Ο δεύτερος όροφος είναι από δάκρυα.
Τα δάκρυα είναι παράξενο υλικό! Εντελώς απαλά, αλλά ασφαλή. Λάμπουν σαν οπάλιος λίθος. Και πράγματι αυτός ο δεύτερος όροφος, ο όροφος των δακρύων, φαίνεται σαν από πολύτιμο οπάλιο λίθο.
Μια ζωή με… πόντους δεν σημαίνει τίποτε άλλο από καταπόντιση της ελευθερίας. Το γράφαμε εδώ και 6 χρόνια από τούτη εδώ τη στήλη: Ότι μετά το πολιτικό πείραμα στον καιρό της πανδημίας, θα οδεύαμε ολοταχώς στο social credit system κατά τα νεοταξικά πρότυπα της Κίνας.
Προειδοποιούσαμε ως πρόσφατα, έπειτα από την ανακοίνωση του «Τειρεσία των Ενοικιαστών», ενός συστήματος πιστοληπτικής αξιολόγησης που θα πιστοποιεί τη φερεγγυότητα των υποψήφιων ενοικιαστών και ουσιαστικά έρχεται για να θεσμοθετήσει την κοινωνική πίστωση για κάθε πολίτη. Το μέτρο πάγωσε προσωρινά λόγω των αντιδράσεων από φορείς και κινήσεις πολιτών, αφού θα επιδείνωνε σε πολλαπλάσιο βαθμό τη στεγαστική κρίση που ήδη μαστίζει τα νοικοκυριά.
Όμως η κυβέρνηση έδειξε τις δυστοπικές προθέσεις της και τώρα επανέρχεται με ακόμα πιο ζοφερά μέτρα.
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 31η Αυγούστου 2026
ΚΡΥΣΤΑΛΛΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΜΥΘΟΣ, ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ
(Μια ακόμα έκφραση της νεοεποχίτικης πνευματικότητας)
Τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μεγάλη διάδοση εναλλακτικών πρακτικών που υπόσχονται θεραπεία, ψυχική ισορροπία και πνευματική ανάπτυξη μέσω της χρήσης κρυστάλλων και πολύτιμων λίθων. Η λεγόμενη «Κρυσταλλοθεραπεία» παρουσιάζεται ως μέθοδος που αξιοποιεί υποτιθέμενες ενεργειακές ιδιότητες των κρυστάλλων για την αποκατάσταση της υγείας και της εσωτερικής αρμονίας του ανθρώπου. Ωστόσο, όπως θα αποδείξουμε στη συνέχεια, η Ορθόδοξη Εκκλησία αντιμετωπίζει αυτή την πρακτική όχι απλώς ως επιστημονικά ατεκμηρίωτη, αλλά και ως πνευματικά επικίνδυνη, διότι στηρίζεται σε αντιλήψεις ξένες προς τη χριστιανική αποκάλυψη.
Στην παρούσα ανακοίνωσή μας θα ασχοληθούμε και με αυτή την πλάνη, στα πλαίσια του Γραφείου μας, να παρουσιάσουμε το σύγχρονο σκηνικό των αιρέσεων και των παραθρησκευτικών φαινομένων, για την ενημέρωση του πληρώματος της Ιεράς Μητροπόλεως μας, καθώς και τους αποδέκτες των ανακοινώσεών μας.
«Ἡ γυνὴ ὅταν τίκτῃ,
λύπην ἔχει, ὅτι ἦλθεν ἡ ὥρα αὐτῆς· ὅταν θὰ γεννήση τὸ παιδίον,
οὐκέτι μνημονεύει τῆς θλίψεως, διὰ τὴν χαρὰν ὅτι ἐγεννήθη
ἄνθρωπος εἰς τὸν κόσμον. Καὶ ὑμεῖς οὖν λύπην μὲν νῦν ἔχετε·
πάλιν δὲ ὄψομαι ὑμᾶς καὶ χαρήσεται ὑμῶν ἡ καρδία, καὶ τὴν
χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾿ ὑμῶν.» (Ἰω. ιστ´ 20).
Ἀληθινὴ κι᾿ ὄχι ψεύτικη χαρὰ νοιώθει μονάχα ὅποιος ἔχει τὸν Χριστὸ μέσα του, κ᾿ εἶναι ταπεινός, πρᾶος, γεμάτος ἀγάπη. Ἀληθινὴ χαρὰ ἔχει μονάχα ἐκεῖνος ποὺ ξαναγεννήθηκε στὴν ἀληθινὴ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ. Κι᾿ αὐτὴ ἡ ἀληθινὴ χαρὰ βγαίνει ἀπὸ καρδιὰ ποὺ πονᾶ καὶ θλίβεται γιὰ τὸν Χριστό, καὶ βρέχεται ἀπὸ τὸ παρηγορητικὸ δάκρυο τὸ ὁποῖο δὲν τὸ γνωρίζουνε οἱ ἄλλοι ἄνθρωποι, κατὰ τὸν ἅγιο λόγο ποὺ εἶπε τὸ στόμα τοῦ Κυρίου: «Μακάριοι οἱ πενθοῦντες, ὅτι αὐτοὶ παρακληθήσονται» (Ματθ. ε´ 4), «Καλότυχοι ὅσοι εἶναι λυπημένοι, γιατὶ αὐτοὶ θὰ παρηγορηθοῦνε.» Κι᾿ ἀλλοῦ λέγει: «Καλότυχοι ὅσοι κλαῖτε τώρα, γιατὶ θὰ γελάσετε.» (Λουκ. στ´ 21).
† Β Α Ρ Θ Ο Λ Ο Μ Α Ι Ο Σ
ΕΛΕΩι ΘΕΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ
ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΣ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ
ΠΑΝΤΙ Τῼ ΠΛΗΡΩΜΑΤΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΧΑΡΙΝ, ΕΙΡΗΝΗΝ ΚΑΙ ΕΛΕΟΣ
ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΥ ΠΑΣΗΣ ΤΗΣ ΚΤΙΣΕΩΣ
ΚΥΡΙΟΥ ΚΑΙ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΣΩΤΗΡΟΣ ΗΜΩΝ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ
* * *
Ἱερώτατοι καί Θεοφιλέστατοι ἀδελφοί Ἱεράρχαι καί τέκνα ἐν Κυρίῳ εὐλογημένα,
Χάριτι τοῦ ἀγαθοδότου Θεοῦ εἰσερχόμεθα σήμερον εἰς τό νέον ἐκκλησιαστικόν ἔτος, τιμῶντες καί ἑορτάζοντες ἐν ψαλμοῖς καί ὕμνοις καί ᾠδαῖς πνευματικαῖς, κατά τήν ἔναρξιν αὐτοῦ, τήν «Ἡμέραν προσευχῆς ὑπέρ τῆς προστασίας τοῦ φυσικοῦ περιβάλλοντος».
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«Ο ΔΕΚΤΟΣ ΕΝΙΑΥΤΟΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-9-1996] [Β΄έκδοσις]
Σήμερα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας γιορτάζει την πρωτοχρονιά της. Δηλαδή το ξεκίνημα του χρόνου για κάποιο σπουδαίο έργο. Και κάθε πρωτοχρονιά μπορεί βεβαίως να είναι συμβατική, κατά συμφωνίαν, αλλά όμως το θέλημα του Θεού βρίσκεται στην μέτρηση του χρόνου. Και είναι αναγκαία αυτή η μέτρησις του χρόνου, τόσο για τα έργα του ανθρώπου, όσο και για την σωτηρία του. Γι'αυτό γράφει ο Μωυσής εις το πρώτο κεφάλαιο της Γενέσεως: «Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτωσαν –δηλαδή να γίνουν- φωστῆρες ἐν τῷ στερεώματι τοῦ οὐρανοῦ- δηλαδή ο ήλιος και η σελήνη- εἰς φαῦσιν ἐπὶ τῆς γῆς- για να φωτίζουν την γη-, τοῦ διαχωρίζειν ἀνὰ μέσον τῆς ἡμέρας καὶ ἀνὰ μέσον τῆς νυκτός· καὶ ἔστωσαν εἰς σημεῖα καὶ εἰς καιροὺς καὶ εἰς ἡμέρας καὶ εἰς ἐνιαυτούς». Βλέπετε εδώ, ο χωρισμός του χρόνου. Και μέσα σ’ αυτήν την αίσθηση, θα λέγαμε, του χρόνου, θα αποδοθεί εκείνο το θεόπνευστον «Καιρός παντί πράγματι», που λέγει ο Εκκλησιαστής, «Το κάθε πράγμα είναι στον καιρό του». «Καιρός παντί πράγματι».
Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Η απάντηση στο πού κατευθύνονται οι Έλληνες δίδεται από πρόσφατο ντοκουμέντο. Καθημερινή εφημερίδα ζήτησε από γνωστούς συγγραφείς και κριτικούς λογοτεχνίας να προτείνουν ο καθένας από ένα βιβλίο για κάθε δεκαετία ηλικίας, από των δέκα μέχρι των ενενήντα ετών, που πρέπει ο Έλληνας στο διάβα αυτών των χρόνων και κατά δεκαετία οπωσδήποτε να διαβάσει. Τα βιβλία που προτείνονται ως αναγκαία για κάθε δεκαετία της ζωής του ανθρώπου είναι συνολικά 95 (εννέα δεκαετίες επί δέκα ή έντεκα προτάσεις). Από αυτά τα 75 είναι ξένων συγγραφέων και μόνον είκοσι είναι Ελλήνων!
«Είμαστε στο σημείο, δηλαδή, που η σιναϊτική αδελφότητα θα απαντήσει στις τελευταίες απόψεις-θέσεις που τις απέστειλε το αιγυπτιακό δημόσιο στις αρχές του τρέχοντος Αυγούστου και όλα πλέον θα πάρουν την οδό των τελικών υπογραφών», τόνισε χαρακτηριστικά πηγή που ενημερώνεται για την πορεία των διαπραγματεύσεων. «Λόγω της εορτής του Δεκαπενταύγουστου, τόσο με το νέο όσο και με το παλαιό ημερολόγιο, υπήρξε μια καθυστέρηση για την οποία Κάιρο και Αθήνα δείχνουν την προσήκουσα κατανόηση» πρόσθεσε σχετικά.
Ἀναστασίου Φιλιππίδη
Τό Ἱστορικό Ὑπόβαθρο (787 μ.Χ.-1014 μ.Χ.)
Οἱ πρωτοποριακὲς μελέτες τοῦ π. Ἰ. Ρωμανίδη ἔχουν ἀναδείξει τὸ ἱστορικὸ ὑπόβαθρο τῆς ἀπομάκρυνσης τῆς Δύσης ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία κατὰ τοὺς τρεῖς κρίσιμους αἰῶνες πρὶν ἀπὸ τὸ λεγόμενο Σχίσμα τοῦ 1054. Ἕνα βασικὸ συμπέρασμά του εἶναι ὅτι ἡ μεγάλη τομὴ στὴν ἱστορία τῆς Θεολογίας προῆλθε ἀπὸ τὴν ἄνοδο τοῦ Καρλομάγνου καὶ τὴν ἐπέκταση τοῦ φραγκικοῦ βασιλείου στὴν Ἰταλία, καὶ ὄχι ἀπὸ τὴν ἀπομάκρυνση τοῦ Πάπα ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία, τοὐλάχιστον ὡς τὸ 1009. Οἱ Πάπες τῆς Ρώμης παρέμειναν στὴν μεγάλη πλειοψηφία τους Ὀρθόδοξοι καὶ ἀντιστάθηκαν μὲ κάθε μέσο στὴν καταθλιπτικὴ φραγκικὴ πίεση, τὴν ἐποχὴ ποὺ οἱ Φράγκοι εἰσήγαγαν αἱρετικὲς καινοτομίες στὴ χριστιανικὴ θεολογία. Στὴν παροῦσα μελέτη θὰ ἐξετάσουμε πιὸ ἀναλυτικὰ τὶς ἐξελίξεις στὸν παπικὸ θρόνο κατὰ τὶς δεκαετίες ποὺ ἀκολούθησαν τὴν ἐμφάνιση τοῦ φραγκικοῦ στρατοῦ στὴ Ρώμη.
Η Τιμία Ζώνη Της Παναγίας, αποτελεί πολύτιμο θησαυρό της Ορθοδοξίας και διαχρονικό σημείο ευλογίας, προστασίας και ελπίδας για τους πιστούς.
Στις 31 Αυγούστου, τελευταία ημέρα του εκκλησιαστικού έτους, η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά την Κατάθεση της Τιμίας Ζώνης της Υπεραγίας Θεοτόκου, ενός από τα πολυτιμότερα θεομητορικά κειμήλια της Ορθοδοξίας.
Η σημερινή εορτή είναι στενά συνδεδεμένη με την τιμή προς το πρόσωπο της Παναγίας και αποτελεί μία ακόμη ευκαιρία για τους πιστούς να στραφούν με προσευχή προς τη Μητέρα του Χριστού, ζητώντας τη μεσιτεία, την προστασία και τη βοήθειά της.
Γιὰ τὸ φθονερὸ ἄνθρωπο εἶναι ἀνυπόφορη ἡ εὐτυχία τοῦ ἄλλου. Ξεσκίζεται ἡ καρδιά του ἀπὸ θλίψη, ὅταν ὁ συνάνθρωπός του εἶναι εὐτυχισμένος, ἐνῷ νιώθει χαρὰ καὶ ἱκανοποίηση ὅταν ἐκεῖνος δοκιμάζεται καὶ ὑποφέρει. Εὔχομαι, ἀγαπητοί, νὰ μὴ βρίσκεται ἀνάμεσά σας οὔτε ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος. Ἐδῶ θ’ ἀπαντήσουμε στὸ ἐρώτημα: Τί πρέπει νὰ κάνουν οἱ γονεῖς, γιὰ νὰ μὴν ἀφήσουν ν’ ἀναπτυχθεῖ στὶς καρδιὲς τῶν παιδιῶν ἡ ζήλεια, ὁ φθόνος;
Σημειῶστε τοὺς πέντε ἑπόμενους κανόνες:
Πρῶτος κανόνας: Νὰ καταστέλετε ἔγκαιρα κάθε ἐμφάνιση ζήλειας στὰ παιδιά.
ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού
Πολλοί άγιοι ιεράρχες λάμπρυναν με την προσωπικότητά τους και το έργο τους την πρωτόθρονη Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως στη δισχιλιόχρονη ιστορική της πορεία. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Αλέξανδρος, ο οποίος έβαλε τη δική του σφραγίδα στην Εκκλησία του Χριστού σε μια εποχή κρίσιμη για εκείνη.
Γεννήθηκε στην αγιοτόκο Μ. Ασία περί το 239 από γονείς ευσεβείς, οι οποίοι τον ανάθρεψαν χριστιανικά, σε μια εποχή που θεωρούνταν ασυγχώρητο έγκλημα να είναι κανείς Χριστιανός, διότι η θνήσκουσα ειδωλολατρία, δια της ρωμαϊκής εξουσίας καταδίωκε με ιδιαίτερη μανία την Εκκλησία και τους Χριστιανούς, με στόχο να τους εξαφανίσει από προσώπου γης. Ο ίδιος, νεαρό παιδί, δοκίμασε τους σκληρούς διωγμούς του θρησκομανή αυτοκράτορα Δέκιου (249-251) και στη συνέχεια τους διωγμούς του Βαλεριανού (257-260), τους πιο φοβερούς από όλους, του δαιμονικού Διοκλητιανού (303-305) και τέλος του Γαλερίου και Μαξιμιανού (305-313). Είχε ασκηθεί να κρύβει διωκόμενους Χριστιανούς και να περιθάλπει ταλαιπωρημένους και πληγωμένους Μάρτυρες. Όλη αυτή η τραγική κατάσταση είχε δαμάσει τον νεαρό Αλέξανδρο και είχε σμιλέψει την ψυχή του, ώστε να αφιερώσει τη ζωή του στο Χριστό και την υπηρεσία της Εκκλησίας.
Η ελληνική Ορθοδοξία απέναντι στη γοητεία της Μόσχας – Από την αδελφοσύνη των λαών στη γεωπολιτική ταύτιση
Υπάρχει μια λέξη που χρησιμοποιείται πολύ εύκολα στον σύγχρονο εκκλησιαστικό λόγο: «Ορθοδοξία».
Και υπάρχει ένας ακόμη ευκολότερος τρόπος να χρησιμοποιηθεί: να τοποθετηθεί δίπλα σε μια εθνική, πολιτική ή γεωπολιτική ταυτότητα και να παρουσιαστεί ως φυσική προέκτασή της.
Έτσι δημιουργούνται σχήματα που ακούγονται ελκυστικά, αλλά είναι θεολογικά επικίνδυνα: «Ρωσία και Ορθοδοξία». «Ρωσικός λαός και Ορθόδοξη πίστη». «Μόσχα και υπεράσπιση της παραδόσεως». «Δύση και αποστασία». «Ουκρανία και δυτική επιβολή». «Κωνσταντινούπολη και αμερικανική επιρροή».
Το πρόβλημα δεν είναι ότι κάποιος αγαπά τη Ρωσία. Το πρόβλημα αρχίζει όταν η αγάπη προς τη Ρωσία μετατρέπεται σε εκκλησιολογικό κριτήριο.
