Ο φθόνος στις καρδιές των παιδιών (Επίσκ. Ειρηναίος, Αικατερίνμπουργκ και Ιρμπίτσκ)

Ὁ φθόνος εἶναι τὸ τρίτο καὶ ἀρκετὰ συνηθισμένο στὰ παιδιὰ ἐλάττωμα, ποὺ γιὰ τὸ ξερίζωμά του οἱ γονεῖς πρέπει νὰ δείξουν ἔγκαιρα μεγάλο ἐνδιαφέρον καὶ ζῆλο.

Γιὰ τὸ φθονερὸ ἄνθρωπο εἶναι ἀνυπόφορη ἡ εὐτυχία τοῦ ἄλλου. Ξεσκίζεται ἡ καρδιά του ἀπὸ θλίψη, ὅταν ὁ συνάνθρωπός του εἶναι εὐτυχισμένος, ἐνῷ νιώθει χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση ὅταν ἐκεῖνος δοκιμάζεται καὶ ὑποφέρει. Εὔχομαι, ἀγαπητοί, νὰ μὴ βρίσκεται ἀνάμεσά σας οὔτε ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος. Ἐδῶ θ’ ἀπαντήσουμε στὸ ἐρώτημα: Τί πρέπει νὰ κάνουν οἱ γονεῖς, γιὰ νὰ μὴν ἀφήσουν ν’ ἀναπτυχθεῖ στὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν ἡ ζήλεια, ὁ φθόνος;

Σημειῶστε τοὺς πέντε ἑπόμενους κανόνες:

Πρῶτος κανόνας: Νὰ καταστέλετε ἔγκαιρα κάθε ἐμφάνιση ζήλειας στὰ παιδιά.

Σεβασμός στους γονείς

Σεβασμός στους γονείς

Αρχιμανδρίτης Δωρόθεος Τζεβελέκας (†) 

Οι γονείς μας αξίζουν τον σεβασμό μας. Εσείς, η γενιά του χάσματος των γενεών, φέρετε αυτήν την ενοχή της ανυπακοής. Προκειμένου να έχεις πνευματική ζωή και την ευλογία του Θεού πρέπει να αποκαταστήσεις την σχέση αγάπης και σεβασμού με τους γονείς σου, ιδιαίτερα με τον πατέρα σου. Εάν δεν το κάνεις, ο Θεός δεν θα σου επιτρέψει να γίνεις πραγματικά πατέρας. Θυμήσου τους υιούς του Νώε (Γεν. 9:18). Κατά το βιβλίο της Σοφίας Σολομώντος πρέπει να γίνεις ένας καλός γυιός πρώτα, προκειμένου να γίνεις καλός πατέρας.

Βλέπεις τι συμβαίνει στα σπίτια των υιών της απειθείας. Τα παιδιά τους δεν τους λογαριάζουν. Είναι επειδή δεν μετάνιωσαν και δεν εξομολογήθηκαν την ανυπακοή. Αν η μια γενιά εξέκλινε λίγο, η πτώση της επομένης είναι πολύ μεγαλύτερη. Σήμερα καταργούνται παραδόσεις αιώνων και ετοιμάζεται η βασιλεία του αντιχρίστου, επειδή οι νέοι του ’50 και του ’60 νόμισαν ότι τα ξέρουν όλα και οι γονείς τους δεν γνωρίζουν τίποτε. Οι επόμενες γενιές τους ακολούθησαν.

Πάλη γιὰ «ἐξουσία» στὴν οἰκογένεια. Ἅγιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Ἂν ἡ γυναῖκα ἐργάζεται ἐξίσου μὲ τὸν ἄνδρα, τότε πάλι καταργεῖται ἡ δικαιοσύνη, ἐπειδὴ ἡ γυναῖκα στὴν οἰκογένεια, παράλληλα μὲ τὴν ἐργασία, βαστάζει καὶ ἄλλα βάρη, ἐπιπρόσθετα καθήκοντα, ἐπειδὴ ἀκριβῶς αὐτὴ εἶναι ἡ μητέρα τῶν παιδιῶν. Θὰ νόμιζε κάποιος ὅτι, ἐπειδὴ ἡ γυναῖκα βαρύνεται ἀπὸ μεγαλύτερες εὐθύνες καὶ ἀσκεῖ πολυπλοκότερο ρόλο, σὲ αὐτὴν πρέπει νὰ ἀνήκει τὸ προνόμιο νὰ «κατευθύνει» τὴν οἰκογένεια. Ἀσφαλῶς κάποιος πρέπει νὰ κατευθύνει τὴν οἰκογένεια, ὅπως καὶ κάθε ἄλλο ἀνθρώπινο καθίδρυμα. Ἔτσι, σὲ πολλὲς οἰκογένειες ἀνακύπτει ἡ πάλη γιὰ ἐξουσία, ποὺ πολὺ συχνὰ γίνεται καταστροφικὴ γιὰ τὴν οἰκογένεια. Συνεπῶς, ὅπου καὶ ἂν στρέψουμε τὴν προσοχή μας, παντοῦ βλέπουμε ὑπερβολικὰ πολύπλοκα προβλήματα, καὶ δὲν πλησιάσαμε ἀκόμη στὴν ἐπίλυσή τους.

Ο ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΝΕΟΙ ΣΥΣΧΕΤΙΣΜΟΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΑΝΑΤΟΛΗ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Όλα γύρω μας είναι ρευστά και ευμετάβλητα. Ιδίως στον χώρο της Μέσης Ανατολής. Εκεί η Ελλάς και η Κύπρος είχαν και έχουν στραμμένη την προσοχή τους με έντονο ενδιαφέρον: Πρώτον, λόγω γειτνιάσεως. Δεύτερον, λόγω διελεύσεως ενεργειακών αγωγών. Τρίτον, λόγω δραστηριοποιήσεως της Τουρκίας. Και τέταρτον, λόγω της παρουσίας τριών Πρεσβυγενών Πατριαρχείων και σημαντικών Ελληνορθοδόξων πληθυσμών και προσκυνημάτων.

Καταγράφω ορισμένες επισημάνσεις για τον νέο χάρτη που διαμορφώνεται:

Ο Ισραηλινός Πρωθυπουργός Μπέντζαμιν Νετανιάχου χαρακτήρισε τον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν «αντισημίτη δικτάτορα που φυλακίζει τους αντιπάλους του και έχει κατακτήσει τη μισή Κύπρο». Αν προσθέσουμε και τις θεωρίες του νέου Οθωμανισμού και της Γαλάζιας Πατρίδας κατανοούμε ότι ο Ερντογάν προσεγγίζει επικινδύνως ρατσιστικές θεωρίες του Μεσοπολέμου που οδήγησαν την Ευρώπη σε αιματοκύλισμα.

Πώς δέχεται ο Θεός τη μετάνοια Από τον Ευεργετινό

Πώς δέχεται ο Θεός τη μετάνοια

Από τον Ευεργετινό 

Ένας αδελφός πολεμήθηκε από τον δαίμονα της πορνείας, και κάποτε που περνούσε από κάποια κωμόπολη της Αιγύπτου, έτυχε να δει μια γυναίκα όμορφη, θυγατέρα του ιερέα των ειδωλολατρών, και αμέσως την ερωτεύτηκε. Πήγε λοιπόν στον πατέρα της και του είπε: «Δώσε μου την κόρη σου για γυναίκα». Εκείνος του αποκρίθηκε: «Δεν μπορώ να σου τη δώσω, πριν συμβουλευτώ τον θεό μου».

Πήγε λοιπόν στον δαίμονα (*) και τον ρώτησε: «Ήρθε κάποιος μοναχός και θέλει την κόρη μου. Να του τη δώσω;» Ο δαίμονας αποκρίθηκε: «Ρώτησέ τον αν αρνείται τον Θεό του και το βάπτισμα και τη μοναχική υπόσχεση». Γύρισε λοιπόν στον αδελφό ο ιερέας των δαιμόνων και του είπε: «Αρνείσαι τον Θεό σου και το βάπτισμα και τη μοναχική υπόσχεση;» Ο αδελφός συμφώνησε, και αμέσως είδε κάτι σαν περιστέρι να βγαίνει από το στόμα του και να πετά στον ουρανό.

Φώτης Κόντογλου, Λόγοι επίκαιροι και διαχρονικοί

Τίμια αδέλφια μου, Έλληνες καθαρογεννημένοι, ξεριζώστε αυτά τα φαρμακερά βρωμοχόρταρα»!

Ο μακαριστός Φ. Κόντογλου στο βιβλίο του «Μυστικά Άνθη» ανάμεσα στ’ άλλα γράφει και τα εξής συγκλονιστικά που ταιριάζουν άριστα στην εποχή μας: 

«Στο όνομα της αλήθειας, ας μου συγχωρεθεί η σημερινή οργή, οργή ιερή και χίλιες φορές δίκαιη. Χρόνια τώρα κάνω υπομονή, για να αποθρασύνονται ολοένα αυτά τα φουσκωμένα χαρτοφάναρα. Η Ελλάδα είναι εκεινού που δωρίζει σ’ αυτή έργα τιμημένα, καμωμένα με αίμα και με υπομονή, έργα που τα κάνει μονάχα η αγάπη. Δεν έχει κανένα δικαίωμα απάνω στην Ελλάδα ο «γυμνοσάλιαγκας», που τον καθίζει στην «έδρα» κάποιος ασήμαντος πολιτικός. Αυτά τα πρόσωπα τα πήρανε δεν ξέρω ποιοι από τις επαρχίες, κάτι δασκαλάκια φοβισμένα και τα θρονιάσανε στο υπουργείο, στα πανεπιστήμια και στ’ άλλα πόστα της πολιτείας, και γινήκανε αυτά τα ψοφίμια, θηρία ανήμερα, να καταξεσκίσουν κάθε άξιο εργάτη…

ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

 ΑΓΙΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Πολλοί άγιοι ιεράρχες λάμπρυναν με την προσωπικότητά τους και το έργο τους την πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως στη δισχιλιόχρονη ιστορική της πορεία. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Αλέξανδρος, ο οποίος έβαλε τη δική του σφραγίδα στην Εκκλησία του Χριστού σε μια εποχή κρίσιμη για εκείνη.

      Γεννήθηκε στην αγιοτόκο Μ. Ασία περί το 239 από γονείς ευσεβείς, οι οποίοι τον ανάθρεψαν χριστιανικά, σε μια εποχή που θεωρούνταν ασυγχώρητο έγκλημα να είναι κανείς Χριστιανός, διότι η θνήσκουσα ειδωλολατρία, δια της ρωμαϊκής εξουσίας καταδίωκε με ιδιαίτερη μανία την Εκκλησία και τους Χριστιανούς, με στόχο να τους εξαφανίσει από προσώπου γης. Ο ίδιος, νεαρό παιδί, δοκίμασε τους σκληρούς διωγμούς του θρησκομανή αυτοκράτορα Δέκιου (249-251) και στη συνέχεια τους διωγμούς του Βαλεριανού (257-260), τους πιο φοβερούς από όλους, του δαιμονικού Διοκλητιανού (303-305) και τέλος του Γαλερίου και Μαξιμιανού (305-313). Είχε ασκηθεί να κρύβει διωκόμενους Χριστιανούς και να περιθάλπει ταλαιπωρημένους και πληγωμένους Μάρτυρες. Όλη αυτή η τραγική κατάσταση είχε δαμάσει τον νεαρό Αλέξανδρο και είχε σμιλέψει την ψυχή του, ώστε να αφιερώσει τη ζωή του στο Χριστό και την υπηρεσία της Εκκλησίας. 

Όταν η Μόσχα γίνεται «μέτρο Ορθοδοξίας»

Η ελληνική Ορθοδοξία απέναντι στη γοητεία της Μόσχας – Από την αδελφοσύνη των λαών στη γεωπολιτική ταύτιση

 

 

Υπάρχει μια λέξη που χρησιμοποιείται πολύ εύκολα στον σύγχρονο εκκλησιαστικό λόγο: «Ορθοδοξία».

Και υπάρχει ένας ακόμη ευκολότερος τρόπος να χρησιμοποιηθεί: να τοποθετηθεί δίπλα σε μια εθνική, πολιτική ή γεωπολιτική ταυτότητα και να παρουσιαστεί ως φυσική προέκτασή της.

Έτσι δημιουργούνται σχήματα που ακούγονται ελκυστικά, αλλά είναι θεολογικά επικίνδυνα: «Ρωσία και Ορθοδοξία». «Ρωσικός λαός και Ορθόδοξη πίστη». «Μόσχα και υπεράσπιση της παραδόσεως». «Δύση και αποστασία». «Ουκρανία και δυτική επιβολή». «Κωνσταντινούπολη και αμερικανική επιρροή».

Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιος αγαπά τη Ρωσία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η αγάπη προς τη Ρωσία μετατρέπεται σε εκκλησιολογικό κριτήριο.

Κυριακή ΙΓ’ Ματθαίου: Ομιλία εις την παραβολήν του αμπελώνος και εις την ξηρανθείσαν συκήν (Αγ. Ιωάννης ο Δαμασκηνός)

Η Ευαγγελική Περικοπή της Θείας Λειτουργίας:

Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον: ΚΑ. 33 – 42. 

Είπεν ο Κύριος την παραβολήν ταύτην: «Ανθρωπός τις ην οικοδεσπότης, όστις εφύτευσεν αμπελώνα και φραγμόν αυτώ περιέθηκε και ώρυξεν εν αυτώ ληνόν και ωκοδόμησε πύργον, και εξέδοτο αυτόν γεωργοίς και απεδήμησεν. Ότε δέ ήγγισεν ο καιρός των καρπών, απέστειλε τους δούλους αυτού προς τους γεωργούς λαβείν τους καρπούς αυτού. Και λαβόντες οι γεωργοί τους δούλους αυτού όν μέν έδειραν, όν δέ απέκτειναν, όν δέ ελιθοβόλησαν. Πάλιν απέστειλεν άλλους δούλους πλείονας των πρώτων, και εποίησαν αυτοίς ωσαύτως. Ύστερον δέ απέστειλε προς αυτούς τον υιόν αυτού λέγων: εντραπήσονται τον υιόν μου. Οι δέ γεωργοί ιδόντες τον υιόν, είπον εν εαυτοίς: ούτός εστίν ο κληρονόμος, δεύτε αποκτείνωμεν αυτόν και κατάσχωμεν την κληρονομίαν αυτού. Και λαβόντες αυτόν, εξέβαλον έξω του αμπελώνος, και απέκτειναν. Όταν ούν έλθη ο κύριος του αμπελώνος, τί ποιήσει τοις γεωργοίς εκείνοις»; Λέγουσιν αυτώ: «κακούς κακώς απολέσει αυτούς, και τον αμπελώνα εκδώσεται άλλοις γεωργοίς, οίτινες αποδώσουσιν αυτώ τους καρπούς εν τοις καιροίς αυτών». Λέγει αυτοίς ο Ιησούς: «ουδέποτε ανέγνωτε εν ταις γραφαίς: «λίθον όν απεδοκίμασαν οι οικοδομούντες, ούτος εγενήθη εις κεφαλήν γωνίας΄ παρά Κυρίου εγένετο αύτη, και έστι θαυμαστή εν οφθαλμοίς ημών»;

ΟΙ ΚΑΚΟΙ ΓΕΩΡΓΟΙ (Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στην πολυσήμαντη παραβολή του αμπελώνος ο Χριστός μίλησε για κακούς γεωργούς, που αντί να αποδώσουν τη σοδειά στον κύριό τους, κακοποίησαν και θανάτωσαν τους δούλους του και τον υιό του. Οικειοποιήθηκαν τον αμπελώνα για να τον εκμεταλλεύονται αυτοί όπως ήθελαν. Έτσι ο ιδιοκτήτης αφαίρεσε από αυτούς τον αμπελώνα για να τον δώσει σε άλλους γεωργούς, παραδίδοντας τους κακούς γεωργούς στον θάνατο (Κυριακή ΙΓ΄ Ματθαίου).

Η παραβολή ειπώθηκε για τους Εβραίους που απέρριψαν τον Χριστό και έγιναν ανάξιοι να κατέχουν τον αμπελώνα του Θεού. Ο Χριστός τους προειδοποίησε ξεκάθαρα. «Γι’ αυτό θα αφαιρεθεί από σας η Βασιλεία του Θεού και θα δοθεί σε έθνος που θα παράγει (έργα αγαθά, δηλαδή) τους καρπούς της Βασιλείας του Θεού». Οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν την παραβολή, κατάλαβαν «ότι περί αυτών λέγει» και δρομολόγησαν τη θανάτωσή του για να κληρονομήσουν αυτοί τον αμπελώνα. Παρ’ ελπίδα όμως η κληρονομιά χάθηκε οριστικά από τα χέρια τους. 

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ: Ο ΜΕΙΖΩΝ ΕΝ ΓΕΝΝΗΤΟΙΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΠΡΟΔΡΟΜΟΣ: Ο ΜΕΙΖΩΝ ΕΝ ΓΕΝΝΗΤΟΙΣ ΓΥΝΑΙΚΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

        Ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος ανήκει στη χωρία των μεγάλων προφητών και ομολογητών της πίστεώς μας. Ο Ίδιος ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός τον χαρακτήρισε ως το μέγιστο άνθρωπο που φάνηκε στον κόσμο: «αμήν λέγω υμίν, ουκ εγήγερται εν γεννητοίς γυναικών μείζων Ιωάννου του βαπτιστού» (Ματθ.11,11). Η αγία μας Εκκλησία τον έθεσε σε τιμή μετά τη Θεοτόκο, μάλιστα στην εικονογραφία παριστάνεται μαζί με την Παναγία μας να ικετεύει για τη σωτηρία του κόσμου. Είναι η γνωστή εικονογράφηση της «δεήσεως».  Ο μεγάλος αυτός άνδρας πάνω απ’ όλα είναι ο πρόδρομος της εμφανίσεως του Χριστού στον κόσμο, αυτός που άνοιξε το δρόμο να περάσει ο Λυτρωτής μας. Είναι ο μεγάλος αγγελιοφόρος της πιο χαρμόσυνης και ελπιδοφόρας αγγελίας όλων των εποχών: της εν Χριστώ απολυτρώσεως του ανθρωπίνου γένους. Είναι ο κομιστής και ο διαπρύσιος κήρυκας της μετάνοιας και ο άτεγκτος ελεγκτής της ανομίας και της αμαρτίας.

Εἰς τὴν ἀποτομὴν τῆς Ἱ. Κεφαλῆς τοῦ Προδρόμου. Ἅγιος Θεοδώρος ὁ Στουδίτης

Πνευματικὴ πανήγυρις

Ὄντως λαμπρὰ καὶ θεϊκῆς χαρμοσύνης πλήρης ἡ σημερινὴ σύναξη, ποὺ μᾶς συγκέντρωσε ὅλους ἐμᾶς, ἀγαπητοὶ Χριστιανοί, γιὰ νὰ γιορτάσουμε σήμερα τὸ πνευματικὸ πανηγύρι. Καὶ δίκαια χαρακτηρίζεται λαμπρά, ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ ἐπώνυμο τοῦ ἁγίου, τοῦ ὁποίου τελοῦμε τὴν μνήμη, μιὰ καὶ εἶναι καὶ θεωρεῖται «λύχνος φωτός». Χωρὶς ἀμφιβολία δὲν πρόκειται γιὰ λύχνο, ποὺ περιαυγάζει τοὺς σωματικούς μας ὀφθαλμοὺς μὲ γήϊνη ἀκτινοβολία. Γιατὶ αὐτοῦ τοῦ εἴδους ἡ λάμψη θὰ ἦταν παροδική, μὲ συνεχεῖς διακοπὲς ἀπὸ κάθε ἐμπόδιο, ποὺ θὰ παρεμβαλλόταν σὰν σκιά. Ἀντίθετα, πρόκειται γιὰ φῶς, ποὺ καταυγάζει μὲ τὴν ἀκτινοβολία τῆς θείας Χάριτος τὶς καρδιὲς ὅλων ἐκείνων, ποὺ ἀνέκαθεν ἔχουν συναχθεῖ στὴν ἑορτή, γιὰ φῶς, ποὺ ἀνυψώνει τὸν νοῦ στὴ θεωρία τῆς ἀθλήσεως τοῦ δικαίου. Κι ἔτσι, καθὼς μὲ τὰ μάτια τῆς ψυχῆς μας θὰ ἀτενίζουμε τὸ μακάριο τοῦτο πάθος, θὰ δημιουργοῦμε παράλληλα καὶ τὴν προϋπόθεση τῆς προσωπικῆς μας εὐφροσύνης. Γιατὶ τὸ αἷμα ὁποιουδήποτε ἄλλου, ποὺ ἀπὸ ξίφος ἔρρευσε κάτω στὴ γῆ, οὔτε θὰ μποροῦσε νὰ τέρψει τὴν ἀνθρώπινη ὅραση οὔτε ἡ διήγηση τοῦ γεγονότος νὰ καλύψει μὲ σεβασμὸ τὴν μνήμη τοῦ νεκροῦ. Γιατί, πῶς θὰ μποροῦσε νὰ ἑλκύσει τὸν ἄνθρωπο, ποὺ ἀπὸ τὴν φύση του ἀγαπᾶ τὴ ζωή, μιὰ αἱματοχυσία ποῦ ὁδηγεῖ στὸ θάνατο; Μᾶλλον τὸ ἀντίθετο θὰ τὸν ὁδηγοῦσε μὲ τὴν ἀπέχθεια ζωγραφισμένη στὸ πρόσωπό του σὲ συναισθήματα συμπαθείας καὶ ἐλέους γιὰ τὸ πάθημα, ἐκτὸς βέβαια ἐὰν κανεὶς βρίσκεται σὲ κατάσταση ἀλλοφροσύνης ἢ ἀποκτηνώσεως, μὴ μπορώντας νὰ ἀντιδράσει λογικὰ σὲ αὐτὰ ποὺ βλέπει, ὅπως κάνουν τὰ ἄγρια θηρία. 

Άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος (Φώτης Κόντογλου)

Σήμερα που γράφω, 29 Aυγούστου, είναι η μνήμη του αγίου Iωάννου του Προδρόμου. Xθες το βράδυ ψάλαμε τον Eσπερινό κατανυκτικά σ’ ένα παρεκκλήσι, κ’ ήτανε μοναχά λίγες γυναίκες και δυο-τρεις άνδρες. Σήμερα το πρωί ψάλαμε τη λειτουργία του πάλι με λίγους προσκυνητές. Tα μαγαζιά ήτανε ανοιχτά, όλοι δουλεύανε σαν να μην ήτανε η γιορτή του πιο μεγάλου αγίου της θρησκείας μας. Aληθινά λέγει το τροπάρι του “Mνήμη δικαίου μετ’ εγκωμίων, σοι δε αρκέσει η μαρτυρία του Kυρίου, Πρόδρομε”. Mε εγκώμια και με ευλάβεια γιορτάζανε άλλη φορά οι ορθόδοξοι χριστιανοί τον Πρόδρομο, αλλά τώρα του φτάνει η μαρτυρία του Kυρίου. Aυτή η μαρτυρία θ’ απομείνει στον αιώνα, είτε τον γιορτάζουνε είτε δεν τον γιορτάζουνε οι άνθρωποι, είτε τον θυμούνται είτε τον ξεχάσουνε. K’ η μαρτυρία είναι τούτη: πως ο άγιος Iωάννης ο Πρόδρομος είναι “ο εν γεννητοίς γυναικών μείζων” δηλ. “ο πιο μεγάλος απ’ όσους γεννηθήκανε από γυναίκα” κατά τα λόγια του ίδιου του Xριστού. Γι’ αυτό κ’ η Eκκλησία μας ώρισε να μπαίνει το εικόνισμά του πλάγι στην εικόνα του Xριστού στο εικονοστάσιο της κάθε ορθόδοξης εκκλησιάς.

O ιερός Λουκάς αρχίζει το Eυαγγέλιό του με την ιστορία του Προδρόμου και λέγει “Eγένετο εν ταις ημέραις Hρώδου του βασιλέως της Iουδαίας ιερεύς τις ονόματι Zαχαρίας εξ εφημερίας Aβιά”: “Στις μέρες του Hρώδη του βασιλιά της Iουδαίας ήτανε ένας ιερέας Zαχαρίας από την εφημερία του Aβιά, κ’ η γυναίκα του ήτανε από τις θυγατέρες του Aαρών και τη λέγανε Eλισσάβετ· κ’ ήτανε δίκαιοι κ’ οι δυο ενώπιον του Θεού, γιατί πορευόντανε με όλες τις εντολές και με τα δικαιώματα του Kυρίου, αψεγάδιαστοι. Kαι δεν είχανε παιδί, γιατί η Eλισσάβετ ήτανε στείρα, κ’ ήτανε κ’ οι δυο περασμένοι στην ηλικία.

Ιερουσαλήμ: Ευρήματα που «δείχνουν» τον τόπο ταφής του Ιησού Χριστού

Νέα αρχαιολογικά ευρήματα κάτω από τον Ναό της Αναστάσεως στην Ιερουσαλήμ παρουσιάζουν εντυπωσιακές ομοιότητες με τις περιγραφές της Καινής Διαθήκης για τον τόπο όπου, σύμφωνα με τη χριστιανική παράδοση, ενταφιάστηκε ο Ιησούς Χριστός.

Ιταλοί αρχαιολόγοι εντόπισαν ίχνη ενός αρχαίου ταφικού τοπίου, με λαξευμένους στον βράχο τάφους, καλλιεργήσιμες εκτάσεις και έναν κήπο, χωρίς ωστόσο τα στοιχεία να αποδεικνύουν ότι πρόκειται πράγματι για τον τάφο του Ιησού.

Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα της έρευνας δημοσιεύθηκαν στο αρχαιολογικό περιοδικό της Ιερουσαλήμ «Liber Annuus».

«Έχουμε βρει στοιχεία ενός ταφικού τοπίου», δήλωσε η επικεφαλής της ανασκαφής, Φραντσέσκα Ρομάνα Στασόλα, από το Πανεπιστήμιο «La Sapienza» της Ρώμης, μιλώντας στην Daily Mail.

Έβαλε το χέρι του ο Άγιος Σπυρίδωνας

Αναλυση του Θεοδωρου Καλμουκου

Αν υπάρχει ένα βαθύτερο και ουσιωδέστερο μήνυμα που εκπέμπει η πρόσφατη μετάβαση του μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου στη Ρωσία κομίζοντας την δεξιά χείρα του Αγίου Σπυρίδωνος, του οποίου το ιερό σκήνωμα είναι αποθησαυρισμένο στην Κέρκυρα, είναι η πιθανότητα, ισχνή έστω, καταλλαγής και επαναπόκτησης της ενότητας της Ορθόδοξης υπό τον ουρανό Εκκλησίας.

Η πικρή και απαράδεκτη πραγματικότητα είναι πως η ενότητα της Εκκλησίας δεν έχει απλώς διασαλευθεί, αλλά έχει καταντήσει ένα θλιβερό σκορποχώρι σήμερα που οι καιροί μας βοούν. Αφορμή, ως γνωστό, τούτη τη φορά στάθηκε η χορήγηση Αυτοκεφαλίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο σε μία εκκλησιαστική φράξια της Ουκρανίας με όλα τα γνωστά της συγκεκριμένης φράξιας, τα οποία δεν είναι του παρόντος για να μη θεωρηθεί τούτη η γραφή ως «αιτιάσεις και απηχήσεις του παρελθόντος».

Πατερικές διδαχές περί της ειρήνης του Θεού

“Ἄς εἰρηνεύουμε πρός τόν Θεό, ἐκτελώντας τά ἀρεστά σ’ αὐτόν, σωφρονώντας, λέγοντας τήν ἀλήθεια, πράττοντας τά δίκαια”

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς ἑρμηνεύοντας τό Εὐαγγέλιο τῆς Κυριακῆς τοῦ Θωμᾶ, λέγει: «Ὅταν οἱ ἄνθρωποι χάνουν τήν ἐσωτερική εἰρήνη τους κι οἱ ἐπίγειες μέριμνες τούς γονατίζουν, λένε εἰρήνη ὑμῖν, ἀλλά προσφέρουν κάτι, πού οἱ ἴδιοι δέν ἔχουν. Ὁ χαιρετισμός αὐτός οὔτε τήν δική τους εἰρήνη μπορεῖ νά αὐξήσει οὔτε τήν εἰρήνη ἐκείνων στούς ὁποίους ἀπευθύνονται. Ὁ χαιρετισμός τοῦ Χριστοῦ ὅμως εἶναι διαφορετικός.

Κυπριακή Δημοκρατία και Millet Sistemi

ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, ΕΝΑ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΚΡΑΤΟΣ ΣΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΦΑΡΜΟΣΤΗΚΕ ΤΟ ΟΘΩΜΑΝΙΚΟ ΣΥΣΤΗΜΑ ΤΩΝ ΕΘΝΙΚΟΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΚΟΙΝΟΤΗΤΩΝ –MİLLET SİSTEMİ

Γεώργιος Γκοβέσης, ιστορικός-συγγραφέας*

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την γέννηση και εξέλιξη του Κυπριακού Ζητήματος και για την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960 μετά τις Συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου του 1959, ωστόσο εμείς θα θέλαμε να σταθούμε στην εφαρμογή του οσμανικού συστήματος των εθνικοθρησκευτικών κοινοτήτων-millet sistemi στο κράτος αυτό.

Η «Αριστερά» ως καραγωγέας, η «Δεξιά» ως υμνωδός και το ανίατο εμφύλιο μίσος

Σάββας Ιακωβίδης

Το ιδεολογικό και εμφυλιοπολεμικό μίσος, με το οποίο το ΑΚΕΛ έχει εμποτίσει μέλη και υποστηρικτές του και αντιμάχεται εκείνο της «Δεξιάς», είναι σοβαρή τροχοπέδη στην εκτίναξή του προς τη δεύτερη 100ετία του. Στον 21ον αιώνα της τεχνολογίας, της κατάρρευσης ιδεολογιών και συνόρων, της αμφισβήτησης των πάντων και του καλπασμού της τεχνητής νοημοσύνης, είναι δυνατόν ένα αριστερό κόμμα να μένει ακόμα κολλημένο στο 1917;

Είναι δυνατόν μια ανάρτηση στο φατσοβιβλίο να προκαλέσει τέτοιαν αυθάδη εκδήλωση εμφύλιου μίσους; Ναι, δυστυχώς. Η αφορμή ήταν ένα τρέχον γεγονός: Δύο ελληνικά F-16 υπερέπτησαν πρόσφατα κοινοτήτων της Λάρνακας σε χαμηλό ύψος. Ο εκκωφαντικός θόρυβος φαίνεται να αναστάτωσε κατοίκους, με αποτέλεσμα ο Υπουργός Άμυνας να προβεί σε διευκρινίσεις.

Τι γυρεύουν 1.500 βυζαντινολόγοι στη Βιέννη;

Ψηφιδωτό από τη Ροτόντα Θεσσαλονίκης screenshot Εφορεία
Αρχαιοτήτων Πόλης Θεσσαλονίκης via YouTube

Τι γυρεύουν 1.500 βυζαντινολόγοι στη Βιέννη; Μελετούν «Το Βυζάντιο πέρα από το Βυζάντιο»: Χίλια χρόνια ιστορίας και μια αυτοκρατορία που η κληρονομιά της έχει πυροδοτήσει ιστορικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις

Χίλια χρόνια ιστορίας και μια αυτοκρατορία, η κληρονομιά της οποίας έχει πυροδοτήσει ιστορικές και πολιτικές αντιπαραθέσεις και έχει εμπνεύσει μέχρι και… σαπουνόπερες. 

Πόσοι άραγε έχουν συνδέσει την ιδιότητα του «βυζαντινολόγου» με τον ηθοποιό Χάρη Ρώμα; Τουλάχιστον, όμως, κάτι μπορεί να έμαθαν. Ο βυζαντινολόγος και καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων, Χρήστος Σταυράκος, θυμάται ότι την εποχή που παιζόταν η σειρά, ήταν επίκουρος καθηγητής και του έθεταν ερωτήσεις για το αποχετευτικό δίκτυο στο Βυζάντιο. Και, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει, «είναι πολύ σημαντικό και πρέπει να το γνωρίζει κανείς».

Απολογισμός του συνεχιζόμενου ιερού προσκυνήματος της Δεξιάς Χειρός του Αγίου Σπυρίδωνος στη Ρωσία

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου

 Καθώς επιστρέψαμε στην Ελλάδα, έχοντας μεταφέρει στη Ρωσία το σεπτό λείψανο της δεξιάς χειρός του Αγίου και θαυματουργού Σπυρίδωνος προς προσκύνηση υπό του ευλαβούς ρωσικού λαού, θεωρούμε απαραίτητο να καταγράψουμε, εν είδει πρώτου απολογισμού, κάποιες σκέψεις και εντυπώσεις μας, αλλά και να δώσουμε κάποιες αναγκαίες, κατά την κρίση μας, διευκρινίσεις στα όσα πληροφορηθήκαμε ότι διημείφθησαν τις προηγούμενες ημέρες και δημοσιεύθηκαν, άλλοτε από καλή προαίρεση, άλλοτε από άγνοια, άλλοτε από κακοπιστία και εμπαθή διάθεση, την οποία ως Επίσκοπος της Ορθοδόξου Εκκλησίας και συγχωρούμε και προσπερνούμε.

 1. Η πρόσκληση που λάβαμε από την Εκκλησία της Ρωσίας την 10η Ιανουαρίου 2026 ήτο αρχικά για προσκυνηματική μεταφορά του ιερού λειψάνου για την Μητρόπολη Αστάνας και Καζακστάν από 14ης έως 30ής Σεπτεμβρίου 2026. Για τον λόγο αυτό αποστείλαμε σχετικό έγγραφο προς την προϊσταμένη μας αρχή, την Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, στις 24 Μαρτίου 2026. Η μεταφορά εγκρίθηκε δι’ εγγράφου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος την 5η Μαΐου 2026.