Όταν η οικονομία γίνεται βλασφημία

Όταν η οικονομία γίνεται βλασφημία

 

Η εκκλησιαστική οικονομία δείχνει το φιλάνθρωπον της Εκκλησίας και του Θεού. Η ευελιξία αυτή, ωστόσο, όταν ξεφύγει από κάποια όρια, καθίσταται και καταντάει βλασφημία και θεομπαιξία. Και σε αυτό δυστυχώς έχει εκπέσει σε πολλά θέματα η σύγχρονη Ιεραρχία και κατ’ επέκτασιν ο ιερός Κλήρος. Οι ιεροί Κανόνες έχουν μεταλλαχθεί σε μνημειακά κουρελόχαρτα άνευ του παραμικρού αντικρίσματος στην ορθή πορεία, ζωή και διαποίμανση των πιστών.

Μου ήρθαν απανωτά ραπίσματα την τρέχουσα σεζόν, όταν διαπίστωσα προσωπικά το πόσο η σύγχρονη ηγεσία της Εκκλησίας αδιαφορεί για τους ιερούς Κανόνες και έχει μετατρέψει το συνοδικό σύστημα σε βιτρίνα διοίκησης με αρμοδιότητες άκρως τυπικές και ανούσιες. Υπάρχουν, όμως, θέματα σοβαρά στα οποία κωφεύει και θεληματικά αποφεύγει να πάρει θέση, μάλλον δυστυχώς προς αποφυγή των συγκρούσεων με την εκκοσμικευμένη πελατεία της…

Πήγα πρόσφατα για ένα τρισάγιο προσφιλούς προσώπου. Σε ρητορική απορία μου στον ιερέα για ποιον λόγο είχε τόσο κόσμο στο κοιμητήριο, εκείνος αφελώς μου αποκάλυψε: “άσε, μόλις κηδέψαμε έναν και τώρα τον πάνε για κάψιμο”. Για τον θλιβερό επομένως εκείνον θανόντα “τζάμπα” τελέστηκε η νεκρώσιμη ακολουθία, εφόσον καιόμενος θα συνεχίσει να απολαμβάνει τις καυστικές ιδιότητες της άκτιστης και αιωνίου κολάσεως. Εκτός και αν δεν ήταν επιλογή δική του, αλλά των συγγενών του. Ας ευχόμαστε να είναι έτσι τα πράγματα για την ταλαίπωρη αυτή ψυχούλα…

«Ὁ σπουδασμένος ψάλτης»

«Ὁ σπουδασμένος ψάλτης»

«λαλοῦντες ἑαυτοῖς ψαλμοῖς καὶ ὕμνοις καὶ ᾠδαῖς πνευματικαῖς, ᾄδοντες καὶ ψάλλοντες ἐν τῇ καρδίᾳ ὑμῶν τῷ Κυρίῳ. (Ἐφεσ. 5,19). (: Καὶ τότε ὁ θεῖος ἐνθουσιασμός ποὺ θὰ γεμίζη τὶς καρδιές σας θὰ ἐξωτερικεύεται. Καὶ θὰ λέτε μεταξὺ σας ψαλμοὺς καὶ ὕμνους καὶ ᾠδὲς πνευματικές. Θὰ τραγουδᾶτε καὶ θὰ ψάλλετε στὸν Κύριο ὄχι μόνο μὲ τὸ στόμα σας, ἀλλὰ καὶ μὲ τὴν καρδιά σας, ποὺ θὰ αἰσθάνεται καὶ θὰ συμμετέχη σ᾿ αὐτὰ ποὺ ψάλλετε.

Πόση μεγάλη χαρὰ νοιώθουμε, ὅταν ἀκοῦμε τὶς ὡραῖες ψαλμωδίες τῆς ἐκκλησίας μας.Λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος:

«Τίποτα, τίποτα δὲν ἀνυψώνει τόσο τὴν ψυχή, δὲν τὴν ἀναπτερώνει, δὲν τὴν ἀπαλλάσσει ἀπ᾿ τὰ γήϊνα πράγματα, δὲν τὴν ἐλευθερώνει ἀπ᾿ τὰ δεσμὰ τοῦ σώματος καὶ δὲν τὴν κάνει νὰ φιλοσοφῆ τὴ ζωὴ καὶ νὰ περιφρονῆ ὅλα τὰ κοσμικὰ πράγματα, ὅσο ἡ μελωδικὴ ἁρμονία καὶ τὸ μελωδικὸ ψαλλόμενο θεῖο ᾆσμα.

Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, σάλπιγξ θεόληπτος, τῶν οὐρανίων ᾠδῶν.

Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, σάλπιγξ θεόληπτος, τῶν οὐρανίων ᾠδῶν.

                  Ο Πίνδαρος της εκκλησιαστικής ποιήσεως γεννημένος στη Συρία, και, πιθανώς Εβραϊκής καταγωγής, αναδείχτηκε Άγιος της Εκκλησίας μας. Ο ατάλαντος, φαινομενικά, ψάλτης έγινε μέγας υμνωδός. Αναφερόμαστε στον εορτάζοντα την 1^η Οκτωβρίου κάθε έτος Άγιο Ρωμανό τον Μελωδό.

                  Τόπος καταγωγής τα Έμεσα της Συρίας ( σήμερα ονομάζεται Χόμς ) όπου έμαθε και τα πρώτα γράμματα. Χειροτονήθηκε διάκονος στη Βηρυτό. Επί  Αναστασίου του  Α’ (491-518 μ.Χ.) βρέθηκε στην Κωνσταντινούπολη να διακονεί στο μοναστήρι της Παναγίας της «εν τοις Κύρου».Συμμετείχε στις αγρυπνίες στο ναό της Παναγίας των Βλαχερνών. 

Χριστιανικές αξίες στην Ευρώπη: Μια νέα ανάγνωση του άρθρου 17 της Συνθήκης για τη λειτουργία της ΕΕ (ΣΛΕΕ) ενόψει των τρεχουσών παγκόσμιων αβεβαιοτήτων

Η ομιλία του Θεοφ. Επισκόπου Τανάγρας Αποστόλου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο 

Κυρίες και κύριοι,

Έχει συχνά συζητηθεί, στο πλαίσιο της λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας των κρατών-μελών και συνήθως γίνεται αποδεκτό ότι μέρος αυτής εκχωρείται, ώστε να είναι δυνατή η καλύτερη και αποτελεσματικότερη εφαρμογή κοινών διαδικασιών στην ενωμένη Ευρώπη.

Το σκεπτικό που διέπει αυτή τη διατύπωση εδράζεται στη σύγχρονη παραδοχή ότι κάθε κράτος τείνει εκ φύσεως προς την άσκηση της κυριαρχίας και, ως εκ τούτου, θεωρεί αυτήν ως ουσιώδες στοιχείο της πολιτικής του υπόστασης.

Ωστόσο, έχει εξαχθεί ένα θεμελιώδες συμπέρασμα: εάν κάθε κράτος διεκδικεί την κυριαρχία του με απόλυτους όρους ως αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα, τότε τίθεται υπό αμφισβήτηση η ίδια η δυνατότητα ύπαρξης αποτελεσματικών διεθνών οργανισμών και θεσμών.

Δυτική Μακεδονία: Πλούσια παράδοση, δημογραφική κατάρρευση

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Οι αρχαίες, βυζαντινές και νεότερες ιστορικές περγαμηνές της περιοχής θα μπορούσαν να αποτελέσουν πόλο έλξης για επισκέπτες, για προσκυνητές, για ερευνητές.

Μία περιοχή, τρεις διαφορετικές εικόνες: Πρώτη εικόνα: Στον σταθμό του μετρό Συντάγματος η Περιφέρεια Δυτικής Μακεδονίας παρουσίασε την ιστορία, την παράδοση, τα μνημεία, τους χορούς και τα προϊόντα των τεσσάρων Περιφερειακών Ενοτήτων: Κοζάνης, Γρεβενών, Καστοριάς και Φλώρινας. Βλέπουμε κάστρα και μοναστήρια, ωραία τοπία, έθιμα ριζωμένα στην αρχαιότητα. Πλούσια παράδοση και ιστορικές μνήμες. Δεύτερη εικόνα: Ο πρύτανης του Πανεπιστημίου Δυτικής Μακεδονίας, Θεόδωρος Θεοδουλίδης, μιλά στο Αθηναϊκό-Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων για τις ερευνητικές δυνατότητες του πανεπιστημίου στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης:

«...Στο Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας θωρακίζουμε την ακαδημαϊκή δεοντολογία ολοκληρώνοντας ενιαίο κανονισμό υπεύθυνης χρήσης.

Λαϊκός, πολιτικός: Μάσκες που κρύβουν την αλήθεια. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Λαϊκός, πολιτικός:  Μάσκες που κρύβουν την αλήθεια.

 Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου     

Προ ημερών ετελέσθη «πολιτική» κηδεία για την υπεραιωνόβια δευτέρα επίσημη  σύζυγο του Ανδρέα Παπανδρέου, Μαργαρίτα. Τί σημαίνει «πολιτική» κηδεία; Πρόκειται για νεολογισμό, που είναι μια μάσκα που κρύβει την αλήθεια. Πολιτικός – πολιτική, σύμφωνα με όλα τα λεξικά, είναι όρος για ό, τι έχει σχέση με την πολιτική, τους πολιτικούς ή/και τους πολίτες. Δηλαδή πρόκειται για το σύνολο των πολιτών, ανεξαρτήτως του τί πιστεύουν, προσωπικά. Επομένως κάθε κηδεία πολίτη είναι πολιτική. Σύμφωνα όμως με τον νεολογισμό και τον αυθαίρετο ορισμό που δίδεται, «πολιτική κηδεία» είναι του αθέου, που αρνείται την θρησκευτική την εξόδιο ακολουθία της Εκκλησίας. Κανονικά θα έπρεπε δηλαδή να λέγεται αθεϊστική κηδεία, αλλά επικρατεί ο προπαγανδιστικός ευφημισμός, δηλαδή μια μάσκα που κρύβει και ωραιοποιεί την αλήθεια.

Ὁ «Νέος Ἀρχιμανδρίτης»: Ἐκκλησιολογικὴ ἔκπτωσις τῶν θεσμῶν

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτου, θεολόγου

   Καθὼς πλησιάζει ἡ τακτικὴ σύγκληση τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, τὸ παρασκήνιο βρίθει ἀπὸ ἔντονες ζυμώσεις καὶ διαρροές. Στὸ ἐπίκεντρο τοῦ ἐνδιαφέροντος δὲν βρίσκονται μείζονα θεολογικὰ προβλήματα, οὔτε ὁ ρόλος τῆς Ἐκκλησίας σὲ μιὰ ραγδαῖα ἐκκοσμικευμένη κοινωνία, ἀλλὰ ὁ συνήθης, πλὴν νοσηρός, διαμοιρασμὸς ὀφφικίων καὶ προαγωγῶν. Ἡ φημολογία ποὺ κυκλοφορεῖ στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς διαδρόμους προαναγγέλλει ἕνα ἀκόμη καταιγισμὸ ἐκλογῶν βοηθῶν ἐπισκόπων — φῆμες μάλιστα κάνουν λόγο γιὰ διψήφιο ἀριθμὸ νέων τιτουλαρίων.

   Ὁ θεσμὸς τῶν βοηθῶν ἐπισκόπων ἀποτελεῖ μιὰ θεολογικὴ καὶ κανονικὴ ἀνωμαλία, μιὰ σοβαρότατη ἐκκλησιολογικὴ ἀλλοίωση, ποὺ δὲν ἐξυπηρετεῖ καμία οὐσιαστικὴ ποιμαντικὴ ἀνάγκη στὶς ἡμέρες μας. Ἀντίθετα, λειτουργεῖ ἀποκλειστικὰ ὡς ὄχημα ἱκανοποίησης τῆς προσωπικῆς ματαιοδοξίας ἀρχιμανδριτῶν, οἱ ὁποῖοι ἀνυπομονοῦν νὰ φορέσουν στὸ κεφάλι τους τὴν ἀρχιερατικὴ μίτρα, μετατρέποντας τὸν τρίτο βαθμὸ τῆς ἱερωσύνης σὲ ἐπαγγελματικὸ ἔπαθλο.

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος: Ο Κύριος σιχαίνεται την οίηση, και αυτή ευθύς απ’ την αρχή έχει διώξει από τον Παράδεισο τον άνθρωπο…

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος, «Παράφραση των 50 λόγων του Αγίου Μακαρίου του Αιγυπτίου σε 150 κεφάλαια»*,

Περί αγάπης

86. Όπως ο πλεονέκτης, και αν συνάξει αναρίθμητα χρήματα, δεν χορταίνει, αλλά όσα προσθέτονται κάθε μέρα, τόσο αυξάνουν την επιθυμία του για περισσότερα, ή όπως εκείνος που απομακρύνεται από ένα ποτάμι με γλυκύτατο νερό πριν ξεδιψάσει, νιώθει μεγαλύτερη δίψα, έτσι και στον καθένα η γεύση του Θεού δεν έχει κόρο ή τέλος, αλλά όσο πλουτίζει κανείς με αυτόν τον πλούτο, τόσο νομίζει τον εαυτό του φτωχό.

Οι Χριστιανοί δεν θεωρούν πολύτιμη τη ζωή τους, αλλά αισθάνονται να είναι εντελώς τιποτένιοι μπροστά στον Θεό, και θεωρούν τους εαυτούς των δούλους όλων των ανθρώπων. Πολύ χαίρεται ο Θεός και αναπαύεται με αυτή την ψυχή, για την ταπείνωσή της.

Πιστοί θα προσκυνήσουν τα Ιερά Λείψανα της Αγίας Χρυσής – Ιερά Πανήγυρις στην Χρυσή Αλμωπία

Μεγάλη ευλογία και συγκίνηση στην Πέλλα, καθώς περισσότερους από δύο αιώνες μετά το μαρτύριό της ήρθαν στο φως τα Ιερά Λείψανα που αποδίδονται και επιστημονικά στην Αγία Νεομάρτυρα Χρυσή

Μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή για την Ορθοδοξία και τους πιστούς της Αλμωπίας αποτελεί η ανακοίνωση για την εύρεση των Ιερών Λειψάνων της Αγίας Νεομάρτυρος Χρυσής, της νεαρής Αγίας που προτίμησε τον μαρτυρικό θάνατο από την άρνηση της πίστεώς της στον Χριστό.

Περισσότερο από δύο αιώνες μετά το μαρτύριό της, τα λείψανα που αποδίδονται στην Αγία έρχονται ξανά στο φως στον τόπο όπου γεννήθηκε, έζησε και ομολόγησε με το ίδιο της το αίμα την πίστη της.

Τα Ιερά Λείψανα επέστρεψαν στον τόπο της Αγίας

Τα άγια Λείψανα είχαν εντοπιστεί κοντά στα ερείπια του παλαιού Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο Κάστρο της Χρυσής Αλμωπίας, σε έναν τόπο στενά συνδεδεμένο με τη Νεομάρτυρα.

Ακολούθησε επιστημονική διερεύνηση σε εξειδικευμένα εργαστήρια στη Γερμανία. Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί στο orthodoxianewsagency.gr, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα οστά ανήκουν σε νεαρή γυναίκα περίπου 17 ετών, ενώ η χρονολόγησή τους τοποθετεί τον θάνατό της περί το 1795. Τα δεδομένα αυτά παρουσιάζονται από τις εκκλησιαστικές πηγές ως συμβατά με όσα παραδίδει η Εκκλησία για τη Νεομάρτυρα Χρυσή.

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΜΕΝΙΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΜΕΝΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγου – Καθηγητού

        Η Αρμενία υπήρξε σημαντική κοιτίδα του Χριστιανισμού κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Σύμφωνα με την παράδοση, οι πρώτοι που έφεραν το χριστιανικό μήνυμα στις χώρες του Καυκάσου, ήταν οι απόστολοι Θαδδαίος και Βαρθολομαίος. Αλλά οι διωγμοί εκ μέρους των ειδωλολατρών ηγεμόνων της περιοχής δεν επέτρεψαν να αναπτυχθούν ιδιαίτερα οι εκεί χριστιανικές κοινότητες. Αυτά μέχρι την εμφάνιση του αγίου Γρηγορίου, ο οποίος έλαβε την προσωνυμία του Φωτιστή της Αρμενίας.

        Έζησε στα χρόνια που αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός (284-305), ο πλέον φανατικός και θρησκομανής ρωμαίος αυτοκράτορας, ο μεγαλύτερος διώκτης των Χριστιανών. Ήταν Πάρθος στην καταγωγή και γόνος επιφανούς οικογένειας. Ο πατέρας του ονομάζονταν Ανάκ και ήταν συγγενής του βασιλιά της Αρμενίας Κουσαρώ, ενός φανατικού ειδωλολάτρη και σφοδρού διώκτη των Χριστιανών. Χιλιάδες Χριστιανοί συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και βρήκαν τραγικό θάνατο από τους δημίους του. 

Η περίπτωση του παπα Γιώργη και η διεστραμμένη αντίληψη των θολολόγων..

Ἕνας ἡλικιωμένος ἱερεύς (85 ἐτῶν), ὁ ὁποῖος δέν ἔχει πανεπιστημιακά πτυχία ἤ πτυχίο Θεολογίας, ὁ π. Γεώργιος Χιωτάκης (ἔγινε ἱερεύς εἰς ἡλικίαν 49 ἐτῶν καί εἶχεν 12 παιδιά) παρευρέθη πρό ἐτῶν εἰς Θεολογικόν Συνέδριον, τό ὁποῖον διεξήχθη εἰς τήν Κρήτην, διά τάς σχέσεις Ὀρθοδόξων καί Παπικῶν. 

Ἐζήτησε νά θέση ἐρωτήματα, ἀλλά ἐπειδή δέν εἶχε πτυχίον Θεολογίας δέν τοῦ ἐπέτρεψαν νά ὁμιλήση. 

Τότε ἀπήντησεν: ὅτι ἡ Θεολογία εἶναι μυστήριον καί δέν εἶναι ἀριθμός πτυχίων.

Ἐνῶ εἰς γραπτόν σημείωμα, τό ὁποῖον ἀπέστειλεν εἰς τήν ὀργανωτικήν ἐπιτροπήν ἐτόνισε διά τό θέμα, τό ὁποῖον ἐξήταζε τό συνέδριον:

«Εὐκολώτερον εἶναι νά βαπτίσεις τόν δαίμονα παρά νά συνετίσεις τόν Πάπαν».

Καί τούς ἄφησεν ὅλους ἀφώνους..

«Η ΝΕΑ ΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ» Από Αντρέα Μαρτσιλιάνο

« Είμαστε οι κυρίαρχοι του πλανήτη. Το μυστικό της επιτυχίας μας είναι η φαντασία.» (Γιουβάλ Νόα Χαράρι)

                                Η ΝΕΑΑΓΙΑ ΓΡΑΦΗ

Ο Γιουβάλ Νόχα Χαράριο πιο έμπιστος ιδεολόγος τουΚλάους Σβαμπ. Αυτός από το Φόρουμ του Νταβός, για να είμαστε σαφείς. Δηλαδή, ο άγνωστος Ελβετός μηχανικός που, για ποιο λόγο, φαίνεται ικανός να δίνει εντολές σε όλες τις δυτικές κυβερνήσεις, καθορίζοντας τις οικονομικές, νομισματικές και περιβαλλοντικές πολιτικές τους. Να αποφασίζει για το μέλλον των λαών και των εθνών.

Και για την οποία γνωρίζουμε μόνο ότι είναι συνηθισμένο να φοράμε μάλλον… ιδιαίτερα ρούχα στην παραλία. 

Ο Χαράρι είναι Ισραηλινός. Και διδάσκει στην Ιερουσαλήμ. Αλλά, χάρη στις θέσεις του, είναι τώρα παγκόσμιος σταρ. Θέσεις που, τελευταία, περιστρέφονται γύρω από την Αγία Γραφή. Και την παγκόσμια ιστορία του ανθρώπου από τον πίθηκο μέχρι σήμερα. Και πέρα ​​από αυτό. Επειδή ο άνθρωπός μας ανέλαβε να γράψει μια παγκόσμια ιστορία. Κάτι που ούτε ο Γκόρντον Τσάιλντ δεν είχε τολμήσει να κάνει. Την ονόμασε «Σοφία. Από τα ζώα στους θεούς. Μια σύντομη ιστορία της ανθρωπότητας» (1) . Και την αφιέρωσε στον «σύζυγό της».

JUDITH HERRIN: Το Βυζάντιο, πολύτιμο λίκνο της Ευρώπης!...

JUDITH HERRIN: Το Βυζάντιο, πολύτιμο λίκνο της Ευρώπης!...

του Jacques de Saint Victor*, για την Le Figaro Littéraire

Στις 29 Μαΐου 1453, η Κωνσταντινούπολη έπεσε. Μετά από περισσότερα από χίλια χρόνια ύπαρξης, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία κατέρρευσε κάτω από τα χτυπήματα των Οθωμανών του Μωάμεθ Β'. Η πόλη λεηλατήθηκε για τρεις ημέρες. Η Αγία Σοφία μετατράπηκε σε τζαμί. Για τους συγχρόνους της, το γεγονός ήταν μνημειώδες. Ωστόσο, η Δύση είχε αποστασιοποιηθεί προ πολλού από αυτόν τον παράξενο πολιτισμό - χριστιανικό, ρωμαϊκό και ελληνικό - τον οποίο αντιμετώπιζε με ένα μείγμα γοητείας και συγκατάβασης.

Είναι αποκλειστικά προς τιμήν του εξαιρετικού βιβλίου της Τζούντιθ Χέριν, της ομότιμης καθηγήτριας στο King's College του Λονδίνου, ότι σώζει το Βυζάντιο από αυτή τη μακρά περίοδο παραμέλησης. Το Βυζάντιο, που τελικά μεταφράστηκε στα γαλλικά, δεν είναι μια συμβατική ιστορία της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Η συγγραφέας προχωρά μέσα από μια σειρά βινιετών: Κωνσταντινούπολη, Αγία Σοφία, ρωμαϊκό δίκαιο, εικόνες, ευνούχοι, ελληνική φωτιά, Άγιο Όρος, οι Σταυροφορίες, η πτώση του 1453, ακόμη και το πιρούνι, του οποίου η χρήση από μια βυζαντινή πριγκίπισσα αρχικά σκανδάλισε τη Δύση. Αυτή η επιστημονική εξερεύνηση επιδιώκει έναν μόνο στόχο: να αποκαταστήσει το Βυζάντιο στη θέση που του αξίζει στην ιστορία μας χωρίς να αποξενώσει τον αναγνώστη.

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΣΤ’ ΔΙΘΝΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΠΕΘ

ΣΥΝΟΠΤΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΣΤ’ ΔΙΘΝΟΥΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟΥ ΣΥΝΕΔΡΙΟΥ ΤΗΣ ΠΕΘ

Με μεγάλη επιτυχία πραγματοποιήθηκε το ΣΤ΄ Διεθνές Θεολογικό Συνέδριο της Πανελλήνιας  Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ),  που τελούσε υπό την Αιγίδα της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, και είχε ως θέμα: «Η διδασκαλία του Ορθόδοξου Μαθήματος των Θρησκευτικών με τα Νέα Προγράμματα και Βιβλία». Το Συνέδριο έλαβε χώρα, την Παρασκευή 18 & το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026, στην Αίθουσα της Εταιρείας των φίλων του Λαού, Ευριπίδου 12, στην Αθήνα. Παρακάτω παρατίθενται συνοπτικά οι χαιρετισμοί και οι εισηγήσεις του Συνεδρίου. 

 

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΙ ΦΟΡΕΩΝ ΣΤΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ

Ερώτηση 22: Ποια αμαρτήματα συγχωρούνται μετά τον θάνατο με τις λειτουργίες, προσευχές και ελεημοσύνες που γίνονται για τους πεθαμένους; (Άγιος Αναστάσιος Σιναΐτης)

ΕΡΩΤΗΣΙΣ 22η: Ποιὰ ἁμαρτήματα συγχωροῦνται μετὰ τὸν θάνατο μὲ τὶς λειτουργίες, προσευχὲς καὶ ἐλεημοσύνες ποὺ γίνονται γιὰ τοὺς πεθαμένους;

ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ: Καὶ γιὰ τὸ ἐρώτημα αὐτὸ πάλι ὁ μεγάλος Διονύσιος λέγει, ὅτι, ἐὰν τὰ ἁμαρτήματα ἐκείνου ποὺ πέθανε εἶναι μικρὰ καὶ ἀσήμαντα, προκύπτει κάποια ὠφέλεια ἀπὸ αὐτὰ ποὺ τελοῦνται γι’ αὐτόν. Ἐὰν ὅμως εἶναι βαριὰ καὶ φοβερά, ἀπέκλεισε ὁ Θεὸς τὴν ὠφέλεια. Ὡστόσο ἐμεῖς πρέπει νὰ φροντίζουμε γιὰ τὶς ψυχές μας καὶ νὰ μὴ ἐλπίζουμε ὅτι μετὰ τὸ θάνατό μας θὰ συγχωρηθοῦμε μὲ τὶς προσφορές τῶν ἄλλων.

Διονυσίου τοῦ Ἀρεοπαγίτη, ἀπὸ τό, Γιὰ τὰ ἱερὰ σκεύη. Ἐγὼ ὅμως, ἀκολουθώντας τὴ Γραφή, γνωρίζω καλὰ ὅτι ὁ καθένας θὰ ἔχει τὴν ἀπολύτρωσή του ἀμοιβαία. Γιατὶ λέγει· «Ὁ Κύριος ἀπέκλεισε κάθε ὠφέλεια σ’ αὐτόν»· καί· «Ὁ καθένας θὰ λάβει ὅ,τι τοῦ ταιριάζει γιὰ ὅσα ἔκανε μὲ τὸ σῶμά του, εἴτε καλό, εἴτε κακό». Ὑπάρχουν βέβαια καὶ οἱ προσευχὲς τῶν δικαίων καὶ στὴ ζωὴ αὐτὴν ἐδῶ, ἀλλὰ μετὰ θάνατο ἐνεργοῦν μόνο σὲ ἐκείνους ποὺ εἶναι ἄξιοι τῶν προσευχῶν, πρᾶγμα ποὺ μᾶς διδάσκουν οἱ ἀληθινὲς παραδόσεις τῶν Γραφῶν. Γιατὶ τί ὠφελήθηκε ὁ Σαοὺλ ἀπὸ τὴν προσευχὴ τοῦ Σαμουήλ; Καὶ τί ὠφέλησε τὸν ἑβραϊκὸ λαὸ ἡ προσευχὴ τοῦ προφήτη; Καὶ ὁ θεῖος ἱεράρχης φανερώνει, ὅπως λέγει ἡ Γραφή, τὴ δικαιοσύνη τοῦ Θεοῦ, γιατὶ εἶναι ἄγγελος τοῦ παντοκράτορα Θεοῦ. Ἔμαθε λοιπὸν ἀπὸ τὴ θεοπαράδοτη Γραφή, ὅτι σ’ ἐκείνους ποὺ ἔζησαν σύμφωνα μὲ τὸν νόμο τοῦ Θεοῦ, ἡ καθαρότατη καὶ θεϊκὴ ζωὴ ἀνταμείβεται ὅπως τῆς ἀξίζει ἀπὸ τὶς δικαιότατες καὶ θεῖες ζυγαριές, παραβλέποντας μὲ τὴν καλωσύνη τῆς θείας φιλανθρωπίας τὶς κηλίδες ποὺ ἔγιναν ἀπὸ τὴν ἀνθρώπινη ἀδυναμία, γιατὶ, ὅπως λέγει ἡ Γραφή, «Κανένας δὲν εἶναι καθαρὸς ἀπὸ κηλίδα».

Περί της αξίας και ορθής χρήσεως της εκκλησιαστικής γλώσσας (Σεβ. Μητροπολίτης Μάνης Χρυσόστομος Γ’)

Ὡς εἶναι γνωστόν, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα ἔχει βάθος ἱστορίας, μιᾶς ἱστορίας αἰώνων καί τυγχάνει ἐξόχως θαυμαστή καί ἔχει μεγάλη ἀξία.

Μέ τά γράμματα αὐτῆς τῆς γλώσσας διετυπώθη ἡ ὅλη κλασσική σκέψη καί φιλοσοφία καί δημιουργήθηκε ὁ ἀθάνατος ἑλληνικός πολιτισμός.

Σ’ αὐτήν τήν γλῶσσα ἐγράφησαν εὐθύς ἀμέσως τά Ἱερά Εὐαγγέλια, οἱ δέ μεγάλοι καί θεοφόροι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μέ τήν ἑλληνική γλῶσσα διετύπωσαν μέ ἀκρίβεια τά ἱερά δόγματα καί μᾶς παρέδωκαν τά καταπληκτικά σοφά τους συγγράμματα.

Εἰδικῶς τά Ἱερά Εὐαγγέλια εἶναι γραμμένα στήν ἁπλοποιημένη μορφή τῆς ἀρχαίας ἀττικῆς διαλέκτου, τήν Ἑλληνιστική Κοινή. Ἡ δέ σημερινή νέα ἑλληνική γλῶσσα ἀποτελεῖ ἐξέλιξη τῆς Κοινῆς.

Εἶναι, πράγματι, χαρακτηριστικό, ὅτι ἐκ τῶν 4.900 περίπου λέξεων, πού ἔχουμε στήν Καινή Διαθήκη, οἱ 2.280 λέγονται καί σήμερον κοινῶς, οἱ 2.200 νοοῦνται καλῶς καί μόνον 400 παραμένουν κάπως ἄγνωστοι.

ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ Ο ΑΝΑΧΩΡΗΤΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΣ Ο ΑΝΑΧΩΡΗΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου Καθηγητού

       Πολλοί από τους οσίους της Εκκλησίας μας έχουν τον τίτλο του Αναχωρητή, κι’ αυτό διότι είχαν πάρει τη μεγάλη απόφαση να αναχωρήσουν σωματικά από τον πτωτικό κόσμο στις ερήμους, αλλά όμως ψυχικά να βρίσκονται κοντά στους κοσμικούς, με την προσευχή τους. Ένας από τους μεγάλους Αναχωρητές υπήρξε και ο άγιος Κυριακός, ο οποίος πήρε το προσωνύμιο του Αναχωρητή.

        Γεννήθηκε στην Κόρινθο το 448, όταν βασίλευε στην Κωνσταντινούπολη ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος ο Μικρός(408-450). Ο πατέρας του ονομαζόταν Ιωάννης και ήταν πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Κορίνθου και η μητέρα του ονομαζόταν Ευδοξία. Αμφότεροι ήταν πιστοί και ενάρετοι άνθρωποι και γι’ αυτό φρόντισαν να αναθρέψουν το παιδί τους με ευσέβεια, πίστη και φόβο Θεού. Ο Κυριακός από μικρό παιδί είχε δείξει σημάδια πνευματικής ωριμότητας. Στοχάζονταν συνεχώς το μυστήριο της Θείας Οικονομίας, την αγάπη του Θεού να σωθεί το ανθρώπινο γένος, χάρις στην ενανθρώπηση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. 

       Αυτές οι σκέψεις τον οδήγησαν να αφιερωθεί στο Θεό. Όταν έφτασε στην εφηβική ηλικία αποφάσισε να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο, επιλέγοντας τους Αγίους Τόπους ως τόπο της άσκησής του. Έφυγε λοιπόν για τα Ιεροσόλυμα, να πατήσει τα άγια χώματα που είχαν πατήσει τα πανάγια πόδια του Λυτρωτή Χριστού. Εκεί συνάντησε στην αρχή έναν μεγάλο ασκητή, τον Ευστόργιο, στον οποίο προσκολλήθηκε για αρκετό καιρό. Ακούγοντας ακούραστος τις παραινέσεις του αγίου Γέροντα απέκτησε μεγάλη ψυχική ωφέλεια και πνευματική ωριμότητα. Μετά άκουσε για τον Μέγα Ευθύμιο και τις αρετές του. Ζητώντας την ευλογία του Ευστόργιου, πήγε κοντά του, γενόμενος δεκτός από εκείνον. Εκεί ενδύθηκε και το μοναχικό σχήμα. 

ΤΟ 1821, Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Η Ελληνική Επανάσταση ενοχλεί τον Ερντογάν και την ιδεολογία του νέου Οθωμανισμού. Το τουρκικό Υπουργείο Εξωτερικών σε αναρτήσεις του ασχολείται με την Άλωση της Τριπολιτσάς τον Σεπτέμβριο του 1821. Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών αντέδρασε σωστά. Χρειάζεται, όμως, μία εντονότερη προβολή των γεγονότων προς κάθε κατεύθυνση για να μην μένουν αναπάντητες οι διαστρεβλώσεις των Τούρκων.

Προτείνω, λοιπόν:

Να συνεχίσουμε να χρησιμοποιούμε τον ορθό όρο Τουρκοκρατία και να μην τον αντικαθιστούμε με τον όρο: Οθωμανική Περίοδος ή Οθωμανική Διοίκηση. Ήταν μία περίοδος σκληρής καταπίεσης, σφαγών, εξισλαμισμών και άλλων βιαιοτήτων. Η προσπάθεια εξωραϊσμού των τουρκικών εγκλημάτων πρέπει να σταματήσει. Δυστυχώς ορισμένοι Νεοέλληνες επιχειρούν να παρουσιάσουν την Τουρκοκρατία σαν μία δήθεν ειρηνική συνύπαρξη θρησκευτικών κοινοτήτων. Όμως ξένοι περιηγητές κατέγραψαν την καταπίεση των Χριστιανών με πολύ αυστηρούς χαρακτηρισμούς.

Ἡ ἀξία τῆς ἐπίμονης προσευχῆς. Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος

Ὅταν ἕνας ἄνθρωπος καταλάβει ὅτι τοῦ λείπει ἡ θεία βοήθεια, κάνει πολλὲς προσευχὲς· καὶ ὅσο τὶς αὐξάνει, τόσο ταπεινώνεται ἡ καρδιά του. Διότι ὅποιος ἱκετεύει καὶ ζητάει, δὲν μπορεῖ παρὰ νὰ ταπεινωθεῖ, καὶ ὁ Θεὸς μιὰ τέτοια καρδιά, «συντριμμένη καὶ ταπεινωμένη, δὲ θὰ τὴν περιφρονήσει» (Ψάλμ. 50:19). Ὅσο ἡ καρδιὰ δὲν ταπεινώνεται, δὲν μπορεῖ νὰ πάψει νὰ τριγυρνάει σκόρπια ἐδῶ καὶ κεῖ. Ἡ ταπείνωση συμμαζεύει τὴν καρδιά. Καὶ ὅταν ταπεινωθεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἀμέσως τὸν κυκλώνει τὸ θεῖο ἔλεος, καὶ τότε ἡ καρδιὰ αἰσθάνεται τὴ βοήθεια τοῦ Θεοῦ, γιατί νιώθει μέσα της νὰ κινεῖται μιὰ δύναμη ποὺ τὴ στηρίζει, καὶ τότε εἶναι ποὺ ἡ καρδιὰ γεμίζει ἐμπιστοσύνη στὸ Θεὸ· καὶ ἀπ’ αὐτὸ καταλαβαίνει ὁ ἄνθρωπος ὅτι ἡ προσευχὴ εἶναι ἕνα φυσικὸ καταφύγιο βοήθειας, καὶ πηγὴ σωτηρίας, καὶ θησαυρὸς ἀκλόνητης πίστης, καὶ λιμάνι ποὺ σώζει ἀπὸ τὴν τρικυμία, καὶ φῶς στοὺς σκοτισμένους, καὶ στήριγμα γιὰ τοὺς ἀρρώστους, καὶ σκέπη τὴν ὥρα τῶν πειρασμῶν, καὶ βοήθεια στὴν ἔνταση τῆς ἀρρώστιας, καὶ ἀσπίδα ποὺ σώζει ἀπὸ τοὺς ἀκοντισμοὺς στὸν ἀόρατο πόλεμο, καὶ βέλος αἰχμηρὸ κατὰ τῶν δαιμόνων.

Τα φαινόμενα απατούν… και τα «φαινόμενα» δεσποτάδες μόνο απαιτούν…

Προσπαθώ εδώ και πολλά χρόνια (πάνω από 25) να κατανοήσω τη λογική, την ψυχοσύνθεση αλλά και τον απώτερο στόχο και την ουσία των αρχιερέων.

Αναφέρομαι σε αυτούς όχι με εμπάθεια ούτε, βεβαίως, με κάποιο ίδιον όφελος. Δεν θέλω να κατακρίνω· μόνο θα κρίνω καταστάσεις και γεγονότα που αφορούν, κυρίως, τη στάση των αρχιερέων απέναντι στους ιερείς που διαφεντεύουν. Δεν χρησιμοποιώ τυχαίως τη λέξη.

Μιλάμε για σχέση αφέντη με δούλο· σχέση Καίσαρα με ακολούθους και όχλο· σχέση ενός δικτάτορα με τον λαό.

Τώρα, στην ιστορία του κόσμου, αυτή η σχέση έχει περάσει από διάφορα επίπεδα. Έτσι βλέπουμε πολλές προσωπικότητες, πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες, πολλές φιλοσοφίες και κατευθύνσεις της απολυταρχίας, άλλους στόχους και διαφορετικό ύφος.

Με ένα, όμως, κοινό χαρακτηριστικό σε όλους αυτούς τους αντιδημοκρατικούς δικτάτορες, παποκαίσαρες: