Κυριακή του Πάσχα: Ευαγγέλιο της νίκης κατά του θανάτου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Όσοι παγώνουν από τ’ αγιάζι μαζεύονται γύρω από τη φωτιά, για να νιώσουν τη θαλπωρή της. Όσοι λιμοκτονούν πλησιάζουν στο τραπέζι, για να κορέσουν την πείνα τους. Εκείνοι που τράβηξαν πολλά όσο κρατούσε η μακρά νύχτα, χαίρονται με την ανατολή του ήλιου, με το φως. Αυτοί που εξαντλήθηκαν σε μάχες σκληρές και φονικές, χαίρονται πολύ όταν απολαμβάνουν μιαν ανέλπιστη νίκη.

Εσύ, Κύριε, με την Ανάστασή Σου, έγινες τα πάντα σε όλους τους ανθρώπους! Ένδοξε Κύριε! Μ’ ένα Σου δώρο, γέμισες τ’ άδεια χέρια που απλώνονταν προς τον ουρανό! Χαίρετε ουρανοί, χαίρε η γη! Χαίρετε ουρανοί, όπως χαίρεται η μάνα που ταΐζει τα πεινασμένα παιδιά της. Χαίρε γη, όπως χαίρονται τα παιδιά όταν δέχονται το τάισμα από τα χέρια της μάνας τους!

Η ανάσταση του Χριστού είναι η μοναδική νίκη που κάνει όλη την ανθρωπότητα να χαίρεται, από τον πρωτόπλαστο ως τον τελευταίο άνθρωπο που ζει στη γη. Κάθε άλλη νίκη στη γη έχει χωρίσει κι εξακολουθεί να χωρίζει τους ανθρώπους, τον ένα από τον άλλο. Όταν ένας επίγειος βασιλιάς βγαίνει νικητής από έναν πόλεμο ενάντια σε άλλο βασιλιά, ο ένας χαίρεται κι ο άλλος θρηνεί. Όταν ένας άνθρωπος νικάει το γείτονά του, στο ένα σπίτι ακούγονται τραγούδια και στο άλλο θρήνοι. Δεν υπάρχει στη γη χαρούμενη νίκη που να μη την δηλητηριάζει η κακία. Εκείνος που νικάει στη γη χαίρεται και με τη δική του χαρά και με τα δάκρυα του νικημένου εχθρού του. Ούτε που μπορεί να καταλάβει πώς το κακό καταστρέφει τη χαρά.

Ο ΑΔΗΣ ΚΑΤΩ ΣΤΕΝΩΝ ΒΟΑ: ΚΑΤΕΛΗΘΗ ΜΟΥ Η ΕΞΟΥΣΙΑ!

Ο ΑΔΗΣ ΚΑΤΩ ΣΤΕΝΩΝ ΒΟΑ: ΚΑΤΕΛΗΘΗ ΜΟΥ Η ΕΞΟΥΣΙΑ!

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ θεολόγου - καθηγητού

      Το Άγιο και Μεγάλο Σάββατο  είναι  μια ξεχωριστή ημέρα για την Εκκλησία μας. Τιμάμε κατ’ αυτή τη θεόσωμη ταφή και την εις Άδου κάθοδο του Κυρίου και Θεού μας Ιησού Χριστού. Την οδύνη μας για τα σωτήρια παθήματα του Λυτρωτή μας διαδέχεται η θλίψη, η σιωπή και η περισυλλογή. Με την καρδιά σφιγμένη από τη βίωση των Αγίων Παθών της Μεγάλης Παρασκευής, βιώνουμε την αγία αυτή ημέρα έναν μεγάλο θρίαμβο, το μυστήριο της μεγαλύτερης πάλης όλων των εποχών, της μάχης του Χριστού με τον Άδη. Της πάλης της ζωής με το θάνατο. Εκεί στο σκοτεινό και ανήλιο τόπο των βασάνων, στο φοβερό και αδυσώπητο δεσμωτήριο των ψυχών, στο θλιβερό μεταθανάτιο προορισμό του ανθρώπου, εκείνο το υπερευλογημένο Σάββατο ο Αρχηγός της Ζωής νίκησε το θάνατο με το δικό Του θάνατο και απάλλαξε την ανθρωπότητα από την τυραννία του Σατανά. Τον σύντριψε και κατέλυσε το σκοτεινό του βασίλειο. Για τους πιστούς του Χριστού η κυριαρχία του διαβόλου, ο θάνατος και ο Άδης αποτελούν πια εφιαλτικό παρελθόν, ένα φρικιαστικό όνειρο, το οποίο δε μπορεί να επαναληφτεί, διότι η βασιλεία του Χριστού μας είναι πια η μόνη πραγματικότητα, η ατέρμονη πορεία προς τη θέωσή μας και καμιά αντίθεη δύναμη δε μπορεί να τηνματαιώσει και να την καταλύσει!

Άγιο Φως: Μαρτυρίες των Πατριαρχών Ιεροσολύμων Βενεδίκτου, Διοδώρου και Ειρηναίου που συγκλονίζουν!

Ιστορικές μαρτυρίες για το Άγιο Φως

Η ιστορία καταδικάζει τους αρνητές τού θαύματος

Συνέντευξη τής κας Αγγελικής Χατζηιωάννου στον κ. Λυκούργο Μαρκούδη

Στον Ραδιοσταθμό τής Πειραϊκής Εκκλησίας, στην εκπομπή “Διάλογοι”, ο κ. Λυκούργος Μαρκούδης φιλοξενεί την κα. Αγγελική Χατζηιωάννου, η οποία έχει εκπονήσει μεταπτυχιακή επιστημονική έρευνα για το Άγιο Φως βασισμένη σε στοιχεία από αρχαίους κώδικες.

Από την σημαντική αυτή επιστημονική εργασία της κ. Χατζηιωάννου μεταφέρουμε εδώ όσα κατέγραψε  μέσα από μαρτυρίες των Πατριαρχών Ιεροσολύμων Βενεδίκτου, Διοδώρου και Ειρηναίου καθώς και Μαρτυρίες τού 20ού αιώνα για το θαύμα τού Αγίου Φωτός 

Η «ΠΕΡΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ» ΠΛΑΝΗ (Κακοδοξία, η οποία στρεβλώνει πλήρως το μυστήριο της Θείας Οικονομίας)

Η «ΠΕΡΙ ΙΚΑΝΟΠΟΙΗΣΕΩΣ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ» ΠΛΑΝΗ

(Κακοδοξία, η οποία στρεβλώνει πλήρως το μυστήριο της Θείας Οικονομίας) 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού 

 

      Την Αγία και Μεγάλη Εβδομάδα, την ιερότερη αυτή εορτολογική περίοδο της Εκκλησίας μας συνοδοιπορούμε, με τη χάρη του δι’ ημάς Παθόντα, Θανόντα, Ταφέντα και Αναστάντα Κύριό μας Ιησού Χριστό, προς τον Γολγοθά και το κενό Μνημείο, να προσκυνήσουμε τα Σεπτά Παθήματά Του, να βιώσουμε τις αστείρευτες σωτήριες δωρεές, που απορρέουν από αυτά και να πανηγυρίσουμε την εκ των νεκρών λαμπροφόρο Ανάστασή Του. Το κατανυκτικό κλίμα αυτών των αγίων ημερών μας δίνει το έναυσμα να αναλογιστούμε το ανυπολόγιστο μέγεθος της θείας δωρεάς, η οποία απορρέει από το απολυτρωτικό Πάθος, την σταυρική θυσία, του Σωτήρα μας Χριστού, καθότι, σύμφωνα με τον ιερό υμνογράφο: «Τω πάθη σου Χριστέ παθών ηλευθερώθημεν και τη αναστάσει σου εκ φθοράς ελυτρώθημεν»[1].

Η ΘΡΑΥΣΗ ΤΩΝ ΑΙΩΝΙΩΝ ΠΥΛΩΝ

π. Δημητρίου Μπόκου 

Ο θάνατος του Χριστού δεν ήταν κάποιο απρόβλεπτο ατύχημα, ένα ανεπιθύμητο συμβάν, που άλλαξε αναπάντεχα τη ζωή του. Δεν πέθανε στον σταυρό, επειδή έπεσε ανίσχυρος τάχα στα χέρια των διωκτών του. Αντιθέτως, ο θάνατός του ήταν το μυστικό σχέδιό του, που το έκανε φανερό μόνο στους μαθητές του τις τελευταίες μέρες, ενώ πριν το προέλεγε συνεσκιασμένα μόνο στα πλήθη. 

Γι’ αυτό και τη στιγμή ακριβώς που Εκείνος ήθελε, όταν τα πάντα είχαν ήδη εξελιχθεί κατά το σχέδιό του, όταν κατά την αλάνθαστη κρίση του είχε επιτελέσει τα πάντα όπως έπρεπε να επιτελεσθούν, όταν ο Γολγοθάς τραντάχτηκε από τη φοβερή του κραυγή «τετέλεσται», τότε και μόνο πρόσταξε τον θάνατο σαν υπηρέτη του να έρθει. Άφησε την ψυχή του να φύγει από το σώμα του με δική του εξουσία, χωρίς να τον εκβιάσει κανένας. Παρέδωσε το πνεύμα του στον Πατέρα του, όταν ο ίδιος το θέλησε.

Τό Πάσχα εἰς τά Ἱεροσόλυμα κατά τόν 4ον αἰώνα. Χρυσόστομος Παπαδόπουλος Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν (+)

Ἀρχαιοτάτη ὑπῆρχεν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ ἑορτή ἡ Ἐπιφάνεια καλουμένη ἤ τά Ἐπιφάνια, Θεοφάνεια ἤ τά Θεοφάνια, ὑποδηλοῦσα οὐ μόνον τήν κατά σάρκα γέννησιν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἀλλά καί τήν ἐν τῷ Ἰορδάνῃ φανέρωσιν αὐτοῦ ὡς Θεοῦ (1), τούτου δ’ ἕνεκα συνεωρτάζοντο αἱ δύο ἐορταί, ἡ τῆς Χριστοῦ γεννήσεως καί ἡ τῶν Θεοφανείων, καί μόλις ἀπό τοῦ τέλους τοῦ Δ’ αἰῶνος ἐπῆλθεν ὁ χωρισμός τῶν ἑορτῶν.

Ἐν Ἱεροσολύμοις ἐπεβραδύνθη ὁ χωρισμός οὗτος, ὡς καταφαίνεται ἐκ τῆς κατά τόν στ’ αἰώνα εἰδήσεως Κοσμᾶ τοῦ Ἰνδικοπλεύστου λέγοντος ὅτι «οἱ Ἱεροσολυμῖται… ταῖς Ἐπιφανείοις ποιοῦσι τήν γένναν» (2), ὄντως δέ σ.355 «Καίτοι γέ οὔπω δέκατον ἐστιν ἔτος καθ’ ὅν χρόνον ἔγραφεν ἡ Συλβία, ἐν Ἱεροσολύμοις συνεωρτάζετο ἔτι ἡ ἑορτή τῶν Χριστουγέννων μετά τῆς Ἐπιφανείας τοῦ Κυρίου τῇ 6 Ἰανουαρίου, πρώτην δέ φορὰν ἀπό τῆς ἀνευρέσεως τοῦ χειρογράφου αὐτῆς ἐγνώσθη ἡ εἴδησις, ὅτι ἐπί 8 ἡμέρας ἐπανηγυρίζετο ἡ ἑορτή αὕτη ὡς καί ἡ τοῦ Πάσχα καί ἡ τῆς Πεντηκοστῆς (3). Ἐτελεῖτο δέ ἡ πανήγυρις αὐτῆς ἐν Βηθλεέμ, ὅπου κατά τήν νύκτα ἐν τῷ Σπηλαίῳ τῆς γεννήσεως ἐτέλει ὁ Ἐπίσκοπος Ἱεροσολύμων, ἐπειδή ἡ Βηθλεέμ λίαν μεταγενεστέρως εἶχεν ἴδιον ἐπίσκοπον (4), τήν λειτουργίαν. Συγχρόνως ὅμως ἐπανηγυρίζετο ἡ ἑορτή καί ἐν τοῖς λοιποῖς προσκυνήμασι, κατά τάς τρεῖς πρώτας ἡμέρας ἐν τῷ Γολγοθᾷ, τήν τετάρτην ἡμέραν ἐπί τοῦ ὄρους τῶν Ἐλαιῶν, τήν πέμπτην ἐν Βηθανίᾳ, τήν ἕκτην ἐν Σιών, τήν ἑβδόμην ἐν τῷ Ναῷ τῆς Ἀναστάσεως καί τήν ὀγδόην ἐν τῷ τοῦ Σταυροῦ, συνέρρεε δέ κατά τάς ἡμέρας ἐκείνας ἄπειρον πλῆθος ἐκ τῶν πέριξ εἰς Ἱερουσαλήμ διά τάς πανηγύρεις τῶν ὀκτώ ἡμερῶν. Κατά τήν διάρκειαν αὐτῶν οἱ μοναχοί τῆς Βηθλεέμ ἀδιαλείπτως ἐλιτάνευον ἐν τῷ Ναῷ αὐτῆς καί ἐτέλουν τάς καθωρισμένας τελετὰς ἐν τῷ ἱερῷ Σπηλαίῳ (5).

Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ (Πασχαλινή ιστορία)

π. Δημητρίου Μπόκου 

«…σκοπούντων ημών … τα μη βλεπόμενα» (Β΄ Κορ. 4, 18) 

Πα­ρα­μέ­ρι­σε τη βα­ρειά βε­λού­δι­νη κουρ­τί­να τη στιγ­μή που τα πλά­τη του ου­ρα­νού και τα πέ­ρα­τα της γης αν­τή­χη­σαν α­π’ τον ευ­φρό­συ­νο ή­χο της α­να­στά­σι­μης καμ­πά­νας. Η ό­μορ­φη πριγ­κί­πισ­σα α­π’ τ’ α­νοι­χτό πα­ρά­θυ­ρο του χρό­νου έ­ρι­ξε το βλέμ­μα της στη γη. Ξε­(χώ­ρι­σε α­μέ­σως το μι­κρό σπι­τι­κό, που ή­ταν κά­πο­τε η κα­τοι­κί­α της. Τα δυ­ό της παι­διά έ­λει­παν. Η γριά μά­να της, σκυ­φτή α­π’ τα χρό­νια, μα πι­ό­τε­ρο α­π’ τον κα­ϋ­μό, μπαι­νό­βγαι­νε στις κά­μα­ρες αρ­γο­πα­τών­τας και συ­χνο­στε­νά­ζον­τας. 

Πά­νε τώ­ρα τρί­α χρό­νια που η γριά δεν σή­κω­σε κε­φά­λι. Και πώς να το ’­κα­νε; Η κό­ρη της έ­φυ­γε. Για το τα­ξί­δι που δεν έ­χει ε­πι­στρο­φή. Ή­ταν η μο­νά­κρι­βη α­γα­πη­μέ­νη της κό­ρη, με­γα­λω­μέ­νη με ελ­πί­δες, καρ­δι­ο­χτύ­πια και ό­νει­ρα. Κι αλ­λοί­μο­νο! Έ­φυ­γε με πό­νο. Δεν έφτανε που χήρεψε νωρίς, μα έφυγε χτυ­πη­μέ­νη και η ίδια πρό­ω­ρα, βα­σα­νι­σμέ­νη σκλη­ρά α­πό αρ­ρώ­στια που δεν τής έπρεπε. Η καρ­διά της μά­νας έ­λει­ω­νε κα­θώς την έ­βλε­πε να σβή­νει. Και τώ­ρα που χά­θη­κε ο­ρι­στι­κά, α­φή­νον­τας τα δυ­ό της βλα­στα­ρά­κια ορ­φα­νά, η γριά μέ­νει φαρ­μα­κω­μέ­νη αθε­ρά­πευ­τα. 

ΕΠΙ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΝΥΨΩΘΗ ΚΑΙ ΘΡΗΝΕΙ ΠΑΣΑ Η ΚΤΙΣΙΣ

ΕΠΙ ΣΤΑΥΡΟΥ ΑΝΥΨΩΘΗ ΚΑΙ ΘΡΗΝΕΙ ΠΑΣΑ Η ΚΤΙΣΙΣ

                                                 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Δύο είναι τα τραγικότερα γεγονότα στην ανθρώπινη ιστορία. Το ένα είναι η πτώση των πρωτοπλάστων και η εκδίωξή τους από τον Κήπο της Τρυφής και το δεύτερο και φοβερότερο η θεοκτονία από μέρους του ανθρώπου, ως φρικτό αποτέλεσμα και έσχατη κατάντια εξαιτίας της απολύτου πωρώσεώς του από την αμαρτία και τη φθορά. Η καταδίκη και ο σταυρικός θάνατος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, του σαρκωμένου Θεού μας, όχι μόνο αποτελεί την εχθίστη κακουργηματική πράξη όλων των εποχών, αλλά δικαιολογεί απόλυτα την αναγκαιότητα της σωτηρίας του ανθρωπίνου γένους δια του απολυτρωτικού έργου του Σωτήρος μας.   

      Ο πρώτος ο οποίος εναντιώθηκε στο Θεό, αμφισβήτησε την απολυτότητά Του και θέλησε να σφετεριστεί το θρόνο της μεγαλοσύνης Του, ήταν ο Εωσφόρος. Ο πτωτικός άνθρωπος, υποχείριο πια του διαβόλου, σκοτισμένος από τον οίστρο της αμαρτίας και απόλυτα φθαρμένος από την αυθεντική του φύση, θεώρησε φυσικό να εναντιωθεί στο Θεό, όπως έκαμε ο δόλιος υποβολέας του, και ακόμη χειρότερα, να επιχειρήσει να Τον σκοτώσει! Η σύγχρονη νιτσεϊκή «θανάτωση του Θεού», πέρα από παρανοϊκό ιδεολόγημα, είναι η έκφραση της προαιώνιας σατανοκίνητης  βούλησης του πτωτικού ανθρώπου να θανατώσει το Θεό! 

Ἐγκώμια Ἐπιταφίου Θρήνου Μεγάλης Παρασκευής

Χρόνης Αηδονίδης Νεκταρία Καραντζή 

Βυζαντινή Μουσική Bizantini Music 

nektarios

ΣΤΑΣΙΣ ΠΡΩΤΗ

Ἦχος πλ. α’.

Ἡ ζωή ἐν τάφῳ, κατετέθης Χριστέ, καί Ἀγγέλων στρατιαί ἐξεπλήττοντο, συγκατάβασιν δοξάζουσαι τήν σήν.

Ἡ ζωή πῶς θνήσκεις; Πῶς καί τάφῳ οἰκεῖς; Τοῦ θανάτου τό βασίλειον λύεις δέ, καί τοῦ ᾍδου τούς νεκρούς ἐξανιστᾷς.

Μεγαλύνομέν σε, Ἰησοῦ Βασιλεῦ, καί τιμῶμεν τήν ταφήν καί τά πάθη σου, δι’ ὧν ἔσωσας ἡμᾶς ἐκ τῆς φθορᾶς.

ΣΤΑΣΙΣ ΔΕΥΤΕΡΑ

Ἦχος πλ. α’.

Προφητεῖαι περὶ τῶν Παθῶν καὶ τῆς Ἀναστάσεως. Ἅγιος Νεκτάριος Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως

Ὡς διέγραψαν τὰς τοῦ Μεσαίου ἀρετὰς αἱ προφητεῖαι, οὕτω καὶ τὰ πάθη καὶ τὸν θάνατον αὐτοῦ· ἔμελλεν νὰ αὐξήσῃ ὡς τρυφερὸν βαλαστάριον ἐν γῇ ἀνύδρῳ, εἰσελάσῃ εἰς Ἱερουσαλὴμ ἐν μετριόφρονι θριάμβῳ ὀχούμενος ἐπὶ πώλου ὄνου, προδοθῇ καὶ πραθῇ ἐπὶ τριάκοντα ἀργυρίοις· νὰ μαστιγωθῇ, κολαφισθῇ, ἐμπτυσθῇ καὶ χλευασθῇ, τρηθῇ τὰς χεῖρας καὶ τοὺς πόδας, ἀλλὰ μὴ κατεαγῇ τὰ ὀστᾶ· λογχευθῇ τὴν πλευράν, ποτισθῇ ὄξος μετὰ χολῆς· ἔμελλον νὰ διανεμηθῶσι τὰ ἱμάτια αὐτοῦ καὶ κληρώσωνται τὴν περιβολὴν αὐτοῦ· ἔμελλε νὰ ἀποθάνῃ καὶ ταφῇ, ἀλλὰ μὴ ἐγκαταλειφθῇ ἡ ψυχὴ αὐτοῦ ἐν διαφθορᾷ. Ταῦτα πάντα προελέχθησαν καὶ ἀπήντησαν πληρωθέντα ἐπὶ λέξεως, καθ’ ἃ ἐπροφητεύθη.

Ἠσ. νγ’. 1,2,3

Ησ. 53,1 Κύριε, τίς ἐπίστευσε τῇ ἀκοῇ ἡμῶν; καὶ ὁ βραχίων Κυρίου τίνι ἀπεκαλύφθη;

Ησ. 53,1 Κύριε, ποιός ἐπίστευσεν εἰς αὐτά, ποὺ ἡμεῖς ἠκούσαμεν ἀπό σὲ καὶ ἐκηρύξαμεν στοὺς ἀνθρώπους; Ἡ δύναμις τοῦ Κυρίου εἰς ποῖον ἐφανερώθη καὶ ἔγινεν πιστευτή καὶ παραδεκτή;

ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ’ ΕΜΕ, ΙΝΑ ΕΜΟΙ ΠΗΓΑΣΗΣ ΤΗΝ ΑΦΕΣΙΝ» (Θεολογικό σχόλιο στο περιεχόμενο και τα νοήματα της Μεγάλης Παρασκευής)

ΕΣΤΑΥΡΩΘΗΣ ΔΙ’ ΕΜΕ, ΙΝΑ ΕΜΟΙ ΠΗΓΑΣΗΣ ΤΗΝ ΑΦΕΣΙΝ»

(Θεολογικό σχόλιο στο περιεχόμενο και τα νοήματα της Μεγάλης Παρασκευής)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       «Τη Αγία και Μεγάλη Παρασκευή τα άγια και σωτήρια και φρικτά Πάθη του Κυρίου και Θεού και Σωτήρος ημών Ιησού Χριστού επιτελούμεν΄ τους εμπτυσμούς, τα ραπίσματα, τα κολαφίσματα, τας ύβρεις, τους γέλωτας, την πορφυράν χλαίναν, τον κάλαμον, τον σπόγγον, το όξος, τους ήλους, την λόγχην και προ πάντων τον σταυρόν και τον θάνατον, α δι’ ημάς κατεδέξατο΄ έτι δε και 

την του ευγνώμονος ληστού, του συσταυρωθέντος αυτώ, σωτήριον εν τω σταυρώ ομολογίαν». Το ιερό συναξάρι της αγίας αυτής ημέρας αναφέρει με λεπτομέρεια τι τιμούμε και προσκυνάμε αυτή την αγία ημέρα.

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε΄: Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ε΄: Ο ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΚΑΙ ΕΘΝΟΜΑΡΤΥΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΤΟΥ ΓΕΝΟΥΣ ΜΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Το πρωτόθρονο και σεβάσμιο Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει να επιδείξει μια πλειάδα Πατριαρχών, οι οποίοι κοσμούν το αγιολόγιο της Εκκλησίας μας. Ανάμεσά τους ο ηρωικός ιερομάρτυρας και εθνομάρτυρας άγιος Γρηγόριος Ε΄. Πρόκειται για μια από τις ηρωικότερες μορφές του Γένους μας, ο οποίος διέπρεψε και ως λαμπρός εκκλησιαστικός άνδρας και ως συνεπής εθνικός ηγέτης.

     Γεννήθηκε στη Δημητσάνα το 1745 από τον Ιωάννη και την Ασημίνα Αγγελόπουλου. Το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Το 1767 πήγε στη Σμύρνη κοντά στο θείο του Μελέτιο, όπου φοίτησε στην εκεί περίφημη Ευαγγελική Σχολή. Μετά παρακολούθησε ανώτερα μαθήματα στην Πάτμο από τον Δανιήλ Κεραμέα. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του γύρισε στη Μονή των Στροφάδων, όπου εκάρη μοναχός, λαμβάνοντας το μοναχικό όνομα Γρηγόριος. Αργότερα τον κάλεσε ο Μητροπολίτης Σμύρνης Προκόπιος, ο οποίος τον χειροτόνησε διάκονο και στη συνέχεια πρεσβύτερο, επιδεικνύοντας μεγάλο ιεραποστολικό ζήλο και ασκώντας τεράστιο φιλανθρωπικό έργο. Η φήμη του ως ανερχόμενη σπουδαία εκκλησιαστική προσωπικότητα δεν άργησε να φανεί. Στις 19 Αυγούστου του 1785 εξελέγη Οικουμενικός Πατριάρχης και παρέμεινε στον πατριαρχικό θρόνο ως το Δεκέμβριο του 1798, οπότε η Υψηλή Πύλη τον καθαίρεσε και τον εξόρισε στο Άγιο Όρος, ως ανίκανον να διατηρήσει την υποταγή των χριστιανικών λαών στην τουρκική εξουσία. Κατά την παραμονή του εκεί ως ασκητής, μυήθηκε με ενθουσιασμό στην Φιλική Εταιρεία από τον φιλικό Ιωάννη Φαρμάκη στα 1818, και υποσχέθηκε να δώσει ακόμα και τη ζωή του στην υπόθεση της ελευθερίας του υποδούλου Γένους. Την ίδια χρονιά κλήθηκε και πάλι στον Οικουμενικό θρόνο, για να παραμείνει ως το μαρτυρικό του θάνατο. 

Σήμερον κρεμάται επί ξύλου

Οἱ πέντε πληγές, Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Μοῦ γράφεις ὅτι ἄκουσες ἀπό ἡλικιωμένες γυναῖκες κάποιο παραμύθι γιά τίς πέντε πληγές τοῦ Ἰησοῦ, καί ρωτᾶς ποῦ βρέθηκε αὐτό τό παραμύθι;

Διαβάστε τήν Καινή Διαθήκη! Μήν ντροπιάζεστε μπροστά στόν οὐρανό καί τή γῆ μέ τή ἄγνοια τῆς πίστης σας! Ἀφῆστε στήν ἄκρη ὅλες τίς ἄλλες σπουδές καί ἀναγνώσματα μέχρι νά μάθετε πρῶτα αὐτό πού εἶναι τό πιό σημαντικό καί πιό σωτήριο. Πρῶτα ἔρχεται ἡ ἐπιστήμη περί πίστεως καί κατόπιν οἱ ὑπόλοιπες σπουδές…

Οἱ πέντε πληγές τοῦ Ἰησοῦ δέν εἶναι λόγια ἀλλά φοβερή πραγματικότητα. Γί αὐτό εἶναι καλύτερα νά τίς γνωρίζουμε καί ἀπό τά λόγια. Δύο πληγές στά χέρια, δύο πληγές στά πόδια καί μία στά πλευρά. Ὅλες ἀπό μαῦρο σίδερο καί ἀκόμα περισσότερο ἀπό τήν κατάμαυρη ἀνθρώπινη ἁμαρτία. Τρυπημένα τά χέρια πού εὐλόγησαν. Τρυπημένα τά πόδια πού περπάτησαν καί ὁδήγησαν στή μόνη ὀρθή ὁδό. Τρυπημένο στό στῆθος, ἀπό τό ὁποῖο ξεχυνόταν πύρινη οὐράνια ἀγάπη στά παγωμένα ἀνθρώπινα στήθη.

Ερμηνεία αγίου Ιωάννη Χρυσοστόμου σχετικά με όσα συνέβησαν κατά τη Σταύρωση του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού

Ἑρμηνεία ἁγίου Ἰωάννη, ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως τοῦ Χρυσοστόμου (ομιλία ΠΕ΄), σχετικά μέ ὅσα συνέβησαν κατά τή Σταύρωση τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, σύμφωνα μέ τό Κατά Ἰωάννην Εὐαγγέλιον (Ιω. 19,16-19,37)

«τότε οὖν παρέδωκεν αὐτὸν αὐτοῖς ἵνα σταυρωθῇ. Παρέλαβον δὲ τὸν Ἰησοῦν καὶ ἤγαγον· καὶ βαστάζων τὸν σταυρὸν αὐτοῦ ἐξῆλθεν εἰς τὸν λεγόμενον κρανίου τόπον, ὃς λέγεται ἑβραϊστὶ Γολγοθᾶ, ὅπου αὐτὸν ἐσταύρωσαν (:Τότε ο Πιλάτος υποχώρησε στο τυφλόν μίσος εκείνων και παρέδωσε σε αυτούς τον Ιησού, για να σταυρωθεί. Πήραν οι στρατιώτες τον Ιησού και τον οδήγησαν στον τόπο της σταυρώσεως· και Αυτός βαστάζοντας στον ώμο του τον σταυρό Του, βγήκε έξω από την πόλη και ήλθε σε μία τοποθεσία, που λέγεται Κρανίου τόπος, Εβραϊκά δε Γολγοθά, όπου σταύρωσαν Αυτόν).»

Ο προδότης Ιούδας (Αγ Νικόλαος Βελιμίροβιτς Επίσκοπος Αχρίδος)

Ἐπιστολή στόν σιδερὰ Ῥαντοσάββα Ι., γιά τὸν προδότη Ἰούδα

Ῥωτᾶς: «Θὰ συγχωρηθεῖ, ἄραγε, στόν Ἰούδα ἡ ἁμαρτία τῆς προδοσίας τοῦ Διδασκάλου καὶ Κυρίου του Ἰησοῦ Χριστοῦ;». Δὲν γνωρίζω γιά ποιό λόγο σὲ ἐνδιαφέρει κάτι τέτοιο. Γιά μᾶς ἀποτελεῖ τή μεγαλύτερη μέριμνα αὐτό, τὸ νά μὴν προδώσουμε ἐμεῖς τὸν Χριστὸ μὲ τίς ἀνομίες μας. Καὶ ἀκόμα πιὸ σημαντικό• τό πῶς νά σώσουμε τίς ψυχὲς μας. Γιατὶ δές, τὸ ῥολόι τῆς ζωῆς μας μετράει γοργὰ τὶς μέρες καὶ τὶς ὦρες ὑπενθυμίζοντάς μας τὴν ἐπικείμενη ἔξοδο ἀπὸ τοῦτο τὸν κόσμο. Ὅλοι ἐμεῖς θὰ βρεθοῦμε ἐνώπιον τοῦ αἰώνιου Κριτή, ὁ Ὁποῖος θὰ ἐκφέρει τὴ δίκαιη Κρίση Του γιά ὅλα ἐκεῖνα πού πράξαμε στή ζωὴ μας, ἐνώπιον ὅλων τῶν οὐρανίων ἀνθρώπων.

Ὅταν οἱ ἄνθρωποι πηγαίνουν σὲ δίκη, σκέφτεται ὁ καθένας τὰ δικὰ του ἁμαρτήματα καὶ τὶς ἀδικίες καὶ τὸ πῶς θὰ δικαιολογήσει τὸν ἑαυτὸ του ἐνώπιον τοῦ δικαστοῦ. Κανεὶς δέν ἔχει τὸ χρόνο καὶ τὴν ἐπιθυμία νά σκεφτεῖ γιά τὶς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων, μήτε καὶ νά μπεῖ στά μυστικὰ τοῦ νοῦ τοῦ δικαστή πού θὰ κρίνει. Ποιός γνωρίζει τὸ πῶς θὰ κρίνει ὁ αἰώνιος Κριτὴς ἐμένα καὶ ἐσένα; Σίγουρο εἶναι μονάχα ἕνα, ὅτι θὰ μᾶς κρίνει κατὰ τὸ δίκαιο καὶ ὄχι ἄδικα, ἐνῶ ἐμεῖς θὰ θέλαμε περισσότερο νά μᾶς κρίνει ὄχι κατὰ τὸ δίκαιο ἀλλὰ μὲ ἔλεος. Μάταια ὅμως. Ἐκεῖνος ὑποσχέθηκε νά κρίνει δίκαια.

Όρθρος Μ. Πέμπτης(Μ. Τετάρτη εσπέρας)- Ο Ιερός Χρυσόστομος για την παράδοση του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΤΟΥ ΜΥΣΤΗΡΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ

                [Υπομνηματισμός στα εδάφια: Ματθ.26,26-30]

   «᾿Εσθιόντων δὲ αὐτῶν λαβὼν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν ἄρτον καὶ εὐχαριστήσας ἔκλασε καὶ ἐδίδου τοῖς μαθηταῖς καὶ εἶπε· λάβετε φάγετε· τοῦτό ἐστι τὸ σῶμά μου(:και ενώ έτρωγαν, πήρε ο Ιησούς στα χέρια Του τον άρτο, κι αφού ευχαρίστησε, τον έκοψε σε κομμάτια κι άρχισε να τον μοιράζει στους μαθητές λέγοντας: ‘’Λάβετε, φάγετε, αυτό είναι το σώμα μου’’). καὶ λαβὼν τὸ ποτήριον καὶ εὐχαριστήσας ἔδωκεν αὐτοῖς λέγων· πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες(:και αφού πήρε το ποτήριο και ευχαρίστησε, το έδωσε σε αυτούς και είπε: ‘’Πιείτε απ’ αυτό όλοι)˙τοῦτο γάρ ἐστι τὸ αἷμά μου τὸ τῆς καινῆς διαθήκης τὸ περὶ πολλῶν ἐκχυνόμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν(:διότι αυτό είναι το αίμα μου, που επικυρώνει τη νέα Διαθήκη και χύνεται για τη σωτηρία πολλών, για να τους συγχωρηθούν οι αμαρτίες τους)»[Ματθ.26,26-28].

Η διαστρέβλωση της Ορθόδοξης κατάνυξης

Άρθρο της Σοφίας Μακεδονοπούλου
Η κατάνυξη πάει χέρι χέρι με την ορθή πίστη
Η δική μας κατάνυξη

Ανάμεσα στα γεγονότα της εκκλησιαστικής επικαιρότητας των ημερών μας ξεχωρίζει η λεγόμενη λατρευτική εβδομάδα, που καθιέρωσε στην Θεσσαλονίκη η Ι.Μ. Θεσσαλονίκης σε συνεργασία με τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Μέσα μας, σαν συντελεστές και συνεργάτες του τιμίου αυτού ιστολογίου που έστησε, θεία εμπνεύσει, ο μακαριστός άγιος γέροντάς μας, π. Νικόλαος Μανώλης, μία λεζάντα, ένας τίτλος εκφράζει τα όσα νιώθουμε και βιώνουμε: «Η διαστρέβλωση της ορθόδοξης Κατάνυξης». Αυτό συντελείται ανάμεσα στα άλλα στην Θεσσαλονίκη μας αυτές τις ημέρες, 3η χρονιά τώρα, με την εκκοσμικευμένη λατρευτική εβδομάδα.

Αφενός, δεν είναι τυχαίο το όνομα που επέλεξε ο γέροντάς μας για το ιστολόγιο που έμελλε να παίξει καθοριστικό ρόλο στον ομολογιακό – αντιαιρετικό αγώνα της Εκκλησίας μας. Από τόσα και τόσα ονόματα και έννοιες πνευματικές επέλεξε την Κατάνυξη. Σαν πρακτικός και έμπειρος πνευματικός τον συγκινούσε βαθιά, γιατί η κατάνυξη οδηγεί σε αποχή από την αμαρτία. «Από την κατάνυξη έρχεται το κλάμα και ο άνθρωπος που κλαίει δεν θα αμαρτήσει ποτέ, γιατί μέσα στο κλάμα παρουσιάζεται έλλειψη και αποχή των κακών» (Άγιος Εφραίμ ο Σύρος). Σαν θηρευτής της χάριτος την ξεχώρισε, γιατί «όταν είναι μαζί μας η κατάνυξη, είναι μαζί μας ο Θεός» (Όσιος Σεραφείμ του Σάρωφ).

Όχι στην εκκοσμικευτική εβδομάδα της Θεσσαλονίκης

Όχι στην εκκοσμικευτική εβδομάδα της Θεσσαλονίκης

 

Έτσι θα έπρεπε κανονικά να ονομάζεται η λεγόμενη λατρευτική εβδομάδα στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για έναν θεσμό που προσπαθεί να επιβληθεί άνωθεν και έξωθεν. Δεν περπατάει και αυτό είναι φανερό. Το μόνο που κάνει είναι να σκανδαλίζει. Οι αντιδρώντες δεν βρίσκονται μόνο μέσα στο διαδίκτυο. Ο λαός του Θεού ξεσηκώθηκε και δεν αναφερόμαστε σε αποτειχισμένους ή παλαιοημερολογίτες. Δοκιμάστηκε, επομένως, απέτυχε και θα πρέπει να αποσυρθεί είτε ολοκληρωτικά ή σε κάποια συναυλιακά κέντρα εκτός των ιερών ναών.

Σε μερικούς αυτού του είδους οι τοποθετήσεις φαντάζουν κάπως φονταμενταλιστικές και ζηλωτικές. Δεν είναι όμως, καθότι η καταδίκη των εν λόγω εκδηλώσεων έχει σχέση με την προωθούμενη εκκοσμίκευση της Εκκλησίας. Η διαδικασία αυτή άλλοτε είναι κατευθυνόμενη από συγκεκριμένα κέντρα και φορείς και άλλοτε αποτελεί φυσική εξέλιξη του γενικευμένου συρμού της κοινωνίας, η οποία εκδυτικίζεται ραγδαία μέσα στο παγκοσμιοποιημένο κλίμα της λοάτκι ατζέντας.

The Three Crosses. Rembrandt

Σχόλιο:

Ὅταν µελετοῦµε τόν πίνακα τοῦ Rembrandt ποὺ ὀνοµάζεται «The Three Crosses» παρατηροῦµε πρῶτα στό κέντρο τόν σταυρὸ, στόν ὁποῖο ὁ Ἰησοῦς πέθανε. Μετὰ κοιτάζοντας τό πλῆθος τὸ ὁποῖο στέκεται κάτω ἀπὸ τὸν σταυρὸ µᾶς κάνουν ἐντύπωση οἱ ἐκφράσεις τῶν ἀνθρώπων πού ἦσαν παρόντες στόν θάνατό του.

Ὅµως κάποια στιγµή τὸ µάτι µας θὰ πέσει στήν ἄκρη τοῦ πίνακα, ὅπου ὑπάρχει µία µορφή, σχεδὸν κρυµµένη στό σκοτάδι. Εἶναι ὁ ἴδιος ὁ Rembrandt. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο ἀναγνωρίζει ὅτι καί ὁ ἴδιος συµµετέχει στήν σταύρωση τοῦ Κυρίου, ὅτι δηλαδή εἶναι καὶ οἱ δικὲς του ἁµαρτίες πού ἀνέβασαν τὸν Ἰησοῦ στό σταυρό.

Εἶναι πολύ σηµαντικό γιά τήν στάση µας µπροστά στό µυστήριο τοῦ σταυροῦ καί ὅλης τῆς ζωῆς νά µπορέσουµε νά αἰσθανθοῦµε «παρόντες» στήν δίκη, στήν ἀπόφαση, στήν σταύρωση καί τήν ταφή Του. Ἐτσι θά ἔχουµε τήν δυνατότητα νά ξεφύγουµε ἀπό µιά οὐδέτερη καί συναισθηµατική ἀκρόαση τῶν γεγονότων τῆς µεγάλης ἑβδοµάδος. Θά µπορέσουµε µέ τόν τρόπο αὐτό νά µποῦµε στόν πυρήνα τοῦ νοήµατός τους, νά τά κάνουµε νά µᾶς ἀφοροῦν προσωπικά. Ἀµήν.