Κυριακή Ζʼ Λουκά: Η δύναμη του Θεού και η πίστη του ανθρώπου (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. η’ 41-56)

Όταν οι ακτίνες του ήλιου πέφτουν σ’ ένα βράχο, τον κάνουν να λάμπει. Όταν η φλόγα αγγίξει ένα άκαφτο κερί, το ανάβει. Όταν ο μαγνήτης αγγίξει ένα μεταλλικό αντικείμενο, το μαγνητίζει. Όταν το ηλεκτροφόρο καλώδιο αγγίξει ένα συνηθισμένο σύρμα, και τα δυο τους ηλεκτρίζονται.
Όλες αυτές οι φυσικές ενέργειες δεν είναι παρά εικόνες ή πνευματικά φαινόμενα. Όλα όσα συμβαίνουν στον εξωτερικό κόσμο, είναι απλά η εικόνα όσων γίνονται στον εσωτερικό. Ολόκληρη η εφήμερη φύση είναι σαν ένα όνειρο, σε σχέση με την εσωτερική πραγματικότητα, σαν ένα παραμύθι, όταν μιλάμε με όρους αιώνιας ζωής.
Η ψυχή είναι η πραγματικότητα του σώματος. Ο Θεός είναι η πραγματικότητα της ψυχής. Όταν ο Θεός αγγίζει την ψυχή, την ζωοποιεί, της μεταδίδει την δράση. Όταν η ψυχή αγγίζει το σώμα, κάνει το ίδιο. Το σώμα λαβαίνει φως, ζεσταίνεται, δέχεται μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση από την ψυχή. Όταν η ψυχή αναχωρεί από το σώμα, όλ’ αυτά χάνονται, εξαφανίζονται. Η ψυχή δέχεται από το Θεό έναν ειδικό φωτισμό, θέρμη, μαγνητισμό και ηλεκτρισμό, δράση, ακοή και κίνηση. Κι όλ’ αυτά χάνονται όταν η ψυχή χωρίζεται από το Θεό.

Μελέτη περί θείου έρωτος (Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως)

Ο θείος έρωτας είναι τέλεια αγάπη του Θείου, που εκδηλώνεται ως ακατάπαυστος πόθος του Θείου. Ο θείος έρωτας γεννιέται στην καθαρή καρδιά, διότι σ’ αυτήν κατέρχεται η θεία χάρη. Ο έρωτας του Θείου είναι θείο δώρημα, το οποίο δωρίζεται στην αγνή ψυχή από τη θεία χάρη που κατέρχεται και αποκαλύπτεται στην ψυχή. Θείος έρωτας χωρίς θεία αποκάλυψη δεν γεννιέται μέσα σε κανέναν άνθρωπο. Διότι ψυχή που δεν δέχθηκε αποκάλυψη, δεν έλαβε πάνω της την επίδραση της χάρης και μένει απαθής προς τον θείο έρωτα. Είναι λοιπόν αδύνατο να γεννηθεί έρωτας χωρίς να επενεργήσει δύναμη πάνω στην καρδιά, είτε θεία δύναμη είτε ανθρώπινη.

Οι εραστές του Θείου προσελκύστηκαν προς τον θείο έρωτα από τη θεία χάρη που ενήργησε πάνω στην καρδιά τους, αποκαλύφθηκε στην ψυχή τους και την τράβηξε προς τον Θεό. Τον εραστή του Θείου πρώτα τον ερωτεύτηκε το Θείον, και μετά αυτός ερωτεύτηκε το Θείον. Ο εραστής του Θείου πρώτα έγινε υιός αγάπης, και έπειτα αυτός αγάπησε τον ουράνιο Πατέρα.

Περί κακού ή διαβόλου, Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως

Περί κακού ή διαβόλου

Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως 

Διαβλέπω ότι πολλοί εκπλήττεσθε ακούγοντας ακόμη και το όνομα διάβολος, και με θεωρείτε άνθρωπο οπισθοδρομικό και όχι του πολιτισμένου αυτού αιώνα, επειδή φρονώ και λέγω τέτοιες φαντασιώδεις και ανύπαρκτες ιδέες του μεσαίωνα. Και βεβαίως, ποιος από εμάς δεν έχει ακούσει τις πιο ανόητες γνώμες περί κακού ή διαβόλου πολλών, οι οποίοι, όχι αστειευόμενοι, αλλά σοβαρολογώντας λέγουν: «Τι θα πει διάβολος; Διάβολος είναι ο άνθρωπος». Ακούτε, αγαπητοί αδελφοί, φρικτή βλασφημία, προερχόμενη από παχυλή αμάθεια; Ο άνθρωπος, το ύψιστο των δημιουργημάτων στον ορατό κόσμο, να λέει τον όμοιό του και κατ’ εικόνα Θεού πλασθέντα άνθρωπο διάβολο!

Δὲν σιωπᾶ ὁ Θεὸς, Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Τί ἀξία ἔχει ἀδελφοί μου, ἐὰν μιλῶ αἰώνια γιὰ τὸν Θεὸ καὶ ὁ Θεὸς αἰώνια σιωπᾶ; Μπορῶ ἄραγε νὰ ὑπερασπιστῶ τὸ δίκαιο τοῦ Θεοῦ, ἐὰν ὁ Θεὸς δὲν τὸ θέσει ὑπὸ τὴν προστασία Του; Μπορῶ νὰ ἀποδείξω τὸν Θεὸ στοὺς ἄθεους, ἐὰν ὁ Θεὸς κρύβεται; Μπορῶ νὰ ἀγαπῶ τὰ παιδιὰ Του, ἐὰν Αὐτὸς εἶναι ἀδιάφορος ἀπέναντι στὰ παθήματά τους;

Ὄχι. Τίποτα ἀπὸ ὅλα αὐτὰ δὲν μπορῶ.

Οἱ λέξεις μου δὲν ἔχουν φτερὰ γιὰ νὰ μποροῦν νὰ ὑψώσουν στὸν Θεὸ ὅλους τοὺς πεσμένους καὶ ξεπερασμένους ἀπὸ τὸν Θεό, οὔτε ἔχουν φωτιὰ γιὰ νὰ ζεστάνουν τις παγωμένες καρδιὲς τῶν παιδιῶν ἔναντι τοῦ Πατέρα τους. Οἱ λέξεις μου δὲν εἶναι τίποτα, ἂν δὲν εἶναι ἀπήχηση καὶ ἐπανάληψη αὐτοῦ, ποὺ ὁ Θεὸς μὲ τὴν δική του δυνατὴ γλῶσσα λέει.

Τί εἶναι ὁ ψίθυρος στὰ βότσαλα τῆς ἀκτῆς μπροστὰ στὸ φοβερὸ βουητὸ τοῦ ὠκεανοῦ; Ἔτσι εἶναι καὶ οἱ λέξεις μου ἀπέναντι στοὺς λόγους τοῦ Θεοῦ. Πῶς μπορεῖ νὰ ἀκούσει κάποιος τὸν ψίθυρο στὰ βότσαλα τὰ σκεπασμένα ἀπὸ τὸν ἀφρὸ τοῦ μανιώδους στοιχείου, ὅταν εἶναι κουφὸς μπροστὰ στὸ βουητὸ τοῦ ὠκεανοῦ;

Πῶς θὰ δεῖ τὸν Θεὸ στὰ λόγια μου ἐκεῖνος, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὸν δεῖ στὴ φύση καὶ στὴ ζωή;

Μὲ ποιούς τρόπους μᾶς πολεμοῦν τά πονηρὰ πνεύματα. Γέρων Εὐστράτιος Γκολοβάνσκι

Πῶς μᾶς πολεμοῦν τὰ δαιμόνια – πονηρὰ πνεύματα;

ΑΠ.: Πρῶτα-πρῶτα πρέπει νὰ ξέρετε, ὅτι στὸν δαιμονικὸ πόλεμο ἐναντίον τῶν ἀνθρώπων, κάθε πονηρὸ πνεῦμα ἔχει τὸν δικό του ρόλο.

Κάθε ἁμαρτία γίνεται μὲ τὴν παρακίνηση ἢ καὶ τὴν συνεργεῖα ὁρισμένου δαιμονίου καὶ κάθε πάθος ὑποστηρίζεται ἀπὸ ὁρισμένο δαιμόνιο. Ἔτσι, τὰ ἡγετικὰ δαιμόνια εἶναι ὀχτὼ, ὅσα καὶ τὰ θανάσιμα πάθη: της γαστριμαργίας, τῆς πορνείας, τῆς φιλαργυρίας, τῆς λύπης, τῆς ὀργῆς, τῆς ἀκηδίας, τῆς κενοδοξίας, τῆς ὑπερηφάνειας.

Κάθε πονηρὸ πνεῦμα, πολεμῶντας μας, ἐνεργεῖ μὲ τοὺς δικούς του τρόπους, ἀνάλογα μὲ τὸ πάθος ποὺ ὑποστηρίζει.

Ὅλα, πάντως, τὰ δαιμόνια συνεργάζονται μεταξύ τους, γιὰ νὰ μᾶς βυθίσουν σὲ ὅσο τὸ δυνατὸν περισσότερα πάθη καὶ νὰ μᾶς κάνουν δούλους τῆς ἁμαρτίας, ὥστε νὰ μᾶς χωρίσουν ἀπὸ τὸν Θεὸ καὶ νὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸν αἰώνιο θάνατο.

Βέβαια, ἡ δύναμη τῶν δαιμόνων δὲν εἶναι ἀνεξέλεγκτη καὶ ἡ δραστηριότητά τους δὲν εἶναι ἀπεριόριστη.

Το φωτοστέφανο του αγίου Πορφυρίου

Το φωτοστέφανο του αγίου Πορφυρίου

Ήμασταν παντρεμένοι 4-5 χρόνια –διηγείται η κυρία Βάγια– αλλά δεν μπορούσαμε να αποκτήσουμε παιδιά. Η στενοχώρια σιγά-σιγά έφερε γκρίνια και πολλά νεύρα μέσα στο σπίτι μας.

Αρχίσαμε να πηγαίνουμε σε γιατρούς και να κάνουμε διάφορες εξετάσεις και οι δυό μας, χωρίς όμως κανένα αποτέλεσμα.

Ο σύζυγός μου ο Χρήστος είναι φορτηγατζής και απουσίαζε όλη μέρα με τα δρομολόγια που κάνει. Η πεθερά μου είναι πολύ κοντά στην Εκκλησία, είναι θρησκευόμενη γυναίκα και γνώριζε τα Μοναστήρια και τους Πνευματικούς.

Μετά από παρότρυνση της πεθεράς μου το 1984 ή 1985 περίπου, αποφασίσαμε να πάμε στο Μήλεσι· εκεί θα βλέπαμε έναν γέροντα Πορφύριο που καθώς μας έλεγε, έχει βοηθήσει πολύ κόσμο με δύσκολα προβλήματα.

Ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς για το ράσο των κληρικών

Εσείς θεωρείτε, τίμιε πατέρα, λεπτομέρεια την ένδυση των ιερέων, τα γένια και τα μαλλιά, και παραξενεύεστε, που η υψηλότερη εκκλησιαστική εξουσία φροντίζει περί αυτού.

Εν τω μεταξύ συνεχίζετε να μιλάτε για τη σημασία της αναμόρφωσης της εξωτερικής εμφάνισης και συμπεριφοράς των ιερέων. Πως ταιριάζει αυτό; Και λεπτομέρεια και σημαντική αναμόρφωση;

Όμως ο κάθε φίλος της Εκκλησίας πρέπει να αναρωτηθεί γιατί οι στρατιωτικοί του γήινου βασιλείου δεν εξεγείρονται ενάντια στη δική τους στολή, ούτε οι τελωνιακοί, ούτε οι υπάλληλοι της εφορίας, ούτε οι δασοφύλακες, ούτε οι σιδηροδρομικοί; Αλλά φορούν εκείνο που άλλος τους όρισε σαν στολή χωρίς παράπονο, και συμπεριφέρονται έτσι όπως διατάχθηκαν.

Εκεί όπου ο Πατριάρχης συνάντησε ξανά τον φοιτητή Βαρθολομαίο

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Υπάρχουν επιστροφές που μετρούν περισσότερο από πολλές επίσημες υποδοχές. Επιστροφές σε έναν τόπο όπου κάποτε καθίσαμε με τις απορίες μας, ανοίξαμε τα βιβλία μας και προσπαθήσαμε να καταλάβουμε τον κόσμο, χωρίς ακόμη να γνωρίζουμε ποια θέση μας επιφυλάσσει  η ζωή μέσα της.

Μια τέτοια επιστροφή έζησε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος στο Ποντιφικό Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών της Ρώμης. Εκεί όπου έφθασε το 1963 για να συνεχίσει τις σπουδές του, επέστρεψε τώρα έχοντας συμπληρώσει τριάντα πέντε χρόνια στον Θρόνο του Αποστόλου Ανδρέα. 

Ανάμεσα στις δύο αυτές στιγμές χωρά σχεδόν ολόκληρη η διαδρομή μιας ζωής.

Και όμως, μπροστά στα παλιά φοιτητικά θρανία, οι δεκαετίες μπορούν για λίγο να μικρύνουν. Ο άνθρωπος θυμάται εκείνα που η καθημερινότητα των ευθυνών αφήνει συχνά στην άκρη: την πρώτη αμηχανία, την προσπάθεια, τους δασκάλους, όσους τον εμπιστεύθηκαν προτού ακόμη δικαιωθούν οι προσδοκίες τους.

Ο τίτλος της ομιλίας του, «Από το Ινστιτούτο Ανατολικών Σπουδών στον Θρόνο του Αποστόλου Ανδρέα: Η εξομολόγηση ενός Κανονολόγου», έδινε το μέτρο αυτής της συνάντησης. 

ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΗΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

"Η ιστορική αλήθεια απέναντι στους σύγχρονους μύθους των εθνομηδενιστών" 

"Το εκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος του Ελληνικού έθνους"

~Ernst Heisenberg για την αυτοκρατορία της Ρωμανίας (Γερμανός βυζαντινόλογος του περασμένου αιώνα)~

 

Σε μια εποχή που η ιστορική ταυτότητα αμφισβητείται ή αναπλάθεται με ιδεολογικά φίλτρα, επανέρχεται συχνά ο ισχυρισμός ότι το Βυζάντιο υπήρξε εχθρικό προς την ελληνική παράδοση ή ότι αποτέλεσε ένα "ξένο σώμα" στην ιστορία της Ελλάδας. Τέτοιες απόψεις συνήθως εκκινούν από νεοπαγανιστικούς και κατ'εξοχήν αντιθρησκευτικούς κύκλους, είτε αγνοώντας(επιτηδευμένα ,εννοείται για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς) είτε μην γνωρίζοντας καν τη σύνθετη πραγματικότητα του Βυζαντίου.Μιας αυτοκρατορίας ρωμαϊκής θεσμικά, χριστιανικής θεολογικά και βαθύτατα ελληνικής γλωσσικά, πολιτισμικά και φιλοσοφικά. Στην ουσία, το Βυζάντιο είναι η Ελλάδα του Μεσαίωνα και η άρνηση αυτής της συνέχειας δεν στηρίζεται στην ιστορική έρευνα, αλλά σε ιδεολογικά κατασκευάσματα.

1. Η γλώσσα και η παιδεία: Η ζωντανή παρουσία της Ελλάδας στο Βυζάντιο

Ήδη από τον 7ο αιώνα, η ελληνική γλώσσα αντικαθιστά οριστικά τα λατινικά ως επίσημη γλώσσα της διοίκησης, με τον αυτοκράτορα Ηράκλειο να εγκαινιάζει μια νέα ελληνόφωνη αυτοκρατορική ταυτότητα. Η παιδεία στο Βυζάντιο παρέμεινε πιστή στην αρχαία ελληνική γραμματεία: τα έργα του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των τραγικών αποτελούσαν τον κορμό της εκπαίδευσης. Βυζαντινοί διανοούμενοι όπως ο Ψελλός και ο Τζέτζης δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους για τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους μελετούσαν, σχολίαζαν και θεωρούσαν πνευματικούς τους προγόνους¹.

Υπακοή στην Εκκλησία, υπακοή στον Χριστό. π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Υπακοή στην Εκκλησία, υπακοή στον Χριστό

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†) 

Στην ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε (Λουκ. 10:16-21), ο Κύριος λέει στους μαθητάς του: «Ο ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί· ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με». Αυτός που ακούει εσάς, ακούει εμένα, και αυτός που απορρίπτει εσάς, απορρίπτει εμένα. Και αυτός που απορρίπτει εμένα, απορρίπτει αυτόν που με έστειλε.

Δεν γίνεται ο χριστιανός να μην προσέξει αυτά τα λόγια, να μην προσέξει αυτό το σημείο. Και για να το καταλάβουμε καλύτερα, πρέπει να πούμε ότι, λέγοντας ο Κύριος αυτά τα λόγια στους μαθητάς, δεν ήταν δυνατόν να εννοεί μόνο τους μαθητάς, διότι εκείνοι δεν θα ζούσαν αιώνια· έζησαν μερικά χρόνια, μαρτύρησαν και έφυγαν από αυτόν τον κόσμο. Ενόσω ζούσαν οι μαθηταί, αυτοί που θα άκουγαν τους μαθητάς, όπως είπε ο Κύριος, θα άκουγαν τον Χριστό· αυτοί δηλαδή που θα έκαναν υπακοή στους μαθητάς, θα έκαναν υπακοή στον Χριστό.

Η Μόσχα στην Αφρική: ένας ιδιότυπος εκκλησιαστικός ιμπεριαλισμός

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Υπάρχει μια βαθιά προσβολή προς την ίδια την Εκκλησία όταν η δίψα για εξουσία εμφανίζεται ως ποιμαντική μέριμνα. Όταν η επέκταση βαφτίζεται ιεραποστολή, η δημιουργία τετελεσμένων παρουσιάζεται ως προστασία των πιστών και η παραβίαση της εκκλησιαστικής τάξης επιστρατεύει το όνομα της Ορθοδοξίας για να δικαιολογηθεί.

Αυτή την προσβολή διαπράττει η εκκλησιαστική ηγεσία της Μόσχας με την εγκατάσταση και την εδραίωση παράλληλης δικαιοδοσίας με το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Αφρική.

Η απόφαση της 29ης Δεκεμβρίου 2021 είναι αποκαλυπτική: η ρωσική Σύνοδος συγκρότησε Εξαρχία Αφρικής, δημιούργησε δύο εκκλησιαστικές περιφέρειες και ανακοίνωσε την αποδοχή 102 κληρικών του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας από οκτώ χώρες. Στο ίδιο το ρωσικό κείμενο, η ενέργεια συνδέεται ευθέως με τη στάση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας απέναντι στην ουκρανική αυτοκεφαλία.Δηλαδή η Εκκλησία της Μόσχας φέρεται εκδικητικά κατά τρόπο απαράδεκτο. 

Θράκη: Ελληνισμός μαχόμενος και Οικουμενική Ορθοδοξία

Θαυμάζω τον πατριωτισμό των Θρακιωτών που φυλάσσουν τα σύνορα. Ταυτόχρονα εντυπωσιάζομαι από τον συμβολισμό της Παναγίας της Κοσμοσώτειρας (σώζει όλο τον κόσμο) στις Φέρρες. Ελληνισμός μαχόμενος αλλά και οικουμενικός.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Βρέθηκα προσφάτως στο Διδυμότειχο για να μετάσχω ως ομιλητής στις εκδηλώσεις με τον τίτλο «Βατάτζεια», που διοργανώνει κάθε χρόνο η Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου. Ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης ήταν Βυζαντινός αυτοκράτωρ με έδρα τη Νίκαια της Μικράς Ασίας και κυβέρνησε από το 1222 έως το 1254. Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο και η μνήμη του τιμάται στις 4 Νοεμβρίου.

Στον Έβρο και γενικότερα στη Θράκη διαπιστώνει ο επισκέπτης ότι τα στηρίγματα του ακριτικού Ελληνισμού είναι η Εκκλησία και οι Ένοπλες Δυνάμεις. Το είδαμε σε μία πολύ δύσκολη στιγμή, τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 2020, όταν ο Ερντογάν προσπάθησε να αποσταθεροποιήσει την πατρίδα μας εργαλειοποιώντας χιλιάδες παράτυπους μετανάστες. Το βλέπουμε και τώρα σε πιο ήρεμες στιγμές. Δίπλα τους η Αστυνομία, οι εκπαιδευτικοί, ο απλός λαός.

Στη νεολαία προωθείται η χωρίς οικογένεια κοινωνία.Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Στη νεολαία προωθείται η χωρίς οικογένεια κοινωνία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Η εποχή μας καταπνίγει την επιθυμία των νέων για δημιουργία οικογένειας με το να παρουσιάζει το παιδί ως ένα καταναγκασμό. Αυτό επισημαίνει η Γαλλίδα Ελέν Καλάς, ερευνήτρια συνεργαζόμενη με το Fondapol  (Ίδρυμα για την πολιτική καινοτομία) σε συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Ρονάν Πλανσόν, της εφημερίδας Le Figaro (30/10/2026, σελ. 21). Η συνέντευξη ελήφθη μετά τη δημοσίευση της μελέτης της «Συζυγία, σεξουαλικότητα, γεννητικότητα: Η τριπλή παρακμή της παραδοσιακής οικογένειας». Πρόκειται για μελέτη που δίνει έγκυρες και υπεύθυνες επισημάνσεις για την πίεση που δέχονται στην «προοδευτική» κοινωνία οι νέοι και οι νέες για να μην συγκροτήσουν  οικογένεια.

Η αφιλοχρηματία και η ευλογημένη φιλανθρωπία του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη. Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Η αφιλοχρηματία και η ευλογημένη φιλανθρωπία του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†) 

Στη βουλγαρική κατοχή κάηκε το χωριό Βαθύλακκος. Οι κάτοικοι έμειναν δίχως και αυτά τα απολύτως αναγκαία. Ο όσιος Γεώργιος μόλις το έμαθε, ό,τι είχε το μοναστήρι τους τα έστειλε· κρεββάτια του ξενώνος, καρέκλες, τρόφιμα, ρούχα και λοιπά.

Ο όσιος Γεώργιος πρόσφερε αφειδώλευτα μεγάλη ελεημοσύνη στην πόλη της Δράμας. Εκτός από τους φυλακισμένους, φρόντιζε τους φτωχούς, τους ασθενείς, τους ηλικιωμένους. Ό,τι χρήματα του έδιναν για σαρανταλείτουργα ή μνημόνευση ονομάτων, τα δαπανούσε στην καλή θυρωρό των ουρανών, τη φιλανθρωπία.

Ένας συγγενής του οσίου ανέφερε πως κάποτε ο υιός του είχε επισκεφθεί το μοναστήρι. Στον δρόμο σκεφτόταν: «Αχ να μου έδινε ο Γέροντας κάτι που το έχω τόση ανάγκη». Πράγματι ήταν πολύ φτωχός. Όταν έφθασε, χωρίς να προλάβει να πει τίποτε, του είπε ο όσιος: «Πήγαινε στο αναλόγιο της εκκλησίας και θα βρεις ένα κομπόδεμα, είναι για σένα…». Ο ίδιος αναφέρει: «Ήταν πολύ ελεήμων, συνέχεια φόρτωνε ζώα με διάφορα τρόφιμα και τα μοίραζε σε φτωχές οικογένειες κοντινών χωριών».

Επιστολή Αυτοκράτορος Αγίου Ιωάννου Βατάτζη προς τον Πάπα Γρηγόριο

ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΚΥΡΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΟΥΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΕ ΠΑΠΑΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΝ

Ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης, ο θρυλικός “μαρμαρωμένος βασιλιάς”, ήταν ένας εκ των αυτοκρατόρων με έδρα την Νίκαια την περίοδο που η Κωνσταντινούπολη είχε πέσει στα χέρια των Φράγκων μετά την άλωση του 1204.

Δυσχερείς αρκετά οι συνθήκες της διακυβέρνησής του(1225-1254 ή 1255). 

Πολλοί οι εχθροί του κράτους του και κυρίως οι Φράγκοι με υποκινητή τον Πάπα. 

Παρ’ όλα αυτά ο Ιωάννης Βατάτζης γνωστός και ως “ελεήμων” θα πετύχει να κάνει την αυτοκρατορία της Νίκαιας ένα ισχυρό κράτος. 

Τα επιτεύγματά του είναι αξιοθαύμαστα ως “Κύριος των Ελλήνων”. 

Ας δούμε τα σπουδαιότερα:

Ο πράος και ταπεινός όσιος Γεώργιος Καρσλίδης († Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης)

Τιμάμε σήμερα, αδελφοί μου αγαπητοί, έναν άσημο ιερομόναχο, έναν φτωχό παπαδάκο, έναν ολιγογράμματο κληρικό, έναν φιλάσθενο άνθρωπο. Υπήρξε κρυμμένος, αφανής, άδοξος, άγνωστος στους πολλούς, ενίοτε παρεξηγημένος, κυνηγημένος, δίχως εξωτερικά φανταχτερά προσόντα, λογιότητα, ρητορεία, υψηλές γνωριμίες, παρεμβάσεις στην κοινωνική ζωή δυναμικές, μεγάλη συνοδεία και δημοσιότητα. Πού τον βρήκε ο Θεός; Τι ήταν αυτό που τον ανέδειξε; Αμέσως θα πούμε πως ήλκυσε τη χάρη του Θεού, η μεγάλη και παντοτεινή αγάπη του προς Αυτόν και τα πλάσματα του και η συνεχής και γνήσια ταπεινοφροσύνη του. “Επί τίνα επιβλέψω, ει μη επί τον πράον και ταπεινόν τη καρδία”. Εκεί αναπαύεται το πνεύμα του Θεού κι εκεί σκηνώνει η χάρη του.

Ο πιστός, φιλόθεος, φιλάγιος και φιλόσιος λαός κατακλύζει τις ημέρες αυτές την ευαγή μάνδρα της φιλάρετης αυτής αδελφότητος των μοναζουσών, του ιερού κοινοβίου της Αναλήψεως του Σωτήρος, που ίδρυσε προ εβδομήντα ετών ο όσιος πατήρ ημών Γεώργιος Καρσλίδης, που εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου προ πενήντα ετών. Γεννήθηκε ο τρισόλβιος στην Αργυρούπολη του αγιότεκνου και αγιοτρόφου Πόντου, του πολύτεκνου και καλλίτεκνου, το 1901. Πολύ μικρός ορφάνεψε και την ανατροφή του ανέλαβε η ευλαβεστάτη κι ευσεβεστάτη γιαγιά του. Μετά τον θάνατο της γιαγιάς του και της ενάρετης αδελφής του αναχώρησε με τον παππού του για το Ερζερούμ, τη Θεοδοσιούπολη του Πόντου.

Την ίαση την έδωσε ο όσιος Γεώργιος (Καρσλίδης), Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Την ίαση την έδωσε ο όσιος Γεώργιος (Καρσλίδης) Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†) 

Μία κυρία από τις Σέρρες, αρκετούς μήνες μετά την αγιοκατάταξη του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη, πήγε με τον σύζυγό της και μία φίλη της στο μοναστήρι για προσκύνημα. Προσκύνησαν τον τάφο, τη λάρνακα και την τιμία κάρα του. Ο σύζυγος όμως απουσίαζε την ώρα που ήλθε η κάρα στο ναό και όταν στην επιστροφή, κατά τη συζήτηση το πληροφορήθηκε, λυπήθηκε. Συμφώνησαν να πάνε σύντομα να προσκυνήσει και ο σύζυγος την αγία κάρα.

Εν τω μεταξύ προέκυψαν σοβαρά προβλήματα υγείας στον σύζυγο. Πήγαν πάλι στο μοναστήρι. Αφού προσκύνησαν τον τάφο και τη λάρνακα, στάθηκαν μπροστά στην αγία κάρα. Ο σύζυγος γονάτισε μπροστά της και παρακαλούσε τον όσιο για τα προβλήματα της υγείας του. Παρατηρούσε για αρκετή ώρα τον σταυρό που έχει σχηματισθεί στην κάρα. Ξαφνικά άρχισε να κλαίει με λυγμούς και στη συνέχεια να λέει: «Είδα τον άγιο, είδα τον άγιο…».

Ο αποκαλυπτικός διάλογος που είχαν ο Μέγας Αντώνιος και ο Δαίμονας

Από τον βίο του Μεγάλου Αντωνίου

 

Ο διάλογος που είχε ο Μέγας Αντώνιος και ο δαίμονας στην έρημο είναι ένα από τα πιο αποκαλυπτικά ορθόδοξα κείμενα για τον διάβολο, τους υπηρέτες του δαίμονες, το κοσμικό κράτος που διά του χρήματος έχει στήσει και για τις παγίδες που στήνει στους ανυποψίαστους Χριστιανούς.

 

Ὅταν ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἠσκήτευεν εἰς τὴν ἔρημον, νὰ καὶ ἔρχεται ὁ Δαίμων τὰ μεσάνυκτα, καὶ τοῦ ἐκτύπησε τὴν πόρτα διὰ νὰ τοῦ ἀνοίξῃ. Ἐσηκώθη λοιπὸν ὁ Μέγας Ἀντώνιος, καὶ ἀφοῦ ἄνοιξε τὴν πόρτα του, βλέπει ἔξαφνα ἄνθρωπον ἀλλόκοτον καὶ ἔστεκεν ἔξω.

 

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ποῖος εἶσαι ὁποῦ μοῦ κτυπᾶς τὰ μεσάνυκτα τὴν πόρταν, καὶ τὶ θέλεις»;

Λέγει του ὁ μιαρὸς Δαίμων «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Δαίμων».

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἅγιος «Πῶς ἦλθες, παγκάκιστε ἐδῶ»;

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

        Ανάμεσα στους πολλούς ευσεβείς αυτοκράτορες του Βυζαντίου ξεχωρίζει ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης, ο οποίος υπήρξε ένας από τους ενδοξότερους βασιλείς, και άγιος της Εκκλησίας μας και μάλιστα έχει την προσωνυμία του Ελεήμονος. 

        Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1193 από γονείς επιφανείς και ευσεβείς. Ο πατέρας του Βασίλειος και ήταν ο Δούκας του θέματος των Θρακησίων και δομέστικος της ανατολής. Η μητέρα του Αγγελίνα ήταν κόρη του Ισαακίου, γιού του Κωνσταντίνου Αγγέλου, και της Θεοδώρας Κομνηνής, κόρης του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού.

        Έζησε σε καιρούς τραγικούς για το θεόσωστο κράτος, αφού οι αιρετικοί δυτικοί, μη μπορώντας να υποτάξουν διαφορετικά την Εκκλησία στην εξουσία του αιρεσιάρχη πάπα, έκαναν τις φοβερές σταυροφορίες, με σκοπό δήθεν την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους μουσουλμάνους Σαρακηνούς, αλλά στην ουσία να καθυποτάξουν την Ορθοδοξία στον παπισμό, δια της βίας.  

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΜΙΜΟΣ, Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΜΙΜΟΣ, Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

        Οι μυριάδες καλλίμαχοι Μάρτυρες του Χριστού, στα πρωτοχριστιανικά χρόνια προέρχονταν από όλες τις φυλές, κοινωνικές τάξεις και επαγγέλματα. Ορισμένοι μάλιστα, με την ομολογία τους στο Χριστό και το αίμα του μαρτυρίου τους, εξαγίαζαν κάποια ταπεινά και ταυτισμένα με την ακολασία, επαγγέλματα, όπως ήταν αυτό του μίμου (ηθοποιού). Άλλωστε έτσι φανέρωναν πως η σωτηρία είναι δωρεά προς όλους τους ανθρώπους, παρά τις καταβολές τους και του πρώην άσωτου βίου τους. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Μάρτυς Πορφύριος ο Μίμος, ο οποίος εξαγιάστηκε την ώρα που ασκούσε το επάγγελμα του ηθοποιού.

     Γεννήθηκε στην Έφεσο της Μ. Ασίας, στα μισά του 3ου μ. Χ. αιώνα. Καταγόταν από οικογένεια ειδωλολατρών και ασκούσε το επάγγελμα του μίμου (ηθοποιού). Ο πατέρα του ήταν φημισμένος ηθοποιός και είχε δικό του θίασο, στον οποίο εργαζόταν από παιδί ο Πορφύριος. Το επάγγελμά τους τους ανάγκαζε να περιπλανιόνται σε όλη τη Μ. Ασία, δίνοντας παραστάσεις. 

       Η τέχνη της ηθοποιίας είχε εφευρεθεί στην Ελλάδα και είχε κατά κανόνα, θρησκευτικό χαρακτήρα. Ήταν συνδεδεμένη με τις διονυσιακές εορτές και θεωρούνταν ως θρησκευτική λατρεία. Τον 5^ο π. Χ. το θέατρο είχε αναχθεί σε υψηλή τέχνη και εμπλουτίστηκε με αξιοθαύμαστα θεατρικά έργα, από μεγάλους ποιητές (Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, κλπ). Όμως στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια είχε καταπέσει σε παρακμή και είχε συνδεθεί και ταυτιστεί με την ανηθικότητα και την ακολασία. Οι παραστάσεις γινόταν σε κακόφημα καταγώγια και η θεματολογία ήταν συνυφασμένη με την αισχρότητα. Για τούτο το επάγγελμα των ηθοποιών θεωρούνταν περιθωριακό. Παρά ταύτα η παρηκμασμένη ειδωλολατρία συνέχιζε να δίνει στην ηθοποιία λατρευτικό χαρακτήρα.