ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ή ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Παρακολουθώντας στην τηλεόραση συζητήσεις με αφορμή τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν και άλλες γενικότερες αναφορές για το κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις παρατήρησα να επανέρχεται μία παλαιότερη άποψη που προτείνει με απλά λόγια: Ας το πάρουμε απόφαση. Η Τουρκία είναι ισχυρή λόγω πληθυσμού, στρατού και γεωγραφικής θέσης. Η Ευρώπη την χρειάζεται, ειδικά τώρα που ο Τράμπ δεν πιστεύει φανατικά στο ΝΑΤΟ. Άρα ας κάνουμε ότι δεν βλέπουμε την αυταρχικότητα του καθεστώτος και τις επεκτατικές διαθέσεις της.

Η άποψη αυτή πιθανόν να λέγεται καλοπροαίρετα, αλλά οδηγεί σε λανθασμένες αποφάσεις. Θυμίζω ότι κατά τις τελευταίες δεκαετίες ακούσθηκαν στην Ελλάδα φωνές που ισχυρίσθηκαν ότι πρέπει να υποχωρήσουμε απέναντι στην Τουρκία για διάφορους λόγους.

Φανάρι – Μόσχα: Διάσταση απόψεων ή αγεφύρωτο χάσμα;

Ο Δρ. Α. Βαβούσκος προτείνει τη θεσμική ενεργοποίηση της Συνόδου Προκαθημένων ως τη μόνη λύση για την υπέρβαση της κρίσης Φαναρίου-Μόσχας και την αποφυγή ενός σχίσματος.

Δρ. Αναστάσιος Βαβούσκος στην Romfea.gr

Δικηγόρος

Άρχων Ασηκρήτης της Μ.τ.Χ.Ε.

Προ περίπου τριών εβδομάδων, στις 12 Ιανουαρίου 2026, το Γραφείο Τύπου της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών της Ρωσίας εξέδωσε μία ανακοίνωση, με την οποία κατηγορούσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ότι μετά την υπόθεση της Εκκλησίας της Ουκρανίας στράφηκε προς τις Εκκλησίες των Βαλτικών χωρών, δρώντας με στόχο την διάλυση του Πατριαρχείου Μόσχας και τον εκτοπισμό του ρωσικού ορθοδόξου δόγματος.

Πότε να γίνεται η ευχή; Ιερομόναχος Ιουστίνος

Πότε να γίνεται η ευχή;

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Ας ανοίγουμε και ας κλείνουμε την ημέρα με την ευχή. Συνιστούν οι Πατέρες να προσφέρουμε την «πρωτόνοια» στον Θεό (Κλίμαξ 26 Α’ 76). Δηλαδή η πρώτη σκέψη που θα κάνουμε μόλις ξυπνήσουμε, να μελετάει τον Θεό. Και αντίστοιχα ν’ αποκοιμόμαστε με την ευχή. Έτσι με την πρωινή ευχή θα ξεκινά και θα αγιάζεται η μέρα, με τη βραδινή η νύχτα.

Οι μοναχοί, που κύριο μέλημά τους είναι η ευχή, σηκώνονται τις πρώτες ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Τότε πριν την πρωινή (κοινή) ακολουθία στον ναό, κάνουν τον «κανόνα» τους, με άλλα λόγια προσεύχονται στο κελλί τους με το κομποσχοίνι.

Εκείνες λοιπόν τις ώρες οι αδελφοί λένε την ευχή για τον εαυτό τους, για το μοναστήρι τους, για την Εκκλησία, για το Έθνος, για τους αλλόπιστους, ακόμη και για τους ειδωλολάτρες, για τους άθεους, για τον κόσμο – για όλη τη Δημιουργία.

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΟΝΗΣΙΜΟΣ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΟΝΗΣΙΜΟΣ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

     Στην χορεία των Εβδομήκοντα Αποστόλων συγκαταλέγεται και ο συμπαθής άγιος της Καινής Διαθήκης, ο δούλος Ονήσιμος.

     Καταγόταν από την περιοχή της Φρυγίας της Μ. Ασίας και ήταν δούλος του πλούσιου Ρωμαίου άρχοντα Φιλήμονα, στην μικρασιάτικη πόλη Κολοσσαίς. Να σημειώσουμε πως η δουλεία στον αρχαίο κόσμο ήταν διαδεδομένη και εδραιωμένη ως κοινωνικός θεσμός. Οι δούλοι ήταν πολυάριθμοι, υπερβαίνοντας κατά πολύ τον αριθμό των ελευθέρων, καθότι μπορούσε ο κάθε ελεύθερος, ευκατάστατος πολίτες να διαθέτει πολλούς δούλους, οι οποίοι δούλευαν γι’ αυτόν αμισθί και ζούσαν ζωή μαρτυρική. Προέρχονταν κυρίως από αιχμαλώτους πολέμων, τους οποίους πωλούσε το κράτος σε δημόσια δημοπρασία. Δούλοι γινόταν επίσης και όσοι δεν μπορούσαν να εξοφλήσουν τα χρέη τους. Κι ακόμα δούλοι γινόταν τα τέκνα των δούλων. Δεν είχαν κανένα δικαίωμα, δεν αμείβονταν για την εργασία τους και η μόνη απολαβή τους ήταν το πενιχρό φαγητό και η άθλια στέγη που τους παρείχαν οι κύριοί τους. Δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν τον κύριό τους, διότι αποτελούσαν περιουσία του και κάθε απόπειρα δραπέτευσης επέσειε βαριές ποινές, ακόμα και το θάνατο από τους νόμους των πόλεων και των κρατών. Μάλιστα στην αρχαία Ελλάδα η δουλεία είχε και θρησκευτικό χαρακτήρα, αφού οι αγοραπωλησίες των δούλων γινόταν στα «ιερά» της αρχαίας θρησκείας και κύρια στο «ιερό» νησί της Δήλου, στο ναό του Απόλλωνα! Φιλόσοφοι, όπως ο Αριστοτέλης θεωρούσαν «φυσική» την δουλεία και «χρήσιμη», αφού έδινε τη δυνατότητα στους ελευθέρους να μην εργάζονται και να φιλοσοφούν! 

Εξιλέωση δια των αγιοκατατάξεων;

Εξιλέωση δια των αγιοκατατάξεων;

Είναι τωόντι περίεργο το φαινόμενο. Ο Πατριάρχης των οικουμενιστικών ανοιγμάτων και προκλήσεων μάς εκπλήσσει με τη φιλαγιότητά του. Τι να πούμε; Ας μη βάλουμε, όπως πολλοί, τον κακό λογισμό ότι και στο θέμα αυτό ακολουθεί τα παπικά χνάρια – ο εκάστοτε Ποντίφηκας αυθαιρέτως και διατακτικώς επιβάλλει την αγιοποίηση πολλών στον αριθμό και στην ποιότητα αμφιλεγομένων προσωπικοτήτων. Στους Καθολικούς στην πραγματικότητα έχουμε αγιοποιήσεις και όχι αγιοκατατάξεις, που είναι και το ορθόδοξο.

Είναι φυσικά ευχάριστο και αξιέπαινο από πάσης απόψεως να αναγνωρίζονται άγιοι άνθρωποι και να καταγράφονται στο εκκλησιαστικό αγιολόγιο. Αυτό ομως δεν σώζει τον Πατριάρχη και την περί αυτόν σύνοδο από τα άλλα μεγάλα ατοπήματά τους, ειδικά μάλιστα αν πρόκειται  για αιρετική παρέκκλιση. Θυμάμαι εδώ τα λόγια ενός εκ των συγχρόνων αγίων, τον οποίο και αυτόν αναγνώρισε η Εκκλησία επί πατριαρχείας Βαρθολομαίου. Ο όσιος Παΐσιος ο αγιορείτης έλεγε λοιπόν πως υπάρχει μια πλάνη στους σύγχρονους χριστιανούς να πάνε σε προσκυνήματα και έτσι να νομίζουν ότι δεν χρειάζεται η εξομολόγηση για τη συγχώρεση των παραπτωμάτων τους. Φοβάμαι πως κάπως έτσι την πατάνε και οι πατριαρχικοί. Οι άγιοι και μη αναγνωρισθέντες άγιοι παραμένουν και συνδράμουν την Εκκλησία. Τα οικουμενιστικά ανοίγματα όμως πώς θα συγχωρεθούν; Δια ποίας μαγικής πράξεως; Στην Ορθοδοξία μας ωστόσο και δεν υφίσταται μαγεία και καταπολεμείται.

«ΠΙΣΤΙΣ ΔΙ’ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΗ» (Γαλ.5,6)

«ΠΙΣΤΙΣ ΔΙ’ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΗ» (Γαλ.5,6) 

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Απόκρεω- ερμηνευτική προσέγγιση των κριτηρίων της Μεγάλης Κρίσεως)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

       Η Αγία μας Εκκλησία όρισε η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου να είναι αφιερωμένη στην ένδοξη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και στην Μεγάλη Κρίση. Σκοπός της να κατανοήσουμε ότι, μετά την διδαχή μας για το πάθος της υπερηφάνειας (Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου) και την ανάγκη της μετάνοιας (Κυριακή του Ασώτου), θα υπάρξει κρίση για τις όποιες επιλογές μας. Να συνειδητοποιήσουμε πως η επί γης ζωή μας δε θα μείνει άκριτη, αλλά θα δώσουμε λόγο για ό, τι κάναμε και για ό, τι δεν κάναμε, «εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ.12,36). 

      Στους ναούς διαβάζεται η σχετική περικοπή (Ματθ.25,31-46), μέσω της οποίας ο Κύριος μας περιγράφει, κατά τρόπο σαφή και δραματικό, την δεύτερη και μεγαλειώδη έλευσή Του στη γη και την επακολουθήσασα αδέκαστη και δικαία κρίση Του. Η Δευτέρα Παρουσία Του, θα είναι παρουσία άφατης δόξας, σε αντίθεση με την πρώτη παρουσία Του, που ήταν «κένωση» της θεότητάς Του. Στην πρώτη παρουσία Του ήρθε ως σωτήρας και λυτρωτής μας (Ιωάν.12,47), ως ταπεινός, πράος, συμπονετικός δάσκαλος, διδάσκοντάς μας τη σωτηρία δίνοντάς μας την δυνατότητα ελεύθερης αποδοχής της. Στην δεύτερη παρουσία Του θα έρθει ως ένδοξος και κραταιός κριτής, για να κρίνει την αποδοχή, ή όχι της σωτηρίας μας.

Ομιλία στην Κυριακή της Απόκρεω (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ματθ. κε’ 31-46)

Οἱ στατιστικολόγοι ἐκτιμοῦν ὅτι πάνω στὴ γῆ ζοῦνε ἑνάμιση δισεκατομμύριο ἄνθρωποι [Αὐτὰ ἴσχυαν τὴν ἐποχὴ ποὺ ὁ ἅγιος Νικόλαος Βελιμ. ἔγραφε τὸ κείμενο αὐτὸ γύρω στὴν δεκαετία τοῦ 1930]. Ἀπ᾽ αὐτὸ τὸ ἑνάμιση δισεκατομμύριο οὔτε ἕνας ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ σᾶς πεῖ, μὲ τὶς διανοητικές του δυνατότητες, τί θὰ γίνει, ὅταν ἔρθει τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τί θὰ γίνουμε ἐμεῖς ὅταν πεθάνουμε. Κι ὅλες αὐτὲς οἱ χιλιάδες ἑκατομμύρια ἄνθρωποι ποὺ ἔζησαν πρὶν ἀπὸ μᾶς στὴ γῆ, δὲ θὰ μποροῦσαν οὔτε κι αὐτοὶ μὲ τὴ διαδικασία τῶν νοητικῶν λειτουργιῶν τους νὰ μᾶς ἀπαντήσουν μὲ σιγουριὰ καὶ σαφήνεια γιὰ τὸ τέλος τοῦ κόσμου καὶ τί μᾶς περιμένει μετὰ τὸν θάνατό μας, νὰ μᾶς ποῦν ὁτιδήποτε ποὺ θὰ μπορούσαμε νὰ τὸ ἀποδεχτοῦμε σὰν ἀληθινὸ μὲ τὴν καρδιὰ καὶ τὸ νοῦ μας.

Ο ΚΑΘΟΛΙΚΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ (Κυριακή της Απόκρεω)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Η αναβάθμιση του σύμπαντος κτιστού κόσμου, που θα λάβει χώρα κατά τη Δευτέρα Παρουσία του Χριστού και την τελική κρίση των ανθρώπων, θα συγκλονίσει τους πάντες. Στο κοσμοϊστορικό αυτό γεγονός θα πρωταγωνιστήσει όχι μόνο ο Θεός, αλλά και ο άνθρωπος (Κυριακή της Απόκρεω).

Πώς θα γίνει όμως αυτό; 

Ο άνθρωπος όχι μόνο θα συμβάλει στη νέα μορφή της άψυχης κτίσης, αλλά κυρίως θα καθορίσει τη δική του θέση στο γίγνεσθαι του νέου κόσμου. Καταλύτης στις διεργασίες αυτές θα είναι η άσκηση της αγάπης. Ο άνθρωπος έχει μέσα του ένα στοιχείο εκρηκτικής σημασίας, που ίσως ούτε καν το υποπτεύεται. Μπορεί να είναι άνθρωπος καθολικός. Να έχει καθολικότητα. Δηλαδή; 

Οι Εβραίοι, πορευόμενοι προς Χαναάν, αμάρτησαν καθ’ οδόν βαριά πολλές φορές. Ο Θεός αποφάσισε να τους εξαφανίσει από προσώπου της γης. «Θα κάνω εσένα μεγάλο έθνος», είπε στον Μωυσή. Εκείνος όμως ζητούσε πάντα από τον Θεό να αλλάζει απόφαση. «Αν δεν τους συγχωρήσεις, έλεγε, εξάλειψε μαζί με αυτούς και εμένα από το βιβλίο σου, όπου με έχεις γραμμένο» (Εξ. 32, 9-11. 32).

ΑΠΟ ΤΟΝ «ΘΕΟ» ΕΡΩΤΑ ΣΤΟΝ «ΑΓΙΟ» ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ!

ΑΠΟ ΤΟΝ «ΘΕΟ» ΕΡΩΤΑ ΣΤΟΝ «ΑΓΙΟ» ΒΑΛΕΝΤΙΝΟ!

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

 

       Από καταβολής της Εκκλησίας, ο πτωτικός κόσμος πασχίζει να την προσλάβει, να παραλλάξει την σώζουσα αλήθεια της, να την φέρει στα πτωτικά του μέτρα, να την αποδυναμώσει από την σωστική της δύναμη. Αυτό ονομάζεται στην εκκλησιαστική μας γλώσσα  εκκοσμίκευση και είναι ίσως μια από τις χειρότερες προκλήσεις, ίσως η χειρότερη, στην πολύ δύσκολη εποχή μας, όπου κυριαρχεί ο κοσμικός, ο υλιστικός τρόπος ζωής.

        Μια τέτοια τρανταχτή περίπτωση απόπειρας εκκοσμίκευσης, απομείωσης της σώζουσας αλήθειας της Εκκλησίας  και ευτελισμός της αγιότητας είναι και ο κατ’ έτος «εορτασμός» ενός ανύπαρκτου, ψεύτικου, κατασκευασμένου «αγίου», ο οποίος μας ήρθε ως «δάνειο», μεταξύ των πολλών, από την αιρετική Δύση και καθιερώθηκε από τον εμπορικό κόσμο. Ο λόγος για τον περιβόητο «άγιο» Βαλεντίνο, τον οποίο όρισαν ως τον «προστάτη άγιο των ερωτευμένων» και «εορτάζεται», με απίστευτα πομπώδη τρόπο, στις 14 Φεβρουαρίου. 

Το Σάββατο των ψυχών

Ο άνθρωπος δεν είναι μόνο σώμα που βλέπουμε να ζει, να κινείται, να εργάζεται, να χαίρεται, να υποφέρει, να γηράσκει και να πεθαίνει. Είναι και η ψυχή η αθάνατη, που βρίσκεται ενωμένη με το σώμα, όσο εκείνο ζει.

Όταν όμως πεθάνει το σώμα, η ψυχή ζει, υπάρχει και παραμένει αθάνατη. Είναι πνευματική υπόσταση, αιώνια και μεταφέρεται στον αόρατο κόσμο των πνευμάτων, αλλάζει δηλαδή κατάσταση και τρόπο ύπαρξης.

Και η Εκκλησία, σαν φιλόστοργη μητέρα, δεν είναι μόνο για όσους ζουν στον κόσμο τούτο, αλλά και για τα παιδιά της, που πέθαναν και η ψυχή των βρίσκεται στον πνευματικό κόσμο. Η διδασκαλία αυτή είναι βασική αλήθεια της ορθοδόξου πίστεως μας. Σαν συνέχεια αυτού του δόγματος είναι και μια άλλη διδασκαλία στενά ενωμένη με την προηγούμενη.

Ψυχοσάββατο. Τι έλεγε ο άγιος Παϊσιος για τα μνημόσυνα. Συνταγή για παραδοσιακά κόλλυβα.

Στον αυριανό εσπερινό πηγαίνουμε τα κόλλυβα και το χαρτάκι ΥΠΕΡ ΑΝΑΠΑΥΣΕΩΣ, όπου αναγράφονται τα ονόματα των κεκοιμημένων για τα οποία γίνεται το μνημόσυνο.

Μέσα στην ιδιαίτερη μέριμνά της για τους κεκοιμημένους, η αγία Ορθόδοξη Εκκλησία μας έχει καθορίσει ξεχωριστή ημέρα της εβδομάδος γι’ αυτούς. Κάθε Σάββατο δηλαδή.

Οπως η Κυριακή είναι η ημέρα της Αναστάσεως του Κυρίου, έτσι και το Σάββατο είναι η ημέρα των κεκοιμημένων, για να τους μνημονεύουμε και να έχουμε (επι)κοινωνία μαζί τους. Σε κάθε προσευχή και ιδιαίτερα στις προσευχές του Σαββάτου ο πιστός μνημονεύει τους οικείους, συγγενείς και προσφιλείς, αλλά ζητά και τις προσευχές της Εκκλησίας γι’ αυτούς.

Σε ετήσια βάση η Εκκλησία έχει καθορίσει δύο Σάββατα, τα οποία αφιερώνει στους κεκοιμημένους της. Είναι τα Ψυχοσάββατα. Το ένα πριν από την Κυριακή της Απόκρεω και το άλλο πριν από την Κυριακή της Πεντηκοστής.

Θεολόγοι Χριστού († Μοναχός Θεόκλητος Διονυσιάτης)

«…Θεωρία γὰρ ἀχάλινωτος, τάχα ἂν καὶ κατὰ κρημνῶν ὤσειεν· ἀλλὰ φόβῳ στοιχειουμένους καὶ καθαιρομένους, καὶ ἵν’ οὕτως εἴπω, λεπτυνομένους εἰς ὕψος αἴρεσθαι…» Γρηγόριος Θεολόγος

(…)

Πρόκειται περὶ τοῦ τομέως τῆς Θεολογίας. Ἡ θεολογικὴ ζωτικότης τῆς Ἐκκλησίας, ἐντοπισθεῖσα εἰς τοὺς κοσμικοὺς θεολόγους τῶν Πανεπιστημίων μας, ἀποτελεῖ γεγονὸς ἄντικρυς ἀντίθετον πρὸς τὰς παραδόσεις τῆς Ὀρθοδοξίας μας. Καὶ τοῦτο εἶναι σημαντικόν. Διότι, τοιουτοτρόπως ἡ Θεολογία παύει νὰ ἐκλαμβάνεται ὡς θεῖον λειτούργημα, τὴν ἀναφορὰν ἔχον πρὸς τὴν περὶ Θεοῦ ἐνασχόλησιν καὶ θεραπείαν, γεγονὸς ἀπαιτοῦν βίου ἁγιότητα καὶ πνεύματος φωτισμόν. Ἀφήνεται δέ, κατὰ τεκμήριον, νὰ νοηθῇ, ὅτι ἡ Θεολογία εἶναι μία ἐπιστήμη, ὡς αἱ θεωρητικαὶ ἐπιστῆμαι, τὴν ὁποίαν δύναται νὰ διακονήσῃ οἱοσδήποτε γνωρίζων θεολογικά τινα στοιχεῖα καὶ κατέχων ξένας γλώσσας, διὰ νὰ διαπορθμεύῃ ἐντεῦθεν τὴν Δυτικὴν σοφίαν. Ἐνῷ πᾶς τις πιστός, δὲν ἀγνοεῖ πόσον συνδεδεμένη εἶναι ἡ Θεολογία μας μὲ τὴν ἱερωσύνην, τὴν καθαρότητα τῆς ψυχῆς καὶ τὸν ἀσκητισμόν, ἀπὸ τοὺς πρώτους εἰσέτι χρόνους τοῦ χριστιανισμοῦ ἐν τῷ ἁγίῳ Βυζαντίῳ μας. 

Όπου καλεί καθέναν ο Θεός, εκεί θα αγιάσει. π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Όπου καλεί καθέναν ο Θεός, εκεί θα αγιάσει

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Να διαβάσουμε λίγο και για τον αββά Βαρσανούφιο.

«Τη στ’ του αυτού μηνός, μνήμη των οσίων και θεοφόρων Πατέρων ημών Βαρσανουφίου του Mεγάλου Γέροντος και Ιωάννου του επιλεγομένου Προφήτου, μαθητού του αγίου Βαρσανουφίου, του και άλλου Γέροντος των παρά τω εν Γάζη της Παλαιστίνης κοινοβίω του Αββά Σερίδου ακμασάντων και εν ειρήνη τελειωθέντων».

Ο οποίος Ιωάννης, λέει, και αυτός είναι Γέρων, ο άλλος Γέρων. Και κοντά στους δύο αυτούς ήταν και ο αββάς Σέριδος. Ο Σέριδος κυρίως πήγαινε τα σημειώματα. Διάφοροι που είχαν ερωτήσεις, απορίες, που είχαν καημό για την πνευματική ζωή, έγραφαν σύντομα-σύντομα την ερώτησή τους και την πήγαινε ο Σέριδος στον αββά Βαρσανούφιο.

ΤΟ ΙΕΡΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΑΚΥΛΑΣ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ: ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ΣΥΖΥΓΩΝ

ΤΟ ΙΕΡΟ ΖΕΥΓΑΡΙ ΑΚΥΛΑΣ ΚΑΙ ΠΡΙΣΚΙΛΛΑ: ΟΙ ΠΡΟΣΤΑΤΕΣ ΤΩΝ ΑΓΑΠΗΜΕΝΩΝ ΣΥΖΥΓΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

         Στις 13 Φεβρουαρίου η Εκκλησία μας εορτάζει την ιερή μνήμη δύο σημαντικών αγίων της αποστολικής εποχής, του Ακύλα και της Πρίσκιλλας. Οι δύο αυτοί ιεροί σύζυγοι αποτελούν για την Ορθόδοξη Εκκλησία μας την αληθινή εκδοχή του ανύπαρκτου και εμπορικού «αγίου Βαλεντίνου». Ο μακαριστός αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος είχε προτείνει να αντικατασταθεί με αυτή η φερμένη από την κακόδοξη «χριστιανική» Δύση «εορτή των ερωτευμένων». 

      Το ιερό αυτό ζευγάρι αναφέρεται πολλές φορές στις επιστολές του αποστόλου Παύλου, το οποίο συνέβαλλε τα μέγιστα στο ιεραποστολικό έργο του αποστόλου των Εθνών. Ήταν εβραϊκής καταγωγής και ζούσαν αρχικά στη Ρώμη. Ασκούσαν το επάγγελμα του σκηνοποιού, κατασκευάζοντας ειδικά υφάσματα για σκηνές. Όμως το 49 μ. Χ. ο αυτοκράτορας Κλαύδιος (41-54 μ. Χ.) εξεδίωξε τους Εβραίους από τη Ρώμη με την αιτιολογία ότι φιλονικούσαν για κάποιον «Χριστό». Από αυτή τη μαρτυρία, η οποία είναι σημαντική για την πρώτη Εκκλησία, φαίνεται καθαρά ο διωγμός που είχε κηρύξει οι Ιουδαίοι στους Χριστιανούς. Επίσης φαίνεται πως ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα είχαν ακούσει για τη νέα πίστη, την οποία συμπαθούσαν. Από τη Ρώμη βρέθηκαν στην Κόρινθο, τη μεγάλη πολυεθνική πόλη της Αχαΐας, η οποία συναγωνίζονταν τη Ρώμη στην ηθική διαφθορά, εξασκώντας το επικερδές επάγγελμα του σκηνοποιού. 

ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ

Τίνι δὲ ὁμοιώσω τὴν γενεὰν ταύτην; ὁμοία ἐστὶ παιδίοις καθημένοις ἐν ἀγοραῖς, ἃ προσφωνοῦντα τοῖς ἑταίροις αὐτῶν λέγουσιν·

ηὐλήσαμεν ὑμῖν, καὶ οὐκ ὠρχήσασθε, ἐθρηνήσαμεν ὑμῖν, καὶ οὐκ ἐκόψασθε.

Ἦλθε γὰρ Ἰωάννης μήτε ἐσθίων μήτε πίνων, καὶ λέγουσι· δαιμόνιον ἔχει.

Ἦλθεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐσθίων καὶ πίνων, καὶ λέγουσιν· ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, τελωνῶν φίλος καὶ ἁμαρτωλῶν. Καὶ ἐδικαιώθη ἡ σοφία ἀπὸ τῶν τέκνων αὐτῆς!' ( μτθ 11, 16-19)

Η Τσικνοπέμπτη είναι μια μέρα κρεωφαγίας ανάμεσα σε δύο νηστήσιμες και κυρίως έχει νόημα για όσους θα νηστέψουν την σαρακοστή.Η θέση της μέσα σε αυτή την εβδομάδα είναι ιδιαίτερη.Διανύουμε την εβομάδα κατα την οποία τρώμε για τελευταία φορά κρέας πριν την μεγάλη νηστεία.Γιατί η επομένη είναι Τυρινή εβδομαδα.Η Πεμπτη λοιπόν αυτή βρίσκεται ανάμεσα στις δύο νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής,γι αυτό παίρνει αυτό το ιδιαίτερο πανηγυρικό χρώμα.Είναι όμορφη η ευωχία λίγο πριν τον μεγάλο αγώνα.

Σε αναπαυει,φιλανθρωπεύει για την αδυναμία μας ετούτη η μέρα. Και φυσικά το μέτρο και το πνεύμα ευχαριστίας ομορφαίνει αυτές τις στιγμές μας. 

«Φύλακες Γρηγορείτε — Η ώρα της ευθύνης για το Άρθρο 3»

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

1.  Η στιγμή της εγρήγορσης πλησιάζει 

«Κάλλιον το προλαμβάνειν του θεραπεύειν». Το ιπποκρατικό αυτό αξίωμα, βαθιά ριζωμένο στην ελληνική σκέψη, αποκτά σήμερα ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν  είναι απλή φιλολογική ρήση — είναι κραυγή ευθύνης σε στιγμές ιστορικής δοκιμασίας.

Βρισκόμαστε σε μια καμπή όπου οι θεσμοί, οι παραδόσεις και η ιστορική μας ταυτότητα τίθενται — άμεσα ή έμμεσα — υπό επανεξέταση.

Η δημόσια αναφορά του Πρωθυπουργού για την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, με εισηγητή τον Ευριπίδη Στυλιανίδη, δεν είναι ένα απλό πολιτικό γεγονός. Ανοίγει έναν διάλογο που μπορεί να επηρεάσει τον ίδιο τον πυρήνα της σχέσης Εκκλησίας και Πολιτείας. Και όταν αγγίζεται ο πυρήνας αυτός, η επαγρύπνηση είναι καθήκον.   Αποτελεί καμπανάκι κινδύνου. Και όταν χτυπά το καμπανάκι, η σιωπή δεν είναι αρετή, ισοδυναμεί με συνενοχή, ο εφησυχασμός με αμέλεια, και η αδράνεια με εγκατάλειψη χρέους.

Δεν βρισκόμαστε σε εποχή ακαδημαϊκών συζητήσεων. Βρισκόμαστε σε εποχή αποφάσεων που μπορούν να μεταβάλουν τη φυσιογνωμία του ελληνικού κράτους και τη θέση της Εκκλησίας μέσα σε αυτό.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ο Άγιος Παΐσιος και οι νέοι Αγιορείτες Άγιοι της Εκκλησίας μας, Παπά – Τύχων και Χατζηγεώργης

Πνευματική χαρά σκόρπισε στην Αθωνική Πολιτεία αλλά και σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο η αναγγελία της αναγραφής στις Αγιολογικές Δέλτους δύο μεγάλων ασκητικών μορφών του αγιορείτικου μοναχισμού, οι οποίοι, από την “έρημο της ησυχίας”, πλέον βρίσκονται στις τάξεις των Αγίων της Εκκλησίας μας. 

Πρόκειται για τον Παπά – Τύχωνα, τον πνευματικό και τον Γεώργιο Χατζηγεώργη, τον αγιορείτη ασκητή του 19ου αιώνα με καταγωγή από την Καππαδοκία. Δύο ακόμη αγιοκατατάξεις επί των ημερών της Πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου Α’ ο οποίος – στα 35 έτη της Πρωθιεραρχικής του διακονίας στην Πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως – έχει ταυτίσει το όνομά του με αγιοκατατάξεις μεγάλων σύγχρονων Αγίων της εποχής μας. Εκτός από το προσωνύμιο του “πράσινου Πατριάρχη” δικαίως λαμβάνει και το προσωνύμιο του “αγιόφιλου Πατριάρχη”.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΧΡΗΣΤΟΣ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΧΡΗΣΤΟΣ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Οι Νεομάρτυρες αποτελούν την ξεχωριστή χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας, οι οποίοι ομολόγησαν την πίστη τους στο Χριστό και έδωσαν τη ζωή τους για την σώζουσα ορθόδοξη πίστη, κατά τη διάρκεια των μαύρων χρόνων της τουρκοκρατίας. Ανάμεσά τους ο άγιος Νεομάρτυς Χρήστος ο Κηπουρός.

     Δυστυχώς δεν μας έχουν διασωθεί πολλά στοιχεία για τη ζωή του, ως τα σαράντα του χρόνια. Γεννήθηκε περί το 1707 στη τη Βόρειο Ήπειρο, στα μέρη κοντά στον ποταμό Γενούσο και γι’ αυτό μας είναι γνωστός ως «Αρβανίτης». Στα σαράντα του χρόνια αποφάσισε να μεταναστεύσει από τη φτωχή πατρίδα του, για την αναζήτηση καλλίτερης ζωής. Προορισμός του η Κωνσταντινούπολη, η καρδιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου υπήρχαν προϋποθέσεις για να ζήσει ανετότερα. Αποφάσισε να εργαστεί ως κηπουρός. Κάθε μέρα κατέβαινε στην αγορά και πωλούσε τα προϊόντα του. Κάποια μέρα του χειμώνα του 1748 πήγε να πουλήσει μήλα. Προθυμοποιήθηκε κάποιος τούρκος μουσουλμάνος να τα αγοράσει, αλλά σε πολλή χαμηλή τιμή. Όταν ο Χρήστος αρνήθηκε, εκείνος τον έβρισε και οι δύο άνδρες λογομάχησαν. Ο χριστιανός κηπουρός έφυγε, χωρίς να του τα πωλήσει. 

ΑΓΙΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ: Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ: Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ο 4^ος μ. Χ. αιώνας υπήρξε η πιο κρίσιμη εποχή για τόσο για την Εκκλησία, όσο και για την παγκόσμια ιστορία. Κι’ αυτό διότι οι χρόνοι εκείνοι ήταν η μεταβατική περίοδος από τον παλιό προχριστιανικό κόσμο, στον καινούριο, τον χριστιανικό. Σε αυτή την μετάβαση, η οποία δεν ήταν πάντα ήρεμη, συνέβαλλαν τα μέγιστα οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Μελέτιος Επίσκοπος Αντιοχείας. 

      Γεννήθηκε στην πόλη Μελιτηνή της Μικράς Αρμενίας το 310. Δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε για την παιδική και νεανική του ζωή. Για πρώτη φορά αναφέρεται το έτος 357, ο οποίος εμφανίζεται ως αντίπαλος των αιρετικών Ομοιουσιανών, μιας αρειανικής παρατάξεως, και οπαδός του Επισκόπου Καισαρείας της Παλαιστίνης Ακακίου. Με εισήγηση του Ακακίου, ο Μελέτιος εξελέγη από την Σύνοδο του 358, Επίσκοπος Σεβαστείας. Απ’ ότι φαίνεται, δεν έμελλε να στερεώσει στο θρόνο του, διότι, οι φανατικοί οπαδοί του προηγουμένου Επισκόπου Σεβαστείας Ευσταθίου, του είχαν κηρύξει τον πόλεμο και γι’ αυτό αναγκάστηκε να παραιτηθεί σε λίγο καιρό και να μεταβεί στη Βέροια της Συρίας. 

Ο άγιος Μάξιμος για τον Θεό και τη δημιουργία. Από τη Φιλοκαλία

Ο άγιος Μάξιμος για τον Θεό και τη δημιουργία Από τη Φιλοκαλία

Πρώτα ο νους αισθάνεται θαυμασμό καθώς εννοεί την απόλυτη απειρία του Θεού κι εκείνο το απέραντο και πολυπόθητο πέλαγος της Θεότητας. Έπειτα κυριεύεται από έκπληξη καθώς σκέφτεται πώς ο Θεός δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν. Αλλά όπως η μεγαλοσύνη Του δεν έχει όριο (Ψαλμ. 144:3), έτσι και δεν μπορεί κανείς να εξιχνιάσει τη σοφία Του (Ησ. 40:28).

Πώς να μην θαυμάζει ο νους, όταν συλλογίζεται το απέραντο πέλαγος της αγαθότητας του Θεού, που είναι πέρα από κάθε έκπληξη; Ή πώς να μην σαστίσει, όταν σκέφτεται πώς και από πού έγινε η λογική και νοερή ουσία, και τα τέσσερα στοιχεία από τα οποία αποτελούνται τα σώματα, χωρίς να υπάρχει καμιά ύλη πριν από την δημιουργία τους, και ποια είναι η δύναμη εκείνη που μπήκε σε ενέργεια και τα έφερε στην ύπαρξη; Αλλά τούτο οι Έλληνες δεν το παραδέχονται, γιατί αγνοούν την παντοδύναμη Αγαθότητα και τη δραστική σοφία και γνώση Της που ξεπερνά κάθε νου.