Από το μαρτύριο του αγίου Μηνά

Ο άγιος Μηνάς μίλησε με πολλή παρρησία για τη δύναμη του Χριστού στον έπαρχο Ερμογένη, ο οποίος τον δίκαζε και τον υπέβαλλε σε βασανιστήρια. Τον διαβεβαίωνε δηλαδή ότι με την επίκληση του ονόματος του Χριστού όλα μπορεί να τα κάνει, ακόμη και βαριές αρρώστιες και πάθη ανίατα να θεραπεύσει, αλλά και εκείνα που μόνο ο Θεός μπορεί. Και ως μάρτυρα των λόγων του έφερνε τον λαό που ήταν εκεί.

Ο έπαρχος του απάντησε: «Τώρα θα αποδείξω ότι λες φλυαρίες και καυχιέσαι μάταια. Όταν δηλαδή κόψω ή κάψω ένα από τα μέλη σου και εσύ, που προσκυνάς τον Χριστό, δεν μπορέσεις να το αποκαταστήσεις, πώς θα φανείς ότι έδωσες στ’ αλήθεια σε άλλους αυτά που δεν μπορείς να χαρίσεις στον εαυτό σου;» Ο άγιος τότε είπε: «Εύχομαι, έπαρχε, να διαπιστώσεις σ’ εμένα τη δύναμη του Χριστού· γιατί είμαι βέβαιος ότι θα απορρίψεις αμέσως το αξίωμα που έχεις τώρα και θα γίνεις και εσύ ένας από αυτούς που έχουν αρχηγό τον Χριστό».

Ο έπαρχος λοιπόν, θέλοντας να ικανοποιήσει την οργή του, αλλά και ελπίζοντας ότι θα αποδείξει ψεύτη τον άγιο μπροστά σε όλους, διέταξε να αφαιρέσουν με μαχαίρια όλο το σαρκώδες μέρος των πελμάτων του, επάνω στα οποία στηρίζονται τα πόδια, και έπειτα να σταθεί πατώντας με γυμνά κόκκαλα καθώς θα τον ρωτούσαν για τους θεούς, έτσι ώστε, από τους αφόρητους πόνους που θα του τρυπούσαν την καρδιά, να δυσκολεύεται στις απαντήσεις και στην αντίκρουση των επιχειρημάτων.

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ: Ο ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ: Ο ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     

      Μία από τις πιο σεβαστές τάξεις των αγίων της Εκκλησίας μας είναι οι ομολογητές. Σε αυτήν την τάξη ανήκουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έδωσαν τη μαρτυρία της πίστεώς τους χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες της ομολογίας αυτής. Δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε πως η Εκκλησία μας είναι απόλυτα στηριγμένη στους αγώνες των αγίων ομολογητών Της κατά τη δισχιλιόχρονη πορεία Της στην ιστορία.

     Ένας από τους μεγάλους ομολογητές της Ορθοδοξίας είναι και ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος έδρασε σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη για την Εκκλησία ιστορική περίοδο. Πρόκειται για τη φοβερή εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε τη βυζαντινή κοινωνία για περισσότερο από έναν αιώνα, με αφόρητες διώξεις των ορθοδόξων από τους εικονομάχους αυτοκράτορες (726–843).

      Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 759 από ευγενείς και ευσεβείς γονείς, οι οποίοι φρόντισαν να του δώσουν, εκτός από την ευσέβεια, και κατά κόσμον παιδεία — την οποία ο ίδιος αργότερα χρησιμοποίησε προς όφελος της Εκκλησίας. Σπούδασε με επιμέλεια την ελληνική φιλοσοφία και τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Χρήστος Γιανναράς: «Δεν σκέφτεται τι ψυχή θα παραδώσει; Δεν φοβάται Θεό;»

Χρήστος Γιανναράς: «Δεν σκέφτεται τι ψυχή θα παραδώσει; Δεν φοβάται Θεό;» (Βαγγέλης Στεργιόπουλος)

Η παράδοξη αλφαβήτα της στέρεης γνώσης

Αγαπημένη μας συνήθεια —θα το έχουν πιθανότατα αντιληφθεί όσοι και όσες μας τιμούν σταθερά με την προσοχή τους— η σημασιολογική συσχέτιση των άρθρων μας, η αναζήτηση της κοινής κατά το μάλλον ή ήττον ταυτότητας των συντακτών τους, των συγγενών θέσεων, αρχών και αγωνιών τους.

Μια τέτοια ουσιαστική σύνδεση, σύνδεση από απόψεως νοημάτων και ύψους των συλλογισμών, υπάρχει —μέσα από τη δική μας τουλάχιστον οπτική— μεταξύ του κειμένου του Ευάγγελου Παπανούτσου για την αλλοτρίωση, που χρονολογείται στο 1959 και αναδημοσιεύτηκε νωρίτερα σήμερα, και ενός έξοχου άρθρου του αειμνήστου Χρήστου Γιανναρά, που έφερε τον τίτλο «Βίος α-νόητος» και είχε δημοσιευτεί στην ίδια εφημερίδα, «Το Βήμα», αρκετά χρόνια αργότερα, το 1985 (πιο συγκεκριμένα, στις 26 Ιουλίου).

Επισκέψεις του οσίου Αρσενίου στον άγιο Παΐσιο

Ιερομόναχος Ισαάκ

Την χρονιά που ο Γέροντας Παΐσιος πήγε στο Στόμιο αποφάσισε να κάνη την ανακομιδή των Λειψάνων του οσίου Αρσενίου. Είχαν περάσει περισσότερα από τριάντα χρόνια και ακόμη ήταν θαμμένος στο κοιμητήρι της Κερκύρας. Άφησε την φροντίδα του Μοναστηριού στον αδελφό του Ραφαήλ και τον Οκτώβριο του 1958 πήγε στην Κέρκυρα. Εκεί αναζήτησε τον παλαιό φίλο και συστρατιώτη του Παντελή Τζέκο. Τον βρήκε στο εργοστάσιο όπου εργαζόταν. Ο κ. Παντελής δεν τον γνώρισε και σκυμμένος στο γραφείο του τον ρώτησε: «Πάτερ, τι θέλετε;». Ο Γέροντας δεν μιλούσε. «Θέλετε να σας εξυπηρετήσω σε τίποτε;», τον ρώτησε πάλι. «Σε τούτο», του είπε και έδειξε τα δυο του μεγάλα δάχτυλα. Τότε τον αναγνώρισε και γεμάτος χαρά και συγκίνηση, που απρόσμενα έβλεπε τον φίλο και σωτήρα του, τον αγκάλιασε και τον φιλούσε.

Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης

Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης
Ἄγνωστος συγγραφεύς

Ὁ Ὀσιότατος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στὰ 1840 στὰ Φάρασα ἢ Βαρασιό, στὸ Κεφαλοχώρι τῶν ἕξι Χριστιανικῶν χωριῶν τῆς περιφερείας Φαράσων τῆς Καππαδοκίας. Οἱ γονεῖς του ἦταν πλούσιοι σὲ ἀρετὲς καὶ μέτριοι σὲ ἀγαθά. Εἶχαν ἀποκτήσει δύο ἀγόρια, τὸν Βλάσιο καὶ τὸν Θεόδωρο (τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο).

Ἀπὸ μικρὴ ἡλικία ἔμειναν ὀρφανὰ καὶ τὰ προστάτεψε ἡ θεία τους, ἀδελφὴ τῆς μητέρας τους. Ἕνα θαυμαστὸ γεγονὸς ποὺ συνέβηκε στὰ παιδιὰ καὶ ἡ θαυματουργικὴ διάσωση τοῦ μικροῦ τότε Θεόδωρου ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεώργιο, ποὺ τὸν ἔσωσε ἀπὸ βέβαιο πνιγμό, εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα, γιὰ τὸν μὲν Βλάσιο νὰ δοθεῖ μὲ τὸν δικό του τρόπο στὸν Θεό, νὰ τὸν δοξολογεῖ ὡς δάσκαλος τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς καὶ κατέληξε ἀργότερα στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὸν Θεόδωρο δὲ νὰ θέλει νὰ γίνει καλόγερος. Στὴ συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στὴ Νίγδη καὶ μετὰ στὴ Σμύρνη, ὅπου τέλειωσε τὶς σπουδές του.

Στὰ εἴκοσι ἕξι του περίπου χρόνια πῆγε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Φλαβιανῶν τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ὅπου ἀργότερα ἐκάρη Μοναχὸς καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Ἀρσένιος. Δυστυχῶς ὅμως, δὲ χάρηκε πολὺ τὴν ἡσυχία του, διότι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ εἶχαν ἀνάγκη μεγάλη ἀπὸ δασκάλους καὶ ὁ Μητροπολίτης Παΐσιος ὁ Β΄ τὸν χειροτόνησε Διάκο καὶ τὸν ἔστειλε στὰ Φάρασα, γιὰ νὰ μάθει γράμματα στὰ ἐγκαταλελειμμένα παιδιά. Αὐτὸ φυσικὰ γινόταν στὰ κρυφά, μὲ χίλιες δυὸ προφυλάξεις, γιὰ νὰ μὴ μάθουν τίποτε οἱ Τοῦρκοι.

Ο Οριενταλισμός, οι σιωπές της ιστορίας …και ο Παπαδιαμάντης (Αντώνης Σμυρναίος, Καθ. Νεοελληνικής Ιστορίας, Ιστορίας της Νεοελλ. Εκπαίδευσης και Διδακτικής της Ιστορίας ΠΤΔΕ, Παν. Θεσσαλίας)

Στα 1978 ο Αμερικανοπαλαιστίνιος διανοητής Έντουαρντ Σαΐντ δημοσίευσε το εμβληματικό έκτοτε βιβλίο του Οριενταλισμός, καταδικάζοντας με αυτό την δυτικοκεντρική αντίληψη του 18^ου και του 19^ου αιώνα για τις κοινωνίες της Μέσης Ανατολής, της Ασίας και της Βόρειας Αφρικής. Αυτές εκλήφθηκαν συλλήβδην ως στατικές, παθητικές, ανοργάνωτες και οπισθοδρομικές, σε αντίθεση με τις δυτικές κοινωνίες που εκλαμβάνονταν εκ προοιμίου ως ανεπτυγμένες και προοδευτικές, λογικές και ευέλικτες. Ο Οριενταλισμός αυτός αποτελούσε ουσιαστικά «ένα εργαλείο δυτικής προβολής και θέλησης για τη διακυβέρνηση της Ανατολής», επακόλουθο της διαρκούς ισχυο-θηρίας των δυτικών, η οποία εκφραζόταν όχι μόνο πολιτικά, οικονομικά και στρατιωτικά αλλά πλέον και πολιτιστικά, επιβάλλοντας έτσι πάνω της το Βάρος του Λευκού Ανθρώπου, όπως υπερηφανευόταν ο Ρ. Κίπλιγκ.

Βεβαίως, ήδη οι έννοιες του πολιτιστικού ιμπεριαλισμού και της πνευματικής και διανοητικής αποικιοκρατίας στις οποίες αναφερόταν είχαν ήδη επεξεργαστεί και από άλλους διανοητές, όπως ήταν ο Αντόνιο Γκράμσι και ο Μισέλ Φουκώ. Αλλά ο Σαΐντ τις κρυστάλλωσε ακόμη περισσότερο, επικρίνοντας μάλιστα, όχι μόνο τους δυτικούς οριενταλιστές, αλλά και τους επίδοξους κλώνους τους, τις αραβικές δηλαδή ελίτ, οι οποίες λειτουργούσαν μέσα σε μια ατμόσφαιρα «αυτο-οριενταλισμού». Αυτές δηλαδή οι ελίτ με τους «οργανικούς τους διανοουμένους» είχαν εσωτερικεύσει και ουσιαστικοποιήσει τη ρομαντική εκδοχή των αλλοδαπών οριενταλιστών για την αμείλικτη αναγκαιότητα ενός αναπόδραστα βίαιου και άμεσου εκσυγχρονισμού των υπανάπτυκτων κοινωνιών τους, όντας μάλιστα απόλυτα βέβαιοι ότι ο δυτικός κόσμος που εισέβαλλε απρόσκλητα σε αυτές ανήκε ανέκαθεν στη «σωστή μεριά της ιστορίας».

Παράδοση καὶ Παραδόσεις. Λαμπρόπουλος Βαρνάβας Ἀρχιμανδρίτης

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Ἀφορμὴ γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ μᾶς ἔδωσε ἕνα προτεσταντικὸ βιβλιαράκι μὲ τίτλο: «ΟΙ ΠΑΡΑΔΟΣΕΙΣ – ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΕΣ ἤ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ; – Βοήθημα γιὰ μελέτη μὲ βάση τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία». Εἶναι ἔκδοση τῆς «Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας», μίας ἀπὸ τὶς πολλὲς Πεντηκοστιανὲς ὁμάδες ποὺ ὑπάρχουν στὴν χώρα μας. Ἱδρύθηκε τὸ 1982 ἀπὸ τὸν Γεώργιο Κρίσιλα, ἄλλοτε ποιμένα τῆς «\’Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς» καὶ ἰσχυρίζεται ὅτι δὲν ἀνήκει σὲ καμία ὀργάνωση – ἑλληνικὴ ἢ ξένη – δὲν κατευθύνεται ἀπὸ πουθενά, εἶναι ἀδέσμευτη καὶ αὐτοσυντήρητη.

Δὲν θὰ προσπαθήσωμε στὰ περιωρισμένα πλαίσια αὐτῆς τῆς εἰσηγήσεως νὰ ἀνασκευάσωμε σελίδα πρὸς σελίδα τὸ βιβλιαράκι, στὸ ὁποῖο ἀναφερθήκαμε. Θὰ ἦταν ὄχι μόνο μάταιο ἀλλὰ καὶ λανθασμένη ποιμαντικὴ τακτική, ὅπως θὰ δοῦμε παρακάτω. Ἁπλῶς τὸ χρησιμοποιοῦμε σὰν ἀφορμὴ γιὰ νὰ ἐκθέσωμε κάποιες πλευρὲς τοῦ τεραστίου θέματος ποὺ λέγεται ΠΑΡΑΔΟΣΗ.

ΙΣΛΑΜ: ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ Ή ΣΥΣΤΗΜΑ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΣΟΥΣ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 9η Νοεμβρίου 2026

ΙΣΛΑΜ: ΘΡΗΣΚΕΙΑ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΑΝΕΚΤΙΚΟΤΗΤΑΣ Ή ΣΥΣΤΗΜΑ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΜΙΣΟΥΣ;

(Αναφορά σε κορανικά χωρία και ισλαμικά κείμενα περί εχθρότητας, βίας και πολέμου κατά μη μουσουλμάνων)

     Η πρόσφατη ένοπλη επίθεση στον ελληνορθόδοξο Ναό του Αγίου Γεωργίου, στην περιοχή Καράκ της Ιορδανίας, κατά τη διάρκεια κηδείας, συγκλονίζει κάθε άνθρωπο που διατηρεί στοιχειώδη σεβασμό προς την ανθρώπινη ζωή και την ιερότητα της θρησκευτικής λατρείας. Σύμφωνα με τις έως τώρα δημοσιευμένες πληροφορίες, η επίθεση της 23ης Οκτωβρίου 2026 προκάλεσε  εννέα νεκρούς και δεκάδες τραυματίες, ενώ οι αρμόδιες αρχές συνεχίζουν τις έρευνες για την ταυτοποίηση των δραστών και τη διαλεύκανση των κινήτρων τους.

ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΙΑΣΩΝ, ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΣ ΚΕΡΚΥΡΑ

ΑΓΙΟΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ ΙΑΣΩΝ, ΣΩΣΙΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΜΑΡΤΥΣ ΚΕΡΚΥΡΑ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

        Κάθε περιοχή επιδεικνύει τους φωτιστές της στην χριστιανική πίστη και τιμά τους χριστιανούς ιεραποστόλους οι οποίοι τους κήρυξαν το Ευαγγέλιο και τους μετέτρεψαν στην αληθινή και μόνη σώζουσα πίστη στο Χριστό.  Έτσι και η Κέρκυρα σεμνύνεται για τους φωτιστές της, Αγίους Αποστόλους Ιάσονα και Σωσίπατρο, οι οποίοι θεωρούνται οι ιδρυτές της Εκκλησίας στο νησί και ανήκουν στην χωρία των Ο΄ Αποστόλων. Μαζί με αυτούς τιμάται και η πρώτη χριστιανή γυναίκα του νησιού, μάρτυρα Κερκύρα. 

      Ο Ιάσων καταγόταν από την Ταρσό και έζησε στην Θεσσαλονίκη και ο Σωσίπατρος από την Αχαΐα. Τα ονόματά τους αναφέρονται στις επιστολές του Αποστόλου Παύλου και στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων. Μάλιστα ο Παύλος τους ονομάζει ως συγγενείς του, προφανώς όχι εξ αίματος αλλά εννοούσε την πνευματική συγγένεια τους ένωνε διότι υπήρξαν υπάκουη και συνεργάσιμη συνεργάτες του. 

      Τον Ιάσονα τον γνώρισε ο Απόστολος Παύλος στην Θεσσαλονίκη ο οποίος διατηρούσε επιχείρηση υφαντουργίας. Σαγηνεύτηκε από τον κήρυγμα του Παύλου, κατηχήθηκε και βαπτίστηκε. Μάλιστα προσέφερε το ευρύχωρο και πολυτελές σπίτι του στον Παύλο και τον Σίλα, όπως αναφέρει ο ιερός συγγραφέας των Πράξεων των Αποστόλων Λουκάς (17,6). Κάνει την οικία του τόπο συνάντησης των πρώτων θεσσαλονικέων χριστιανών και καταφύγιο από τους φανατικούς διώκτες τους.  Ο Ιάσων προστάτεψε τον Παύλο και τον Σίλα  και φρόντισε να τους φυγαδέψει στη  Βέροιαόταν οι Ιουδαίοι της Θεσσαλονίκης επιδίωκαν να τους κακοποιήσουν και να τους σκοτώσουν. Στη συνέχεια τον βρίσκουμε στην Κόρινθο, όπου ο Ιάσων έδωσε χρήματα στον Παύλο για τις ανάγκες της ιεραποστολής.

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΗΡΩΔΙΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΗΡΩΔΙΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

     Η χορεία των Εβδομήκοντα Αποστόλων υπήρξε σημαντική για την αρχαία Εκκλησία, διότι οι ένθεοι και ένθερμοι αυτοί άνδρες εργάστηκαν ιεραποστολικά ισάξια με τους Δώδεκα Αποστόλους για την διάδοση του Ευαγγελίου στα Έθνη. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Ηρωδίων, ο οποίος υπήρξε ιδιαίτερα ζηλωτής της ιεραποστολής της Εκκλησίας. Μάλιστα επειδή εργάστηκε ιεραποστολικά στην Ελλάδα, αποτελώντας καύχημα για την Ελληνική Εκκλησία και ειδικά για την Ιερά Μητρόπολη Φθιώτιδος. 

      Ήταν εβραϊκής καταγωγής και αναφέρεται από τον απόστολο Παύλο ως συγγενής του καθώς γράφει στην προς Ρωμαίους επιστολή του: «Ἀσπάσασθε Ἡρωδίωνα τόν συγγενῆ μου» (Ρωμ.16,11). Πιθανότατα πατρίδα του ήταν η Ταρσός της Κιλικίας, μια πόλη που ήταν κέντρο της ελληνιστικής παιδείας και του πολιτισμού στη Συρία και προφανώς έλαβε σημαντική ελληνική παιδεία. 

     Για κάποιο λόγο βρέθηκε στην Παλαιστίνη, στα χρόνια μετά την Ανάσταση του Χριστού, γνωρίστηκε με τους Αποστόλους και μεταστράφηκε στην χριστιανική πίστη. Ενωρίς προσκολλήθηκε σε αυτούς και ειδικά στον απόστολο Πέτρο, τον οποίο ακολουθούσε στις ιεραποστολικές του περιοδείες του. Τον διέκρινε η βαθειά πίστη του στο Θεό, ο ένθερμος ζήλος του για τη διάδοση του Ευαγγελίου και ο γλυκύς χαρακτήρας του.

Προσλήψεις Αναπληρωτών Θεολόγων

Διεύθυνση	Χαλκοκονδύλη 37,  10432 Αθήνα
Τηλέφωνο	2105224180
Φὰξ	2105224420
Email	info@petheol.gr
Ιστοχώρος	www.petheol.gr

                Αθήνα, 9  Νοεμβρίου 2026

                      Αρ. Πρωτ.: 92   

 ΠΡΟΣ          Την Αξιότιμον Υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού κ. Σοφία Ζαχαράκη

Κοιν.:

1.    Τον Αξιότιμο Υφυπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, κ. Κωνσταντίνο Βλάση

2.    Αξιότιμον κ. Γενικό Γραμματέα Πρωτοβάθμιας, Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και Ειδικής Αγωγής του Υπουργείου Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού, κ. Ιωάννη Παπαδομαρκάκη

3.     Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο  

4.    Άπαντες τους Σεβ. Αρχιερείς της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Συνόδου της Κρήτης

ΘΕΜΑ: Προσλήψεις Αναπληρωτών Θεολόγων

Αξιότιμη κ. Υπουργέ, 

Πρωτίστως, θα θέλαμε να εκφράσουμε την έντονη δυσαρέσκειά μας, διότι, παρά τα τόσα αιτήματά μας για να δεχθείτε να συναντήσετε το Προεδρείο μας και να ακούσετε τα προβλήματα και τα αιτήματα που απασχολούν τον κλάδο των Θεολόγων, αναμένουμε ακόμη την απάντησή σας γι’ αυτήν τη συνάντηση.

Σας τα στέλνουμε επομένως γραπτώς:

Θα πάνε οι Πατριάρχες Αντιοχείας και Ιεροσολύμων στο Φανάρι ή φοβούνται τη Μόσχα; -Πρεσβυγενείς Θρόνοι δεν σημαίνει αυλές της Μόσχας!

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Η ιστορική τιμή ενός Πατριαρχείου είναι βαριά ευθύνη. Δεν αποτελεί ασυλία για τις επιλογές ή τις αυθαιρεσίες ου εκάστοτε Προκαθημένου του. Και όταν δύο Πρεσβυγενείς  Αποστολικοί Θρόνοι εμφανίζονται τόσο πρόθυμοι να καλλιεργούν τη σχέση τους με τη Μόσχα, δικαιούμαστε να αναρωτηθούμε: πόση από αυτή την προθυμία διαθέτουν για την ενότητα της Ορθοδοξίας και για την αδελφική συνεννόηση με την Μητέρα Εκκλησία της Κωνσταντινουπόλεως;

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος έχει προσκαλέσει τους Πατριάρχες Αλεξανδρείας, Αντιοχείας και Ιεροσολύμων στην Κωνσταντινούπολη στις 30 Νοεμβρίου, κατά τη θρονική εορτή του Αγίου Ανδρέου.

Η πρόσκληση αφορά αδελφική σύναξη και κοινή εξέταση των σοβαρών προκλήσεων που αντιμετωπίζει η Εκκλησία. Είναι μια συγκεκριμένη ευκαιρία να αποκτήσει η πολυδιαφημισμένη ενότητα πρόσωπο, παρουσία και περιεχόμενο. Να γίνει μια νέα αρχή. 

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ. ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΣΑΡΑΝΤΗ ΣΑΡΑΝΤΟΥ

(Ἀπό ὁμιλία τοῦ μακαριστού π. Σαράντη Σαράντου

στούς Ἱεροσπουδαστές τῆς Ριζαρείου)

Προσθήκη λεζάντας

Πραγματικά ὁ Ἅγιος Νεκτάριος ἐβίωσε σέ ὅλα καί μέ ὅλα τά μέρη τῆς ὑπάρξεώς του τήν Ὀρθοδοξία μας ,τήν ὁποία καί ἑρμήνευσε καί ἐξέφρασε προσωπικά καί δυναμικά στό καθολικό πλήρωμα τῶν Ὀρθοδόξων ἀδελφῶν καί γενικότερα στήν Οἰκουμένη. 

Εἶναι τόσο πλούσια ἡ προσωπικότητά του , τόσο βαθειά , τόσο μεγαλειώδης, συνδυασμένη μέ θεϊκή πραγματικά ἁπλότητα , πού θά ’πρεπε ὁ φτωχός δικός μας ἀνθρώπινος λόγος νά ἀργήσει. Καί μάλιστα λόγος πού προέρχεται ἀπό χείλη ἀδέξια, ἰσχνόφωνα καί κακόηχα σάν τά δικά μου. Συγχωρῆστε μου λοιπόν τήν θρασύτητα καί ἐπιτρέψτε μου νά χρησιμοποιήσω τόν συμβατικό λόγο γιά ὠφέλεια ὅλων μας καί γιά τήν κατά δύναμιν τιμή πρός τόν Ἅγιο τοῦ αἰώνα μας.

Θεμέλιο σ’αὐτήν τήν προσλαλιά ἄς εἶναι τό παρακάτω ὑπαρκτό περιστατικό ἀπό τή ζωή τοῦ Ἁγίου.

 

Μετά ἀπό κάποιες περιπέτειες πού μεθόδευσε στή ζωή του ὁ μισόκαλλος, βρίσκεται ὁ Ἅγιος ,σάν ἱεροκήρυκας Χαλκίδος ,ἐπίσκοπος ὄντας, στό μικρό νησί τῆς Σκιάθου, γιά νά λειτουργήσει καί νά κηρύξει. Φιλοξενεῖται ἀπό βραδύς σ’ἕνα ἁπλό δωματιάκι τοῦ νησιοῦ. Περνᾶνε οἱ ὧρες τῆς νύχτας καί τό φῶς τοῦ δωματίου του δέν σβήνει. Κάποιοι περίεργοι βρίσκουν τόν τρόπο νά κρυφοκοιτάξουν. Βλέπουν τόν Ἅγιο Ἐπίσκοπο νά κάνει ἐδαφιαῖες μετάνοιες καί κάτι νά ψελίζει.Τό φῶς ἔσβησε , ὅταν ξεκίνησε γιά τήν πρωϊνή ἀκολουθία καί τήν Θεία Λειτουργία.

Θαῦμα: ὁ τυφλός καὶ ὁ γέροντας

Θαῦμα: ὁ τυφλός καὶ ὁ γέροντας

Ἄγνωστος συγγραφεύς

Πάει ἕνας τυφλὸς νὰ ἐξομολογηθεῖ σὲ ἕναν γέροντα: 

Γέροντα ἔχω πρόβλημα, πουλάω μικροπράγματα ἔξω στὸ δρόμο γιὰ νὰ ζήσω, ἀλλὰ συνέχεια μιὰ παρέα μικρῶν παιδιῶν μοῦ τὰ κλέβουν καὶ μὲ χτυπᾶνε στὸ κεφάλι καὶ γελᾶνε μαζί μου! Εἶμαι πολὺ ἁμαρτωλὸς γέροντα γιὰ αὐτὸ συμβαίνει αὐτό!

Θυμωμένος ὁ Γέροντας ἀπαντάει: Τὰ παλιόπαιδα, σὰ δὲ ντρέπονται. Πλέον δὲν σέβεται κανεὶς τίποτα σὲ αὐτὴ τὴν ἐποχή. Νὰ φωνάξουμε τὴν ἀστυνομία.

Καὶ τοῦ ἀπαντάει ὁ Τυφλός: Τί λὲς γέροντα; Δὲν μὲ νοιάζει γιὰ τὰ πράγματα ποὺ μὲ κλέβουν, οὔτε γιὰ τὸ ὅτι μὲ κοροϊδεύουν καὶ μὲ χτυπᾶνε· μὲ ἐνοχλεῖ ποὺ αὐτὰ τὰ κακόμοιρα παιδάκια γεμίζουν ἁμαρτίες καὶ μαυρίλα στὴν ψυχούλα τους ἐξαιτίας μου.. ποὺ εἶμαι τυφλός. Ἐγὼ εὐθύνομαι γιὰ τὶς πράξεις τους καὶ εὔχομαι στὸν Κύριο νὰ μὴ τοὺς τὰ καταλογίσει αὐτὰ σὰν ἁμαρτία· καὶ ἀρχίζει νὰ κλαίει! 

Κύριλλος και Θεόφιλος: Τι ετοιμάζεται πίσω από τις κλειστές πόρτες της Μόσχας;

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Στην εκκλησιαστική διπλωματία, οι πιο ενδιαφέρουσες ειδήσεις κρύβονται συχνά στις πιο ανώδυνες διατυπώσεις. Δύο Πατριάρχες συναντώνται, ανταλλάσσουν δώρα, εκφράζουν συλλυπητήρια, συζητούν για προσκυνήματα και επετείους. Και ανάμεσα σε όλα αυτά παρεμβάλλεται μία φράση: συζήτησαν «τα προβλήματα στις διορθόδοξες σχέσεις» και τους τρόπους υπέρβασής τους.

Εδώ ακριβώς αρχίζουν τα ερωτήματα.

Διότι η συνάντηση Κυρίλλου και Θεοφίλου στη Μόσχα, σύμφωνα με το δημοσιευμένο ρεπορτάζ, είχε και αυτή την ουσιαστική διάσταση. Και ο Θεόφιλος δεν βρέθηκε τυχαία στη ρωσική πρωτεύουσα: η ίδια η Μόσχα ανακοίνωσε ότι έφθασε στις 4 Νοεμβρίου, προσκεκλημένος του Κυρίλλου. Και σίγουρα δεν πήγε στη Μόσχα  ως ο τρίτος των Ορθοδόξων Προκαθημένων. Και αυτό προκύπτει από πολλά σημεία αυτού του ταξιδιού ακόμη και από τη φωτογραφία όπου έχει ανατραπεί η σειρά στη θέση των δύο Πατριαρχών.

Τι ακριβώς επιδιώκει,λοιπόν,με αυτά τα καμώματα, ο Κύριλλος; Και ποιον ρόλο είναι πρόθυμος να αναλάβει ο Θεόφιλος;

ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ: Ο ΠΟΛΥΠΑΘΟΣ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΚΤΑΡΙΟΣ ΣΥΚΟΦΑΝΤΟΥΜΕΝΟΣ ΚΑΙ ΔΙΩΚΟΜΕΝΟΣ*

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Το μεγάλο και διαρκές θαύμα στην Εκκλησία μας είναι η αδιάκοπη εμφάνιση αγίων. Ουδέποτε υπήρξε εποχή, στο δισχιλιόχρονο διάβα της ιστορίας της, που να μην υπήρχαν άγιοι. Ουδέποτε έλειψαν από την Εκκλησία μας οι άγιοι και αυτό είναι το μόνιμο θαύμα στη δισχιλιόχρονη ιστορική Της πορεία. Οι άγιοι, άνδρες και γυναίκες, είναι τα ορατά σημεία της λυτρωτικής ενέργειας του Αγίου Πνεύματος, το Οποίο αναγεννά τους ανθρώπους και τους καθιστά θεοειδείς υπάρξεις, εικόνες καθαρές του Τριαδικού Θεού, κατά χάριν θεουμένους. Ουδέποτε θα υπάρξει εποχή, που να μην υπάρχουν άγιοι στην Εκκλησία. Κάποιος μεγάλος ασκητής έγραψε πως η απουσία αγίων στον κόσμο, θα σημάνει και το τέλος του. 

       Το πλέον παρήγορο και ελπιδοφόρο γεγονός είναι ότι και στη σύγχρονη εποχή της γενικής αποστασίας και της πολυποίκιλης ανταρσίας κατά του Θεού, αναδεικνύονται θεοφόροι και πνευματοφόροι άγιοι, εφάμιλλοι των αγίων της αρχαίας Εκκλησίας. Κι’ αυτό διότι, όπως έγραψε ο απόστολος Παύλος «ου δε επλεόνασεν η αμαρτία, υπερπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ.5,20). Όπου ο διάβολος καλλιεργεί το δικό του αγρό, με τα ζιζάνια, καλλιεργεί και ο Θεός το δικό Του αγρό, με τον αγαθό σπόρο.

Ανοιχτή επιστολή προς τους πανιερωτάτους Μητροπολίτας Λεμεσού Αθανάσιο και Μόρφου Νεόφυτο

Ανοιχτή επιστολή προς τους πανιερωτάτους Μητροπολίτας Λεμεσού Αθανάσιο και Μόρφου Νεόφυτο

 

Το παρόν γράφεται τη μέρα που κοιμήθηκε ο άγιος Νεκτάριος. Τι σχέση μπορεί να έχει αυτό, πανιερώτατοι; Μεγάλη. Πρόκειται για βίο παράλληλο με τον συνεπίσκοπο και αδελφό σας Τυχικό. Τον Πάφου ή πρώην Πάφου, ανάλογα με την εκκλησιολογική συνείδηση εκάστου. Η παρούσα απευθύνεται στην αγιότητά σας με παράπονο για τη μέχρι τώρα στάση σας και ελπίδα για άμεση αλλαγή αυτής.

Όλοι μας παρακολουθούμε με ιερή αγανάκτηση την εκκλησιαστική δικτατορία που επιβλήθηκε τελευταία στην αρχαιότατη Εκκλησία της Κύπρου από τον νυν αρχιεπίσκοπό της. Με βαθύτατη θλίψη για τα εκεί τεκταινόμενα σε πολλά επίπεδα – δεν είναι χώρος εδώ για εκτενή ανάλυση – αλλά εμείς θα επικεντρωθούμε στην περίπτωση Τυχικού.

Ἡ ἀγωγή τῶν παιδιῶν καί οἱ μητέρες. Ἁγίου Νεκταρίου

Ἡ ἀγωγή τῶν παιδιῶν καί οἱ μητέρες.

Ἀποσπάσματα ἀπό κείμενο τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου μέ τόν τίτλο «Ἡ ἀγωγή τῶν παίδων καί αἱ μητέρες», σέ ἀπόδοση νεοελληνική. 

 

Ἡ ἀγωγή τῶν παιδιῶν εἶναι ἀναγκαῖο νά ἀρχίζει ἀπό τήν βρεφική ἡλικία. Στήν ἡλικία αὐτή, ἡ φύσις ἔταξε παιδαγωγούς τούς γονεῖς καί ἰδίως τίς μητέρες. 

Κάθε νεῦμα, κάθε λέξη, κάθε κίνηση καί κάθε πράξη τῆς μητέρας, γίνεται νεῦμα καί λέξη, καί ἔκφραση καί κίνηση καί πράξη τοῦ παιδιοῦ. 

Τήν πρώτη περί Θεοῦ ἔννοια, μόνον ἡ μητέρα εἶναι ἡ πιό κατάλληλη νά ζωντανέψει καί νά καλλιεργήσει μέσα στήν παιδική καρδιά. 

Ἐάν ἡ ψυχή τῆς μητέρας εἶναι θεοειδής, καθαρή, εὔθυμη, ἀθώα καί γεμάτη ἀπό φόβο Θεοῦ, καί ἐπίσης οἱ διαθέσεις της εἶναι εἰρηνικές, φιλόθεες καί φιλάνθρωπες, τότε καί ἡ ψυχή τοῦ παιδιοῦ, πού καθρεπτίζεται σέ τέτοιο καθρέπτη, χωρίς νά τό καταλαβαίνει τήν μιμεῖται καί γίνεται ὅμοια μἐ τἠν ψυχή τῆς μητέρας του· καί καθώς περνάει ὁ καιρός ἀρχίζουν καί φανερώνονται οἱ καρποί τῶν ἀγαθῶν σπερμάτων. 

Ετοιμάζεται η καθαίρεση Τυχικού;

Ετοιμάζεται η καθαίρεση Τυχικού;

Γιατί τόση κακία; Προς τι τόσο μένος; Τα πράγματα φαίνεται να οδηγούν μαθηματικώς προς αυτή την κατεύθυνση και μακάρι να διαψευσθούμε. Ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου τού έδωσε διορία δέκα ημερών για να βρει πάτημα να του επιφέρει το τελικό πλήγμα; Τον ενοχλεί, και καλά, που γυρίζει εδώ και κει. Δεν του έφτασε η άδικη απομάκρυνση από τον θρόνο της Πάφου και τώρα θέλει απλά να τον αποτελειώσει, να τον εξαφανίσει. Πώς; Με καθαίρεση. Έτσι δεν θα μπορεί να κινείται ελεύθερα και να ιερουργεί. Θα είναι παράνομη κάθε συγκέντρωση γύρω από το πρόσωπο ενός καθηρημένου επισκόπου. Θα είναι πλέον απλός καλόγερος και ίσως διαταχθεί ο εγκλεισμός του σε μοναστήρι. Έτσι, για να τον αφανίσουν από προσώπου γης…

Ἅγιος Νεκτάριος: Οἱ παπικοί εἶναι κακόδοξοι καί αἱρετικοί.

Ἅγιος Νεκτάριος: Οἱ παπικοί εἶναι κακόδοξοι καί αἱρετικοί.

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Στίς 9 Νοεμβρίου ἑορτάζεται ἡ μνήμη τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου Πενταπόλεως τοῦ θαυματουργοῦ. 

Κατά τήν ἡμερα αὐτή ἐκφωνοῦνται ἐκτενέστατοι λόγοι ἐγκωμιαστικοί γιά τόν νεοφανέντα Ἅγιο, ἀλλά δυστυχῶς ἡ στάση τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου ἀπέναντι στούς παπικούς - θέμα ἁπτόμενο τῆς σωτηρίας μας καί ἐξόχως ἐπίκαιρο - σπανιώτατα ἕως καί οὐδόλως ἀναφέρεται! 

Ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου Νεκταρίου γιά τίς ἀρχές καί τίς ἰδέες τῶν παπικῶν εἶναι σαφέστατος: 

 «Οἱ Πάπες ἐγένοντο οἱ κακοί δαίμονες τῆς Ἀνατολικῆς Ἐκκλησίας καί τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἔθνους». 

 «Ἡ Ἀνατολική Ἐκκλησία μετά βδελυγμίας ἀποστρέφεται τοιαύτας ἀρχάς, τοιαῦτα φρονήματα, τοιαύτας ἰδέας ... εἰσίν ἀληθῶς ἀρχαί κακόδοξοι καί αἱρετικαί καί ἀποκρούονται ὑπό τῆς Ἑλληνικῆς Ἐκκλησίας».