Μια αυστηρή αποτίμηση των συχνών επισκέψεων και της κοινοβουλευτικής παρουσίας του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίος Α΄-Ο θεσμός δεν είναι για κατανάλωση!

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Η συχνότητα γεννά απαξίωση. Όσο σκληρό κι αν ακούγεται, αυτός είναι ένας κανόνας που δεν κάνει εξαιρέσεις ούτε για θεσμούς, ούτε για σεβαστά πρόσωπα  με ιστορικό βάρος αιώνων.

Και αυτό το έχουμε γράψει πολλές φορές,με κίνδυνο να γίνουμε ενοχλητικοί. Αλλά αυτό είναι δευτερεύον θέμα. 

Η ολοένα και πυκνότερη παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη στην Ελλάδα, με επισκέψεις που στερούνται μέτρου,σωστής οργάνωσης και σαφούς στόχευσης, δεν ενισχύει το κύρος ούτε του θεσμού, ούτε και το δικό του.Αντιθέτως, το φθείρει.

Όχι γιατί ο ελληνικός λαός δεν επιθυμεί να τον βλέπει — αλλά γιατί μολονότι έρχεται στην Ελλάδα δεν τον βλέπει! 

Εξάλλου η υπερβολική έκθεση ακυρώνει τη σημασία της παρουσίας του.Τον κάνει μέρος ενός τοπίου που δεν ανήκει! 

Δεν πρόκειται για προσωπική μομφή προς τον Πατριάρχη. Πρόκειται για θεσμική ευθύνη.

Η  ομιλία του  στο Ελληνικό Κοινοβούλιο ήταν, αναμφίβολα, ένα γεγονός υψηλού συμβολισμού και μεγάλης ιστορικής σημασίας.

Μεσοπεντηκοστή, Ζάχαρου Ζαχαρίας Ἀρχιμανδρίτης

Ἀναδαυλίζοντας τὴν δίψα γιὰ τὸ Φῶς τοῦ Παρακλήτου

«Ἐγὼ τῷ διψώντι δώσω ἐκ τῆς πηγῆς τοῦ ὕδατος τῆς ζωῆς δωρεάν»[1]

Κατὰ τὴ Μεγάλη Τεσσαρακοστὴ γευόμαστε σὲ κάποιο βαθμὸ τὴ νέκρωση τοῦ Χριστοῦ. Στὴ μέση αὐτῆς τῆς περιόδου, ἡ Ἐκκλησία ἔχει θεσπίσει τὴν προσκύνηση τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ὥστε νὰ τονώσει τὴν ἔμπνευση καὶ νὰ μᾶς ἐνισχύσει στὸν ἀγῶνα νὰ προευπρεπίσουμε τὶς ψυχές μας, γιὰ νὰ εἰσέλθουμε στὴ ζωοποιὸ παρουσία τοῦ ἀναστάντος Κυρίου. Μᾶς ὑπενθυμίζει ὅτι διὰ Σταυροῦ ἡ χαρὰ καὶ ἡ Ἀνάσταση εἰσῆλθαν στὸν κόσμο.

Στὴ μέση τῆς περιόδου τοῦ Πεντηκοσταρίου, ἑορτάζουμε τὴ Μεσοπεντηκοστή, ποὺ ἀναδαυλίζει τὴ δίψα γιὰ τὸ Φῶς τοῦ Παρακλήτου καὶ, κατ’ αὐτὸν τὸν τρόπο, μᾶς ἐνισχύει νὰ προσκαρτερήσουμε μὲ προσευχὴ καὶ ὁλοένα αὐξανόμενο πόθο, «ἕως οὐ ἐνδυθῶμεν δύναμιν ἐξ ὕψους»[2]. Ἡ Μεσοπεντηκοστὴ ἀποτελεί το προοίμιο τῆς ἑορτῆς τῆς Πεντηκοστῆς, ὅταν ὁ Κύριος θὰ χορτάσει τὴν πεῖνα τῆς ψυχῆς μας, «ἐν τῷ ὀφθῆναι ἡμῖν τὴν δόξαν Αὐτοῦ»[3].

Σοφία Σειράχ: ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΟΜΕΝΟΙ

Σοφία Σειράχ

ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΟΜΕΝΟΙ

Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία τοῦ πατρός Κωνσταντίνου Παπαγιάννη

«Κριτής σοφός παιδεύσει τόν λαόν αὐτοῦ, καί ἡγεμονία συνετοῦ τεταγμένη ἔσται» (Σοφία Σειράχ, ι΄1).

Ὀ σοφός καί συνετός ἄρχοντας θά διαπαιδαγωγήση καλά τόν λαό του, καί ἡ ἐξουσία του θά εἶναι ὀρθά τακτοποιημένη. 

Ὁ καλός καί συνετός ἄρχοντας φροντίζει γιά τήν καλή διακυβέρνησι τοῦ κράτους. Ὀργανώνει καλά τίς διάφορες ὑπηρεσίες καί θεσπίζει νόμους σοφούς, ὥστε ἡ κρατική μηχανή νά λειτουργῆ εὔρυθμα καί ἀποδοτικά.

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Eορτή της Μεσοπεντηκοστής – Η Ενυπόστατος Σοφία του Θεού.

ΕΟΡΤΗ ΤΗΣ ΜΕΣΟΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ[:Ιω.7,37-52 και 8,12]

 Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΕΝΥΠΟΣΤΑΤΟΣ ΣΟΦΙΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ»

                      [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-5-2000]  

        Αγαπητοί μου, καλώς ήρθατε. Χαιρόμαστε που ήρθατε και θα θέλαμε λίγα λόγια να σας πούμε· όπως συνηθίζουμε εις τους εκδρομείς μας και προσκυνητάς μας. Αλλά μη λογαριάσετε ότι αυτά που θα πούμε ότι θα είναι μία ομιλία. Όχι. Αλλά θα είναι ένα μάθημα. Ένα μάθημα στο οποίον και εγώ και εσείς οφείλομε να μαθητεύσουμε. Γι'αυτό θα δείξετε πολλή υπομονή σε ό,τι ακούσετε. Γιατί είναι εκτάκτως ενδιαφέροντααυτά που θα σας πω. Ξαναλέγω, πρέπει να μαθητεύσουμε.

Ο άϊ –Γιώργης ο λεβέντης, ο καβαλλάρης, απ’ την Καππαδοκία, κι η Οσία Σοφία απ΄τον Πόντο. π. Ανανίας Κουστένης

Στα 1914 πήραν στα περίφημα «τάγματα εργασίας» οι Τούρκοι τον άντρα της, τον Ιορδάνη. Κι από τότε χάθηκε. Πόσοι δε χάθηκαν; Πόσοι δεν εξοντώθηκαν; Τώρα πάνε να εξοντώσουν τους Έλληνες με όλους τους τρόπους. Είδατε τί γίνεται; Με όλους τους τρόπους. Μόνο τους Έλληνες. Στην ουρά στήθηκαν μόνο οι Έλληνες να πάρουν την κάρτα. … Μόνο τους Έλληνες θέλουν να αφανήσουν. Αλλ’ όταν είναι μαζί μας ο Θεός, από τα ύψη, τότε δε φοβόμαστε. Κι άμα σε θέλει ο Θεός, όλα γίνονται καλά. Όλα. Ευοδώνονται. Κι έμεινε χήρα σε νεαρά ηλικία. Τί να κάνει τώρα; Στην κυριολεξία, ξέρετε τί έκανε; Πήρε τα βουνά. «Ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὰ ὄρη, ὅθεν ἥξει ἡ βοήθειά μου.». ( ψαλμ. 120,1). Διαβάζουμε κάθε πρωί στο εσπέρας προκείμενον, της Παρασκευής. Πήγε στα βουνά. Με τα μαύρα της κηδείας της και ζούσε ολομόναχη. Εδώ μπαίνει κι ο Κολοκοτρώνης… Το 1706 οι Τούρκοι με τη βοήθεια και κάποιων Ελλήνων και κάποιων εκκλησιαστικών, ονόματα δε λέμε γιατί δεν κάνει, τί έκαναν; Χτύπησαν αλλύπητα τους κλέφτες. Τί κάνανε οι κλέφτες;. Πιάνανε τους φοροεισπράκτορες των Τούρκων και τους παίρνανε τους φόρους. Αυτό είναι. Αυτό είναι οι κλέφτες. Και τί κάνανε μετά; Τα πήγαιναν και τά ‘διναν στα χωριά στους ανθρώπους. Πώς σας φαίνεται αυτό; Βέβαια. Και όπλισαν τότε άλλους Έλληνες με άρματα οι Τούρκοι και τους έβαλαν εναντίον των κλεφτών. Αυτοί είναι οι αρματωλοί. Αρματωλοί. Αλλά καμμιά φορά κλέφτες κι αρματωλοί σαν Έλληνες κι οι δυό, τι κάνανε; Συνομωτούσαν. Συνομωτούσαν. Κι υπέφεραν τότε οι κλέφτες.

Το παράδειγμα του Ιώβ (Jean Claude Larchet) (6/5)

Τo βιβλίο του Ιώβ αποτελεί, σχετικά με το ζήτημα του πόνου, έναν από τους βαθύτερους και δυνατότερους στοχασμούς που έχουν ποτέ γραφτεί. Το συγκεκριμένο βιβλίο με το πνεύμα που το διατρέχει τοποθετείται στο μεταίχμιο Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.

Ο Θεός δεν είναι η αιτία των δεινών που συμβαίνουν ξαφνικά στον Ιώβ

Αποτελεί διδαχή του βιβλίου του Ιώβ το ότι ο Θεός δεν είναι η αιτία των δεινών που συμβαίνουν ξαφνικά στον Ιώβ, και πέρα από αυτόν, στους ανθρώπους.

Ο Ιώβ, βέβαια, σε όλο το βιβλίο, φαίνεται να βλέπει στον Θεό τον δημιουργό αυτών που του έχουν συμβεί. Αυτό μαρτυρεί τη βαθιά πίστη του στον Θεό, την αφοσίωσή του σ’ Αυτόν, τον σεβασμό στην παντοδυναμία Του, την ελπίδα του στο πρόσωπό Του. Η συγκεκριμένη στάση μαρτυρείται και από το γεγονός ότι ο Ιώβ, ενώ θεωρούσε ότι ο Θεός βρίσκεται στην αρχή αυτών που του συμβαίνουν, αρνείται να Τον κατηγορήσει, να αμφισβητήσει τη δικαιοσύνη και την αγαθότητά Του, και να ξεσηκωθεί εναντίον Του.

Ομιλία περί της διψώσης για τον Θεό ψυχής. Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

Συναξάριον τοῦ Πεντηκοσταρίου.

Τῇ Τετάρτῃ τοῦ Παραλύτου, τὴν τῆς Μεσοπεντηκοστῆς ἑορτάζομεν ἑορτήν.

Στίχ. Ἑστὼς διδάσκει τῆς Ἑορτῆς ἐν μέσῳ,

Χριστὸς Μεσσίας τῶν διδασκάλων μέσον.

Ομιλία

περί της διψώσης για τον Θεό ψυχής

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς

ἐδίψησεν ἡ ψυχή μου πρὸς τὸν Θεόν, τὸν ἰσχυρόν, τὸν ζῶντα· πότε ἥξω καὶ ὀφθήσομαι τῷ προσώπῳ τοῦ Θεοῦ; (Ψαλμός 41:2).

Όταν στην καρδιά του ανθρώπου λάμπει έστω και μια μόνο σπίθα αγάπης για τον Θεό, δεν πρέπει να τη σβήσει αλλά να την αφήσει να καίει, και τότε θα δει ένα θαύμα.

Η μικρή αυτή σπίθα θα φουντώσει σε μια δάδα με απερίγραπτη λάμψη και το φως και η ζεστασιά της θα είναι πολύ μεγάλη. Στο φως της αγάπης του για τον Θεό ο άνθρωπος θα νιώθει τη ζωή του σε αυτόν τον κόσμο σαν σκοτάδι· και από τη ζεστασιά της αγάπης του για τον Θεό, θα νιώθει μια άσβεστη δίψα για Αυτόν, δίψα να είναι πιο κοντά στον Θεό, δίψα να δει τον Θεό.

ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

ΑΓΙΑ ΕΙΡΗΝΗ Η ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Στη χορεία των Μεγαλομαρτύρων ανήκουν και οι γυναίκες Μεγαλομάρτυρες, οι οποίες συναγωνίστηκαν επάξια σε ηρωισμό και ομολογιακό φρόνιμα τους άνδρες Μεγαλομάρτυρες. Μια από τις πλέον ένδοξες γυναίκες Μεγαλομάρτυρες είναι και η αγία Ειρήνη.

        Έζησε τον 4^ο αιώνα. Καταγόταν από την πόλη Μαγεδών της Περσίας. Ο πατέρας της ονομαζόταν Λικίνιος, έπαρχος της περιοχής και η μητέρα της Λικινία. Ανήκαν στην ειδωλολατρική (πυρολατρική) θρησκεία του Ζωροαστρισμού. Απέκτησαν μια όμορφη και χαριτωμένη κόρη, την οποία ονόμασαν Πηνελόπη. Από μικρή έδειχνε ασυνήθιστη ευστροφία και ήταν στολισμένη με χαρίσματα. Οι πλούσιοι γονείς της φρόντισαν να της παράσχουν όλα τα εφόδια για να γίνει ολοκληρωμένη προσωπικότητα. Προσέλαβαν έναν σοφό δάσκαλο, τον Απελλιανό, στον οποίο ανέθεσαν την ανατροφή της, διδάσκοντάς της την κατά κόσμο σοφία. 

      Συχνά η οικογένειά της διέμενε σε πολυτελή εξοχικό πύργο. Την ακολουθούσε και ο δάσκαλός της, ο οποίος δίδασκε στην μικρή στους μεγάλους και πανέμορφους κήπους, κάτω από τα σκιερά δένδρα και τα μυρωδάτα άνθη. Τα έπιπλα της έπαυλης ήταν χρυσαφένια, ενώ πολυπληθείς δούλοι τους προσέφεραν τις υπηρεσίες τους. 

Αποκαλύψεις και προρρήσεις του αγίου Πορφυρίου

Αποκαλύψεις και προρρήσεις του αγίου Πορφυρίου

Ήταν χειμώνας του έτους 1988 – διηγείται ο κ. Μυτιληναίος Γεώργιος, Θεολόγος από την Θεσσαλονίκη –. Ο κ. Σάκκος μου έδωσε ένα πακέτο με κασσέττες από ομιλίες του και ένα δοχείο με τυρί φέτα, για να τα πάω μόλις μπορέσω στο Μήλεσι. Πήρα μαζί μου και έναν φοιτητή της Ιατρικής. Φτάσαμε στις 14:30 και μας είπανε πως ο Γέροντας Πορφύριος ξεκουράζεται. Στις 17:00 το απόγευμα μας δέχτηκε. Ήταν καθιστός στο κρεββάτι. Μέσα στο κελλάκι του υπήρχε αφόρητη ζέστη λόγω της ασθένειάς του. Με τα δύο του χέρια έπιασε τους καρπούς μας. Σε εμένα έπιασε τον καρπό μου με το αριστερό του χέρι. Τα χέρια του ήταν καλυμμένα με πανιά. Μας ρωτούσε γενικά πράγματα, από πού είμαστε, τι δουλειά κάνουμε, ή τι σπουδάζει ο νεαρός κ.ά… Έκανε 3-4 ερωτήσεις σε εμένα και μετά με άφηνε και έκανε 3-4 ερωτήσεις στον φοιτητή.

– Πόσα παιδιά έχεις;

Άγιος Εφραίμ ο Μεγαλομάρτυρας και θαυματουργός

Ο Άγιος Εφραίμ, κατά κόσμο Κωνσταντίνος Μόρφης, γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 14 Σεπτεμβρίου 1384 μ.Χ. σε ειδυλλιακή τοποθεσία , κοντά στον Ληθαίο ποταμό. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε μικρή ηλικία μαζί με τα άλλα εφτά αδέλφια του, τη δε φροντίδα τους, μετά τον Θεό, ανέλαβε η ευσεβής μητέρα του. Σε ηλικία 14 ετών, για να αποφύγει τον εξισλαμισμό και τα γενιτσαρικά σώματα, εισήλθε στην ακμάζουσα τότε σταυροπηγιακή Ιερά Μονή του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου του όρους των Άμωμων (Καθαρών) της Αττικής.

Ο Άγιος Εφραίμ ακολούθησε με ένθεο ζήλο τον Χριστό, και διέπρεψε με την λαμπρότητα της ζωής του και τους πόνους της αθλήσεως του στο ορός των Άμωμων Αττικής (Περιοχή Νέας Μάκρης). Αξιώθηκε ακόμα να λάβει το μέγα Μυστήριο της Ιεροσύνης και το χάρισμα να υπηρετεί το άγιο θυσιαστήριο, σαν άγγελος Θεού, με φόβο Θεού και πολλή κατάνυξη.

Το 1416 μ.Χ. οι Τούρκοι εισέβαλαν και λεηλάτησαν την Αττική και ανάγκασαν το Δούκα των Αθηνών να δηλώσει υποταγή στο Σουλτάνο. Το 1424 μ.Χ. οι Τούρκοι εισέβαλαν βιαίως στη Μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και έσφαξαν όλους τους Πατέρες της Μονής. Ο Άγιος απουσίαζε στη σπηλιά του πάνω στο βουνό για προσευχή και μόλις επέστρεψε αντίκρισε έντρομος τα πτώματα των Πατέρων. Αφού τους έθαψε, ακολούθως θρήνησε γοερώς.

Πατήρ Βασίλειος ο θαυματουργός (Δ’)

Πατήρ Βασίλειος ο θαυματουργός (Δ’)

Τα πολλά θαύματα που ενεργούσε ο Θεός μέσω του παπα-Βασίλη έγιναν γνωστά σε όλη την Καππαδοκία και έτρεχαν πολλοί κοντά του να θεραπευθούν. Αυτό όμως έγινε αιτία να τον φθονήσουν μερικοί, γιατί νόμιζαν ότι πλούτησε, ενώ αυτός δεν έπαιρνε χρήματα. Πήγαν λοιπόν και τον διέβαλαν στον Μητροπολίτη Καισαρείας κατηγορώντας τον ότι είναι μεγάλος φακίρης και κάνει μάγια στους αρρώστους. Ο Μητροπολίτης δεν εξέτασε ακριβώς αν ευσταθούν αυτές οι συκοφαντίες, τις πίστεψε και τιμώρησε με αργία τον παπα-Βασίλη. Έπαυσε πλέον να λειτουργή και να διαβάζη ευχές σε αρρώστους. Η Εκκλησία του χωριού τους, ο ναός του αγίου Γεωργίου, τις Κυριακές και εορτές έμενε αλειτούργητη. Η αργία κράτησε τρεις μήνες και λύθηκε ως εξής:

Από το Συναξάρι – Ο βίος της Αγίας Ειρήνης

5 Μαΐου

Κατά τους χρόνους του αγίου Κωνσταντίνου του Μεγάλου, ο βασιλιάς της πόλεως Μαγεδώνος (στην Περσία), Λικίνιος, είχε μία θυγατέρα εξαιρετικής ομορφιάς, ονόματι Πηνελόπη. Για να την προστατεύσει από την διαφθορά του κόσμου, την είχε κλείσει από την ηλικία των έξι χρόνων σε υψηλό και απροσπέλαστο πύργο, όπου την περιέβαλλε με αφάνταστη πολυτέλεια και ανέσεις. Την υπηρετούσαν δεκατρείς θεραπαινίδες και την μόρφωσή της είχε αναλάβει ένας πάνσοφος γέροντας, ονόματι Απελλιανός. Μία ημέρα, η κόρη είδε ένα περιστέρι να μπαίνει στον πύργο, κρατώντας στο ράμφος του ένα κλαδί ελιάς που ήλθε να αποθέσει πάνω σε ένα χρυσό τραπέζι.

Στο ίδιο μέρος ήλθε κατόπιν ένας αετός να αφήσει ένα στεφάνι από άνθη που κρατούσε στα γαμψόνυχά του, και τέλος ένα αποκρουστικό μαύρο κοράκι έφερε εκεί ένα φίδι. Η Πηνελόπη ρώτησε να μάθει από τον δάσκαλο της την σημασία των σημείων αυτών και εκείνος της εξήγησε ότι έμελλε να λάβει το βάπτισμα, σύμβολο του οποίου ήταν το κλαδί ελιάς, και αφού αντιμετώπιζε κατόπιν δοκιμασίες και θλίψεις θα κέρδιζε τον βασιλικό στέφανο του μαρτυρίου.

Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΘΕΟΥ» (Αναφορά σε μια βλάσφημη αίρεση και επικίνδυνη σέκτα)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 4^η Μαΐου 2026

 

Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΘΕΟΥ»

(Αναφορά σε μια βλάσφημη αίρεση και επικίνδυνη σέκτα)

 

       Όπως έχουμε τονίσει και αποδείξει στις ανακοινώσεις μας, ο σύγχρονος κόσμος βιώνει μια πρωτοφανή πνευματική σύγχυση, παρά το γεγονός ότι βρισκόμαστε στον 2^1ο αιώνα, όπου κυριαρχεί ο ορθολογισμός και ο θετικισμός. Είναι προφανές ότι ο σημερινός άνθρωπος αποστασιοποιημένος  από την ζωογόνο χάρη του Θεού και στερημένος από τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, βιώνει μια θανατερή μοναξιά και αναζητά την λύτρωση εκεί που δεν υπάρχει, στις σύγχρονες πλάνες. Έτσι γίνεται αποδέκτης κάθε κακοδοξίας, όσο παράλογη και αν είναι. 

     Ανάμεσα στην πληθώρα των σύγχρονων πλανών είναι και αυτή της λεγομένης «Εκκλησίας του Παντοδυνάμου Θεού» (The Church of Almighty God), γνωστή και ως «Αστραπή της Ανατολής», η οποία ξεπήδησε μέσα από τα σπλάχνα του κατακερματισμένου αιρετικού Προτεσταντισμού και η οποία ανήκει στις πλέον κακόδοξες σύγχρονες αιρέσεις. 

Αναγόρευση του Σεβασμ. Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου σε Επίτιμο Διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

 

Αγαπητοί μας συνάδελφοι/σες και φίλοι/ες, 

 

Σας ενημερώνουμε ότι αύριο Τρίτη το Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας και Χριστιανικού Πολιτισμού, θα αναγορεύσει σε Επίτιμο Διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής του Τμήματος, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεο.

Η τελετή θα πραγματοποιηθεί, αύριο Τρίτη, 5 Μαΐου 2026 και ώρα 12:00, στην Αίθουσα Τελετών του Παλαιού Κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. "Αλέξανδρος Παπαναστασίου".

Τον έπαινο του τιμωμένου θα εκφωνήσει o Καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Π. Χρήστου.

Μετά την αναγόρευσή του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Ιερόθεος θα μιλήσει με θέμα:

 

"Σπουδή στη Θεολογία της Εκκλησίας".

 

Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Γ’)

Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Γ’)

Σαν Πνευματικός ο π. Ιωσήφ τελούσε με προσοχή και θείο φόβο το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως. Δεχόταν όλους, όσοι έρχονταν σ’ αυτόν, οποιαδήποτε ημέρα και ώρα. Έκανε την εξομολόγηση, χωρίς βιασύνη, για να μη μείνει έστω κι ένα αμάρτημα ανεξομολόγητο.

Ο π. Ιωσήφ ήταν πράγματι πολύ φλογερός και προσεκτικός στο πνευματικό του έργο. Ουδέποτε γελούσε. Δεν ήξερε να μιλά ωραία, ούτε πολύ, ούτε με καλολογίες. Ήξερε όμως να προσεύχεται πολύ, να σιωπά και να διδάσκει τους άλλους νύκτα και ημέρα με τη ζωή του και τα έργα του.

Στην εξομολόγηση ζητούσε από τον καθένα βαθειά ταπείνωση, ομολογία της προσωπικής του ενοχής για όσα έκανε, δάκρυα, ειλικρινή εξαγόρευση και προπαντός αποφασιστικότητα να μην επαναλάβει τα ίδια. Μετά την εξομολόγηση, η οποία μπορούσε να διαρκέσει μέχρι δύο ώρες, έδινε στους εξομολογημένους τις κατάλληλες συμβουλές.

Οι αντιστασιακοί Αρχιεπίσκοποι. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οι αντιστασιακοί Αρχιεπίσκοποι

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Συμπληρώθηκαν 85 χρόνια από την είσοδο των χιτλερικών στρατευμάτων στην Αθήνα και τη γενναία στάση του τότε Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου. Συμπληρώθηκαν επίσης 80 χρόνια από την παραίτηση του διαδόχου του, Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, από τη θέση του Αντιβασιλέως, η οποία του είχε ανατεθεί ομοφώνως από τα τότε Κόμματα και τους Συμμάχους. Και οι δύο προσέφεραν σημαντικά στην αντίσταση των Ελλήνων έναντι των εισβολέων και μένουν στην ιστορία χρονολογικά ως ο πρώτος και ο τελευταίος των αντιστασιακών.

Ὑπάρχουν θαυματουργοὶ εἰκόνες; Θεοδωρόπουλος Ἐπιφάνιος Πρεσβύτερος(+)

Ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν λατρεύομεν τὰς Εἰκόνας, οὔτε τοὺς Ἁγίους, οὔτε τοὺς Ἀγγέλους, οὔτε αὐτὴν τὴν Παναγίαν Μητέρα τοῦ Κυρίου. Μόνον τὸν ἐν Τριάδι Θεὸν λατρεύομεν. Τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. 

Τιμῶμεν καὶ δοξάζομεν τοὺς Ἁγίους, τοὺς Ἀγγέλους, καὶ περισσότερον πάντων τὴν «Τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ», τὴν Ἀειπάρθενον καὶ Παναγίαν Μητέρα τοῦ Σωτῆρος μας, ἀλλὰ λατρείαν δὲν ἀπονέμομεν οὔτε εἰς τὰ πρόσωπά των οὔτε εἰς τὰς Εἰκόνας των. Ἄλλο ἡ τιμὴ καὶ ὁ σεβασμὸς καὶ ἄλλο ἡ λατρεία.

Ὁ λαός μας, καθὼς καὶ ἄλλοι Ὀρθόδοξοι λαοί, θεωροῦν μερικὰς Εἰκόνας ὡς θαυματουργούς. Εἶναι αὐτὸ ἀλήθεια; Ὑπάρχουν ὅμως θαυματουργοὶ Εἰκόνες; Ἤ μᾶλλον: Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν Εἰκόνες θαυματουργοί, Εἰκόνες ποὺ κάμνουν θαύματα;

Ο Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς, κύρ Φώτης Κόντογλου.

Τοῦτος ὁ ὑλικὸς κόσμος εἶναι τὸ βασίλειο τοῦ Χρόνου, ποὺ τὸν κάνει ν᾿ ἀνθίζει καὶ νὰ μαραίνεται ἀδιάκοπα. Ἡ φθορὰ εἶναι ὁ σκληρὸς νόμος ποὺ ἔβαλε ἀπάνω του τοῦτος ὁ τύραννος. Μ᾿ αὐτὴ τὴν ἄσπαστη ἁλυσίδα βαστᾷ καὶ τὸν ἄνθρωπο, σκλάβο ἀνήμπορον κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του...

 

Μόνο μία ἐλπίδα ὑπάρχει γι᾿ αὐτόν, νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὴ φθορά: ὁ Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς.

 Ἐκεῖνος ποὺ πάτησε τὸν θάνατο καὶ ποὺ εἶπε: «ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ κἂν ἀποθάνῃ ζήσεται. Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς. Ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα»!

 

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ κλειδοκράτορας τοῦ μυστικοῦ κόσμου, λέγει: «Ἡ κτίσις ὑποτάχθηκε στὴ ματαιότητα, ἄθελά της, μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς κι αὐτὴ ἡ κτίση θὰ λευτερωθεῖ ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς φθορᾶς, στὴν ἐλευθερία τῆς δόξας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ γνωρίζουμε, πὼς ὅλη ἡ κτίση ἀναστενάζει καὶ πονᾷ μαζί μας ὡς τώρα. Κι ὄχι μοναχὰ ἡ κτίση, ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ποὺ ἔχουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μέσα μας, ἀναστενάζουμε, περιμένοντας τὴν υἱοθεσία (δηλ. νὰ γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ), ἤγουν νὰ λυτρωθεῖ τὸ σῶμα μας ἀπὸ τὴ φθορά». Κι ἀλλοῦ λέγει: «Ἂν κατοικεῖ μέσα σας τὸ Πνεῦμα Ἐκείνου ποὺ ἀνάστησε τὸν Ἰησοῦ, Αὐτὸς ποὺ ἀνάστησε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τοὺς νεκρούς, θὰ ζωοποιήσει τὰ θνητὰ σώματά σας μὲ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ κατοικεῖ μέσα σας».

Χριστέ μου, ακόμα μέ ανέχεσαι;;;...

Επί τουρκοκρατίας, κάποιος γεωργός έκανε ανακομιδή τά λείψανα τού αδερφού του. Ανοίγοντας όμως τόν τάφο, τόν βρήκε τυμπανιαίο (άλιωτο καί πρησμένο)!

Το μυαλό του πήγε σε ένα γεγονός, όταν ακόμα ο αδερφός του ήταν εν ζωή. Είχε έρθει σε ρήξη με τον Αρχιερέα και μάλιστα τον εξύβρισε. Τότε ο Αρχιερέας τον καταράστηκε...

Από τότε είχαν περάσει αρκετά χρόνια και στο μεταξύ ο αρχιερέας αυτός είχε φύγει από την Ορθοδοξία και πέρασε στον Ισλαμισμό! Ο γεωργός τον αναζήτησε και όταν τον βρήκε, τον εξιστόρησε όλα τα περιστατικά. Ο Αρχιερέας τα θυμήθηκε, αλλά αρνήθηκε να διαβάσει ευχή στον τάφο του αδερφού του, μιας και άλλαξε θρησκεία και ήταν πια Ισλαμιστής.

Ο αδερφός τότε πέφτει στα πόδια του και τον εκλιπαρεί μετά δακρύων. Μετά από πολλά, ο πρώην Αρχιερέας εκάμφθη και ζήτησε να του βρει κρυφά ένα πετραχήλι, γιατί άμα μαθευόταν αυτό που πάνε να κάνουν, θα τους έκοβαν οι Τούρκοι το κεφάλι.

«Πρώτος μεταξύ ίσων»: ερμηνεύοντας τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριάρχη

Γράφουν οι Άρχοντες Οφφικιάλιοι της Μ.τ.Χ.Ε.

Orthodox Observer

Το ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι «πρώτος μεταξύ ίσων» είναι γνωστό σε πολλούς Ορθόδοξους χριστιανούς· αρκετοί, ωστόσο, δυσκολεύονται να εξηγήσουν τι ακριβώς μπορεί αυτό να σημαίνει. Ο καθιερωμένος αυτός χαρακτηρισμός εδράζεται στην Ορθόδοξη αντίληψη για τη φύση της Εκκλησίας, την ενότητά της, και σχετίζεται με τον τρόπο άσκησης της εκκλησιαστικής διακονίας. Πρόκειται για μια θεώρηση που έλκει την καταγωγή της από την αποστολική παράδοση και παραμένει έως σήμερα ζωντανή.