Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού: Για την αυταπάρνηση που οδηγεί στη Σωτηρία (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

[Υπομνηματισμός στα εδάφια Ματθ. 16 ,24-27]

«Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι (: Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του: “Εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει ως μαθητής μου, ας διακόψει κάθε σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του κι ας πάρει τη σταθερή απόφαση να υποστεί ακόμη και θάνατο σταυρικό και βίαιο. Κι ας με ακολουθήσει μιμούμενος σε όλα το παράδειγμά μου· και να μη διστάσει να προβεί στις αποφάσεις και τις θυσίες αυτές)»[Ματθ.16,24].

«Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του», λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής· πότε δηλαδή; Όταν ο Πέτρος λίγο πριν είχε πει: « Ἵλεώς σοι, Κύριε· οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο(:ο Θεός να σε φυλάξει, Κύριε, από όσα φοβερά μας είπες ότι θα σου συμβούν· Δεν πρέπει να σου συμβούν αυτά)»[Ματθ.16,22]· και άκουσε ως απάντηση από τον Κύριο: « Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰτῶν ἀνθρώπων (:Πήγαινε πίσω μου και φύγε από μπροστά μου, σατανά˙ μου είσαι εμπόδιο στο δρόμο του καθήκοντός μου και πειρασμός· διότι δεν φρονείς εκείνα που αρέσουν στον Θεό, αλλά εκείνα που αρέσουν στους ανθρώπους)»[ Ματθ. 16,23]· διότι δεν αρκέστηκε στην επιτίμηση μόνο, αλλά θέλοντας να δείξει και με το παραπάνω και το ότι τα λόγια του Πέτρου ήταν άτοπα και ανάρμοστα και να αποκαλύψει και το κέρδος που θα πήγαζε από το Πάθος, λέγει: «Εσύ μου λέγεις: “ο Θεός να σε φυλάξει και να σε ευσπλαχνιστεί, ώστε να μη σου συμβεί αυτό”· εγώ όμως σου λέγω ότι δεν είναι μόνο επιβλαβές για σένα και ολέθριο το να με εμποδίσεις και να δυσφορείς για το Πάθος μου, αλλά ότι ούτε θα μπορέσεις να σωθείς εάν και εσύ ο ίδιος δεν είσαι προετοιμασμένος με κάθε τρόπο να πεθάνεις». Για να μη νομίσουν δηλαδή ότι είναι ανάξιο Αυτού το να πάθει, διδάσκει σε αυτούς το κέρδος του πράγματος, όχι μόνο με όσα είχαν προηγηθεί, αλλά και με όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν.

Ἡ Ἱστορικὴ Παρακαταθήκη καὶ ἡ Ἀποστολὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου

   Ὅταν τὸ 1837 θεμελιωνόταν τὸ «Ὀθώνειον Πανεπιστήμιον», ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ δὲν συγκροτήθηκε ὡς ἕνα περιθωριακὸ τμῆμα θρησκευτικῶν σπουδῶν, ἀλλὰ ὡς ἡ πρώτη καὶ κορυφαία ἐκ τῶν τεσσάρων ἱδρυτικῶν σχολῶν τοῦ νεοσύστατου ἑλληνικοῦ κράτους. Ἡ ἐπιλογὴ αὐτὴ δὲν ὑπῆρξε συγκυριακὴ οὔτε διακοσμητική. Ὑπῆρξε ἡ θεσμικὴ ἀναγνώριση ὅτι τὸ ἀναγεννημένο ἑλληνικὸ ἔθνος ἀντλοῦσε τὴν ὑπαρξιακή, πολιτισμικὴ καὶ πνευματική του συνοχὴ ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση.

  Κατὰ τὴ διάρκεια τῶν σχεδὸν δύο αἰώνων τῆς πορείας της, ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κατέστη διεθνὲς σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τὴν ὀρθόδοξη σκέψη. Δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἕνας ἀπομονωμένος ἐπαρχιωτισμός· ἀντιθέτως, διαλέχθηκε μὲ τὰ μεγάλα θεολογικὰ ρεύματα τῆς Δύσης, γαλούχησε γενεὲς ποιμένων, ἱεραρχῶν καὶ ἐπιστημόνων ἀπὸ ὁλόκληρο τὸν ὀρθόδοξο κόσμο καὶ ἀναγνωρίστηκε παγκοσμίως ὡς ἡ αὐθεντικὴ ἀκαδημαϊκὴ ἔκφραση τῆς πατερικῆς μαρτυρίας. Ἡ ἀποστολή της ἦταν πάντοτε σαφής: ἡ ἐπιστημονικὴ διακονία τῆς πίστεως καὶ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος μέσα ἀπὸ τὰ αὐστηρὰ μεθοδολογικὰ ἐργαλεῖα τῆς ἐπιστήμης, χωρὶς ποτὲ νὰ ἀποξενώνεται ἀπὸ τὴν ζωοποιό της μήτρα, τὴν Ἐκκλησία.

Εκείνη η ομιλία πού άλλαξε τήν ορθοδοξία!!!

Ο φυσικός κόσμος ως Ευαγγέλιο — ως χαρμόσυνο άγγελμα — της Δημιουργίας

Α. Σεβ. Ιωάννης Ζηζιούλας

The Natural World as the Gospel (Good News) of Creation - H.E. John Zizioulas

Πατέρες και αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, 

Πριν από τρία χρόνια είχα την τιμή να προσκληθώ να συμμετάσχω στην επίσημη παρουσίαση της εγκυκλίου Laudato Si’, σε αυτήν ακριβώς την αίθουσα. Σήμερα έχω το προνόμιο να λάβω μέρος στον εορτασμό της τρίτης επετείου αυτού του σπουδαίου και ιστορικού κειμένου. Είμαι βαθύτατα ευγνώμων στους διοργανωτές της διάσκεψης, οι οποίοι μου επέτρεψαν να συμμετάσχω στην εκδήλωση και μου έδωσαν τη δυνατότητα να προσφέρω και πάλι ένα ταπεινό σχόλιο για αυτή την εγκύκλιο-ορόσημο, η οποία εξακολουθεί με το μήνυμά της να προκαλεί τις Εκκλησίες και ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Προφητική φωνή του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη (…για όσους συγχέουν την Εκκλησία με την Ιεραρχία)

“Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας”

Ούτε εκ του υπουργείου ούτε εκ της Συνόδου αναμένομεν γενναίον τι δια την Εκκλησίαν. Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας. 

Τουναντίον μάλιστα και έβλαψε ταύτην καιρίως παραγνωρίσασα όλως τον αληθή αυτής προορισμόν και θεωρήσασα εαυτήν μέχρι τούδε απλούν εργαστήριον δεσποτάδων και παπάδων, ους στρατολογούσα συνήθως εκ της κοινωνικής υποστάθμης, άνευ ελέγχου παιδείας και ηθικής, εξαποστέλλει αυτούς ουχί ως ποιμένας, αλλ΄ ως λύκους βαρείς, μη φειδομένους του ποιμνίου του Κυρίου. 

Παρά τοιούτου σωματείου επαναλαμβάνομεν και πάλιν, ότι ουδέν απολύτως αγαθόν έχομεν να προσδοκώμεν. 

Ον αγαπά Κύριος παιδεύει

Ον αγαπά Κύριος παιδεύει

Άραγε όλες οι αρρώστιες οφείλονται στις αμαρτίες μας; Ασφαλώς όχι. Αν και συνήθως αυτή είναι η αιτία, όμως δεν είναι η μοναδική. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.

Κάποιες φορές ο Θεός παραχωρεί μια αρρώστια, για να παιδαγωγήσει και να εξαγιάσει τα αγαπημένα παιδιά Του. Κατά τους Αγίους, «υπάρχει αρρώστια που παραχωρείται για να δοκιμασθούμε. Και η δοκιμασία αυτή δίδεται για να αναδειχθούμε άξιοι (να είμαστε παιδιά του Θεού). Διότι, άνθρωπος που δεν δοκιμάζεται από πειρασμό παραμένει άπειρος και ανώριμος… Ενώ αυτός που δοκιμάζεται μέσα στους κινδύνους γίνεται δόκιμος και επιτυχημένος, όπως γίνεται με τον χρυσό που καθαρίζεται και λαμπικάρεται μέσα στη φωτιά. Επειδή, “η δοκιμασία δημιουργεί την ελπίδα στον Θεό, και η ελπίδα δεν διαψεύδει αυτόν που την έχει”» (Όσιος Βαρσανούφιος). Στις περιπτώσεις αυτές, ο άνθρωπος με την υπομονή που δείχνει αποθηκεύει ουράνιο μισθό.

H Φεμινιστική θεολογία και το πρόσωπο του Χριστού

Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργόπουλου στην Romfea.gr

Αναπληρωτή Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ

1. Η γένεση της φεμινιστικής θεολογίας

Η φεμινιστική θεολογία εμφανίστηκε αρχικά στις Ηνωμένες Πολιτείες επηρεασμένη από τα κινήματα για τα πολιτικά δικαιώματα και τη γυναικεία χειραφέτηση, και αργότερα εξαπλώθηκε στη δυτική Ευρώπη.(Ch. Schaumberger - M.Maaßen,(Ηrsg) Handbuch Feministische Theologie, [3η έκδ], 1989. Lucia Scherzberg, Grundkurs feministische Theologie, 1995). 

Οι εκπρόσωποί της τονίζουν ότι η παραδοσιακή χριστιανική θεολογία δεν υπήρξε ποτέ ουδέτερη, καθώς διαμορφώθηκε μέσα σε πατριαρχικές κοινωνίες και επομένως αντανακλά ανδρικές εμπειρίες, αξίες και συμφέροντα.

Κεντρική έννοια της φεμινιστικής θεολογίας είναι η πατριαρχία, η οποία δεν νοείται απλώς ως ανδρική κυριαρχία στην οικογένεια ή στην κοινωνία, αλλά ως ένα ευρύτερο πολιτισμικό και συμβολικό σύστημα που επηρεάζει τους θεσμούς, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τις επιστήμες και τις ανθρώπινες σχέσεις. 

Πρόγραμμα ΣΤ΄Διεθνούς Θεολογικού Συνεδρίου της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

 

Το Συνέδριο θα διεξαχθεί στην Αθήνα, στην Εταιρεία των Φίλων του Λαού, Ευριπίδου 12, την Παρασκευή 18 & το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Στα κάτεργα του Σπάτς, γιατί δίδαξα την ελευθερία

Πόσο κοστίζει η αλήθεια; Ένας Έλληνας δάσκαλος διδάσκει περισσότερα από όσα επιτρέπονται σε καιρό δικτατορίας, στην Αλβανία του Χότζα. Η μοίρα θα τον οδηγήσει από την πιο σκληρή φυλακή της χώρας, στο ιερό της πρώτης εκκλησίας της Αλβανίας.

Μιχάλης Ματθαίου Μάσσιος. Γεννηθείς το 1935, εδώ, στη Δερβιτσάνη. Είμαι το όγδοο μέλος της οικογένειας Ματθαίου Μάσσιου. Το έκτο από τους άρρενες, απ’ τους αρσενικούς, αλλά δυστυχώς, όλοι απουσιάζουν. Όλοι έχουν φύγει, είμαι μόνον εγώ ο τελευταίος στα ογδόντα εφτά και πλέον χρόνια.

Θυμάμαι ακριβώς και τους Ιταλούς και τους Γερμανούς κι εγώ αποκαλώ «Ιταλοελληνικό πόλεμο», όχι «Ελληνοϊταλικό», γιατί η Ιταλία προκάλεσε τον πόλεμο. Μας ήρθε μια εφημερίδα, όταν ήρθε ο ελληνικός στρατός εδώ, κι είχε τον Μπενίτο Μουσολίνι, που έπινε τον καφέ του με το φλυτζάνι στα Γιάννενα. Γιατί έτσι είπε: «Το πρωί στα Γιάννενα, το απόγευμα στην Αθήνα». Αλλά δεν μπόρεσε να πάει.

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ, ΠΙΣΤΙΣ, ΕΛΠΙΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ, ΠΙΣΤΙΣ, ΕΛΠΙΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

        Η οικογένεια αποτελεί πρώτιστη αξία για την χριστιανική μας πίστη, η οποία χαρακτηριζόταν στην αρχαία εποχή ως «κατ οίκον εκκλησία». Μια από αυτές τις άγιες οικογένειες υπήρξε και αυτή της αγίας Σοφίας και των θυγατέρων της, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης. 

      Έζησαν τον 2^ο μ. Χ. αιώνα, όταν βασίλευε στη Ρώμη ο ειδωλολάτρης και έκφυλος αυτοκράτορας Αδριανός (117-138). Κατάγονταν από την Ιταλία. Η Σοφία είχε ευγενή καταγωγή. Χήρεψε πολύ νέα, μένοντας με τις τρεις θυγατέρες της. Ζούσε ενάρετη και αγνή ζωή, μεγαλώνοντας τα τρία βλαστάρια της ως αληθινές Χριστιανές κόρες, διαφέροντας από τις κόρες των ειδωλολατρών, τις οποίες μεγάλωναν μέσα στην ακολασία, που υπαγόρευε η λατρεία των ανήθικων «θεών» τους. Τους έδωσε, όχι τυχαία, τα ονόματα των τριών κορυφαίων χριστιανικών αρετών, που αναφέρει ο απόστολος Παύλος, «νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη» (Α΄ Κορ.13,13).    

      Για κάποιο λόγο αναγκάστηκε να μεταβεί μαζί με τις κόρες της να ζήσει στη Ρώμη, στη μεγάλη πόλη, όπου κυριαρχούσε η πιο χυδαία μορφή της ειδωλολατρίας και άκμαζε η ακολασία, όπου συνέχιζαν να βιώνουν με ακρίβεια τη χριστιανική ζωή, χωρίς να τις αγγίζει η ηθική κατάπτωση των ειδωλολατρών. Προσπαθούσαν δε να δείχνουν με το παράδειγμά τους τη νέα εν Χριστώ ζωή. Οι ειδωλολάτρες όμως ρωμαίοι, οι οποίοι μισούσαν θανάσιμα τους Χριστιανούς τις κατάγγειλαν στις αρχές ότι δεν τιμούν τους «θεούς» της αυτοκρατορίας και δεν συμμετέχουν στην καθιερωμένη θυσία προς τιμήν του «θεού» αυτοκράτορα. Αυτό άλλωστε σήμαινε για τους ρωμαϊκούς νόμους με έσχατη προδοσία και τιμωρούνταν με θάνατο, αν δεν άλλαζαν γνώμη. 

Αγία Ευφημία

Αγία Ευφημία 

Η Αγία Ευφημία, κόρη του πλούσιου συγκλητικού Φιλόφρονα και της ευσεβούς και φιλανθρώπου Θεοδωρησιανής, σε ηλικία μόλις δεκαεννιά ετών με θάρρος και παρρησία ομολόγησε την ακλόνητη πίστη της στο Χριστό ενώπιον των δυνατών και ισχυρών της εποχής, γνωρίζοντας ότι την περιμένει θάνατος βασανιστικός και επώδυνος.

Η Αγία έζησε την εποχή του Διοκλητιανού ( 284-305 μ.Χ). Την εποχή αυτή ο αυτοκράτορας ξεκίνησε διωγμό εναντίον των Χριστιανών. Στην Ανατολή ηγεμόνας ήταν ο Πρίσκος με συνάρχοντα τον φιλόσοφο και ιερέα του ψευτοθεού Άρη, τον Απελλιανό. Όταν έφθασε η ημέρα της εορτής του Άρη έστειλαν κήρυκες σε ολόκληρη την περιοχή και προσκαλούσαν τους πολίτες να πάνε, με απειλή θανάτου για τους απόντες. Οι Χριστιανοί κατέφυγαν σε ερημιές ή κλείστηκαν στα σπίτια τους.

Η αποχή των Χριστιανών έγινε αντιληπτή και ο Απελλιανός έπεισε τον ηγεμόνα να συλλάβει τους απόντες. Μεταξύ των οποίων και την Αγία με την σαρανταεννιαμελή συνοδεία της. Τους συνοδούς έστειλε στη φυλακή, την δε Αγία κάλεσε κοντά του με σκοπό να την αλλαξοπιστήσει!. Δεν τα κατάφερε, φυσικά, και έστειλε τους αδίστακτους υπηρέτες Καίσαρα και Βάριο να ρίξουν την Αγία στην φωτιά. Πράγμα που έπραξαν. Όμως, η φωτιά διασκορπίστηκε και έβλαψε τους ασεβείς. Η Αγία βγήκε αβλαβής με τα ρούχα της να μη έχουν καεί.

Ο άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης σώζει από την πλάνη τον μοναχό Καλλίστρατο

Ο άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης σώζει από την πλάνη τον μοναχό Καλλίστρατο

Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει κανείς, τόσο περισσότερο εκτίθεται σε κινδύνους, και μάλιστα όταν στερείται έμπειρο πνευματικό καθοδηγητή, ικανό να διακρίνει τα «πνεύματα».

Κάτι τέτοιο συνέβη και στον Αγιοσαββίτη μοναχό π. Καλλίστρατο. Επί σαράντα έτη αγωνιζόταν ασκητικά γεμάτος ένθεο ζήλο τόσο στη Μονή του Αγίου Σάββα, όσο και σε άλλα ερημικά μέρη της Παλαιστίνης, όπως λ.χ. σ’ ένα σπήλαιο στο «Κοράκι» κοντά στο όρος Νεβώ, όπου ενταφιάσθηκε ο Μωυσής. Παρ’ όλο που είχε σημειώσει νίκες και τρόπαια κατά του αοράτου εχθρού, προς το τέλος της ζωής του υπέπεσε σε πλάνη. Δεχόταν ως θεϊκή την σατανική ενέργεια που τον επισκεπτόταν σε ώρες προσευχής και του έφερνε κάποιο συγκλονισμό στην ύπαρξή του.

Η πρόνοια και φροντίδα του Θεού για τον κόσμο. Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι

Η πρόνοια και φροντίδα του Θεού για τον κόσμο

Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι 

Ο Θεός κυβερνάει τον κόσμο που δημιούργησε, και φροντίζει για όλα τα όντα που έπλασε, κατευθύνοντάς τα στην επίτευξη του σκοπού της υπάρξεώς τους. Τα άλογα όντα τα κυβερνάει ο Θεός με τους φυσικούς νόμους που όρισε ως δημιουργός, ενώ τα λογικά όντα, τους ανθρώπους, σε συνεργασία πάντα με την ελεύθερη βούλησή τους, την οποία ποτέ δεν παραβιάζει. Την πρόνοια του Θεού για τον κόσμο Του φανερώνουν τα λόγια του Χριστού: «Ο Πατέρας μου αδιάκοπα μέχρι τώρα εργάζεται· έτσι κι εγώ εργάζομαι (Ιω. 5:17). Ο απόστολος Παύλος παραδέχεται ότι «Αυτός συγκρατεί τα πάντα, για να μπορούν να υπάρχουν (Κολ. 1:17). «Αυτός δίνει σε όλα ζωή και πνοή και τα πάντα» (Πραξ. 17:25).

Άγιον Όρος για Σινά: «Αδελφική συμπαράσταση, όχι πολιτική σκοπιμότητα»

Γραφείο ρεπορτάζ: Romfea.gr

Σε επίσημη διευκρινιστική ανακοίνωση προέβη η Ιερά Κοινότης του Αγίου Όρους, προκειμένου να βάλει τέλος στα δημοσιεύματα, τα σχόλια και τις ποικίλες ερμηνείες που προκλήθηκαν από την πρόσφατη επιστολή συμπαράστασης προς την Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης του Θεοβαδίστου Όρους Σινά που έφερε αποκλειστικά στη δημοσιότητα η Romfea.gr .

Σύμφωνα με την ανακοίνωση φαίνεται αφορμή να στάθηκαν οι διαστάσεις που πήρε στον δημόσιο διάλογο το περιεχόμενο του «Γράμματος» προς τη Σιναϊτική Αδελφότητα.

Οι Αγιορείτες στην επιστολή τονίζουν ότι το μοναδικό κίνητρο για την αποστολή της επιστολής ήταν η «εν Χριστώ αδελφική συμπαράσταση» προς τους Πατέρες της Ιεράς Μονής Σινά.

Πέτρος Βασιλειάδης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης: Η εσχατολογική κατανόηση της Εκκλησίας στη σκέψη του Μητροπολίτη Περγάμου

5-7 «Ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας» - Πέτρος Βασιλειάδης

Ο Μητροπολίτης Περγάμου Ιωάννης Ζηζιούλας-Πρόσωπο, Ευχαριστία και Βασιλεία του Θεού σε ορθόδοξη και οικουμενική προοπτική_Μπρανιτσέβου κ. Ιγνάτιος Μίντιτς 

Ε΄ Συνεδρία 

16.00-16.20: Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Μπρανιτσέβου κ. Ιγνάτιος Μίντιτς (Εκκλησία της Σερβίας), Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Βελιγραδίου: Ευχαριστία και Βασιλεία: Ο εικονιστικός ρεαλισμός της λατρείας στον Μάξιμο Ομολογητή και τον Μητροπολίτη Περγάμου Ιωάννη Ζηζιούλα 

16.20-16.40: Πέτρος Βασιλειάδης, Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης: Η εσχατολογική κατανόηση της Εκκλησίας στη σκέψη του Μητροπολίτη Περγάμου 

Ευχαριστούμε πολύ τον Άγιο Μπρανιτσέβου. Και τώρα εισερχόμαστε στη δεύτερη εισήγηση, του καθηγητή κ. Πέτρου Βασιλειάδη, με θέμα «Η εσχατολογική κατανόηση της Εκκλησίας στη σκέψη του Μητροπολίτη Περγάμου». 

Για τους ύμνους και τις ψαλμωδίες. Από τη Φιλοκαλία

Για τους ύμνους και τις ψαλμωδίες

Από τη Φιλοκαλία 

Κάθε πράγμα έχει ανάγκη από διάκριση για να γίνει ορθά. Χωρίς διάκριση δεν γνωρίζουμε την φύση των πραγμάτων και ίσως οι περισσότεροι σκανδαλιζόμαστε, όταν δούμε ότι αντιφάσκουν μεταξύ τους εκείνα πού λένε και εκείνα που κάνουν οι Πατέρες. Όπως για παράδειγμα· η Εκκλησία παρέλαβε να ψάλλει τροπάρια με μέλος και ύμνους πολλούς, ενώ ο άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, εγκωμιάζοντας αυτούς που πενθούν κατά Θεόν, λέει ότι αυτοί δε θα ψάλλουν ύμνους.

Και ο άγιος Ισαάκ για εκείνους που προσεύχονται καθαρά λέει ότι πολλές φορές βρίσκεται κανείς να έχει συγκεντρώσει το νου του στην προσευχή και αμέσως πέφτει αβίαστα στη γη και γονατίζει, όπως κάποτε ο προφήτης Δανιήλ (Δαν. 6:10)· έχει υψωμένα τα χέρια και τα μάτια του ατενίζουν το σταυρό του Χριστού, ενώ οι λογισμοί του μεταβάλλονται και παραλύουν τα μέλη του από τα καινούργια νοήματα που έρχονται αυτόματα στο νου του.

Ελλάς, Κύπρος, Αίγυπτος: Απάντηση στον Ερντογάν

Κωνσταντίνος Χολέβας

Μία από τις πιο ουσιαστικές απαντήσεις της Αιγύπτου στον τουρκικό επεκτατισμό είναι η αναγγελθείσα συμμετοχή αιγυπτιακού στρατιωτικού τμήματος στην παρέλαση της 1ης Οκτωβρίου για την Ημέρα Ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας

Στις 8 Σεπτεμβρίου ο Αιγύπτιος πρόεδρος Σίσι συναντήθηκε στο Ελ Αλαμέιν με τον πρωθυπουργό της Ελλάδος, Κυριάκο Μητσοτάκη, και τον Πρόεδρο της Κύπρου, Νίκο Χριστοδουλίδη. Η συνάντηση έγινε στο πλαίσιο των τακτικών συνεδριάσεων της τριμερούς συνεργασίας των χωρών αυτών.

Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου, Μάθετε τα παιδιά να ζητούν τη βοήθεια του Θεού

Αγίου Γέροντος Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

“Οι γονείς ευθύνονται πρώτοι για την αποτυχία των παιδιών στη ζωή και οι δάσκαλοι και καθηγητές μετά”

Το φάρμακο και το μεγάλο μυστικό για την πρόοδο των παιδιών είναι η ταπείνωση. Η εμπιστοσύνη στον Θεό δίνει απόλυτη ασφάλεια. Ο Θεός είναι το παν. Δεν μπορεί κανείς να πει ότι εγώ είμαι το παν. Αυτό ενισχύει τον εγωισμό. Ο Θεός θέλει να οδηγούμε τα παιδιά στην ταπείνωση. Τίποτε δεν θα κάνουμε κι εμείς και τα παιδιά χωρίς την ταπείνωση. Θέλει προσοχή, όταν ενθαρρύνετε τα παιδιά. 

Στο παιδί δεν πρέπει να λέτε: «Εσύ θα τα καταφέρεις, εσύ είσαι σπουδαίος, είσαι νέος, είσαι ανδρείος, είσαι τέλειος!…». Δεν το ωφελείτε έτσι το παιδί. Μπορείτε, όμως, να του πείτε να κάνει προσευχή. Να του πείτε: «Παιδί μου, τα χαρίσματα που έχεις ο Θεός σου τα έδωσε. Προσευχήσου να σου δώσει ο Θεός δυνάμεις, για να τα καλλιεργήσεις και να πετύχεις. Να σου δώσει ο Θεός την χάρι Του». Ούτο δω είναι το τέλειο. Σ’ όλα τα θέματα να μάθουν τα παιδιά να ζητούν τη βοήθεια του Θεού.

Ἐξουσιαστὴς ἤ πατέρας; (Β Κορ. α 21-β΄4) Λαμπρόπουλος Βαρνάβας Ἀρχιμανδρίτης

Ὁ ἅγιος Σιλουανὸς ὁ Ἀθωνίτης γεύθηκε τὴν εὐλογία νὰ ἔχει ἕναν ἅγιο πατέρα. Ὅταν κάποια φορὰ στὰ νιάτα του ὁ Συμεὼν —ἔτσι τὸν ἔλεγαν πρὶν γίνει μοναχὸς- ξενύχτησε ἀσωτεύοντας, τὴν ἄλλη μέρα ὁ πατέρας του τοῦ εἶπε σὲ ἤπιο τόνο: «Ποῦ ἤσουνα χθές, παιδί μου; Μὲ πονοῦσε ἡ καρδιά μου». Οἱ μειλίχιοι αὐτοὶ λόγοι τοῦ πατέρα ἐντυπώθηκαν βαθιὰ στὴν ψυχὴ τοῦ Συμεὼν καί, ὅταν ἀργότερα τοὺς θυμόταν, ἔλεγε: «Νά, ἐγὼ τέτοιον γέροντα ἤθελα νὰ ἔχω. Ὁ πατέρας μου ποτὲ δὲν θύμωνε καὶ ἦταν πάντοτε μετρημένος. Ποτὲ δὲν μᾶς ἐπέπληττε σὲ ἀκατάλληλη στιγμή, γιὰ νὰ μὴ μᾶς συγχύσει». Ἐφάρμοζε, δηλαδή, τὰ λόγια τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Οἱ πατέρες, μὴ παροργίζετε τὰ τέκνα ὑμῶν, ἀλλὰ ἐκτρέφετε αὐτὰ ἐν παιδείᾳ καὶ νουθεσίᾳ Κυρίου» (Ἐφεσ. 6,4).

Μεταξὺ αὐστηρότητας καὶ μακροθυμίας

Σαφῶς αὐτὴ ἡ παιδαγωγική του Ἀποστόλου πήγαζε ἀπὸ τὴν ἄσκηση τῆς πνευματικῆς του πατρότητας, καὶ αὐτὸ φαίνεται καθαρὰ στὸ σημερινὸ ἀποστολικὸ ἀνάγνωσμα. Τὸ πρόβλημα τοῦ σκανδάλου, ποὺ εἶχε ἀνακύψει μὲ τὸν αἱμομίκτη στὴν Κόρινθο, εἶχε πολὺ πικράνει τὸν Παῦλο. Στὴν Α\’ πρὸς Κορινθίους ἐπιστολὴ ἀναφέρεται διεξοδικὰ στὸ ζήτημα, συνιστᾶ δὲ καὶ τὸ τί πρέπει νὰ γίνει. Δὲν θὰ ἤθελε, λοιπόν, νὰ ξανάρθει στὴν Κόρινθο, ὄχι μόνο ἂν δὲν εἶχε τακτοποιηθεῖ τὸ πρόβλημα, ἀλλὰ καὶ ἂν δὲν εἶχαν χαμηλώσει οἱ τόνοι τοῦ ἐγωισμοῦ ἐκείνων ποὺ προκαλοῦσαν ἔριδες καὶ θρησκευτικὰ ψευτοδιλήμματα.

Ὅταν ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ γίνεται θέαμα

Τοῦ κ. Θεοφάνους Γρηγορίου, θεολόγου

Ἡ τέχνη, ἡ ὁποία καλεῖται νὰ ἀφανίση  τὸν ψάλτην καὶ ὄχι νὰ τὸν ἀναδείξη

  Τὰ τελευταῖα χρόνια παρατηρεῖται στὴ σύγχρονη χριστιανικὴ πραγματικότητα ἕνα νέο φαινόμενο ὡς πρὸς τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο παρουσιάζεται ἡ βυζαντινὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσική. Ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ ἐξέρχεται ὁλοένα καὶ περισσότερο ἀπὸ τὸν φυσικό της χῶρο, τὸν ναό, καὶ παρουσιάζεται σὲ συναυλιακὲς αἴθουσες καὶ σὲ μεγάλες δημόσιες ἐκδηλώσεις ὡς ἕνα καλλιτεχνικὸ θέαμα.

  Τὸ ζήτημα δὲν εἶναι, ἀσφαλῶς, τὸ ἐὰν ἡ βυζαντινὴ μουσικὴ μπορεῖ νὰ παρουσιαστεῖ ἐκτὸς ναοῦ. Μπορεῖ καὶ ἔχει κάθε δικαίωμα νὰ παρουσιάζεται καὶ νὰ μελετᾶται ὡς σημαντικὸ μέρος τῆς ἑλληνικῆς καὶ ὀρθόδοξης μουσικῆς παραδόσεως. Τὸ πραγματικὸ ἐρώτημα εἶναι μὲ ποιὸν τρόπο παρουσιάζεται καὶ, κυρίως, τί εἰκόνα δημιουργεῖται στὸν σύγχρονο ἄνθρωπο γιὰ τὸ τί εἶναι ἡ βυζαντινὴ ἐκκλησιαστικὴ μουσική.

ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 14^η Σεπτεμβρίου 2026 

 

ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΗ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ ΕΙΔΩΛΟΛΑΤΡΙΑ;

(Απολογητική μελέτη - βιβλική, πατερική και ιστορική απάντηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας)

 

    Στις 14 Σεπτεμβρίου η Αγία μας Εκκλησία εορτάζει με κάθε λαμπρότητα την Παγκόσμια Ύψωση του Τιμίου και Ζωοποιού Σταυρού. Κατά την σημαντική αυτή εορτή οι ορθόδοξοι πιστοί τιμούμε και προσκυνούμε τον Τίμιο Σταυρό του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού, για να αντλήσουμε δύναμη και αγιασμό από αυτόν. 

    Αλλά αυτή η λατρευτική μας πρακτική αποτελεί αφορμή και ευκαιρία για τους λογίς χριστιανομάχους και αιρετικούς να μας καταλογίσουν την μομφή ότι δήθεν η απόδοση τιμής, σεβασμού και προσκύνησης του Τιμίου Σταυρού είναι ειδωλολατρία, ότι δήθεν προσκυνάμε ένα είδωλο. Ιδιαίτερα οι αιρετικοί Προτεστάντες, μαζί με τους Μάρτυρες του Ιεχωβά κατηγορούν την Ορθοδοξία μας ότι έχει εγκαταλείψει τον γνήσιο Χριστιανισμό και έχει υιοθετήσει πολλές πρακτικές της ειδωλολατρίας.