Eπιλεγμένα αποσπάσματα από τον υπομνηματισμό του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου (ομιλίες Κ΄ και ΚΑ’ από το υπόμνημα του αγίου στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο)
Υπομνηματισμός των εδαφίων Ματθ. 6, 22-23
«Ὁ λύχνος τοῦ σώματός ἐστιν ὁ ὀφθαλμός· ἐὰν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· ἐὰν δὲ ὁ ὀφθαλμός σου πονηρὸς ᾖ, ὅλον τὸ σῶμά σου σκοτεινὸν ἔσται. εἰ οὖν τὸ φῶς τὸ ἐν σοὶ σκότος ἐστί, τὸ σκότος πόσον; (: Ο λύχνος, που φωτίζει και εξυπηρετεί το σώμα, είναι το μάτι [λύχνος που φωτίζει την ψυχή είναι ο νους, το λογικό που σας έχει δώσει ο Θεός]. Εάν λοιπόν το μάτι είναι γερό και καθαρό, όλο το σώμα θα φωτίζεται, θα είναι φωτεινό [έτσι θα φωτίζεται και η ψυχή σου, εάν ο νους και η καρδιά σου δεν έχουν τυφλωθεί από την προσκόλληση στους επίγειους θησαυρούς]. Εάν όμως το μάτι σου είναι κατεστραμμένο και ανίκανο να δει το φως, όλο το σώμα σου θα είναι βυθισμένο στο σκοτάδι. Εάν λοιπόν το φως, που σου έδωσε ο Θεός [ο νους δηλαδή και η συνείδηση, εξαιτίας της προσκολλήσεως στα υλικά αγαθά] είναι σκοτάδι, τότε το ηθικό σκοτάδι της ψυχής σου πόσο πυκνό και αδιαπέραστο θα είναι;)» [Ματθ. 6, 22-23] [ερμην. απόδοση Ιω. Κολιτσάρα].
Η γυναίκα του Καίσαρα δεν αρκεί να είναι τίμια, πρέπει και να φαίνεται τίμια. Αρμόζει θεωρώ στην πρόσφατη ανακοίνωση του εκπροσώπου τύπου της Ιεράς Συνόδου αναφορικά με τη μισθοδοσία των αρχιερέων[1]. Μια απογοητευτική, να μην πω ντροπιαστική ανακοίνωση. Φάνηκε βέβαια προκαταβολικά πως κάτι τέτοιο θα ακούγαμε, αφού ήδη ο αρχιεπίσκοπος είχε δηλώσει πως μόλις και μετά βίας βγάζει τον μήνα με δυόμιση χιλιάρικα…
Είναι πολλά τα λεφτά, Άρη… Μονάχα τρεις επίσκοποι έσωσαν μέχρι στιγμής το κύρος του αρχιερατικού αξιώματος. Ο Νέας Σμύρνης, ο Κυθήρων και ένας Κρης. Πάσα άλλη σχετική προσπάθεια έφερε τα αντίθετα αποτελέσματα, όσο καλοπροαίρετη και αν ήταν. Από τις τρεις λοιπόν προτάσεις και τοποθετήσεις η πιο εύστοχη κατά τη γνώμη μου ήταν του Νέας Σμύρνης: να αποσυρθεί εντελώς η νέα αυτή κυβερνητική απόφαση, η οποία έχει πολλαπλές πονηρές στοχεύσεις: να φέρει τον λαό απέναντι στην Εκκλησία, να δεσμεύσει τους ιεράρχες σε κυβερνητικές επιλογές, να αλλοιώσει το εκλογικό αποτέλεσμα και πόσες άλλες…
Κηρυγματικές σκέψεις στό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς Γ΄Ματθαίου
τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ
1. Ἡ κοινωνική δικαιοσύνη, ἡ δίκαιη κατανομή τῶν ἀγαθῶν, ἡ πραγματοποίηση ἰσότητας μεταξύ τῶν ἀνθρώπων, ἡ ἄρση τῶν διακρίσεων μεταξύ των, ἡ ἐξαφάνιση τῆς ἐκμεταλλεύσεως καί ἀδικίας ἀπό τόν ἕνα ἄνθρωπο στόν ἄλλο καί κάθε τι σχετικό, πού ἀνήκει στή σφαῖρα τοῦ κοινωνικοῦ προβλήματος, εἶναι ἕνας ἀπό τούς βασικότερους ἀγῶνες κάθε ἐποχῆς.
Τά διάφορα κοινωνικά συστήματα ὄχι σπάνια περιπλέκουν τό ζήτημα, γιατί δέν ξεκινοῦν ἀπό τήν ἐπιθυμία νά δοθεῖ στό πρόβλημα ἡ ὀρθή λύση, ἀλλά ἀπό τό πῶς θά ὠφεληθοῦν αὐτοί, πού ἀναλαμβάνουν τήν λύση.
2. Ἡ Ἁγία Γραφή ἀρχίζει μέ τόν ἄνθρωπο μέσα σέ ἰδεῶδες περιβάλλον, τόν Παράδεισο. Ἄρα καί στόν κόσμο αὐτό ὁ παράδεισος ἦταν ἡ προορισμένη γιά τόν ἄνθρωπο κατάσταση. Ἡ ζωή δηλαδή τῆς ἰσότητας καί δικαιοσύνης, πού θά ἐξασφαλιζόταν μέ τήν ἀνώδυνη καί ἄκοπη ἐργασία, ἀφοῦ θά ἦταν σύμφωνη μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ.
Ότι όπως σκοτεινιάζει το μάτι σου, έτσι μπορεί να σκοτεινιάσει και η καρδιά σου. Και από τί προκαλείται ο σκοτισμός αυτός; Από τα πάθη της αμαρτίας φυσικά. Ο ευαγγελιστής Ιωάννης π. χ. αναφέρει την εξής περίπτωση: Όποιος αγαπάει τον συνάνθρωπό του «εν τω φωτί μένει». Αλλά όποιος τον μισεί «εν τη σκοτία εστί και εν τη σκοτία περιπατεί» και δεν γνωρίζει πού πηγαίνει, διότι «η σκοτία ετύφλωσε τους οφθαλμούς αυτού». Μιλάει φυσικά για το πνευματικό σκοτάδι που κατακλύζει τους νοερούς οφθαλμούς της ψυχής (Α΄ Ιω. 2, 10-11).
Κατὰ τὴν πρόσφατη 3η Ἐτήσια Διάλεξη «Μητροπολίτης Περγάμου Ἰωάννης Ζηζιούλας» ποὺ ἔλαβε χώρα στὴ Θεολογκὴ Σχολὴ τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν, διατυπώθηκε ἀπὸ τὸν ἐξ Ἀμερικῆς προσκληθέντα ὁμιλητή, τὸν π. Ἀλέξιο Torrance, Καθηγητὴ Βυζαντινῆς Θεολογίας στὸ Πανεπιστήμιο Notre Dame, μιὰ θέση ἰδιαιτέρως βαρύνουσας σημασίας: ὅτι ὁ μακαριστὸς Μητροπολίτης Περγάμου ἀποτελεῖ τὴν «ἐνσάρκωση τῆς ὀρθόδοξης θεολογικῆς συνειδήσεως στὴν ἀνατολή». Ἡ ἀποφθεγματικὴ αὐτὴ διατύπωση ἐγείρει σοβαρά δογματικὰ καὶ ἐκκλησιολογικὰ ζητήματα, τὰ ὁποῖα δὲν ἐπιτρέπεται νὰ προσπεραστοῦν χάριν ἀκαδημαϊκῆς ἁβροφροσύνης.
Τὸ γεγονὸς ὅτι μιὰ τέτοια ἰσοπεδωτικὴ θέση φιλοξενεῖται καὶ προβάλλεται χωρὶς ἀντίλογο ἐντὸς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν — ἑνὸς θεσμοῦ ποὺ ἱστορικὰ ὀφείλει νὰ ἀποτελεῖ τὸν θεματοφύλακα τῆς πατερικῆς παραδόσεως στὴν Ἑλλάδα — προκαλεῖ ἀνησυχία. Δείχνει μιὰ τάση ἄκριτης ἀποδομῆς καὶ προσπάθειας ἀκαδημαϊκῆς ἁγιοποιήσεως ἑνὸς σύγχρονου στοχαστῆ, ἡ θεολογία τοῦ ὁποίου, παρὰ τὴ λάμψη της στὸ ἐξωτερικό, παρουσιάζει ριζικὲς καὶ προβληματικὲς ἀποκλίσεις ἀπὸ τὴν αὐθεντικὴ ἁγιοπατερικὴ ὀντολογία.
Μετά μεγάλης λύπης, ἀλλά καμίας ἔκπληξης πληροφορηθήκαμε ἀπό τό διαδίκτυο1 τήν παρουσία τοῦ Μητροπολίτου Νέας Ἰωνίας κ. Γαβριήλ στήν Συναγωγή Μπεθ Σαλώμ σέ ἐκδήλωση διαθρησκευτικῆς (βλ. διαθρησκειακῆς) χορωδίας πού διοργάνωσε ἡ Ἰσραηλιτική Κοινότητα Ἀθηνῶν.
Μετά τόν ἐπίσκοπο Λαρίσης, ὁ Νέας Ἰωνίας ἐπαναλαμβάνει τό ἴδιο τραγικά σκανδαλιστικό, ἀντικανονικό καί σφόδρα κολάσιμο ἀτόπημα τῆς προσοικείωσης καί συναλλαγῆς μετά Ἰουδαίων (πρβ. Κανών ΙΑ΄ Πενθέκτης) καί μάλιστα ἐντός Συναγωγῆς. Ὁ ἐν λόγω ἀρχιερεύς, χάριν μιᾶς τεχνητῆς «ἁρμονικῆς συνύπαρξης», ἀντί νά κηρύττει τήν μόνη σώζουσα Ἀλήθεια ἐν Χριστῶ Ἰησοῦ, προτιμᾶ νά τήν προδίδει, ἀναζητώντας αὐτήν μαζί μέ ἀρνητές τοῦ Χριστοῦ, «στό ὄνομα τῆς μουσικῆς» 2.
Ἀντί νά ἐπιζητεῖ τήν ἑνότητα μεταξύ τῶν ὀρθοδόξων (πού οἱ ἴδιοι ταγοί τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν κατακερματίσει), ἀναγνωρίζει ὡς «συγκεκριμένο καί ἁπτό», τό «ἔργο» μιᾶς πανθρησκειακῆς χορωδίας γιά τήν ἕνωση θρησκειῶν, πού ὑπερβαίνει «σύνορα καί δογματικές διαφορές».
Κρατήστε εσείς την εκκλησιολογία που σας βολεύει και αφήστε μας εμάς με την ορθόδοξη. Την παραδοσιακή. Την ακριβή και ορθοτομούσα. Τη θεολογική. Αυτό θα συνιστούσαμε σε όσους – κληρικούς και θεολόγους κυρίως – πλέουν σε πελάγη εκκλησιολογικής αφασίας και αντίστοιχου μονοφυσιτισμού. Μετά το μικρό διάλειμμα της προσωπικής αντιπαράθεσης με αντιδρώντα κληρικό – φοβού τους ιερείς και θεολόγους και δώρα φέροντας! – επανερχόμαστε στο θέμα του Τυχικού.
Μιλάμε όλοι για την επίθεση που δέχτηκε λόγω της αντιοικουμενιστικής και εν γένει ορθόδοξης στάσης του. Από την άλλη έχει ακουστεί πως ο Τυχικός διέταξε την εξέταση από ορκωτούς λογιστές οικονομικών ατασθαλιών της περιφέρειάς του πέρυσι τον Απρίλιο. Ένα μήνα αργότερα καρατομήθηκε από τη θέση του με συνοπτικές διαδικασίες από τον άμεσο εμπλεκόμενο στα οικονομικά αυτά σκάνδαλα: τον πρώην Πάφου και νυν αρχιεπίσκοπο Γεώργιο! Το κατηγορητήριο συντάχθηκε τόσο πρόχειρα και γελοία που δεν περιγράφεται. Η εκκλησιαστική πολιτική έπαιξε και πάλι τον ρόλο της στη θυσία του ενός χάριν του Οικουμενισμού και των πολλών. Το Φανάρι επικύρωσε την καταδίκη του, κατά βάση επειδή ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου Γεώργιος είναι υπέρ της οικουμενιστικής του εκκλησιαστικής διπλωματίας – τον στήριξε και στο θέμα της Ουκρανίας…
Εισαγωγή.
Η μετάβαση των σύγχρονων Δυτικών Κρατών προς την ψηφιακή διακυβέρνηση αποτελεί μία από τις σημαντικότερες θεσμικές μεταβολές του 21ου αιώνα. Η τεχνολογική πρόοδος, η ανάγκη ταχύτερης εξυπηρέτησης των πολιτών, η διαλειτουργικότητα των δημόσιων υπηρεσιών και η ενίσχυση της κυβερνο-ασφάλειας οδηγούν στη δημιουργία ολοένα και πιο σύνθετων συστημάτων ψηφιακής ηλεκτρονικής ταυτοποίησης.
Στην Ελλάδα, η πρόσφατη προκήρυξη για το νέο Ολοκληρωμένο Πληροφοριακό Σύστημα Εντύπων Ασφαλείας (ΟΠΣΕΑ) επαναφέρει στο προσκήνιο τον δημόσιο διάλογο σχετικά με τα όρια μεταξύ της τεχνολογικής προόδου και της προστασίας των συνταγματικών θεμελιωδών δικαιωμάτων. Η συζήτηση δεν αφορά πλέον αποκλειστικά την αντικατάσταση των παραδοσιακών δελτίων ταυτότητας, αλλά τη σταδιακή συγκρότηση μιας ολοκληρωμένης αρχιτεκτονικής ψηφιακής ηλεκτρονικής ταυτοποίησης του πολίτη.
