Άγιος Εφραίμ ο Μεγαλομάρτυρας και θαυματουργός

Ο Άγιος Εφραίμ, κατά κόσμο Κωνσταντίνος Μόρφης, γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 14 Σεπτεμβρίου 1384 μ.Χ. σε ειδυλλιακή τοποθεσία , κοντά στον Ληθαίο ποταμό. Έμεινε ορφανός από πατέρα σε μικρή ηλικία μαζί με τα άλλα εφτά αδέλφια του, τη δε φροντίδα τους, μετά τον Θεό, ανέλαβε η ευσεβής μητέρα του. Σε ηλικία 14 ετών, για να αποφύγει τον εξισλαμισμό και τα γενιτσαρικά σώματα, εισήλθε στην ακμάζουσα τότε σταυροπηγιακή Ιερά Μονή του Ευαγγελισμού της Υπεραγίας Θεοτόκου του όρους των Άμωμων (Καθαρών) της Αττικής.

Ο Άγιος Εφραίμ ακολούθησε με ένθεο ζήλο τον Χριστό, και διέπρεψε με την λαμπρότητα της ζωής του και τους πόνους της αθλήσεως του στο ορός των Άμωμων Αττικής (Περιοχή Νέας Μάκρης). Αξιώθηκε ακόμα να λάβει το μέγα Μυστήριο της Ιεροσύνης και το χάρισμα να υπηρετεί το άγιο θυσιαστήριο, σαν άγγελος Θεού, με φόβο Θεού και πολλή κατάνυξη.

Το 1416 μ.Χ. οι Τούρκοι εισέβαλαν και λεηλάτησαν την Αττική και ανάγκασαν το Δούκα των Αθηνών να δηλώσει υποταγή στο Σουλτάνο. Το 1424 μ.Χ. οι Τούρκοι εισέβαλαν βιαίως στη Μονή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου και έσφαξαν όλους τους Πατέρες της Μονής. Ο Άγιος απουσίαζε στη σπηλιά του πάνω στο βουνό για προσευχή και μόλις επέστρεψε αντίκρισε έντρομος τα πτώματα των Πατέρων. Αφού τους έθαψε, ακολούθως θρήνησε γοερώς.

Πατήρ Βασίλειος ο θαυματουργός (Δ’)

Πατήρ Βασίλειος ο θαυματουργός (Δ’)

Τα πολλά θαύματα που ενεργούσε ο Θεός μέσω του παπα-Βασίλη έγιναν γνωστά σε όλη την Καππαδοκία και έτρεχαν πολλοί κοντά του να θεραπευθούν. Αυτό όμως έγινε αιτία να τον φθονήσουν μερικοί, γιατί νόμιζαν ότι πλούτησε, ενώ αυτός δεν έπαιρνε χρήματα. Πήγαν λοιπόν και τον διέβαλαν στον Μητροπολίτη Καισαρείας κατηγορώντας τον ότι είναι μεγάλος φακίρης και κάνει μάγια στους αρρώστους. Ο Μητροπολίτης δεν εξέτασε ακριβώς αν ευσταθούν αυτές οι συκοφαντίες, τις πίστεψε και τιμώρησε με αργία τον παπα-Βασίλη. Έπαυσε πλέον να λειτουργή και να διαβάζη ευχές σε αρρώστους. Η Εκκλησία του χωριού τους, ο ναός του αγίου Γεωργίου, τις Κυριακές και εορτές έμενε αλειτούργητη. Η αργία κράτησε τρεις μήνες και λύθηκε ως εξής:

Από το Συναξάρι – Ο βίος της Αγίας Ειρήνης

5 Μαΐου

Κατά τους χρόνους του αγίου Κωνσταντίνου του Μεγάλου, ο βασιλιάς της πόλεως Μαγεδώνος (στην Περσία), Λικίνιος, είχε μία θυγατέρα εξαιρετικής ομορφιάς, ονόματι Πηνελόπη. Για να την προστατεύσει από την διαφθορά του κόσμου, την είχε κλείσει από την ηλικία των έξι χρόνων σε υψηλό και απροσπέλαστο πύργο, όπου την περιέβαλλε με αφάνταστη πολυτέλεια και ανέσεις. Την υπηρετούσαν δεκατρείς θεραπαινίδες και την μόρφωσή της είχε αναλάβει ένας πάνσοφος γέροντας, ονόματι Απελλιανός. Μία ημέρα, η κόρη είδε ένα περιστέρι να μπαίνει στον πύργο, κρατώντας στο ράμφος του ένα κλαδί ελιάς που ήλθε να αποθέσει πάνω σε ένα χρυσό τραπέζι.

Στο ίδιο μέρος ήλθε κατόπιν ένας αετός να αφήσει ένα στεφάνι από άνθη που κρατούσε στα γαμψόνυχά του, και τέλος ένα αποκρουστικό μαύρο κοράκι έφερε εκεί ένα φίδι. Η Πηνελόπη ρώτησε να μάθει από τον δάσκαλο της την σημασία των σημείων αυτών και εκείνος της εξήγησε ότι έμελλε να λάβει το βάπτισμα, σύμβολο του οποίου ήταν το κλαδί ελιάς, και αφού αντιμετώπιζε κατόπιν δοκιμασίες και θλίψεις θα κέρδιζε τον βασιλικό στέφανο του μαρτυρίου.

Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΘΕΟΥ» (Αναφορά σε μια βλάσφημη αίρεση και επικίνδυνη σέκτα)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 4^η Μαΐου 2026

 

Η «ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΟΥ ΘΕΟΥ»

(Αναφορά σε μια βλάσφημη αίρεση και επικίνδυνη σέκτα)

 

       Όπως έχουμε τονίσει και αποδείξει στις ανακοινώσεις μας, ο σύγχρονος κόσμος βιώνει μια πρωτοφανή πνευματική σύγχυση, παρά το γεγονός ότι βρισκόμαστε στον 2^1ο αιώνα, όπου κυριαρχεί ο ορθολογισμός και ο θετικισμός. Είναι προφανές ότι ο σημερινός άνθρωπος αποστασιοποιημένος  από την ζωογόνο χάρη του Θεού και στερημένος από τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, βιώνει μια θανατερή μοναξιά και αναζητά την λύτρωση εκεί που δεν υπάρχει, στις σύγχρονες πλάνες. Έτσι γίνεται αποδέκτης κάθε κακοδοξίας, όσο παράλογη και αν είναι. 

     Ανάμεσα στην πληθώρα των σύγχρονων πλανών είναι και αυτή της λεγομένης «Εκκλησίας του Παντοδυνάμου Θεού» (The Church of Almighty God), γνωστή και ως «Αστραπή της Ανατολής», η οποία ξεπήδησε μέσα από τα σπλάχνα του κατακερματισμένου αιρετικού Προτεσταντισμού και η οποία ανήκει στις πλέον κακόδοξες σύγχρονες αιρέσεις. 

Αναγόρευση του Σεβασμ. Μητρ. Ναυπάκτου κ. Ιεροθέου σε Επίτιμο Διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ

ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΕΝΩΣΙΣ ΘΕΟΛΟΓΩΝ

 

Αγαπητοί μας συνάδελφοι/σες και φίλοι/ες, 

 

Σας ενημερώνουμε ότι αύριο Τρίτη το Τμήμα Κοινωνικής Θεολογίας και Χριστιανικού Πολιτισμού, θα αναγορεύσει σε Επίτιμο Διδάκτορα της Θεολογικής Σχολής του Τμήματος, τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Ναυπάκτου και Αγίου Βλασίου κ. Ιερόθεο.

Η τελετή θα πραγματοποιηθεί, αύριο Τρίτη, 5 Μαΐου 2026 και ώρα 12:00, στην Αίθουσα Τελετών του Παλαιού Κτιρίου της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. "Αλέξανδρος Παπαναστασίου".

Τον έπαινο του τιμωμένου θα εκφωνήσει o Καθηγητής κ. Κωνσταντίνος Π. Χρήστου.

Μετά την αναγόρευσή του, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης κ. Ιερόθεος θα μιλήσει με θέμα:

 

"Σπουδή στη Θεολογία της Εκκλησίας".

 

Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Γ’)

Ο ιερομόναχος και πνευματικός π. Ιωσήφ Κρατσιούν (Γ’)

Σαν Πνευματικός ο π. Ιωσήφ τελούσε με προσοχή και θείο φόβο το Μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως. Δεχόταν όλους, όσοι έρχονταν σ’ αυτόν, οποιαδήποτε ημέρα και ώρα. Έκανε την εξομολόγηση, χωρίς βιασύνη, για να μη μείνει έστω κι ένα αμάρτημα ανεξομολόγητο.

Ο π. Ιωσήφ ήταν πράγματι πολύ φλογερός και προσεκτικός στο πνευματικό του έργο. Ουδέποτε γελούσε. Δεν ήξερε να μιλά ωραία, ούτε πολύ, ούτε με καλολογίες. Ήξερε όμως να προσεύχεται πολύ, να σιωπά και να διδάσκει τους άλλους νύκτα και ημέρα με τη ζωή του και τα έργα του.

Στην εξομολόγηση ζητούσε από τον καθένα βαθειά ταπείνωση, ομολογία της προσωπικής του ενοχής για όσα έκανε, δάκρυα, ειλικρινή εξαγόρευση και προπαντός αποφασιστικότητα να μην επαναλάβει τα ίδια. Μετά την εξομολόγηση, η οποία μπορούσε να διαρκέσει μέχρι δύο ώρες, έδινε στους εξομολογημένους τις κατάλληλες συμβουλές.

Οι αντιστασιακοί Αρχιεπίσκοποι. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οι αντιστασιακοί Αρχιεπίσκοποι

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Συμπληρώθηκαν 85 χρόνια από την είσοδο των χιτλερικών στρατευμάτων στην Αθήνα και τη γενναία στάση του τότε Αρχιεπισκόπου Χρυσάνθου. Συμπληρώθηκαν επίσης 80 χρόνια από την παραίτηση του διαδόχου του, Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού, από τη θέση του Αντιβασιλέως, η οποία του είχε ανατεθεί ομοφώνως από τα τότε Κόμματα και τους Συμμάχους. Και οι δύο προσέφεραν σημαντικά στην αντίσταση των Ελλήνων έναντι των εισβολέων και μένουν στην ιστορία χρονολογικά ως ο πρώτος και ο τελευταίος των αντιστασιακών.

Ὑπάρχουν θαυματουργοὶ εἰκόνες; Θεοδωρόπουλος Ἐπιφάνιος Πρεσβύτερος(+)

Ἡμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν λατρεύομεν τὰς Εἰκόνας, οὔτε τοὺς Ἁγίους, οὔτε τοὺς Ἀγγέλους, οὔτε αὐτὴν τὴν Παναγίαν Μητέρα τοῦ Κυρίου. Μόνον τὸν ἐν Τριάδι Θεὸν λατρεύομεν. Τὸν Πατέρα, τὸν Υἱὸν καὶ τὸ Ἅγιον Πνεῦμα. 

Τιμῶμεν καὶ δοξάζομεν τοὺς Ἁγίους, τοὺς Ἀγγέλους, καὶ περισσότερον πάντων τὴν «Τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ», τὴν Ἀειπάρθενον καὶ Παναγίαν Μητέρα τοῦ Σωτῆρος μας, ἀλλὰ λατρείαν δὲν ἀπονέμομεν οὔτε εἰς τὰ πρόσωπά των οὔτε εἰς τὰς Εἰκόνας των. Ἄλλο ἡ τιμὴ καὶ ὁ σεβασμὸς καὶ ἄλλο ἡ λατρεία.

Ὁ λαός μας, καθὼς καὶ ἄλλοι Ὀρθόδοξοι λαοί, θεωροῦν μερικὰς Εἰκόνας ὡς θαυματουργούς. Εἶναι αὐτὸ ἀλήθεια; Ὑπάρχουν ὅμως θαυματουργοὶ Εἰκόνες; Ἤ μᾶλλον: Εἶναι δυνατὸν νὰ ὑπάρχουν Εἰκόνες θαυματουργοί, Εἰκόνες ποὺ κάμνουν θαύματα;

Ο Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς, κύρ Φώτης Κόντογλου.

Τοῦτος ὁ ὑλικὸς κόσμος εἶναι τὸ βασίλειο τοῦ Χρόνου, ποὺ τὸν κάνει ν᾿ ἀνθίζει καὶ νὰ μαραίνεται ἀδιάκοπα. Ἡ φθορὰ εἶναι ὁ σκληρὸς νόμος ποὺ ἔβαλε ἀπάνω του τοῦτος ὁ τύραννος. Μ᾿ αὐτὴ τὴν ἄσπαστη ἁλυσίδα βαστᾷ καὶ τὸν ἄνθρωπο, σκλάβο ἀνήμπορον κάτω ἀπὸ τὰ πόδια του...

 

Μόνο μία ἐλπίδα ὑπάρχει γι᾿ αὐτόν, νὰ γλυτώσει ἀπὸ τὴ φθορά: ὁ Χριστός, ὁ λυτρωτής, ὁ καθαιρέτης τῆς φθορᾶς.

 Ἐκεῖνος ποὺ πάτησε τὸν θάνατο καὶ ποὺ εἶπε: «ὁ πιστεύων εἰς ἐμὲ κἂν ἀποθάνῃ ζήσεται. Ἐγώ εἰμι ὁ ἄρτος ὁ ζῶν, ὁ ἐκ τοῦ οὐρανοῦ καταβάς. Ἐάν τις φάγῃ ἐκ τούτου τοῦ ἄρτου, ζήσεται εἰς τὸν αἰῶνα»!

 

Ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὁ κλειδοκράτορας τοῦ μυστικοῦ κόσμου, λέγει: «Ἡ κτίσις ὑποτάχθηκε στὴ ματαιότητα, ἄθελά της, μὲ τὴν ἐλπίδα πὼς κι αὐτὴ ἡ κτίση θὰ λευτερωθεῖ ἀπὸ τὴ σκλαβιὰ τῆς φθορᾶς, στὴν ἐλευθερία τῆς δόξας τῶν τέκνων τοῦ Θεοῦ. Γιατὶ γνωρίζουμε, πὼς ὅλη ἡ κτίση ἀναστενάζει καὶ πονᾷ μαζί μας ὡς τώρα. Κι ὄχι μοναχὰ ἡ κτίση, ἀλλὰ κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι ποὺ ἔχουμε τὸ Ἅγιο Πνεῦμα μέσα μας, ἀναστενάζουμε, περιμένοντας τὴν υἱοθεσία (δηλ. νὰ γίνουμε τέκνα τοῦ Θεοῦ), ἤγουν νὰ λυτρωθεῖ τὸ σῶμα μας ἀπὸ τὴ φθορά». Κι ἀλλοῦ λέγει: «Ἂν κατοικεῖ μέσα σας τὸ Πνεῦμα Ἐκείνου ποὺ ἀνάστησε τὸν Ἰησοῦ, Αὐτὸς ποὺ ἀνάστησε τὸν Χριστὸ ἀπὸ τοὺς νεκρούς, θὰ ζωοποιήσει τὰ θνητὰ σώματά σας μὲ τὸ ἅγιον Πνεῦμα, ποὺ κατοικεῖ μέσα σας».

Χριστέ μου, ακόμα μέ ανέχεσαι;;;...

Επί τουρκοκρατίας, κάποιος γεωργός έκανε ανακομιδή τά λείψανα τού αδερφού του. Ανοίγοντας όμως τόν τάφο, τόν βρήκε τυμπανιαίο (άλιωτο καί πρησμένο)!

Το μυαλό του πήγε σε ένα γεγονός, όταν ακόμα ο αδερφός του ήταν εν ζωή. Είχε έρθει σε ρήξη με τον Αρχιερέα και μάλιστα τον εξύβρισε. Τότε ο Αρχιερέας τον καταράστηκε...

Από τότε είχαν περάσει αρκετά χρόνια και στο μεταξύ ο αρχιερέας αυτός είχε φύγει από την Ορθοδοξία και πέρασε στον Ισλαμισμό! Ο γεωργός τον αναζήτησε και όταν τον βρήκε, τον εξιστόρησε όλα τα περιστατικά. Ο Αρχιερέας τα θυμήθηκε, αλλά αρνήθηκε να διαβάσει ευχή στον τάφο του αδερφού του, μιας και άλλαξε θρησκεία και ήταν πια Ισλαμιστής.

Ο αδερφός τότε πέφτει στα πόδια του και τον εκλιπαρεί μετά δακρύων. Μετά από πολλά, ο πρώην Αρχιερέας εκάμφθη και ζήτησε να του βρει κρυφά ένα πετραχήλι, γιατί άμα μαθευόταν αυτό που πάνε να κάνουν, θα τους έκοβαν οι Τούρκοι το κεφάλι.

«Πρώτος μεταξύ ίσων»: ερμηνεύοντας τον ρόλο του Οικουμενικού Πατριάρχη

Γράφουν οι Άρχοντες Οφφικιάλιοι της Μ.τ.Χ.Ε.

Orthodox Observer

Το ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης είναι «πρώτος μεταξύ ίσων» είναι γνωστό σε πολλούς Ορθόδοξους χριστιανούς· αρκετοί, ωστόσο, δυσκολεύονται να εξηγήσουν τι ακριβώς μπορεί αυτό να σημαίνει. Ο καθιερωμένος αυτός χαρακτηρισμός εδράζεται στην Ορθόδοξη αντίληψη για τη φύση της Εκκλησίας, την ενότητά της, και σχετίζεται με τον τρόπο άσκησης της εκκλησιαστικής διακονίας. Πρόκειται για μια θεώρηση που έλκει την καταγωγή της από την αποστολική παράδοση και παραμένει έως σήμερα ζωντανή.

Γιορτή για όλη την οικογένεια στο Άλσος Βεΐκου

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Γιορτή για όλη την οικογένεια στο Άλσος Βεΐκου 

Την Κυριακή 10 Μαΐου στις 5μ.μ., το καταπράσινο Άλσος Βεΐκου στο Γαλάτσι θα φιλοξενήσει την ετήσια εορταστική εκδήλωση της Πρωτοβουλίας «Αγαπώ την Οικογένεια» και θα υποδεχθεί οικογένειες από όλο το λεκανοπέδιο Αττικής – και όχι μόνο – που θέλουν να βρεθούν μαζί και να χαρούν ένα υπέροχο ανοιξιάτικο απόγευμα μέσα στη φύση. 

Η εκδήλωση τελεί υπό την αιγίδα της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και διοργανώνεται από την πρωτοβουλία «Αγαπώ την οικογένεια» (agapotinoikogeneia.gr) σε συνεργασία με την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και άλλες Μητροπόλεις, την Ανωτάτη Συνομοσπονδία Πολυτέκνων Ελλάδος (ΑΣΠΕ) και άλλες πολυτεκνικές οργανώσεις, χριστιανικά σωματεία, συλλόγους γονέων και γενικότερα φορείς που ευαισθητοποιούνται στην προστασία και προάσπιση του ιερού θεσμού της οικογένειας.

«ΙΔΕ ΥΓΙΗΣ ΓΕΓΟΝΑΣ, ΜΗΚΕΤΙ ΑΜΑΡΤΑΝΕ» (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Παραλύτου)

«ΙΔΕ ΥΓΙΗΣ ΓΕΓΟΝΑΣ, ΜΗΚΕΤΙ ΑΜΑΡΤΑΝΕ» 

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Παραλύτου)

    ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

          Η τέταρτη Κυριακή από του Πάσχα είναι αφιερωμένη στο μεγάλο θαύμα της θεραπείας του παραλύτου από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Ένα δυστυχισμένος άνθρωπος κείτονταν παράλυτος και απόλυτα εγκαταλειμμένος σε μια από τις πέντε στοές της φημισμένης δεξαμενής Βηθεσδά στην Ιερουσαλήμ, επί τριάντα οχτώ χρόνια. Περίμενε υπομονετικά τη θαυματουργική του ίαση, μαζί με πολλούς άλλους ασθενείς, αφού εκεί «κατέκειτο πλήθος πολὺ των ασθενούντων, τυφλών, χωλών, ξηρών, εκδεχομένων την του ύδατος κίνησιν» (Ιωάν.5,3). 

Ημερίδα: Ενότητα της Εκκλησίας

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΑ: ΟΙ ΗΡΩΙΚΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΙΜΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΜΑΥΡΑ: ΟΙ ΗΡΩΙΚΟΙ ΜΑΡΤΥΡΕΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού 

 

    Οι πρωτοχριστιανικοί διωγμοί είναι η ηρωικότερη ιστορική περίοδος όχι μόνο για την Εκκλησία, αλλά και για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Οι Χριστιανοί μάρτυρες και ομολογητές υπέδειξαν πρωτοφανή ηρωικό φρόνημα, αψηφώντας τις διώξεις, τις ταλαιπωρίες, τα φρικτά βασανιστήρια και αυτόν τον θάνατο, που τους υπέβαλλε ο πτωτικός κόσμος, στα πρόσωπα των εκπροσώπων της θνήσκουσας ειδωλολατρίας.

     Δύο από τις μυριάδες των Μαρτύρων, οι οποίοι έχυσαν το τίμιο αίμα τους για το Χριστό, είναι και το νεαρό συζυγικό ζευγάρι των αγίων Τιμοθέου και Μαύρας. Έζησαν στα τέλη του 3^ου και στις αρχές του 4^ου αιώνα. Κατάγονταν από τα μέρη της Αιγύπτου στην περιοχή της Θηβαΐδος και ζούσαν σε μια μικρή πόλη, που ονομάζονταν «Κωμόπολις των Παναπέων».

ΕΛΛΑΣ-ΚΥΠΡΟΣ-ΓΑΛΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΒΑΘΟΣ ΙΝΔΙΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Η Γαλλία διά του Προέδρου Μακρόν υπέγραψε εννέα συμφωνίες με την Ελλάδα, ενώ αναμένεται να υπογράψει τον Ιούνιο τη συμφωνία SOFA με την Κύπρο για τη στάθμευση Γαλλικών στρατευμάτων στη Μεγαλόνησο. Οι εννέα συμφωνίες με τη χώρα μας ξεκινούν με τη ανανέωση της εταιρικής στρατηγικής σχέσης και περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων συνεργασίες στον τομέα της αμυντικής βιομηχανίας.

Αναμφιβόλως η δήλωση του Γάλλου Προέδρου ότι η χώρα του θα είναι δίπλα μας, αν απειληθεί η κυριαρχία της Ελλάδος, είναι σημαντική και έχει ενοχλήσει ΜΜΕ και πολιτικά πρόσωπα της Τουρκίας. Διερωτώνται ορισμένοι αν αυτή η δήλωση θα ισχύει μετά τις Προεδρικές εκλογές και την πιθανή αλλαγή πολιτικής στη Γαλλία. Είναι σοβαρό ερώτημα, αλλά ας μην υποβαθμίσουμε την αξία της προεδρικής δήλωσης. Όταν δεν την είχαμε, την προσδοκούσαμε. Τώρα ας την εκτιμήσουμε σωστά και ας την αξιοποιήσουμε. Δεν χρειάζονται ούτε κραυγές ενθουσιασμού ούτε υπερβολική μεμψιμοιρία.

Κυριακή του Παραλύτου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ευαγγέλιο: Ιωάν. ε’ 1-16) Μακάριος είναι ο άνθρωπος που υπομένει όλα τα λυπηρά αυτής της ζωής με καρτερία κι ελπίδα στο Θεό. Γι’ αυτόν η κάθε μέρα θα είναι μήνας στον ουρανό, ενώ στον άπιστο θα μοιάζει με χρόνο ολόκληρο. Γιατί ο άπιστος χαίρεται μόνο όταν δεν υποφέρει· κι όταν υποφέρει, το κάνει χωρίς υπομονή κι ελπίδα στο Θεό και δυσανασχετεί. Μακάριος είναι ο άνθρωπος που δε γογγύζει όταν υποφέρει, αλλ’ εξετάζει τις αιτίες με υπομονή κι ελπίδα στο Θεό. Πού θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει αυτός που πάσχει;

Θα τις βρει είτε μέσα του είτε στους γονείς του και στους γείτονές του. Ο βασιλιάς Δαβίδ υπόφερε για τις δικές του αμαρτίες. Ο Ροβοάμ για τις αμαρτίες τού πατέρα του, του βασιλιά Σολομώντα. Οι προφήτες υπόφεραν για τις αμαρτίες των συμπατριωτών τους.

Αν αυτός που πάσχει έψαχνε διεξοδικότερα και βαθύτερα τις αιτίες των βασάνων του, πού θα τις έβρισκε; Σίγουρα θα τις συναντούσε στην ολιγοπιστία του προς το Θεό ή σε κάποιο σκοτεινό και κακό πνεύμα, σ’ ένα μαύρο σκοτάδι χωρίς φως ή στη στοργική και θεραπευτική πρόνοια του Θεού. Εδώ θα βρει τις αιτίες που τον κάνουν να υποφέρει εκείνος που ψάχνει διεξοδικότερα και βαθύτερα. Ο Αδάμ κι η Εύα υπόφεραν από την ολιγοπιστία τους στο Θεό· ό δίκαιος Ιώβ από το σκοτεινό και κακό πνεύμα τής πονηρίας· ο τυφλός νέος άνθρωπος, που ο Χριστός άνοιξε τα μάτια του, για τη δόξα τού Θεού και για τη δική του αιώνια ανταπόδοση.Ο συνειδητός άνθρωπος είναι λογικό ν’ αναζητήσει τις αιτίες που τον βασανίζουν μέσα του, ενώ ο ανόητος κατηγορεί πάντα τους άλλους. Ο συνειδητός άνθρωπος θυμάται όλες τις αμαρτίες που έκανε από παιδί. Τις θυμάται με φόβο Θεού και περιμένει να πληρώσει γι’ αυτές.

ΓΕΡΑ ΣΩΜΑΤΑ, ΠΑΡΑΛΥΤΕΣ ΨΥΧΕΣ (Κυριακή του Παραλύτου)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Ένας άνθρωπος παράλυτος περίμενε τριάντα οκτώ χρόνια τη θεραπεία του. Ο Χριστός τον συνάντησε κάποτε καθ’ οδόν, όχι τυχαία βέβαια. Δεν θα ήταν υπερβολή αν λέγαμε, ότι επέστρεψε από τη Γαλιλαία στην Ιουδαία και πήγε στα Ιεροσόλυμα ειδικά γι’ αυτόν. Ζήτησε μάλιστα διακριτικά την άδειά του να τον θεραπεύσει, πράγμα που το έκανε αμέσως, λέγοντάς του να σηκωθεί, να πάρει το κρεβάτι του στους ώμους του και να περπατήσει (Κυριακή του Παραλύτου).

Αυτά όμως έγιναν ημέρα Σάββατο. Ο Χριστός προκαλούσε συχνά τους Ιουδαίους με τέτοιες ενέργειες. Οι σοφοί διδάσκαλοι του Ισραήλ, που μελετούσαν τον νόμο του Θεού μέρα και νύχτα, αν και είδαν το ασυνήθιστο αυτό θαύμα, αλλά και πολλά άλλα παρόμοια θαύματα του Χριστού, έβγαλαν όπως πάντα το ίδιο συμπέρασμα: Ο άνθρωπος αυτός, αφού καταργεί την αργία του Σαββάτου, είναι παραβάτης του νόμου του Θεού, αμαρτωλός. Γι’ αυτό και καταδίωκαν τον Ιησού οι Ιουδαίοι και ζητούσαν να τον φονεύσουν, γιατί έκανε τα θαύματά του ημέρα Σάββατο (Ιω. 5, 16).

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ Ὁ Χριστός, αὐτός εἶναι ἡ ἰαματική κολυμβήθρα ὅλων τῶν αἰώνων

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΥΤΟΥ

Ὁ Χριστός, αὐτός εἶναι ἡ ἰαματική κολυμβήθρα ὅλων τῶν αἰώνων

Τοῦ ἐπισκόπου Αὐγουστίνου Καντιώτη 

Τή στέρνα τῆς Βηθεσδά τό Εὐαγγέλιο τήν ὀνομάζει κολυμβήθρα. Ἡ κολυμβήθρα αὐτή, ὅπως ἑρμηνεύουν οἱ διδάσκαλοι τῆς Ἐκκλησίας μας, εἶναι μιά σκιά, ἕνας τύπος τῆς πραγματικῆς κολυμβήθρας. Ἡ δέ πραγματική κολυμβήθρα εἶναι τό ἱερό βάπτισμα. 

Ἀγαπητοί! Ὅλοι βαπτισθήκαμε. Ἄσπροι βγήκαμε, μά δυστυχῶς μαῦροι γινόμαστε μέ τίς ἁμαρτίες. Ἀλλά καί πάλι ὁ Θεός, ὁ ἐλεήμων καί φιλάνθρωπος, δέν μᾶς διώχνει. Μᾶς καλεῖ νά μετανοήσουμε καί νά ἐπιστρέψουμε σ’ αὐτόν. 

Τά δάκρυα γιά τίς ἁμαρτίες πού κάνουμε ὕστερα ἀπό τό βάπτισμα, αὐτά τά δάκρυα γίνονται μιά ἄλλη κολυμβήθρα. Νά τρέχαμε σ’ αὐτή τήν κολυμβήθρα ὅπως ἔτρεχαν οἱ ἄρρωστοι ἐκεῖνοι στήν προβατική κολυμβήθρα! Ὁ Χριστός θά μᾶς δεχόταν καί θά μᾶς θεράπευε, ὁποιαδήποτε ἀρρώστια καί ἄν εἴχαμε.

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, οὔτε δεήθητι οὔτε δεήθητε (Μυστικές Εὐχές)

Τοῦ Κυρίου δεηθῶμεν, οὔτε δεήθητι οὔτε δεήθητε (Μυστικές Εὐχές)

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhD

βʹ ἔκδοσις, 28/4/2026

(γιά καλύτερη ἐμπειρία ἀνάγνωσης, γιά τίς παραπομπές, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε παρακάτω τό PDF)

 «Μυστικῆς ἐπιτελουμένης Εὐχῆς» (Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης, 4ος αἰ.)

Στὴν Ἐκκλησία Τελετάρχης εἶναι ὁ Διάκονος.1 «Ὁ ρόλος τοῦ Διακόνου στή θεία λατρεία εἶναι μέ πολλή σοφία καθορισμένος. Ἐκτελεῖ χρέη τελετάρχου πρός δύο κατευθύνσεις [πολλάκις ταυτοχρόνως]·2 πρός τόν Λαόν καί πρός τόν Ἱερέα».3 Φυσικὰ ἀπουσίᾳ Διακόνου, σὲ Συλλείτουργο, ἕνας ἀπὸ τοὺς Ἱερεῖς ἀναλαμβάνει (μέσα ἀπὸ τὸ Ἱερό) τὴν προσφώνηση (ἐκφώνηση) τῶν Εὐχῶν τοῦ Διακόνου.

 Α. Τριῶν εἰδῶν Εὐχές στὴν Λειτουργία

Στὴν Θεία Λειτουργία ἔχουμε τριῶν εἰδῶν Εὐχές: