Ποιὸς εἶναι χριστιανός; Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι οἱ χριστιανοὶ εἶναι χριστιανοί, ὅταν σκέπτονται, καθένας μόνος του ἀλλὰ καὶ μεταξύ τους, ὡς σύνολο,ὅ,τι εἶναι «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», διότι αὐτὸ εἶναι τροφὴ αἰώνια γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ψυχή. Ἡ ἀνθρώπινη σκέψη παραμένει ἀτελὴς καὶ ἀνολοκλήρωτη ὅσο δὲ μεταμορφώνεται μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ σε Χριστοσκέψη και Θεοσκέψη. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο καὶ ὁ πόθος τῆς ἄγρυπνης χριστιανικῆς ψυχῆς καὶ ὁ στεναγμὸς της μέρα καὶ νύχτα μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὰ δάκρυα εἶναι ὁ ἑξῆς: Γλυκύτατε Κύριε, κάθε σκέψη μου μεταμόρφωσε τὴν σε Θεοσκέψη! Πανάγαθε Κύριε, κάθε αἴσθησή μου μεταμόρφωσε τὴν σε Θεοαίσθηση!

Ὅταν ἡ ἀνθρώπινη σκέψη ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ πεῖσμα δὲν θέλει τὸ Χριστό, παραφρονεῖ καὶ μαίνεται καὶ ἡ αἴσθηση παραφρονεῖ καὶ ἡ ζωὴ γίνεται ἄφρων καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐκτὸς ἑαυτοῦ σπεύδει ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο, μὲ εὐχαρίστηση βυθίζεται ἀπὸ ἁμαρτία σὲ ἁμαρτία, ὥσπου νὰ βυθισθεῖ ὅλος στὴν αἰώνια βασιλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ κακοῦ, τὴν κόλαση. Μόνο ὀ πανθαύμαστος Κυριος Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς Θεάνθρωπος, εἶναι ἡ μακαριότητα γιὰ τὴν ἀνθρώπινη σκέψη, ἡ αἰώνια μακαριότητα καὶ ἡ αἰώνια εὐλογία καὶ ὁ αἰώνιος παράδεισος καὶ ἡ αἰώνια χαρά…

Ο Άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης για τον εκρωσισμό και τα ρωσικά ρούβλια

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Θρόνου, κατά την συνεδρία της στις 9 Μαρτίου 2020, ανέγραψε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον σπουδαίο αγιορείτη Μοναχό Δανιήλ Κατουνακιώτη (1846-1929).

Με την αγιοκατάταξη αυτή η Αγία και Ιερά Σύνοδος, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου – πέραν της αγιότητος βίου – αποκατέστησε και μια μεγάλη αδικία, καθώς ο Άγιος Δανιήλ είχε τιμωρηθεί άδικα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο για την θέση που πήρε στη Μονή Αγίου Παντελεήμονος του Αγίου Όρους, όταν εγκαταβιούσε εκεί τον 19ο αιώνα.

Ο Άγιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης γεννήθηκε στην Σμύρνη και ήταν αριστούχος της περίφημης Ευαγγελικής Σχολής της Σμύρνης. Έχοντας διακαή πόθο να μονάσει έφυγε σε νεαρή ηλικία (19 ετών) από την οικογένεια του και επισκέφθηκε στην διάφορα μοναστήρια. Στην Πάρο γνώρισε και συνδέθηκε πνευματικά με τον όσιο Αρσένιο της Πάρου, ο οποίος του συνέστησε να μεταβεί στο Άγιον Όρος και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος, που εκείνη την εποχή ήκμαζε ως κοινόβιο.

Αγάπη προς τον Κύριο. Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ

Αγάπη προς τον Κύριο

Άγιος Δημήτριος του Ροστώφ

«Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος»! (Ιω. 12:13) κράζει, πληγωμένη από θείο πόθο και θεία αγάπη, κάθε ψυχή που ποθεί την ένωσή της με τον Νυμφίο Χριστό. Και Τον καλεί ακατάπαυστα, στολίζοντας τη λαμπάδα της με τις αρετές. Καμιά προκοπή δεν θα κάνει η ψυχή που αγωνίζεται στο πνευματικό στάδιο, αν δεν φλέγεται από αγάπη στον Κύριο Ιησού.

Για να μπορείς νύχτα και μέρα ν’ ακολουθείς με ζήλο τα ίχνη του Ιησού, για να ενωθείς μυστικά μαζί Του, πρέπει και η δική σου καρδιά να είναι πληγωμένη από τη θεία αγάπη. Προσκολλήσου στον Κύριο με πάθος, για ν’ απελευθερωθείς από τα πάθη, να λυτρωθείς από τις πτώσεις, να βρεις έλεος για τις αμαρτίες σου, όπως βρήκε και η αμαρτωλή εκείνη γυναίκα του Ευαγγελίου, «ότι ηγάπησε πολύ» (Λουκ. 7:47). Πρέπει όμως να φλέγεσαι και να λιώνεις από θείο πόθο και να προσθέτεις κάθε μέρα αγάπη στην αγάπη, ζήλο στον ζήλο, φλόγα στη φλόγα.

ΑΓΙΟΣ ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΑΓΙΟΣ ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

       Ο σεπτός πατριαρχικός θρόνος της Κωνσταντινουπόλεως στη δισχιλιόχρονη ιστορική του πορεία ανάδειξε μια πληθώρα αγίων Επισκόπων, οι οποίοι λαμπρύνουν την Εκκλησία μας. Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Μητροφάνης, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ένας όντως σπουδαίος άνδρας, ο οποίος διαδραμάτισε το δικό του ρόλο στην μετά τους διωγμούς εποχή της Εκκλησίας μας. 

      Γεννήθηκε στις αρχές του 3^ου αιώνα και είχε αριστοκρατική καταγωγή. Υπήρξε γιος του ειδωλολάτρη Ρωμαίου ευγενούς Δομετίου, αδελφού του αυτοκράτορα της Ρώμης Πρόβου (276-282). Ο Δομέτιος είχε αποκτήσει δύο γιούς, τον Πρόβο και τον Μητροφάνη, στα οποία έδωσε σοβαρή μόρφωση. Ο Μητροφάνης διακρίνονταν για την ακεραιότητα του χαρακτήρα του, την πραότητά του και την ενάρετη ζωή του.

ΑΓΙΕΣ ΜΑΡΘΑ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑ: ΟΙ ΑΔΕΛΦΕΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

ΑΓΙΕΣ ΜΑΡΘΑ ΚΑΙ ΜΑΡΙΑ: ΟΙ ΑΔΕΛΦΕΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

     Η οικογένεια του αγίου Λαζάρου είχε την ύψιστη ευλογία να απολαμβάνει τη φιλία με τον Κύριό μας Ιησού Χριστό και να Τον φιλοξενεί στο σπίτι της. 

    Σύμφωνα με τις ευαγγελικές διηγήσεις, ζούσαν η ευσεβής οικογένεια του Λαζάρου και των δύο αδελφών του, της Μάρθας και της Μαρίας στην κώμη Βηθανία, ένα μικρό χωριό, που ταυτίζεται παραδοσιακά με τη σημερινή πόλη αλ-Εϊζαριγιά, στη Δυτική Όχθη, στους ανατολικούς πρόποδες του όρους των Ελαιών, περίπου 2,5 χιλιόμετρα ανατολικά της Ιερουσαλήμ. Δεν αναφέρεται πως συνδέθηκαν με φιλία με τον Κύριο. Εικάζουμε ότι συνδέονταν με κάποια μακρινή συγγένεια. 

    Στο 10^ο κεφάλαιο του Ευαγγελίου του Λουκά αναφέρεται μια από τις επισκέψεις του Χριστού στο σπίτι τους στη Βηθανία. Η μεγαλύτερη αδελφή, η Μάρθα, ήταν η οικοδέσποινα και φρόντιζε να προσφέρει περισσή φροντίδα για τον υψηλό επισκέπτη τους και τους μαθητές Του. Ο Κύριος καθισμένος δίδασκε και η μικρότερη αδελφή η Μαρία άκουγε με προσοχή καθήμενη στα πόδια Του, αδιαφορώντας για να προσφέρει τη βοήθειά της στην κοπιώσα Μάρθα. 

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΩΣ ΕΣΧΑΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (Σχόλιο σε σατανιστική εκδήλωση στη Βαλτιμόρη των Η.Π.Α.)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 3η Ιουνίου 2026

 

Η ΛΑΤΡΕΙΑ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ ΩΣ ΕΣΧΑΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΚΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

(Σχόλιο σε σατανιστική εκδήλωση στη Βαλτιμόρη των Η.Π.Α.)

 

      Είναι γεγονός ότι η μεγαλύτερη τραγωδία του σύγχρονου ανθρώπου —και εκείνη που σηματοδοτεί την πνευματική του καταστροφή— είναι η συμφιλίωσή του με τον «ἀπ’ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνον» διάβολο (Ιωάν.8,44), τον αρχέγονο ολετήρα του, τον οποίο ανύψωσε στη θέση του Θεού. Ο σημερινός «θεός» ενός μεγάλου μέρους της ανθρωπότητας είναι πλέον ο Σατανάς.

    Μέσα στην πνευματική του παραζάλη, πραγματοποίησε την αρχέγονη επιθυμία του: να γίνει θεός, να καταλάβει τη θέση του Θεού, όπως αναφέρει ο προφήτης Ησαΐας: «ἀναβήσομαι εἰς τὸν οὐρανόν… καὶ ἔσομαι ὅμοιος τῷ Ὑψίστῳ»(Ησ.14,14). Επιθυμεί να λατρεύεται ως «θεός».

Το Σινά δεν έπεσε-Το παραδώσαμε!

Υπάρχουν εθνικές ήττες που γράφονται με αίμα.

Και υπάρχουν ήττες που γράφονται με αδιαφορία, μικροπολιτική, δειλία και ανικανότητα.

Η Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά δεν χάθηκε από πόλεμο. Δεν έπεσε από εισβολή. Δεν την κατέλαβαν φανατικοί με όπλα. Παραδόθηκε αργά, σιωπηλά και σχεδόν αδιάφορα από ένα κράτος που εδώ και χρόνια αντιμετωπίζει τον Ελληνισμό της Ανατολής σαν ιστορικό βάρος και όχι σαν εθνική αποστολή.

Πριν από λίγα χρόνια, όποιος τολμούσε να πει ότι κινδυνεύει το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Μονής, αντιμετωπιζόταν περίπου ως υπερβολικός. Σήμερα η πραγματικότητα είναι πιο σκληρή από κάθε προειδοποίηση.

Η κυριότητα χάνεται.

Τα κειμήλια μένουν ακάλυπτα.

Οι μοναχοί μετατρέπονται ουσιαστικά σε ενοικιαστές μέσα στον ίδιο τον χώρο που ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία φύλαξαν επί δεκαπέντε αιώνες.

Και το χειρότερο;

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΣ

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ Ο ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

       Μια από τις συκοφαντίες των μαινόμενων ειδωλολατρών κατά της Εκκλησίας στα πρωτοχριστιανικά χρόνια ήταν ότι απαρτίζονταν αυτή από αγραμμάτους και άσημους ανθρώπους. Ότι ο Χριστιανισμός ήταν η θρησκεία του απαίδευτου όχλου και των δούλων. Αλλά η παρουσία σπουδαίων εκκλησιαστικών προσωπικοτήτων τους αποστόμωσε. Μια από τις κορυφαίες μορφές της αρχαίας Εκκλησίας είναι και ο άγιος Ιουστίνος ο Φιλόσοφος και Μάρτυς. Ένας από τους πλέον μορφωμένους ανθρώπους της εποχής του, εφάμιλλος ή και ανώτερος από τους εθνικούς φιλοσόφους της εποχής του. 

      Γεννήθηκε στην πόλη Φλαβία Νεάπολη της Παλαιστίνης περί το 110 μ. Χ. από γονείς έλληνες ειδωλολάτρες. Ο πατέρας του ονομαζόταν Πρίσκιος Βάκχιος, ενώ της μητέρας του αγνοούμε το όνομα. Μεγάλωσε ως ειδωλολάτρης. Ήταν προικισμένος με εξαιρετικά χαρίσματα και φιλομάθεια. Οι γονείς του φρόντισαν να του παράσχουν υψηλή παιδεία. Σπούδασε φιλοσοφία στις ονομαστές σχολές της Παλαιστίνης και της Συρίας. Εμβάθυνε στην στωική, στην επικούρεια, στην περιπατητική και στην πυθαγόρεια φιλοσοφία. Ιδιαιτέρως ασχολήθηκε με τις αρχές της οντολογίας του πλατωνισμού. Τον απασχολούσε η γνώση του Θεού, διότι ενωρίς άρχισε να διαπιστώνει πως οι ποικίλες δοξασίες και πίστεις των ειδωλολατρικών θρησκειών της εποχής του περί θείου ήταν όχι μόνον ατελείς, αλλά και απαράδεκτες για μορφωμένους ανθρώπους. Άλλωστε βρισκόμαστε στην εποχή, που η κατάρρευση της ειδωλολατρίας ήταν ραγδαία. 

Τό μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως σήμερα. Ἀναγνωστόπουλος Στέφανος, Πρεσβύτερος

Ἀπό τήν πεῖρα μου ἔχω διαπιστώσει, ὅτι πολλοί ἀπό τούς ἐξομολογούμενους προσέρχονται μέ πνεῦμα ψυχαναλύσεων καί ὄχι γιά νά λάβουν τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τήν ἄφεση τῶν ἁμαρτιῶν. Γι’ αὐτό, ἀπαιτοῦν διάλογο, διάθεση πολλοῦ χρόνου γιά συζήτηση, μέ λεπτομέρειες, πού παίρνουν πολλές φορές τή μορφή κουτσομπολιοῦ, κατακρίσεως καί -τό  κυριότερο-  ἀποδίδουν εὐθύνῃ στούς ἄλλους.

• Στήν ψυχανάλυση μπορεῖς νά ἀποδώσεις στούς ἄλλους εὐθύνῃ, γιατί τό αἰσθάνεται ὡς ἀνάγκη ἡ ψυχή σου. Στήν ἱερή ἐξομολόγηση, ὅμως, τήν εὐθύνῃ θά τήν πάρεις ἐσύ γιά νά ξαλαφρώσεις. Σημασία δέν ἔχει κάτω ἀπό ποιές συνθῆκες ἔγινε ἡ πτώση. Σημασία ἔχει ἡ ἀναγνώριση τοῦ λάθους. Μπορεῖ ὅλες οἱ συνθῆκες νά ἦταν ἀρνητικές, ἀλλά ὅταν ἀναγνωρίσεις ὅτι φταῖς, τότε ἀπαλλάσσεσαι ἀπό τό βάρος τῆς ἔνοχής, διαφορετικά τό παίρνεις μαζί σου.

Ὅταν ὁ ἐξομολογούμενος πέφτει στά γόνατα καί καταφεύγει στό πετραχήλι τοῦ πνευματικοῦ, συντρίβεται, κλαίει καί ζητᾷ συγχώρηση, τότε ἔρχεται ἡ εὐσπλαχνία τοῦ Ἁγίου Θεοῦ μέσα ἀπό τό πρόσωπο τοῦ ἱερέα, ὁ ὁποῖος μέ πολλή συμπόνια καί ἀγάπη σκύβει στόν μετανοημένο ἁμαρτωλό ἄνθρωπο, τοῦ λέει τόν παρηγορητικό λόγο καί τοῦ χαρίζει τήν ἄφεση ἀπό τό Θεό, κι ἔτσι ὁ ἄνθρωπος φεύγει λυτρωμένος, σωσμένος, ἀνάλαφρος, εἰρηνικός καί χαρούμενος. Ἡ ὄψῃ του γίνεται φωτεινή καί πολλές φορές αἰσθάνεται μιά ἀνεξήγητη σωματική καί ψυχική ἐλαφρότητα.

Μπορεί ένας πνευματικός να καταργεί την ελευθερία σου;

Υπάρχει μια πληγή που δεν συζητιέται αρκετά. Άνθρωποι που πλησίασαν την Εκκλησία με δίψα για Θεό και βρήκαν αντί για ελευθερία έναν άλλον δεσμό. Πνευματικοί που απαιτούν τυφλή υπακοή. Που αποφασίζουν για κάθε λεπτομέρεια της ζωής σου. Που καλλιεργούν φόβο, ενοχή, εξάρτηση. Που σε κάνουν να πιστεύεις ότι χωρίς αυτούς χάνεσαι.

Αυτό δεν είναι Ορθοδοξία. Είναι πνευματική τυραννία.

Ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο. Δεν ζητά μηχανική υπακοή ζητά ελεύθερη αγάπη. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν...» δεν λέει «θα σε αναγκάσω». Δεν βιάζει. Δεν εκβιάζει. Δεν καταργεί πρόσωπα. Αν ο ίδιος ο Θεός σέβεται την ελευθερία μας, πώς τολμά άνθρωπος να την καταπατά στο όνομά Του;

Ο Απόστολος Παύλος το είπε με χειρουργική ακρίβεια: «Ουχ ότι κυριεύομεν υμών της πίστεως, αλλά συνεργοί εσμεν της χαράς υμών» (Β΄ Κορ. 1,24). Δεν εξουσιάζουμε την πίστη σας συνεργαζόμαστε για τη χαρά σας. Αυτό είναι το μέτρο κάθε πνευματικής πατρότητας. Ό,τι ξεφεύγει από αυτό το μέτρο δεν είναι πνευματικότητα είναι εξουσιασμός.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΗΦΟΡΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

 

       Η πολυτάραχη εικονομαχική περίοδος (726-843 μ. Χ.) ανέδειξε μια πλειάδα αγίων ομολογητών στην Εκκλησία μας, οι οποίοι ομολογώντας την σώζουσα πίστη της, υπέστησαν φοβερά μαρτύρια και πολλοί από αυτούς έχασαν και αυτή τη ζωή τους. Ένας από τους μεγάλους ομολογητές αυτής της περιόδου υπήρξε και ο άγιος Νικηφόρος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως.

       Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το έτος 758 από ευγενείς γονείς, τους οποίους διέκρινε η ευσέβεια και η προσήλωση στην Ορθοδοξία. Ο πατέρας του ονομαζόταν Θεόδωρος και ήταν βασιλικός γραμματέας και νοτάριος στο Ιερό Παλάτιο και η μητέρα του ονομαζόταν Ειρήνη. Είχαν και οι δυο τους υποστεί σκληρούς διωγμούς από τους εικονομάχους αυτοκράτορες, λόγω της σύνταξής τους στην μερίδα των Ορθοδόξων. Ο πατέρας του είχε εξορισθεί από τον Κωνσταντίνο Ε΄ τον Κοπρώνυμο (741-775) στην περιοχή Μύλασσα της Καρίας και μετά στη Νίκαια, όπου μετά από έξι χρόνια ταλαιπωρίας πέθανε εκεί εξόριστος. 

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΕΞ ΑΓΑΡΗΝΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ Ο ΕΞ ΑΓΑΡΗΝΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

       Μεταξύ των χιλιάδων Νεομαρτύρων, οι οποίοι ομολόγησαν την πίστη τους στο Χριστό και έδωσαν τη ζωή τους, στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας, συγκαταλέγονται και ορισμένοι, οι οποίοι προέρχονταν από τους αλλόθρησκους τούρκους. Ένας από αυτούς υπήρξε ο ηρωικός Νεομάρτυς άγιος Κωνσταντίνος εξ Αγαρηνών.

       Γεννήθηκε στα τέλη του 18^ου αιώνα στο νησί της Λέσβου, στην κοινότητα Υψηλομέτωπου από τούρκους και μουσουλμάνους στο θρήσκευμα, γονείς. Ήταν ένα χαριτωμένο και πανέμορφο παιδί, το οποίο όσο μεγάλωνε, τόσο αναδεικνύονταν τα ψυχικά του χαρίσματα και τα ασυνήθιστα σωματικά του κάλλη. Άλλοι τον θαύμαζαν και τον αγαπούσαν και άλλοι τον ζήλευαν και τον μισούσαν.

Ἡ εἰς ἐπήκοον ἀνάγνωση τῶν μυστικῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν τῆς Λειτουργίας ἀπό ἐμπειρικῆς ἀπόψεως

Ἡ εἰς ἐπήκοον ἀνάγνωση τῶν μυστικῶν Ἱερατικῶν Εὐχῶν τῆς Λειτουργίας ἀπό ἐμπειρικῆς ἀπόψεως

Παν. Δ. Παπαδημητρίου, PhD
αʹ ἔκδοσις, 28/5/2026

(γιά καλύτερη ἐμπειρία ἀνάγνωσης, γιά τίς παραπομπές, τίς ἀναφορές, κτλ., δεῖτε παρακάτω τό PDF)

«κλείσας τὴν θύραν σου πρόσευξαι τῷ Πατρί σου τῷ ἐν τῷ κρυπτῷ», Ματθ. ϛʹ 5-6
«μυστικῆς ἐπιτελουμένης Εὐχῆς» (Ἅγ. Γρηγόριος Νύσσης, 4ος αἰ.)
«μίαν μὲν τὴν πρώτην [Εὐχὴν] διὰ σιωπῆς», ΙΘʹ (19ος) Κανὼν τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας

Χαρακτηριστικὸ τῶν Ὀρθοδόξων εἶναι ἡ τήρηση τῆς Παραδόσεως. Ἡ τήρηση τῆς Ἱερᾶς Παραδόσεως εἶναι Ἀποστολικὴ ἐντολή. Στήκετε, καὶ κρατεῖτε τὰς Παραδόσεις (Βʹ Θεσ. βʹ 15). Πάντα εὐσχημόνως καὶ κατὰ Τάξιν γινέσθω (Αʹ Κορ. ἰδʹ 40). Στὴν διακονία στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν κάνει ὁ καθένας του κεφαλιοῦ του, ἀλλιῶς κοινῶς προτεσταντίζει. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «ἑπομένη τοῖς Ἁγίοις Πατράσι», ὄχι ἑπομένη ταῖς προσωπικαῖς γνώμαις ἑκάστου. Γιατί πρέπει νὰ τηρεῖται ἡ Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας; Ἡ Ἱερὰ Παράδοση εἶναι ἡ ἀσφαλὴς ὁδὸς τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ὁδὸς τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἡ ἀσφαλὴς ὁδὸς τῆς θείας λατρείας, τῆς προσευχῆς, τῆς μετανοίας, τῆς καθάρσεως, τοῦ φωτισμοῦ καὶ τῆς θεώσεως.

Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας

ΣΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ἑορτές, καὶ ἐν προκειμένῳ τὴν Ἁγία Πεντηκοστή, θὰ πρέπει νὰ στοχαζόμαστε ποιὸς θὰ πρέπει νὰ εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς ζωῆς μας, ποῦ εἶναι ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς μας! Ὁ ἅγιος Νικόλαος Ἀχρίδος μᾶς συμβουλεύει: «Ποιὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς πίστεως; Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς. Ποιὸς εἶναι ὁ καρπὸς τῆς πίστεως; Ἡ σωτηρία τῆς ψυχῆς. Ἑπομένως, δὲν προσ­κολλώμεθα στὴν πίστη γιὰ τὴν πίστη, ἀλλὰ γιὰ τὴ σωτηρία τῶν ψυχῶν μας. Κανεὶς δὲν ταξιδεύει χάριν τοῦ δρόμου, ἀλλὰ ἐπειδὴ κάποιος ἢ κάτι τὸν περιμένει στὴν ἄλλη ἄκρη τοῦ δρόμου. Κανεὶς δὲν πετάει ἕνα σχοινὶ στὸ νερό, μέσα στὸ ὁποῖο κάποιος πνίγεται, χάριν τοῦ σχοινιοῦ, ἀλλὰ χάριν ἐκείνου ὁ ὁποῖος πνίγεται. Ὁ Θεὸς μᾶς ἔδωσε τὴν πίστη σὰν ἕνα δρόμο, στὸ τέλος τοῦ ὁποίου οἱ ταξιδιῶτες θὰ λάβουν τὴ σωτηρία τῶν ψυχῶν τους. 

Ὁ Θεὸς ἐξέτεινε τὴν πίστη σὰν ἕνα σχοινὶ σ’ ἐμᾶς, οἱ ὁποῖοι πνιγόμαστε στὰ μαῦρα νερὰ τῆς ἁμαρτίας, τῆς ἄγνοιας καὶ τῶν παθῶν, ὥστε μὲ τὴ βοήθεια τῆς πίστεως νὰ σώσουμε τὶς ζωές μας. Αὐτὸς εἶναι ὁ σκοπὸς τῆς πίστεως. Ὅποιος γνωρίζει τὴν ἀξία τῆς ἀνθρώπινης ψυχῆς, πρέπει νὰ παραδεχθεῖ ὅτι δὲν ὑπάρχει στὸν κόσμο τίποτε πιὸ ἀπαραίτητο ἢ πιὸ ὠφέλιμο ἀπὸ τὴν πίστη. Ἕνας ἔμπορος ποὺ μεταφέρει πολύτιμους λίθους σ’ ἕνα πήλινο σκεῦος, συντηρεῖ ἐπιμελῶς τὸ σκεῦος καὶ τὸ διαφυλάσσει, τὸ κρύβει καὶ τὸ ἐπιτηρεῖ. Μήπως ὁ ἔμπορος μεριμνᾶ καὶ ἐπιβλέπει μὲ τόση φροντίδα τὸ σκεῦος, χάριν τοῦ σκεύους; Ὄχι, φροντίζει γιὰ τοὺς πολύτιμους λίθους ποὺ αὐτὸ περιέχει»! Αὐτὴ τὴν σωτήρια περίοδο ἂς φροντίσουμε γιὰ τὴν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας!

Τὸ Πιστεύω τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου. Ἅγιος Νεκτάριος Ἐπίσκοπος Πενταπόλεως

Ἔλεγε ὁ Ἅγιος Νεκτάριος: «Ὁ Θεός γιά μένα εἶναι δόξα, πλοῦτος καί καύχημα. Εἶναι τό γλυκύτατο καί πιό εὐχάριστο πράγμα. Εἶναι ἡ φροντίδα καί τό ἐντρύφημά μου. Ἡ ψυχή μου εἶναι δημιούργημα τῆς πνοῆς τοῦ Θεοῦ. Τό σῶμα μου εἶναι πλάσμα τοῦ Θεοῦ. Θείᾳ χάριτι εἶμαι γένος τοῦ Θεοῦ. Ἀπ᾿ τό Θεό ἔλαβα τήν ὕπαρξη ἀλλά καί τή δυνατότητα νά κινοῦμαι, ν᾿ ἀναπνέω καί νά μιλάω.

Στό Θεό καθημερινά ἐμπιστεύομαι τό πνεῦμα μου. Στό Θεό προσεύχομαι. Ζῶ μέ τό Θεό, δουλεύω καί βρίσκομαι μέ τό Θεό»…

Εἶμαι εὐτυχισμένος μέ τό μεγάλο, ἰσχυρό καί ζῶντα Θεό, ὁ ὁποῖος εἶναι πάροχος βοηθός καί τελειωτής τῶν καλῶν. Εἶναι ἐπόπτης τῶν ὅσων σκέφτομαι, λέω καί κάνω. Δέχομαι τό Θεό ὡς φοβερό κριτή τῶν ὅσων ἔχω κάνει. Ἔχω Θεό ἤπιο καί συγχωρητικό, μακρόθυμο καί πολυέλεο, σωτήρα καί λυτρωτή.

Γνωρίζω Θεό πού εἶναι ἡ ἀρχή τῶν πάντων, πού δίνει τά ἀγαθά, πού εἶναι προνοητής, ἐπόπτης, πάνσοφος, παντογνώστης, πού γνωρίζει καί τά μέλλοντα καί τά παρόντα καί τά παρελθόντα. Ὑμνῶ, δοξάζω, εὐλογῶ καί ὑπερυψώνω τόν ἀγαθό, ἅγιο, δίκαιο καί ἀληθινό Θεό».

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης_Πριν από λίγα χρόνια έβλεπες στα Κοινόβια μια κατάσταση Λαυσαϊκού.

Έβρισκες και πλανεμένους και δια Χριστόν Σαλούς και μοναχούς με διορατικό χάρισμα και με ιαματικά χαρίσματα.

Σήμερα, ούτε με διορατικό χάρισμα βρίσκεις ούτε με ιαματικά χαρίσματα ούτε δια Χριστόν Σαλούς.

Εμείς έχουμε την άλλη σαλάδα· την σαλάδα του κόσμου.

Γίναμε “εγκέφαλοι”· γι’ αυτό και παλαβώσαμε.

Μπήκε πολλή κοσμική λογική και αυτή η πολλή λογική κατέστρεψε τα πάντα.

Και το κακό είναι που δεν το καταλαβαίνουμε.

Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να ζουν στην αφάνεια και απέκτησαν μεγάλες αρετές και δεν απέκτησαν ούτε και μικρό όνομα.

Μακάριοι, όσοι κατόρθωσαν να κάνουν τον παλαβό και, με αυτόν τον τρόπο, προφύλαξαν τον πνευματικό τους πλούτο.

Μακάριοι, όσοι έχουν γεννηθεί τρελλοί και θα κριθούν και ως τρελλοί· και, έτσι, θα εισαχθούν στον Παράδεισο χωρίς διαβατήριο.

Μακάριοι, και τρις μακάριοι, είναι εκείνοι οι πολύ γνωστικοί που κάνουν τον τρελλό για την αγάπη του Χριστού και κοροϊδεύουν όλη την ματαιότητα του κόσμου, που η δια Χριστόν αυτή τους τρέλλα και σαλότητα αξίζει περισσότερο απ’ όλη την γνώση και την σοφία των σοφών όλου του κόσμου τούτου.

Η πολιτισμική κρίση στη Δύση. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η πολιτισμική κρίση στη Δύση
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Η πολιτισμική κρίση στη Δύση είναι άποψη σημαντικών διανοουμένων της του 20ού αιώνα. Μεταξύ αυτών είναι ο Γερμανός φιλόσοφος του πολιτισμού και της ιστορίας Όσβαλντ Σπένγκλερ, του οποίου φέτος είναι τα 90χρονα από τον θάνατό του (1880-1936). Ο Σπένγκλερ έγραψε μεταξύ του 1918 και του 1922 το κλασσικό δίτομο ογκώδες  έργο του «Η παρακμή της Δύσης», το οποίο κυκλοφορείται και στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός». Ένας άλλος σημαντικός λόγιος του 20ού αιώνα που υπήρξε κριτικός προς την πολιτισμική πορεία της Δύσης είναι ο Γάλλος Αντρέ Μαλρό, που φέτος συμπληρώνονται 50 χρόνια από τον θάνατό του (1901-1976).

Δεν μπορείς να είσαι χριστιανός, αν δεν έχεις το Άγιο Πνεύμα. π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Δεν μπορείς να είσαι χριστιανός, αν δεν έχεις το Άγιο Πνεύμα

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†) 

Όλα όσα έκανε ο Θεός – που ήρθε και έγινε άνθρωπος και σταυρώθηκε και αναστήθηκε – τα έκανε, ώστε να έρθει στη συνέχεια το Πνεύμα το Άγιο, για να αγιάζει τους πιστούς, να αγιάζει τις ψυχές. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός. Και ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο η εορτή η σημερινή της Πεντηκοστής είναι από κάποια πλευρά η μεγαλύτερη όλων.

Όπως γνωρίζουμε, το σπουδαιότερο σημείο της θείας Λειτουργίας είναι η επίκληση και η κάθοδος του Αγίου Πνεύματος, για να γίνει ο άρτος Σώμα Χριστού και ο οίνος Αίμα Χριστού. Και όλο το μυστήριο γίνεται ακριβώς για να έρθει η ώρα που θα κοινωνήσουν οι πιστοί, και με τη θεία Κοινωνία να γίνει η ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, του Θεού με τους ανθρώπους. Αυτός είναι ο απώτερος σκοπός.

Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα

Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα

 

Τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

 

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πάντοτε θεωροῦσε τήν  αἵρεση θανάσιμο ἁμάρτημα, πάντοτε δίδασκε ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού προσβάλλεται ἀπό τήν φοβερή ψυχική ἀσθένεια τῆς αἱρέσεως εἶναι πνευματικά νεκρός, ξένος πρός τήν θεία χάρη καί τήν σωτηρία, κοινωνός τοῦ διαβόλου καί ἀκόλουθός του στήν αἱώνια κόλαση. Ἡ αἵρεση εἶναι γέννημα τοῦ διαβόλου, ἐπινόησή του, εἶναι σχεδόν εἰδωλολατρία. Οἱ ἄγιοι Πατέρες ἀποκαλοῦν συνήθως τήν εἰδωλολατρία ἀσέβεια καί τήν αἵρεση δυσσέβεια. 

Ὅποιος διαβάσει μέ προσοχή τά Πρακτικά τῶν Ἁγίων Συνόδων, εὔκολα θά πεισθεῖ ὅτι ὁ χαρακτήρας τῶν αἱρετικῶν εἶναι σατανικός. 

Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅλων τῶν αἱρέσεων ἡ οὐσία εἶναι ἡ βλασφημία. 

                                                                                         

(Ἀπό τό βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, σελ. 209, ἐκδόσεως Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου 2024. ) 

Η ημέρα της Αγίας Τριάδος, Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Η ημέρα της Αγίας Τριάδος

Γέροντας Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Μετά από λίγες ημέρες η Ορθόδοξη Εκκλησία μας θα εορτάσει πανηγυρικά την μεγάλη και λαμπροφόρο ημέρα της Πεντηκοστής, κατά την οποία το Πνεύμα το άγιον κατέβη στους αγίους Αποστόλους εν είδει πυρίνων γλωσσών και τους ανέδειξε από αγράμματους σοφούς, από αδύνατους ανθρώπους σε λιοντάρια του Θεού. Έχουμε μια απόδειξη αυτού του θαύματος, δηλαδή την ανθρώπινη αδυναμία και την έκφραση της δυνάμεως του Θεού, το πώς όταν επισκιάσει τον άνθρωπο τον αδύνατο τον κάνει δυνατό, ισχυρό και ωφέλιμο.

Ο απόστολος Πέτρος σαν άνθρωπος, πάνω στην αδυναμία του, αρνήθηκε τον Χριστό. Όταν όμως το Πνεύμα το άγιο επεφοίτησε κατά την ημέρα της Πεντηκοστής, έγινε λιοντάρι και κήρυξε το Ευαγγέλιο, κήρυξε τον Χριστό μας και μαρτύρησε με σταυρικό θάνατο. Και ακριβώς η ημέρα της Πεντηκοστής είναι η μέρα που πανηγυρίζει η Εκκλησία μας την Αγία Τριάδα, πανηγυρίζει το άγιο Πνεύμα, το οποίο επεφοίτησε και ανέδειξε τους αγίους Αποστόλους πανσόφους και σωτήρες του κόσμου. Γιατί την μεγάλη και πάμφωτο ημέρα του αγίου Πνεύματος, κάθε ψυχή που είναι προετοιμασμένη το δέχεται αυτό το άγιο Πνεύμα και γίνεται και αυτή φως και φωστήρας του Χριστού.