδέεται στενὰ μὲ τὴν ἔννοια τῆς σχέσεως, τῆς ἐμπειρίας, τοῦ προσώπου καὶ τῆς ἐλευθερίας.

   Ὁ Παῦλος Κλιματσάκης, στὸ δεύτερο μέρος τῆς κριτικῆς παρουσιάσεως τῆς σκέψεως τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ στὸ κανάλι «Ὑπερούσιο», ἐπιχειρεῖ μία ριζικὴ κριτικὴ αὐτῶν τῶν θέσεων. Κατὰ τὴν ἀνάγνωσή του, ἡ γιανναρικὴ ὀντολογία ἀπομακρύνεται τόσο ἀπὸ τὴν κλασικὴ φιλοσοφικὴ ἔννοια τῆς ὀντολογίας ὅσο καὶ ἀπὸ βασικὲς κατηγορίες τῆς πατερικῆς θεολογίας.

Ἡ «κριτικὴ ὀντολογία»

  Ὁ Γιανναρᾶς ὁρίζει τὴν ὀντολογία ὡς λόγο περὶ τοῦ ὄντος, δηλαδὴ ὡς προσπάθεια ἑρμηνείας τοῦ νοήματος, τῆς αἰτίας καὶ τοῦ σκοποῦ τῆς ὑπάρξεως. Ἡ ὀντολογία δὲν ἐξετάζει τὰ ὄντα ἁπλῶς ὡς πρὸς τὰ φυσικὰ χαρακτηριστικά τους –τὸ σχῆμα, τὸ βάρος ἢ τὴ λειτουργία τους– ἀλλὰ ὡς πρὸς τὸ γεγονὸς ὅτι ὑπάρχουν.

Ζωή στήν Εκκλησία. Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Ζωὴ σὲ ἀδιάλειπτη ἕνωση μὲ τὴν Ἐκκλησία.Πόσο ἀπαραίτητο εἶναι ν’ ἀνήκει ὁ ἄνθρωπος στὴ Μία, Ἁγία, Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Πρέπει ὁπωσδήποτε ν’ ἀνήκουμε στὴν ἀληθινὴ Ἐκκλησία, Κεφαλὴ τῆς ὁποίας εἶναι ὁ παντοδύναμος Κύριος, ὁ ἄρχοντας τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου, ὁ Ἰησοῦς Χριστός.

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι ἡ βασιλεία Του, πού μάχεται μὲ τὶς ἀρχές, μὲ τὶς ἐξουσίες καὶ τοὺς κοσμοκράτορες τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, μὲ τὰ πνεύματα τῆς πονηρίας «ἐν τοῖς ἐπουρανίοις». Συνθέτουν κι αὐτὰ ἕνα ὀργανωμένο βασίλειο καὶ πολεμοῦν τὸν ἄνθρωπο μ’ ἕναν ἰδιαίτερα ἒμπειρο, πανοῦργο, καλογυμνασμένο καὶ πανίσχυρο στρατό, ἀφοῦ πρῶτα μελετήσουν ὅλα τὰ πάθη καὶ τὶς ροπές του.

Στὸν πόλεμο αὐτὸν κανένας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ ν’ ἀγωνιστεῖ ἀπὸ μόνος του. Οἱ μεγάλες, μὴ ὀρθόδοξες κοινότητες, δὲν μποροῦν νὰ κάνουν τίποτα χωρὶς τὴν Κεφαλὴ -τὸν Χριστό. Δὲν μποροῦν νὰ νικήσουν αὐτοὺς τοὺς παμπόνηρους καὶ ἄγρυπνους ἐχθροὺς πού εἶναι πανεπιστήμονες στὸν πόλεμο αὐτόν.

Για τη Δύση και την παρακμή της (Σωτήρης Γουνελάς)

Φρονώ ότι τις περισσότερες φορές η κριτική που γίνεται στη Δύση ή στον δυτικό πολιτισμό μένει μέσα στα πλαίσια εκείνου. Δεν μπορούμε οι περισσότεροι να απεμπλακούμε από τον εναγκαλισμό μαζί του. Αυτό έχει πολλές εξηγήσεις. Μία και κύρια είναι οι σπουδές που έχουμε κάνει οι Έλληνες στις διάφορες σχολές του εξωτερικού, οπότε μπολιαστήκαμε ανάλογα με τις δικές τους νοοτροπίες θεωρίες και κοινωνίες και συστήματα. Το γεγονός ότι υπήρξε ένας Σπένγκλερ που έγραψε την Παρακμή της Δύσης δεν αλλάζει πολύ την όλη πραγματικότητα. Πόσοι άραγε στην ίδια την Δύση έλαβαν υπόψη τους αυτό το σύγγραμμα;

Ωστόσο, υπήρξαν νόες σπουδαίοι, μέσα στην Ευρώπη, οι οποίοι μπορεί να μην εκφράστηκαν με αυτή την διατύπωση («παρακμή της Δύσης») εντόπισαν ωστόσο τα σημάδια μιας γενικής έκπτωσης. Ο Νίτσε μίλησε για «αποβαρβάρωση». Ο Έλιοτ είπε ότι ο πολιτισμός αυτός αυτοκτονεί, η Σιμόνη Βέιλ (όχι αυτή του ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου) υπέβαλε την δυτικοευρωπαϊκή θεώρηση της ζωής και της κοινωνίας σε τρομερή κριτική (περιλαμβανομένου και του Μαρξισμού), ενώ ο Έλληνας Κ. Παπαϊωάννου (μέγας μαρξολόγος μεταξύ άλλων), έγραψε ότι «υψώθηκε ένας ουμανισμός ο οποίος ήθελε να είναι η συνέχεια του ελληνικού ουμανισμού αλλά που υπήρξε ακριβώς το αντίθετό του. Για τους Έλληνες η φύση ήταν το μέτρο των πάντων και η επιστήμη προσέφερε την αρετή. Στο εξής η φύση θα είναι αντικείμενο και η επιστήμη θα προσφέρει την εξουσία».

ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΑ 250 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ

ΕΥΡΩΠΑΪΚΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΕΧΝΗΣ (EUARCE) ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΤΥΠΟΥ / 14.10.2026

 

ΠΟΛΥΘΕΜΑΤΙΚΟ ΑΦΙΕΡΩΜΑ

ΣΤΑ 250 ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΔΙΑΚΗΡΥΞΗΣ

ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ

·      Η ΣΥΜΒΟΛΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΣΚΕΨΗΣ

·      Η ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΩΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ΚΑΙ ΓΕΦΥΡΑ ΣΤΗ ΔΙΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑ-ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

 

Με θέμα «Αμερική 250 - Το Τόξο του Αιγαίου» ξεκίνησε και θα ολοκληρωθεί στις 24 Οκτωβρίου ευρύ οπτικοακουστικό διαδικτυακό αφιέρωμα στη 250ή Επέτειο της Διακήρυξης της Αμερικανικής Ανεξαρτησίας, που διοργανώνουν το Αμερικανο-Ελληνικό Ίδρυμα Δυτικής Πενσυλβάνια (AHFWP) και το Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης (EUARCE) της Ελλάδος με την παρουσίαση αποκαλυπτικών ιστορικών αναφορών σχετικά με τη συμβολή των Ελλήνων στην Αμερικανική Επανάσταση και του ρόλου τους στην ξηρά και στη θάλασσα ακόμη και πριν από το 1776. 

Οι κίνδυνοι επιβίωσης της Ελληνικής γλώσσας. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οι κίνδυνοι επιβίωσης της Ελληνικής γλώσσας. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Η ελληνική γλώσσα, η γλώσσα μας, φθείρεται ημέρα με την ημέρα εδώ που γεννήθηκε και μιλιέται για περίπου 3500 χρόνια, όμως εσχάτως υπήρξαν γεγονότα που η αρχαία ελληνική γραμματεία προβλήθηκε στην παγκόσμια κοινή γνώμη. Το τελευταίο γεγονός είναι η βράβευση με το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας  της ελληνίστριας καναδής συγγραφέως και καθηγήτριας Αν Κάρσον, που από ετών ζει στο Ρέικιαβικ και είναι πολίτις της Ισλανδίας. Αμέσως μετά την βράβευσή της ρωτήθηκε από δημοσιογράφο ποιος – ποια είναι η πηγή της έμπνευσής της και απάντησε ότι είναι ο Όμηρος. Η βραβευθείσα συγγραφέας έχει μεταφράσει έργα των Ομήρου, Ευριπίδη και άλλων αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων. Η βράβευση της Κάρσον έρχεται ως συνέχεια της φετινής παγκοσμίως πετυχημένης πορείας της ταινίας «Οδύσσεια», που πάλι ήταν μια έμμεση διαφήμιση της Ελλάδος. 

Πάντα επίκαιρες η ιστορική γνώση και η κλασική παιδεία, Κωνσταντίνος Χολέβας

Η κλασική παιδεία και η ιστορική γνώση είναι αναγκαία εφόδια ώστε να έχουν οι νέοι μας και οι νέες μας επίγνωση της κληρονομιάς μας και να δημιουργήσουν όραμα για το μέλλον

Έχω την εντύπωση ότι εμείς οι Έλληνες υποτιμούμε την ιστορία μας και τα κείμενα των αρχαίων και βυζαντινών προγόνων μας, ενώ πολιτικοί και επιστήμονες άλλων χωρών δίνουν μεγαλύτερη σημασία.

Θυμίζω ορισμένα γεγονότα:

Ήλθε προ ολίγων ετών στη χώρα μας ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ομπάμα και ανέγνωσε αποσπάσματα από τον «Επιτάφιο του Περικλέους», τον οποίο κατέγραψε ο Θουκυδίδης. Κι όμως την εποχή εκείνη οι υπουργοί Παιδείας του κ. Τσίπρα είχαν αφαιρέσει τον «Επιτάφιο» από την ύλη του λυκείου.

Η εμπεριστατωμένη διάλεξη του Ευάγγελου Βενιζέλου για το εμπερίστατο Φανάρι

Το Γραφείο Εκπροσωπήσεως του Οικουμενικού Πατριαρχείου στην Αθήνα σε συνεργασία με επιστημονική επιτροπή καθηγητών του Τμήματος Θεολογίας της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ (Δημήτριος Μόσχος, Καθηγητής, Σταύρος Γιαγκάζογλου, Αν. Καθηγητής και Επίσκοπος Ανδίδων π. Ισίδωρος (Κάτσος), Επ. Καθηγητής) οργάνωσε στο Χριστιανικό και Βυζαντινό Μουσείο Αθηνών τη 2η εκδήλωση της σειράς των διαλέξεων με θέμα «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο στην Ορθόδοξη Εκκλησία και στον σύγχρονο κόσμο».

Η 2η διάλεξη πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2026, από τον κ. Ευάγγελο Βενιζέλο, πρώην Αντιπρόεδρο της Κυβέρνησης και Υπουργό Εξωτερικών, Ομ. Καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου ΑΠΘ και Επίτιμο Διδάκτορα του Τμήματος Κοινωνικής Θεολογίας και Θρησκειολογίας με θέμα «Το Οικουμενικό Πατριαρχείο και το πρωτείο του λόγου μέσα σε έναν εμπερίστατο κόσμο».

Νὰ ἐπιδιώκεις τὴν ταπεινοφροσύνη, σὰν νὰ τὴν ἔχεις ἐρωτευθεῖ! Ἅγιος Βασίλειος ὁ Μέγας

Πῶς, λοιπόν, ἀφοῦ ἁπαλλαγοῦμεν ἀπὸ τὸν καταστρεπτικὸν ὄγκον τῆς ὑπερηφανείας, θὰ φθάσωμεν εἰς τὴν σωτήριον ταπεινοφροσύνη;

Ἐὰν ἀσκούμεθα εἰς αὐτὴν μὲ ὅλα τὰ μέσα καὶ δὲν παραμελοῦμεν τίποτε μὲ τὴν ἰδέαν ὅτι παρὰ ταῦτα δὲν θὰ βλαβοῦμεν.

Διότι ἡ ψυχὴ ὁμοιώνεται πρὸς αὐτὰ ποὺ σπουδάζει καὶ λαμβάνει τὸν τύπον αὐτῶν ποὺ πράττει καὶ συμμορφώνεται πρὸς αὐτά.

Ἂς εἶναι εἰς σὲ καὶ ἡ ἐμφάνισις καὶ τὸ ἔνδυμα καὶ τὸ περπάτημα καὶ τὸ κάθισμα καὶ ἡ δίαιτα καὶ ἡ ἑτοιμασία τοῦ κρεβατιοῦ καὶ τὸ σπίτι καὶ τὰ οἰκιακὰ σκεύη ὅλα ἐξησκημένα πρὸς τὴν ταπείνωσιν.

Ἀκόμη καὶ ὁ λόγος καὶ τὸ ἄσμα καὶ ἡ συναστροφὴ μὲ τὸν πλησίον καὶ αὐτὰ νὰ ἀποβλέπουν πρὸς τὴν ταπεινοφροσύνην μᾶλλον, παρὰ πρὸς τὴν ὑπερηφάνειαν.