ΟΙ ΠΑΝΤΕΣ ΚΛΗΤΟΙ (Κυριακή Α΄ Λουκά)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Η κλήση των πρώτων αποστόλων τονίζεται εμφαντικά στο Ευαγγέλιο. Ο Χριστός συνάντησε την πρώτη τετράδα των μαθητών του, Ανδρέα και Πέτρο, Ιάκωβο και Ιωάννη, εν ώρα της εργασίας τους, «ήσαν γαρ αλιείς», μίλησε ενώπιόν τους περί της Βασιλείας του Θεού και τους κάλεσε να τον ακολουθήσουν. Και οι πρώτοι μαθητές, σαγηνευμένοι από όσα είδαν και άκουσαν, υπάκουσαν στο κάλεσμά του και «αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ»(Κυριακή Α΄ Λουκά).

Όλοι οι απόστολοι έγιναν «κλητοί Ιησού Χριστού», έλαβαν από το ίδιο το στόμα του Χριστού την κλήση να τον ακολουθήσουν και το έπραξαν αυτό με απόλυτη συνέπεια μέχρις εσχάτης πνοής. Προβάλλουν το γεγονός της κλήσης τους ως τεκμήριο της θεϊκής τους αποστολής και της αυθεντικότητας του κηρύγματός τους, όμως δεν παραλείπουν να τονίζουν ότι δεν είναι οι μόνοι κλητοί από τον Θεό. Μας υπενθυμίζουν ότι και όλοι εμείς, οι πιστοί, είμαστε «κλητοί Ιησού Χριστού». Ο Παύλος, π. χ., τιτλοφορούμενος «κλητός απόστολος Ιησού Χριστού διά θελήματος Θεού», επιστέλλει «πάσι… κλητοίς αγίοις». Είστε και σεις, λέει, οι αποδέκτες όλοι των επιστολών μου, «κλητοί Ιησού Χριστού» (Α΄ Κορ. 1, 1. Ρωμ. 1, 1-7).

Ευαγγελιστής Ιωάννης ο ηγαπημένος.

Ευαγγελιστής Ιωάννης ο ηγαπημένος.

Η Αγία μας Εκκλησία τον τίτλο «Θεολόγος τον έχει απονείμει μόνο σε τρεις αγιασμένες προσωπικότητες. Τον Άγιο Συμεών τον Νέο Θεολόγο, τον Άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο και στον Απόστολο και Ευαγγελιστή Ιωάννη τον Θεολόγο ο οποίος ονομάστηκε και «ο ηγαπημένος»..

Το σημερινό κείμενο είναι σ’ εκείνον, που είναι ο συγγραφέας του ( κατά χρονολογική σειρά ) τέταρτου Ευαγγελίου, του πλέον αναλυτικού. Έχει γράψει τρεις επιστολές και το βιβλίο της Αποκάλυψης.

Ο Ιωάννης υπήρξε αδελφός του Ιακώβου και γιός του ψαρά Ζεβεδαίου και της Σαλώμης, συγγενούς της Παναγίας. Ο ίδιος ασχολείτο με το ψάρεμα. Από τους γονείς τους οι δυο αδελφοί έμαθαν να σέβονται τον Θεό. Όταν ο Ιωάννης ο Πρόδρομος άρχισε να κηρύττει τα δυο αδέλφια έτρεξαν κοντά του και έγιναν μαθητές του. Μια μέρα ο Πρόδρομος βλέποντας τον Χριστό αναφώνησε  : «ίδε ο Αμνός του Θεού» (Ιωάν. 1,35-40). Αμέσως τα αδέλφια ακολούθησαν τον Χριστό και όταν ο Χριστός τους ρώτησε τι θέλουν απάντησαν ότι θέλουν να μάθουν που μένει. Η απάντηση του Κυρίου: : «έρχεσθε και ίδετε» (Ιωάν. 1,40). Ακολούθησαν τον Χριστό και έμειναν όλη την ημέρα μαζί του. Ο Ιωάννης αφάνταστα συγκινήθηκε, όπως και ο Ιάκωβος,. Γι’ αυτό πήραν την απόφαση να αφήσουν το ψάρεμα και ακολούθησαν τον Κύριο κατά την τριετή δημόσια δράση Του.

Κυριακή Αʼ Λουκά: Η μεγάλη ψαριά (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ε’ 1-11)

Δοτήρας κάθε αγαθού είναι ο Κύριος. Κι όλα τα δώρα του Θεού είναι τέλεια. Έχουν τέτοια τελειότητα, που κάνουν τους ανθρώπους να θαυμάζουν. Το θαύμα δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά ένα δώρο του Θεού, αξιοθαύμαστο. Οι άνθρωποι θαυμάζουν τα δώρα του Θεού, λόγω της τελειότητάς τους.

Αν οι άνθρωποι ζούσαν με την αγνότητα και την αναμαρτησία του παραδείσου, δε θα περίμεναν από το Θεό ν’ αναστήσει νεκρούς, να πολλαπλασιάσει τους άρτους ή να γεμίσει τα δίχτυα με ψάρια, για να πουν ύστερα: «Κοιτάξτε το θαύμα!» Θα το έλεγαν αυτό για κάθε πλάσμα του Θεού, κάθε στιγμή και με κάθε ανάσα της ζωής τους. Καθώς όμως οι άνθρωποι συνήθισαν στην αμαρτία, κάθε θαύμα από τ’ αναρίθμητα που κάνει ο Θεός στον κόσμο, έχει γίνει για τους ανθρώπους συνηθισμένο θέμα. Για να μη μείνουν τα θέματα αυτά όμως τελείως απαρατήρητα, για να μην υποβιβαστούν εντελώς, ο Θεός με την ευσπλαχνία Του προς τον άρρωστο άνθρωπο του δίνει ένα ακόμα θαύμα από τ’ αμέτρητα που του έχει δωρίσει, για να τον ξυπνήσει από τη σκοτεινή και ψυχοφθόρα συνή­θεια να μη βλέπει κάτι υπερφυσικό στα θαύματα.

Περὶ τοῦ ὁσίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Περὶ τοῦ ὁσίου Σιλουανοῦ τοῦ Ἀθωνίτου

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ὅταν κάποιος ἐπισκεφθῆ τὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ δεῖ τοὺς ταπεινοὺς καλογήρους, μπορεῖ νὰ συλλογισθῆ καὶ νὰ σκεφθῆ ὅτι αὐτοὶ ζοῦν τεμπέλικη ζωὴ καὶ χωρὶς σκοπό. Αὐτὸ φαίνεται ἔτσι, ὅταν κάποιος βλέπει τὰ πράγματα ἐξωτερικά. Γιατί λίγοι εἶναι ἐκεῖνοι ποὺ θὰ μποροῦσαν νὰ καταλάβουν τὸ φοβερὸ καὶ χωρὶς διακοπή πόλεμο ποὺ γίνεται μέσα στὶς ψυχὲς τῶν μοναχῶν.

Αὐτὸς ὁ πόλεμος εἶναι σχεδὸν ὑπερφυσικός, ἀόρατος καὶ (διεξάγεται) ὄχι μόνο ἐναντίον τῶν δαιμονικῶν δυνάμεων τῶν ἀρχόντων τοῦ σκότους, ἀλλὰ γιὰ τοὺς ἀρχάριους καὶ ἐναντίον τῆς σαρκός, δηλαδὴ κατὰ τῆς σαρκικῆς ἐπιθυμίας καὶ τῶν παθῶν.

Στὰ γραπτά του ὁ πατὴρ Σιλουανὸς περιγράφει πὼς αὐτὸς ὁ πόλεμος τὸν ἔφερε στὴν ἀπόγνωση καὶ σχεδὸν μέχρι τὴν αὐτοκτονία. Ἡ Παναγία Θεοτόκος φανερώθηκε σ’ αὐτὸν ὅταν περνοῦσε τὸ δυσκολότερο πόλεμο κατὰ τῶν παθῶν καὶ τὸν ἀπεκάθηρε ἀπὸ τὶς ἀκαθαρσίες, τὶς σαρκικὲς ἐπιθυμίες καὶ τοὺς λογισμούς. Ὁ Χριστὸς φανερώθηκε σ’ αὐτὸν καὶ τὸν ἐνδυνάμωσε, ὥστε νὰ νικήση καὶ νὰ βασιλεύση ἐπάνω στοὺς γήινους λογισμοὺς καὶ τὰ πονηρὰ πνεύματα. Καὶ ἔτσι ἀφοῦ πέρασε ἕνα τέταρτο αἰῶνος μὲ δυνατὸ καὶ κοπιαστικὸ πόλεμο, ἔφθασε στὴ νίκη. Ἐνῶ μέχρι τότε ἀναζητοῦσε τὸν Θεό, ἔφθασε στὴν θεογνωσία, καὶ ἀπὸ μαθητής, ἔγινε δάσκαλος.

Προς αδιέξοδο οι συζητήσεις για τη Μονή Σινά!

Δημήτρης Αλεξόπουλος | ΤΑ ΝΕΑ

Σε αδιέξοδο, χωρίς συγκεκριμένη χρονική προοπτική για το άμεσο μέλλον, έχουν οδηγηθεί οι συνομιλίες της σιναϊτικής αδελφότητας με την αιγυπτιακή κυβέρνηση για το νομικό και θεσμικό πλαίσιο που θα διέπει στο μέλλον τη Μονή Αγίας Αικατερίνης στο Σινά.

Οι εκατέρωθεν προτάσεις που ανταλλάσσονταν από τις αρχές Ιουνίου και είχαν σχηματοποιηθεί σε έναν κεντρικό άξονα συμφωνίας μέχρι τα τέλη Ιουλίου, δείχνουν να αποτελούν – μέχρι στιγμής – κενό γράμμα, αφού η οριστικοποίηση των εκκρεμοτήτων σχετικά με ορισμένα αγροτικά ακίνητα, μετά την τελευταία χρονικά αντιπρόταση των Αιγυπτίων αρχές Αυγούστου, δεν έγινε ποτέ και έτσι η συμφωνία δεν έχει οριστικοποιηθεί σε ένα πλήρες και ενιαίο corpus.

Ο προβληματισμός και η ανησυχία σε Αθήνα και Κάιρο είναι έντονος, αλλά κινείται πάντα στο προσεκτικό πλαίσιο που οριοθετείται από τις καλές διμερείς σχέσεις Ελλάδας και Αιγύπτου.

Χριστιανικὸς Σιωνισμός: ὅταν ἡ γεωπολιτικὴ μεταμφιέζεται εἰς θεολογίαν

Τοῦ κ. Ν. Ρωμανοῦ, θεολόγου

Ὁ Χριστιανικὸς Σιωνισμός εἶναι ἕνα σύγχρονο προτεσταντικὸ ρεῦμα, ἰδιαίτερα ἰσχυρὸ στὸν εὐαγγελικὸ κόσμο τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν, τὸ ὁποῖο ὑποστηρίζει ὅτι τὸ ἑβραϊκὸ ἔθνος καὶ ἡ γῆ τοῦ Ἰσραὴλ ἐξακολουθοῦν νὰ κατέχουν ἕνα ἰδιαίτερο καὶ ἀποφασιστικὸ ρόλο στὸ σχέδιο τοῦ Θεοῦ.

Ὁ Χριστιανικὸς Σιωνισμὸς διαβάζει πολλὲς προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης κυριολεκτικὰ καὶ πολιτικά, σὰν νὰ ἀποτελοῦν ἕνα θεόπνευστο γεωπολιτικὸ χάρτη τῆς Μέσης Ἀνατολῆς. Ἡ ἐπιστροφὴ τῶν Ἑβραίων στὴν Παλαιστίνη, ἡ ἵδρυση τοῦ κράτους τοῦ Ἰσραὴλ καὶ οἱ σύγχρονες πολιτικὲς ἐξελίξεις ἀντιμετωπίζονται ἔτσι ὡς ἐκπλήρωση προφητειῶν.

Ἀλλὰ ἐδῶ προκύπτει ἕνα θεμελιῶδες θεολογικὸ ἐρώτημα: ποῦ βρίσκεται ὁ Χριστὸς μέσα σὲ αὐτὴ τὴν ἑρμηνεία;

Ο Γέρων Ευθύμιος της Καψάλας για την αγιορειτική έκδοση ” Διαχρονική Μαρτυρία στους Αγώνες υπέρ της Πίστεως ” – “”” Εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος μέ τίς ἀποφάσεις αὐτές καί τά κείμενα. Αὐτό εἶναι τό φρόνημα τῶν Πατέρων μας καί ἡ Παράδοση τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἔτσι δείχνουμε τή στάση μας ἀπέναντι στούς ἑτεροδόξους καί στήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. “””

ΓΝΩΣΤΟΠΟΙΗΣΗ

Ἐκ μέρους τοῦ Γέροντος Εὐθυμίου, τῆς Ἱερᾶς Καλύβης Ἀναστάσεως Καψάλας Ἁγίου Ὄρους, καί μέ ἀφορμή σχετικές συζητήσεις γνωστοποιεῖται τό ἑξῆς ὡς πρός τό τεῦχος τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων» «Ἅγιον Ὄρος: Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως».

” Ἡ πρόσφατη ἔκδοση τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων «Ἅγιον Ὄρος : Διαχρονική μαρτυρία στούς ἀγῶνες ὑπέρ τῆς Πίστεως» (Ἅγιον Ὄρος 2014) ἀποτελεῖ πολύ καλή ἔκδοση καί σωστή ἀναφορά στίς παλαιές ἀποφάσεις τῆς Ἱερᾶς Κοινότητος καί στά ὁμολογιακά κείμενα τῶν ὁσιολογιωτάτων Ἡγουμένων καί παλαιῶν Γεροντάδων. Εἶμαι ἀπολύτως σύμφωνος μέ τίς ἀποφάσεις αὐτές καί τά κείμενα. Αὐτό εἶναι τό φρόνημα τῶν Πατέρων μας καί ἡ Παράδοση τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Ἔτσι δείχνουμε τή στάση μας ἀπέναντι στούς ἑτεροδόξους καί στήν παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ἄν ἐμεῖς ἀλλάξουμε τώρα τό φρόνημά μας, θά προδώσουμε τούς Πατέρες, τούς Γεροντάδες μας. Αὐτή εἶναι ἡ συνείδηση τοῦ Ἁγίου Ὄρους “

Ναυπάκτου Ιερόθεος: Η προσωκρατική φιλοσοφία και η δυτική σκέψη

Του Σεβ. Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου Ιεροθέου

Ὅταν γίνεται λόγος γιά προσωκρατική φιλοσοφία ἐννοεῖται ἡ περίοδος πού ἐκτείνεται ἀπό τόν 6ο αἰῶνα π.Χ. μέχρι τήν ἐμφάνιση τοῦ Σωκράτη στά μέσα καί τέλη τοῦ 5ου αἰῶνα π.Χ. Πρόκειται γιά μιά βραδεία σταδιακή ἐξέλιξη ἀπό τήν μυθική ἀντίληψη στήν ὀρθολογιστική σκέψη.

1. Ἡ σημασία τῆς προσωκρατικῆς φιλοσοφίας

Πρίν τόν 6ο αἰῶνα ἐπικρατοῦσε ἡ μυθολογία, ἀπό τόν 6ο ἕως τέλη τοῦ 5ου αἰῶνος ἐπικρατεῖ ἡ προσωκρατική φιλοσοφία, ἀπό τήν ὁποία δίνεται προτεραιότητα στήν φύση καί τόν λόγο, κατά τόν 5ο αἰῶνα, μέ τήν ἐμφάνιση τοῦ Σωκράτη, δόθηκε προτεραιότητα στόν ἄνθρωπο, δηλαδή στράφηκε τό ἐνδιαφέρον ἀπό τήν φύση στήν ἠθική φιλοσοφία, ὁπότε ἀρχίζει ἡ λεγομένη Ἀττική φιλοσοφία μέ τόν Σωκράτη, τόν Πλάτωνα καί τόν Ἀριστοτέλη. Τό σημαντικό εἶναι ὅτι ὅλοι σχεδόν οἱ προσωκρατικοί φιλόσοφοι εἶναι Ἴωνες καί ἡ προσωκρατική φιλοσοφία ἀναπτύσσεται στά παράλια τῆς Μικρᾶς Ἀσίας καί τήν Κάτω Ἰταλία, καί μόνον κατά τό τέλος τοῦ 5ου αἰῶνος καί τόν 4ο αἰῶνα π.Χ. κέντρο τῆς φιλοσοφικῆς σκέψης γίνεται ἡ Ἀθήνα.

Χαιρόταν να χαρίζει ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης. Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Χαιρόταν να χαρίζει ο όσιος Γεώργιος Καρσλίδης Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†) 

Το 1948 πήγαν να επισκεφθούν τον όσιο Γέροντα μία βαφτιστικιά του με τον εξάδελφό της. Ο δάσκαλος του παραπλήσιου χωριού της Σίψας του είπε ότι του πηγαίνει κάποιους γνωστούς του και θέλει δώρο. Ο όσιος του είπε: «Γιατί θέλεις δώρο, επειδή μου φέρνεις τη βαφτιστικιά μου, την τσιγγάνα;» (αστειευόμενος το είπε, γιατί ήταν μελαχροινή).

Όταν μπήκαν στην εκκλησία, η γυναίκα είδε ένα πολύ ωραίο μαξιλάρι πάνω στον δεσποτικό θρόνο και το επεθύμησε. Όταν κάθησαν στο κελλί του, έφερε ο όσιος και έστρωσε μπροστά τους τρία όμορφα χαλάκια. Το ένα πολύ άρεσε στη γυναίκα και μονολόγησε μέσα της: «Αχ και να μου το δώριζε…». Εκείνος τη σκέψη και την επιθυμία της γνώρισε· σε λίγο τύλιξε μόνος του το χαλάκι που πιο πολύ της άρεσε και το μαξιλάρι και της τα δώρισε.

Αγία Ευφροσύνη. Το σμαράγδι της Ορθοδοξίας.

Αγία Ευφροσύνη. Το σμαράγδι της Ορθοδοξίας.

Στο νέφος των Αγίων της Εκκλησίας μας ξεχωρίζει ένα πολύτιμο σμαράγδι. Είναι η Αγία Ευφροσύνη της οποίας ο επίγειος βίος δεν ήταν συνηθισμένος. Θαυμαστός μεν, αλλά ασυνήθιστος.

Γεννήθηκε στην Αλεξάνδρεια από γονείς πλούσιους, και φιλόθεους και ευσεβείς., οποίοι άργησαν να την αποκτήσουν. Είναι καρπός προσευχών, καλοσύνης και ελεημοσύνης. Όπως ο Ζαχαρίας και η Ελισάβετ έτσι και οι γονείς της καθημερινά προσεύχονταν στον Θεό να τους χαρίσει ένα παιδί. Ο Θεός εισήκουσε την προσευχή τους και τους χάρισε την Ευφροσύνη. Μια κόρη πολύ όμορφη και έξυπνη. Με μεγάλη αγάπη και επιμέλεια δώσανε στην Ευφροσύνη την αγάπη προς τον Χριστό, την αγνεία και την αρετή. Μεγάλωσε σε περιβάλλον πλούσιο αλλά διεφύλαξε την καρδιά της και δεν έγινε σκληρή και φιλοχρήματη.

Σε ηλικία 12 ετών μένει ορφανή από μητέρα και ο πατέρας της με μεγαλύτερο ζήλο την μεγαλώνει «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου». Οι αρετές της πολλαπλασιάζονται και αποφασίζει να αφιερωθεί στο νυμφίο Χριστό. Ο πατέρας της σε ηλικία 18 ετών αποφασίζει να την παντρέψει με ένα καλό νέο. Όμως, η Ευφροσύνη έχει πάρει την απόφαση να ζήσει εν παρθενία.

Ὁ Νεοελληνικὸς Διαφωτισμός. Ὅταν ἡ Εὐρώπη ἔγινε μέτρο τοῦ Ἑλληνισμοῦ

Δημοσθένης Μιχόπουλος 

Ὁ Νεοελληνικὸς Διαφωτισμὸς παρουσιάζεται συνήθως μέσα ἀπὸ τὸ δικό του ἑρμηνευτικὸ σχήμα: ἕνας λαὸς βυθισμένος στὴν ἀμάθεια συναντᾷ τὰ «φῶτα» τῆς Εὐρώπης, ἀνακαλύπτει τὸν ὀρθὸ λόγο, τὴν ἐπιστήμη καὶ τὴν πρόοδο καὶ ἀρχίζει νὰ γίνεται νεωτερικός.

Ἂν ὅμως κοιτάξουμε τὴν ἐποχὴ ἀπὸ τὴν πλευρὰ τοῦ ἴδιου τοῦ Γένους, τὸ γεγονὸς φαίνεται διαφορετικά. Ὁ ἑλληνικὸς κόσμος δὲν περίμενε τὸν 18ο αἰῶνα γιὰ νὰ γνωρίσει τὸν λόγο. Ἦταν ὁ κληρονόμος μιᾶς παράδοσης ποὺ εἶχε γεννήσει τὴ φιλοσοφία καὶ εἶχε διαλεχθεῖ ἐπὶ αἰῶνες μὲ τὴν ἀρχαία ἑλληνικὴ γραμματεία.

Διέθετε σχολεῖα, λόγους, μοναστήρια, βιβλιοθήκες καὶ μία ζωντανὴ ἐκκλησιαστικὴ καὶ κοινοτικὴ συγκρότηση.

Το Μεταναστευτικό αλλάζει το πολιτικό σκηνικό στην Ευρώπη

Κωνσταντίνος Χολέβας

Μεταξύ ακραίου εθνικισμού και αποτυχημένων διεθνισμών η Ευρώπη καλείται να βρει την ισορροπία

Η διαχείριση του Μεταναστευτικού διαμορφώνει νέο πολιτικό τοπίο στην Ευρώπη. Πολλοί προβλέπουν ότι η παραδοσιακή αντίθεση μεταξύ Δεξιάς και Αριστεράς θα αντικατασταθεί σταδιακά από το δίπολο: Ταυτότητα ή πολυπολιτισμικότητα.

Καταγράφω γεγονότα και τάσεις:

– Στη Γερμανία, η Εναλλακτική για τη Γερμανία προβάλλει ακραίες αντιδημοκρατικές απόψεις και συγκρούεται με τις θεσμοθετημένες χριστιανικές κοινότητες. Ανεβάζει τα ποσοστά της επενδύοντας, μεταξύ άλλων, στα λάθη προηγούμενων κυβερνήσεων στη διαχείριση του Μεταναστευτικού.

Η ΔΙΑΧΡΟΝΙΚΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Φιλοξενούμενος στο ραδιοφωνικό μας συναπάντημα ο κ. Κωνσταντίνος Χολέβας, ο οποίος παρουσιάζει το νέο έργο του με τίτλο "Η διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού". Μέσα σε 30 λεπτά συζήτησης με τον κ. Χολέβα, ταξιδεύουμε από την Αρχαία Ελληνιστική περίοδο στην Αυτοκρατορία της Ρωμανίας και από τα μαύρα χρόνια της Τουρκοκρατίας στο σήμερα, με ιδιαίτερη αναφορά στην Κύπρο. Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μην θέσουμε στον κ. Χολέβα τους προβληματισμούς μας για το μέλλον του Ελληνισμού.

“Η εν Χριστώ ζωή” Αγίου Ιωάννου της Κροστάνδης

“Ρίψε από επάνω σου την αθυμίαν, λιποψυχίαν και δειλίαν και πρόφερε το όνομα του Κυρίου χωρίς βίαν, ηρέμως και δυνατά”

Μάθε να προσεύχεσαι. Βίαζε τον εαυτόν σου εις την προσευχήν. Κατά αρχάς θα εύρης δυσκολίαν, ύστερον όμως όσον περισσότερον βιάζης τον εαυτόν σου, τόσον ευκολώτερον θα προσεύχεσαι. Εις την αρχήν όμως είναι πάντοτε αναγκαίον να βιάζη κανείς τον εαυτό του. Η καρδία μας κάθε ημέρα αποθνήσκει πνευματικώς. Και μόνον θερμή προσευχή συνοδευόμενη με δάκρυα την ζωογονεί και την κάμνει να αναπνέη πάλιν. 

Αν δεν προσευχώμεθα με αρκετήν πνευματικήν ζέσιν, εύκολα και ταχέως θα αποθάνωμεν πνευματικώς. Όταν κάποια εσωτερική ανησυχία σε εμποδίζει να προφέρης της προσευχής τας λέξεις κατά την θείαν ακολουθίαν, γνώριζε ότι αυτή η ανησυχία και αδυναμία είναι απάτη του εχθρού, του δαίμονος. Ρίψε από επάνω σου την αθυμίαν, λιποψυχίαν και δειλίαν και πρόφερε το όνομα του Κυρίου χωρίς βίαν, ηρέμως και δυνατά. Τοιουτοτρόπως θα καταβάλης την ανησυχίαν και αδυναμίαν σου και θα κερδίσεις θάρρος και δύναμιν. Τα πάντα είναι δυνατά δια εκείνους που πιστεύουν και εις τον Θεόν ελπίζουν. 

Διήγησις περί αγάπης πάνυ ωφέλιμος

Του μακαριστού π. Ανανία Κουστένη

Και το Μηναίο, στις 8, πάλι Σεπτεμβρίου, έχει μια πολύ ωραία και διδακτική ιστορία. Είναι μεγάλη, εγώ θα την πω, έτσι, συνοπτικά. Να ιδούμε πόσο κακό κάνει η έχθρα και η μνησικακία. Το να κρατάει κανείς έχθρα και μίσος. Ήταν στα Βυζαντινα χρόνια, στην Κωνσταντινούπολη, και μάλιστα στη μεγάλη εκκλησία, στην Αγιά Σοφία, ένας ιερέας κι ένας διάκονος, που ήσαν πάρα πολύ καλοί φίλοι. Μπήκε στη μεση, όμως, ο σατανάς, και τους έκαμε εχθρούς. Γι’ αυτό πάντα να προσέχομε τη ζωή μας και να αγρυπνούμε και να λέμε στον Κύριο, κάθε μέρα, την Κυριακή Προσευχή: «Και μη εισενεγκης ημας εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού». Κι έτυχε ο ιερέας να πεθάνει χωρίς να έχουν συγχωρηθεί και χωρίς να έχουν συμφιλιωθεί. Έμεινε ο διάκονος. Κι αυτό τον στενοχωρούσε. Δεν ήξερε τι να κάμει. Του ήταν βάρος μεγάλο. «Να φύγει ο παπάς και να μη συγχωρεθούμε; τι κρίμα;» Και κατηγορούσε μόνο τον εαυτό του. Και καλά έκανε. Χριστιανικό είναι αυτό και πιο ανάλαφρο. Και πήγε σ’ έναν πνευματικό και λέει: «Γέροντα, αυτό κι αυτό. Τι να κάνω;» Κι αυτός τον έστειλε στην έρημο, εκεί κοντά, στη Βιθυνία, που ήταν πολλοί ασκηταί και πολλοί άνθρωποι του Θεού, να τον οδηγήσει. Πήγε εκείνος, ο διάκονος, του είπε ο Γέροντας τι να κάμει. «Θα πας», λέει, «το βράδυ, αργά, έξω από τη μεγάλη εκκλησία. Την Αγία Σοφία. Κι ο πρώτος που θα ελθει, να τον πιάσεις από το χεράκι, να του το φιλήσεις, θα του δώσεις αυτό το γράμμα, και να του πεις ότι είναι από μένα, και θα του πεις και τον πόνο σου, να σε βοηθήσει».

Διηγήσεις του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

Διηγήσεις του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

Οι Μικρασιάτες, για να σωθούν οι εικόνες (όταν έβλεπαν ότι κινδύνευαν να αρπαχθούν από τους Τούρκους) τις έρριχναν μέσ’ την θάλασσα και έδιναν ευχές: “Να βγήτε στην ξηρά, να πάτε σε Μοναστήρια, να σας θυμιάζουν, να σας προσκυνούν και να δοξάζεται πάντα το όνομα του Θεού”. Ο Ιερέας στην Μικρά Ασία, έλεγε η μητέρα μου, όταν χτένιζε τα μαλλιά του, έβαζε πετσέτα και τις τρίχες τις μάζευε και τις έκανε φυλαχτό στο μαξιλάρι μέχρι να πεθάνη, ενώ εμείς σήμερα τις πετάμε.

Είχαμε στην Μ. Ασία, παιδιά μου, κτήματα, περιουσία, Μητροπολιτικούς ναούς, τ’ αφήσαμε.

Δεκατέσσερεις Αρχιμανδρίτες είχαμε στο σόι μας, Δεσποτάδες και, και, και πολλά. Τα σπίτια μας κλειδώσανε, δώσανε στον Τούρκο τα κλειδιά και φύγανε. Ήμουν ενάμισυ χρονών παιδάκι, μ’ έκρυψε η μάννα μου στην ποδιά της. Με σκέπασε να μην με σφάξουν οι Τούρκοι. Φύγαμε με σφαγή και με πολλή δυσκολία. Και είχε πάρει η μητέρα μου ένα σακκουλάκι με μια οκά σησάμι και λίγο ρακί, λέει: “Να δίνω τα παιδιά μου λίγο σησαμάκι στο στόμα τους”. Τι (άλλο) να πάρη; Γιατί (προηγουμένως) έγινε εξορία, πεθάναν οι παππούδες μας στην Άγκυρα και ήταν αγιασμένα μέρη. Άλλοι πεθάναν στην Άγκυρα, άλλοι σε άλλα μέρη (της Μ. Ασίας).

Δὲν ὑπάρχει μεγαλυτέρα φρίκη ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα ἄνευ τοῦ Χριστοῦ! Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Δεν ὑπάρχει μεγαλυτέρα φρίκη ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα ἄνευ τοῦ Χριστοῦ. Θὰ προτιμοῦσα νὰ εἶμαι εἰς τὴν κόλασιν εἰς τὴν ὁποίαν εἶναι ὁ Χριστὸς (μὲ συγχωρεῖτε διὰ τὸ παραδοξολόγημα!) παρὰ εἰς τὸν παράδεισον ποὺ δὲν ἔχει τὸν Χριστόν.

Διότι ὅπου δὲν εἶναι παρὼν ὁ Χριστός, ἐκεῖ τὰ πάντα μετατρέπονται εἰς κατάραν, εἰς πικρίαν, εἰς φρίκην· ἐκεῖ ἐπάνω εἰς τὴν μισοσβησμένην σπίθαν τῆς ἀνθρωπίνης αὐτοσυνειδησίας ἁπλώνεται τὸ ἀτελείωτον σκότος καὶ τὸ μαῦρον ἔρεβος, ἐκεῖ τὸ σῶμα μεταβάλλεται εἰς βαρὺ φορτίον καὶ ἡ ψυχὴ εἰς καταραμένον ζυγόν.

Ἐκεῖνος τὸν ὁποῖον ἐβασάνισε, καὶ ἐλάχιστα, τὸ μαρτύριον τοῦ ἀνθρώπου, πρέπει νὰ ἔχη αἰσθανθῇ τὴν ἀλήθειαν τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου: «Ὁ Θεὸς εὐλόγησεν ἡμᾶς ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ ἐν Χριστῷ» (Ἐφ. 1,3). Ἄνευ καὶ ἐκτὸς τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ τὸν ἄνθρωπον παρασύρουν οἱ σκοτεινοὶ ποταμοὶ τῆς κατάρας καὶ τοῦ κακοῦ.

Μόνον μέσα εἰς τὸν Γλυκύτατον Κύριον ἠσθάνθημεν καὶ ἐμάθαμεν, ὅτι αὐτὸς ὁ κόσμος εἶναι ἕνας πρόλογος διὰ τὸν ἄλλον· ὁ χρόνος εἶναι ἕνα προοίμιον διὰ τὴν αἰωνιότητα· ἡ ἐπίγειος ζωὴ εἶναι μία προετοιμασία διὰ τὴν αἰώνιον ζωὴν· τὸ ἐπίγειον ἀγαθὸν εἶναι ἡ ἀπαρχὴ τοῦ αἰωνίου ἀγαθοῦ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΕΞ ΑΓΑΡΗΝΩΝ, Ο ΒΡΑΧΩΡΙΤΗΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΕΞ ΑΓΑΡΗΝΩΝ, Ο ΒΡΑΧΩΡΙΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ανάμεσα στη χορεία των Νεομαρτύρων της Εκκλησίας μας υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι χαρακτηρίζονται: «εξ Αγαρηνών». Πρόκειται για πολλούς τούρκους μουσουλμάνους, οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, ασπάσθηκαν  τον Χριστιανισμό και αξιώθηκαν του μαρτυρίου. 

     Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος νεομάρτυρας Ιωάννης ο εξ Αγαρηνών, ο Βραχωρίτης, τούρκος στην καταγωγή, γιός του φημισμένου Σεΐχη της Κόνιτσας και δερβίσης, δηλαδή θρησκευτικός αρχηγός και δάσκαλος της περιοχής. Γεννήθηκε περί το 1780 στην Κόνιτσα και ονομαζόταν Χασάν. Ο πλούσιος και ευγενής πατέρας του φρόντισε να του εμπεδώσει τις αρχές του Ισλάμ και να σπουδάσει κοντά σε ξακουσμένους ιεροδιδασκάλους του Ισλάμ. Κατόπιν τον έστειλε στα Γιάννενα, όπου σε ηλικία είκοσι ετών έγινε και αυτός δερβίσης. Ο Αλή Πασάς εκτίμησε τα χαρίσματά του και τις ικανότητές του και τον έστειλε στον διοικητή της Αιτωλοακαρνανίας Γιουσούφ Αράπη, να υπηρετήσει στην αυλή του, στο Βραχώρι (σημερινό Αγρίνιο), ως δερβίσης. Εκείνος τον δέχτηκε με χαρά, διότι ήταν και φίλος του πατέρα του, αναθέτοντάς του την θρησκευτική επιστασία της περιοχής, διδάσκοντας το Κοράνιο και στηρίζοντας στους μουσουλμάνους. 

Μακαριστός π.Γεώργιος Φλωρόφσκι_Κανένας μέσα στην Εκκλησία δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του δάσκαλο. Ο μόνος Διδάσκαλος είναι ο Χριστός.

Μου αρέσει να μαθαίνω. Μου αρέσει να παραμένω in statu pupilari [σε κατάσταση μαθητείας]. Δεν είναι μήπως η ανώτερη βαθμίδα το να είσαι μαθητής, μαθητής του ενός και μόνου Κυρίου, του μόνου στον οποίο ανήκει δικαιωματικά ο τίτλος του Διδασκάλου; 

Κανένας μέσα στην Εκκλησία δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του δάσκαλο. Ο μόνος Διδάσκαλος είναι ο Χριστός. 

Όμως, και πόσα έχουν μείνει απραγματοποίητα!

 

Έγραψα λιγότερα από όσα όφειλα ή μπορούσα πιθανόν να γράψω. Και τώρα προφανώς είναι πιά πολύ αργά. Ελπίζω, όμως, ότι θα μου δοθεί ο χρόνος να συντάξω τη «θεολογική διαθήκη» μου και να μεταφέρω τη βαθειά μου έγνοια για τις μέλλουσες γενιές.

 

Η Ορθόδοξη Θεολογία πρέπει να είναι μία ιστορική θεολογία. 

Ένας διακεκριμένος Βρετανός ιστορικός είπε πρόσφατα: «Ο Χριστιανισμός είναι μία καθημερινή πρόσκληση στη μελέτη της ιστορίας» (F. Μ. Powicke). 

 

Κι ένας άλλος σύγχρονος ερευνητής υποστήριξε, πολύ σωστά, ότι «εμείς οι χριστιανοί δεν πιστεύουμε σε ιδέες, αλλά σε ένα Πρόσωπο» (Dom Ansgar Venier) και αυτό το πρόσωπο είναι ο αγαπημένος μας Κύριος και Σωτήρας, Ιησούς Χριστός. 

 

Η Θεολογία δεν είναι διαλεκτική εννοιών, αλλά ομολογία πίστης. 

Ζῆλος ψυχικὸς. Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

Οἱ λαϊκοί, καὶ πολλοὶ μοναχοὶ ποὺ ἀκόμη δὲν ἔχουν γνωρίσει τὸν ἑαυτό τους, θαυμάζουν πολὺ τὸν ζῆλο αὐτόν. Γιατί; Ἐπειδὴ δὲν τὸ καταλαβαίνουν, ὅτι πηγή του εἶναι ἡ φιλαυτία καὶ ἡ ἔπαρση! Καὶ ἔτσι τὸν ζῆλο αὐτόν, τὸν ἐκτιμοῦν σὰν ζῆλο γιὰ τὴν πίστη, γιὰ τὴν εὐσέβεια, γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὸν Θεό! Ἀλλὰ ὄχι! Ὅλη ἡ οὐσία τοῦ ζήλου αὐτοῦ εἶναι ἁπλά, μιά, ἄλλοτε περισσότερο καὶ ἄλλοτε λιγότερο, σκληρὴ καταδίκη καὶ ἀπόρριψη τῶν ἄλλων, γιὰ τὰ σφάλματά τους, παραβάσεις τοῦ ἠθικοῦ νόμου·ἢ γιὰ τὰ σφάλματα τους, παραβάσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξης!

Παρασυρμένοι ἀπὸ μιὰ σφαλερὴ ἀντίληψη… γιὰ τὸν ζῆλο, οἱ οὐ κατ’ ἐπίγνωση ζηλωτὲς φαντάζονται, ὅτι γίνονται ἔτσι ἐφάμιλλοι τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν ἁγίων Μαρτύρων, ξεχνῶντας οἱ ταλαίπωροι, ὅτι δὲν εἶναι ἅγιοι, ἀλλὰ ἁμαρτωλοί.

Βέβαια οἱ ἅγιοι ἐπέκριναν ἐκείνους ποὺ ἔκαναν παραβάσεις ἢ ἔσφαλαν στὴ πίστη· ὅμως οἱ ἅγιοι τοὺς ἐπέκριναν κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ· ἀπὸ ὑποχρέωση· κατὰ ἐπίπνοια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· καὶ ὄχι κατὰ ὑποβολὴ τῶν παθῶν τους καὶ τῶν δαιμόνων. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ παίρνει αὐθαίρετα, δηλαδὴ ἀπὸ μόνος του τὴν ἀπόφαση νὰ ἐπικρίνει τὸν ἀδελφό του, ἢ νὰ τοῦ κάμει ὑποδείξεις καὶ παρατηρήσεις, αὐτὸς τὸ δείχνει ὁλοκάθαρα, τὸ ἐξωτερικεύει, ὅτι θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του πιὸ μυαλωμένο καὶ πιὸ ἐνάρετο ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἐπικρίνει. Ποῦ νὰ τὸ φαντασθεῖ, ὅτι ἐνεργεῖ παρασυρμένος ἀπὸ κάποιο πάθος καὶ ἀπὸ λογισμοὺς δαιμονικούς!