Κυριακή Των Βαΐων (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ευαγγέλιο: Ιωάν. ιβ’ 1-18).

Ποιος μπορεί να φέρει χαρά σ’ ένα σπίτι; Ο καλοδεχούμενος επισκέπτης.
Ποιος μπορεί να φέρει ακόμα μεγαλύτερη χαρά σ’ ένα σπίτι; ένας φίλος του σπιτιού.
Ποιος προκαλεί τη μέγιστη χαρά σ’ ένα σπίτι; ο οικοδεσπότης, όταν γυρίζει στο σπίτι μετά από μακρόχρονη απουσία.
Ευτυχισμένα και καλότυχα τα χέρια που υποδέχτηκαν τον Κύριο ως καλοδεχούμενο επισκέπτη!
Ευτυχισμένα και καλότυχα τα χείλη που τον χαιρέτισαν ως φίλο!
Ευτυχισμένες και καλότυχες οι ψυχές που τον σεβάστηκαν και τον υποδέχτηκαν ως οικοδεσπότη, μ’ ένα τραγούδι υποδοχής!
Υπάρχουν όμως και μερικοί που δεν τον αναγνώρισαν, δεν τον υποδέχτηκαν ως φιλοξενούμενο, ως φίλο ή οικοδεσπότη. Πήραν πέτρες στα χέρια τους για να τις ρίξουν καταπάνω Του˙ με τις θνητές ψυχές τους μηχανεύτηκαν το σωματικό θάνατό Του.

Ὁ δρόμος πρὸς τὴ Βηθανία καὶ τὰ Ἱεροσόλυμα, Schmemann Alexander Protopresbyter (1921-1983)

Ἡ ἕκτη καὶ τελευταία ἑβδομάδα τῆς Μεγ. Σαρακοστῆς ὀνομάζεται «Ἑβδομάδα τῶν Βαΐων». Γιὰ ἕξι μέρες πρὶν τὸ Σάββατο τοῦ Λαζάρου καὶ τὴν Κυριακὴ τῶν Βαΐων, ἡ λατρεία τῆς Ἐκκλησίας μᾶς ὠθεῖ ν’ ἀκολουθήσουμε τὸν Χριστὸ, καθὼς πρῶτος ἀναγγέλει τὸ θάνατο τοῦ φίλου Του καὶ κατόπιν ἀρχίζει τὸ ταξίδι Του στὴ Βηθανία καὶ στὴν Ἱερουσαλήμ. Τὸ θέμα καὶ ὁ τόνος αὐτῆς τῆς ἑβδομάδας δίνονται τὴν Κυριακὴ τὸ ἀπόγευμα, στὸν Ἑσπερινό:

Τὴν ἔκτην τῶν σεπτῶν Νηστειῶν Ἐβδομάδα, προθύμως ἀπαρχόμενοι, Κυρίῳ προεόρτιον ὕμνον τῶν Βαΐων ἄσωμεν πιστοί, ἐρχομένῳ ἐν δόξῃ δυνάμει Θεότητος, ἐπὶ τὴν Ἱερουσαλήμ, νεκρῶσαι τὸν θάνατον…

Στὸ κέντρο τῆς προσοχῆς εἶναι ὁ Λάζαρος – ἡ ἀρρώστεια του, ὁ θάνατός του, ὁ θρῆνος τῶν συγγενῶν του καὶ ἡ ἀντίδραση τοῦ Χριστοῦ σ’ ὅλα αὐτά.

ΤΗΝ ΚΟΙΝΗΝ ΑΝΑΣΤΑΣΙΝ - ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟΝ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Τὴν κοινὴν Ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σοῦ πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν· Ὠσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος, ἐν ὀνόματι Κυρίου.

Μετάφραση :

Θέλοντας Χριστέ και Θεέ μας να δείξεις, προ της σταυρικής Σου Θυσίας, ότι είναι βέβαιο πράγμα η ανάσταση όλων των νεκρών, ανέστησες εκ νεκρών τον Λάζαρον. Για τούτο και εμείς, μιμούμενοι τα παιδιά που σε υποδέχθηκαν κατά την είσοδό Σου στην Ιερουσαλήμ, κρατούμε στα χέρια μας τα σύμβολα της νίκης, τα βάϊα και βοώμε προς Εσένα, τον νικητή του θανάτου: Βοήθησέ μας και σώσε μας, Συ που ως Θεός κατοικείς στα ύψιστα μέρη του ουρανού, ας είσαι ευλογημένος Συ, που έρχεσαι απεσταλμένος από τον Κύριο!

Στον τετραήμερο Λάζαρο (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΜΟΟΥΣΙΟΥ

Ο Λάζαρος σήμερα με την ανάστασή του από τους νεκρούς, μάς χαρίζει τη λύση πολλών και διαφόρων σκανδάλων. Πραγματικά δεν ξέρω πώς το ανάγνωσμα αυτό έδωσε και στους αιρετικούς λαβή και στους Ιουδαίους αφορμή για αντιλογία, όχι επειδή πραγματικά υπάρχει τέτοια αφορμή, μακριά μια τέτοια σκέψη, αλλά επειδή εκείνοι είναι κακόψυχοι. Πολλοί δηλαδή από τους αιρετικούς λένε ότι ο Υιός δεν είναι όμοιος με τον Πατέρα. Γιατί; «Διότι χρειάστηκε», λένε, «ο Χριστός να προσευχηθεί για να αναστήσει τον Λάζαρο· εάν δεν προσευχόταν δεν θα μπορούσε να αναστήσει τον Λάζαρο. Και πώς», λένε, «μπορεί να είναι όμοιος εκείνος που προσευχήθηκε με εκείνον που δέχθηκε την παράκληση; Διότι ο μεν Υιός προσεύχεται, ενώ ο Πατέρας δέχτηκε την προσευχή από εκείνον που τον παρακαλούσε». Βλασφημούν όμως αυτοί μην μπορώντας να καταλάβουν ότι η προσευχή έγινε από συγκατάβαση και εξαιτίας της πνευματικής αδυναμίας των παρευρισκομένων εκεί.

Πες μου δηλαδή, ποιος είναι ανώτερος, εκείνος που νίβει τα πόδια, ή εκείνος του οποίου νίβει τα πόδια; Οπωσδήποτε φυσικά ανώτερος είναι εκείνος του οποίου ένιψε τα πόδια εκείνος που τα ένιψε. Αλλά ο Σωτήρας ένιψε τα πόδια του προδότη Ιούδα, διότι αυτός ήταν μαζί με τους άλλους μαθητές [Ιω.13,5: «Εἶτα βάλλει ὕδωρ εἰς τὸν νιπτῆρα, καὶ ἤρξατο νίπτειν τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν καὶ ἐκμάσσειν τῷ λεντίῳ ᾧ ἦν διεζωσμένος (: Έπειτα ρίχνει νερό στη λεκάνη που υπήρχε εκεί για το πλύσιμο των ποδιών και άρχισε να πλένει τα πόδια των μαθητών και να τα σκουπίζει με την πετσέτα με την οποία ήταν ζωσμένος)»]. Ποιος, επομένως, είναι ανώτερος· ο προδότης Ιούδας είναι ανώτερος από τον Δεσπότη Χριστό, επειδή ο Χριστός ένιψε τα πόδια αυτού; Μακριά μια τέτοια σκέψη. Αλλά τι είναι ταπεινότερο, το να νίψει τα πόδια, ή το να προσευχηθεί; Οπωσδήποτε βέβαια το να νίψει τα πόδια.

ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ (ΛΑΖΑΡΙΝΕΣ κ.α.)

Το Σάββατο του Λαζάρου θεωρείται μέρα του θανάτου και της ζωής.

Σε κάποια χωριά μάλιστα οι αγρότες δεν μαζεύουν τη σοδιά τους γιατί φοβούνται ότι οι καρποί της γης φέρουν τον θάνατο μέσα τους. O Λάζαρος είναι μια μορφή που εμπνέει σεβασμό στον ελληνικό λαό.

Παλιότερα οι εκδηλώσεις εορτασμού ήταν πολλές και ποικίλες, ωστόσο σήμερα έχουν λησμονηθεί ως επί το πλείστον.
Για παράδειγμα τα κάλαντα του Λαζάρου τραγουδιούνται σε ελάχιστες περιοχές, ενώ παλιότερα ήταν από τα πιο ζωντανά έθιμα και έδιναν ιδιαίτερο τόνο στις μικρές κοινωνίες. Τα κάλαντα του Λαζάρου ήταν αποκλειστικά σχεδόν γυναικεία και τα τραγουδούσαν κοπέλες διαφόρων ηλικιών ακόμα και κορίτσια τις παντρειάς που ονομάζονταν “Λαζαρίνες”.

Η Ανάσταση του Λαζάρου (Κόντογλου Φώτης)

Ὁ Χριστὸς ἀνάστησε τὸν Λάζαρο πρὶν νὰ σταυρωθῇ, γιὰ νὰ πιστέψουνε στὴ δύναμή του οἱ Ἰουδαῖοι καὶ γιὰ νὰ στερεωθῇ ἡ πίστη στοὺς μαθητές του, ὅπως πρωτήτερα εἶχε μεταμορφωθῇ στὸ ὄρος Θωβὼρ γιὰ τὴν ἴδια αἰτία, ὅπως λέγει τὸ τροπάρι: «Ἐπὶ τοῦ ὄρους μετεμορφώθης καὶ ὡς ἐχώρουν οἱ μαθηταί σου τὴν δόξαν σου, Χριστὲ ὁ Θεός, ἐθεάσαντο, ἵνα, ὅταν Σε ἴδωσι σταυρούμενον, τὸ μὲν πάθος νοήσωσιν ἑκούσιον, τῷ δὲ κόσμῳ κηρύξωσιν ὅτι Σὺ ὑπάρχεις ἀληθῶς τοῦ Πατρὸς τὸ ἀπαύγασμα».

Μά, μήτε ἡ Μεταμόρφωση, μήτε ἡ Ἀνάστάση τοῦ Λαζάρου μπορέσανε νὰ στερεώσουνε στὴν πίστη τοὺς μαθητὲς καὶ τὸν κόσμο. Ἡ ἀνθρώπινη φύση εἶναι ἀδύνατη, καὶ κλίνει στὴν ἀπιστία, γιατὶ ἡ ἀπιστία εἶναι ἀδυναμία τῆς ψυχῆς. Ἡ πίστη τοῦ Χριστοῦ στερεώθηκε, μὲ τοὺς αἰῶνες, ὕστερα ἀπὸ πολλὰ θαύματα ποὺ γινήκανε στ᾿ ὄνομά Του κι᾿ ἀπὸ ὑπερφυσικὰ φανερώματα, ποὺ ἀποστομώσανε τοὺς ἄπιστους. Μὰ καὶ πάλι, οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι ἀπομείνανε στὴν ἀπιστία.

Ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης γράφει καταλεπτῶς στὸ Εὐαγγέλιό του τὴν ἀνάσταση τοῦ Λαζάρου, γιατὶ ἤτανε μαζὶ μὲ τὸν Χριστό, ὅπως ἤτανε μαζί του κ᾽ οἱ ἄλλοι μαθητάδες του.

«Όποιος δεν δέχτηκε μέσα του τη βασιλεία του Θεού δεν μπορεί να αναγνωρίσει τον αντίχριστο… Θα βρεθεί τελείως απροετοίμαστος»

Πριν εμφανισθεί το κακό δημόσια, εμφανίζεται μέσα στα άτομα όταν αυτά νικηθούν από κάποιο πάθος.

Τον τρόπο εξηγεί περιληπτικά ο άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής:

«Από τα υποβόσκοντα στην ψυχή πάθη, παίρνουν οι δαίμονες τις αφορμές να κινήσουν μέσα μας τους εμπαθείς λογισμούς. Κατόπιν δι’ αυτών πολεμούντες τον νου, τον εκβιάζουν να έλθει σε συγκατάθεση της αμαρτίας. Μετά δε την ήττα του, τον οδηγούν στην κατά διάνοιαν αμαρτία.

Όταν και αυτή συντελεσθεί, τον φέρουν λοιπόν αιχμάλωτο στην πράξη (της αμαρτίας). Μετά δε από αυτήν, οι (δαίμονες) ερημώσαντες την ψυχή (από τη χάρη του Θεού) διά των (κακών) λογισμών, μαζί με αυτούς αποχωρούν. Μένει δε στον νου μόνο το είδωλο της αμαρτίας, για το οποίο λέει ο Κύριος: Όταν δείτε το βδέλυγμα της ερημώσεως να στέκεται σε τόπο άγιο, ο αναγινώσκων ας εννοήσει».

Τζέι Ντι Βανς: «Πιστεύω ότι οι εξωγήινοι είναι δαίμονες» – Όταν η απόλυτη αλήθεια λειτουργεί ως το τέλειο καμουφλάζ

Ομολογία ή επικοινωνιακό τέχνασμα; - Ίσως ο καλύτερος τρόπος να προπαγανδίσει κάποιος την ύπαρξη εξωγήινων είναι να κάνει την πραγματική αλήθεια να φαίνεται «εξωγήινη»

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Σε μια χρονική περίοδο που το θέμα της ύπαρξης εξωγήινων έχει φουντώσει για τα καλά στις ΗΠΑ ως βολικός αποπροσανατολισμός της κοινής γνώμης από τις γεωπολιτικές εξελίξεις στη Μέση Ανατολή, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς υποστήριξε δημόσια ότι οι «εξωγήινοι» είναι στην πραγματικότητα δαιμονικές οντότητες. Άραγε γιατί ειπώθηκε αυτό και γιατί ειδικά τώρα; Ο Ελβετός συγγραφέας Max Frisch έγραψε ότι: «Το καλύτερο καμουφλάζ από όλα είναι η καθαρή και απλή αλήθεια. Γιατί κανείς δεν την πιστεύει ποτέ».

«Οσία Γαβριηλία»: Συζήτηση με την Γερόντισσα Φιλοθέη στα «Ευαγγελίστρια 2026»

Η ζωή της αποδεικνύει ότι η αγιότητα δεν είναι κάτι μακρινό ή αφηρημένο, αλλά μια δυνατότητα ανοιχτή για κάθε άνθρωπο που επιλέγει να αγαπά. Το βαθύτερο μήνυμα που αναδύεται είναι απλό αλλά απαιτητικό: ο άνθρωπος καλείται να γίνει αγάπη. Και αυτό, όπως δείχνει το παράδειγμά της, αρχίζει από τα μικρά, καθημερινά και κρυφά.

 

Στο «Ενοριακό Αρχονταρίκι» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς και στο πλαίσιο των εκδηλώσεων «Ευαγγελίστρια 2026», την Τρίτη 31 Μαρτίου ο Ηλίας Λιαμής, Δρ. Θεολογίας, Μουσικολόγος και Συγγραφέας, φιλοξένησε τον Γερόντισσα Φιλοθέη, Ηγουμένη της Ιεράς Μονής Παναγίας Βρυούλων, σε μια συζήτηση με θέμα «Αγιασμένες μορφές: Οσία Γαβριηλία».

 

Η συνάντηση ήταν αφιερωμένη στην Οσία Γαβριηλία, μέσα από την ζωντανή μαρτυρία της Γερόντισσας  Φιλοθέης και με αναφορά σε πρόσωπα που τη γνώρισαν προσωπικά ή επηρεάστηκαν έντονα από τη ζωή και τη διδασκαλία της. 

Κριτική: 7 ακόμη σφάλματα του Χρήστου Γιανναρά

Θείος Γνόφος

Κριτική: 7 ακόμη σφάλματα του Χρήστου Γιανναρά

https://www.youtube.com/watch?v=EBWJzZ38rY0

Ο Θεός τα έκανε όλα προς το συμφέρον μας, Από τη Φιλοκαλία

Ο Θεός τα έκανε όλα προς το συμφέρον μας

Από τη Φιλοκαλία

O Θεός έκανε όλα τα όντα προς ωφέλειά μας. Οι Άγγελοι μας φυλάγουν και μας διδάσκουν, οι δαίμονες μας πειράζουν για να ταπεινωνόμαστε και να καταφεύγουμε στο Θεό. Και με αυτά σωζόμαστε, και λυτρωνόμαστε από την έπαρση και την αμέλεια από το φόβο των πειρασμών.

Και πάλι· από τα ευχάριστα του κόσμου, την υγεία δηλαδή, την ευημερία, τη δύναμη, την ανάπαυση, τη χαρά, το φως, τη γνώση, τον πλούτο, την προκοπή σε όλα, την ειρηνική κατάσταση, την απόλαυση της τιμής, την εξουσία, την αφθονία και όλα όσα θεωρούνται καλά σ’ αυτή τη ζωή, οδηγούμαστε σε ευχαριστία και ευγνωμοσύνη προς τον Ευεργέτη, και στο να Τον αγαπούμε και να κάνουμε το αγαθό όσο μπορούμε, ως φυσικό χρέος για τις δωρεές Του, νομίζοντας πως θα τον ανταμείψουμε τάχα με την αγαθοεργία, αν και αυτό δεν είναι δυνατόν, απλώς μεγαλώνει το χρέος.

Η απόγνωση της Μόσχας για την προέλαση του Οικουμενικού Πατριάρχου

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Σε μια απεγνωσμένη κίνηση, η Ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικών Πληροφοριών προέβη σε μια δεύτερη επίθεση εναντίον του Οικουμενικού Πατριάρχου Βαρθολομαίου.

Στην πρώτη επίθεση – μόλις τον περασμένο Ιανουάριο – η SVR ισχυριζόταν ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης είχε σχέσεις με τις μυστικές υπηρεσίες της Βρετανίας, ότι βασίζεται στους ιδεολογικούς του συμμάχους, που εκπροσωπούνται από τοπικούς εθνικιστές και νεοναζί, σε μια προσπάθεια να αποσπάσει τις Ορθόδοξες Εκκλησίες της Λιθουανίας, της Λετονίας και της Εσθονίας από το Πατριαρχείο της Μόσχας, παρασύροντας τους ιερείς και τους πιστούς τους σε τεχνητές θρησκευτικές δομές που έχουν δημιουργηθεί από την Κωνσταντινούπολη.

Ποιος είναι αυτός που μισεί την παιδαγωγία του Θεού και καταφρονεί τα λόγια Του, Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Ποιος είναι αυτός που μισεί την παιδαγωγία του Θεού και καταφρονεί τα λόγια Του

Άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος

Αδελφοί και πατέρες, θα ευχόμουν βέβαια να σιωπώ πάντοτε, διότι θα μπορούσα τότε και τις δικές μου αμαρτίες να κλαίω και να μην αναλαμβάνω ποτέ το έργο του διδασκάλου ή να κατηχώ την αγάπη σας ή να δείχνω έστω και ελάχιστα στους άλλους τους δρόμους της σωτηρίας, και αυτό, όχι επειδή το πράγμα είναι αντίθετο με την εντολή του Θεού, απεναντίας μάλιστα είναι και περισσότερο ευπρόσδεκτο απ’ αυτόν, αλλά επειδή συμβαίνει να είμαι ανάξιος γι’ αυτό το πνευματικό τόλμημα. Γι’ αυτό και φοβούμαι ο άθλιος μήπως θα ειπωθεί πολύ εύστοχα και για μένα εκείνος ο λόγος του Δαβίδ: «Στον αμαρτωλό ωστόσο είπε ο Θεός· “Γιατί εσύ διηγείσαι τις εντολές μου και παίρνεις στο στόμα σου τη διαθήκη μου; Εσύ άλλωστε μίσησες την παιδαγωγία και απέρριψες με καταφρόνηση τα λόγια μου”» (Ψαλ. 49:16-17).

Διά χειρός ηρώων ΕΟΚΑ!

Μικρό μνημόσυνο στην ανεπανάληπτη θυσία και στον ηρωισμό τους - Ακατάβλητη πίστη στον Θεό και στην Ελλάδα ήταν οι πανίσχυρες κινητήριες δυνάμεις, που θωράκιζαν τους αγωνιστές στις μάχες, στα βασανιστήρια ή όταν ανέβαιναν στο ικρίωμα

Θα ’πρεπε κάθε Κυριακή, στις εκκλησιές μας, να διαβάζεται και μια περικοπή από τα γράμματα που άφησαν οι ήρωές μας

Το έπος του 1955-59 είναι ανεπανάληπτο! Είναι η πιο λαμπρή και ένδοξη σελίδα της σύγχρονης Ιστορίας της Κύπρου. Ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ είναι ανεπανάληπτος επειδή διεξήχθη από μοναδικούς και αξεπέραστους ανθρώπους και πατριώτες. Με επικεφαλής τον Μακάριο και τον Διγενή, τα παιδιά της ΕΟΚΑ έδειξαν απαράμιλλη αυτοθυσία, πίστη, ήθος, καρτερικότητα, αντοχές, δύναμη και αποφασιστικότητα. Όταν ο κυπριακός Ελληνισμός είδε και απόειδε ότι με πρεσβείες, υπομνήματα και παρακάλια δεν μπορούσε να αποκτήσει τα δίκαιά του και να ενωθεί με τη Μητέρα Ελλάδα, πήρε τα όπλα ως η μόνη διέξοδος που του απέμεινε, για να υπερασπίσει την τιμή, την αξιοπρέπεια και την Ιστορία του και να διεκδικήσει την ελευθερία του.

Σήμερα, 1η του Απρίλη, οι γαλανόλευκες ας εκδιπλωθούν στον αέρα. Και υπό την σκιάν τους ας περάσουν οι στρατιές των μαχητών, των αγωνιστών, των ηρώων, των απλών και αφανών Ελλήνων Κυπρίων, που αποφάσισαν με το αίμα τους να αποτινάξουν τον βρετανικό ζυγό. Σήμερα, οι μορφές των αγίων ηρώων της ΕΟΚΑ φτερουγίζουν ανάμεσά μας. Και από τα Φυλακισμένα Μνήματα ακούονται βροντερές ιαχές:

1.4.1955: Η ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΚΥΠΡΟΥ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Από την εποχή που ο βασιλιάς της Πάφου Κινύρας δώρησε έναν εντυπωσιακό θώρακα πανοπλίας στον Αγαμέμνονα για την εκστρατεία στην Τροία (Ομήρου Ιλιάδα, Ραψωδία Λ’) μέχρι σήμερα η Κύπρος είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την πορεία του Ελληνισμού. Πολλούς αφέντες άλλαξε, δεν άλλαξε καρδιά, όπως εύστοχα έγραψε ο Κωστής Παλαμάς. Γι΄ αυτό αξίζει να τιμήσουμε με κάθε τρόπο την επέτειο των 70 ετών από την 1η Απριλίου 1955. Από την έναρξη του Αγώνα της ΕΟΚΑ για Αυτοδιάθεση και Ένωση με την Ελλάδα.

Πόσο επίκαιρα είναι σήμερα τα μηνύματα εκείνου του ηρωικού Αγώνα;

Οι δαίμονες αποκαλύπτουν τι φοβούνται και τι αγαπούν, Από το Γεροντικό

Οι δαίμονες αποκαλύπτουν τι φοβούνται και τι αγαπούν, Από το Γεροντικό

Πριν από είκοσι χρόνια, όταν ζούσε ο Ιωάννης ο πράγματι ευσεβέστατος και ανώτερος στη φιλοθεΐα από αυτούς που τώρα κατέχουν τη θέση του, ο λεγόμενος Βοστρηνός, (1) που έγινε χαρτουλάριος (2) στη Δαμασκό και έφερε στις άγιες εκκλησίες ειρήνη και όχι ταραχή, συνέβη να σταλεί σε υπηρεσία από τον τότε λεγόμενο σύμβουλο στην περιοχή της Αντιόχειας της Συρίας. Εκεί υπήρχαν τέσσερις κοπέλες δαιμονισμένες που έλεγαν πολλά με την ενέργεια του διαβόλου, τις οποίες οι εντόπιοι τις έφεραν στον μακαριστό Ιωάννη που προαναφέραμε.

Αυτός, όταν άκουσε τους δαίμονες να λένε πολλά με το στόμα αυτών των κοριτσιών στα συριακά, τις ρώτησε για πολλά και διάφορα θέματα που συντελούν στην ωφέλεια της ψυχής, δηλαδή για την πτώση τους από τον ουρανό, για τον παράδεισο, για τον καρπό που έφαγε ο Αδάμ, για το φίδι και για πολλά άλλα, που δεν είναι ανάγκη να τα αναφέρουμε λόγω της αδυναμίας των πολλών. Δυο όμως θέματα θα τα αναφέρω, επειδή είναι εποικοδομητικά για όλους.

Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους;

Ποιός εἶναι ὁ σημερινός προσανατολισμός τοῦ Γένους; 

π. Θεόδωρος Ζήσης, ὁμότιμος καθηγητής Πατρολογίας Α.Π.Θ.

... Κοντά στόν ὑγιῆ Χριστιανισμό, πού στηριζόταν στή μαρτυρία καί στήν ἐμπειρία τῶν Ἀποστόλων καί τῶν Ἁγίων, ἐμφανίστηκε καί ἕνας «οὐμανιστικός» Χριστιανισμός, πού μέ βάση τήν φιλοσοφία τῶν ἀρχαίων Ἑλλήνων σοφῶν, τοῦ Ἀριστοτέλους καί τοῦ Πλάτωνος κυρίως, μέ πολλή δέ ἐμπιστοσύνη στόν ἀνθρώπινο νοῦ, στόν ἀνθρώπινο λόγο, προσπάθησε νά μεταβάλλει τόν Χριστιανισμό ἀπό ζωή καί ἐμπειρία, θέαση καί ὅραση, σέ φιλοσοφικοθεολογικό σύστημα.

Εἶναι ὁ οὐμανισμός τῆς τότε ἐποχῆς, «ὁ ἑλληνίζων Χριστιανισμός», ὅπως τόν χαρακτηρίζουν οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, ἀπό τόν ὁποῖον ἀπέρρευσαν κατά τήν ἐκτἰμησή τους ὅλες οἱ αἱρέσεις.

Η ΟΥΝΙΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΗ Ή ΔΙΩΚΤΗΣ; (Ανασκευή ιστορικής παραποίησης από παπικό αρθρογράφο)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 30^η Μαρτίου 2026

 

Η ΟΥΝΙΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΗ Ή ΔΙΩΚΤΗΣ;

(Ανασκευή ιστορικής παραποίησης από παπικό αρθρογράφο)

 

      Αναφέροντας συχνά στις ανακοινώσεις μας ότι ο Παπισμός είναι συνώνυμος με το ψεύδος, την απάτη και την υποκρισία δεν κομίζουμε «Γλαύκα εις Αθήνας», διότι αυτή την οικτρή πραγματικότητα βεβαιώνει περίτρανα η ιστορική πορεία του τους τελευταίους δέκα αιώνες, αφότου απέκοψε την Δυτική Εκκλησία από τον ενιαίο και αδιαίρετο κορμό της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού και την μετέβαλε σε έναν εγκόσμιο πολιτικοκοινωνικό οργανισμό, δομημένο στις αρχές του βάρβαρου φεουδαρχικού φραγκισμού. 

      Είναι γνωστό πως κάθε κοσμική εξουσία μεταχειρίζεται και εφαρμόζει «πλάγιες» μεθόδους, συχνά απατηλές, για να διατηρεί την εξουσιαστική της δύναμη. Αυτό κάνει και ο Παπισμός καθ’ όλη την διάρκεια των χιλίων ετών της φρικώδους παρουσίας του στο προσκήνιο της ιστορίας. Μια πορεία βαρβαρότητας, αγριότητας, πολέμων, γενοκτονιών, αιμάτων, βασανιστηρίων, διώξεων, οικονομικών εκμεταλλεύσεων, υποκρισίας, απάτης, ψεύδους και ηθικής καταβαράθρωσης. Και πάνω απ’ όλα διαστροφή των αποκαλυμμένων αληθειών της χριστιανικής μας πίστεως, καλυμμένη κάτω από το προσωπείο της «εκκλησίας», στην οποία της προσέδωσε την κλεμμένη από την Αδιαίρετη Εκκλησία, ονομασία «Καθολική».

ΑΓΙΟΣ ΥΠΑΤΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΑΓΓΡΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΥΠΑΤΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΑΓΓΡΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Ιδιαίτερη τιμητική θέση κατέχουν στην Εκκλησία μας οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες, οι οποίοι πήραν μέρος στις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους, και με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος αποφάνθηκαν για τη σώζουσα ορθόδοξη πίστη μας. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Υπάτιος Επίσκοπος Γαγγρών, ο οποίος είχε πάρει μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και διακρίθηκε ως φλογερός πρόμαχος της Ορθοδοξίας. Επί πλέον αξιώθηκε και της θαυματουργίας. 

      Γεννήθηκε στην Κιλικία της Μ. Ασίας και έζησε την εποχή που βασίλευε ο Μ. Κωνσταντίνος (307-337) και ο γιος του Κωνστάντιος (337-361). Επειδή διακρίνονταν για τη μεγάλη πίστη του, τον ενάρετο βίο του και τον ζήλο του για την Ορθοδοξία, η Εκκλησία τον κάλεσε να την υπηρετήσει. Τον ανέδειξε Επίσκοπο των Γαγγρών της Παφλαγονίας. Αφότου ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο σημείωσε αξιόλογη ποιμαντική δράση. Κατόρθωσε να ανεβάσει το πνευματικό επίπεδο των πιστών και να προσελκύσει πλήθος ειδωλολατρών στην Εκκλησία. Ο Θεός του έδωσε επίσης και το χάρισμα της θαυματουργίας. Γιάτρευε αρρώστους ανθρώπους και ζώα. Είχε την ικανότητα να αποδιώχνει τα βλαβερά έντομα και τρωκτικά, ιδιαίτερα τους ασπάλακες (τυφλοπόντικες), οι οποίοι κατέστρεφαν τις σοδιές των φτωχών γεωργών, σώζοντας έτσι από την πείνα το λαό της περιοχής του. Ακόμα και το θαλασσινό νερό μετέβαλλε σε πόσιμο!  

Η λαμπρότητα της ζωής του φτωχού Ισαάκ, Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος

Η λαμπρότητα της ζωής του φτωχού Ισαάκ

Άγιος Γρηγόριος ο Διάλογος 

Κάποιος ευλαβής άνθρωπος, που τον έλεγαν Ισαάκ, ήρθε από τη Συρία στη Ρώμη, και φτάνοντας στην Εκκλησία, ζήτησε από τους φύλακες να του δώσουν την άδεια να προσεύχεται όσο θέλει. Στάθηκε λοιπόν στην προσευχή και πέρασε τρεις μέρες και τρεις νύχτες προσευχόμενος αδιάλειπτα. Ένας από τους φύλακες, όταν το είδε αυτό, τον χλεύασε λέγοντας ότι το κάνει για επίδειξη και από ανθρωπαρέσκεια, και στη συνέχεια τον χαστούκισε. Ξαφνικά ένα πονηρό πνεύμα μπήκε μέσα του, τον έριξε στα πόδια του ενάρετου ανθρώπου και με το στόμα του άρχισε να φωνάζει: «Ο Ισαάκ με βγάζει». Αμέσως λοιπόν ο άνθρωπος του Θεού επιτίμησε το πονηρό πνεύμα και το έδιωξε από τον άνθρωπο.