«Ἐπείνασα γάρ, καὶ ἐδώκατέ μοι φαγεῖν, ἐδίψησα, καὶ ἐποτίσατέ με, ξένος ἤμην, καὶ συνηγάγετέ με, γυμνός, καὶ περιεβάλετέ με, ἠσθένησα, καὶ ἐπεσκέψασθέ με, ἐν φυλακῇ ἤμην, καὶ ἤλθετε πρός με.»[1]. Ἄλλη μία εὐαγγελική περικοπή, ἡ τῆς Μελλούσης Κρίσεως[2], πού ἔχει διαστρεβλωθεῖ ἀπό τούς ὑπηρέτες τῆς Νέας «Ἐκκλησιαστικῆς» Τάξεως, οἱ ὁποίοι ἀνεμίζουν εὐκαίρως ἀκαίρως, τήν σημαία τῆς ἀγάπης[3]. Ἀγάπη, ἀγάπη, ἀγάπη! Αὐτό εἶναι ὁ Θεός, Ἀγάπη! Καί αὐτό θέλει ὁ Θεός, ἀγάπη! Μόνο ἀγάπη! Μέ αὐτό τό κριτήριο, λένε, θά γίνει καί ἡ Τελική Κρίση. Μόνο μέ τήν ἀγάπη.
Θά εἶχαν δίκαιο οἱ ἀγαπητοί μας ἀδελφοί, ἐάν ὁ Κύριος ἔλεγε: «Πείνασε γάρ ὁ πλησίον καί τοῦ ἐδώκατε φαγεῖν, ἐδίψησε, καί τόν ἐποτίσατε, ξένος ἦταν καί τόν συναγάγατε, γυμνός, καί τόν περιεβάλατε, ἠσθένησε, καί τόν ἐπεσκέψασθε, ἐν φυλακῇ ἦταν, καί πήγατε πρός αὐτόν». Τότε, πράγματι τό τελικό κριτήριο θά ἦταν ἡ ἀγάπη, ἡ φιλευσπλαγχνία, ἡ ἐλεημοσύνη. Παρομοίως, ἐάν αὐτοί πού εἶχαν πεινάσει ἦταν ὁ Μωάμεθ, ὁ Βούδδας, ὁ Πάπας, ἤ ὁ Μέγας Ἀρχιτέκτων τοῦ Σύμπαντος. Ἐάν εἶχαν πεινάσει αὐτοί, τότε καί πάλι τό κριτήριο θά ἦταν ἡ ἀγάπη, ἀνεξαρτήτου Πίστεως καί θρησκείας.
