Κυριακή Δ’ Λουκά: Λόγος στο ευαγγέλιο που λέγει «βγήκε ο σπορέας να σπείρει τον σπόρο του» (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Γίνεται λόγος και για την καλλιέργεια που οφείλομε να κάνομε πριν από αυτή τη σπορά

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εξέλεξε τους μαθητές του όχι από τους σοφούς, όχι από τους ευγενείς, όχι από τους πλούσιους ή ένδοξους, αλλά από αλιείς και σκηνορράφους, φτωχούς και αγράμματους, με σκοπό να δείξει σε όλους, ότι ούτε η φτώχεια, ούτε η απαιδευσία, ούτε η ευτέλεια, ούτε κάποιο άλλο από τα παρόμοια είναι εμπόδιο για την απόκτηση της αρετής και την επίγνωση των θείων λογίων και των μυστηρίων τού Πνεύματος, αλλά και ο φτωχότερος και ο ευτελέστερος και ο πιο αμόρφωτος, αν δείξει προθυμία και την πρέπουσα επιστροφή προς το καλό, μπορεί όχι μόνο να γνωρίσει τη θεία διδασκαλία, αλλά και ο ίδιος να καταστεί διδάσκαλος με τη χάρη του Θεού. Αυτά βέβαια που εμποδίζουν προς τη σύνεση και την κατανόηση των πνευματικών διδαγμάτων είναι η ραθυμία μας και η με όλη τη δύναμη προσκόλληση στα πρόσκαιρα και στα βιοτικά, και εξαιτίας αυτών δεν μας δίνεται χώρος και ευκαιρία για την ακρόαση και μελέτη και ανάμνηση αυτών που ακούσθηκαν, ούτε φροντίζομε για τα μελλοντικά και τα αιώνια.
Και αυτό γίνεται φανερό περισσότερο από όλα και από την περικοπή τού ευαγγελίου που διαβάζεται σήμερα.

Μνήμη των Αγίων Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου (Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών (+2019))

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

1. Την μνήμη των Αγίων Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου (787) εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας. Μία αίρεση προκάλεσε και την σύνοδο αυτή, η αίρεση της Εικονομαχίας. Πέρα από το αναμφισβήτητο χριστολογικό περιεχόμενό της είχε η Εικονομαχία και σαφή εκκλησιολογικό χαρακτήρα. Ήταν μια απροκάλυπτη επίθεση της Πολιτείας, που δεν ενεργούσε πια ως «διάκονος Θεού εις το αγαθόν» (Ρωμ. ιγ’ 3), εναντίον της Εκκλησίας. Οι δύο διακονίες του Γένους, η «Ιερωσύνη» και η «Βασιλεία», η ιερατική και η πολιτειακή διακονία, βρίσκονται αντιμέτωπες. Εγείρεται η επιδίωξη της Πολιτείας να υποτάξει την Εκκλησία, σε μια πρωτοφανή έκρηξη πολιτειοκρατίας. Η αίρεση ήταν το πνευματικό υπόβαθρο του προβλήματος.

Αίρεση, λοιπόν, κυρίως η Εικονομαχία, όπως τόσες άλλες, που συγκλόνισαν την Εκκλησία μας στη διαιώνια πορεία της. Πώς όμως συνέβη τούτο; Πώς δηλαδή απείλησε η αίρεση την Εκκλησία και πώς εξουδετερώθηκε ο κίνδυνος αυτός; Αυτό θα επιχειρήσουμε να αναπτύξουμε στη συνέχεια.


ΙΕΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (Κυριακή Δ΄ Λουκά)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στην πανέμορφη παραβολή του Σπορέως ο Κύριός μας Ιησούς δίνει σαφείς και ξεκάθαρους συμβολισμούς. «Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού», λέει. Και συμπληρώνει αλλού, «ο Πατήρ μου ο γεωργός εστιν» (Ιω. 15, 1).

Ο Θεός μίλησε προς τους ανθρώπους «πολυμερώς και πολυτρόπως». Πολλές φορές και με πολλούς τρόπους. Πρωτίστως όμως «ελάλησεν ημίν εν Υιώ» (Εβρ. 1, 1). Ο Χριστός λοιπόν αναγγέλλει σε μας τον λόγο του Θεού, κάνει γνωστά όλα όσα «ήκουσε παρά του Πατρός» (Ιω. 15, 15), είναι ο κατ’ εξοχήν μεγάλος επουράνιος σποριάς (Κυριακή Δ΄ Λουκά).

Μα όχι ο μόνος. Σποριάδες του λόγου του Θεού υπήρξαν πολλοί. Ο Θεός μίλησε διά στόματος «προφητών, αποστόλων, κηρύκων, ευαγγελιστών, μαρτύρων, ομολογητών, διδασκάλων». Όλοι αυτοί είναι σποριάδες του Θεού, γιατί τα λόγια τους, ο καλός σπόρος του Θεού, έφτασαν «εις πάσαν την γην, και εις τα πέρατα της οικουμένης τα ρήματα αυτών».

O π. Συμεών Κραγιόπουλος και η ψυχική ασθένεια

από

 Δημήτρης Γ. Ιωάννου

 

Ο πατήρ Συμεών Κραγιόπουλος, του οποίου ο πρόσφατος θάνατος γέμισε με θλίψη πολυάριθμους ανθρώπους που γνώρισαν το έργο του, ήταν μια από τις μεγάλες πνευματικές φυσιογνωμίες της σύγχρονης Εκκλησίας, φωτισμένη μορφή  που έδρασε ως εξομολόγος, ιεροκήρυκας και συγγραφέας, πνευματικός πατήρ μοναστικών αδελφοτήτων. Κατά ορισμένους, η μεγαλύτερη προσφορά του έγκειται στην εντελώς πρωτότυπη και εύστοχη αντιμετώπιση της ψυχικής νόσου, από την οποία μαστίζεται ιδιαίτερα ο σύγχρονος άνθρωπος. Παρακάτω, θα προσπαθήσω να παρουσιάσω με συντομία τις κυριότερες θέσεις του επί αυτού του ζητήματος.
Ως «ψυχική νόσος», λοιπόν, η οποία μπορεί και πρέπει να αντιμετωπιστεί, θεωρείται αρχικά μια ποικιλία φαινομένων, που ξεκινούν από απλές μορφές εσωτερικής ακαταστασίας (πχ σύμπλεγμα κατωτερότητας) και φτάνουν μέχρι σοβαρότερες μορφές ψυχοπάθειας (νεύρωση, κατάθλιψη κλπ). Ωστόσο, είναι αλήθεια ότι ακόμη και οι πιο απλές μορφές ψυχικής νόσου, πέρα από το ότι είναι ιδιαίτερα ενοχλητικές και δεν επιτρέπουν συχνά στο άτομο να «λειτουργήσει» επιτυχώς στην καθημερινότητα, θέτουν, κατά τον πατέρα Συμεών, μεγάλα εμπόδια στην πνευματική πρόοδο και τελείωση του χριστιανού, οπότε και πρέπει να αντιμετωπίζονται.

Η διασύνδεση Αιγύπτου-Ελλάδος και το ζήτημα της Ιεράς Μονής Σινά

Η Αδελφότητα εκφράζει έντονη ανησυχία, καθώς η πιθανή απώλεια των πέριξ κτημάτων, κήπων και ελαιώνων θα πλήξει ανεπανόρθωτα την οικονομική αυτονομία και τη δυνατότητα επιβίωσης του μοναστηριού στην απομονωμένη έρημο

Η δικαστική και ιδιοκτησιακή περιπέτεια της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, ενός από τα παλαιότερα και σημαντικότερα χριστιανικά μοναστήρια στον κόσμο, το οποίο αποτελεί και Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, κινδυνεύει να βάλει ξεκάθαρα μπουρλότο στις σχέσεις Ελλάδος και Αιγύπτου.

Όσο και αν η αιγυπτιακή πλευρά προσπαθεί να φανεί διαλλακτική και "φιλική" προς την Αθήνα με διάφορα αραβικά τερτίπια, η δικαστική απόφαση που θα εκδοθεί στις 24 Οκτωβρίου 2026 από το ανώτατο δικαστήριο του Καίρου, μπορεί να προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά στις σχέσεις των δύο χωρών, τόσο τώρα, όσο και στο μέλλον σε ποσοστό 100%. 

Οι πειραστές τοῦ Θεοῦ! δέν ξέρουν, πῶς τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ ὑπερβαίνει τόν νοῦ μας. Οὔτε ξέρουν, πόσο βαθιές εἶναι οἱ πληγές τοῦ Χριστοῦ γιά τό ἀνθρώπινο γένος. Αὐτοί θά ἤθελαν, νά ἀνακατώσει ὁ Θεός τό βασίλειο τοῦ αἰώνιου φωτός μέ τό σκοτάδι, ὥστε νά εἶναι μίγμα τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ στόν οὐρανό, ὅπως εἶναι καί στή γῆ. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

148. Στόν σιδερά Ραντοσάββα Ι., γιά τή σωτηρία ὅλων τῶν ἁμαρτωλῶν.

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Ἐσύ θά ἤθελες, ὁ Θεός νά ἐλεήσει ὅλους τούς ἁμαρτωλούς στη Φοβερή Δίκη Του. Πάλι δοκιμάζεις τόν Χριστό ὅπως Τόν δοκίμαζε ἐκεῖνος ὁ ἀντίπαλος τοῦ Θεοῦ στὸ Ὄρος τῶν Πειρασμῶν. «Ἐάν εἶσαι Υἱός τοῦ Θεοῦ πολυέλεος, ἐλέησε τόν Ἰούδα καί ὅλους τούς βαριά ἁμαρτωλούς, καί θά σε προσκυνήσω!». Κάπως ἔτσι μπορεί νά διατυπωθεῖ ἡ δοκιμασία πού βάζεις στόν Χριστό. Σ’ αὐτό ὁ ἴδιος ὁ Κύριος θα μποροῦσε νά σοῦ ἀπαντήσει: «Ἄραγε, δέν ἔδειξα ἀρκετά ἐλεήμων, ὅταν ἀπό τήν αἰώνια δόξα Μου κατέβηκα στο ἀνθρώπινο σκοτάδι και παρέδωσα ὁλόκληρο τόν Εαυτό Μου θυσία γιά τούς ἀνθρώπους; Πῶς νά ἐλεήσω ἐκείνους, οἱ ὁποῖοι ποτέ δέν ζήτησαν ἀπό Μένα αμνηστεία; Ἐκείνους πού μέχρι τήν τελευταία τους πνοή περιφρονοῦσαν τό προσφερόμενο ἔλεός μου; Ἐκείνους πού ἔχυναν τό αἷμα τῶν πιστῶν Μου ἀκολούθων σάν νερό; Καί ἐκείνους που παρέμειναν μέχρι τέλους ὑπηρέτες τοῦ σατανᾶ;».

Καί πῶς προέκυψε τώρα αὐτό, οἱ θνητοί ἄνθρωποι να συγκρίνονται στό ἔλεος μέ τόν παντελεήμονα Θεό, καί ἀκόμα νά παρουσιάζονται πιό ἐλεήμονες ἀπό τόν Θεό; Ἐξέτασε βαθιά τόν ἑαυτό σου καί δές, πόσο περιορισμένο καί μηδαμινό εἶναι τό ἀνθρώπινο ἔλεος. 

ΠΕΡΙ ΝΕΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΚΑΚΟΔΟΞΙΑΣ

Όσιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς

Στη δημιουργία του κόσμου ο Θεός είπε: «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν» (Γεν.1, 26).Η εικόνα του Θεού στον άνθρωπο εκδηλώνεται στις νοητικές του ικανότητες, στην εξουσία του πάνω στη φύση, στην ισχύ του, στην δυνατότητά του να δημιουργεί. Η ομοίωση του Θεού εκφράζεται με τις ηθικές του τελειότητες, τις πνευματικές του αναζητήσεις, τη δυνατότητα να φτάσει στην αγιότητα.

Η εικόνα και η ομοίωση του Θεού, σύμφωνα με τα οποία δημιουργήθηκαν οι πρωτόπλαστοι, εκφράζονταν πλήρως σε αυτούς, πριν από την πτώση. Η αμαρτία διέφθειρε και το ένα και το άλλο, αν και δεν τα στέρησε τελείως από τον άνθρωπο.

 

Στον άνθρωπο έμεινε ο νους και όλα τα άλλα, τα οποία ήταν εικόνα του Θεού. Για να τα αναπτύξουμε, όμως, πρέπει να καταβάλλουμε μεγάλες προσπάθειες, με τις οποίες αποκαθίσταται σε πολύ μικρό βαθμό αυτό που διέθεταν με πληρότητα οι προπάτορές μας. Στον άνθρωπο έμεινε, ως ένα βαθμό, η τάση του να φτάσει στο καθ΄ ομοίωση του Θεού, αν και μερικές φορές πέφτει τόσο που να μην μπορείς να τον αναγνωρίσεις.

ΚΑΤΑ ΖΗΖΙΟΥΛΑ και Κατά Γιαγκάζογλου

Κατά Γιαγκάζογλου

ΚΑΤΑ ΖΗΖΙΟΥΛΑ

Μικρή έρευνα στο δοκίμιο του «Προλεγόμενα στη θεολογία των ακτίστων ενεργειών»Εκδοθέν από τις εκδόσεις ΤΕΡΤΙΟΣ, το 1992

Το βιβλιαράκι αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη αξία από τον όγκο του, για την κακοδοξία του κ.Ζηζιούλα. Ο ίδιος μάς πληροφόρησε, πως ευτυχώς που ο κ.Γιαγκάζογλου μάς διευκρίνισε τί ήθελε να πεί ο Άγιος Γρηγόριος (Παλαμάς), κάτι που δεν έχει γίνει με τον Άγιο Συμεών τον Ν.Θεολόγο. Ευτυχώς δηλ. που προσάρμοσε τον Άγιο Γρηγόριο στην θεολογία του Ζηζιούλα, κάτι που δεν μπορεί να γίνει ακόμη με την θεολογία του Αγίου Συμεώνος.

Αυτό σημαίνει λοιπόν πως το βιβλιαράκι αυτό κακοποιεί την διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου, και αυτό ακριβώς θα προσπαθήσουμε νά δείξουμε. Θά ξεκινήσουμε παραθέτοντας τα κατάλληλα χωρία από τούς λόγους του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά και του Γρηγορίου του Θεολόγου, για να φανούν καθαρά οι παραποιήσεις που επιβλήθηκαν και έγιναν καθεστώς στην σύγχρονη Ορθόδοξη θεολογία!

Άγιος Γρηγόριος Θεολόγος, Λόγος ΚΘ’.

Πρὸς ἕνα νέο Οἰκουμενισμό, Γιανναρᾶς Χρῆστος

Πρὸς ἕνα νέο Οἰκουμενισμό

Γιανναρᾶς Χρῆστος

Τὸ κείμενο βασίζεται σὲ προφορικὴ εἰσήγηση.

Ἐμφανίστηκε στὰ Γαλλικὰ στὸ Contacts No. 179 (1997), pp. 202-206

καὶ σὲ ἀγγλικὴ μετάφραση στὸ Sourozh nr. 70, November 1997.

Ἀπὸ τὰ Ἀγγλικὰ μετέφρασε ἡ Ἀ. Μπύρου 

Σήμερα, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπὸ ἕναν νέο οἰκουμενισμό. Ἕναν οἰκουμενισμὸ, ποὺ σκοπὸ δὲν θὰ ἔχει τὸν «διάλογο» ἀνάμεσα σὲ παραδόσεις καὶ ὁμολογίες ἀλλὰ, μᾶλλον, θὰ ἔρθει νὰ ἀποκαλύψει μία νέα «σύναξη», μέσα ἀπὸ τὸ ἀντάμωμα ἀνθρώπων κάθε παράδοσης καὶ ὁμολογίας. Θὰ εἶναι ὁ οἰκουμενισμὸς, ποὺ θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν προσέγγιση ὅλων ἐκείνων, ποὺ μοιράζονται τὴν ἴδια δίψα γιὰ τὴ Ζωὴ ποὺ νικᾶ τὸν θάνατο· ἀνθρώπων ποὺ ἀναζητοῦν ἀληθινὲς ἀπαντήσεις στὰ «ἀδιέξοδα» τοῦ πολιτισμοῦ ποὺ βιώνουμε σήμερα. 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΤΟΥ ΑΛΦΑΙΟΥ Ή ΜΙΚΡΟΣ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΤΟΥ ΑΛΦΑΙΟΥ Ή ΜΙΚΡΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Οι άγιοι απόστολοι αποτελούν την πλέον εκλεκτή χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας, διότι εκλέχτηκαν από τον Κύριό μας Ιησού Χριστό να γίνουν οι συνεργάτες του επί γης απολυτρωτικού Του έργου και κατόπιν οι συνεχιστές του, αναγγέλλοντας το Ευαγγέλιο της σωτηρίας στα πέρατα του κόσμου.

       Ένας από τους αφοσιωμένους μαθητές υπήρξε και ο Ιάκωβος ο επονομαζόμενος ο του Αλφαίου, ή μικρός, για να διακρίνεται από τον έτερο μαθητή, Ιάκωβο του Ζεβεδαίου.  

    Είναι γνωστό πως στην Καινή Διαθήκη το όνομα Ιάκωβος αναφέρεται συχνά, σε πρόσωπα τα οποία δρουν κοντά στον Κύριο. Ιάκωβος αποκαλείται ο αδελφός του ευαγγελιστή Ιωάννη και γιοι του Ζεβεδαίου. Ο Ιάκωβος ο πατέρας  του Ιούδα Θαδδαίου. Ο Ιάκωβος ο Αδελφόθεος. Ο Ιάκωβος ο του Αλφαίου ή μικρός. Γι’ αυτό και επήλθε μια σύγχυση. Κάποιοι ταυτίζουν τον Ιάκωβο το μικρό με τον πατέρα του Ιούδα Θαδδαίου και άλλοι τον ταυτίζουν με τον Ιάκωβο τον Αδελφόθεο. Όμως η εκκλησιαστική παράδοση διακρίνει αυτά τα πρόσωπα και ως εκ τούτου ο Ιάκωβος ο του Αλφαίου ή μικρός είναι ξεχωριστό πρόσωπο. Εμείς ακολουθούμε, πρέπει να δεχόμαστε, την παράδοση της Εκκλησίας μας.    

Ἡ Ἀληθινὴ Ἐκκλησία. Florovsky George Fr. (1893- 1979)

Σὰν μέλος καὶ ἱερεὺς τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πιστεύω ὅτι ἡ Ἐκκλησία, μέσα στὴν ὁποία βαπτίσθηκα καὶ ἀνατράφηκα, εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία, ἡ μόνη ἀληθινὴ Ἐκκλησία. Καὶ τὸ πιστεύω γιὰ πολλοὺς λόγους: ἕνεκα προσωπικῆς πεποιθήσεως καὶ ἕνεκα τῆς ἐσωτάτης βεβαιώσεως τοῦ Πνεύματος, ποὺ πνέει στὰ μυστήρια τῆς Ἐκκλησίας, καὶ ἕνεκα τῶν ὅσων εἶναι δυνατὸ νὰ γνωρίζω ἀπὸ τὴ Γραφὴ καὶ ἀπὸ τὴν καθολικὴ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας. Εἶμαι ὑποχρεωμένος, λοιπόν, νὰ θεωρῶ ὅλες τὶς ὑπόλοιπες χριστιανικὲς ἐκκλησίες ὡς ἐλαττωματικές, καὶ σὲ πολλὲς περιπτώσεις μπορῶ νὰ προσδιορίσω αὐτὲς τὶς ἐλλείψεις τῶν ἄλλων ἐκκλησιῶν μὲ ἀπόλυτη ἀκρίβεια. Γι’ αὐτό, λοιπόν, ἡ ἕνωση τῶν Χριστιανῶν, γιὰ μένα, σημαίνει ἀκριβῶς τὴν παγκόσμια ἐπιστροφὴ στὴν Ὀρθοδοξία. Δὲν ἔχω καμμία ἀπολύτως ὁμολογιακὴ πεποίθηση, ἡ πεποίθησή μου ἀνήκει ἀποκλειστικὰ στὴν Una Sancta («Μία Ἅγία…» ).

Ξέρω καλὰ ὅτι ἡ ἀξίωσή μου θὰ ἀγνοηθεῖ ἀπὸ πολλοὺς χριστιανούς, Θὰ θεωρηθεῖ ὅτι εἶναι μιὰ ἐγωιστικὴ καὶ μάταιη ἀπαίτηση. Ξέρω, ἐπίσης, καλὰ ὅτι πολλὰ πράγματα, ποὺ τὰ πιστεύω ἀπόλυτα δὲν εἶναι πιστευτὰ ἀπὸ ἄλλους. Ὅμως, δὲν βλέπω κανένα λόγο, γιὰ τὸν ὁποῖο πρέπει ἐγὼ ν’ ἀμφιβάλλω γι’ αὐτὰ ἤ νὰ μὴν πιστεύω ἐγὼ ὁ ἴδιος. Τὸ μόνο ὅμως ποὺ λογικά μοῦ ἐπιβάλλεται νὰ κάνω εἶναι νὰ διακηρύξω τὴν πίστη μου καὶ νὰ τὴν ἐκφράσω μὲ τέτοιο τρόπο, ὥστε οἱ φτωχές μου λέξεις νὰ μὴν ἀμαυρώσουν τὴν ἀλήθεια. Γιατί εἶμαι σίγουρος, ὅτι ἡ ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ φέρνει βεβαιότητα. Τοῦτο, βέβαια, δὲν σημαίνει ὅτι τὸ κάθε τί μέσα στὶς πολλὲς Ὀρθόδοξες Ἐκκλησίες κατὰ τὸ παρελθὸν ἤ τὸ παρὸν πρέπει νὰ ταυτισθεῖ μὲ τὴν ἀλήθεια τοῦ Θεοῦ. Πολλὰ πράγματα προφανῶς ὑπόκεινται σὲ ἀλλαγές. Καί, φυσικά, πολλὰ πράγματα ἔχουν ἀνάγκη βελτιώσεως. Ἡ ἀληθινὴ Ἐκκλησία δὲν εἶναι ἀκόμη ἡ τέλεια Ἐκκλησία.

Κάθε σκέψη και κάθε νόημα του αγίου Σιλουανού είναι ένα φωτάκι. π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Κάθε σκέψη και κάθε νόημα του αγίου Σιλουανού είναι ένα φωτάκι

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†) 

Δεν υπάρχει κανείς που διάβασε το βιβλίο που έγραψε ο π. Σωφρόνιος για τον άγιο Σιλουανό και δεν ωφελήθηκε, και από το πρώτο μέρος, που είναι όλα εκείνα που γράφει ο π. Σωφρόνιος, και από το δεύτερο μέρος, που είναι οι γραφές του Αγίου, αυτούσια δηλαδή κείμενά του.

Θα έλεγε κανείς ότι κάθε τόσο συναντάς λέξεις, φράσεις από τις οποίες μπορείς να πιαστείς και να σταθείς στα πόδια σου και να πάρεις σωστή στάση ενώπιον του Θεού και να ευλογηθείς. Δεν είναι απλώς μερικές φράσεις χαρακτηριστικές, αλλά όλες οι φράσεις που χρησιμοποιεί και όλες οι λέξεις του, σχεδόν δηλαδή όλα τα κείμενά του, είναι βάλσαμο για την καθεμιά ψυχή και παρηγορία αλλά και σαν ένα φωτάκι… Πώς, ας πούμε, είμαστε σε ένα σκοτεινό μέρος και με ένα φωτάκι επισημαίνουμε πού υπάρχει σήραγγα, και μπαίνουμε εκεί μέσα και προχωρούμε. Μέσα στο σκοτάδι της αμαρτίας κάθε σκέψη και κάθε νόημα του αγίου Σιλουανού είναι ένα φωτάκι – ανάλογα βέβαια και τι διάθεση έχουμε – και μας ανοίγει δρόμο προς τον Χριστό, προς το άπλετο φως του Χριστού.

Μητρ. Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης, Ο θάνατος

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

“Ἀφοῦ λοιπὸν ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε, ὅσοι πιστεύουν σ᾽ αὐτὸν μὴν κλαῖνε τοὺς νεκροὺς ἀ­παρηγόρητα, μὴ πενθοῦν χω­ρὶς ἐλπίδα”

Κυριακὴ Γ΄ Λουκᾶ (Λουκ. 7,11-16)

“Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπορεύετο ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συν­επορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς. ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. Καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· μὴ κλαῖε· καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι. Καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ. ἔλαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγον­τες ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ”. 

Ο νέος λαϊκός βάρδος μητροπολίτης Φιλόθεος

Ο νέος λαϊκός βάρδος μητροπολίτης Φιλόθεος

 

Σπεύσανε κάποιοι να κατηγορήσουν για φονταμενταλιστές και ιεορακατήγορους όσους τόλμησαν να σχολιάσουν με μελανά χρώματα το τόλμημα του αγίου Θεσσαλονίκης να τραγουδήσει μέσα στο Περιβόλι της Παναγίας ένα λαϊκό άσμα. Εν μέρει έχουν δίκιο. Δεν έκανε δα και κανένα βαρύ ατόπημα ο Παναγιώτατος. Ένα τραγουδάκι είπε στο τσακίρ κέφι, όπως του ήρθε έμπνευση μέσα στην κατανυκτική ατμόσφαιρα του Άθωνα…

Ας βάλουμε καλό λογισμό, αδερφοί. Καταρχήν έχει προστεθεί στο ελληνικό λαϊκό ρεπερτόριο μια νέα ερμηνευτική παρουσία και για αυτό θα πρέπει να αισθανθούμε μια κάποια χαρά. Από την άλλη σκέπτομαι σε προσωπικό επίπεδο πόσο τυχερός είμαι που μπορώ να σχολιάζω ελεύθερα μερικά εκκλησιαστικά τεκταινόμενα εξ αποστάσεως. Φαντάσου, δηλαδή, να ήμουν κληρικός της εκεί ή όμορης μητροπόλεως (ή γενικότερα έμμισθος ιερεύς) ή θεολόγος εκπαιδευτικός στα μέρη εκείνα. Ή και να γνώριζα προσωπικά τον κατά γενική ομολογία συμπαθέστατο αυτόν Ιεράρχη…Ο Φιλόθεος έχει ήδη δώσει δείγματα γραφής της κουλτουριάρικης κλίσης του χαρακτήρος του από τότε που άρχισε να συνεργάζεται με τον μακαρίτη τον Σταμούλη, για τον οποίο πολλά ράμματα έχουμε για τη δογματική του γούνα… Μέσα σε όλα αυτά ήρθε και το “στο πα και στο ξαναλέω” πάνω στα ασκητικά βράχια της Αγίας Άννας. Δίπλα στο οστεοφυλάκιο που αναπαύονται τα οστά, οι ιδρώτες και τα αίματα των ασκητικών παλαισμάτων αιώνων, εκεί που οι απόκοσμοι απόηχοι των αγιορείτικων προσευχών αντηχούν στις πέτρες και στα βάτα της Σκήτης, αλλά και όλου του Όρους…

Παύλος Μελάς: Ένα παλληκάρι με ιδανικά

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Σήμερα ο Παύλος και η σύζυγός του Ναταλία αναπαύονται εν ειρήνη στο παρεκκλήσιο των Ταξιαρχών δίπλα στο Μητροπολιτικό Μέγαρο της Καστοριάς. Του οφείλουμε πολλά.

Μία από τις πολλές επετείους του Οκτωβρίου είναι εκείνη του θανάτου του Παύλου Μελά. Κορυφαία μορφή του Μακεδονικού Αγώνα και γόνος ιστορικής οικογένειας από την Ήπειρο, ο Παύλος σκοτώθηκε από τουρκικό βόλι στις 13 Οκτωβρίου 1904 στη Στάτιτσα (σημερινό χωριό Μελάς της Καστοριάς). Είχε εισέλθει για τρίτη φορά κρυφά στην τουρκοκρατούμενη Μακεδονία για να ενισχύσει τον αγώνα των Ελλήνων κατά των Βουλγάρων κομιτατζήδων.

Είναι χρήσιμο να θυμίζουμε στις νεότερες γενιές για ποιές αρχές και αξίες αγωνίσθηκε ο Μελάς. Αδιάψευστη πηγή τα γράμματά του στη γυναίκα του Ναταλία, αδελφή του Ίωνος Δραγούμη.

Ευάγριος ο Ποντικός: Κεφάλαια περί διακρίσεως παθών και λογισμών (Φιλοκαλία)

Ευάγριος ο Ποντικός: Κεφάλαια περί διακρίσεως παθών και λογισμών (Φιλοκαλία)

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ ΣΧΟΛΙΑ (Θεόκλητου Διονυσιάτη)

Ύστερα από μια ρομαντική περιπέτεια και κατά σύσταση της αγίας Μελάνης της Ρωμαίας, ο Ευάγριος από τον Πόντο, γι’ αυτό και Ποντικός καλούμενος, αναχώρησε για την έρημο της Αιγύπτου και υποτάχθηκε στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο. Πρόκειται για τον αρχιδιάκονο που χειροτόνησε ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης και υπηρέτησε τον άγιο Γρηγόριο τον Θεολόγο όταν πατριάρχευσε για λίγο διάστημα στην Κωνσταντινούπολη και από τον οποίο στοιχειώθηκε στα θεολογικά γράμματα. Άνδρας με εξαιρετική ευφυΐα, που ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης τον αναγνωρίζει ως «λεπτόν εις το νοήσαι και δεινόν εις το φράσαι».

1. Πρώτοι δαίμονες που αντιστέκονται και πολεμούν στην πρακτική άσκηση της αρετής είναι οι δαίμονες εκείνοι που τους έχει ανατεθεί να πειράζουν τους ανθρώπους στην γαστριμαργία και τη φιλαργυρία κι εκείνοι που παρακινούν στην φιλοδοξία. Οι άλλοι δαίμονες έρχονται πίσω τους και παραλαμβάνουν εκείνους που προσβάλλουν οι πρώτοι. Γιατί δεν μπορεί να πέσει κανείς στα χέρια του δαίμονα της πορνείας, αν δεν πέσει πρωτύτερα στη γαστριμαργία. Και δεν μπορεί να τον ταράξει ο θυμός, αν αυτός δεν πολεμά πρώτα για φαγητά, ή χρήματα, ή δόξα. Και δεν μπορεί να περιπέσει κανείς στον δαίμονα της λύπης, αν δεν υποστεί πρωτύτερα τη στέρηση όλων αυτών. Ούτε θα διαφύγει κανείς την υπερηφάνεια, που είναι το πρώτο γέννημα του διαβόλου, αν δεν εξορίσει τη ρίζα όλων των κακών, τη φιλαργυρία, αφού κατά τον Σολομώντα, «η φτώχεια κάνει τον άνθρωπο ταπεινό»(1). Και γενικά, δεν μπορεί να περιπέσει ο άνθρωπος σε δαίμονα αν δεν καταπληγωθεί από τους παραπάνω πρωτοστάτες και αρχηγούς δαίμονες, δηλ. της γαστριμαργίας, της φιλαργυρίας και της φιλοδοξίας.

Από τον βίο του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου

Από τον βίο του αγίου Ιωάννη του Θεολόγου

Όταν ο μέγας Ιωάννης επέστρεψε από την Πάτμο, πήγε σε μία από τις κοντινές πόλεις και με τη διδαχή του ανέπαυσε πολύ τους αδελφούς που ήταν σε αυτήν. Εκεί βρήκε και έναν νεαρό ψηλό στο ανάστημα και όμορφο στην όψη. Με τη διορατική ενέργεια του Πνεύματος διέγνωσε την ευγένεια της ψυχής και την αθωότητα του χαρακτήρα του νέου, και γι’ αυτό του έδωσε την ευλογία του και τον δίδαξε και παρακίνησε στον αγώνα της αρετής. Επειδή όμως ήταν να φύγει, για να κηρύξει και σε άλλα μέρη το σωτήριο κήρυγμα, άφησε τον νέο ως παρακαταθήκη στον επίσκοπο της πόλης με μάρτυρες την Εκκλησία και τον Χριστό, και του έδωσε αυστηρές εντολές για τη μόρφωση και την αγωγή του.

Ο επίσκοπος δέχτηκε πρόθυμα και του υποσχέθηκε ότι θα τον ξεπεράσει στην επιμέλεια του νέου. Έπειτα ο Ιωάννης αναχώρησε για την Έφεσο, και ο επίσκοπος πήρε τον νέο στο σπίτι του, όπου τον έτρεφε, τον παιδαγωγούσε, τον φρόντιζε· τελικά, τον βάφτισε. Όταν όμως με το βάπτισμα τού έβαλε τη σφραγίδα του Κυρίου ως ασφαλές φυλαχτό, χαλάρωσε πλέον την επιτήρηση.

ΑΓΙΑ ΤΑΪΣΙΑ, Η ΜΕΤΑΝΟΗΜΕΝΗ ΠΡΩΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΜΑΡΤΩΛΗ

ΑΓΙΑ ΤΑΪΣΙΑ, Η ΜΕΤΑΝΟΗΜΕΝΗ ΠΡΩΗΝ ΜΕΓΑΛΗ ΑΜΑΡΤΩΛΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

         Ανάμεσα στις μεγάλες μορφές αγίων γυναικών, συγκαταλέγονται και πολλές πρώην και διαβόητες αμαρτωλές, οι οποίες, αφού μετανόησαν, σώθηκαν και διακρίθηκαν για την κατοπινή αγία και ενάρετη ζωή τους. Μια από αυτές είναι και η Αγία Ταϊσία, η πρώην πόρνη, η οποία, όπως θα δούμε, μετανόησε ειλικρινά και ο Θεός την αντάμειψε με την αγιότητα και την σωτηρία της.

       Έζησε τον 5^ο μ. Χ. αιώνα και καταγόταν από την Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου. Εκεί γεννήθηκε και πέρασε τα παιδικά της χρόνια και ήταν ένα χαρισματικό παιδί, με σπάνια ομορφιά και οξυδέρκεια. 

      Η Αλεξάνδρεια ήταν μια από τις μεγαλύτερες και πολυπληθέστερες πόλεις της βυζαντινής αυτοκρατορίας, φημισμένη για τον πλούτο της, τον οποίο αποκόμιζε από το εκεί σπουδαιότερο λιμάνι της Μεσογείου. Εκεί αγκυροβολούσε πλειάδα εμπορικών καραβιών, με χιλιάδες ναυτικούς, μεταφέροντας επιβάτες και εμπορεύματα. Αλλά όμως, όπως είναι γνωστό, στα μεγάλα λιμάνια κυριαρχεί η ανηθικότητα και κύρια η πορνεία. 

Η σύγχρονη εκκλησιαστική (παρα)οικονομία

Η σύγχρονη εκκλησιαστική (παρα)οικονομία

 

Τα πράγματα φτάσανε μέχρι εδώ από την κατακλυσμιαία εκκοσμίκευση που εισχώρησε σε όλα τα επίπεδα των χριστιανών, από τον ανώτερο κλήρο μέχρι και τον πιο έσχατο και αφανή λαϊκό. Όλοι φταίμε για το κατάντημα αυτό, ωστόσο δεν βαρύνονται όλοι με τα ίδια ποσοστά. Τη μερίδα του λέοντος κατέχει πάντοτε και δικαιωματικά η εκκλησιαστική ηγεσία, που έχει αναλάβει τον ρόλο της διαχείρισης της οικονομίας και της ακρίβειας στην εφαρμογή των ιερών κανόνων.

Τις κόκκινες γραμμές τις περάσαμε προ πολλού. Ήδη η οικονομική παράβαση και παραβίαση των Κανόνων διέβη στον χώρο μιας νέας κανονικότητας. Για παράδειγμα, δεν ξέρω αν πλέον χρειάζεται ψυχιατρική γνωμάτευση για τη νεκρώσιμη ακολουθία των αυτόχειρων. Κηδεύονται όλοι ανεξαιρέτως. Η δημιουργία ενός άγραφου νέου Πηδαλίου είναι μια βιούμενη πραγματικότητα και, γιατί όχι, ίσως μια μέρα περάσει και σε γραπτή μορφή στα επίσημα κιτάπια των ορθόδοξων εκκλησιών.

Εορτασμός της χιλιετηρίδας της Αθωνικής Πολιτείας

Ο εορτασμός της χιλιετηρίδας της Αθωνικής Πολιτείας βρέθηκε στο επίκεντρο εκδήλωσης στη Θεσσαλονίκη, με τον συγγραφέα Κωνσταντίνο Χολέβα να κάνει μια ιστορική αναδρομή στην ίδρυση της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας. Η εκδήλωση φιλοξενήθηκε στο Εκπαιδευτικό και Πολιτιστικό Ίδρυμα της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης.

Η χιλιετηρίδα της Αθωνικής Πολιτείας αναβίωσε σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη, με αφορμή τις επετειακές εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν στις Καρυές και στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας.

Στόχος της εκδήλωσης ήταν να αναδειχθεί η ιστορική και πνευματική σημασία του Αγίου Όρους, αλλά και η διαχρονική παρουσία του στη διεθνή κοινότητα.

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε στην ίδρυση της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας. Ο συγγραφέας και πολιτικός επιστήμονας Κωνσταντίνος Χολέβας έκανε ιστορική αναδρομή στη δημιουργία της μονής από τον Άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη, σε συνεργασία με τον αυτοκράτορα Νικηφόρο Φωκά.