Ο ΑΚΑΘΙΣΤΟΣ ΥΜΝΟΣ: «Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε»!

«Χαῖρε, Νύμφη ἀνύμφευτε»

Ιδιαίτερη είναι η αγάπη και ξεχωριστός ο σεβασμός, με τον οποίο το σύνολο των πιστών περιβάλλει την Ακολουθία του Ακάθιστου Ύμνου. Αγάπη και σεβασμός που πηγάζουν και εμπνέονται από το πρόσωπο προς το οποίο απευθύνεται η Ακολουθία, από την εκφραστικότητα και τον πλούτο των κειμένων, από το μελωδικό ένδυμα των λόγων. Αγάπη και σεβασμός που εκδηλώνονται με την ευλαβή παρουσία και ενεργό συμμετοχή στην Ακολουθία των «πιστώς προσκυνούντων και δοξαζόντων» Χριστιανών, τα απογεύματα της Παρασκευής καθ’ όλη τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.

Ο Ακάθιστος ύμνος χαρακτηρίζεται ως ένα αριστούργημα της βυζαντινής υμνογραφίας, γραμμένο πάνω στους κανόνες της ομοτονίας, ισοσυλλαβίας και μερικώς της ομοιοκαταληξίας. Η γλώσσα του ύμνου είναι σοβαρή και ρέουσα, γεμάτη από κοσμητικά επίθετα και πολλά σχήματα. Έτσι η εξωτερική του μορφή παρουσιάζει μεγάλη ποικιλία και ωραιότητα, που συναγωνίζεται το βαθύ του περιεχόμενο.

ΤΗΝ ΩΡΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΠΑΡΘΕΝΙΑΣ ΣΟΥ... (Ύμνος στη Θεοτόκο μας)

Ένας Θεάρεστος ύμνος!!!
Αυτόν τον εξαίρετο ύμνο προς την Υπεραγία Θεοτόκο, θα μπορούμε να τον ακούμε σε όλους τους Ναούς κατά τη διάρκεια της Μεγάλης και Αγίας Τεσσαρακοστής του Πάσχα, κάθε Παρασκευή στο τέλος των Χαιρετισμών της Θεοτόκου...

Θεοτόκιον

Την ωραιότητα της παρθενίας Σου,

και το υπέρλαμπρο το της αγνείας Σου,

ο Γαβριήλ καταπλαγείς εβόα Σοι,

Θεοτόκε: "Ποιόν Σοι εγκώμιον προσαγάγω επάξιον;

Τι δε ονομάσω Σε; Απορώ και εξίσταμαι διό,

ως προσετάγην, βοώ Σοι:

Χαίρε, η Κεχαριτωμένη".

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ:

Τη Υπερμάχω Στρατηγώ

Κοντάκιον

Ἦχος πλ. δ'.
Τῇ ὑπερμάχῷ στρατηγῷ τὰ νικητήρια, ὡς λυτρωθεῖσα τῶν δεινῶν εὐχαριστήρια, ἀναγράφω σοι ἡ πόλις σου, Θεοτόκε· ἀλλ' ὡς ἔχουσα τὸ κράτος ἀπροσμάχητον, ἐκ παντοίων με κινδύνων ἐλευθέρωσον, ἵνα κράζω σοί· Χαῖρε Νύμφη ἀνύμφευτε.

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ

ΑΓΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ Η ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ

ΑΓΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ Η ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ Η ΑΓΙΑ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΗΣ 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

      Τα βιβλικά πρόσωπα της Καινής Διαθήκης έχουν ιδιαίτερη θέση στο αγιολόγιο της Εκκλησίας μας. Κι’ αυτό, διότι είναι εκείνοι, οι οποίοι έζησαν στην εποχή που έζησε στη γη ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός και οι περισσότεροι σχετίστηκαν με Αυτόν. Ένα από αυτά τα πρόσωπα υπήρξε και η αγία Φωτεινή η Ισαπόστολος και Μεγαλομάρτυρας, η γνωστή μας Σαμαρείτιδα. 

       Έζησε λοιπόν τον 1^ο μ. Χ. αιώνα στην Παλαιστίνη. Γεννήθηκε και έζησε στην πόλη Συχάρ, η οποία βρισκόταν βόρεια της Ιουδαίας και κατοικούνταν από Σαμαρείτες, οι οποίοι ήταν μεν ισραηλιτικής καταγωγής, αλλά με το πέρασμα των αιώνων, είχαν έλθει σε επιμιξίες με ειδωλολατρικούς γειτονικούς λαούς και γι’ αυτό θεωρούνταν εξωμότες από τους Ιουδαίους και υπήρχε μεταξύ τους έχθρα. Και όντως, οι Σαμαρείτες ζούσαν ζωή περισσότερο προσαρμοσμένη στους Εθνικούς, παρά στους Ιουδαίους. Η Σαμαρείτισσα Φωτεινή ζούσε και αυτή ζωή έκλυτη, αλλάζοντας συνεχώς άνδρες. Φαίνεται ότι ήταν γνωστή στην πόλη και όλοι την στιγμάτιζαν για την αμαρτωλή ζωή της. Σημειώνουμε πως δεν γνωρίζουμε το πρώτο της όνομα, διότι Φωτεινή ονομάστηκε όταν πίστεψε στο Χριστό και έλαβε το άγιο Βάπτισμα αργότερα.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΪΣΙΟΣ: “ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΤΕ ΤΙ ΠΑΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ; ΘΑ ΦΥΓΕΙ Η ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΚΑΙ ΘΑ ΜΕΙΝΕΙ Η ΠΑΡΑΒΑΣΗ!”

Ο Άγιος Παΐσιος ήταν με την ορθή έννοια ζηλωτής των πατερικών παραδόσεων. Σε θέματα πίστεως δεν έκανε συμβιβασμούς και υποχωρήσεις.

Στην ζωή του εφάρμοζε την ακρίβεια όχι μόνον εξωτερικά, αλλά περισσότερο εσωτερικά, από θείο ζήλο. Όταν έλεγε την γνώμη του για ένα θέμα, και μάλιστα εκκλησιαστικό, μιλούσε με διάκριση ζυγίζοντας τα λόγια του με ζυγαριά ακριβείας. Και, όταν είχε μπροστά του έναν αδύναμο άνθρωπο, έδινε πάλι με ακρίβεια, σαν καλός ιατρός, το κατάλληλο φάρμακο. Είχε ποτισθεί από τον φόβο του Θεού, και γι’ αυτό έμπαινε στο βάθος του νόμου του Θεού. Ήταν όλος αγάπη και «σπλάγχνα οικτιρμών», και, γι’ αυτό δεν γνώρισε απλώς τους Κανόνες της Εκκλησίας, αλλά γνώριζε εκ πείρας ότι η Εκκλησία είναι μάνα, και οι κανόνες της έχουν σπλάγχνα μητρικά. 

Η επόμενη μέρα της Εκκλησίας της Ελλάδος:φιλοδοξίες,ισορροπίες και το ανοιχτό παράθυρο της διαδοχής

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει ήδη περάσει, σιωπηρά αλλά σταθερά, σε τροχιά διαδοχής. Ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος Β΄, στα 88 του χρόνια, δεν είναι απλώς ένας εκ των μακροβιοτέρων Προκαθημένων αλλά  ο κεντρικός ρυθμιστής ενός συστήματος ισορροπιών που ο ίδιος διαμόρφωσε. Και όσο κι αν ο ίδιος αποφεύγει να ανοίξει θεσμικά τη διαδικασία, η «επόμενη μέρα» έχει ήδη ξεκινήσει. Η Εκκλησία έχει ήδη εισέλθει σε τροχιά διαδοχής. Όχι ανοιχτά, αλλά υπόγεια. Όχι με ανακοινώσεις, αλλά με κινήσεις σιωπηλές.

Όμως η Εκκλησία δεν λειτουργεί μόνο με αριθμούς. Λειτουργεί με πρόσωπα, με πνευματική βαρύτητα και με εκκλησιολογική συνείδηση.

Ο λόγος του Μεγάλου Βασιλείου παραμένει επίκαιρος:

«Τὸ τῆς Ἐκκλησίας πολίτευμα οὐκ ἐστὶ μοναρχία, ἀλλὰ κοινωνία καὶ σύμπνοια.»

(Η Εκκλησία δεν είναι μοναρχία, αλλά κοινωνία και σύμπνοια.)

Η ρητορική της αποχώρησης και η στρατηγική της παραμονής

Με τη φράση «μπορώ να ζήσω και χωρίς να είμαι Αρχιεπίσκοπος» που κατέθεσε στην τελευταία συνέντευξή του  ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος δεν άνοιξε τη διαδοχή, απλώς  την υπενθύμισε. Δεν ενεργοποίησε διαδικασίες· μέτρησε αντιδράσεις. 

ΤΟ ΑΓΓΙΓΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΣΤΗ ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΓΑΛΑΚΤΙΑ!

Θυμάμαι, τα τελευταία χρόνια, μια χρονιά 21 Νοεμβρίου.  Ελάχιστοι στην Εκκλησία.  Ήρθε η μακαρίτισσα η γειτόνισσά μου, η Μαρία Λεκανίδου και μου είπε: «Πώς καταντήσαμε Γαλάτεια; Μέτρησα στην Εκκλησία 12 άτομα…».  

Εκείνη τους μέτρησε κιόλας.  Πήγα με θρήνο και αγκάλιασα την εικόνα της Παναγίας και θρηνούσα ώρα πολλή… Εκείνη μπήκε τριών χρόνων κοριτσάκι στα Άγια των Αγίων για να ετοιμασθεί να γενεί «σκάλα» για να κατεβεί ο Θεός ανάμεσά μας!  Και εμείς δε χαμπαριάζουμε πράμα (τίποτα), ούτε εκείνη την ημέρα, και θυμούμαστε μόνο λάδια και λεφτά… Ήμουνε μόνη μου.  Η Αντωνούλα μου ζούσε τότε και πήγαινε τα πρωινά σε αγαπημένες μας γειτόνισσες… Τα απογεύματα δεν πήγαινε πουθενά… 

Δύο Ἅγιοι ἐπίκαιροι, δύο φωτεινά παραδείγματα πρός μίμηση γιά ὅλους τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, καί ἰδιαιτέρως γιά τούς Πατριάρχες καί τούς Ἐπισκόπους μας.

Δύο Ἅγιοι ἐπίκαιροι, δύο φωτεινά παραδείγματα πρός μίμηση γιά ὅλους τούς Ὀρθοδόξους Χριστιανούς, καί ἰδιαιτέρως γιά τούς Πατριάρχες καί τούς Ἐπισκόπους μας.  

Στίς 25 τοῦ μηνός Φεβρουαρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τήν μνήμη δύο μεγάλων ἁγίων: τοῦ ἁγίου Ταρασίου, Ἀρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως καί τοῦ ἁγίου ἱερομάρτυρος Ρηγίνου, ἐπισκόπου Σκοπέλου.

Ὁ πρῶτος, ὁ ἅγιος Ταράσιος, διακρίθηκε γιά τούς ἀγῶνες του ἐναντίον τῆς αἱρέσεως τῆς εἰκονομαχίας, καί ὡς πατριάρχης Κωνσταντινουπόλως πρωτοστάτησε τό 783 στήν συγκρότηση τῆς 7^ης Οἰκουμενικῆς Συνόδου, κατά τήν ὁποία καταδικάσθηκε ἡ εἰκονομαχία, ἀναθεματίστηκαν οἱ εἰκονομάχοι καί ἐπανῆλθε στήν Ἐκκλησία ἡ σεπτή παράδοση τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καί τῶν προηγουμένων Οἰκουμενικῶν Συνόδων. 

Ὁ Ἐλάχιστος τῆς Βασιλείας. Κόντογλου Φώτης

[…]Οἱ παλαιοὶ ζωγράφοι ποὺ ζωγραφίζανε τὴ Δευτέρα Παρουσία, παριστάνουνε στὸν οὐρανὸ τὸν Χριστὸ καθισμένον στὸν θρόνο του γιὰ νὰ κρίνει τὸν κόσμο, κι ἀπὸ τὶς δύο μεριὲς καθισμένους τοὺς Δώδεκα Ἀπόστολους.

Ἀπὸ τὸ ὑποπόδιο τοῦ θρόνου βγαίνει ὁ πύρινος ποταμός, ποὺ μέσα σ’ αὐτὸν καίγουνται οἱ ἁμαρτωλοί, ποὺ τοὺς καταπίνει ὁ βύθιος δράκων.

Οἱ ἀρχάγγελοι κράζουνε μὲ τὶς σάλπιγγες, καὶ σηκώνουνται ἀπὸ τὰ μνήματα οἱ νεκροὶ τρομαγμένοι.

Ἕνας ἄγγελος τυλίγει τὸν οὐρανὸ σὰν νὰ ‘ναι χαρτί, κι ἄλλος ζυγιάζει τὶς ψυχές.

Οἱ ἄνεμοι φυσοῦνε θυμωμένοι ἀπὸ τὶς τέσσερες μεριὲς τῆς οἰκουμένης, θηρία καὶ τέρατα καταβροχθίζουνε κεφάλια, χέρια, πόδια ἀνθρώπινα.

Κοιμήθηκε ὁ γέροντας Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος (1931-2026)

Κοιμήθηκε ἐν Κυρίῳ ὁ γέροντας Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος (+24/2/2026).

Ὁ Πρωτοπρεσβύτερος (καί Ἱερομόναχος 20/6/2023) Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος τοῦ Κων/νου γεννήθηκε στὴ Δράμα τό 1931 ἀπό Ἕλληνα πατέρα καὶ Ρουμάνα μητέρα. Ἔλαβε δημοτικὴ καὶ γυμνασιακὴ ἐκπαίδευσι στὴ Δράμα, περνώντας τὰ παιδικά του χρόνια μὲ φτώχεια καὶ πολλὲς στερήσεις. Ὑπηρέτησε στὸν Ἑλληνικὸ Στρατὸ γιά 30 μῆνες ὡς ἔφεδρος Ἀνθυπολοχαγός. Μετὰ τὴν ἀποστράτευσί του ἐργάστηκε ὡς βοηθὸς Λογιστοῦ. Τό 1957 ἐνυμφεύθη τὴν Ἑλένη Λιασκοπούλου τοῦ Δημητρίου ἀπὸ τὴ Θεσσαλονίκη. Ἀπὸ τὸ γάμο τους ἕως καὶ τό 2018 ἀπέκτησαν 7 παιδιά, 18 ἐγγόνια καί 19 δισέγγονα.

Ἀπορρίπτοντας σημαντικὴ ὑποτροφία στὴ Γαλλία γιὰ σπουδὲς στὴν κλασσικὴ φανητικὴ μουσική (1952), τό 1958 ἀνταποκρινόμενος στὴν Ἱερατική του κλήση εἰσάγεται στὸ τότε Ἀνώτερο Ἐκκλησιαστικὸ Φροντιστήριο Θεσσαλονίκης. Στίς 22-08-1959 χειροτονεῖται Διάκονος καὶ στίς 26-03-1961 Πρεσβύτερος, μὲ ὀργανικὴ θέσι στὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο Εὐόσμου, ἀπὸ τὸν τότε Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Παντελεήμονα Παπαγεωργίου. Τό 1973 φοίτησε στὴν Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

ΑΓΙΟΣ ΤΑΡΑΣΙΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΤΑΡΑΣΙΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ  Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

        Η μεγάλη εικονομαχική έριδα στο Βυζάντιο (726-842) ανέδειξε μεγάλους Πατέρες και ομολογητές, οι οποίοι έδωσαν τιτάνιους αγώνες για την υπεράσπιση της ορθοδόξου πίστεως. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ταράσιος, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως ο Ομολογητής, ο οποίος έβαλε τη δική του σφραγίδα στην διάσωση της σώζουσας ορθόδοξης πίστης την ταραγμένη εκείνη εποχή.

        Γεννήθηκε περί το 730 στην Κωνσταντινούπολη από ευγενείς γονείς. Ο πατέρας του ονομάζονταν Γεώργιος, ο οποίος ήταν πατρίκιος και υπηρέτησε ως έπαρχος της Βασιλεύουσας και δικαστής. Η μητέρα του ονομάζονταν Ευκρατία και ήταν πολύ ευσεβής. Αυτή μετέδωσε στον Ταράσιο βαθιά πίστη στο Θεό και ευσέβεια. Έκανε λαμπρές σπουδές και αναδείχτηκε ανώτερος κρατικός υπάλληλος. Υπηρέτησε ως ύπατος και πρωτασηκρήτης. Ανέβηκε στο αξίωμα των υπάτων. Έγινε ύπατος και τον εξέλεξαν ως πρώτο γραμματέα των μυστικών του αυτοκράτορα.

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΡΗΓΙΝΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΚΟΠΕΛΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΡΗΓΙΝΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΚΟΠΕΛΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

       Η παρουσία των Πατέρων του ταραγμένου 4^ου μ. Χ. αιώνα είναι πολύ σημαντική, διότι κατόρθωσαν να αναδείξουν την Εκκλησία του Χριστού, μέσα από την ιστορική εκείνη καμπή, ως το νέο πνευματικό σχήμα της ανθρωπότητας, το οποίο διαδέχτηκε τον καταρρέοντα εθνισμό. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Ρηγίνος, επίσκοπος Σκοπέλου, ο οποίος υπήρξε ένα από τα τελευταία θύματα της ειδωλολατρίας. 

       Ήταν έλληνας στην καταγωγή και γεννήθηκε στις αρχές του 4^ου αιώνα στη Λειβαδιά της Βοιωτίας από ευσεβείς και ενάρετους γονείς. Έχοντας αυτοί οικονομική και κοινωνική θέση στην τοπική κοινωνία, έδωσαν στο γιό τους σοβαρή μόρφωση. Τον έστειλαν σε ονομαστές σχολές της εποχής, όπου σπούδασε την θύραθεν παιδεία. Παράλληλα φρόντισαν να γεμίσουν την ψυχή του με πίστη στο Θεό και ευσέβεια και τον στόλισαν με αρετές.  Τον κατήχησαν στην ορθόδοξη πίστη και τον έμαθαν πως να ξεχωρίζει τις πλάνες, οι οποίες την εποχή εκείνη, αλλά και κάθε εποχή, τείνουν να νοθεύσουν τη σώζουσα αλήθεια της Εκκλησίας μας και να αναστείλουν το σωστικό της έργο. Έτσι ο Ρηγίνος κατέστη ενωρίς μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, ένας χαριτωμένος άνθρωπος, κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. 

Ξέγνοιαστα νιάτα καὶ κακὰ γεράματα, Κόντογλου Φώτης

Τὸν καιρὸ ποὺ γύριζα τὸν κόσμο, βρέθηκα μία φορᾶ στὴ Μαρσίλια, κι ἐπειδὴ μ’ ἄρεζε αὐτὴ ἡ πολιτεία, κι εἶχα καὶ κάμποσους καλοὺς φίλους ἐκεῖ πέρα, κάθισα ἕνα – δυὸ μῆνες.

Ἔκανα παρέα μὲ κάποιους Μαρσεγιέζους, ποὺ ἤτανε ὅλοι τους ἀνοιχτόκαρδοι καὶ καλοὶ ἄνθρωποι, πρὸ πάντων ἕνας ζωγράφος, Γιάννης Λασὰ τ’ ὄνομά του, ἀπὸ καλὸ σπίτι, κι ἕνας ἄλλος Μποτρού, θαλασσινός, κι οἱ δυό τους ὡς εἰκοσιπέντε χρονῶ, ὅσο ἤμουνα κι ἐγώ. Μὰ ἤτανε καὶ κάμποσοι Ρωμιοί, ὁ Νικόλας ὁ Βαγὴς καὶ ὁ Παναγὴς ὁ Γκαγκάνης, κι οἱ δυὸ πατριῶτες μου, ὁ Νίκος ὁ Σαμιωτάκης ἀπὸ τὶς Φώκιες καὶ κάποιοι ἄλλοι.

Από τη Μυτιλήνη στη Γη των Μασάι (Το ευαγγελικό μήνυμα της σωτηρίας στην Αφρική)

Η  Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων πραγματοποιεί την Τετάρτη 25 Φεβρουαρίου 2026 και ώρα 19:30 την διαδικτυακή της Σύναξη «ΚΟΙΝΩΝΙΑ» με θέμα: Από τη Μυτιλήνη στη Γη των Μασάι (Το ευαγγελικό μήνυμα της σωτηρίας στην Αφρική), με ομιλητή τον κ. Παναγιώτη Τηνιακό που δραστηριοποιείται ιεραποστολικά στην Ιερά Μητρόπολη Ναϊρόμπι  στην Κένυα της Αφρικής.

Ο Ηλεκτρονικός σύνδεσμος συμμετοχής στην εκδήλωση είναι:

synaksi.petheol.gr

Τὸ ἀλφαβητάρι τῆς ἀρετῆς. Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος

Ἄ ρχιζε πάντα ἀπ’ τὸ Θεὸ καὶ πάντα τελείωνε μαζί του

Β ίου τὸ κέρδος εἶν’ αὐτό: τὴ μέρα σου καλὰ νὰ τελειώνεις

Γ νώριζε ὅλα τὰ καλὰ ἔργα τῶν δικαίων

Δ εινὸν τὸ νὰ πεινάει κανείς, μὰ φοβερότερος ὁ πλοῦτος ὁ παράνομος

Ε ὐεργετεῖς; Μάθε λοιπὸν πὼς τὸ Θεὸ μιμεῖσαι.

Ζ ήτα ἀπ’ τὸ Θεὸ νὰ σοῦ εἶναι σπλαχνικός, σὰν ὅμως εὔσπλαχνος εἶσαι καὶ ἐσὺ

Ἡ σάρκα ἡ ἀνθρώπινη νὰ συγκρατεῖται πρέπει καὶ νὰ δαμάζεται γερὰ

Θ υμὸ χαλίνωνε, μὴ πέσεις ἔξω ἀπὸ τὴ λογικὴ

Ἲ σια ψηλὰ τὸ βλέμμα σου, στὴ γλώσσα νὰ ‘χεις μέτρο

«ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ» (HBO): ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΟΥ ΣΠΑΖΟΥΝ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ

«Surviving the Jehovah’s Witnesses»

«ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ» (HBO):

ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΟΥ ΣΠΑΖΟΥΝ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ

Στὶς 20 Φεβρουαρίου 2026, ἡ πλατφόρμα HBO Max κυκλοφόρησε τὸ ντοκιμαντὲρ «Surviving the Jehovah’s Witnesses», μιὰ σειρὰ ποὺ ἔγινε ἀμέσως ἀπὸ τὶς πιὸ συζητημένες θρησκευτικὲς παραγωγὲς τῶν τελευταίων ἐτῶν. Πρώην μέλη τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβά — ἄνθρωποι ποὺ γεννήθηκαν μέσα στὴν κοινότητα, μεγάλωσαν σ’ αὐτήν, ἔζησαν τὴ διπλὴ ζωὴ τῆς ἐξωτερικῆς συμμόρφωσης καὶ τῆς ἐσωτερικῆς ἀγωνίας — μιλοῦν γιὰ πρώτη φορὰ δημόσια, χωρὶς νὰ κρύβουν τὸ πρόσωπό τους, γιὰ ὅσα ἔζησαν. (περισσότερα γιὰ τοὺς ΜτΙ μπορείτε νὰ διαβάσετε ἐδῶ)

Η κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Μετά τη σύντομη περιγραφή της κατάστασης της Ευρώπης στη σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα, σε συντομία θα περιγραφή η κατάσταση της Ελλάδος σε αυτή την πραγματικότητα μέσα από αντικειμενικά στοιχεία. Προοιμιακά να γραφεί ότι στη χώρα μας πάντα ισχύουν τα όσα έγραψε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο πασχαλινό διήγημά του «Λαμπριάτικος ψάλτης» και δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 1893 στην εφημερίδα «Ακρόπολις»: 

«Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός, ή άθεος ή οτιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλλεται χάριν πολυτελείας την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά ο Γραικύλος της σήμερον όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και να φανή και αυτός γίγας. Το Ελληνικόν Έθνος, το δούλον, αλλ’ ουδέν ήττον και το ελεύθερον έχει και θα έχη δια παντός ανάγκην της θρησκείας του». Και όμως με τα συμπλέγματά της κυριαρχούσας τάξης ως προς  τον δυτικόφερτο τρόπο ζωής, μαζί με τα υπό τους οθωμανούς υπολείμματά της,  επιχειρείται να μετατρεπούμε οι Έλληνες από υποδείγματα πολιτισμού σε επιπόλαιους μαθητές μηδενιστικών και ηδονιστικών αντιλήψεων, καθώς και αρρωστημένων συνηθειών.

Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς, Προτρεπτική προς τη νηστεία

Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς. Τοιχογραφία στο καθολικό της Ιεράς Μονής Μεγίστη Λαύρας Αγίου Όρους (1534/35). Ζωγράφος Θεοφάνης ο Κρης (Στρελίτζας-Μπαθάς). Από: «Άγιοι του Άθω» https://saints-of-mount-athos.blogspot.com/

Αν ο άνθρωπος κρατούσε και διατηρούσε την νηστεία που του ετέθη στον παράδεισο θα παρέμενε διαπαντός αθάνατος και ακούραστος και άλυπος!

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Αγίου Γρηγορίου Παλαμά

Ομιλία 6

Προτρεπτική προς τη νηστεία

Όπου γίνεται σύντομος λόγος και περί της γενέσεως του κόσμου

1 Πολυμήχανος και πολυτροπώτατος για την κακία, μάλλον δε παμμήχανος είναι ο νοητός όφις, ο πρωταίτιος του κακού. Έχει τα μέσα να εμποδίση την αγαθή πρόθεσί μας και πράξι, μόλις αρχίζει. Κι’ αν δεν μπορέση να την εμποδίση στην αρχή, γνωρίζει άλλες μηχανές, με τις οποίες την αχρηστεύει όταν ευρίσκεται σ’ ενέργεια· κι’ αν δεν μπορέση να την αχρηστεύση, όταν τελήται κάπου στη μέση, πάλι γνωρίζει άλλα σοφίσματα και άλλους τρόπους για να την αφανίση όταν τελειωθή και να την καταστήση ανωφελή, μάλλον δε και επιζημία για όσους δεν προσέχουν πολύ.

ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ

ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ

«Τόν τῆς Νηστείας καιρόν, φαιδρῶς ἀπαρξώμεθα, πρός ἀγῶνας πνευματικούς ἑαυτούς ὑποβάλλοντες»

Οἱ παλιοί ἔλεγαν «παχεῖα γαστήρ λεπτόν οὐ τίκτει νόον». Ἡ παχιά κοιλιά χοντραίνει καί τήν σκέψη. 

Ἡ παχυσαρκία δέν ζημιώνει μόνο τήν καρδιά καί δέν φέρνει μόνο καί ἄλλες ἀρρώστιες, ἀλλά ζημιώνει καί τήν σκέψη, ζημιώνει καί τήν προσευχή. Νά νιώθεις κατάνυξη στήν προσευχή χορτάτος, δέν μπορεῖς. 

Ἡ νηστεία εἶναι μιά δουλαγώγηση τῆς σάρκας. Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί δέν φθονοῦμε τήν σάρκα. Δέν εἶναι κακή, ἁμαρτωλή ἡ σάρκα. Ἀλλά ὅμως ἡ ἀδυναμία μας τήν κάνει ἁμαρτωλή. Καί ἡ ἁμαρτωλή σάρκα σκοτώνει τήν ψυχή. Αὐτός πού θέλει νά ζήσει σαρκική ζωή, καταστρέφει τήν ψυχή του. Γι’ αὐτό καί ἡ εὐδαιμονία εἶναι καταστροφή τῆς ψυχῆς.

Μια διδακτική ιστορία για τη Σαρακοστή από τον Άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς

Οἱ διὰ Χριστὸν σαλοὶ διακρίνονται ἀπὸ μιὰ σπάνια ἔλλειψη φόβου. Ὁ μακάριος Νικόλαος ἔτρεχε ἀνάμεσα στοὺς δρόμους τοῦ Πσκὼφ προσποιούμενος τὸν τρελό, ἐλέγχοντας τοὺς ἀνθρώπους γιὰ τὶς κρυφὲς ἁμαρτίες τους καὶ προφητεύοντας ἐκεῖνα ποὺ ἐπρόκειτο νὰ τοὺς συμβοῦν.

Ὅταν ὁ Ἰβὰν ὁ Δ΄ ὁ Τρομερὸς κατέφθασε στὸ Πσκώφ, ὁλόκληρη ἡ πόλη διασαλεύτηκε ἀπὸ τὸν τρόμο γιὰ τὸ φοβερὸ τσάρο. Γιὰ νὰ τὸν ὑποδεχθοῦν οἱ κάτοικοι τοποθέτησαν στὴν εἴσοδο κάθε σπιτιοῦ ψωμὶ καὶ ἁλάτι, ἀλλὰ οἱ ἴδιοι, φοβισμένοι, δὲν ἐμφανίστηκαν. Ὅταν ὁ κυβερνήτης τῆς πόλης πρόσφερε στὸν τσάρο ψωμὶ καὶ ἁλάτι σ’ ἕνα δίσκο, ὁ τσάρος ἔσπρωξε μακριά τον δίσκο, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ πέσουν καταγῆς τὸ ψωμὶ καὶ τὸ ἁλάτι. Τότε ἐμφανίστηκε μπροστά του ὁ ὅσιος Νικόλαος: ντυμένος μὲ ποδήρη χιτώνα, δεμένο μὲ σκοινὶ στὴ μέση, χοροπηδοῦσε γύρω του μ’ ἕνα μπαστούνι, σὰν παιδί. Τοῦ φώναζε: «Ἰβάνουσκα, Ἰβάνουσκα, φάε ψωμὶ κι ἁλάτι καὶ μὴν τρῶς ἀνθρώπινο αἷμα». Οἱ στρατιῶτες ἔτρεξαν νὰ τὸν πιάσουν, ὅμως ἐκεῖνος τοὺς ξεγλίστρησε καὶ κρύφτηκε. Ὁ τσάρος ζήτησε νὰ μάθει γιὰ τὸ μακάριο Νικόλαο –ποιὸς ἦταν καὶ τί ἦταν– καὶ τὸν ἐπισκέφθηκε στo φτωχικό του. Ἦταν τότε ἡ πρώτη ἑβδομάδα τῆς Μεγάλης Τεσσαρακοστῆς. Ὁ Νικόλαος, μόλις πληροφορήθηκε ὅτι ἐρχόταν ὁ τσάρος γιὰ νὰ τὸν ἐπισκεφθεῖ, φρόντισε νὰ ἐξασφαλίσει ἕνα κομμάτι ὠμὸ κρέας. Ὅταν λοιπὸν κατέφθασε ὁ Ἰβὰν ὁ Τρομερός, ὁ ὅσιος ἔβαλε μετάνοια καὶ τοῦ πρόσφερε τὸ κρέας λέγοντας «Φάε, Ἰβάνουσκα, φάε!». Ὀργισμένος ὁ τσάρος τοῦ ἀπάντησε «Εἶμαι χριστιανὸς καὶ δὲν τρώω κρέας τὴ Σαρακοστὴ γιατὶ νηστεύω!». Ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ μονομιᾶς τὸν ἀποστόμωσε «Κάνεις πολὺ χειρότερα: τρέφεσαι μὲ σάρκα καὶ αἷμα ἀνθρώπων, ξεχνώντας ὄχι μόνον τὴ Σαρακοστή, ἀλλὰ καὶ τὸν ἴδιο τὸν Θεό!». Τὸ μάθημα αὐτὸ μπῆκε βαθιὰ μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ τσάρου Ἰβὰν· ντροπιασμένος ἔφυγε ἀμέσως ἀπ’ τὸ Πσκώφ, ὅπου ἀρχικῶς εἶχε ἔλθει μὲ τὴν πρόθεση νὰ κατασφαγιάσει τὸν πληθυσμό.