Ο Γραμματέας του σχισματικού παραεκκλησιαστικού μορφώματος της Ουκρανίας (το οποίο διώκει την κανονική Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία) δήλωσε ότι ο Σωτήρας των Χριστιανών και ο Μεσσίας των Εβραίων (δηλαδή ο Αντίχριστος) είναι το ίδιο πρόσωπο.
Στο podcast με τίτλο «Χριστιανισμός και Ιουδαϊσμός: Αναζητούμε τον ίδιο Θεό;» με την συμμετοχή του δασκάλου της Τορά και Εβραίο Γιούρι Ραντσένκο, ο σχισματικός «αρχιερέας» ισχυρίστηκε ότι ο Χριστιανισμός είναι η ανώτερη μορφή του Ιουδαϊσμού [2])
Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι αυτό το είδος επιτήρησης είναι αντισυνταγματικό και σε κάθε περίπτωση ηθικά λάθος. Πώς μπορούμε να είμαστε ελεύθεροι αν η ομοσπονδιακή κυβέρνηση μας παρακολουθεί κυριολεκτικά όπου κι αν πάμε;
Δεν θέλω να ζω σε μια «κοινωνία Minority Report» όπου η κυβέρνηση θα συλλαμβάνει ανθρώπους απλώς και μόνο επειδή ένας αλγόριθμος έχει επισημάνει τα ταξιδιωτικά τους μοτίβα.
Εδώ και πολλά χρόνια η Ένωση Πληροφορικών Ελλάδας (ΕΠΕ) επισημαίνει διαρκώς την ανάγκη σοβαρής μελέτης και προσοχής σε ό,τι αφορά τη διαχείριση των προσωπικών δεδομένων των πολιτών, ιδιαίτερα από την ίδια την Πολιτεία. Πολύ περισσότερο τα τελευταία χρόνια, η έλευση εφαρμογών της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΤΝ) πάνω σε “μεγάλα δεδομένα” (big data) σε καθημερινές δραστηριότητες σημαίνει πολλαπλασιασμό των θετικών αποτελεσμάτων αλλά και εκθετική αύξηση του ρίσκου και των σχετιζόμενων κινδύνων. Δυστυχώς, για μία ακόμη φορά, διαπιστώνουμε ότι η ελληνική Πολιτεία όχι μόνο δεν έχει προβεί στην απαραίτητη αλλαγή στάσης ως προς τα ζητήματα αυτά, αλλά αυξάνει ακόμα περισσότερο την προχειρότητα και την αναποτελεσματικότητά της στον τρόπο που χειρίζεται τόσο σημαντικά θέματα.
Εκδόθηκε εσχάτως το ανακοινωθέν της εξωεκκλησιαστικής και δογματικά ετερόμικτης Ομάδας παπικών - ορθοδόξων "Άγιος Ειρηναίος". Συμπρόεδρος του δούρειου αυτού ίππου στην Εκκλησία είναι ο μητροπολίτης Περιστερίου, ο οποίος εργάζεται σ’ αυτήν με ζήλο επί εικοσαετίαν και πλέον, φθάνοντας να συγκαλέσει τα μέλη της τον περασμένο Οκτώβριο στο Περιστέρι, μιαίνοντας έτι περισσότερο το επισκοπείο και την Μητρόπολη. Στην συνεδρίαση αυτή, συμπρόεδρος της ομάδας ήταν ο παπικός «αρχιεπίσκοπος» Michel Jalakh, Γραμματέας του Βατικανού για τις Ανατολικές Εκκλησίες.
Κι ενώ στο Φανάρι, υπό τα εγκόσμια φώτα της δημοσιότητας, ο πατριάρχης μαζί με όλους τους οικουμενιστές επισκόπους εναγκαλίζεται και ανταλλάσσει λειτουργικούς ασπασμούς με τον αρχιαιρεσιάρχη πάπα, ψαλλομένου μάλιστα και «πολυχρόνιου», μνημονευομένου δε σε δοξολογία ως πρώτου επισκόπου της Εκκλησίας και τοποθετώντας τον επί δεσποτικού θρόνου, στο Περιστέρι, ο εκλεκτός του συνεργάτης στη δημιουργία του θεομίσητου σχίσματος της Ουκρανίας και της επιχειρούμενης μιαράς ψευδένωσης με τους παπικούς, μητροπολίτης Περιστερίου, αθόρυβα υποσκάπτει τα θεμέλια της Ορθοδοξίας, υπό την ανοχή (αν όχι έγκριση) της Ιεράς Συνόδου.
Του Γιώργου Παπαθανασόπουλου
Η ιστορία του δημοτικού τραγουδιού αποδεικνύει τη συνέχεια του Ελληνισμού από τους χρόνους του Ομήρου έως σήμερα. Ο πρωτοπρεσβύτερος π. Χρίστος Κυριακόπουλος στο προσφάτως εκδοθέν βιβλίο του «Η ιστορία του δημοτικού τραγουδιού» γράφει: «Σύμφωνα με τις μελέτες ειδικών ερευνητών στις μελωδίες των δημοτικών τραγουδιών μετουσιώνεται ο πλούτος της αρχαίας μουσικής και μετρικής. Ο Όμηρος παρουσιάζει τους φημισμένους “αοιδούς” τον Φήμιο και τον Δημόδοκο, να τραγουδούν τα “κλέα των ανδρών”, που δεν ήτανε τίποτε άλλο παρά κάτι ανάλογο με τα νεότερα κλέφτικα τραγούδια, που εξυμνούν τα κατορθώματα εκείνων που προτιμούσαν “καλύτερα μιας ώρας ελεύθερη ζωή, παρά σαράντα χρόνια σκλαβιά και φυλακή”».
Η λέξη «Τραγωδέω - τραγωδώ» προέρχεται από το ρήμα «άδω»= τραγουδώ και σημαίνει απαγγέλλω, εμφαντικώς διηγούμαι, εμμέτρως διαζωγραφώ. Είναι το ρήμα εκ του οποίου προέρχεται ο όρος τραγωδία και η λέξη τραγούδι. Ο Αλέξης Πολίτης για να δείξει τη συνέχεια της εθνικής μας ποίησης, σημειώνει πως «ένα χωρίο στην Ιλιάδα προσφέρει μιαν ενότητα πιο άμεση, πιο εξειδικευμένη και ακόμα πιο εντυπωσιακή με τα νεότερα μοιρολόγια. Είναι εκείνο όπου η οικογένεια του Πριάμου ξεσπά σε θρήνους δίπλα στο πτώμα του Αχιλλέα για να του αποδώσουν τις νεκρικές τιμές».
Εκδήλωση αφιερωμένη στο νέο άγιο της Εκκλησίας, Παπα Δημήτρη Γκαγκαστάθη, με τίτλο «Παπα Δημήτρης Γκαγκαστάθης, μία σύγχρονη ιερατική μορφή: Ο παπάς του Πλατάνου Τρικάλων, ο νέος άγιος της Εκκλησίας μας», πραγματοποιήθηκε την Κυριακή 7 Δεκεμβρίου, στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…», του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.
Στην συζήτηση συμμετείχαν ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Σπυρίδων Βασιλάκος, κληρικός της Ιεράς Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας, Θεολόγος και Διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού «Βοιωτική Εκκλησία και ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Αθανάσιος Τσαούσης, εφημέριος στο Μετόχιον Αναλήψεως της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας Αγίου Όρους.
Τα μικρά αμαρτήματα
Μολονότι τα αμαρτήματα που αναφέραμε ήδη είναι τα βαρύτερα και πρέπει να τα μισείς ολόψυχα, όμως μη νομίζεις ότι μπορείς να πέφτεις σε ελαφρότερα χωρίς φόβο ή έλεγχο της συνειδήσεως. Να θυμάσαι πως θ΄απολογηθείς στον φοβερό και αδέκαστο Κριτή ακόμα και για κάθε λόγο ανώφελο που θα βγει από το στόμα σου (πρβλ. Ματθ. 12:36).
Όποιος καταφρονεί τον μικρό γκρεμό, γρήγορα θα πέσει σε μεγαλύτερο. Από ένα καρφί που λείπει, φεύγει το πέταλο, κι από το πέταλο, γκρεμίζεται το άλογο, κι από το άλογο, χάνει τη ζωή του ο άνθρωπος! Αν φρόντιζε από την αρχή να βάλει ένα καρφί στο πέταλο και ν΄αποκαταστήσει την ασήμαντη ζημιά, δεν θα σκοτωνόταν πρόωρα για την αμέλειά του.
Τα μεγάλα παλάτια, πάλι, και οι μεγαλόπρεπες οικοδομές πώς γκρεμίζονται; Πρώτα πέφτει ένα μικρό λιθάρι, μετά ανοίγει λιγάκι ο τοίχος σε κάποιο σημείο, κι έπειτα αρχίζουν λίγο-λίγο να καταρρέουν, ώσπου γίνονται ερείπια.
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 8η Δεκεμβρίου 2025
Ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ ΙΔ΄ ΚΑΤΑΡΓΗΣΕ ΤΟ «ΦΙΛΙΟΚΒΕ»;
(Σχόλιο στην παπική εγκύκλιο: «In Unitate Fidei»)
Ο Παπισμός είναι κατεγνωσμένη αίρεση, ή μάλλον σύστημα και μήτρα κυοφορίας αιρέσεων. Αυτό μαρτυρεί η συνοδική και πατερική παράδοση των τελευταίων δώδεκα τουλάχιστον αιώνων, αφότου άρχισε η δογματική και λειτουργική διαφοροποίηση των βαρβάρων Φράγκων, με την καταδίκη της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, από την «Σύνοδο» της Φρανκφούρτης (794) και την «Σύνοδο» του Άαχεν (809).
Έχουν καταλάβει οι ιθύνοντες μέσω των πολυετών και άκαρπων διαχριστιανικών διαλόγων πως με αυτούς δεν βγαίνει άκρη. Αν οι χριστιανικές ομολογίες – έτσι πρέπει να αποκαλούνται, εφόσον έχουν δια ποικίλων αιρέσεων αποσχισθεί από το Σώμα της Μίας και Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας – απαρνηθούν τις κακοδοξίες τόσων αιώνων, θα είναι σαν να αυτοαναιρούνται υποστατικά. Σαν να λέμε ότι τόσους αιώνες παραδέχονται πως ήταν απλά αιρετικές σέχτες που καταχρηστικά έκαναν χρήση του όρου Εκκλησία για τον εαυτό τους.
Με αυτές τις ρεαλιστικές διαπιστώσεις και με την προχωρημένη εκκοσμίκευση και τον επιθετικό Οικουμενισμό των τελευταίων δεκαετιών τα πράγματα φαίνεται να δρομολογούνται σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Πρώτα πρώτα και για βάση έχει τεθεί – το δήλωσαν άλλωστε στις πρόσφατες δηλώσεις τους Πάπας και Οικουμενικός – το Σύμβολο της Νικαίας. Το πρόβλημα του Filioque θα αφεθεί στο εσωτερικό εκάστης “εκκλησίας” ως προαιρετική απαγγελτική επιλογή. Είναι αυτονόητο πως δεν πρόκειται να γίνει πλήρης απαλοιφή του από τους Ρωμαιοκαθολικούς, οι οποίοι ήδη το απαγγέλλουν ορθοδόξως έξω από την Ιταλία και κυρίως δια της Ουνίας.
Σε μια εποχή κατά την οποία η κοινωνία μας διψάει απεγνωσμένα για φως, για αλήθεια, για ανθρώπους που υπηρετούν το κοινό καλό και όχι τον εαυτό τους, η δημοσιογραφία —το άλλοτε προπύργιο ελέγχου της εξουσίας— έχει μετατραπεί σε σκιά του εαυτού της.
Όπως σωστά επισημαίνεται από πολλούς, η κατεδάφιση της ανεξάρτητης ενημέρωσης έχει αφήσει πίσω της μόνο ελάχιστες οάσεις που συνεχίζουν να αντιστέκονται. Αυτές οι οάσεις είναι που θυμίζουν ότι ο δημόσιος λόγος μπορεί ακόμη να είναι αθόρυβος φάρος αντίστασης.
Δυστυχώς, το ίδιο σκοτεινό τοπίο φαίνεται ολοένα και περισσότερο να κυριαρχεί και στην σύγχρονη εκκλησιαστική πραγματικότητα . Άνθρωποι που οφείλουν να αποτελούν παραδείγματα ταπεινότητας, δικαιοσύνης και διαφάνειας εμφανίζονται συχνά παγιδευμένοι σε ένα πλέγμα εξουσίας που ακολουθεί λογικές εντελώς ξένες προς το ήθος της Εκκλησίας και της παράδοσης.
Ο Κύριος Ιησούς Χριστός επισκέφτηκε τη γη δυναμικά αλλά ταπεινά, για να διδάξει τους ανθρώπους ν’ αγαπούν το Θεό και τον άνθρωπο. Οι άνθρωποι από μόνοι τους είναι αδύναμοι. Η αγάπη τού Θεού τους κάνει δυνατούς. Από μόνοι τους οι άνθρωποι είναι υπερήφανοι. Η αγάπη για τον άνθρωπο τους κάνει ταπεινούς. Η αγάπη για τον άνθρωπο προέρχεται από την αγάπη για το Θεό. Η ταπείνωση προέρχεται από μια αίσθηση θεϊκής δύναμης. Η αγάπη για τον άνθρωπο χωρίς αγάπη για το Θεό είναι ψεύτικη. Κάθε άλλη δύναμη εκτός από εκείνη του Θεού, είναι υπερήφανη και ψεύτικη.
Ὁ Χριστὸς ἕνα Σάββατο μπῆκε σὲ μιὰ ἑβραϊκὴ συναγωγὴ καὶ δίδασκε. Μεταξὺ τῶν ἀκροατῶν του ἦταν καὶ μιὰ ἄρρωστη γυναίκα. Ἐπὶ δέκα ὀκτὼ χρόνια ἦταν «συγκύπτουσα». Διπλωμένη στὴ μέση, χωρὶς νὰ μπορεῖ νὰ σηκώσει ἐντελῶς τὸ κεφάλι της. Χωρὶς κἂν νὰ τὸ ζητήσει ἡ ἴδια, ὁ Χριστὸς τὴ θεράπευσε. Ἡ γυναίκα αὐτὴ δὲν ἦταν ἁπλῶς ἀσθενής. Εἶχε «πνεῦμα ἀσθενείας». Ἦταν ἄρρωστη ἀπὸ ἐπήρεια δαιμονικοῦ πνεύματος. Τὴ γυναίκα αὐτὴ «ἔδησεν ὁ σατανᾶς δέκα καὶ ὀκτὼ ἔτη». Ὅμως ὁ Χριστὸς ἦλθε στὸν κόσμο γιὰ ἕνα συγκεκριμένο λόγο. «Εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου» (Α΄ Ἰω. 3, 8). Γι’ αὐτὸ καὶ λύνει τὴν θυγατέρα τοῦ Ἀβραὰμ ἀπὸ τὰ δεσμὰ τοῦ σατανᾶ θεραπεύοντάς την (Κυριακὴ Ι΄ Λουκᾶ).
ΜΕ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ
ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗ κ.κ. ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΥ
θα εγκαινιασθεί το Σάββατο 20 Δεκεμβρίου 2025 στις 7,30 μ.μ. στο Ευρωπαϊκό Κέντρο Τέχνης (EUARCE) το Ιστορικό-Εικαστικό Αφιέρωμα «Χριστιανική Τέχνη, 18ος – 20ος Αιώνας στη θύμηση της 60ής επετείου από το θάνατο του Φώτη Κόντογλου».
Η ΠΑΤΡΙΑΡΧΙΚΗ ΕΚΠΡΟΣΩΠΗΣΗ
Τον Πατριάρχη θα εκπροσωπήσει επίσημα ο Οφικίαλος Άρχων Ρεφερενδάριος του Οικουμενικού Πατριαρχείου - Ιππότης του Τάγματος Τεχνών και Γραμμάτων της Γαλλικής Δημοκρατίας και Διευθυντής των Μουσείων του Ιδρύματος Βασίλη &
Ελίζας Γουλανδρή, Κυριάκος Κουτσομάλλης και θα απευθύνουν χαιρετισμό ο Μητροπολίτης Κυρήνης του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας κ.κ. Αθανάσιος ο Κυκκώτης και ο Ομότιμος Καθηγητής και Πρύτανης του Πολυτεχνείου Κρήτης, Εταίρος της European Academy of Sciences and Arts, Γιάννης Φίλης.
ΤΑ ΕΚΘΕΜΑΤΑ
Το Αφιέρωμα περιλαμβάνει:
