Μπορεί ένας άνθρωπος να περάσει ολόκληρη τη ζωή του μέσα στην Εκκλησία χωρίς να αφήσει ποτέ την Εκκλησία να περάσει μέσα του.

Μπορεί ένας άνθρωπος να περάσει ολόκληρη τη ζωή του μέσα στην Εκκλησία χωρίς να αφήσει ποτέ την Εκκλησία να περάσει μέσα του.

μ. Θεόκτιστος ο Κρης 

«Ζητάμε πολλά από τον Χριστό. Ζητάμε υγεία, εργασία, προστασία, να πάνε καλά τα παιδιά μας, να θεραπευθεί ένας άρρωστος, να σωθεί ένας γάμος, να λυθεί μια οικονομική δυσκολία, να ανοίξει ένας δρόμος που έκλεισε, να φύγει ένας πειρασμός.

Τρέχουμε στην Παναγία, επικαλούμαστε τους Αγίους, κάνουμε Παρακλήσεις, ανάβουμε κεριά, γράφουμε ονόματα, κάνουμε τάματα, πηγαίνουμε σε προσκυνήματα, παρακαλούμε, κλαίμε, επιμένουμε. Και καλά κάνουμε. Παιδιά του Θεού είμαστε και στον Θεό θα προστρέξουμε. Αλλά μέσα σε αυτή την αδιάκοπη ροή των αιτημάτων μας αποφεύγουμε συνήθως μια πολύ απλή και πολύ δύσκολη ερώτηση. Εμείς τι είμαστε διατεθειμένοι να προσφέρουμε στον Χριστό; Τι προσφέρουμε στην Παναγία; Τι δίνουμε στους Αγίους, τους οποίους τόσο εύκολα επικαλούμαστε; Γιατί πολλές φορές η σχέση μας με τον Θεό καταντά μια παράξενη πνευματική συναλλαγή. Εμείς υποβάλλουμε το αίτημα και περιμένουμε από τον Θεό να το ικανοποιήσει. Αν γίνει αυτό που ζητήσαμε, λέμε «Δόξα τω Θεώ». Αν δεν γίνει, αρχίζουν τα παράπονα. «Γιατί δεν με άκουσε ο Θεός;». Εσύ άκουσες ποτέ τον Θεό; Αυτό δεν το ρωτάμε. Ο Χριστός σου είπε να συγχωρήσεις. Συγχώρησες; Σου είπε να μην κατακρίνεις. Έπαψες να κατακρίνεις; Σου είπε να αγαπήσεις τον εχθρό σου. Τον αγάπησες; Σου είπε να μετανοήσεις. Μετανόησες; Σου είπε να σηκώσεις τον σταυρό σου. Τον σήκωσες; Σου είπε να κόψεις το θέλημά σου. Το έκοψες; Και ύστερα στεκόμαστε μπροστά στην εικόνα Του και λέμε με παράπονο «Χριστέ μου, γιατί δεν με ακούς;». Μα, βρε παιδί μου, εσύ πότε Τον άκουσες; Θέλουμε έναν Χριστό που να ακούει αδιαλείπτως εμάς, ενώ εμείς επιφυλάσσουμε στον εαυτό μας το δικαίωμα να μην ακούμε σχεδόν ποτέ Εκείνον.

Ο Δημήτρης Τσίρκας για τον Στέλιο Ράμφο

Ο Στέλιος Ράμφος υπήρξε ο αγαπημένος διανοούμενος των λεγόμενων εκσυγχρονιστικών ελίτ. Τις τίμησε και τον τίμησαν δεόντως. 

Ο Ράμφος έβλεπε την ελληνική κοινωνία ως μια καθυστερημένη κοινωνία – οικονομικά, πολιτικά, πολιτισμικά - και τον Έλληνα ως μια ανώριμη προσωπικότητα, καθηλωμένο σε μια μόνιμη νηπιακότητα.

Αντί όμως να αναλύσει αυτή την υστέρηση με βάση οικονομικές και κοινωνικές δυναμικές, τους πολιτικούς θεσμούς, τη θέση της χώρας στον παγκόσμιο καταμερισμό εργασίας, ο Ράμφος την απέδιδε στην ημιτελή Αναγέννηση του Βυζαντίου και την Τουρκοκρατία που πάγωσε περαιτέρω την είσοδο της Ελλάδας στη νεωτερικότητα.

Αυτό με τη σειρά του παρήγαγε ανώριμους ανθρώπους, χωρίς στέρεη και επεξεργασμένη εσωτερικότητα.

Οι Έλληνες ουδέποτε έγιναν άτομα – με τη δυτική, φιλοσοφική έννοια – δηλαδή αυτόνομα, συνειδητά υποκείμενα. Η δε συλλογική συμπεριφορά τους παραμένει έρμαιο των συγκυριών, διακατεχόμενη από έντονη αστάθεια και συναισθηματική μεταβλητότητα.

ΣΤΕΛΙΟΣ ΡΑΜΦΟΣ — ΑΠΟ ΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ ΤΟΥ ΜΑΡΞΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟ ΦΩΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Γραφει ο Στυλιανός Καβάζης

Πριν από λίγες μόλις ώρες, έφυγε από τη ζωή πλήρης ημερών, σε ηλικία 87 ετών, ο Στέλιος Ράμφος.

Ένας άνθρωπος που δεν αρκέστηκε ποτέ στις εύκολες απαντήσεις. Ένας διανοούμενος που πέρασε μέσα από τις μεγάλες ιδεολογικές συγκρούσεις του 20ού αιώνα και αφιέρωσε τελικά μεγάλο μέρος της ζωής του στην προσπάθεια να καταλάβει κάτι πολύ βαθύτερο..

Τον Έλληνα. Την Ελλάδα. Το Βυζάντιο. Την Ορθοδοξία.Η διαδρομή του είχε κάτι βαθιά συμβολικό.

Ξεκίνησε από τον μαρξισμό, από εκείνο το μεγάλο σκοτεινό ιδεολογικό ρεύμα που επιχείρησε να ερμηνεύσει τον άνθρωπο, την κοινωνία και την ιστορία χωρίς τον Θεό.Με τα χρόνια όμως απομακρύνθηκε από αυτόν τον κόσμο.Και άρχισε να κοιτάζει προς μια άλλη κατεύθυνση.

Προς την ελληνική πνευματική παράδοση.

Προς το Βυζάντιο.

Προς την Ορθοδοξία.

Προς όλα εκείνα που η νεότερη Ελλάδα, πολλές φορές, έμαθε να αντιμετωπίζει είτε ως μουσειακά κατάλοιπα είτε ως εμπόδια στον δρόμο προς τη νεωτερικότητα.

Ο Ράμφος προσπάθησε να καταλάβει ακριβώς αυτό που πολλοί αρνήθηκαν ακόμη και να εξετάσουν.

Μήπως ο σύγχρονος Έλληνας δεν μπορεί να καταλάβει τον εαυτό του εάν δεν καταλάβει πρώτα το Βυζάντιο;

Τάσος Ισαάκ και Σολωμός Σολωμού. 30 χρόνια… γελαστοί, μα ποτέ ξεχασμένοι.

30 ΧΡΟΝΙΑ… ΠΑΝΤΑ ΓΕΛΑΣΤΟΙ, ΜΑ ΠΟΤΕ ΞΕΧΑΣΜΕΝΟΙ

Τάσος Ισαάκ — 11.08.1996 

Σολωμός Σολωμού — 14.08.1996 

ΑΘΑΝΑΤΟΙ!

~ Αντί μνημοσύνου ~

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Μια μέρα σαν την αυριανή πριν 30 χρόνια ακριβώς, 11 Αυγούστου 1996, στην περιοχή της Δερύνειας, ο Τάσος Ισαάκ δολοφονείται άνανδρα, μέσα σε μια πρωτοφανή σκηνή βίας, από Τουρκοκύπριους και Τούρκους αντιδιαδηλωτές, μεταξύ των οποίων βρίσκονταν και μέλη των Γκρίζων Λύκων.Ο Τάσος, στην προσπάθειά του να βοηθήσει συμπατριώτες του που δέχονταν επίθεση, εγκλωβίστηκε μέσα στο πλήθος και έπεσε στο έδαφος. Εκεί, μπροστά στα μάτια ανδρών της ειρηνευτικής δύναμης του ΟΗΕ, δέχθηκε άγρια χτυπήματα με πέτρες, ρόπαλα και άλλα αντικείμενα, μέχρι που άφησε την τελευταία του πνοή.Τρεις ημέρες αργότερα, στις 14 Αυγούστου, την ημέρα της κηδείας του, η Κύπρος θα γνωρίσει ακόμη μία τραγωδία.

Αμαρτήματα θανάσιμα και συγγνωστά, Δημήτριος Παναγόπουλος

Αμαρτήματα θανάσιμα και συγγνωστά

Δημήτριος Παναγόπουλος 

Πολλές φορές ακούμε να γίνεται λόγος, τόσο για θανάσιμα, όσο και για συγγνωστά αμαρτήματα, και είναι αλήθεια ότι λίγοι από εμάς γνωρίζουμε να κάνουμε την διάκριση αυτή.

Επειδή, λοιπόν, η διάκριση της αμαρτίας είναι απαραίτητη για κάθε άνθρωπο, θα αναφέρουμε λίγα πράγματα για τα δύο αυτά αμαρτήματα, θανάσιμα και συγγνωστά, για να γνωρίζουμε πού βαδίζουμε. Διότι πολλοί από εμάς υποπίπτουμε σε θανάσιμα αμαρτήματα και λέμε, α, δεν είναι τίποτε αυτό! Και το αντίθετο, υποπίπτουμε σε συγγνωστά και νομίζουμε ότι έχουμε αμαρτήσει θανάσιμα και απελπιζόμαστε.

α) Για τα θανάσιμα.

Τα θανάσιμα αμαρτήματα, κατά τον Γεννάδιο Σχολάριο, τον Κορέσσιο και των Ιεροσολύμων Χρύσανθο, όπως αναφέρει ο άγιος Νικόδημος, είναι τα προαιρετικά εκείνα αμαρτήματα που προσβάλλουν την μεταξύ ημών και Θεού αγάπη, ή την αγάπη μεταξύ ημών, Θεού και πλησίον, και καθιστούν τους αμαρτάνοντες ενόχους αιωνίου Κολάσεως. Και η μεταξύ ημών και Θεού αγάπη προσβάλλεται, όταν π.χ. θα βλασφημήσουμε Αυτόν, ενώ η μεταξύ ημών, Θεού και πλησίον αγάπη προσβάλλεται, όταν π.χ. θα φονεύσουμε κάποιον.

Ἡ πίστη ποὺ σώζει. Ἅγιος Ἰγνάτιος Brianchaninov Ἐπίσκοπος Καυκάσου καί Μαύρης Θάλασσας

Εἶναι λυπηρό. Ὁμως σήμερα ὑπάρχουν χριστιανοί, πού ἁπλά δέν γνωρίζουν τί σημαίνει νά πιστεύεις στό Χριστό, ἀλλά καί ἔχουν μία ἐντελῶς συγκεχυμένη ἀντίληψη γιά τήν πίστη στόν Ἕνα καί μοναδικό Σωτήρα καί Θεό, τόν Χριστό.

Λένε:

-Γιατί ἐσεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἐπιμένετε ὅτι ἔχετε τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ἀληθείας;

– Γιατί τάχα, μόνο οἱ Ὀρθόδοξοι θά σωθοῦν;

– Ἀνάμεσά μας ὑπάρχουν τόσοι καλοί ἄνθρωποι! Καί Μωαμεθανοί, καί Βουδδιστές, καί χριστιανοί ἄλλων ὁμολογιῶν, ἀκόμη καί ἄθεοι.

– Στέκει νά θέλεις νά τούς στείλεις ὅλους αὐτούς στήν κόλαση;

* * *

Μία τέτοια σκέψη, φαίνεται να εἶναι καί σωστή· καί τετραγωνικά λογική. Εἶναι ὅμως;

Η Σουηδία επιστρέφει στα βιβλία και το μολύβι στα σχολεία

Γιατί η Σουηδία επιστρέφει στα βιβλία και στη γραφή με μολύβι. Φωτογραφίες: Getty Images/Ideal Image

Η εκπαίδευση στη Σουηδία αλλάζει πορεία, καθώς η σκανδιναβική χώρα επιστρέφει στο χαρτί, στο βιβλίο και στη χειρόγραφη γραφή μετά από δύο δεκαετίες επενδύσεων στην ψηφιακή μάθηση. Σύμφωνα με το newmoney.  η σουηδική κυβέρνηση περιορίζει πλέον τη χρήση οθονών στις μικρές ηλικίες και αυξάνει σημαντικά τη χρηματοδότηση για νέα σχολικά εγχειρίδια.

Η σουηδική κυβέρνηση ανακοίνωσε χρηματοδότηση ύψους 685 εκατομμυρίων σουηδικών κορωνών για την αγορά νέων σχολικών βιβλίων μέσα στο 2023, ενώ προέβλεψε επιπλέον 500 εκατομμύρια κορώνες ετησίως για τα επόμενα χρόνια, ώστε κάθε μαθητής να έχει πρόσβαση σε έντυπο εκπαιδευτικό υλικό. Το υπουργείο Παιδείας της Σουηδίας έχει ξεκαθαρίσει ότι τα παιδιά ηλικίας ως 6 ετών θα πρέπει να χρησιμοποιούν ελάχιστα ή και καθόλου ψηφιακές συσκευές κατά τη διάρκεια της σχολικής ημέρας.

Ο νεαρός με την ανυποχώρητη μετάνοια Από τον Ευεργετινό

Ο νεαρός με την ανυποχώρητη μετάνοια

Από τον Ευεργετινό 

Ο όσιος πατέρας μας Ιωάννης που ασκήτευε στη Λυκώ μάς διηγήθηκε και το εξής.

Ήταν, λέει, σε μια πόλη κάποιος νεαρός που είχε κάνει πάρα πολλές και βαριές αμαρτίες. Αυτός με τη χάρη του Θεού ήρθε σε κατάνυξη για τις πολλές του αμαρτίες· πήγε λοιπόν στους τάφους, κλείστηκε μέσα σε έναν από αυτούς και θρηνούσε την προηγούμενη ζωή του, πεσμένος μπρούμυτα και στενάζοντας αδιάκοπα από τα βάθη της καρδιάς του.

Όταν πέρασε έτσι μία εβδομάδα, ήρθαν τη νύχτα οι δαίμονες, οι οποίοι είχαν πρωτύτερα διαστρέψει τη ζωή του, και φώναζαν λέγοντας: «Πού είναι εκείνος ο σιχαμερός, που είχε για πολύν καιρό δοθεί στις ακολασίες; Τώρα ξαφνικά μας παρουσιάστηκε όψιμος εγκρατής και καλός. Τώρα, που δεν μπορεί πια, θέλει να είναι χριστιανός και καθωσπρέπει. Και τι καλό περιμένει για τον εαυτό του, αφού χόρτασε τα δικά μας κακά;

Ὁ Οἰκουμενισμὸς ὡς ἐργαλεῖον διὰ τὴν ἀποδόμησιν τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου1

Τοῦ κ. Ντάνε Τσάνκοβιτς2

Πρὶν ἀναφερθῶ στὸ θέμα τῆς ὁμιλίας μου, ἐπιτρέψτε μου μία σύντομη εἰσαγωγή.

Ὁρισμένοι ἄνθρωποι ἔχουν ἤδη συνειδητοποιήσει τὶς διεργασίες καὶ τὶς ἐξελίξεις ποὺ θὰ καθορίσουν τὴν πορεία τῆς ἀνθρωπότητας κατὰ τὰ ἑπόμενα ἑκατὸ χρόνια. Μία ἰσχυρὴ δύναμη ἐργάζεται, ὥστε αὐτὲς οἱ διεργασίες νὰ ὁδηγήσουν στὴν ὑποταγὴ τῆς ἀνθρωπότητας, δημιουργώντας μία λεγόμενη παγκόσμια κυβέρνηση, ἕνα παγκόσμιο στρατό, ἕνα παγκόσμιο δικαστικὸ σύστημα, ἕνα ἑνιαῖο παγκόσμιο χρηματοπιστωτικὸ καὶ νομισματικὸ σύστημα, καθὼς καὶ μία παγκόσμια «συγκρητιστικὴ» θρησκεία. Θὰ ἐπρόκειτο γιὰ μία μορφὴ ἄδικης παγκοσμιοποίησης, μέσα στὴν ὁποία θὰ καταργοῦνταν κάθε μορφὴ κυριαρχίας καὶ ταυτότητας τῶν λαῶν καὶ τῶν κρατῶν. Τὰ πάντα θὰ περιορίζονταν σὲ ἕνα ἐλεγχόμενο ἄτομο μὲ ψηφιακὴ ταυτότητα. Ἕνα ἀπὸ τὰ μεγαλύτερα ἐμπόδια γιὰ τὴν πραγματοποίηση αὐτοῦ τοῦ στόχου τῶν ἄδικων παγκοσμιοποιητῶν εἶναι ἡ Ὀρθοδοξία. Γι’ αὐτὸ καὶ τὸ θέμα τῆς εἰσήγησής μου εἶναι τὸ ἑξῆς:

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ Ο ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ Ο ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ  

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

  

     Η ορθόδοξη χριστιανική Δύση έχει να μας επιδείξει μέγα, ανάλογο αριθμό μαρτύρων, με την ορθόδοξη Ανατολή. Η κοσμοκράτειρα Ρώμη αποτέλεσε, για τρεις και πλέον αιώνες το κέντρο όπου διαδραματίζονταν η πάλη του παλιού και γερασμένου προχριστιανικού κόσμου με τον νέο και εύρωστο χριστιανικό κόσμο, τη νέα ελπίδα της ανθρωπότητας. Εκεί συντελέστηκε η μεγάλη σύγκρουση μεταξύ της θνήσκουσας ειδωλολατρίας και της Εκκλησίας του Χριστού. Η ρωμαϊκή εξουσία είχε κηρύξει την ολοκληρωτική εξόντωση του Χριστιανισμού, υποβάλλοντας σε ανείπωτους διωγμούς. Η πλειοψηφία των χριστιανών Μαρτύρων της αρχαίας Εκκλησίας ήταν Ρωμαίοι, διότι ως πολίτες της πρωτεύουσας του απέραντου ρωμαϊκού κράτους, βρισκόταν κοντά στην εξουσία και ως εκ τούτου ήταν πιο εύκολο να συλληφθούν και να μαρτυρήσουν για την χριστιανική τους πίστη, η οποία θεωρούνταν έγκλημα. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Μάρτυρας Λαυρέντιος ο Αρχιδιάκονος της Εκκλησίας της Ρώμης. 

          Γεννήθηκε περί το 225 στην πόλη Ουέσκα της Ισπανίας και υπηρετούσε ως ένας από τους επτά διακόνους στην Εκκλησία της Ρώμης, ως αρχιδιάκονος στον άγιο Πάπα Σίξτο Β΄ (+258). 

       Δεν μας είναι γνωστή η πρότερη ζωή του. Το όνομά του Laurentius, σημαίνει στα λατινικά  «Στεφανωμένος». Αρχαία παράδοση αναφέρει ότι από μικρός διδάχτηκε την χριστιανική πίστη, αποκήρυξε  την ειδωλολατρία και βαπτίστηκε χριστιανός. Κατηχητής του ήταν ο ελληνικής καταγωγής χριστιανός ιεραπόστολος και αρχιδιάκονος Ξύστος ή Ξυστός, στην Σαραγόσα. Είχε μια ασυνήθιστη αγάπη για το Χριστό και ήταν αφοσιωμένο μέλος της Εκκλησίας και έγινε ακόλουθος και βοηθός του Ξύστου.  

Πού κρύβονται τα ελληνικά; (Τάκης Θεοδωρόπουλος)

Φέτος συμπληρώνονται πενήντα χρόνια από τον Μάιο του 1976 οπότε και καταργήθηκε από τη μέση εκπαίδευση η διδασκαλία της «καθαρεύουσας» και επιβλήθηκε η «δημοτική» ως επίσημη γλώσσα του ελληνικού κράτους. Η ατμόσφαιρα ήταν πρόσφορη και το μέτρο έγινε δεκτό με ενθουσιασμό σαν μια ακόμη κατάκτηση της νεαράς τότε δημοκρατίας στο ηττημένο ήδη φάντασμα της χούντας. Μέτρο ακόμη πιο ευπρόσδεκτο, αφού ο υπουργός Παιδείας που ανέλαβε τη μεταρρύθμιση ήταν ένας συντηρητικός πολιτικός, ο Γεώργιος Ράλλης, μιας κεντροδεξιάς κυβέρνησης. Ως γνωστόν το «γλωσσικό» συνόδευσε την ύπαρξη του νεοελληνικού κράτους και αποτέλεσε σημαντική παράμετρο στις πολιτικές και ιδεολογικές συγκρούσεις. Ως γνωστόν, επίσης, η χούντα που μιλούσε την «καθαρεύουσα» των αμόρφωτων καραβανάδων κατάφερε και το τελειωτικό χτύπημα στη λεγόμενη καθαρεύουσα, αυτήν που είχε κάνει βασικό στοιχείο στις κωμωδίες του ο Μποστ με το ταλέντο του. Η μεταρρύθμιση θεωρήθηκε λοιπόν μέτρο προοδευτικό, απαραίτητο για τον εκσυγχρονισμό και τον εκδημοκρατισμό της χώρας. Το κράτος θα μιλούσε επιτέλους τα ίδια ελληνικά με τον «λαό» του οποίου η γλώσσα παρέμενε συγκεχυμένη και αναζητούσε την κωδικοποίησή της σε κανόνες τους οποίους είχε οργανώσει ο Μ. Τριανταφυλλίδης, συνεργάτης του δημοτικιστή Ιωάννη Μεταξά. Λεπτομέρεια που μπορεί να έχει ιστορική σημασία, όμως δεν έχει μόνον ιστορική αξία. Απλώς καταδεικνύει ότι το λεγόμενο «γλωσσικό» ήταν πιο πολύπλοκο από όσο το θεωρούσαν όσοι το ταύτιζαν με τη σύγκρουση δεξιάς και αριστεράς. Δεν χρειάζεται να προσθέσω ότι η μεταρρύθμιση αυτή του 1976 έφερε μια απορρύθμιση στη χρήση της ελληνικής, κυρίως της επίσημης η οποία υπέστη τις στρεβλώσεις στα όρια του γελοίου της ενδογλωσσικής μετάφρασης. Απορρύθμισε και τη διδασκαλία της στην εκπαίδευση.

Νορβηγία: «Φρένο» στην Τεχνητή Νοημοσύνη στα σχολεία – Σχεδόν πλήρης απαγόρευση για παιδιά 6 έως 13 ετών (Παναγιώτης Παραμυθιώτης)

Η πρώτη ευρωπαϊκή χώρα που βάζει αυστηρά όρια στη χρήση της ΑΙ στην εκπαίδευση – Οι φόβοι για τη μάθηση, τη σκέψη και την ανάπτυξη των παιδιών

Την ώρα που η Τεχνητή Νοημοσύνη εισβάλλει με ταχύτητα σε σχολεία, πανεπιστήμια και εκπαιδευτικές πλατφόρμες σε ολόκληρο τον κόσμο, η Νορβηγία ακολουθεί μια διαφορετική πορεία.

Η κυβέρνηση της σκανδιναβικής χώρας προχωρά σε δραστικούς περιορισμούς στη χρήση εργαλείων ΑΙ από μαθητές, επιβάλλοντας σχεδόν πλήρη απαγόρευση για παιδιά ηλικίας 6 έως 13 ετών και αυστηρό πλαίσιο ελέγχου για τους μεγαλύτερους μαθητές.

Η απόφαση έχει προκαλέσει διεθνή συζήτηση, καθώς πρόκειται για μία από τις πιο αυστηρές παρεμβάσεις παγκοσμίως σχετικά με τη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης στην υποχρεωτική εκπαίδευση.

Γιατί η Νορβηγία λέει «όχι» στην ανεξέλεγκτη χρήση της ΑΙ

Σύμφωνα με το νορβηγικό υπουργείο Παιδείας, η απόφαση βασίζεται σε αυξανόμενες ανησυχίες επιστημόνων, παιδαγωγών και ψυχολόγων ότι η υπερβολική εξάρτηση από τα εργαλεία τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να επηρεάσει αρνητικά θεμελιώδεις γνωστικές δεξιότητες των παιδιών.

«Θεός»... επουράνιος χωροφύλακας...!

Γράφει ο π. Θεοδόσιος Μαρτζούχος στην Romfea.gr

Μέχρι να τελειώσει ο Ιούλιος γίναμε όλοι μέτοχοι, στην πράξη ή το περισσότερο στις οθόνες των τηλεοράσεων και στο ίντερνετ, ενός γεγονότος–θεάματος ατελείωτων ουρών από ανθρώπους έξω από αστυνομικά τμήματα!! Ανθρώπων που με ανεξάντλητη υπομονή για πολλές ώρες περίμεναν να φτάσουν στην πολυπόθητη θύρα... σωτηρίας του γραφείου εκδόσεως διαβατηρίων...!

Έβλεπε κάποιος την οφειοειδή σειρά να αργοσέρνεται και απορούσε πριν μάθει, και ξεκαρδιζόταν στα γέλια, όταν μάθαινε, τι περιμένουν με τόση... προσηλωτική υπομονή αυτοί οι συμπολίτες μας!

Μάθανε ότι περιμένουν να βγάλουν διαβατήριο, όχι επειδή σκεφτόντουσαν να εγκαταλείψουν τη χώρα, αλλά διότι μέχρι τις 31 Ιουλίου μπορούσαν να κάνουν κάτι τέτοιο με παραστατικό την παλαιά ταυτότητά τους! 

Παναγία η Νιαμονίτισσα της Χίου

Παναγία η Νιαμονίτισσα της Χίου

Λίγα χιλιόμετρα από την πρωτεύουσα του νησιού, στους πρόποδες του Προβάτιου όρους, προβάλλει το πιο αξιόλογο μοναστήρι της Χίου, η παλαίφατη Νέα Μονή. Το πατριαρχικό αυτό σταυροπήγιο, με τα βασιλικά χρυσόβουλα και τα περίφημα ψηφιδωτά, είναι οχυρωμένο από φυσικά και τεχνητά τείχη και πύργους, τμήματα των οποίων σώζονται μέχρι και σήμερα.

Οι κτιριακές εργασίες της μονής άρχισαν το 1034 από τους χιώτες ασκητές Νικήτα, Ιωσήφ και Ιωάννη. Πολύτιμο συμπαραστάτη στην προσπάθειά τους αυτή είχαν τον βυζαντινό αυτοκράτορα Κωνσταντίνο Θ’ τον Μονομάχο.

Στα ιστορικά της μονής είναι διάχυτη η παράδοση για τη θαυμαστή εύρεση της Παναγίας Νιαμονίτισσας. Αυτή τη θαυματουργή εικόνα ανακάλυψαν μέσα σε πυκνό δάσος οι τρεις κτήτορες, τριγυρισμένη από αδιαπέραστα βάτα και χαμόκλαδα.

Η θεία μορφή της Θεοτόκου παριστάνεται σε μια ιδιότυπη και μοναδική στάση: δεν κρατά στα χέρια το θείο Βρέφος, αλλά εικονίζεται όρθια, με ανοιχτή τη μητρική αγκαλιά και τα πόδια σε στάση βηματισμού.

H μεγάλη ταπείνωση του Αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού (Αγ. Νικολάου Αχρίδος)

…ο γέροντας τότε επέβαλε στον δόκιμο μοναχό Ιωάννη, ως επιτίμιο, να καθαρίζει και να πλένει όλα τα αποχωρητήρια του μοναστηριού με γυμνά χέρια, εάν επιθυμούσε τη συγχώρηση…

Οι Άγιοι κατέβαλαν μεγάλη προσπάθεια για να καθυποτάξουν την υπερηφάνεια και τον εγωισμό μέσα τους και για να αποκτήσουν την καλή συνήθεια προς την τέλεια υπακοή και αφοσίωση προς τους ανωτέρους ή τον ίδιο τον Θεό.

Το μοναστήρι του άγιου Σάββα του Ηγιασμένου διακρινόταν για την ιδιαίτερη τάξη, πειθαρχία και αγόγγυστη υπακοή των μοναχών. Όταν πήγε εκεί για να μονάσει ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ουδείς εκ των επιφανών πνευματικών πατέρων της μονής τολμούσε να αναλάβει, ως δόκιμο, έναν τέτοιο περίφημο ευγενή και συγγραφέα.

Ο ηγούμενος τον παρέδωσε στην πνευματική πατρότητα ενός απλού άλλα αυστηρού γέροντα. Ο γέρων είπε στον Ιωάννη, να μην κάνει τίποτα πού δεν θα είναι εις γνώσιν του ή υπό την έγκρισή του.

Ἡ ψυχὴ τοῦ Χριστιανοῦ. Ἅγιος Πορφύριος (Μπαϊρακτάρης)

Ἡ ψυχὴ τοῦ Χριστιανοῦ πρέπει νὰ εἶναι λεπτή, νὰ εἶναι εὐαίσθητη, νὰ εἶναι αἰσθηματική, νὰ πετάει, ὅλο νὰ πετάει, νὰ ζεῖ μὲς στὰ ὄνειρα. Νὰ πετάει μὲς τ’ ἄπειρο, μὲς τ’ ἄστρα, μὲς τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ, μὲς τὴ σιωπή.

Ὅποιος θέλει νὰ γίνει Χριστιανός, πρέπει πρῶτα νὰ γίνει ποιητῆς. Αὐτὸ εἶναι. Πρέπει νὰ πονάεις. Ν’ ἀγαπάεις καὶ νὰ πονάεις. Νὰ πονάεις γι’ αὐτὸν ποὺ ἀγαπάεις. Ἡ ἀγάπη κάνει κόπο γιὰ τὸν ἀγαπημένο. Ὅλη νύχτα τρέχει, ἀγρυπνεῖ, ματώνει τὰ πόδια, γιὰ νὰ συναντηθεῖ μὲ τὸν ἀγαπημένο. Κάνει θυσίες, δὲν λογαριάζει τίποτε, οὔτε ἀπειλές, οὔτε δυσκολίες, ἐξαιτίας τῆς ἀγάπης. Ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Χριστὸ εἶναι ἄλλο πράγμα, ἀπείρως ἀνώτερο.

Καὶ ὅταν λέμε ἀγάπη, δὲν εἶναι οἱ ἀρετὲς ποὺ θ΄ ἀποκτήσουμε ἀλλὰ ἡ ἀγαπῶσα καρδία πρὸς τὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἄλλους. Τὸ κάθετι ἐκεῖ νὰ τὸ στρέφουμε. Βλέπουμε μία μητέρα νὰ ἔχει τὸ παιδάκι της στὴν ἀγκαλιά, νὰ τὸ φιλάει καὶ νὰ λαχταράει ἡ ψυχοῦλα της. Βλέπουμε νὰ λάμπει τὸ πρόσωπό της, ποὺ κρατάει τ’ ἀγγελούδι της. Ὅλ’ αὐτὰ ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ τὰ βλέπει, τοῦ κάνουν ἐντύπωση καὶ μὲ δίψα λέει: “Νὰ εἶχα κι ἐγὼ αὐτὴ τὴ λαχτάρα στὸν Θεό μου, στὸν Χριστό μου, στὴν Παναγίτσα μου, στοὺς Ἁγίους μας!”. Νά, ἔτσι πρέπει ν’ ἀγαπήσουμε τὸν Χριστό, τὸν Θεό. Τὸ ἐπιθυμεῖς, τὸ θέλεις καὶ τὸ ἀποκτᾶς μὲ τὴν χάρι τοῦ Θεοῦ.

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΑΤΘΙΑΣ: Ο ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΟΤΗ ΜΑΘΗΤΗ

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΜΑΤΘΙΑΣ: Ο ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΤΗΣ ΤΟΥ ΠΡΟΔΟΤΗ ΜΑΘΗΤΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

        Ο Κύριός μας κάλεσε δώδεκα άνδρες για να σχηματίσει την ομάδα των αποστόλων, οι οποίοι έμελλαν να συνεχίσουν το απολυτρωτικό Του έργο. Ο αριθμός δώδεκα δεν είναι τυχαίος, αλλά έχει βαθύτατο συμβολισμό. Στους Εβραίους ο χρόνος είχε δώδεκα μήνες και το ημερονύκτιο δώδεκα ώρες (Ιωαν.11,9), συμβολίζοντας την πληρότητα του χρόνου. Ο Ιακώβ - Ισραήλ, είχε δώδεκα παιδιά (Γεν.35,22 – 27). Το Ισραήλ αποτελούνταν από δώδεκα φυλές (Γεν.49,28).  Αλλά και Ο Χριστός κάλεσε ως μαθητές Του δώδεκα άνδρες (Ματθ.10,1). Μάλιστα τους προμήνυσε ότι στη βασιλεία Του θα στηθούν δώδεκα θρόνοι, να καθίσουν οι δώδεκα μαθητές Του να κρίνουν τις δώδεκα φυλές του Ισραήλ (Ματθ.19,28.Λουκ.22,30.Αποκ.5,10). 

       Ο παλιός Ισραήλ αποτελούνταν από τις δώδεκα φυλές, των αντίστοιχων δώδεκα γιων του Ιακώβ, ο οποίος είχε λάβει από το Θεό την προσηγορία Ισραήλ (Γεν.28.10). Αλλά η αποστολή του παλιού Ισραήλ έληξε, με την περάτωση του επί γης σωτηριώδους  έργου του Χριστού. Επάνω στον φρικτό Γολγοθά συνήφθη η νέα και αιώνια διαθήκη μεταξύ του Θεού και ανθρώπου με το Αίμα του Χριστού, θέτοντας τέλος στην παλιά διαθήκη, η οποία είχε συναφθεί στο Σινά (Εβρ.8,6). Τη θέση του παλιού Ισραήλ πήρε πια ο νέος Ισραήλ του Θεού, ο νέος λαός του Θεού της χάριτος, η Εκκλησία, η οποία συμπεριλαμβάνει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έτσι  έπρεπε να αντιπροσωπευτεί από αντίστοιχους σε αριθμό αποστόλους. 

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ Ι΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τῆς θεολογικῆς σχολῆς τοῦ Α.Π.Θ., πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς. 

Ἡ σημερινή Εὐαγγελική περικοπή ἀπό τό κατά Ματθαῖον ἅγιο Εὐαγγέλιο μᾶς παρουσιάζει τό θαῦμα τῆς θεραπείας ἑνός νέου δαιμονιζομένου, στόν ὁποῖο νέο προκαλοῦσε σεληνιασμό (συμπτώματα ὁμοιάζοντα μέ ἐπιληψία) ὁ Διάβολος. 

Λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες ὅτι ὑπάρχει ἔνας πολύ χειρότερος δαιμονισμός, τόν ὁποῖο προκαλοῦμε ἐμεῖς καί εὐθυνόμαστε ἐμεῖς γι’ αὐτόν τόν δαιμονισμό. Κι αὐτός ὁ δαιμονισμός εἶναι ὁ δαιμονισμός τῆς ἁμαρτίας, τῶν παθῶν. Δέν εἶναι, λένε οἱ Ἅγιοι Πατέρες, δαιμονισμένος ὁ μέθυσος; Δέν εἶναι δαιμονισμένος ὁ μοιχός, ὁ πόρνος, ὁ ὑπερήφανος, αὐτός πού ἔχει μῖσος; Ἄν δεῖτε μερικές φορές, λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, κάποιον ὁ ὁποῖος εἶναι ὀργίλος, μπορεῖ νά τά κάνει ὅλα, νά τά ἀνατρέψει ὅλα. Τό μῖσος ἀνατρέπει ὁλόκληρη τήν ἀνθρωπότητα. Κι αὐτός ὁ δαιμονισμός τῆς ἁμαρτίας εἶναι πολύ χειρότερος ἀπό τόν σωματικό δαιμονισμό, διότι τόν προκαλοῦμε ἐμεῖς μέ τή δική μας θέληση καί, ἄν θέλουμε, μποροῦμε ν’ ἀπαλλαγοῦμε ἀπό τό δαιμόνιο αὐτό, ἐνῷ ὁ δαιμονισμένος σωματικά εἶναι ἀνεύθυνος. 

Κυριακή Ιʼ Ματθαίου: Η δύναμη της πίστης (Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς)

(Ματθ. ιζ 14-23) Από τη δημιουργία του κόσμου και του χρόνου όλοι οι λαοί της γης πίστευαν πως υπάρχει πνευματικός κόσμος, αόρατα πνεύματα. Πολ­λοί άνθρωποι όμως απομακρύνθηκαν από τη θεωρία αυτή κι αποδίδουν μεγαλύτερη δύναμη στα πονηρά πνεύματα, παρά στα αγαθά. Με την πάροδο του χρό­νου θεοποίησαν τα πονηρά πνεύματα, έχτισαν ναούς προς τιμή τους, προσέφεραν θυσίες και προσευχές και κατέφευγαν σ’ αυτά για κάθε πρόβλημά τους. Όσο περνούσαν τα χρόνια πολλοί άνθρωποι εγκατέλειψαν τελείως την πίστη τους στα αγαθά πνεύματα κι αφέ­θηκαν να πιστεύουν μόνο στα πονηρά, στους «κακούς θεούς», όπως τα ονόμαζαν. Ο κόσμος αυτός έμοιαζε πια με στάδιο, όπου άνθρωποι και πονηρά πνεύματα ανταγωνίζονταν μεταξύ τους. Τα πονηρά πνεύματα βασάνιζαν τους ανθρώπους όλο και περισσότερο, τους τύφλωναν πνευματικά, μόνο και μόνο για να σβήσουν από τη μνήμη τους την ιδέα του καλού Θεού και της μέγιστης και θεόσδοτης δύναμης των αγαθών πνευ­μάτων. Στις μέρες μας όλοι οι λαοί της γης πιστεύουν στα πνεύματα. Η πίστη αυτή από μόνη της είναι ορθή. Εκείνοι που απορρίπτουν τον πνευματικό κόσμο, το κάνουν επειδή η όρασή τους είναι μόνο σωματική κι έτσι δεν μπορούν να τον δουν.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΕΚ ΖΑΓΟΡΑΣ ΤΟΥ ΠΗΛΙΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΡΙΑΝΤΑΦΥΛΛΟΣ ΕΚ ΖΑΓΟΡΑΣ ΤΟΥ ΠΗΛΙΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου  – Καθηγητού 

       Μια μεγάλη πλειάδα Νεομαρτύρων ήταν νεαρά παιδιά, αγόρια και κορίτσια, τα οποία, παρά το άγουρο της ηλικίας τους, ενέταξαν την εδραία πίστη τους στον αληθινό Τριαδικό Θεό, απέναντι στους αλλόθρησκους Οθωμανούς τυράννους, οι οποίοι ήθελαν να τους εξισλαμίσουν και αυτόματα να χάσουν και την ελληνική τους συνείδηση. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Νεομάρτυρας Τριαντάφυλλος.

       Γεννήθηκε στα 1663 στην Ζαγορά του Πηλίου, στα μαύρα χρόνια, που Το Γένος μας και όλοι οι ορθόδοξοι λαοί των Βαλκανίων ζούσαν κάτω από μια, από της πιο τυραννικές περιόδους της ιστορίας. Οι γονείς του ήταν άνθρωποι απλοί και φτωχοί, αλλά θεοσεβούμενοι, οι οποίοι τον ανάθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Στάλαξαν στην παιδική του ψυχή την πίστη στον μόνο αληθινό Τριαδικό Θεό, τον Οποίο μας γνώρισε ο ενανθρωπίσας Υιός και Λόγος Του, Ιησούς Χριστός. Να έχει προσήλωση στην αγία Εκκλησία Του, το ασφαλές καταφύγιο κάθε ψυχής. Γι’ αυτό και τον οδηγούσαν συχνά στην εκκλησία. Και εκείνος έτρεχε με χαρά και αγαλλίαση για να βοηθά τον ιερέα και τον ψάλτη του χωριού. Έμαθε να αγαπά το Χριστό και τους αγίους, να τους θεωρεί φίλους του, να κουβεντιάζει ώρες ολόκληρες μαζί τους. Ιδιαίτερα σέβονταν και αγαπούσε την Παναγία μας και τον άγιο Γεώργιο, ο οποίος είχε υποφέρει και είχε πεθάνει ηρωικά για την πίστη του στο Χριστό.