ΤΣΙΚΝΟΠΕΜΠΤΗ

Τίνι δὲ ὁμοιώσω τὴν γενεὰν ταύτην; ὁμοία ἐστὶ παιδίοις καθημένοις ἐν ἀγοραῖς, ἃ προσφωνοῦντα τοῖς ἑταίροις αὐτῶν λέγουσιν·

ηὐλήσαμεν ὑμῖν, καὶ οὐκ ὠρχήσασθε, ἐθρηνήσαμεν ὑμῖν, καὶ οὐκ ἐκόψασθε.

Ἦλθε γὰρ Ἰωάννης μήτε ἐσθίων μήτε πίνων, καὶ λέγουσι· δαιμόνιον ἔχει.

Ἦλθεν ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἐσθίων καὶ πίνων, καὶ λέγουσιν· ἰδοὺ ἄνθρωπος φάγος καὶ οἰνοπότης, τελωνῶν φίλος καὶ ἁμαρτωλῶν. Καὶ ἐδικαιώθη ἡ σοφία ἀπὸ τῶν τέκνων αὐτῆς!' ( μτθ 11, 16-19)

Η Τσικνοπέμπτη είναι μια μέρα κρεωφαγίας ανάμεσα σε δύο νηστήσιμες και κυρίως έχει νόημα για όσους θα νηστέψουν την σαρακοστή.Η θέση της μέσα σε αυτή την εβδομάδα είναι ιδιαίτερη.Διανύουμε την εβομάδα κατα την οποία τρώμε για τελευταία φορά κρέας πριν την μεγάλη νηστεία.Γιατί η επομένη είναι Τυρινή εβδομαδα.Η Πεμπτη λοιπόν αυτή βρίσκεται ανάμεσα στις δύο νηστείες της Τετάρτης και της Παρασκευής,γι αυτό παίρνει αυτό το ιδιαίτερο πανηγυρικό χρώμα.Είναι όμορφη η ευωχία λίγο πριν τον μεγάλο αγώνα.

Σε αναπαυει,φιλανθρωπεύει για την αδυναμία μας ετούτη η μέρα. Και φυσικά το μέτρο και το πνεύμα ευχαριστίας ομορφαίνει αυτές τις στιγμές μας. 

«Φύλακες Γρηγορείτε — Η ώρα της ευθύνης για το Άρθρο 3»

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

1.  Η στιγμή της εγρήγορσης πλησιάζει 

«Κάλλιον το προλαμβάνειν του θεραπεύειν». Το ιπποκρατικό αυτό αξίωμα, βαθιά ριζωμένο στην ελληνική σκέψη, αποκτά σήμερα ιδιαίτερη βαρύτητα. Δεν  είναι απλή φιλολογική ρήση — είναι κραυγή ευθύνης σε στιγμές ιστορικής δοκιμασίας.

Βρισκόμαστε σε μια καμπή όπου οι θεσμοί, οι παραδόσεις και η ιστορική μας ταυτότητα τίθενται — άμεσα ή έμμεσα — υπό επανεξέταση.

Η δημόσια αναφορά του Πρωθυπουργού για την επικείμενη αναθεώρηση του Συντάγματος, με εισηγητή τον Ευριπίδη Στυλιανίδη, δεν είναι ένα απλό πολιτικό γεγονός. Ανοίγει έναν διάλογο που μπορεί να επηρεάσει τον ίδιο τον πυρήνα της σχέσης Εκκλησίας και Πολιτείας. Και όταν αγγίζεται ο πυρήνας αυτός, η επαγρύπνηση είναι καθήκον.   Αποτελεί καμπανάκι κινδύνου. Και όταν χτυπά το καμπανάκι, η σιωπή δεν είναι αρετή, ισοδυναμεί με συνενοχή, ο εφησυχασμός με αμέλεια, και η αδράνεια με εγκατάλειψη χρέους.

Δεν βρισκόμαστε σε εποχή ακαδημαϊκών συζητήσεων. Βρισκόμαστε σε εποχή αποφάσεων που μπορούν να μεταβάλουν τη φυσιογνωμία του ελληνικού κράτους και τη θέση της Εκκλησίας μέσα σε αυτό.

ΑΦΙΕΡΩΜΑ: Ο Άγιος Παΐσιος και οι νέοι Αγιορείτες Άγιοι της Εκκλησίας μας, Παπά – Τύχων και Χατζηγεώργης

Πνευματική χαρά σκόρπισε στην Αθωνική Πολιτεία αλλά και σε όλο τον Ορθόδοξο κόσμο η αναγγελία της αναγραφής στις Αγιολογικές Δέλτους δύο μεγάλων ασκητικών μορφών του αγιορείτικου μοναχισμού, οι οποίοι, από την “έρημο της ησυχίας”, πλέον βρίσκονται στις τάξεις των Αγίων της Εκκλησίας μας. 

Πρόκειται για τον Παπά – Τύχωνα, τον πνευματικό και τον Γεώργιο Χατζηγεώργη, τον αγιορείτη ασκητή του 19ου αιώνα με καταγωγή από την Καππαδοκία. Δύο ακόμη αγιοκατατάξεις επί των ημερών της Πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου Α’ ο οποίος – στα 35 έτη της Πρωθιεραρχικής του διακονίας στην Πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως – έχει ταυτίσει το όνομά του με αγιοκατατάξεις μεγάλων σύγχρονων Αγίων της εποχής μας. Εκτός από το προσωνύμιο του “πράσινου Πατριάρχη” δικαίως λαμβάνει και το προσωνύμιο του “αγιόφιλου Πατριάρχη”.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΧΡΗΣΤΟΣ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΧΡΗΣΤΟΣ Ο ΚΗΠΟΥΡΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Οι Νεομάρτυρες αποτελούν την ξεχωριστή χορεία των αγίων της Εκκλησίας μας, οι οποίοι ομολόγησαν την πίστη τους στο Χριστό και έδωσαν τη ζωή τους για την σώζουσα ορθόδοξη πίστη, κατά τη διάρκεια των μαύρων χρόνων της τουρκοκρατίας. Ανάμεσά τους ο άγιος Νεομάρτυς Χρήστος ο Κηπουρός.

     Δυστυχώς δεν μας έχουν διασωθεί πολλά στοιχεία για τη ζωή του, ως τα σαράντα του χρόνια. Γεννήθηκε περί το 1707 στη τη Βόρειο Ήπειρο, στα μέρη κοντά στον ποταμό Γενούσο και γι’ αυτό μας είναι γνωστός ως «Αρβανίτης». Στα σαράντα του χρόνια αποφάσισε να μεταναστεύσει από τη φτωχή πατρίδα του, για την αναζήτηση καλλίτερης ζωής. Προορισμός του η Κωνσταντινούπολη, η καρδιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας, όπου υπήρχαν προϋποθέσεις για να ζήσει ανετότερα. Αποφάσισε να εργαστεί ως κηπουρός. Κάθε μέρα κατέβαινε στην αγορά και πωλούσε τα προϊόντα του. Κάποια μέρα του χειμώνα του 1748 πήγε να πουλήσει μήλα. Προθυμοποιήθηκε κάποιος τούρκος μουσουλμάνος να τα αγοράσει, αλλά σε πολλή χαμηλή τιμή. Όταν ο Χρήστος αρνήθηκε, εκείνος τον έβρισε και οι δύο άνδρες λογομάχησαν. Ο χριστιανός κηπουρός έφυγε, χωρίς να του τα πωλήσει. 

ΑΓΙΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ: Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΜΕΛΕΤΙΟΣ ΑΝΤΙΟΧΕΙΑΣ: Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ο 4^ος μ. Χ. αιώνας υπήρξε η πιο κρίσιμη εποχή για τόσο για την Εκκλησία, όσο και για την παγκόσμια ιστορία. Κι’ αυτό διότι οι χρόνοι εκείνοι ήταν η μεταβατική περίοδος από τον παλιό προχριστιανικό κόσμο, στον καινούριο, τον χριστιανικό. Σε αυτή την μετάβαση, η οποία δεν ήταν πάντα ήρεμη, συνέβαλλαν τα μέγιστα οι Πατέρες της Εκκλησίας μας. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Μελέτιος Επίσκοπος Αντιοχείας. 

      Γεννήθηκε στην πόλη Μελιτηνή της Μικράς Αρμενίας το 310. Δεν γνωρίζουμε σχεδόν τίποτε για την παιδική και νεανική του ζωή. Για πρώτη φορά αναφέρεται το έτος 357, ο οποίος εμφανίζεται ως αντίπαλος των αιρετικών Ομοιουσιανών, μιας αρειανικής παρατάξεως, και οπαδός του Επισκόπου Καισαρείας της Παλαιστίνης Ακακίου. Με εισήγηση του Ακακίου, ο Μελέτιος εξελέγη από την Σύνοδο του 358, Επίσκοπος Σεβαστείας. Απ’ ότι φαίνεται, δεν έμελλε να στερεώσει στο θρόνο του, διότι, οι φανατικοί οπαδοί του προηγουμένου Επισκόπου Σεβαστείας Ευσταθίου, του είχαν κηρύξει τον πόλεμο και γι’ αυτό αναγκάστηκε να παραιτηθεί σε λίγο καιρό και να μεταβεί στη Βέροια της Συρίας. 

Ο άγιος Μάξιμος για τον Θεό και τη δημιουργία. Από τη Φιλοκαλία

Ο άγιος Μάξιμος για τον Θεό και τη δημιουργία Από τη Φιλοκαλία

Πρώτα ο νους αισθάνεται θαυμασμό καθώς εννοεί την απόλυτη απειρία του Θεού κι εκείνο το απέραντο και πολυπόθητο πέλαγος της Θεότητας. Έπειτα κυριεύεται από έκπληξη καθώς σκέφτεται πώς ο Θεός δημιούργησε τα πάντα από το μηδέν. Αλλά όπως η μεγαλοσύνη Του δεν έχει όριο (Ψαλμ. 144:3), έτσι και δεν μπορεί κανείς να εξιχνιάσει τη σοφία Του (Ησ. 40:28).

Πώς να μην θαυμάζει ο νους, όταν συλλογίζεται το απέραντο πέλαγος της αγαθότητας του Θεού, που είναι πέρα από κάθε έκπληξη; Ή πώς να μην σαστίσει, όταν σκέφτεται πώς και από πού έγινε η λογική και νοερή ουσία, και τα τέσσερα στοιχεία από τα οποία αποτελούνται τα σώματα, χωρίς να υπάρχει καμιά ύλη πριν από την δημιουργία τους, και ποια είναι η δύναμη εκείνη που μπήκε σε ενέργεια και τα έφερε στην ύπαρξη; Αλλά τούτο οι Έλληνες δεν το παραδέχονται, γιατί αγνοούν την παντοδύναμη Αγαθότητα και τη δραστική σοφία και γνώση Της που ξεπερνά κάθε νου.

Ο Σαραντάρης πρόβλεψε την παρακμή της Δύσης. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο Σαραντάρης πρόβλεψε την παρακμή της Δύσης

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

         Στις 25 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται 85 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή και χριστιανού στοχαστή Γιώργου Σαραντάρη. Απεβίωσε οσιακά, εν μέσω συγγενών και φίλων, μετά τις κακουχίες που αγόγγυστα υπέστη στην Πίνδο υπερασπιζόμενος την Πατρίδα κατά τον Ελληνο – Ιταλικό πόλεμο 1940-41. Είναι ο ποιητής για τον οποίο ο καθηγητής Μ.Γ. Μερακλής έγραψε: « Καθώς απαγγέλλω τους στίχους του, νιώθω πως μου είναι αδύνατο να μη ομολογήσω πια εδώ κάποια γνώμη μου, πως στις μέρες μας γεννήθηκε ένας ποιητής, που είχε την ακριβή τύχη, αυτός μόνος, να φτάσει το Σολωμό και, σε μερικές στιγμές, να τον ξεπεράσει. Ο Σαραντάρης είναι ο μόνος που, μετά το Σολωμό, έδωσε, κατά τρόπο καλλιτεχνικά ακέραιο και στερεό, την εξαλλαγή του ανθρώπινου πόνου σε μεταφυσική δίψα». 

Στο Αγιολόγιο της Εκκλησίας ο Παπά Τύχων ο Αγιορείτης

Στην Αγιοκατάταξη του Παπά – Τύχωνα του Αγιορείτη, του πνευματικού του Αγίου Παϊσίου, προέβη σήμερα η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου η οποία συνεδριάζει στο Φανάρι υπό τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο. 

Πρόκειται για ακόμη μία Οσιακή μορφή του Αγίου Όρους η οποία συγκαταλέγεται στη χωρία των Αγίων επί των ημερών της Πατριαρχίας του Οικουμενικού Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίου του Α’.

O Παπα – Τύχων γεννήθηκε στη Ρωσία, στη Νόβια Μιχαλόσκα το 1884. Οι γονείς του, ο Παύλος και η Ελένη, ήταν ευλαβείς άνθρωποι και επόμενο ήταν και ο γιος τους, ο Τιμόθεος κατά κόσμον, να έχει κληρονομική την ευλάβεια και την αγάπη προς τον Θεό και να θέλει να αφιερωθεί στον Θεό από μικρό παιδί. Έβλεπαν οι γονείς τον μεγάλο θείο ζήλο του παιδιού τους, αλλά δίσταζαν να του δώσουν την ευχή τους να πάει σε Μοναστήρι, επειδή το έβλεπαν με ζωηρή φύση. Ήθελαν να ωρίμασει και στην σκέψη και μετά να αποφασίσει μόνος του ο Τιμόθεος. Του έδωσαν όμως ευλογία να επισκέπτεται τις Μονές το διάστημα των τριών ετών, από δέκα επτά μέχρι είκοσι χρονών. Τότε έκανε τα μεγάλα και ατέλειωτα προσκυνήματα στα Μοναστήρια της Ρωσίας και πέρασε περίπου από διακόσιες Μονές. Στα Μοναστήρια που πήγαινε, παρόλο που ήταν κατάκοπος και εξαντλημένος από την οδοιπορία του, απέφευγε με τρόπο την φιλοξενία, για να ασκείται ο ίδιος και να μην επιβαρύνει τους άλλους.

Ναυπάκτου Ἱερόθεος: Τὰ ἑκατὸν πεντήκοντα κεφάλαια τοῦ ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ (περίληψη)

Μητροπολίτου Ναυπάκτου & Ἁγίου Βλασίου Ἱεροθέου

Θὰ ἤθελα νὰ ἐκφράσω τὶς θερμότατες εὐχαριστίες μου στὸν Πρόεδρο καὶ τοὺς Καθηγητὲς τοῦ Τμήματος Κοινωνικῆς Θεολογίας τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, οἱ ὁποῖοι μὲ ἀνηγόρευσαν ὁμοφώνως ἐπίτιμο διδάκτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς. Ἐπίσης εὐχαριστῶ τὸν Πρύτανη καὶ τὴν Σύγκλητο τοῦ Πανεπιστημίου ποὺ ἐνέκριναν τὴν πρόταση, τὴν Κοσμήτορα τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς κ. Ἑλένη Χριστινάκη-Παπακώστα, τοὺς ὁμιλήσαντας στὴν σημερινὴ τελετή, ἤτοι τον Ἀντιπρύτανη τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κ. Ἰωάννη Καράκωστα γιὰ τὴν προσφώνησή του, τὸν Καθηγητὴ Παναγιώτη Χριστινάκη γιὰ τὴν παρουσίαση, τὸν Θεοφιλέστατο Ἐπίσκοπο Ἀβύδου καὶ Καθηγητὴ κ. Κύριλλο γιὰ τὴν ἀνάγνωση τῶν κειμένων τοῦ ψηφίσματος τοῦ Τμήματος, τῆς Ἀναγόρευσης καὶ τοῦ Διδακτορικοῦ Διπλώματος, καθὼς καὶ τοὺς παρόντας στὴν παροῦσα ἐπίσημη τελετή, Σεβασμιωτάτους Μητροπολῖτες, Καθηγητὲς καὶ ἀγαπητοὺς φίλους. Ἰδιαιτέρως, θὰ πρέπει νὰ εὐχαριστήσω ὁλοκαρδίως τὸν Παναγιώτατο Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Κύριο Βαρθολομαῖο, ποὺ ἐκπροσωπεῖται στὴν τελετὴ αὐτὴ ἀπὸ τὸν Σέβ. Μητροπολίτη Νέας Ἰωνίας καὶ Φιλαδελφείας κ. Κωνσταντῖνο, καθὼς ἐπίσης νὰ εὐχαριστήσω ὀφειλετικὼς τὸν Μακαριώτατο Ἀρχιεπίσκοπο Ἀθηνῶν καὶ Πάσης Ἑλλάδος κ. Ἱερώνυμο, μὲ τὸν ὁποῖο γνωριζόμαστε πολλὰ χρόνια, μὲ ἐκτιμᾶ καὶ μὲ στήριξε σὲ κρίσιμες στιγμὲς τῆς ζωῆς μου.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει το πάνω χέρι!

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ Β’ – ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ

Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟ Β’

«…Δεν ήταν (ο γάμος) κάτι που ενδιέφερε την Πολιτεία. Γιατί η Πολιτεία έχει άλλα ενδιαφέροντα. Ξέρετε δε, κάθε φορά που επεμβαίνει η Πολιτεία στα εκκλησιαστικά θέματα, το κάνει όχι για το καλό της Εκκλησίας, το κάνει για το καλό το δικό της. Θέλει να ρυθμίσει δηλαδή, να λύσει δικά της προβλήματα.

Η κίνηση δε που γίνεται πάντοτε είναι από την Εκκλησία προς την Πολιτεία και όχι από την Πολιτεία προς την Εκκλησία. Δηλαδή η Πολιτεία επί Ιουστινιανού, μετά επί Λέοντος του Σοφού, καθιστά νόμους του κράτους τα δόγματα και τους Κανόνες της Εκκλησίας. Δεν γίνεται το αντίθετο, οι νόμοι της Πολιτείας να γίνονται νόμοι της Εκκλησίας. 

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τον τέταρτον αιώνα ο υιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου ο Κωνστάντιος, σε μία στιγμή εκρήξεως, μολονότι Ορθόδοξος, έλεγε το εξής στους επισκόπους: ο λόγος ο εμός ως κανών νομιζέσθω (θα είναι νόμος ο λόγος μου) και του είπαν αμέσως ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε. Του είπαν τα μεγάλα Πατερικά αναστήματα της εποχής. 

Απαντούν οι μεγάλοι Πατέρες της εποχής, ένας εξ’ αυτών ήταν ο μεγάλος Άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων, του κέντρου της αυτοκρατορείας τότε εις την Δύση. Και τί είπε; Imperator intra Ecclesiam, non supra Ecclesiam est. Ο αυτοκράτωρ είναι μέσα στην Εκκλησία, όχι πάνω από την Εκκλησία.

Αυτή είναι η απάντηση ενός μεγάλου επισκόπου. 

Ε, όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει πάντα το πάνω χέρι. Είναι η λεγομένη πολιτειοκρατεία. Και δεν θα είχαμε ποτέ καμμία αντίρρηση, εκπρόσωποι της Πολιτείας που ζουν μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση να μας διορθώσουν εκεί που ατακτούμε. Αλλά συνήθως την «διόθρωση» την αναλαμβάνουν πρόσωπα πολιτειακά που δεν έχουν σχέση με την Παράδοση της Εκκλησίας και «διορθώνουν» τα καλώς κείμενα, όχι τα κακώς κείμενα. Αυτά που τους συμφέρουν.»

Δοκιμασίες και πειρασμοί του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

Δοκιμασίες και πειρασμοί του αγίου Ιακώβου Τσαλίκη

Ο Γέροντας Ιάκωβος – διηγείται ο π. Γεώργιος Αυθίνος – είχε αρρωστήσει πολύ. Ο γιατρός του είπε ότι πρέπει επειγόντως να εγχειριστή. Ο Γέροντας, όμως, σκεπτόμενος την έκθεση του σώματός του σε γιατρούς και νοσοκόμους, έμεινε με τους πόνους τρεις ή τέσσερις μήνες. Μου περιέγραφε το μαρτύριό του, ιδιαίτερα όταν ήταν όρθιος και λειτουργούσε. Οι πόνοι ήταν φρικτοί. «Ένοιωθα ένα χέρι να μου στρίβη και να μου ξεσκίζη τις σάρκες. Ήταν χειμώνας και ίδρωνα από τον πόνο σαν να ήταν Αύγουστος μήνας. Έφτασα σε κατάσταση λιποθυμίας πολλές φορές. Ετούτοι εδώ με ανάγκασαν (και έδειχνε τους άλλους δύο πατέρες) να πάω στο νοσοκομείο». Στο νοσοκομείο ο Γέροντας, μόνον στη σκέψη της εξέτασης του γυμνού σώματος, λιποθύμησε δύο φορές. Και έτσι λιπόθυμο, χωρίς τη βούλησή του, τον εξέτασαν.

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ Η ΑΥΓΟΥΣΤΑ: Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ Η ΑΥΓΟΥΣΤΑ: Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

   ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

         Την Α΄ Κυριακή των νηστειών, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, η αγία μας Εκκλησία εορτάζει με κάθε λαμπρότητα την αναστήλωση των Ιερών Εικόνων, η οποία σήμανε τη λήξη μιας εκατονταετούς φοβερής διαμάχης στο Βυζάντιο (726-842). 

     Πρωταγωνιστικό πρόσωπο στη λήξη της εικονομαχίας υπήρξε η αγία Θεοδώρα η Αυγούστα, η οποία, ως επίτροπος του ανήλικου γιού της Μιχαήλ Γ΄, συγκάλεσε σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επικύρωσε τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, θέτοντας τέλος στη θεολογική διαμάχη και στους διωγμούς των ορθοδόξων από τους φανατικούς εικονομάχους. 

ΑΓΙΟΣ ΒΛΑΣΙΟΣ: Ο ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΒΛΑΣΙΟΣ: Ο ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

     Οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι οι ζωντανές εικόνες του Θεού. Το «Συνοδικό» της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου επιτάσσει να τιμούνται από τους πιστούς, ως «φίλοι και θεράποντες του Χριστού». Αυτό κάνουν οι πιστοί, τους τιμούν όπως ορίζει η Εκκλησία μας. Ένας από τους τιμώμενους αγίους Της είναι και ο λαοφιλής άγιος Βλάσιος επίσκοπος Σεβάστειας.

      Γεννήθηκε στις αρχές του 4^ου αιώνα στην περιοχή του Πόντου, όταν βασίλευε ο ειδωλολάτρης αυτοκράτορας Λικίνιος (308-323). Καταγόταν από ευσεβή χριστιανική  οικογένεια ευγενών. Μεγάλωσε και ανατράφηκε ως Χριστιανός. Από μικρός διέθετε αρετές με κυριότερη, την αγάπη για τους ενδεείς. Η οικονομική δυνατότητα των γονέων του επέτρεψε να σπουδάσει την ιατρική επιστήμη, για να έχει τη δυνατότητα να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο και να βοηθά δωρεάν τους φτωχούς ασθενείς. Οι σπουδές του στην ιατρική τον βοήθησε να μελετήσει το θαυμαστό ανθρώπινο οργανισμό και να στερεώσει έτι περισσότερο την πίστη του στο Θεό Δημιουργό! Παράλληλα με τις ιατρικές του σπουδές μελετούσε με πάθος την Αγία Γραφή και άλλα ψυχωφελή βιβλία, ώστε αναδείχτηκε σε μια σπάνια πνευματική προσωπικότητα και διακεκριμένος επιστήμων. 

Η θεωρία της εξελίξεως και η … “εξέλιξη” πολλών θεολόγων!

Η ΘΕΩΡΙΑ ΤΗΣ ΕΞΕΛΙΞΕΩΣ ΚΑΙ Η … "ΕΞΕΛΙΞΗ" ΠΟΛΛΩΝ ΘΕΟΛΟΓΩΝ!

Λέων Μπράνγκ, Θεολόγος

    Όταν απευθύνεται κανείς στον σύγχρονο άνθρωπο σχετικά με το θέμα της προέλευσης της ζωής κάνοντας  λόγο για τη Δημιουργία του κόσμου και του ανθρώπου από το Θεό συναντάει κυριολεκτικά έναν τοίχο. Χαρακτηριστικό στις μέρες μας είναι η σχεδόν απόλυτη ισχύ και αποδοχή της θεωρίας της εξέλιξης. Όποιος τολμάει να την αμφισβητήσει, ιδίως μέσα από την προβολή της Αγίας Γραφής και της Δημιουργίας, θεωρείται φονταμενταλιστής, προσκολλημένος στο παρελθόν και στη μυθολογία, ξένος απόλυτα προς το χώρο της επιστήμης και προς την επιστημονική μεθοδολογία.

“ΧΑΡΗ ΣΤΟΥΣ ΑΓΝΩΣΤΟΥΣ ΣΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΑΓΙΟΥΣ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ Η ΡΟΗ ΤΩΝ ΙΣΤΟΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΟΣΜΙΚΩΝ ΓΕΓΟΝΟΤΩΝ”

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος του Έσσεξ

Ένας άγιος είναι φαινόμενο εξαιρετικά πολύτιμο για όλη την ανθρωπότητα. 

Οι άγιοι μέσα από το γεγονός της ύπαρξής τους στον κόσμο, έστω και αφανούς στον κόσμο αλλά φανερής στον Θεό, φέρνουν στη γη πάνω σε όλη την ανθρωπότητα την ευλογία του Θεού.

Ο κόσμος στέκεται με τις προσευχές των Αγίων και όταν εξασθενήσει η προσευχή τότε θα απολεσθεί.

Ο Άγιος Βαρσανούφιος μαρτυρεί ότι στην εποχή του η προσευχή τριών ανδρών συγκρατούσε τον κόσμο από την καταστροφή.

Χάρη στους άγνωστους στον κόσμο αγίους μεταβάλλεται η ροή των ιστορικών και κοσμικών γεγονότων.

ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ: Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ: Ο ΗΡΩΪΚΟΣ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού 

       Οι ποταμοί αιμάτων των Χριστιανών Μαρτύρων προέρχονται από όλες τα γένη, τις φυλές και τις κοινωνικές τάξεις. Το νέφος των Μαρτύρων της Εκκλησίας μας περιλαμβάνει ηρωικά πρόσωπα ευγενών και άσημων, αρχόντων και αρχομένων, πλουσίων και φτωχών, κληρικών και λαϊκών, νέων και γερόντων, ως ηχηρή απάντηση σε όλους εκείνους τους κακεντρεχείς και ανιστόρητους, οι οποίοι θέλουν τον Χριστιανισμό να είναι τάχα δημιούργημα επιμέρους ομάδας. 

     Μια ομάδα Μαρτύρων είναι και οι ιερομάρτυρες, οι οποίοι όντες κληρικοί, έδωσαν τη μαρτυρία τους για το Χριστό και την επισφράγισαν με τη ζωή τους. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Χαράλαμπος, μια ιδιαιτέρως ηρωική μορφή της Εκκλησίας μας. Γεννήθηκε περί το 90 μ. Χ. στη Μαγνησία, πιθανότατα, της Θεσσαλίας, κατ’ άλλους στην Μαγνησία της Μ. Ασίας. Οι ευσεβείς γονείς του τον ανέθρεψαν χριστιανικά, με κίνδυνο της ζωής τους, διότι η ιδιότητα του χριστιανού θεωρούνταν έγκλημα για το ρωμαϊκό κράτος και οι Χριστιανοί διώκονταν απηνώς.

Τα «υπόγεια» της Εκκλησίας και η μακρά σκιά των λαμόγιων και των τυφλοπόντικων…

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Η Εκκλησία, θεσμός που υποτίθεται ότι υπηρετεί την αλήθεια, τη διαφάνεια και το ήθος, υπήρξε διαχρονικά και ένα πεδίο όπου ευδοκιμούν παρασιτικοί μηχανισμοί, προσωπικές φιλοδοξίες και υπόγειες διαδρομές εξουσίας. 

Πίσω από τις εικόνες, τα θυμιάματα και τα μεγαλόπρεπα λειτουργικά σχήματα, κινείται συχνά ένας κόσμος σκιώδης — ένας κόσμος «τυφλοπόντικων» που δεν βλέπουν το φως, αλλά σκάβουν υπόγεια προς ίδιον όφελος ή προς όφελος των πατρώνων τους. 

Οι αρχιεπισκοπικές εκλογές του 1998 αποτέλεσαν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του μηχανισμού και αυτού του αρρωστημένου παρασκηνίου.

Τότε, εμφανίστηκαν διάφορα πρόσωπα που λειτουργούσαν όχι ως έντιμοι φίλοι και εκπρόσωποι των υποψηφίων της εποχής εκείνης ,αλλά ως εκτελεστικά όργανα συγκεκριμένων συμφερόντων. Δεν κινούνταν από εκκλησιαστική συνείδηση, αλλά από εντολές εκκλησιαστικών χορηγών.

Θεολογικές ανησυχίες για το μάθημα Ηθικής

του Ιωάννη Τάτση, Θεολόγου

To Τμήμα Θεολογίας του ΕΚΠΑ εξέδωσε Ψήφισμα για το μάθημα της Ηθικής(*), που θεσμοθέτησε το Υπουργείο Παιδείας για τους απαλλασσόμενους από το μάθημα των Θρησκευτικών, ετερόδοξους, αλλόθρησκους και άθεους μαθητές. 

Το Ψήφισμα καταλήγει προτείνοντας στο Υπουργείο Παιδείας «τη διαμόρφωση ενός Προγράμματος Σπουδών που θα διασφαλίζει τον θρησκευτικό εγγραμματισμό για το σύνολο των μαθητών, με σεβασμό στην ελευθερία της συνείδησης, αλλά χωρίς να θυσιάζεται η επιστημονική πληρότητα και η κατανόηση της θρησκευτικής διάστασης του ανθρώπινου βίου, αποφεύγοντας την επιστημονική και παιδαγωγική σύγχυση που προκαλεί η συγκεκριμένη απόφαση». 

Ούτε λίγο ούτε πολύ προτείνεται η καθιέρωση ενός θρησκευτικού μαθήματος, ίδιου με εκείνο που αμετάκλητα έχει καταδικαστεί με πολλές αποφάσεις του ΣτΕ. 

Η Τεχνητή Νοημοσύνη και το ακατάλυτο της Εκκλησίας. (Σχόλιο στις δηλώσεις του υπερφίαλου καθηγητή Yuval Noah Harari)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 9η Φεβρουαρίου 2026

Η ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ ΚΑΙ ΤΟ ΑΚΑΤΑΛΥΤΟ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

(Σχόλιο στις δηλώσεις του υπερφίαλου καθηγητή Yuval Noah Harari)

        Έχουμε επισημάνει και αποδείξει επανειλημμένως, μέσα από τις ανακοινώσεις μας, το αναντίρρητο γεγονός ότι ο σύγχρονος κόσμος βιώνει τη χειρότερη και πολυπλευρότερη παρακμή σε ολόκληρη την ιστορική του πορεία. Διατελεί σε μια πρωτοφανή πνευματική και ηθική κατάπτωση, η οποία χαρακτηρίζεται από σύγχρονους Γέροντες και πνευματικούς ανθρώπους ως η «αποστασία των εσχάτων», όπως αυτή έχει προφητευθεί στη βιβλική και πατερική παράδοση της Εκκλησίας μας.

Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ: ΕΘΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΛΗΡΟΝΟΜΙΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Η 9η Φεβρουαρίου, ημέρα θανάτου του Εθνικού Ποιητού μας Διονυσίου Σολωμού, έχει καθιερωθεί ως η Παγκόσμια Ημέρα τιμής προς την Ελληνική Γλώσσα. Η απόφαση της UNESCO ελήφθη το 2025 και έχει ως στόχο την ανάδειξη της γλώσσας μας ως οικουμενικού και πανανθρώπινου πολιτιστικού αγαθού με ιστορία τουλάχιστον 3000 ετών.

Με την ευκαιρία αυτή καταθέτω ορισμένες προτάσεις για να αξιοποιήσουμε αυτό το σημαντικό στοιχείο της ταυτότητάς μας. Η γλώσσα μας είναι ταυτοχρόνως εθνική, αλλά και οικουμενική. Αν δεν γνωρίσουμε καλά εμείς οι Έλληνες τη διαχρονική συνέχεια και αξία της γλώσσας μας πώς θα μπορέσουμε να την προβάλουμε εκτός συνόρων;

1. Με την ευκαιρία της Συνταγματικής Αναθεώρησης να προστεθεί διάταξη στο Σύνταγμα για την προστασία της Ελληνικής Γλώσσας. Άλλωστε το άρθρο 1, παρ. 3, του Συντάγματος δηλώνει ότι όλες οι εξουσίες υπάρχουν υπέρ του Λαού και του Έθνους. Έθνος δεν νοείται χωρίς γλώσσα και ταυτότητα. Σε ένα από τα πρώτα τοπικά Συντάγματα του 1821, στη «Νομική Διάταξη της Ανατολικής Χέρσου Ελλάδος» (έδρα τα Σάλωνα-Άμφισσα), αναφέρεται όχι μόνο η Ορθοδοξία ως επικρατούσα θρησκεία, αλλά και η Ελληνική ως επικρατούσα γλώσσα.