– Σε ένα καµίνι άµα πετάξεις χαρτιά, σκουπίδια, τι θα γίνουν; ∆εν θα καούν; Έτσι και στον πνευµατικό άνθρωπο, ότι και αν τού πετάξη ό πειρασµός,καίγεται.
«Πύρ καταναλίσκον
Όταν άνάψη στον άνθρωπο ή θεία φλόγα, όλα καίγονται. ∆έν κολλούν οι άσχηµοι λογισµοί µετά. ∆ηλαδή δέν παύει ό διάβολος νά τού πετάη άσχηµους λογισµούς, άλλα ό πνευµατικός άνθρωπος είναι «πύρ» καί τους καίει. Όποτε κουράζεται µετά ό διάβολος καί σταµατάει.
Στίς 4 Φεβρουαρίου τιμᾶται ἡ μνήμη ἑνός ὁμολογητοῦ τῆς Πίστεως, τοῦ ὁσίου Νικολάου τοῦ Στουδίτου.
Εὑρεθείς ὁ ὅσιος στήν Κωνσταντινούπολη ἐκάρη μοναχός στό μοναστήρι τοῦ Στουδίου. Ἐκεῖ μαθήτευσε δίπλα στόν μεγάλο ὁμολογητή τῆς Πίστεως, τόν ὅσιο Θεόδωρο τόν Στουδίτη, ὁ ὁποῖος ἦταν καί ὁ ἡγούμενος τῆς Μονῆς. Ὡς μοναχός διακρίθηκε στήν ἄσκηση τῶν ἀρετῶν, γι’ αὐτό καί χειροτονήθηκε ἱερέας.
Βρισκόμαστε στά χρόνια τῆς εἰκονομαχίας. Ὁ ὅσιος Νικόλαος μαζί μέ τόν ἡγούμενο τῆς Μονῆς, τόν ὅσιο ὁμολογητή Θεόδωρο Στουδίτη, συλλαμβάνονται μέ διαταγές τῶν εἰκονομάχων αὐτοκρατόρων καί στέλνονται στήν ἐξορία τέσσερις φορές!
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 3η Φεβρουαρίου 2026
ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΑΡΑΜΕΤΡΟΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΤΑΦΙΚΩΝ ΜΑΣ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΝ
Ο θάνατος είναι αναμφίβολα το φοβερότερο και το πλέον αναπόφευκτο γεγονός στον άνθρωπο. Γενεσιουργός του αιτία του η έκπτωση από την αυθεντικότητά του δια της παρακοής των Πρωτοπλάστων, παρά το ότι ο Θεός τους είχε προειδοποιήσει πως, «η δε αν ημέρα φάγητε απ’ αυτού [του καρπού της αμαρτίας] θανάτω αποθανείσθε» (Γεν.2,17). Ο απόστολος Παύλος διευκρινίζει πως «δι’ ενός ανθρώπου η αμαρτία εις τον κόσμον εισήλθε και διά της αμαρτίας ο θάνατος, και ούτως εις πάντας ανθρώπους ο θάνατος διήλθεν» (Ρωμ.5,12). Η αμαρτία, δηλαδή η εθελούσια απομάκρυνση από το Θεό, την πηγή και τον χορηγό της ζωής, γεννά τη φθορά και αυτή οδηγεί στο θάνατο, διότι «τα οψώνια της αμαρτίας θάνατος» (Ρωμ.6,23).
Διαφαίνεται μέσα από τις διαδικτυακές τους δημοσιεύσεις η ύπαρξη μιας ομάδας ορθόδοξων θεολόγων της εποχής μας, οι βάλλοντες κατά του περσοναλισμού των Ζηζιούλα και Γιανναρά τελικά καταλήγουν ουσιοκράτες. Και η ουσιοκρατία είναι γνώρισμα της δυτικής και όχι της ανατολικής θεολογίας. Ο περσοναλισμός των Ορθοδόξων επιβλήθηκε και καθιερώθηκε με τους Καππαδόκες. Το αν τώρα Ζηζιούλας και κάποιοι άλλοι σύγχρονοι επηρεάστηκαν από τον φιλοσοφικό υπαρξισμό, αυτό είναι άλλο ζήτημα και δεν μπορούμε εξαιτίας αυτού να περάσουμε από τον περσοναλισμό στην ουσιοκρατία. Και ουσιοκρατία ίσον σαβελλιανισμός.
Αυτό νομίζω παθαίνει και ο αρθρογράφος ενός κειμένου[1] που θα σχολιάσουμε πολύ επιγραμματικά. Παραθέτω άμεσα το επίμαχο σημείο από τα συμπεράσματα εκείνου: “Ὁμοίως, σύμφωνα μὲ τόν Γρηγόριο Νύσσης, δέν γεννᾶ ἡ ὑπόσταση τοῦ Θ. Πατρός τήν κοινὴ (τριαδικὴ) οὐσία (δέν ἀποτελεῖ δηλ. ἡ ὑπόσταση τοῦ Θ. Πατρός τήν ὀντολογικὴ αἰτία τῶν τριαδικῶν προσώπων) ―ἀλλά μόνο τὰ ὑποστατικὰ ἰδιώματα, δηλ. τούς ὑποστατικούς τρόπους ὕπαρξης τῆς κοινῆς Θείας οὐσίας, δηλ. τίς ἄλλες δύο ἐνούσιες ὑποστάσεις: τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος― τῆς Ἁγίας Τριάδας, ἀλλ’ ἡ ὑπόσταση τοῦ Θ. Πατρός γεννᾶται ἐκ τῆς Θείας οὐσίας. Μὲ ἄλλα λόγια, ἡ τριαδικὴ Θεία φύση (essentia) εἶναι προϋπόθεση τῆς κάθε ὑπόστασης (substantia)”. Το πρώτο που έχω να σημειώσω είναι πως οι παραπομπές του δεν είναι καθόλου διαφωτιστικές. Εννοώ του αποσπάσματος αυτού.
Ο Νικολάι Μπερντιάεφ (1874–1949) σε καμία κανονική εποχή δεν θα θεωρούνταν ορθόδοξος χριστιανός. Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως γνωστικιστής-ουμανιστής, ένας φιλόσοφος που αντλούσε την έμπνευσή του περισσότερο από δυτικούς αιρετικούς και «μυστικιστές» παρά από ορθόδοξες πηγές. Το γεγονός ότι εξακολουθεί να αποκαλείται σε ορισμένους ορθόδοξους κύκλους «ορθόδοξος φιλόσοφος» ή ακόμα και «θεολόγος» αποτελεί απλώς μια θλιβερή συνέπεια της θρησκευτικής άγνοιας των καιρών μας. Θα παραθέσουμε μερικά αποσπάσματα από τα έργα του. Κοιτάζοντας αφ’ υψηλού τους Πατέρες της Ορθοδοξίας, το «μοναστικό ασκητικό πνεύμα της ιστορικής Ορθοδοξίας» και, στην ουσία, όλο τον «συντηρητικό Χριστιανισμό που… κατευθύνει όλες τις πνευματικές προσπάθειες του ανθρώπου προς τη μετάνοια και τη σωτηρία», ο Μπερντιάεφ αναζητούσε αντ’ αυτού μια «εσωτερική Εκκλησία», μια «Εκκλησία του Αγίου Πνεύματος», εκείνη την «πνευματική θεώρηση της ζωής που τον 18ο αιώνα βρήκε καταφύγιο στις μασονικές στοές».
Ήταν ένας γέροντας που τον αγαπούσε πολύ τον είχε κάτι σαν άγιο…και του καρφώθηκε ο λογισμός ότι τον έφαγε το παρακράτος. Την ίδια μέρα με το αυτοκίνητό του σε μια διαδρομή ρουτίνας σε ένα σημείο του δρόμου που δεν δικαιολογούσε σε καμιά περίπτωση κάποια δυσκολία το αυτοκίνητο που οδηγούσε παρέκκλινε της πορείας του και πήγε να σκοτωθεί για το τίποτα.. Τότε σιγουρεύθηκε μια για πάντα ότι αν είναι να γίνει το κακό γίνεται και εκεί που δεν συντρέχει λόγος και ότι το αυτοκινητιστικό του Κόντογλου ήταν όντως ατύχημα μη προκληθέν από δόλο..
Εάν αρχίζεις να έχεις μια κάποια καλή σχέση με τον Κύριο, εάν ο Κύριος αρχίζει πλέον να σε υπολογίζει, με την έννοια ότι σε βρίσκει σοβαρό κι ότι θέλεις πραγματικά να σωθείς ό,τι κι αν σου στοιχίσει, διαπιστώνεις στην καθημερινή πραγματικότητα το εξής:
την ώρα ακριβώς που υπάρχει κίνδυνος να επαρθείς, χωρίς να το καταλάβεις, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε φρενάρει. Την ώρα που από το άλλο μέρος, ως άνθρωπος αδύναμος, χωρίς να το καταλάβεις, πας να ξεφύγεις, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε φρενάρει, κάτι επιτρέπει ο Θεός και σε προλαβαίνει, κάτι επιτρέπει ο Θεός και ακόμη πιο πολύ ταπεινώνεσαι, ακόμη πιο πολύ συνειδητοποιείς την αμαρτία και όλα τα καταστροφικά στοιχεία που έχεις μέσα σου, και τα οποία επέτρεψε ο Θεός να έχεις, για να δουλεύουν με την έννοια αυτή: να σε βοηθούν να είσαι ταπεινός, να μετανοείς, να εμπιστεύεσαι στον Θεό, να μην παίρνεις θάρρος και θέλεις να απομακρυνθείς και θέλεις να ξεμακρύνεις και χαθείς.
Σαράντα μέρες μετὰ τὴν γέννηση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ στὴν Βηθλεέμ, ὁ Ἰωσὴφ καὶ ἡ Μαρία, ἀκολουθώντας τὴν θρησκευτικὴ συνήθεια τῆς ἐποχῆς, “ἀνήγαγον αὐτὸν εἰς Ἱεροσόλυμα παράστησαι τῷ Κυρίῳ, καθὼς γέγραπται ἐν νόμῳ Κυρίου…” (Λουκ. 2, 22-23). Τὸ εὐαγγέλιο συνεχίζει:
Διαδικτυακή Σύναξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ»
Θέμα:
O διάλογος της πίστεως με τη Φιλοσοφία, την Επιστήμη
και την Τέχνη στο έργο του Μεγάλου Βασιλείου :
«Ομιλίαι εις την Εξαήμερον»
Ομιλήτρια:
Θέκλα Καβούνη,
Θεολόγος – Φιλόλογος, υποψ. Δρ. Θεολογικής Σχολής Θεσσαλονίκης
Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2026
Ώρα 19:30
Ηλεκτρονικός σύνδεσμος συμμετοχής στην εκδήλωση :
Οι υπερήφανοι έχουν τα μάτια τους διαρκώς υψωμένα προς το Θεό. Οι καρδιές τους όμως είναι κολλημένες στη γη. Αυτοί δεν ευαρεστούν στο Θεό. Ευάρεστοι στο Θεό είναι οι ταπεινοί άνθρωποι, οι πράοι, που έχουν τα μάτια τους χαμηλωμένα στη γη, μα οι καρδιές τους είναι γεμάτες ουρανό. Ο Δημιουργός προτιμά τους ανθρώπους που ομολογούν στο Θεό τις αμαρτίες τους, όχι τα καλά τους έργα.
Ἀθανασία! Ἡ λέξη ποὺ γοητεύει, μαγεύει καὶ αἰχμαλωτίζει κάθε ὕπαρξη. Ποὺ περικλείει τὴν πεμπτουσία τῆς ζωῆς, τὸ βαθύτερό της νόημα, τὸν ἀπώτερο σκοπὸ κάθε νοήμονος ὄντος. Πράγμα ποὺ φαίνεται στὴν ἔμφυτη, ἐνστικτώδη, ἄμεση ἀπώθηση τοῦ θανάτου ποὺ ἐνυπάρχει ἰσχυρὴ μέσα μας. Στὸν μύχιο πόθο γιὰ ζωή, ἀτέλειωτη ζωή, μακρὰν ὀδύνης, πόνου καὶ στεναγμοῦ, ποὺ κρύβεται στὸν καθένα μας. Στὴν ἐπιθυμία νὰ πᾶμε ὅλοι στὸν παράδεισο καὶ κανένας στὴν κόλαση.
Τί εἶναι ὅμως ὁ παράδεισος καὶ τί ἡ κόλαση; Ἂς ἀνιχνεύσουμε τὸ νόημά τους μέσα ἀπὸ τὴν κλασικὴ παραβολὴ τοῦ Χριστοῦ, μὲ τὴν ὁποία ἀνοίγει ὁ ὑπέροχος μεγάλος κύκλος τῶν ἑορτῶν τοῦ Πάσχα, τὸ εὐλογημένο Τριώδιο (Κυριακὴ Τελώνου καὶ Φαρισαίου).
Σε προηγούμενο άρθρο μας[1] για τις δηλώσεις Αλεξανδρουπόλεως[2] καλό θα ήταν να προστεθούν λίγα ακόμα:
• Ο μητροπολίτης φαίνεται να διακρίνει οξέως ανάμεσα σε Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Η Παλαιά παρουσιάζεται ως το βιβλίο των Ιουδαίων. Όχι όμως και της Εκκλησίας. Τεράστιο λάθος.
• Η έμμεση υποτίμηση της Παλαιάς Διαθήκης είναι μεγάλο φάουλ.
• Λέει ότι η Καινή Διαθήκη γράφτηκε από την Εκκλησία. Η Παλαιά Διαθήκη από ποιον εγράφη; Μήπως από την τότε Εκκλησία;
