Διήγησις περί αγάπης πάνυ ωφέλιμος

Του μακαριστού π. Ανανία Κουστένη

Και το Μηναίο, στις 8, πάλι Σεπτεμβρίου, έχει μια πολύ ωραία και διδακτική ιστορία. Είναι μεγάλη, εγώ θα την πω, έτσι, συνοπτικά. Να ιδούμε πόσο κακό κάνει η έχθρα και η μνησικακία. Το να κρατάει κανείς έχθρα και μίσος. Ήταν στα Βυζαντινα χρόνια, στην Κωνσταντινούπολη, και μάλιστα στη μεγάλη εκκλησία, στην Αγιά Σοφία, ένας ιερέας κι ένας διάκονος, που ήσαν πάρα πολύ καλοί φίλοι. Μπήκε στη μεση, όμως, ο σατανάς, και τους έκαμε εχθρούς. Γι’ αυτό πάντα να προσέχομε τη ζωή μας και να αγρυπνούμε και να λέμε στον Κύριο, κάθε μέρα, την Κυριακή Προσευχή: «Και μη εισενεγκης ημας εις πειρασμόν αλλά ρύσαι ημάς από του πονηρού». Κι έτυχε ο ιερέας να πεθάνει χωρίς να έχουν συγχωρηθεί και χωρίς να έχουν συμφιλιωθεί. Έμεινε ο διάκονος. Κι αυτό τον στενοχωρούσε. Δεν ήξερε τι να κάμει. Του ήταν βάρος μεγάλο. «Να φύγει ο παπάς και να μη συγχωρεθούμε; τι κρίμα;» Και κατηγορούσε μόνο τον εαυτό του. Και καλά έκανε. Χριστιανικό είναι αυτό και πιο ανάλαφρο. Και πήγε σ’ έναν πνευματικό και λέει: «Γέροντα, αυτό κι αυτό. Τι να κάνω;» Κι αυτός τον έστειλε στην έρημο, εκεί κοντά, στη Βιθυνία, που ήταν πολλοί ασκηταί και πολλοί άνθρωποι του Θεού, να τον οδηγήσει. Πήγε εκείνος, ο διάκονος, του είπε ο Γέροντας τι να κάμει. «Θα πας», λέει, «το βράδυ, αργά, έξω από τη μεγάλη εκκλησία. Την Αγία Σοφία. Κι ο πρώτος που θα ελθει, να τον πιάσεις από το χεράκι, να του το φιλήσεις, θα του δώσεις αυτό το γράμμα, και να του πεις ότι είναι από μένα, και θα του πεις και τον πόνο σου, να σε βοηθήσει».

Διηγήσεις του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

Διηγήσεις του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

Οι Μικρασιάτες, για να σωθούν οι εικόνες (όταν έβλεπαν ότι κινδύνευαν να αρπαχθούν από τους Τούρκους) τις έρριχναν μέσ’ την θάλασσα και έδιναν ευχές: “Να βγήτε στην ξηρά, να πάτε σε Μοναστήρια, να σας θυμιάζουν, να σας προσκυνούν και να δοξάζεται πάντα το όνομα του Θεού”. Ο Ιερέας στην Μικρά Ασία, έλεγε η μητέρα μου, όταν χτένιζε τα μαλλιά του, έβαζε πετσέτα και τις τρίχες τις μάζευε και τις έκανε φυλαχτό στο μαξιλάρι μέχρι να πεθάνη, ενώ εμείς σήμερα τις πετάμε.

Είχαμε στην Μ. Ασία, παιδιά μου, κτήματα, περιουσία, Μητροπολιτικούς ναούς, τ’ αφήσαμε.

Δεκατέσσερεις Αρχιμανδρίτες είχαμε στο σόι μας, Δεσποτάδες και, και, και πολλά. Τα σπίτια μας κλειδώσανε, δώσανε στον Τούρκο τα κλειδιά και φύγανε. Ήμουν ενάμισυ χρονών παιδάκι, μ’ έκρυψε η μάννα μου στην ποδιά της. Με σκέπασε να μην με σφάξουν οι Τούρκοι. Φύγαμε με σφαγή και με πολλή δυσκολία. Και είχε πάρει η μητέρα μου ένα σακκουλάκι με μια οκά σησάμι και λίγο ρακί, λέει: “Να δίνω τα παιδιά μου λίγο σησαμάκι στο στόμα τους”. Τι (άλλο) να πάρη; Γιατί (προηγουμένως) έγινε εξορία, πεθάναν οι παππούδες μας στην Άγκυρα και ήταν αγιασμένα μέρη. Άλλοι πεθάναν στην Άγκυρα, άλλοι σε άλλα μέρη (της Μ. Ασίας).

Δὲν ὑπάρχει μεγαλυτέρα φρίκη ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα ἄνευ τοῦ Χριστοῦ! Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Δεν ὑπάρχει μεγαλυτέρα φρίκη ἀπὸ τὴν αἰωνιότητα ἄνευ τοῦ Χριστοῦ. Θὰ προτιμοῦσα νὰ εἶμαι εἰς τὴν κόλασιν εἰς τὴν ὁποίαν εἶναι ὁ Χριστὸς (μὲ συγχωρεῖτε διὰ τὸ παραδοξολόγημα!) παρὰ εἰς τὸν παράδεισον ποὺ δὲν ἔχει τὸν Χριστόν.

Διότι ὅπου δὲν εἶναι παρὼν ὁ Χριστός, ἐκεῖ τὰ πάντα μετατρέπονται εἰς κατάραν, εἰς πικρίαν, εἰς φρίκην· ἐκεῖ ἐπάνω εἰς τὴν μισοσβησμένην σπίθαν τῆς ἀνθρωπίνης αὐτοσυνειδησίας ἁπλώνεται τὸ ἀτελείωτον σκότος καὶ τὸ μαῦρον ἔρεβος, ἐκεῖ τὸ σῶμα μεταβάλλεται εἰς βαρὺ φορτίον καὶ ἡ ψυχὴ εἰς καταραμένον ζυγόν.

Ἐκεῖνος τὸν ὁποῖον ἐβασάνισε, καὶ ἐλάχιστα, τὸ μαρτύριον τοῦ ἀνθρώπου, πρέπει νὰ ἔχη αἰσθανθῇ τὴν ἀλήθειαν τῶν λόγων τοῦ Ἀποστόλου: «Ὁ Θεὸς εὐλόγησεν ἡμᾶς ἐν πάσῃ εὐλογίᾳ ἐν Χριστῷ» (Ἐφ. 1,3). Ἄνευ καὶ ἐκτὸς τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ τὸν ἄνθρωπον παρασύρουν οἱ σκοτεινοὶ ποταμοὶ τῆς κατάρας καὶ τοῦ κακοῦ.

Μόνον μέσα εἰς τὸν Γλυκύτατον Κύριον ἠσθάνθημεν καὶ ἐμάθαμεν, ὅτι αὐτὸς ὁ κόσμος εἶναι ἕνας πρόλογος διὰ τὸν ἄλλον· ὁ χρόνος εἶναι ἕνα προοίμιον διὰ τὴν αἰωνιότητα· ἡ ἐπίγειος ζωὴ εἶναι μία προετοιμασία διὰ τὴν αἰώνιον ζωὴν· τὸ ἐπίγειον ἀγαθὸν εἶναι ἡ ἀπαρχὴ τοῦ αἰωνίου ἀγαθοῦ.

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΕΞ ΑΓΑΡΗΝΩΝ, Ο ΒΡΑΧΩΡΙΤΗΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΕΞ ΑΓΑΡΗΝΩΝ, Ο ΒΡΑΧΩΡΙΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ανάμεσα στη χορεία των Νεομαρτύρων της Εκκλησίας μας υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι χαρακτηρίζονται: «εξ Αγαρηνών». Πρόκειται για πολλούς τούρκους μουσουλμάνους, οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, ασπάσθηκαν  τον Χριστιανισμό και αξιώθηκαν του μαρτυρίου. 

     Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος νεομάρτυρας Ιωάννης ο εξ Αγαρηνών, ο Βραχωρίτης, τούρκος στην καταγωγή, γιός του φημισμένου Σεΐχη της Κόνιτσας και δερβίσης, δηλαδή θρησκευτικός αρχηγός και δάσκαλος της περιοχής. Γεννήθηκε περί το 1780 στην Κόνιτσα και ονομαζόταν Χασάν. Ο πλούσιος και ευγενής πατέρας του φρόντισε να του εμπεδώσει τις αρχές του Ισλάμ και να σπουδάσει κοντά σε ξακουσμένους ιεροδιδασκάλους του Ισλάμ. Κατόπιν τον έστειλε στα Γιάννενα, όπου σε ηλικία είκοσι ετών έγινε και αυτός δερβίσης. Ο Αλή Πασάς εκτίμησε τα χαρίσματά του και τις ικανότητές του και τον έστειλε στον διοικητή της Αιτωλοακαρνανίας Γιουσούφ Αράπη, να υπηρετήσει στην αυλή του, στο Βραχώρι (σημερινό Αγρίνιο), ως δερβίσης. Εκείνος τον δέχτηκε με χαρά, διότι ήταν και φίλος του πατέρα του, αναθέτοντάς του την θρησκευτική επιστασία της περιοχής, διδάσκοντας το Κοράνιο και στηρίζοντας στους μουσουλμάνους. 

Μακαριστός π.Γεώργιος Φλωρόφσκι_Κανένας μέσα στην Εκκλησία δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του δάσκαλο. Ο μόνος Διδάσκαλος είναι ο Χριστός.

Μου αρέσει να μαθαίνω. Μου αρέσει να παραμένω in statu pupilari [σε κατάσταση μαθητείας]. Δεν είναι μήπως η ανώτερη βαθμίδα το να είσαι μαθητής, μαθητής του ενός και μόνου Κυρίου, του μόνου στον οποίο ανήκει δικαιωματικά ο τίτλος του Διδασκάλου; 

Κανένας μέσα στην Εκκλησία δεν πρέπει να θεωρεί τον εαυτό του δάσκαλο. Ο μόνος Διδάσκαλος είναι ο Χριστός. 

Όμως, και πόσα έχουν μείνει απραγματοποίητα!

 

Έγραψα λιγότερα από όσα όφειλα ή μπορούσα πιθανόν να γράψω. Και τώρα προφανώς είναι πιά πολύ αργά. Ελπίζω, όμως, ότι θα μου δοθεί ο χρόνος να συντάξω τη «θεολογική διαθήκη» μου και να μεταφέρω τη βαθειά μου έγνοια για τις μέλλουσες γενιές.

 

Η Ορθόδοξη Θεολογία πρέπει να είναι μία ιστορική θεολογία. 

Ένας διακεκριμένος Βρετανός ιστορικός είπε πρόσφατα: «Ο Χριστιανισμός είναι μία καθημερινή πρόσκληση στη μελέτη της ιστορίας» (F. Μ. Powicke). 

 

Κι ένας άλλος σύγχρονος ερευνητής υποστήριξε, πολύ σωστά, ότι «εμείς οι χριστιανοί δεν πιστεύουμε σε ιδέες, αλλά σε ένα Πρόσωπο» (Dom Ansgar Venier) και αυτό το πρόσωπο είναι ο αγαπημένος μας Κύριος και Σωτήρας, Ιησούς Χριστός. 

 

Η Θεολογία δεν είναι διαλεκτική εννοιών, αλλά ομολογία πίστης. 

Ζῆλος ψυχικὸς. Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

Οἱ λαϊκοί, καὶ πολλοὶ μοναχοὶ ποὺ ἀκόμη δὲν ἔχουν γνωρίσει τὸν ἑαυτό τους, θαυμάζουν πολὺ τὸν ζῆλο αὐτόν. Γιατί; Ἐπειδὴ δὲν τὸ καταλαβαίνουν, ὅτι πηγή του εἶναι ἡ φιλαυτία καὶ ἡ ἔπαρση! Καὶ ἔτσι τὸν ζῆλο αὐτόν, τὸν ἐκτιμοῦν σὰν ζῆλο γιὰ τὴν πίστη, γιὰ τὴν εὐσέβεια, γιὰ τὴν Ἐκκλησία, γιὰ τὸν Θεό! Ἀλλὰ ὄχι! Ὅλη ἡ οὐσία τοῦ ζήλου αὐτοῦ εἶναι ἁπλά, μιά, ἄλλοτε περισσότερο καὶ ἄλλοτε λιγότερο, σκληρὴ καταδίκη καὶ ἀπόρριψη τῶν ἄλλων, γιὰ τὰ σφάλματά τους, παραβάσεις τοῦ ἠθικοῦ νόμου·ἢ γιὰ τὰ σφάλματα τους, παραβάσεις τῆς ἐκκλησιαστικῆς τάξης!

Παρασυρμένοι ἀπὸ μιὰ σφαλερὴ ἀντίληψη… γιὰ τὸν ζῆλο, οἱ οὐ κατ’ ἐπίγνωση ζηλωτὲς φαντάζονται, ὅτι γίνονται ἔτσι ἐφάμιλλοι τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ τῶν ἁγίων Μαρτύρων, ξεχνῶντας οἱ ταλαίπωροι, ὅτι δὲν εἶναι ἅγιοι, ἀλλὰ ἁμαρτωλοί.

Βέβαια οἱ ἅγιοι ἐπέκριναν ἐκείνους ποὺ ἔκαναν παραβάσεις ἢ ἔσφαλαν στὴ πίστη· ὅμως οἱ ἅγιοι τοὺς ἐπέκριναν κατ’ ἐντολὴν τοῦ Θεοῦ· ἀπὸ ὑποχρέωση· κατὰ ἐπίπνοια τοῦ Ἁγίου Πνεύματος· καὶ ὄχι κατὰ ὑποβολὴ τῶν παθῶν τους καὶ τῶν δαιμόνων. Ἐκεῖνος ὅμως ποὺ παίρνει αὐθαίρετα, δηλαδὴ ἀπὸ μόνος του τὴν ἀπόφαση νὰ ἐπικρίνει τὸν ἀδελφό του, ἢ νὰ τοῦ κάμει ὑποδείξεις καὶ παρατηρήσεις, αὐτὸς τὸ δείχνει ὁλοκάθαρα, τὸ ἐξωτερικεύει, ὅτι θεωρεῖ τὸν ἑαυτό του πιὸ μυαλωμένο καὶ πιὸ ἐνάρετο ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ ἐπικρίνει. Ποῦ νὰ τὸ φαντασθεῖ, ὅτι ἐνεργεῖ παρασυρμένος ἀπὸ κάποιο πάθος καὶ ἀπὸ λογισμοὺς δαιμονικούς!

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία καὶ μοναδικὴ καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία καὶ μοναδική. Ὑπάρχουν δυστυχῶς καὶ Ὀρθόδοξοι Ἐπίσκοποι, οἱ ὁποῖοι ἀναγνωρίζουν τὸν Πάπα καὶ τοὺς σὺν αὐτῷ ὡς κανονικοὺς ἐπισκόπους. Ἀντιπαλεύονται τοιουτοτρόπως τὴ μοναδικότητα τῆς Ἐκκλησίας. Μὲ αὐτὸ τὸν τρόπο προβάλλουν ὅτι ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία μὲ δύο παράλληλες δομὲς ἢ ‘’πνεύμονες’’, ὅπως ἀρέσκονται νὰ λέγουν κάποιοι. Ὅσο ὅμως καὶ νὰ προσπαθήσουν νὰ βροῦν θεολογικὴ ἑρμηνεία στὴ στρέβλωση αὐτή, δὲν πρόκειται νὰ τὰ καταφέρουν, γιὰ τὸ λόγο ὅτι αὐτὸ ἀποτελεῖ μεγάλο ἀτόπημα.

«Κατὰ τὴν ἑνιαίαν στάσιν τῶν Πατέρων καὶ τῶν Συνόδων ἡ Ἐκκλησία εἶναι μόνον μία, ἀλλὰ καὶ μοναδική, διότι ὁ εἷς καὶ μοναδικὸς Θεάνθρωπος, ἡ Κεφαλή της, δὲν δύναται νὰ ἔχει πολλὰ σώματα. Ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία καὶ μοναδική, διότι εἶναι τὸ σῶμα τοῦ μοναδικοῦ Χριστοῦ», ἀναφέρει μὲ ἐκκλησιολογική σαφήνεια γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τή Μία Ἁγία Ἐκκλησία, ὁ Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς.

Οι 26 Οσιομάρτυρες της Μονής Ζωγράφου ελέγχουν την εκτροπή των σημερινών μοναχών του Αγίου Όρους!

Άρθρο της Ελένης Παπασταματάκη

Ας παραδειγματιστούμε λοιπόν από την ανδρεία, την γενναιότητα της ψυχής, την ομολογιακή πίστη αυτών των είκοσι έξι Πατέρων της Μονής Ζωγράφου

Η εορτή των Οσιομαρτύρων Ζωγραφιτών Πατέρων

Στις 22 του μηνός Σεπτεμβρίου η Αγία μας Εκκλησία, τιμά τη μνήμη των Είκοσι Έξι Οσιομαρτύρων μοναχών της Μονής Ζωγράφου.

Οι πρόμαχοι αυτοί της Ορθοδοξίας, οι Ζωγραφίτες Πατέρες έλεγξαν τον λατινόφρονα, Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Βέκκο και τον επίσης λατινόφρονα βασιλέα Μιχαήλ Η’ τον Παλαιολόγο.

Ο Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας γράφει στην αρχή του κειμένου «Επειδή το Άγιο Όρος πάντοτε ήταν και είναι ο πρόβολος και το στήριγμα της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, γι’ αυτό και οι Λατίνοι προκειμένου να καταστρέψουν το θεμελιώδες αυτό στήριγμα της Ορθοδοξίας, εισπήδησαν σε αυτό και προσπάθησαν, να πείσουν με τους λόγους τους, να εξαπατήσουν με χρήματα και υποσχέσεις αλλά και να εξαναγκάσουν με απειλές ακόμα και με βία, ώστε να αναγνωριστεί στο Άγιο Όρος η εξουσία του Πάπα της Ρώμης.

AfD κατά Χριστιανών, Χριστιανοί κατά της AfD

Εκκλησία με πανό κατά του AFD στην Σαξωνία- Άνχαλτ. Πηγή

Κωνσταντίνος Χολέβας* – Πολιτικός Επιστήμων

Η εκλογική επιτυχία της Εναλλακτικής για τη Γερμανία (AfD) στο κρατίδιο της Σαξωνίας- Άνχαλτ θορύβησε όλη την Ευρώπη. Δεν είναι  ένα κλασικό υπερσυντηρητικό κόμμα που τάσσεται κατά της μετανάστευσης. Είναι μία σύνθεση αντιδημοκρατικών και αντιχριστιανικών ιδεών. Δεν πρέπει να υποτιμάται η παγγερμανική εμβέλειά του. Όμως ειδικά στην περίπτωση του κρατιδίου της Σαξωνίας – Άνχαλτ, τμήματος της πρώην Ανατολικής Γερμανίας, η ερμηνεία του φαινομένου πρέπει να λάβει υπ΄ όψιν τον θρησκευτικό παράγοντα.

Η συγκεκριμένη περιοχή παρουσιάζει ένα από τα μεγαλύτερα ποσοστά αθέων και θρησκευτικά αδιάφορων πολιτών σε όλη την Ευρώπη. Ως συνέπεια της κομμουνιστικής προπαγάνδας, των μαθημάτων αθεϊσμού και της εκστρατείας κατά της Εκκλησίας, που κορυφώθηκε το 1953 στην Ανατολική Γερμανία, τα ποσοστά των θρησκευόντων έχουν πέσει πολύ σε σύγκριση με τα ποσοστά του 1950.

Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός δημιουργίας ταινίας μικρού μήκους «Επέτειοι και προσωπικότητες της Ελληνικής Επανάστασης»

21-09-26 Πανελλήνιος Μαθητικός Διαγωνισμός δημιουργίας ταινίας μικρού μήκους «Επέτειοι και προσωπικότητες της Ελληνικής Επανάστασης»

Η Γενική Γραμματεία Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού και η Ειδική Συνοδική Επιτροπή Πολιτιστικής Ταυτότητος της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος διοργανώνουν πανελλήνιο μαθητικό διαγωνισμό δημιουργίας ταινίας μικρού μήκους (βίντεο) με θέμα: «Επέτειοι και προσωπικότητες της Ελληνικής Επανάστασης» με αφορμή τη συμπλήρωση 200 ετών από ιστορικά γεγονότα, όπως ο ηρωικός θάνατος του Γεωργίου Καραϊσκάκη, η εκλογή του Ιωάννη Καποδίστρια ως του πρώτου Κυβερνήτη της Ελλάδος και η ιστορική νίκη των ηρωικών Μοναχών του Μεγάλου Σπηλαίου κατά του Ιμπραήμ.

Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΒΙΑ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 21^η Σεπτεμβρίου 2026

Η ΝΕΑΝΙΚΗ ΒΙΑ ΥΠΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΖΩΗΣ

(Ποιμαντική προσέγγιση – μηνύματα αγάπης και ελπίδας προς τη σύγχρονη νεολαία)

 

       Η νεανική βία αποτελεί μία από τις πιο ανησυχητικές εκφάνσεις της σύγχρονης κοινωνικής πραγματικότητας. Εμφανίζεται στο σχολείο, στις παρέες, στις οικογένειες, στα γήπεδα, αλλά και στον ψηφιακό κόσμο, όπου η λεκτική κακοποίηση, ο διαδικτυακός εκφοβισμός και η δημόσια διαπόμπευση τραυματίζουν βαθιά την ανθρώπινη προσωπικότητα και συχνά δημιουργούν ανθρώπινα δράματα.  

      Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι το φαινόμενο του σχολικού εκφοβισμού και της σφοδρής επιθετικότητας στους χώρους του Σχολείου, όπου, από τόπο συνάντησης και κοινωνικής καταξίωσης, καταντά τόπος εξωτερίκευσης και έκφρασης άγριων εσωτερικών επιθετικών διαθέσεων. Και ενώ άγουρες νεανικές ψυχές θα έπρεπε να είναι γεμάτες με αγνότητα, συντροφικότητα και καλοσύνη, εκφράζουν μίσος και βία, η οποία συχνά είναι αναίτια ή έχει παιδαριώδεις αιτίες. Το πλέον τραγικό είναι ότι συχνά αυτές οι βίαιες επιθέσεις έχουν ολέθρια αποτελέσματα, όπως σοβαρούς τραυματισμούς, μέχρι και περιπτώσεις θανάτου! 

Ὁ σταυρὸς στὸ ἀνδρόγυνο. Παναγόπουλος Δημήτριος

Συναντᾶμε μία τάξη σταυροφορούντων ἀνθρώπων νὰ φέρνουν σταυρὸ καὶ μάλιστα σοβαρὸ σταυρὸ μέσα στὸ ἀνδρόγυνο. Καὶ ἐκεῖ, ἐὰν κάποιος θελήσει νὰ ἐξετάσει, καὶ θελήσει ὁ ἄλλος νὰ ἀπαντήσει μὲ εἰλικρίνεια, θὰ πεῖ ὅτι μόνος μου τὸν ἔφτιαξα τὸν σταυρό. Φτάσαμε, λέει, στὸν χωρισμό. Τὸ ἀνδρόγυνο σταυροφορεμένο. Ὁ σύζυγος ἀπὸ δῶ μὲ παιδιά, ποὺ τοῦ ἄφησε ἡ γυναῖκα. Ἡ σύζυγος ἀπὸ ἐκεῖ μὲ παιδιά, ποὺ τῆς ἄφησε ὁ σύζυγος. Καὶ εἶναι χωρισμένοι χωρὶς παιδιὰ καὶ φέρουν ἕνα σταυρὸ στὸν ὦμο τους. Καὶ μιὰ ἁλυσίδα πίσω νὰ κρέμεται. Διότι ὅσο καὶ νὰ θέλουμε ἐμεῖς νὰ τὸν διαλύσουμε τὸν γάμο καὶ νὰ κάνουμε ἄλλους καὶ ἄλλους, ἡ ἁλυσίδα ἡ πρώτη τοῦ γάμου πάντοτε θὰ σύρεται καὶ θὰ εἴμαστε σὰν τὸ σκυλὶ ποὺ κόβει τὴν ἁλυσίδα καὶ γυρίζει στὴν ἀγορά, ἀλλὰ καὶ ξαναγυρίζει κοντὰ καὶ τὸ κτυπᾷ πάντοτε καὶ τοῦ λέει· Ἐκεῖ εἶναι ἡ πρώτη σου δουλειά. Καὶ ἂν ἀναρωτηθεῖ τὸ ἀνδρόγυνο αὐτό, πρὸς τί ὁ σταυρὸς αὐτὸς ἐπάνω μας σήμερα; γιατί οἱ στενοχώριες αὐτές; γιατί οἱ θλίψεις; Θὰ δοῦμε, ὅτι ἀπὸ τὶς δικές μας τὶς ἐνέργειες ὀφείλεται. Ἂς τὸ ὁμολογήσουμε.

Oι Ορθόδοξοι θεολόγοι, που έχουν προσωπική πείρα του Θεού, έχουν πάντοτε την ίδια θεολογία, δεν την αλλάζουν, όπως το κάνουν οι φιλόσοφοι...

~ π. Ιωάννης Ρωμανίδης

"Οι φιλοσοφούντες αλλάζουν την παράδοση, εξ αιτίας λογικών σχημάτων που κάνουν, έχουν πιο πολύ εμπιστοσύνη στην λογική τους, παρά στην εμπειρία των θεουμένων, συλλαμβάνουν κάτι με την λογική τους, και ταυτίζουν αυτό με την πραγματικότητα περί Θεού. 

Όλες οι αιρέσεις προέρχονται από τέτοια εσφαλμένη βάση.

Οι θεούμενοι, όσοι μετέχουν της φωτιστικής και θεοποιού ενέργειας του Θεού, έχουν κοινή εμπειρία για το ότι ο Θεός επικοινωνεί με τον κόσμο με τις άκτιστες ενέργειές Του. 

Αυτό είναι θέμα εμπειρίας και όχι στοχαστική και φανταστική διδασκαλία..."

, ''Εμπειρική Δογματική''

Τὰ θεολογικὰ σφάλματα τοῦ Ἰ. Ζηζιούλα ἀπὸ πατερικὴν ἄποψιν

Τοῦ κ. Παντελεήμονος Τομάζου, ὑπ. Διδάκτορος Δογματικῆς θεολογίας

Ὁ Ἰωάννης Ζηζιούλας ὑπῆρξε ἀναμφίβολα ἕνας ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους ὀρθόδοξους θεολόγους τοῦ 20οῦ αἰώνα. Ἡ θεολογία του ἐπηρέασε βαθιὰ τὴ σύγχρονη ὀρθόδοξη σκέψη, ἰδιαίτερα μέσα ἀπὸ τὴν ἔμφαση ποὺ ἔδωσε στὸ πρόσωπο, στὴ σχέση, στὴν ἑτερότητα καὶ στὴν κοινωνία. Ὡστόσο, ἀκριβῶς ἐδῶ βρίσκεται καὶ τὸ βασικὸ πρόβλημα πού πρέπει νὰ ἐξεταστεῖ: εἶναι πράγματι ὁ περσοναλισμὸς τοῦ Ζηζιούλα πιστὸς στὴν πατερικὴ θεολογία ἢ ἀποτελεῖ μία σύγχρονη φιλοσοφικὴ ἑρμηνεία τῶν Πατέρων; Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι ἐὰν ἡ πατερικὴ θεολογία μιλᾶ γιὰ τὸ πρόσωπο, τὴν κοινωνία καὶ τὴν ἑτερότητα. Ἀσφαλῶς καὶ μιλᾶ. Τὸ οὐσιαστικὸ ἐρώτημα εἶναι ἐὰν οἱ συγκεκριμένες ὀντολογικὲς σημασίες ποὺ ἀποδίδει ὁ Ζηζιούλας στὸ πρόσωπο καὶ στὴ σχέση μποροῦν πράγματι νὰ ταυτισθοῦν μὲ τὴν πατερικὴ ἔννοια τῆς ὑποστάσεως. Καὶ ἐδῶ ἀρχίζουν οἱ σοβαρὲς δυσκολίες.

Τὸ πρόσωπον δὲν εἶναι ἁπλῶς σχέσις

Θέματα πνευματικού αγώνος († Αρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ι. Μ. Γρηγορίου Αγίου Όρους)

Πῶς μπορεῖ νὰ ἀπαλλαγεῖ ὁ πιστὸς ἀπὸ τὸν παλαιὸ πτωτικὸ ἄνθρωπο;

Ὅλοι αἰσθανόμαστε ὅτι φέρουμε τὰ ἴχνη τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου. Κύριο χαρακτηριστικό του εἶναι ἡ φιλαυτία, δηλαδὴ ἡ ἀρρωστημένη ἐγωκεντρικὴ «ἀγάπη» τοῦ ἑαυτοῦ μας. Ἡ φιλαυτία δὲν μᾶς ἀφήνει νὰ ἀγαπήσουμε ἀληθινὰ καὶ ἀνιδιοτελῶς τὸ Θεὸ καὶ τὸν ἄνθρωπο. Ἀπὸ τὴ φιλαυτία γεννιοῦνται τὰ πάθη. Ἐμπαθεῖς καθὼς εἴμαστε δὲν μποροῦμε νὰ συνδεθοῦμε ἀπαθῶς μὲ τὰ ἄλλα ἀνθρώπινα πρόσωπα καὶ τὰ πράγματα. Οἱ σχέσεις μας γίνονται ἐμπαθεῖς καὶ ἐγωιστικὲς καὶ μᾶς ἐμποδίζουν νὰ χαροῦμε ἀληθινά τοὺς συνανθρώπους μας καὶ τὰ ἄλλα ἀγαθὰ τοῦ κόσμου. Αὐτὸ τελικά μᾶς ὁδηγεῖ στὴ μοναξιά, τὸ κενό, τὸ ἀδιέξοδο.

Ὅταν λοιπὸν λέμε παλαιὸ ἄνθρωπο, ἐννοοῦμε τὸν ἀρρωστημένο ἐγωκεντρισμό, ἀπὸ τὸν ὁποῖο ὅλοι μας, ἄλλος λιγότερο καὶ ἄλλος περισσότερο, πάσχουμε.

Πῶς θὰ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ αὐτὴ τὴ βαριὰ πνευματικὴ ἀρρώστια ποὺ δηλητηριάζει ὅλη μας τὴν ὕπαρξη;

Μόνο κάποιος ἐλεύθερος ἀπὸ τὴν ἀρρώστια αὐτὴ θὰ μποροῦσε νὰ γίνει ὁ ἰατρός μας. Μόνο ἕνας καινός, καινούργιος ἄνθρωπος θὰ μποροῦσε νὰ δώσει καὶ σὲ μᾶς τὴν δυνατότητα νὰ ξεπεράσουμε τὴν ἀρρώστια τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καὶ νὰ γίνουμε καὶ ἐμεῖς καινοὶ -καινούργιοι ἄνθρωποι.

Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι αὐτὸς ὁ καινὸς ἄνθρωπος εἶναι ὁ Θεάνθρωπος, ὁ Σωτήρας μας Χριστός, ποὺ κατὰ τὴ Γραφὴ «ἁμαρτίαν οὐκ ἐποίησεν, οὐδὲ εὑρέθη δόλος ἐν τῷ στόματι αὐτοῦ».

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος: Άγιοι Αρχιερείς, φυλάξατε τα ποίμνια σας και διώξατε τους λύκους

 

Του Οσίου Γέροντος Φιλοθέου Ζερβάκου

“Εις περιστάσεις κατά τας οποίας περιφρονείται ή υβρίζεται η αγία Ορθόδοξος πίστις μας επιτρέπεται έλεγχος ακόμη και θυμός δίκαιος, α­παγορεύεται δε η σιωπή”

* Δεν αρκεί, δεν ωφελεί μόνον να γνωρίζουμε τον νόμο του Θεού, τις εντολές, τα δόγματα, τους κανό­νας, τις αποστολικές και πατερικές παραδόσεις, αλλά και να φυλάττουμε αυτές. Ο Κύριος είπε «Ος δ’ αν ποιήση και διδάξη, ούτος μέγας κληθήσεται εν τη Βα­σιλεία των Ουρανών» (Ματ. 5, 19) και «Μακάριοι οι ακούοντες τον λόγον τον Θεού και φυλάσσοντες αυ­τόν» (Λουκ. 11, 29)….

Άγιοι Αρχιερείς, φύλακες της Μιας, Αγίας, Κα­θολικής και Αποστολικής Εκκλησίας…, προσέξατε παρακαλώ θερμώς και ικετεύω μετά δακρύων. Προβατόσχημοι λύκοι, εισελθόντες στην αυλή των λογικών προβάτων διά της πολιτικής και της αντίχριστου Μα­σονίας, ζητούν να καταργήσουν τα διατεταγμένα από τους πανσόφους Αγίους Αποστόλους και τους θεοφόρους Αγίους Πατέρας, και να εξευρωπαΐσουν, εκλατινίσουν και εκμοντερνίσουν. Αυτούς και όλους τους καταφρονητάς των Αποστολικών και Πατερικών Πα­ραδόσεων, να αποβάλετε ως λοιμώδεις λύκους από την Ορθόδοξη Εκκλησία, για να μη καταστήσουν αυτήν αιρετική, πανθεϊστική και παναιρετική με όσα ξένα και αιρετικά επιδιώκουν να εισαγάγουν…

ΤΟ ΚΟΜΠΛΕΞ ΚΑΤΩΤΕΡΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΜΕΣΑΙΩΝΙΚΗΣ ΔΥΣΗΣ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΤΙΣ ΕΝΔΟΞΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΤΟΥ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΚΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

Ο Χριστός Παντοκράτωρ, τμήμα από το βυζαντινό ψηφιδωτό της «Δέησης» της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη, 1261.

 

Στυλιανός Καβάζης

~Αποπλεύσαμε από τη Βενετία στις 25 Αυγούστου και φτάσαμε στην Κωνσταντινούπολη στις 17 Σεπτεμβρίου. Δεν μας στεναχωρεί να γράψουμε με ποιον τρόπο απίστευτο και θαυμάσιο μας υποδέχθηκαν.~

Ο Λιουτπράνδος της Κρεμώνας ήταν διπλωμάτης και ανέλαβε την πρώτη του διπλωματική αποστολή στην Κωνσταντινούπολη το 949 μ.Χ. επί βυζαντινού αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ζ΄ του Πορφυρογέννητου. Στο σύγγραμμά του "Ανταπόδοσις" δεν μένει μόνο στον "απίστευτο και θαυμάσιο" τρόπο υποδοχής, αλλά, αποσβολωμενος, καταγράφει πράγματα, μέσα από την αίθουσα του θρόνου, που δεν μπορούσε να φανταστεί ότι υπήρχαν.

"Υπάρχει στην Κωνσταντινούπολη ένα μέγαρο, κολλητό στο παλάτι, θαυμάσιο για το μέγεθος και την ομορφιά του, που οι Έλληνες αποκαλούν Μαγναύρα, σχεδόν magna aura (μέγα χρυσό)".

Ο Λιουτπράνδος οδηγείται μπροστά στον θρόνο του αυτοκράτορα. Η αίθουσα είναι πολύ μεγάλη, πολύ ψηλή και σχεδόν άδεια. Ο διπλωμάτης περιγράφει:

Ἕλληνες καὶ Τοῦρκοι, Κόντογλου Φώτης

Τὸν καιρὸ ποὺ φανερωθήκανε οἱ Τοῦρκοι στὴ Μικρὰ Ἀσία ἤτανε μία μικρὴ φυλή. Γιὰ νὰ πληθύνουνε πιάσανε καὶ ἀλλαξοπιστούσανε τοὺς ντόπιους, ποὺ οἱ περισσότεροι ἤτανε Ἕλληνες. Μ’ αὐτὸν τὸν διαβολικὸ τρόπο, ποὺ λένε πὼς τὸν σοφίστηκε ἕνα ἰμάμης, γινήκανε ἕνα μεγάλο ἔθνος. Ἀλλὰ αὐτὸς ὁ τεχνητὸς τρόπος γιὰ νὰ πληθαίνουνε ἔπαψε κάποτε καὶ πιάσανε πάλι νὰ λιγοστεύουνε. Ὁ Γερμανὸς καθηγητὴς Krumbacher γράφει πὼς ὅσον καιρὸ ἡ Τουρκία θρεφότανε ἀπὸ τοὺς λαοὺς ποὺ εἶχε σκλαβώσει κι ἀπὸ τὰ πλούτη ποὺ ἤτανε μαζεμένα ἐπὶ αἰῶνες, μεγάλωνε καὶ δυνάμωνε, ὡς ποὺ ἔγινε ὁ φόβος τῆς Εὐρώπης. Ἀλλὰ σὰν περάσανε πιὰ ἐκεῖνα τὰ εὐτυχισμένα χρόνια ἄρχισε νὰ πίνει τὸ δικό της αἷμα, ποὺ δὲν μπαίνει στὴ θέση του μὲ τίποτα. Μ’ ὅλο ποὺ εἴχανε χαρέμια μὲ πολλὲς γυναῖκες καὶ μ’ ὅλο ποὺ ἦταν ἀφέντες σ’ αὐτὴ τὴ χώρα, ὁλοένα κατρακυλούσανε, ἀντὶ νὰ πᾶνε μπροστά. Σ’ αὐτὸ συνέργησε πολὺ ἡ ἀδιάκοπη καὶ πολύχρονη στρατολογία, μὰ περισσότερο ἡ παρὰ φύσει ἀσωτεία κι ὁ ἐκφυλισμὸς ἦταν ἡ αἰτία ποὺ ἀραίωνε ὁλοένα ὁ τούρκικος πληθυσμός, βάλε καὶ τὴν κακὴ διοίκηση, μ’ ὅλο ποὺ τὴν ἴδια διοίκηση εἴχανε καὶ οἱ Ἕλληνες ραγιάδες καὶ μάλιστα πολὺ χειρότερη.

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Μια κατηγορία αγίων της Εκκλησίας μας είναι αυτή των στρατιωτικών. Μάλιστα η αγιασμένη αυτή τάξη ανάδειξε πλήθος Μαρτύρων στα πρωτοχριστιανικά χρόνια. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Μεγαλομάρτυρας Ευστάθιος.

      Έζησε στα χρόνια του Τραϊανού (98-117) και του Αδριανού (117-138). Ήταν στρατιωτικός και υπηρετούσε ως ανώτερος αξιωματικός στον ρωμαϊκό στρατό. Το όνομά του ήταν Πλακίδας και ήταν ειδωλολάτρης. Παρ’ όλα αυτά όμως ήταν δίκαιος άνθρωπος και εγκρατής στις επιθυμίες του. Είχε ευγενική ψυχή και έδειχνε συμπόνια προς τους αναξιοπαθούντες. Η σύζυγός του ονομαζόταν Τατιανή και είχαν αποκτήσει δύο γιούς. Έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως στο στράτευμα και την κοινωνία.

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού- Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού- Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Το Ευαγγέλιο για τον Σταυρό και τη σωτηρία της ψυχής

https://svetosavlje.org/omilije-2/20/ 

Κατά Μάρκον 8,34–38· 9,1. Περικοπή 37. 

Μεγάλη είναι η δύναμη της Αλήθειας και τίποτε στον κόσμο δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτή τη δύναμη.

Μεγάλη είναι η θεραπευτική δύναμη της Αλήθειας και δεν υπάρχει κανένας πόνος ούτε καμία ασθένεια στον κόσμο, για την οποία η Αλήθεια δεν αποτελεί φάρμακο. 

Μέσα στον πόνο και την ασθένειά τους, οι άρρωστοι αναζητούν γιατρό που θα τους δώσει φάρμακο για τον πόνο και την ασθένεια. Κανείς δεν αναζητεί γιατρό που θα του δίνει όσο το δυνατόν γλυκύτερα φάρμακα, αλλά όλοι αναζητούν γιατρό που γνωρίζει ένα σίγουρο φάρμακο, ανεξάρτητα από το αν αυτό είναι γλυκό, πικρό ή άγευστο. Και όσο πικρότερο είναι το φάρμακο που συνταγογραφεί ένας γιατρός στον άρρωστο και όσο δυσκολότερος ο τρόπος της θεραπείας, τόσο περισσότερη πίστη φαίνεται ότι έχουν οι άρρωστοι σε έναν τέτοιο γιατρό.