Κυριακή Γ’ Ματθαίου: Ερμηνεία ευαγγελικής περικοπής (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

(Ματθ. 6, 22-33)

Eπιλεγμένα αποσπάσματα από τον υπομνηματισμό του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου (ομιλίες Κ΄ και ΚΑ’ από το υπόμνημα του αγίου στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο)

Υπομνηματισμός των εδαφίων Ματθ. 6, 22-23

«Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; (: Ο λύχνος, που φωτίζει και εξυπηρετεί το σώμα, είναι το μάτι [λύχνος που φωτίζει την ψυχή είναι ο νους, το λογικό που σας έχει δώσει ο Θεός]. Εάν λοιπόν το μάτι είναι γερό και καθαρό, όλο το σώμα θα φωτίζεται, θα είναι φωτεινό [έτσι θα φωτίζεται και η ψυχή σου, εάν ο νους και η καρδιά σου δεν έχουν τυφλωθεί από την προσκόλληση στους επίγειους θησαυρούς]. Εάν όμως το μάτι σου είναι κατεστραμμένο και ανίκανο να δει το φως, όλο το σώμα σου θα είναι βυθισμένο στο σκοτάδι. Εάν λοιπόν το φως, που σου έδωσε ο Θεός [ο νους δηλαδή και η συνείδηση, εξαιτίας της προσκολλήσεως στα υλικά αγαθά] είναι σκοτάδι, τότε το ηθικό σκοτάδι της ψυχής σου πόσο πυκνό και αδιαπέραστο θα είναι;)» [Ματθ. 6, 22-23] [ερμην. απόδοση Ιω. Κολιτσάρα].

Η ΠΟΝΗΡΗ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ (Κυριακή Γ΄ Ματθαίου)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στη ροή της επί του Όρους ομιλίας του ο Χριστός είπε και τα εξής παραβολικά λόγια: «Ο λύχνος του σώματός εστιν ο οφθαλμός». Φως για το σώμα είναι το μάτι. Αν το μάτι σου είναι γερό, όλο το σώμα σου θα είναι φωτεινό, θα βλέπει καλά. «Εάν δε ο οφθαλμός σου πονηρός η», αν το μάτι σου είναι άρρωστο, τυφλό, όλο το σώμα σου θα είναι σκοτεινό. Βυθισμένο στο σκοτάδι (Κυριακή Γ΄ Ματθαίου). Τί θέλει να πει με αυτά τα τόσο απλά λόγια ο Χριστός; 

Ότι όπως σκοτεινιάζει το μάτι σου, έτσι μπορεί να σκοτεινιάσει και η καρδιά σου. Και από τί προκαλείται ο σκοτισμός αυτός; Από τα πάθη της αμαρτίας φυσικά. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης π. χ. αναφέρει την εξής περίπτωση: Όποιος αγαπάει τον συνάνθρωπό του «εν τω φωτί μένει». Αλλά όποιος τον μισεί «εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί» και δεν γνωρίζει πού πηγαίνει, διότι «η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού». Μιλάει φυσικά για το πνευματικό σκοτάδι που κατακλύζει τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής (Α΄ Ιω. 2, 10-11).

Θεός καὶ Ἐπιστήμη. Ἄγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός Ἀρχιεπισκόπος Κριμαίας

«Ὅταν ἐξετάζουμε τὴ σύγχρονη ἐπιστήμη ὅπως αὐτὴ δημιουργήθηκε ἀπὸ ἐπιστήμονες σὰν τὸν Λαμὰρκ καὶ τὸν Δαρβίνο, βλέπουμε τὴν ἀντίθεση καὶ θὰ ἔλεγα τὴν ἀπόλυτη ἀσυμφωνία ποὺ ὑπάρχει μεταξὺ ἐπιστήμης καὶ θρησκείας σὲ θέματα ποὺ ἀφοροῦν τὰ βασικότερα προβλήματα τῆς ὕπαρξης καὶ τῆς γνώσης. Γι’ αὐτό, νοῦς φωτισμένος καὶ λογικὸς δὲν μπορεῖ νὰ δέχεται ταυτόχρονα καὶ τὸ ἕνα καὶ τὸ ἄλλο καὶ πρέπει νὰ ἐπιλέξει μεταξὺ θρησκείας καὶ ἐπιστήμης».

Τὰ λόγια αὐτὰ τὰ ἔγραψε 65 χρόνια πρὶν ἕνας γνωστὸς Γερμανὸς ζωολόγος, θερμὸς ὀπαδὸς τοῦ Δαρβίνου, ὁ Γέκκελ στὸ βιβλίο του «Τὰ μυστικὰ τοῦ κόσμου» ποὺ γνώρισε μεγάλη ἐπιτυχία καὶ ὅπως φαινόταν ἀπέδειξε ὅτι ἡ πίστη εἶναι ἕνας παραλογισμός. Λέει, λοιπόν, ὁ Γέκκελ ὅτι κάθε ἄνθρωπος μὲ φωτισμένη διάνοια πρέπει νὰ διαλέξει μεταξὺ ἐπιστήμης καὶ θρησκείας καὶ νὰ ἀκολουθήσει εἴτε τὸ ἕνα εἴτε τὸ ἄλλο. Καὶ θεωρεῖ ἀπαραίτητο νὰ ἀρνηθοῦν αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι τὴν θρησκεία διότι ἕνας ἄνθρωπος λογικὸς δὲν μπορεῖ νὰ ἀρνηθεῖ τὴν ἐπιστήμη.

Τα όρια της επιστήμης. π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (†)

Τα όρια της επιστήμης

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (†) 

Στον σύγχρονο κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που τις θετικές επιστήμες τις ανεβάζουν στο βάθρο της παγγνωσίας. Πιστεύουν δηλαδή ότι η επιστήμη θα επιλύσει όλα τα προβλήματα. Ο Γέροντας Επιφάνιος μας έλεγε:

– Η επιστήμη έκανε πολλά βήματα και σημείωσε προόδους καταπληκτικές. Όμως να είμαστε προσγειωμένοι.

Δεν εξηγεί τα φυσικά γεγονότα, αλλά απλώς τα περιγράφει. Δεν έχει τη δυνατότητα να μπει στην ουσία τους. Γι αυτό είναι επιδερμική η γνώση μας.

Δεν εισέρχεται στην ουσία των πραγμάτων. Δεν έχει την δυνατότητα να μας πει τι είναι π.χ. ύλη, τι είναι ηλεκτρισμός, φως κ.τ.λ. Για παράδειγμα, ηλεκτρισμός είναι το φαινόμενο που προκύπτει από την κίνηση των ηλεκτρονίων. Ηλεκτρόνια είναι τα σωματίδια που έχουν ηλεκτρικό φορτίο. Ηλεκτρικό φορτίο είναι μια ιδιότητα, που όταν κινείται δημιουργεί ηλεκτρικό ρεύμα. Φτάνουμε δηλαδή με ένα κύκλο στο ίδιο ζητούμενο, που είναι προς απόδειξη.

Βιβλιοπαρουσίαση: "Η διαχρονικη συνέχεια του Ελληνισμού", του Κων/νου Χολέβα

Οι Εναλλακτικές Εκδόσεις παρουσίασαν την Τετάρτη 17 Ιουνίου 2026 στις 19.30 το βιβλίο του Κωνσταντίνου Χολέβα: Η διαχρονική συνέχεια του Ελληνισμού

https://www.youtube.com/live/fyZdh4tzDak Για το βιβλίο μίλησαν οι: Γιώργος Καραμπελιάς, Συγγραφέας – εκδότης Άγγελος Συρίγος, Καθηγητής Διεθνούς Δικαίου & Εξωτ. Πολιτικής Παντείου, βουλευτής Γιάννης Καργάκος, Φιλόλογος και ο συγγραφέας του βιβλίου. στον χώρο πολιτικής και πολιτισμού “Ρήγας Βελεστινλής”, Ξενοφώντος 4, Σύνταγμα. Περισσότερα για το βιβλίο, εδώ: https://enalekdoseis.gr/%CF%80%CF%81%...

Η Αποχαιρετιστήρια Επιστολή του Οσίου Γέροντος Πορφυρίου προς τα πνευματικά του παιδιά

“Εγώ πάντα είχα την προσπάθεια να προσεύχομαι και να διαβάζω τους Ύμνους της Εκκλησίας, την Αγία Γραφή και τους βίους των Αγίων μας και εύχομαι και εσείς να κάνετε το ίδιο”…

Αγαπητά

πνευματικά μου παιδιά.

Τώρα που ακόμα έχω τας φρένας μου σώας θέλω να σας πω μερικές συμβουλές.

Από μικρό παιδί όλο στις αμαρτίες ήμουνα. Και όταν με έστελνε η μητέρα μου να φυλάξω τα ζώα στο βουνό, γιατί ο πατέρας μου, επειδή ήμασταν φτωχοί είχε πάει στην Αμερική για να εργαστεί στην διώρυγα του Παναμά, για εμάς τα παιδιά του, εκεί, που έβοσκα τα ζώα συλλαβιστά διάβαζα τον βίο του αγίου Ιωάννου του Καλλυβίτου και πάρα πολύ αγάπησα τον Άγιο Ιωάννη και έκανα πάρα πολλές προσευχές σαν μικρό παιδί που ήμουνα 12-15 χρονών δεν θυμάμαι ακριβώς καλά και θέλοντας να τον μιμηθώ με πολύ αγώνα έφυγα από τους γονείς μου κρυφά και ήλθα στα Καυσοκαλύβια του Αγίου Όρους και υποτάκτηκα σε δυο γεροντάδες αυταδέλφους τον Παντελεήμονα και τον Ιωαννίκιο.

Ἡ ἀκαδημαϊκή ἁγιοποίησις τοῦ Μητρ. Ζηζιούλα.

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου

  Κατὰ τὴν πρόσφατη 3η Ἐτήσια Διάλεξη «Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας» ποὺ ἔλαβε χώρα στὴ Θεολογκὴ Σχολὴ τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, διατυπώθηκε ἀπὸ τὸν ἐξ Ἀμερικῆς προσκληθέντα ὁμιλητή, τὸν π. Ἀλέξιο Torrance, Καθηγητὴ Βυζαντινῆς Θεολογίας στὸ Πανεπιστήμιο Notre Dame, μιὰ θέση ἰδιαιτέρως βαρύνουσας σημασίας: ὅτι ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Περγάμου ἀποτελεῖ τὴν «ἐνσάρκωση τῆς ὀρθόδοξης θεολογικῆς συνειδήσεως στὴν ἀνατολή». Ἡ ἀποφθεγματικὴ αὐτὴ διατύπωση ἐγείρει σοβαρά δογματικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιτρέπεται νὰ προσπεραστοῦν χάριν ἀκαδημαϊκῆς ἁβροφροσύνης. 

  Τὸ γεγονὸς ὅτι μιὰ τέτοια ἰσοπεδωτικὴ θέση φιλοξενεῖται καὶ προβάλλεται χωρὶς ἀντίλογο ἐντὸς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν — ἑνὸς θεσμοῦ ποὺ ἱστορικὰ ὀφείλει νὰ ἀποτελεῖ τὸν θεματοφύλακα τῆς πατερικῆς παραδόσεως στὴν Ἑλλάδα — προκαλεῖ ἀνησυχία. Δείχνει μιὰ τάση ἄκριτης ἀποδομῆς καὶ προσπάθειας ἀκαδημαϊκῆς ἁγιοποιήσεως ἑνὸς σύγχρονου στοχαστῆ, ἡ θεολογία τοῦ ὁποίου, παρὰ τὴ λάμψη της στὸ ἐξωτερικό, παρουσιάζει ριζικὲς καὶ προβληματικὲς ἀποκλίσεις ἀπὸ τὴν αὐθεντικὴ ἁγιοπατερικὴ ὀντολογία.

Νόσος καὶ θεραπεία στὴν Ὀρθόδοξη Θεολογία. Ἰωάννης Ζηζιούλας Μητροπολίτης Περγάμου

Πῶς ἐννοεῖ ἡ Ὀρθόδοξη Θεολογία, καὶ πῶς πρέπει νὰ ἀντιλαμβάνεται ἡ Ἐκκλησία, τὴ νόσο καὶ τὴ θεραπεία, ἂν καὶ ὄχι μὲ σχήματα καὶ ἔννοιες ἰδεοκρατικές, φυσιοκρατικὲς ἢ ψυχολογικο – χρηστικές; Στὴν προσπάθεια νὰ δώσουμε κάποια ἀπάντηση στὸ ἐρώτημα αὐτό, ἂς δανεισθοῦμε ἀπὸ τὴν πατερικὴ θεολογία τὶς ἀκόλουθες θεμελιώδεις ἀρχές:

1. Ἡ νόσος, ἡ κάθε μορφῆς νόσος, ἀποτελεῖ συνέπεια τῆς πτώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ἡ ἀρρώστια συνδέεται μὲ τὴν ἁμαρτία, καὶ ὄχι μὲ τὴν ἀνθρώπινη φύση. Δὲν εἶναι «φυσικό», συνεπῶς, νὰ ἀρρωσταίνει ὁ ἄνθρωπος, ἀλλὰ ἀφύσικο, «παρὰ φύσιν». Αὐτό, ἐκ πρώτης ὄψεως, φαίνεται νὰ μᾶς ὁδηγεῖ στὴ θέση ποὺ ὀνομάσαμε φυσιοκρατικὴ ἢ ἰδεοκρατική: θεραπεία καὶ ἴαση στὴν περίπτωση αὐτὴ φαίνεται νὰ σημαίνουν συμμόρφωση πρὸς τὴ φύση. Ἐν τούτοις, ὁρισμένες διευκρινίσεις μᾶς φέρουν μακριὰ ἀπὸ κάθε φυσιοκρατικὴ ἀντίληψη. Ἡ φύση τοῦ ἀνθρώπου καθαυτή, ἐπειδὴ προέρχεται ἀπὸ τὸ μηδέν, εἶναι τρεπτή, δηλαδὴ ρέπει πρὸς τὴ φθορὰ καὶ τὸ θάνατο, καὶ συνεπῶς πρὸς τὴν ἀρρώστια. Ἀλλὰ ἡ ἴδια φύση μπορεῖ ἐπίσης νὰ ὑπερβεῖ τὴ ροπὴ αὐτή, ὄχι μὲ δυνάμεις ἐγγενεῖς σ’ αὐτήν, ἀλλὰ ἂν ἑνωθεῖ μὲ τὸν ἄφθαρτο καὶ αἰώνιο Θεό. Ἡ ὑπέρβαση αὐτὴ τῆς ἐγγενοῦς στὴν ἀνθρώπινη φύση τρεπτότητας καὶ φθορᾶς ἔχει δοθεῖ στὸν ἄνθρωπο ὡς «λόγος», ὡς τελικὸς προορισμός, τοῦ ὁποίου ἡ πραγμάτωση ἀνατέθηκε στὴν ἐλευθερία τοῦ ἀνθρώπου ὡς προσώπου: ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ὡς ἐλεύθερο πρόσωπο κλήθηκε νὰ κατευθύνει τὴ φύση εἴτε πρὸς τὸν ἴδιο τὸν ἑαυτό της, εἴτε πρὸς τὸ πέραν τοῦ ἑαυτοῦ της, τὸ Θεό. Ἡ ἐλεύθερη ἐπιλογὴ τοῦ πρώτου ἀνθρώπου, τοῦ Ἀδάμ, ὑπῆρξε ἡ πρώτη ἀπὸ αὐτὲς τὶς δύο (τροπὴ τῆς φύσεως πρὸς τὸν ἑαυτό της), καὶ ἔτσι ἡ νόσος ἀπὸ δυνατότητα φυσική, ἔγινε πραγματικότητα φυσική. Δὲν εἶναι πλέον δυνατὸν νὰ μὴ νοσεῖ ἡ ἀνθρώπινη φύση· ἡ νόσος ἔγινε φαινόμενο «φυσικό», ὄχι ὅμως γιατί αὐτὸ ἦταν ἀναπόφευκτο, ἀλλὰ γιατί ἐκεῖ ὁδήγησε τὰ πράγματα ἡ ἀνθρώπινη ἐλευθερία. Οἱ συνέπειες αὐτῆς τῆς θέσεως γιὰ τὴ θεραπεία θὰ φανοῦν ἐλπίζουμε πιὸ κάτω.

Ἡ νηστεία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης Μητροπολίτης Φλωρίνης (+)

Μία ἀκόμη περίοδος νηστείας εἶναι ἡ λεγόμενη νηστεία τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων. Ὀνομάζεται ἔτσι διότι προηγεῖται τῶν δύο ἀποστολικῶν ἑορτῶν: τῆς ἑορτῆς τῶν Ἁγίων πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καὶ Παύλου (29 Ἰουνίου) καὶ τῆς “Συνάξεως τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων” (30 Ἰουνίου).

Ἡ χρονικὴ διάρκεια αὐτῆς τῆς νηστείας εἶναι μεταβλητὴ ἐπειδὴ ἡ ἔναρξή της ἐξαρτᾶται ἀπὸ τὴν κινητὴ ἑορτὴ τοῦ Πάσχα.

Ἀρχίζει τὴν Δευτέρα μετὰ τὴν Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πάντων καὶ λήγει σταθερὰ τὴν 28η Ἰουνίου. Κατὰ τὸ ἰσχῦον (νέο) ἡμερολόγιο δὲν ὑπερβαίνει ποτὲ τὶς 30 ἡμέρες. Ὑπάρχει ἀκόμα καὶ περίπτωση (ὅταν τὸ Πάσχα ἑορτάζεται μεταξὺ 5 καὶ 8 Μαΐου) νὰ μὴν ἔχουμε καθόλου νηστεία.

Κατὰ τὴν περίοδο τῆς νηστείας αὐτῆς δὲν καταλύουμε κρέας, γαλακτερὰ καὶ αὐγά, ἐνῶ ἐπιτρέπεται ἡ κατάλυση ψαριοῦ. (Φυσικὰ πάντοτε ἐκτὸς Τετάρτης καὶ Παρασκευῆς).

Καί ἕτερος εἰς συναγωγήν ἐμβάς… ἐξῆλθεν τῆς Ἀληθείας

ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ. ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ

Μετά μεγάλης λύπης, ἀλλά καμίας ἔκπληξης πληροφορηθήκαμε ἀπό τό διαδίκτυο1 τήν παρουσία τοῦ Μητροπολίτου Νέας Ἰωνίας κ. Γαβριήλ στήν Συναγωγή Μπεθ Σαλώμ σέ ἐκδήλωση διαθρησκευτικῆς (βλ. διαθρησκειακῆς) χορωδίας πού διοργάνωσε ἡ Ἰσραηλιτική Κοινότητα Ἀθηνῶν. 

Μετά τόν ἐπίσκοπο Λαρίσης, ὁ Νέας Ἰωνίας ἐπαναλαμβάνει τό ἴδιο τραγικά σκανδαλιστικό, ἀντικανονικό καί σφόδρα κολάσιμο ἀτόπημα τῆς προσοικείωσης καί συναλλαγῆς μετά Ἰουδαίων (πρβ. Κανών ΙΑ΄ Πενθέκτης) καί μάλιστα ἐντός Συναγωγῆς. Ὁ ἐν λόγω ἀρχιερεύς, χάριν μιᾶς τεχνητῆς «ἁρμονικῆς συνύπαρξης», ἀντί νά κηρύττει τήν μόνη σώζουσα Ἀλήθεια ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ, προτιμᾶ νά τήν προδίδει, ἀναζητώντας αὐτήν μαζί μέ ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ, «στό ὄνομα τῆς μουσικῆς» 2.

Ἀντί νά ἐπιζητεῖ τήν ἑνότητα μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων (πού οἱ ἴδιοι ταγοί τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν κατακερματίσει), ἀναγνωρίζει ὡς «συγκεκριμένο καί ἁπτό», τό «ἔργο» μιᾶς πανθρησκειακῆς χορωδίας γιά τήν ἕνωση θρησκειῶν, πού ὑπερβαίνει «σύνορα καί δογματικές διαφορές».

Κύριε Ερντογάν, τι έκαναν οι Νεότουρκοι στη Βηρυτό και τη Δαμασκό;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Ο Τούρκος ηγέτης διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια και τα παρουσιάζει όπως τον συμφέρει

Ο νέος Οθωμανισμός των γειτόνων μας εξιδανικεύει την Οθωμανική Αυτοκρατορία, η οποία καταπίεσε και φόνευσε λαούς και εθνότητες. Σε πρόσφατη ομιλία του ο Τούρκος πρόεδρος Ερντογάν τόνισε: «Η Δαμασκός και η Βηρυτός είναι οι δύο αδελφές πόλεις της Κωνσταντινούπολης. Η ασφάλεια της Τουρκίας δεν ξεκινά μόνο στη Χατάι. Ξεκινά στο Χαλέπι, στη Δαμασκό. Η ασφάλεια της Τουρκίας ξεκινά στη Βηρυτό».

Ο Τούρκος ηγέτης διαστρεβλώνει την ιστορική αλήθεια και τα παρουσιάζει όπως τον συμφέρει. Όμως η μελέτη του ιστορικού παρελθόντος μάς θυμίζει ότι από τις αρχές του 16ου αιώνος μέχρι και το 1918 τα σημερινά εδάφη της Συρίας, του Λιβάνου και άλλες γειτονικές περιοχές με αραβικό πληθυσμό ήσαν υπόδουλες στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Ο Γάλλος ιστορικός Μαξίμ Ροντινσόν στο βιβλίο του «Οι Άραβες» παρατηρεί ότι στην αραβική ιστοριογραφία η οθωμανική περίοδος καταγράφεται ως η παρακμή του αραβικού πολιτισμού.

Τριτολογία περί Ορθόδοξης εκκλησιολογίας

Τριτολογία περί Ορθόδοξης εκκλησιολογίας

 

Κρατήστε εσείς την εκκλησιολογία που σας βολεύει και αφήστε μας εμάς με την ορθόδοξη. Την παραδοσιακή. Την ακριβή και ορθοτομούσα. Τη θεολογική. Αυτό θα συνιστούσαμε σε όσους – κληρικούς και θεολόγους κυρίως – πλέουν σε πελάγη εκκλησιολογικής αφασίας και αντίστοιχου μονοφυσιτισμού. Μετά το μικρό διάλειμμα της προσωπικής αντιπαράθεσης με αντιδρώντα κληρικό – φοβού τους ιερείς και θεολόγους και δώρα φέροντας! – επανερχόμαστε στο θέμα του Τυχικού.

Μιλάμε όλοι για την επίθεση που δέχτηκε λόγω της αντιοικουμενιστικής και εν γένει ορθόδοξης στάσης του. Από την άλλη έχει ακουστεί πως ο Τυχικός διέταξε την εξέταση από ορκωτούς λογιστές οικονομικών ατασθαλιών της περιφέρειάς του πέρυσι τον Απρίλιο. Ένα μήνα αργότερα καρατομήθηκε από τη θέση του με συνοπτικές διαδικασίες από τον άμεσο εμπλεκόμενο στα οικονομικά αυτά σκάνδαλα: τον πρώην Πάφου και νυν αρχιεπίσκοπο Γεώργιο! Το κατηγορητήριο συντάχθηκε τόσο πρόχειρα και γελοία που δεν περιγράφεται. Η εκκλησιαστική πολιτική έπαιξε και πάλι τον ρόλο της στη θυσία του ενός χάριν του Οικουμενισμού και των πολλών. Το Φανάρι επικύρωσε την καταδίκη του, κατά βάση επειδή ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος είναι υπέρ της οικουμενιστικής του εκκλησιαστικής διπλωματίας – τον στήριξε και στο θέμα της Ουκρανίας…

Ο Ψηφιακός Μετασχηματισμός της Ταυτοποίησης του Πολίτη. Κράτος Δικαίου, Θεσμικές Προσεγγίσεις στο Νέο ΟΠΣΕΑ.

Γράφει ο καθηγητής και ακαδημαϊκός Παναγόπουλος Αλέξιος (DDDr., Dr.Habil.).

Εισαγωγή.

Η μετάβαση των σύγχρονων Δυτικών Κρατών προς την ψηφιακή διακυβέρνηση αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θεσμικές μεταβολές του 21ου αιώνα. Η τεχνολογική πρόοδος, η ανάγκη ταχύτερης εξυπηρέτησης των πολιτών, η διαλειτουργικότητα των δημόσιων υπηρεσιών και η ενίσχυση της κυβερνο-ασφάλειας οδηγούν στη δημιουργία ολοένα και πιο σύνθετων συστημάτων ψηφιακής ηλεκτρονικής ταυτοποίησης.

Στην Ελλάδα, η πρόσφατη προκήρυξη για το νέο Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα Εντύπων Ασφαλείας (ΟΠΣΕΑ) επαναφέρει στο προσκήνιο τον δημόσιο διάλογο σχετικά με τα όρια μεταξύ της τεχνολογικής προόδου και της προστασίας των συνταγματικών θεμελιωδών δικαιωμάτων. Η συζήτηση δεν αφορά πλέον αποκλειστικά την αντικατάσταση των παραδοσιακών δελτίων ταυτότητας, αλλά τη σταδιακή συγκρότηση μιας ολοκληρωμένης αρχιτεκτονικής ψηφιακής ηλεκτρονικής ταυτοποίησης του πολίτη. 

Σκέφτομαι, άρα υπάρχω ή απλώς ρωτάω το ChatGPT για να υπάρχω;

Κάθε εποχή γεννά τις δικές της αυταπάτες.

Υπήρξαν εποχές που οι άνθρωποι πίστεψαν ότι η δύναμη θα τους λυτρώσει. Άλλες που πίστεψαν ότι η ιδεολογία θα εξαλείψει τις αντιφάσεις της ανθρώπινης φύσης. Άλλες όχι και τόσο μακρινές που επένδυσαν όλες τους τις ελπίδες στην οικονομική πρόοδο, θεωρώντας ότι η ευημερία αρκεί για να δώσει νόημα στην ύπαρξη τους.Η δική μας εποχή φαίνεται να οικοδομεί μια διαφορετική αυταπάτη ότι η συσσώρευση πληροφορίας μπορεί να υποκαταστήσει πλέον τη σκέψη μας.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη αποτελεί αναμφίβολα ένα από τα σπουδαιότερα τεχνολογικά επιτεύγματα στην ιστορία του ανθρώπου. Μπορεί να επιταχύνει την έρευνα, να οργανώσει τη γνώση, να διευκολύνει την εργασία, να προσφέρει πρόσβαση σε τεράστιους όγκους πληροφοριών και να λειτουργήσει ως πολύτιμο εργαλείο σε αμέτρητους τομείς. Το πρόβλημα σίγουρα δεν βρίσκεται στην ύπαρξη της τεχνολογίας.Βρίσκεται ομώς ξεκάθαρα στον τρόπο με τον οποίο επιλέγουμε να τη χρησιμοποιούμε.

Ο σκηνοθετικός «λαγός» της Νέας Τάξης ονειρεύεται ότι η νέα του ταινία για εξωγήινους θα κλονίσει τη χριστιανική πίστη!

Ελευθέριος Ανδρώνης

Για όσους έχουν μάθει να διακρίνουν τη μαζική χειραγώγηση της κοινής γνώμης που διαχρονικά ασκεί το Hollywood, είναι γνωστό ότι ο πασίγνωστος σκηνοθέτης, Στίβεν Σπίλμπεργκ, αποτελεί τον πιο επιδραστικό «λαγό» της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Ο Σπίλμπεργκ υπήρξε πρωτεργάτης στην εξοικείωση των μαζών με τη θεωρία ύπαρξης εξωγήινων (με ταινίες όπως οι «Στενές επαφές τρίτου τύπου», ο «Ε.Τ. ο εξωγήινος», ο «Πόλεμος των κόσμων» κλπ), ενώ ακόμα έχει αναδείξει τη φιλοσοφία του Μετανθρωπισμού, τη δυστοπία της κυριαρχίας των ρομπότ («A.I. Artificial Intelligence»), την ψηφιακή δικτατορία με τον έλεγχο των big data («Minority report») και τη θεωρία ότι οι αρχαίοι λαοί απέκτησαν την τεχνολογία τους από εξωγήινα όντα που ερμηνεύτηκαν ως «θεοί» από την ανθρωπότητα («Ιντιάνα Τζόουνς: Το Βασίλειο του Κρυστάλλινου Κρανίου»).

Ο συγκεκριμένος σκηνοθέτης αποτελεί τον πιο ακριβοπληρωμένο «γητευτή» της μεγάλης οθόνης, μεταφέροντας «συστημένη» την ατζέντα της νεοταξικής ελίτ. Έτσι και τώρα, παράλληλα με τον αποχαρακτηρισμό αρχείων των ΗΠΑ που υποτίθεται αφορούν εμφανίσεις εξωγήινων και UFO’s, o Σπίλμπεργκ ετοιμάζεται να κάνει πρεμιέρα (εντός του Ιουνίου) στη νέα ταινία του που ονομάζεται «Disclosure Day» (Ημέρα Αποκάλυψης).

Ο Χριστιανισμός απειλείται στα μέρη που γεννήθηκε. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο Χριστιανισμός απειλείται στα μέρη που γεννήθηκε

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οι επισκέψεις και οι συναντήσεις των Ελληνορθοδόξων Πατριαρχών Αντιοχείας κ. Ιωάννη και Ιεροσολύμων κ. Θεοφίλου με θρησκευτικές και πολιτικές ηγεσίες της Ελλάδος, της Κύπρου και άλλων χωρών είχαν ως κύριο θέμα τους άμεσους κινδύνους για τις ζωές τους, που αντιμετωπίζουν οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι στα μέρη όπου γεννήθηκε η Εκκλησία και ιδρύθηκαν τα πρεσβυγενή* Πατριαρχεία. Ο Πατριάρχης Αντιοχείας συναντήθηκε με τους Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως και Βουλγαρίας, με τον Αρχιεπίσκοπο Κύπρου με εκπροσώπους του Πατριαρχείου της Μόσχας και με τον Γ.Γ. Θρησκευμάτων της Ελλάδος Γιώργο Καλαντζή. Επίσης είχε συνεργασία με τους στον Λίβανο υπ’ αυτόν Μητροπολίτες. Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων συναντήθηκε πρόσφατα με τους Προέδρους των ΗΠΑ Ντ. Τραμπ και της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν. Επισκέφθηκε επίσης την Ελλάδα και συναντήθηκε με τον Αρχιεπίσκοπο της Ελλάδος, με τον Πρωθυπουργό της και τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Κων. Τασούλα.

Απάντηση οφειλόμενη σε επιτιθέμενο (και υποτιθέμενο παλιόφιλο) ιερέα

Απάντηση οφειλόμενη σε επιτιθέμενο (και υποτιθέμενο παλιόφιλο) ιερέα

 

Εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι. Και κερατάς και δαρμένος ένιωσα από απρόκλητη επίθεση φίλου κληρικού – έτσι νόμιζα τουλάχιστον, ποιος γνωρίζει, άλλωστε, τα μύχια εκάστου – για τις αναρτήσεις μου πάνω στο θέμα του Πάφου Τυχικού, ο οποίος διώκεται άδικα από τους αδελφούς του συνεπισκόπους. Η πλάκα είναι πως, ενώ θα έπρεπε να με υποστηρίζει για την υπεράσπιση του δικαίου και δη στον χώρο της Εκκλησίας, αυτός θεώρησε υπερβολή και διεστραμμένη πορεία μου τα γραφόμενα και το πιο παράδοξο είναι πως δεν πρόκειται, εξ όσων γνωρίζω, για κληρικό λαμόγιο πάνω σε θέματα ηθικής και θεολογικής φύσεως. Δεν θεωρώ λοιπόν πως πρόκειται για περίπτωση συναδελφικής αλληλεγγύης ή Omertà. Μάλλον εδώ έχουμε μια ανεπίγνωστη και παρορμητική εκφορά απρόσεκτων και δηκτικών λόγων με ελεγκτέο ψυχολογικό υπόβαθρο. Προ αυτού εδέχθην επίθεση από έτερο φίλο θεολόγο, προφανώς για τον ίδιο λόγο: ότι ο δρόμος που ακολουθώ είναι στρεβλός. Βαδίζω, κατ’ εκείνον, επί ξυρού ακμής. Τώρα, τι ακριβώς εννοούσε, ο Θεός και η ψυχή του… Πιθανώς ότι είμαι στα όρια της πλάνης και πεπτωκώς στο αμάρτημα της ιεροκατακρίσεως!

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΠΩΝ ΣΤΙΣ «ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΚΑΘΟΛΙΚΕΣ ΗΜΕΡΕΣ» ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ (Από την εκκοσμίκευση και τη Woke ατζέντα στον «Μεγάλο Ιεροεξεταστή» του Ντοστογιέφσκι)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 16η Ιουνίου 2026

 

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΠΩΝ ΣΤΙΣ «ΓΕΡΜΑΝΙΚΕΣ ΚΑΘΟΛΙΚΕΣ ΗΜΕΡΕΣ» ΚΑΙ Η ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΣΥΓΧΡΟΝΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

(Από την εκκοσμίκευση και τη Woke ατζέντα στον «Μεγάλο Ιεροεξεταστή» του Ντοστογιέφσκι)

 

    Έχουμε επανειλημμένως επισημάνει, μέσω των ανακοινώσεών μας, ότι ο αιρετικός και πλήρως εκκοσμικευμένος δυτικός Χριστιανισμός διέρχεται περίοδο βαθιάς παρακμής. Κατά την εκτίμηση έγκριτων μελετητών, αντιμετωπίζει τη σοβαρότερη κρίση της ιστορικής του διαδρομής.

     Σε πρόσφατη ανακοίνωσή μας, με τίτλο «Η Απρόσμενη Άνθηση της Ορθοδοξίας και ο Μαρασμός των Αιρέσεων»[1], υπογραμμίζαμε ότι οι δυτικές «εκκλησίες» και, πρωτίστως, ο αιρετικός Παπισμός – η μήτρα όλων των μεταγενέστερων αιρετικών μορφωμάτων του δυτικού «Χριστιανισμού» – βρίσκονται σε κατάσταση πρωτοφανούς παρακμής. Εκατομμύρια οπαδοί τους τις εγκαταλείπουν κάθε χρόνο, καταλήγοντας κυρίως είτε στην αθεΐα είτε σε διάφορες μορφές αποκρυφισμού.

Ἕνας πραγματικὸς ὁδηγὸς πνευματικῆς προετοιμασίας πρὶν ἀπὸ τὴν Ἐξομολόγηση. Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κροστάνδης

Στοχασμοὶ γιὰ ἐκείνους ποὺ ἑτοιμάζονται νὰ σταθοῦν ἐνώπιόν του Δημιουργοῦ καὶ τῆς κοινότητας τῆς Ἐκκλησίας στὸ φοβερὸ μυστήριο τῆς ἱερῆς ἐξομολόγησης, ἔτσι ὥστε νὰ λάβουν τὴν ἀνακαίνιση ἑνὸς δεύτερου βαπτίσματος.

Ἐγώ, μιὰ ἁμαρτωλὴ ψυχή, ἐξομολογοῦμαι στὸν Κύριο, Θεὸ καὶ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστό, ὅλες τὶς μοχθηρὲς πράξεις ποὺ ἔχω διαπράξει διὰ ἔργου, λόγου ἢ σκέψεων ἀπὸ τὴν στιγμὴ τῆς βάπτισής μου μέχρι καὶ τὴν παροῦσα ἡμέρα.

Δὲν ἔχω τηρήσει τὶς ὑποσχέσεις τοῦ βαπτίσματός μου, ἀλλὰ ἔχω καταντήσει τὸν ἑαυτό μου ἀνεπιθύμητο ἐνώπιόν τοῦ προσώπου τοῦ Θεοῦ μου.

Ἔχω ἁμαρτήσει ἐνώπιόν τοῦ Κυρίου μὲ τὴν ἔλλειψη πίστης ποὺ μὲ διακρίνει καὶ μὲ τὶς ἀμφιβολίες μου σχετικὰ μὲ τὴν Ὀρθόδοξη Πίστη καὶ τὴν Ἁγία Ἐκκλησία μας· μὲ τὴν ἀχαριστία μου ἀπέναντί σε ὅλες τὶς μεγάλες καὶ ἀκατάπαυστες δωρεὲς τοῦ Θεοὺ καὶ ἀπέναντι στὴν μακροθυμία Του καὶ τὴν πρόνοιά Του γιὰ ἐμένα, ἕναν ἁμαρτωλό· μὲ τὴν ἔλλειψη ἀγάπης πρὸς τὸν Θεό, ἀλλὰ καὶ φόβου τοῦ Θεοῦ, κάτι ποὺ διαφαίνεται ἀπὸ τὴν μὴ τήρηση τῶν ἁγίων ἐντολῶν Του καὶ τῶν κανόνων τῆς Ἐκκλησίας.

« Εγώ εξομολογούμαι στην εικόνα ; ; ; »

π. Αυγουστίνος Βλάχος

 Ένα βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα, έγινε αφορμή ν' ακουστεί ξανά μια φράση που, αν είμαστε ειλικρινείς, όλοι όσοι ζούμε μέσα στην Εκκλησία την έχουμε ακούσει πολλές φορές: «Εγώ εξομολογούμαι στην εικόνα». Συνήθως αυτή η φράση λέγεται με μια αίσθηση αυτάρκειας, σαν να θέλει ο άνθρωπος να πει ότι δεν χρειάζεται να περάσει μέσα από τη σχέση με τον πνευματικό, αφού μπορεί μόνος του να μιλήσει στον Θεό. Κάποιες φορές, όμως, πίσω από τη φράση αυτή υπάρχει και κάτι πιο βαθύ και ανθρώπινο: Mια ντροπή, ένας φόβος, μια παλιά κακή εμπειρία ή απλώς η αδυναμία του ανθρώπου να φανερώσει σ' άλλον άνθρωπο όσα τον βαραίνουν. Γι' αυτό το θέμα θέλει λεπτότητα. Δεν χρειάζεται χλευασμός. Χρειάζεται αλήθεια, κατήχηση και λίγη περισσότερη εκκλησιαστική εμπειρία.

 Ας αρχίσουμε απ' το πιο απλό: Μπορεί ένας άνθρωπος να σταθεί μπροστά στην εικόνα Του Χριστού και να Του πει τον πόνο του; Φυσικά και μπορεί. Και πρέπει. Η εικόνα στην Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι διακοσμητικό αντικείμενο, ούτε ένα θρησκευτικό σύμβολο για να συγκινεί απλώς τον άνθρωπο. Είναι μαρτυρία της ενανθρωπήσεως Του Θεού. Αφού ο Υιός και Λόγος Του Θεού, o Tέλειος Θεός, έγινε και Τέλειος Άνθρωπος, μπορούμε να Τον εικονίζουμε. Γι' αυτό και η Ζ' Οικουμενική Σύνοδος διατύπωσε τη γνωστή φράση ότι «η της εικόνος τιμή επί το πρωτότυπον διαβαίνει», δηλαδή η τιμή της εικόνας περνά στο πρόσωπο που εικονίζεται. Όταν λοιπόν ο πιστός στέκεται μπροστά στην εικόνα Του Χριστού, δεν μιλά σε ξύλο και χρώμα, μιλά στον εικονιζόμενο Κύριο. Εκεί μπορεί να κλάψει, να προσευχηθεί, να ζητήσει έλεος, να πει «Κύριε, αμάρτησα», να ανοίξει την καρδιά του χωρίς καμία επιτήδευση.