Κυριακή ΣΤ’ Λουκά: Ομιλία περί της θεραπείας του δαιμονιζομένου των Γαδαρινών (Αγ. Γρηγόριος ο Παλαμάς)

Ομιλία του Αγίου Γρηγορίου Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά, περί του: «Εξελθόντι τω Ιησού εις την γην υπήντησεν αυτώ ανήρ τις εκ της πόλεως ος είχεν δαιμόνια εκ χρόνων ικανών»

«Ο ων εκ του Θεού τα ρήματα του Θεού ακούει», λέγει ο Κύριος. Δηλαδή υπακούει στις εντολές του Θεού, και μετατρέπει τους λόγους σε έργα, ζει και πολιτεύεται κατά Χριστόν, εκτελεί το θέλημα του Ουρανίου Πατρός, και γίνεται «κληρονόμος μεν Θεού, συγκληρονόμος δε Χριστού». Όποιος όμως παρακούει τον Θεό, διαπράττει την αμαρτίαν, και επιδίδεται σ’ αυτήν αμετανοήτως. Είναι δούλος της αμαρτίας και ουκ έστιν εκ του Θεού, αλλά εκ του πονηρού», αφού με την κακήν προαίρεση μεταπλάσσει την φύση την οποίαν έλαβεν από τον Θεόν, και την εξομοιώνει με τον πατέρα της απωλείας. Γι’ αυτό και ο Κύριος έλεγε στους Ιουδαίους, «υμείς εκ του πατρός υμών του διαβόλου εστέ, και τας επιθυμίας αυτού θέλετε ποιείν».

Αυτού του είδους οι άνθρωποι είναι αθλιότεροι και από τους φανερά δαιμονιζομένους, έστω και αν διαφεύγουν την προσοχή των πολλών. 

Λογισμοὶ ἁμαρτωλοῦ. Κόντογλου Φώτης

Ὅταν μιλήσεις στοὺς ψευτοχριστιανοὺς γιὰ σκληρὴ ἄσκηση στὸ κορμὶ καὶ στὸ πνεῦμα γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, θυμώνουνε, σὲ λένε φακίρη, εἰδωλολάτρη, βάρβαρο. Ἂν θέλεις νὰ δοκιμάσεις τὴν πίστη ἑνὸς χριστιανοῦ, μίλησέ του γιὰ τὸν ἀσκητισμό. Ὁ πιστὸς θὰ νοιώσει κατάνυξη, ὁ χλιαρός, δηλαδὴ ὁ ψεύτικος, ὁ ἄπιστος, θὰ διαμαρτυρηθεῖ. Τί ἂν λέγει ὁ Χριστός: «Μακάριοι, ὅσοι ἀφήσανε τὰ πάντα καὶ μ’ ἀκολουθήσανε», ἢ «Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βιάζεται καὶ οἱ βιασταὶ ἁρπάζουσιν αὐτήν», καὶ πὼς «θλῖψιν ἔξετε», καὶ πὼς «στενὴ καὶ τεθλιμμένη ἡ ὁδὸς ἡ ἀπάγουσα εἰς τὴν ζωήν»; Ἐμεῖς θέλουμε νὰ εἴμαστε Χριστιανοὶ χωρὶς Χριστό, δηλ. χωρὶς θλίψη πνευματική, χωρὶς νὰ σηκώνουμε τὸν σκληρὸ σταυρό, ἀλλὰ νὰ περπατᾶμε στὸν πλατὺν δρόμο. Αὐτοὶ οἱ ψεύτικοι χριστιανοί, σὰν τοὺς μιλᾶ κανένας γιὰ σκληρὴ καὶ στερημένη ζωή, γιὰ θυσία, γιὰ ἄσκηση, λένε, πὼς αὐτὰ δὲν τὰ θέλει ὁ Χριστός καὶ πὼς αὐτὰ εἶναι παρακαμώματα. Μά, ὦ ἀνόητε ἄνθρωπε, στὸν Χριστιανισμό τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ παραγίνει. Γιὰ ὅλα τὰ ἀνθρώπινα πράγματα μπορεῖς νὰ πεῖς, πὼς κάτι τί εἶναι παρακανωμένο, μονάχα γιὰ τὸν Χριστιανισμὸ δὲν ὑπάρχει παρακάνωμα. Τί παρακάνωμα μπορεῖ νὰ σηκώσει ἀκόμα, τὸ νὰ ἀγαπᾶς αὐτὸν ποὺ σκότωσε τὸν πατέρα σου, τί παρακάνωμα μπορεῖς νὰ κάνεις, στὸ νὰ σὲ χτυπήσουνε καὶ στὸ ἄλλο μάγουλο, τί παρακάνωμα νὰ γίνει ἀκόμα, στὸ νὰ πεινᾶς καὶ νὰ διψᾶς τὴν καταφρόνεση, στὸ νὰ κάνεις, ὅσα ζητᾶ ὁ Θεὸς ἀπὸ ἐσένα, δηλ. στὸ ν’ ἀγαπᾶς τοὺς ἐχθρούς σου, νὰ γλυκομιλᾶς αὐτὸν ποὺ σὲ βρίζει, νὰ μὴν κρίνεις αὐτὸν ποὺ σὲ δικάζει, νὰ ταπεινώνεσαι μπροστὰ στὸν πιὸ τιποτένιον ἄνθρωπο, κι ὅταν τὰ κάνεις ὅλα αὐτά, νὰ λὲς πὼς εἶσαι «ἀχρεῖος δοῦλος»;

«Καλό είναι να υπάρχεις, αλλά να ζεις είναι άλλο πράγμα».

Ένα κείμενο που αξίζει να αφιερώσετε 2 λεπτά από τον χρόνο σας και να το διαβάσετε, από τον μοναδικό του κύρ Φώτη Κόντογλου!

«…Οἱ ἄνθρωποι καταντήσανε σὰν ἄδεια κανάτια, καὶ προσπαθοῦν νὰ γεμίσουν τὸν ἑαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ἕνα σωρὸ σκουπίδια, μπάλλες, ἐκθέσεις μὲ τερατουργήματα, ὁμιλίες καὶ ἀερολογίες, καλλιστεῖα, ποὺ μετριέται ἡ ἐμορφιὰ μὲ τὴ μεζούρα, καρνάβαλους ἠλίθιους, συλλόγους λογῆς-λογῆς μὲ γεύματα καὶ μὲ σοβαρὲς συζητήσεις γιὰ τὸν ἴσκιο τοῦ γαϊδάρου, συνδέσμους ἀφιερωμένους στοὺς ἀποθεωμένους ἄνδρας τῆς Εὐρώπης κι ἕνα σωρὸ ἀλλὰ τέτοια.

Αὐτή, μὲ μιὰ ματιά, εἶναι ἡ εἰκόνα τῆς ἀνθρωπότητας σήμερα, ποῦ νὰ μὴν ἀβασκαθεῖ! Ποῦ νὰ βρεῖ κανένας καταφύγιο;

Ἐκείνους τοὺς λίγους ποὺ δὲν εἶναι ἐνθουσιασμένοι ἀπὸ «τὰ θαύματα τῆς ἐποχῆς μας», οἱ ἄλλοι, αὐτὴ ἡ μερμήγκια ποὺ ἔκανε αὐτὸν τὸν παράδεισο καὶ ποὺ τὸν χαίρεται, τοὺς λέγει τρελλούς, ὅπως θὰ λέγανε παλαβοὺς κάποιους ἀνθρώπους μὲ σωστὰ μυαλὰ οἱ ἄρρωστοί του φρενοκομείου, βλέποντας τοὺς ἀνάμεσά τους.

Δόξα στὸν Θεό, ποὺ ὑπάρχει ἀκόμα κάποιο καταφύγιο γιὰ μᾶς ποὺ δὲν εἴμαστε σὲ θέση νὰ νοιώσουμε «τὸ μεγαλεῖο της ἐποχῆς μας». Δόξα στὸν Θεὸ ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα βουνά, χωράφια καὶ κάποιοι τόποι ποὺ δὲν τοὺς ἐξήρανε αὐτὴ ἡ φυλλοξήρα ποὺ λέγεται πολιτισμός.

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΑΡΕΘΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΑΡΕΘΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΣΥΝ ΑΥΤΩ ΜΑΡΤΥΡΕΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

       Η σημερινή αραβική χερσόνησος, πριν κατακτηθεί από τους μουσουλμάνους, ήταν γεμάτη από ακμάζουσες χριστιανικές κοινότητες. Το ίδιο και η απέναντι αφρικανική χώρα της Αιθιοπίας, η οποία παραμένει ως τα σήμερα, η μόνη χριστιανική χώρα της αφρικανικής ηπείρου. 

       Στα χρόνια που βασίλευε στο Βυζάντιο ο αυτοκράτορας Ιουστίνος Α΄ (518-527), ήταν βασιλιάς της Αιθιοπίας ένας ευσεβής ηγεμόνας ο Ελεσβαάν. Αντίθετα στην αντίπερα Υεμένη, στο αρχαίο βασίλειο της Σαβά, βασίλευε ένας τυραννικός, κακούργος και αιμοδιψής βασιλιάς, ο Δου-Νοουάς. Είχε ασπασθεί τον Ιουδαϊσμό και είχε αλλάξει το όνομά του σε Γιουσούφ. Με τη βία και το δόλο κατόρθωσε να επιβληθεί στην ευρύτερη, λεγόμενη, Ευδαίμων Αραβία και να σχηματίσει ισχυρό στρατό, εκστρατεύοντας κατά γειτονικών χριστιανικών πόλεων και κοινοτήτων. Μισούσε θανάσιμα τους Χριστιανούς και είχε βάλει ως στόχο του να εξαφανίσει την χριστιανική πίστη  από το βασίλειό του. 

Η θεραπεία του δαιμονισμένου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ματθ. η’ 28-34, θ’ 1)

Οι άνθρωποι είναι άδικοι με το Θεό, γι’ αυτό και εξοργίζονται μαζί Του. Ποιός έχει το δικαίωμα όμως να εξοργιστεί εναντίον οποιουδήποτε και μάλιστα εναντίον του Θεού;

Οι άθεοι κλείνουν το στόμα τους και σκέφτονται: «Ας μην αναφέρουμε το όνομα του Θεού, ώστε να εξαφανιστεί απ’ αυτόν τον κόσμο». Ανόητοι άνθρω­ποι! Τα στόματά σας είναι μια μικρή μειονότητα στο εύρος του κόσμου. Έχετε δει η ακούσει πώς δίνει φωνή στο ποτάμι ένα φράγμα; Αν δεν ήταν το φράγμα, το ποτάμι δε θ’ ακουγόταν, θα ήταν μουγγό. Το φράγμα όμως άνοιξε το λαρύγγι του και κάθε μικρή σταγόνα απέκτησε γλώσσα.

Το δικό σας φράγμα θα κάνει το ίδιο: θ’ ανοίξει το λαρύγγι των άλαλων και θα διδάξει τους βωβούς να μιλήσουν. Αν τα χείλη σας πάψουν να ομολογούν το όνομα του Θεού, η καρδιά σας θα γεμίσει με φόβο όταν ακούσετε να τον ομολογούν οι άσοφοι και οι βουβοί. Αλήθεια σας λέω: Αν εσείς σιωπήσετε, οι λίθοι κεκράξονται. Ακόμα κι αν δε μιλήσει κανένας άνθρω­πος στη γη, θ’ αποκτήσει φωνή το χορτάρι. Ακόμα κι αν αποκηρύξουν το όνομα του Θεού όλοι οι άνθρωποι, αυτό θα γραφτεί στο ουράνιο τόξο, στον ουρανό, θα χαραχτεί με φωτιά σε κάθε χόρτο, σε κάθε κόκκο άμμου. Τότε η άμμος θα μετατραπεί σε άνθρωπο κι ο άνθρωπος σε άμμο.

ΔΥΝΑΜΗ ΨΥΧΗΣ

π. Δημητρίου Μπόκου 

Ο γερο-βοσκός ανακάθισε στο ψηλό κοτρόνι που είχε για κάθισμα, αγκάλιασε με το βλέμμα του το κοπάδι που έβοσκε απλωμένο στην καταπράσινη πλαγιά, έβγαλε να φάει κι αυτός το λιτό του κολατσιό. 

Ο περαστικός στάθηκε μπροστά του απορημένος και ρώτησε: 

-  Ψωμί κι ελιές μονάχα; Στην εποχή μας με τόσα καλά; Και με τόσο κοπάδι που βλέπω εδώ; Πώς και τη βγάζεις τόσο φτωχικά; 

-  Μέρα Παρασκευή σήμερα, παιδί μου, απάντησε ήσυχα ο βοσκός. Δεν χάλασα τη νηστεία μου ποτέ, ούτε και τον καιρό του ’40, στις παγωνιές, στην πείνα, στην κακουχία, στον πόλεμο. Θα τη χαλάσω τώρα που δεν μας λείπει τίποτε; 

Δ.Ι.Σ.: Στήριξη στον Συμεών,αλλά αγωνία και ευθύνες για την επόμενη ημέρα της Μονής Σινά

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Η υπόθεση της Μονής Σινά βρίσκεται σε μια στιγμή που απαιτεί καθαρό μυαλό, εκκλησιαστική ενότητα και επίγνωση της ευθύνης απέναντι στην Ιστορία. Η προστασία της Αγίας Αικατερίνης δεν μπορεί να εξαντλείται σε δηλώσεις συμπαράστασης. Χρειάζεται συγκεκριμένες εγγυήσεις για τη συνέχεια της μοναστικής ζωής, τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων της Μονής και την ελευθερία της αποστολής της.

Σε αυτό το πλαίσιο, η ομόφωνη στήριξη που, σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, παρείχε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος στον Αρχιεπίσκοπο Σινά, Φαράν και Ραϊθώ Συμεών, κατά την έκτακτη συνεδρίαση της 22ας Οκτωβρίου, αποτελεί ουσιαστική εξέλιξη.

Η Εκκλησία της Ελλάδος εμφανίζεται να στηρίζει την προσπάθεια εξεύρεσης συμφωνίας με την Αίγυπτο, με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να συμβάλλει στη διαμόρφωση κοινής στάσης.

Ὁ νοῦς βλέπει τὸ σκότος τῆς ψυχῆς. Άγιος Ἰωσήφ ὁ Ἡσυχαστής

Ὁ Γέρων Ἰωσὴφ εἶδε ὅλο τὸ βάθος τοῦ παλαιοῦ ἀνθρώπου καὶ μὲ πολὺ κόπο καὶ προσευχὴ καθάρισε τὸν ἑαυτόν του καὶ ὅλη ἡ ζωὴ του εἶναι ἕνα παράδειγμα μιμήσεως, γιὰ κάθε ἄνθρωπο ποὺ ἀγωνίζεται γιὰ τὴ σωτηρία τῆς ψυχῆς του.

Παραπονεῖται μάλιστα, ὅτι δὲν φροντίζουμε γιὰ τὸ ἐσωτερικό τῆς ψυχῆς καὶ γράφει:

«Ἡ σημερινὴ κατάστασις τῶν πολλῶν περιωρίσθη εἰς ἕνα τύπον ἐξωτερικόν. Πέραν τούτου δὲν ὑπάρχει φροντίδα καὶ μέριμνα διὰ τὸ ἐσωτερικόν τῆς ψυχῆς, ὅπου συνίσταται τὸ πᾶν· ὅπου ἑνώνεται ὁ ὑλικὸς μὲ τὸν ἄυλον, ὁ ἄνθρωπος μὲ τὸν Θεόν, κατὰ τὸ ἐγχωροῦν εἰς τὴν χωματώδη μας φύσιν. Τοῦτο εἶναι τὸ πολὺ ὡραῖον καὶ τὸ πάνυ καλόν. Ἄλλα πάντες τὸ ἀποφεύγομεν. Πάντες τὰ νῶτα στρέφομεν. Καθότι ἀπαιτεῖται ἀγών».

Εἰς τὸν ἀγώνα αὐτὸν τοῦ ἀνθρώπου, γιὰ νὰ ὑπάρξουν τὰ ἀνάλογα ἀποτελέσματα, πρέπει νὰ συνεργήσει ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ προαίρεση τοῦ ἀνθρώπου: «θὰ λυώση ὡς κηρὸς ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος. Καὶ ὅπως ὁ σίδηρος, ὅταν ἐμβαίνη εἰς τὴν φωτιά, ξεκολλάει καὶ πέφτει ἡ σκουριά, ὅπου ἔχει ἐπάνω, ἔτσι γίνεται καὶ εἰς τὸν ἄνθρωπον. Ἔρχεται κατ’ ὀλίγον ἡ χάρις καὶ μόλις πλησίαση εἰς τὸν ἄνθρωπον ἀναλύει ὡς κηρός. Καὶ δὲν γνωρίζει εἰς αὐτὴν τὴν στιγμὴν ὁ ἄνθρωπος τὸν ἑαυτόν του, ἐνῶ ὅλος εἶναι πολυόμματος νοῦς καὶ διαυγέστατος. Ὅμως εἰς αὐτὴν τὴν ὑπερφυὴ ἐνέργειαν δὲν ἠμπορεῖ νὰ ξεχωρίση τὸν ἑαυτόν του, διότι ἐνοῦται μὲ τὸν Θεόν. Καὶ τότε πίπτει ἡ σκουριά. Ἀφαιρεῖται ἡ σφραγίδα. Ἀποθνήσκει ὁ παλαιὸς ἄνθρωπος. Ἀφαιρεῖται τὸ μητρικὸν αἷμα. Ἀνακαινοῦται τὸ φύραμα.

Ἐγρήγορση εἶναι ὁ ἔρως γιὰ τὸν Θεό. Ἅγιος Πορφύριος (Μπαϊρακτάρης)

Νὰ ἔχετε συνέχεια τὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Ἔτσι ὁ νοῦς σας θ’ ἀποκτήσει εὐλυγισία. Ἡ εὐλυγισία τοῦ νοῦ ἔρχεται ἀπ’ τὴν ἐγρήγορση. Ἐγρήγορση εἶναι ὁ ἔρως γιὰ τὸν Θεό. Εἶναι νὰ ἔχεις πάντα στὸ νοῦ καὶ στὴν καρδιά σου τὸν Χριστό, ἔστω κι ἂν κάνεις ἄλλες δουλειές. Θέλει ἔρωτα πρὸς τὸν Χριστό, λαχτάρα.

Μνήμη Θεοῦ θ’ ἀποκτήσετε μὲ τὴν εὐχή, «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ…», μὲ τὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας, μὲ τοὺς ὕμνους, μὲ τὸ νὰ φέρνετε στὸν νοῦ σας τὶς ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ καὶ χωρία ἀπ’ τὴν Ἁγία Γραφὴ κι ἀπὸ ἄλλα πνευματικὰ βιβλία. Αὐτό, βέβαια, θέλει ἀγαθὴ προαίρεση· δὲν γίνεται μὲ ἐξαναγκασμὸ ἀλλὰ κυρίως διὰ τῆς θείας χάριτος.

Ἡ θεία χάρις, ὅμως, θέλει τὶς προϋποθέσεις, τὴν ἀγάπη καὶ τὴν ταπείνωση. Ἂν ζεῖτε μέσα στὴ θεία χάρι, δὲν θὰ σᾶς προσβάλει τὸ κακό. Ἂν δὲν ζεῖτε τὸ θεῖον, θὰ σᾶς κυκλώσει τὸ κακό, θὰ σᾶς πιάσει ἡ νωθρότης καὶ θὰ παιδεύεσθε. Ἅμα βλέπετε νωθρότητα, ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι καλὰ στὴν ψυχή. Ἐμεῖς πολλὲς φορές, ὅταν δοῦμε ἕναν ἄνθρωπο ἥσυχο, ἐχέμυθο, κάπως διακριτικό, λέμε: «Πολὺ καλὸς ἄνθρωπος, ἅγιος ἄνθρωπος». Κι ὅμως, μπορεῖ νὰ εἶναι νωθρός. Οἱ νωθροί, οἱ ὀκνηροὶ καὶ οἱ τεμπέληδες δὲν εἶναι ἐντάξει ἀπέναντι τοῦ Θεοῦ.

ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΑΔΕΛΦΟΘΕΟΣ: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΙΑΚΩΒΟΣ Ο ΑΔΕΛΦΟΘΕΟΣ: Ο ΠΡΩΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ

    ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

       Μια από τις σπουδαιότερες προσωπικότητες της αρχαίας Εκκλησίας υπήρξε ο άγιος Ιάκωβος ο Αδελφόθεος, πρώτος επίσκοπος της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων και συγγραφέας της ομωνύμου Καθολικής Επιστολής της Καινής Διαθήκης.

      Ήταν Ιουδαίος την καταγωγή και σύμφωνα με την παράδοση, γιος του μνήστορος  Ιωσήφ, ο οποίος ήταν παντρεμένος πριν μνηστευθεί την Παρθένο Μαρία και είχε χηρέψει. Είχε δε επτά παιδιά, τον Ιάκωβο, τον Ιωσή, τον Ιούδα, τον Σίμωνα ή Συμεών, την Εσθήρ, την Μάρθα και τη Σαλώμη, η οποία αργότερα έγινε η μητέρα των αποστόλων Ιακώβου και Ιωάννη. Ο Ιωσήφ μετά τη χηρεία του μνηστεύτηκε, κατά θεία οικονομία, την Παρθένο Μαρία, για να μεγαλώσει τα παιδιά του, αλλά κυρίως να γίνει ο θετός πατέρας και ο προστάτης του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Γι’ αυτό και ο Ιάκωβος αναφέρεται ως Αδελφόθεος, αφού έζησαν μαζί κάτω από την ίδια στέγη σαν αδέλφια. 

       Από μικρό παιδί διακρίνονταν για την υπακοή του, την ευσέβειά του και τα χαρίσματά του και γι’ αυτό τον αποκαλούσαν Ιοβλίαν, δηλαδή δίκαιο στα εβραϊκά. Άκουγε με προσοχή τα ιερά γράμματα και τις διηγήσεις για την μεσσιανική. Ήταν εγκρατής και νήστευε δια βίου από τροφές που προερχόταν από έμψυχα όντα (κρέας, ψάρια, θαλασσινά, κλπ). Ουδέποτε δοκίμασε το κρασί. Προσευχόταν αδιάκοπα στο Θεό και τον παρακαλούσε να τον αξιώσει να ζήσει στην μεσσιανική εποχή. Να αξιωθεί να δει το Μεσσία και Λυτρωτή του κόσμου. 

Γιατί είναι αδικαιολόγητος τροβαδούρος ο Θεσσαλονίκης;

Γιατί είναι αδικαιολόγητος τροβαδούρος ο Θεσσαλονίκης;

Προσπάθησαν κάποιοι – ανεπιτυχώς μάλλον – να υποστηρίξουν τα νέα κατορθώματα του Μητροπολίτη της συμπρωτεύουσας. Αφού πρώτα εξέθεσαν τον ίδιο δημοσιεύοντας το βιντεάκι με το άσμα του μέσα στην ασκητική Μικρά Αγία Άννα του Άθω, ήρθαν εκ των υστέρων να κάμουν τα πράγματα χειρότερα, προσπαθώντας να στηρίξουν στην εκκλησιαστική μας “παράδοση” τα καινά αυτά επισκοπικά πεπραγμένα.

Πράγματι, οι ιερείς παλαιότερα στα πανηγύρια των χωριών και έσερναν τους χορούς και τραγουδούσαν αγνά δημοτικά τραγούδια σε χορούς σεμνούς και ηρωικούς. Το “στο πα και στο ξαναλέω” μπορεί μεν να χαρακτηρισθεί παραδοσιακό, αλλά έχει έντονα ερωτικό περιεχόμενο. Μιλάμε φυσικά για ανθρώπινο έρωτα και όχι τον θείο! Τι δουλειά λοιπόν έχει ένας ορθόδοξος αρχιερέας να τραγουδά – σημειωθήτω με νταλκά – ένα τέτοιο ασματίδιο στα ασκητικά βράχια της απόκρημνης μικραγιαννανίτικης συνοδείας; Φαίνεται το τραβούσε η εορταστική πνευματική ατμόσφαιρα…

Μονή Σινά: Στήριξη από Εκκλησία Ελλάδος στον Αρχιεπίσκοπο Συμεών για επίτευξη συμφωνίας

Τι αποφασίστηκε στην αιφνίδια έκτακτη συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος. Η ομόφωνη στήριξη της ΔΙΣ στο πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Συμεών για συμφωνία μεταξύ Μονής και αιγυπτιακού κράτους. Ο ενοποιός ρόλος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών Ιερωνύμου.

Στη σημερινή έκτακτη συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου, συζητήθηκαν οι εξελίξεις γύρω από την Ιερά Μονή Σινά.

Εκφράστηκε υποστήριξη στον Αρχιεπίσκοπο Σινά, Φαράν και Ραϊθώ κ.κ. Συμεών στην κατεύθυνση επίτευξης μιας λύσης για το καθεστώς της Ιεράς Μονής Σινά σε συμφωνία με το αιγυπτιακό κράτος, λίγες μόλις μέρες προτού εκπνεύσει η προθεσμία για να δημοσιευθεί η απόφαση του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της Αιγύπτου, η οποία αναμένεται να είναι αρνητική, σύμφωνα με τις διαρροές που έχουν γίνει στα αιγυπτιακά μίντια.

Μονή Σινά: Συμφωνία την τελευταία στιγμή ή δικαστική απόφαση; Η αγωνία για την ιστορική Μονή

Κρίσιμες ώρες για τη Μονή Σινά πριν από την απόφαση της 24ης Οκτωβρίου. Τα τρία σενάρια, η παρέμβαση Ιερωνύμου και οι συνομιλίες με την Αίγυπτο

Στην πιο κρίσιμη φάση εισέρχεται η υπόθεση της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά, καθώς το Σάββατο 24 Οκτωβρίου αναμένεται η απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου της Αιγύπτου για το ιδιοκτησιακό καθεστώς της. Η έκτακτη κινητοποίηση της Εκκλησίας της Ελλάδος και οι προσπάθειες επίτευξης συμφωνίας αποτυπώνουν τη σοβαρότητα των εξελίξεων.

Μόλις δύο ημέρες απομένουν μέχρι την κρίσιμη δικαστική απόφαση που ενδέχεται να καθορίσει το μέλλον της ιστορικής Μονής Αγίας Αικατερίνης στο όρος Σινά. Το ζήτημα δεν αφορά μόνο την ιδιοκτησία εκτάσεων και κτισμάτων, αλλά και τη μακροπρόθεσμη διασφάλιση της μοναστικής παρουσίας σε ένα από τα σημαντικότερα θρησκευτικά μνημεία της Ορθοδοξίας.

Ώρα μηδέν για Σινά: Η ώρα των ευθυνών — η Σύνοδος δεν μπορεί να αρκεστεί σε ευχές!

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες η σιωπή παύει να αποτελεί σύνεση και γίνεται υπεκφυγή. Και υπάρχουν υποθέσεις που δεν επιτρέπεται να διεκπεραιώνονται με καθησυχαστικές διατυπώσεις, αλληλογραφία και υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Η υπόθεση της Μονής Σινά απαιτεί πλέον αποφάσεις, καθαρές εξηγήσεις και ανάληψη ευθύνης.

Ενόψει της αυριανής, κατά τις πληροφορίες, έκτακτης συνεδρίασης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου, για το Σινά, η επιστολή του πρώην Αρχιεπισκόπου Σινά Δαμιανού προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο και τα μέλη της ΔΙΣ θέτει ερωτήματα που δεν μπορούν να παρακαμφθούν.Ο Δαμιανός χρησιμοποιεί βαρύτατες εκφράσεις. Καταγγέλλει ότι η Μονή «πουλήθηκε», χαρακτηρίζει ντροπιαστική την προωθούμενη συμφωνία και καλεί την Εκκλησία της Ελλάδος να μη συνδεθεί ιστορικά με μια τέτοια εξέλιξη. Πρόκειται για δικές του καταγγελίες, οι οποίες απαιτούν αποδείξεις και συγκεκριμένες απαντήσεις. Το βάρος τους, όμως, καθιστά αδιανόητη την αντιμετώπισή τους με σιωπή ή με προσωπικούς χαρακτηρισμούς εναντίον εκείνου που τις διατυπώνει.

Εάν οι καταγγελίες είναι αβάσιμες, να αντικρουστούν με έγγραφα. Εάν αποκαλύπτουν πραγματικούς κινδύνους, να αποτραπούν πριν αποκτήσουν υπογραφές και συνέπειες.

Η Ουγγρική Επανάσταση και η ελληνική διανόηση. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η Ουγγρική Επανάσταση και η ελληνική διανόηση

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Στις 23 Οκτωβρίου συμπληρώνονται εβδομήντα χρόνια από την έναρξη της επανάστασης στην Ουγγαρία κατά του ολοκληρωτικού κομμουνιστικού καθεστώτος. Κατά τον σημαντικό και γενναίο έναντι του κομμουνισμού διανοούμενο Κώστα Παπαϊωάννου ήταν μέχρι τότε «η μόνη επανάσταση του 20ού αιώνα, που σφραγίστηκε αληθινά από την ένωση της σκεπτόμενης ανθρωπότητας και της πάσχουσας ανθρωπότητας, που ζητούσε ο Μαρξ, ήταν η εξέγερση που ένωσε διανοουμένους, εργάτες και αγρότες της Πολωνίας και της Ουγγαρίας και τους όρθωσε εναντίον του ταυτόχρονα ιδεολογικού, πολιτικού και οικονομικού δεσποτισμού των οπαδών του “ορθοδόξου μαρξισμού”…. Και πρόσθεσε: «Δεν χρειάστηκε πολύς καιρός στους Ούγγρους διανοούμενους και εργαζόμενους για να συνειδητοποιήσουν την “αλλοτρίωση” που τους επέβαλλε ένα “καθεστώς νορμών”, που το χαρακτήριζε ο παραλογισμός και η τυραννία, τόσο στο πεδίο της διανοητικής όσο και στο πεδίο της υλικής παραγωγής. Και εκείνη που πρώτη εξεγέρθηκε ήταν η Ένωση Συγγραφέων: η πάλη της “σκεπτόμενης ανθρωπότητας” για την αλήθεια προηγήθηκε της πάλης της  “πάσχουσας ανθρωπότητας” για την ελευθερία».

Πῶς ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι Θεός; Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος

Στὸ βασικὸ αὐτὸ ἐρώτημα ἂς μὴν προσπαθήσουμε ν’ ἀπαντήσουμε μὲ τὸ ἐπιχείρημα τῆς δημιουργίας τοῦ οὐρανοῦ καὶ τῆς γῆς, γιατί ὁ ἄπιστος δὲν θὰ τὸ παραδεχθεῖ.

Ἂν τοῦ ποῦμε ὅτι ἀνέστησε νεκρούς, θεράπευσε τυφλούς, ἔδιωξε δαιμόνια, οὔτε τότε θὰ συμφωνήσει.

Ἂν τοῦ ποῦμε ὅτι ὑποσχέθηκε ἀνάσταση νεκρῶν, βασιλεία οὐρανῶν καὶ ἀνέκφραστα ἀγαθά, τότε ὄχι μόνο δὲν θὰ συμφωνήσει, ἀλλὰ καὶ θὰ γελάσει.

Πῶς λοὶπὸν θὰ τὸν ὁδηγήσουμε στὴν πίστη, καὶ μάλιστα ὅταν δὲν εἶναι πνευματικὰ καλλιεργημένος;

Ἀσφαλῶς μὲ τὸ νὰ στηριχθοῦμε σὲ ἀλήθειες, ποὺ καὶ ἐμεῖς καὶ αὐτὸς παραδεχόμαστε χωρὶς καμιὰ ἀντίρρηση καὶ ἀμφιβολία…Σὲ ποιὸ λοιπὸν σημεῖο συμφωνοῦμε μαζί του ἀπόλυτα;

Στὸ ὅτι ὁ Χριστὸς φύτεψε τὴν Ἐκκλησία.

Ἀπ’ αὐτὸ θὰ φανερώσουμε τὴ δύναμη καὶ θ’ ἀποδείξουμε τὴ θεότητα τοῦ Χριστοῦ.

Θὰ δοῦμε ὅτι εἶναι ἀδύνατο ν’ ἀποτελεῖ ἀνθρώπινο ἔργο ἡ διάδοση τοῦ Χριστιανισμοῦ σ’ ὅλη τὴν οἰκουμένη μέσα σὲ τόσο σύντομο χρονικὸ διάστημα.

Ὁ Σωφέρ καί ἡ κούρασή του. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Στενοχωρεῖσαι. Βαρέθηκες τὴν δουλειά σου. Ὅλες οἱ ἄλλες ἐργασίες σοῦ φαίνονται καλύτερες. Εἶσαι πικραμένος καὶ ἀνήσυχος, γιατί δὲν μπορεῖς νὰ βρῆς ἄλλο ἐπάγγελμα!

Πολὺ σκέφθηκα πρὶν πάρω τὸ μολύβι μου νὰ σοῦ ἀπαντήσω. Προσπάθησα μὲ τὴν φαντασία μου νὰ ἔρθω στὴν θέση σου. Προσπάθησα νὰ μπῶ στὴν μαυρίλα καὶ στὸν θόρυβο τῆς μηχανῆς. Φαντάσθηκα τὸν ἑαυτό μου κατάμαυρο καὶ ἱδρωμένο νὰ κοιτάζω μὲ προσοχή, μὲ προσοχὴ πάντα μπροστά, ἐνῷ πίσω μου ἔρχεται ἕνας μικρὸς λαός: γέροι, γονεῖς, παιδιά, ἡγεμόνες, διπλωμάτες, ὑπάλληλοι, χωρικοί, ἐργάτες, μέ-ροκαματιάρηδες. Ὅλοι γνωστοί μου, καὶ ὅλοι αὐτὴ τὴν στιγμὴ ἐξαρτῶνται ἀπὸ μένα! Εἴτε τὸ κουβεντιάζουν μεταξύ τους, εἴτε ἁπλῶς τὸ σκέπτονται μέσα τους. Ὅλοι τρέχουν μὲ λαχτάρα γιὰ τὸν προορισμό τους. Καὶ ἐγὼ ἐξαρτῶμαι ἀπὸ τὸν Θεό.

Οἱ ἐπιβάτες δὲν τὸ καταλαβαίνουν πόσο ἐξαρτῶνται ἀπὸ μένα! Χωρὶς νὰ μὲ γνωρίζουν. Χωρὶς νὰ μὲ ξέρουν! Καὶ ὅμως μὲ ἐμπιστεύονται. Καὶ αὐτὸ ἀκριβῶς μοῦ δίνει χαρά! Ὅταν ἀνέβηκαν στὸ ὄχημα καὶ ξεκινήσαμε, κανεὶς δὲν ἦρθε νὰ μὲ ἰδῆ καὶ νὰ μὲ γνωρίση! Κανεὶς δὲν ἀναρωτήθηκε: Μήπως εἶναι τρελλὸς ἤ τυφλὸς ἤ μεθυσμένος; Ὅλοι μοῦ ἐμπιστεύθηκαν τὴν ζωή τους! Χωρὶς νὰ εἶναι σίγουροι ὅτι εἶμαι ὁ πιὸ ἱκανὸς ἄνθρωπος σ\’ αὐτὴν τὴν θορυβώδη κίνηση τῆς πόλης, ποὺ οἱ ἐπιβάτες μένουν στὸ ὄχημά μου γιὰ λίγο καὶ συνεχῶς ἀλλάζουν! Κανενὸς δὲν πέρασε τέτοια σκέψη. Καὶ αὐτὸ μὲ χαροποιεῖ ἀκόμη περισσότερο. Χαίρω, γιατί τόσος λαὸς ἐμπιστεύεται τὴν ζωή του στὰ χέρια μου.

Ο ερχομός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος. π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Ο ερχομός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†) 

Ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, που σήμερα τελούμε τη μνήμη του, ομιλεί για τη μετάνοια και επανέρχεται σ’ αυτό το θέμα, αλλά και πάλι δεν σταματά σ’ αυτό. Η απόδειξη ότι όντως κανείς μετενόησε, ότι όντως έκλαψε, ότι όντως έγινε αυτό το μακελειό – με την καλή έννοια – μέσα στην ψυχή του, είναι ότι πάλι λαμβάνει το Πνεύμα το Άγιο, τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, που έχασε με τις αμαρτίες του από τότε που βαπτίστηκε. Αυτό είναι που τονίζει ο άγιος, και δεν μπορεί ο εαυτός του να ησυχάσει. Αυτό βλέπουμε στους αγίους.

Εμείς εύκολα βολευόμαστε, εύκολα αισθανόμαστε τακτοποιημένοι. Μπορεί να έχουμε αναισθησία, πάθη στην ψυχή μας και να τα αφήνουμε έτσι. Μπορεί να υπάρχει αμετανοησία, όγκος υπερηφανείας στην ψυχή μας, και να τα αφήνουμε έτσι. Μπορεί καθόλου να μην έχουμε αίσθηση του φωτός του Θεού, της χάριτός του, και να τα αφήνουμε έτσι.

Γαλλία: Κοινωνική εξέγερση ή πολυπολιτισμικά αδιέξοδα;

Κωνσταντίνος Χολέβας

Δεν πρέπει να κάνουμε μονομερείς αναλύσεις, ούτε είναι σωστό να αθωώνουμε την ακραία ισλαμική διείσδυση στις ομάδες των διαδηλωτών

Οι βίαιες διαδηλώσεις στο Παρίσι και σε άλλες γαλλικές πόλεις δίνουν την εικόνα μιας χώρας σε κοινωνικό αναβρασμό. Προφανώς οι διαδηλώσεις που ξεκίνησαν από τα λύκεια και πήραν μεγάλη έκταση οφείλονται σε πολλούς και διαφορετικούς παράγοντες. Είναι λανθασμένη κάθε προσπάθεια μονομερούς ερμηνείας. Βεβαίως υπάρχουν αίτια και προβλήματα. Όμως ο καλόπιστος παρατηρητής βλέπει ξεκάθαρα την προσπάθεια χειραγώγησης από ισλαμιστικά κινήματα και από ακροαριστερές οργανώσεις.

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ, αποδίδει την εξέγερση αποκλειστικά στους μετανάστες. Ανεπαρκής η ερμηνεία του, αλλά όχι τελείως αβάσιμη. Ας δούμε από κοντά μερικές χρήσιμες λεπτομέρειες:

Ὁ Πνευματικὸς Πατήρ

Ὁ Πνευματικὸς Πατήρ

Κούτσας Συμεών 

Μητροπολίτης Νέας Σμύρνης 

Ἡ ἀνταπόκριση τοῦ πνευματικοῦ τέκνου πρὸς τὸν πνευματικὸ του Πατέρα

Ἡ ἐν Χριστῷ οἰκοδομή τοῦ πιστοῦ ἀπὸ τὸ δεσμὸ ποὺ συνῆψε μὲ ἕναν πνευματικὸ πατέρα δὲν εἶναι αὐτονόητη. Προϋποθέτει καὶ τὴ δική του ἀνταπόκριση στὴν ἀγάπη ποὺ θὰ τοῦ δείχνει καὶ στὶς φροντίδες ποὺ θὰ καταβάλλει γι’ αὐτὸν ὁ πνευματικός του πατέρας.

Μιὰ πρώτη καὶ θεμελιώδης προϋπόθεση εἶναι ἡ ἀγάπη. Ὁ δεσμὸς ποὺ σφυρηλατεῖται ἀνάμεσα στὸν πνευματικο πατέρα καὶ τὸ πνευματικό του παιδὶ εἶναι ἡ ἀμοιβαία ἀγάπη. Στὴν ἀγάπη τοῦ πνευματικοῦ πατέρα ὁ πιστὸς ἀνταποκρίνεται μὲ τὴ δική του ἀγάπη. «Οὐδὲν οὕτω πρὸς διδασκαλίαν ἐπαγωγὸν ὡς τὸ φιλεῖν καὶ φιλεῖσθαι» παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος (ὀμιλ. 6, 1 εἷς Α’ Τίμ., PG 62, 529). Οἱ πνευματικοὶ δεσμοὶ εἶναι ἰσχυρότεροι ἀπὸ τοὺς φυσικούς. Καὶ ἡ ἀγάπη ποὺ πηγάζει ἀπὸ τὸ Χριστὸ εἶναι πιὸ δυνατὴ ἀπὸ αὐτὴν ποὺ ἐμπνέει ἡ συγγένεια τοῦ αἵματος. «Τί γὰρ πατρὸς ἀληθινοῦ ποθεινότερον; ἀναρωτιέται ὁ ἅγιος Θεόδωρος ὁ Στουδίτης (Πρὸς Πλάτωνα 2, PG 99, 909Β), ἐκφράζοντας ἔτσι τὴν προσωπική του ἐμπειρία γιὰ τὸν πνευματικό του πατέρα.