Άγιος Πορφύριος, Ένα όμορφο παράδειγμα για το πως πρέπει να προσευχόμαστε

Περὶ προσευχῆς…

Χ.Μ.Π.: Κάποια φορὰ εἶχα πάρει μὲ τὸ αὐτοκίνητό μου στὸ Γέροντα Πορφύριο ἕνα Ἁγιορείτη μοναχό, πολὺ πνευματικὸ ἀσκητή. Ἡ συνομιλία τους, στὴν ὁποία ἤμουν κι ἐγὼ παρών, περιεστράφη γύρω ἀπὸ τὸ θέμα τῆς προσευχῆς.

Ὁ μοναχὸς ρώτησε τὸ Γέροντα Πορφύριο πῶς πρέπει νὰ προσευχόμαστε.

Ὁ Γέροντας ρώτησε μὲ τὴ σειρά του τὸ μοναχὸ πῶς προσεύχεται ἐκεῖνος. Ὁ μοναχὸς τοῦ ἀπάντησε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τὸν ἁμαρτωλό». Ρώτησε κι ἐμένα πῶς προσεύχομαι. «Τὸ ἴδιο κι ἐγώ», τοῦ ἀπάντησα. Μᾶς εἶπε τότε ὁ Γέροντας:

– Ἐγὼ ὅταν προσεύχομαι καὶ λέω αὐτά, ποὺ λέτε κι ἐσεῖς, τοὺς δίνω περισσότερο χρῶμα. Λέω μία-μία λέξη, ἀργά-ἀργὰ καὶ τονίζω περισσότερο τὸ «ἐλέησόν με». Γιατί;

Λόγος εις την Βʼ Κυριακή των Νηστειών (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Ευαγγέλιο: Μαρκ. β’ 1-12)

Την περασμένη Κυριακή ακούσαμε το ευαγγέλιο που αναφέρεται στη θαυμαστή ισχύ που έχει η μεγάλη και δυναμική παρουσία του Χριστού. Ο Ναθαναήλ αμφισβητούσε τα λόγια του αποστόλου Φιλίππου πως είχε εμφανιστεί στον κόσμο ο από πολλού αναμενόμενος Μεσσίας, στο πρόσωπο του Ιησού του από Ναζαρέτ. Ο Ναθαναήλ όμως, με το που βρέθηκε κατά πρόσωπο με τον ίδιο τον Κύριο, αμέσως τον αναγνώρισε και τον ομολόγησε ως Υιό του Θεού και ως Βασιλιά του Ισραήλ. Το σημερινό ευαγγέλιο μας μιλάει για τις μεγάλες προσπάθειες και τον αγώνα που κατέβαλαν άνθρωποι με πραγματική πίστη για να παρουσιαστούν μπροστά στον Κύριο.

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ: «Πειθήνια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ οἱ Παπικοί», Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΠΑΛΑΜΑΣ: «Πειθήνια ὄργανα τοῦ Σατανᾶ οἱ Παπικοί»

Τοῦ Πρωτοπρεσβυτέρου Θεοδώρου Ζήση, ὁμοτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.

... Ἐπάθαμε δυστυχῶς πολλά, διότι στήν ἀρχή τοῦ εἰκοστοῦ πρώτου αἰῶνα, πού ἐκτιμοῦσαν πολλοί ὅτι θά ἦταν ὁ αἰῶνας τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ Διάβολος διά τοῦ πάπα καί τῶν φιλοπαπικῶν ἐχάραξε ἄλλη πορεία, φιλοπαπική, φιλοδυτική, οἰκουμενιστική, ἐκκοσμικευμένη, ἀνατρεπτική τῶν θεσμῶν καί τῶν Παραδόσεων τῆς Ὀρθοδοξίας. 

... Μεταλλάξαμε τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδοξίας μέ τό ψεῦδος τῶν αἱρέσεων τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ, τοῦ Παπισμοῦ καί τοῦ Οἰκουμενισμοῦ, γι’ αὐτό καί μᾶς παρέδωσε ὁ Θεός σέ πάθη ἀτιμίας καί ἀκαθαρσίας, ὅπως λέγει ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Ρωμ. 1, 24-25).

... Ἡ ἀποστολική διαδοχή διακόπτεται, ὅταν διακοπεῖ ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία. Καί ἡ ὀρθόδοξη διδασκαλία διά τῶν αἰώνων θεωρεῖ αἵρεση καί πλάνη τόν Παπισμό, κατασκεύασμα τοῦ Διαβόλου. 

Κωνσταντίνος Χολέβας: Τα F-16 προσγειώθηκαν την επέτειο θυσίας του Αυξεντίου

Στην συζήτησή μας (03-03-2025) , ο πολιτικός επιστήμων, συγγραφέας και ιστορικός ερευνητής για την επέτειο της θυσίας του μεγάλου Έλληνα της Κύπρου, αγωνιστή της ΕΟΚΑ, Γρηγορίου Αυξεντίου, η οποία =, σε μία συμβολική "σύμπτωση", συνέπεσε με την απόφαση για την αποστολή ελληνικών αεροναυτικών δυνάμεων στην Κύπρο.

«Άσπιλε, αμόλυντε, άχραντε», π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

«Άσπιλε, αμόλυντε, άχραντε»

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†) 

Πώς τολμάει ο σημερινός άνθρωπος και ως προς την αρετή της αγνότητος, καθόλου-καθόλου δεν λογαριάζει την αλήθεια, την πραγματικότητα, τι έκανε ο Θεός, τι είπε ο Θεός, πώς τα θέλει ο Θεός, πώς ανταποκρίθηκε η Παναγία, πώς έζησε η Παναγία, πώς ακολούθησαν οι άγιοι! Δεν ενδιαφέρεται ο σημερινός άνθρωπος, ούτε το λαμβάνει υπόψιν. Τουλάχιστον να είχε μια συναίσθηση: «Αχ, αλλιώς έπρεπε να ζω, αλλιώς έπρεπε να φρονώ, αλλιώς έπρεπε να ενεργώ ως προς το θέμα αυτό, αλλά να, είμαι αδύναμος άνθρωπος και αμαρτάνω». Όχι μόνο δεν φρονεί έτσι, όχι απλώς γίνεται παραβάτης, αλλά φρονεί ότι, κάποτε που εγίνοντο έτσι τα πράγματα, ήταν λάθος. Ήταν καθυστερημένοι τότε οι άνθρωποι, δεν ήξεραν τι έκαναν, ήταν σε πλάνη, ήταν στο σκοτάδι. Τώρα βρήκαμε εμείς την αλήθεια, τώρα βρήκαμε το σωστό, τα πράγματα είναι όπως εμείς τα κάνουμε. Έτσι φρονούν οι άνθρωποι σήμερα.

Ο αββάς Μακάριος και ο πόλεμος των λογισμών. Από το Γεροντικό

Ο αββάς Μακάριος και ο πόλεμος των λογισμών

Από το Γεροντικό

Ο αββάς Μακάριος, όταν έμενε στην “πανέρημο”, ζούσε μόνος ως αναχωρητής σε αυτήν. Χαμηλότερα ήταν άλλη έρημος, στην οποία έμεναν αρκετοί αδελφοί. Κάποτε που παρατηρούσε τον δρόμο, είδε τον Σατανά να έρχεται με μορφή ανθρώπου και να τον προσπερνά· φαινόταν να φορά κάτι σαν μακρύ λινό χιτώνα γεμάτο τρύπες, και σε κάθε τρύπα κρεμόταν ένα μικρό δοχείο.

Ο μέγας γέροντας τον ρώτησε: «Πού πηγαίνεις;» «Πηγαίνω να θυμίσω διάφορα στους αδελφούς», του απάντησε, και ο γέροντας συνέχισε: «Και τι τα έχεις αυτά τα μικρά δοχεία;» «Πηγαίνω φαγητά στους αδελφούς», είπε, και ο γέροντας ρώτησε: «Και τόσο πολλά;» «Ναι», αποκρίθηκε αυτός, «αν το ένα δεν αρέσει σε κάποιον, του δίνω άλλο· αν ούτε εκείνο του αρέσει, δίνω άλλο. Και οπωσδήποτε από αυτά ένα τουλάχιστο θα του αρέσει». Και λέγοντας αυτά, έφυγε.

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ: Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΡΑΨΑΝΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ: Ο ΗΡΩΙΚΟΣ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΡΑΨΑΝΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

        Οι Νεομάρτυρες, οι οποίοι έδωσαν τη ζωή τους για την αγάπη του Χριστού, προέρχονταν από όλες τις τάξεις και τα επαγγέλματα. Μια πλειάδα από αυτούς ήταν μορφωμένοι και είχαν ζηλευτά επαγγέλματα, τα οποία αντάλλαξαν με τη μαρτυρία της σώζουσας αλήθειας της Εκκλησίας και έχυσαν το αίμα τους για γι’ αυτή. Ένας από αυτούς είναι και ο ένδοξος άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος της Ραψάνης, γραμματοδιδάσκαλος στο επάγγελμα. 

       Γεννήθηκε το 1798 στη Ραψάνη της Θεσσαλίας, σε έναν σημαντικό συνοικισμό στον Κάτω Όλυμπο. Καταγόταν από επιφανή οικογένεια. Ο πατέρας του ονομαζόταν Χατζηλάσκαρης ή Αναστάσιος Ψάλτης. Δεν είναι γνωστό όμως αν το Ψάλτης είναι επώνυμο ή ιδιότητα του Αναστασίου. Η μητέρα του Νεομάρτυρα είχε το όνομα Σμαράγδα και ήταν θυγατέρα του Θεόδωρου Σακελλαρίδου. Τους διέκρινε βαθειά ευσέβεια, με την οποία γαλούχησαν το μικρό Γεώργιο.

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ) ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (ΒΕΛΙΜΙΡΟΒΙΤΣ) ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΧΡΙΔΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

       Ουδέποτε υπήρξε στην Εκκλησία απουσία πατερικών μορφών. Όπως σε κάθε εποχή, και στους σύγχρονους χρόνους αναδείχνονται Πατέρες και διδάσκαλοι. Μια τέτοια σύγχρονη πατερική μορφή υπήρξε και ο Σέρβος νεοφανής άγιος Νικόλαος (Βελιμίροβιτς), επίσκοπος Ζίτσης και Αχρίδος, ο οποίος έλαβε την προσωνυμία «ο Σέρβος Χρυσόστομος»,λόγω της ρητορικής του δεινότητας και των αγώνων του για την μόνη σώζουσα ορθόδοξη πίστη.

       Γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 στο χωριό Λέλιτς της Νότιας Σερβίας από φτωχούς, πολύτεκνους και ευσεβείς γονείς. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στη Ιερά Μονή Τσέλιε. Από μικρό παιδί έδειξε μια ασυνήθιστη αγάπη για την Εκκλησία και κλίση για την αρετή και την προσευχή. Απομονώνονταν συχνά και προσεύχονταν με τις ώρες. Μετά την εγκύκλιο μόρφωσή του εισήχθη στην Ιερατική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι. Εκεί έδειξε ιδιαίτερη επιμέλεια στις σπουδές του, ώστε το Πατριαρχείο της Σερβίας, εκτιμώντας την φιλομάθειά του και το ήθος του, τον έστειλε με υποτροφία για ανώτερες σπουδές στην Ελβετία, την Γερμανία και την Αγγλία. Έμαθε επίσης άριστα επτά γλώσσες. 

     Παράλληλα με τις σπουδές του καλλιέργησε και την πνευματική του πρόοδο. Πίστευε ακράδαντα στο Θεό και φλέγονταν από πόθο να υπηρετήσει την Εκκλησία. Μελετούσε με πάθος τους Πατέρες και την ορθόδοξη θεολογία. Το 1908 υπέβαλε το Πανεπιστήμιο της Βέρνης διδακτορική διατριβή με θέμα: «Η πίστη στην Ανά­σταση του Χριστού, ως θεμελιώδες δόγμα της αποστολικής Εκκλησίας». Ακολούθως σπούδασε το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης και υπέβαλε άλλη διατριβή στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης σχετικά με τη φιλοσοφία του Μπέρκλεϋ. 

Από το Συναξάρι – Άγιος Νικόλαος, επίσκοπος Αχρίδος και Ζίτσης (+1956)

Αγιορείτης Άγιος

Μνήμη 5 Μαρτίου

Ο Άγιος Νικόλαος γεννήθηκε στις 23 Δεκεμβρίου 1880 στο χωριό Λέλιτς της κεντροδυτικής Σερβίας. Ήταν το πρώτο από τα εννέα τέκνα των ευσεβών αγροτών Δραγομίρου και Αικατερίνης. Ασθενικός στη σωματική του διάπλαση και κράση, επέδειξε από μικρός την ευφυΐα του, την μεγάλη του αγάπη προς την Εκκλησία και το Θεό και την κλίση προς τον μοναχικό βίο. Σπούδασε, παρά το γεγονός της μεγάλης πτωχείας της οικογενείας του, στη θεολογική σχολή του Βελιγραδίου, ανακηρύχθηκε διδάκτωρ της Θεολογίας στη Βέρνη της Ελβετίας (1908), διδάκτωρ στην Οξφόρδη της Αγγλίας (1909) και στο Χάλλε της Γερμανίας (1911). Γνώριζε επτά γλώσσες μεταξύ των οποίων και στην ελληνική.

Ο Νικόλαος λάτρευε τον Θεό εξ όλης της καρδίας, ισχύος και διάνοιας αυτού, και ο Θεός του έδωσε στόμα και σοφία ασυναγώνιστα και ακαταγώνιστα. Εκάρη μοναχός και χειροτονήθηκε πρεσβύτερος στη μονή Ρακόβιτσα, κοντά στο Βελιγράδι, το Δεκέμβριο του 1909. Είχε αρρωστήσει βαριά από δυσεντερία και έταξε, εάν ο Κύριος τον θεραπεύσει, να Του αφιερωθεί δια βίου με όλη του την ύπαρξη, όπως κι έγινε.

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Ο ΙΟΡΔΑΝΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΓΕΡΑΣΙΜΟΣ Ο ΙΟΡΔΑΝΙΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

       Η ιερή γη της Παλαιστίνης έχει αγιαστεί από ένα μέγα πλήθος ασκητών, οι οποίοι διάλεξαν την Αγία Γη για να ζήσουν και να ασκηθούν. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης, μια αγιασμένη πραγματικά μορφή της αρχαίας Εκκλησίας μας. 

      Καταγόταν από τη Μικρά Ασία. Γεννήθηκε στα Μύρα της Λυκίας ανάμεσα στα έτη 376 και 391. Οι γονείς του, ευγενείς και πλούσιοι της περιοχής, ήταν ευσεβείς και φρόντισαν να μορφώσουν και το παιδί τους με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Του ενέπνευσαν τις χριστιανικές αρετές και του δίδαξαν την αληθινή ζωή, που είναι η μίμηση της ζωής του Χριστού. Του δίδαξαν την ανεκτίμητη αξία της ψυχής, για την οποία πρέπει πρωτίστως να φροντίζει ο άνθρωπος και λιγότερο για τα υλικά πράγματα και το σώμα. 

       Όταν έφτασε στην ηλικία της εφηβείας, αποφάσισε να εγκαταλείψει τα εγκόσμια και να ακολουθήσει την μοναχική ζωή. Μοίρασε τη μεγάλη περιουσία του στους φτωχούς και εντάχτηκε σε κάποιο κοινόβιο μοναστήρι της περιοχής. Εκεί έδειξε ασυνήθιστο ζήλο για τη μοναχική ζωή και δεν άργησαν να φανούν τα σημάδια των αρετών του.  Όλοι τον αγαπούσαν και τον υπολήπτονταν.

Κυρίαρχο το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή, Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Κυρίαρχο το Ισραήλ στη Μέση Ανατολή

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Οι πρόσφατες επιτυχημένες πυραυλικές επιθέσεις του Ισραήλ, με την βοήθεια των Η.Π.Α., σε βάρος καίριων θρησκευτικών, στρατιωτικών, πυρηνικών και οικονομικών στόχων του Ιράν απέδειξαν – για μιαν ακόμη φορά – την κυριαρχία του  στη Μέση Ανατολή. Μάλιστα τη φορά αυτή φάνηκε κατά τον πιο εμφαντικό τρόπο και η επιρροή που ασκεί η εν λόγω χώρα επί των Η.Π.Α. Το Ισραήλ δηλαδή «έπεισε» τον πρόεδρο  Ντόναλντ Τραμπ να βοηθήσει ώστε να πραγματοποιηθούν τα σχέδιά του κατά του Ιράν με την ενεργό σύμπραξη των ΗΠΑ, μην υπολογίζοντας ότι έτσι τον εξέθεσε για αναξιοπιστία, αφού εκείνος αποδέχθηκε να πεισθεί…  

Προεκλογικά ο Ντ. Τραμπ κατηγόρησε τους προηγούμενους προέδρους των ΗΠΑ για τις εμπλοκές τους στους πολέμους εις Ιράκ και Αφγανιστάν, που προκάλεσαν απώλειες Αμερικανών στρατιωτικών και τεράστιες οικονομικές ζημίες στη χώρα τους, και υποσχέθηκε ότι εκείνος θα επιλύει τα διεθνή προβλήματα με ειρηνικό τρόπο... Τώρα, στον πόλεμο κατά του Ιράν, υπάρχουν απώλειες Αμερικανών και τεράστιες δαπάνες  προκλήθηκαν, την ώρα μάλιστα που το δημοσιονομικό έλλειμμα των ΗΠΑ για το 2025 ανήλθε στα 1,8 τρισεκατομμύρια $, και υπάρχει η προοπτική το δημόσιο χρέος της χώρας να αυξηθεί κατά 2,4 τρις. $ έως το 2035. 

Χτύπημα στο Ντουμπάι: Οι πύραυλοι ξύπνησαν τη «Βαβέλ» από το όργιο της ματαιοδοξίας της

Μια παγκόσμια μητρόπολη της διεστραμμένης ελίτ έγινε... σκορποχώρι μόλις έφυγε από τη μέση το απατηλό παραπέτασμα της ασφάλειας

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Μέσα στο πολεμικό χάος της Μέσης Ανατολής από τον πόλεμο των ΗΠΑ – Ισραήλ εναντίον του Ιράν, έχει νομίζω ενδιαφέρον να σταθούμε σε όσα έγιναν στο περιλάλητο Ντουμπάι. Η πόλη που είχε γίνει παγκόσμιο σύμβολο καπιταλιστικής μακαριότητας, είδε την υπέρμετρη ματαιοδοξία της να γίνεται «ελβετικό τυρί» από ιρανικούς πυραύλους.

Αυτή η «Βαβέλ» της απύθμενης κενοδοξίας, της επιδειξιομανίας, των νεόπλουτων «influencers», της πολυτελούς πορνείας, των οργίων, των εμετικών «porta potty parties» και όλων των βδελυρών έξεων που ενώνουν την ελίτ Ανατολής και Δύσης, είδε το σύννεφο της ουτοπίας να διαλύεται από μια «βροχή» πυραυλικής πραγματικότητας.

Ὁ πόλεμος τῶν λογισμῶν, Ἅγιος Δημήτριος τοῦ Ροστώφ

Ἀπὸ τοὺς πονηροὺς λογισμοὺς ποὺ πολεμοῦν τὸν ἄνθρωπο, τρεῖς εἶναι οἱ πιὸ σκληροί: τῆς ἀπιστίας, τῆς βλασφημίας καὶ τῆς πορνείας.

Γιὰ νὰ κοπάσει αὐτὸς ὁ πόλεμος, πρέπει πρῶτα νὰ γνωρίζεις, πότε ἁμαρτάνεις καὶ πότε ὄχι: Δὲν ἁμαρτάνεις, ὅταν ὁ νοῦς, ἡ βούληση, δὲν συγκατατίθεται στοὺς λογισμούς, πολὺ περισσότερο ὅταν τοὺς ἀποστρέφεται ἢ τοὺς περιφρονεῖ. Ἁμαρτάνεις, κάποτε καὶ θανάσιμα, ὅταν ὁ νοῦς αὐτοπροαίρετα συγκρατεῖ τοὺς λογισμοὺς καὶ ἡ καρδιὰ ἠδύνεται καὶ εὐχαριστεῖται μ’ αὐτούς. Ὅποιος πολεμεῖται ἀπὸ πονηροὺς λογισμοὺς καὶ δὲν τοὺς ἀποδέχεται, ταράζεται ὅμως νομίζοντας ὅτι ἁμάρτησε, αὐτὸς εἶναι μικρόψυχος, ἐμπαίζεται ἀπὸ τὸν διάβολο καὶ δὲν γνωρίζει νὰ διακρίνει μεταξὺ προσβολῆς καὶ συγκαταθέσεως.

Η προηγιασμένη και η σύγκριση της με άλλες λειτουργίες ( Α ) Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†)

Η προηγιασμένη και η σύγκριση της με άλλες λειτουργίες ( Α )

Επίσκοπος Αυγουστίνος Καντιώτης (†) 

Να ευχαριστήσουμε, αγαπητοί μου, το Θεό που μας ελέησε να γεννηθούμε μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία, το περιβόλι αυτό που είναι γεμάτο λουλούδια πνευματικά. Ένα τέτοιο λουλούδι, που μόνο μέσα στη γλάστρα της Ορθοδοξίας φυτρώνει, είναι η προηγιασμένη λειτουργία. Γι’ αυτήν θα μιλήσουμε.

Η λειτουργία αυτή διαφέρει από τις λειτουργίες του αγίου Ιακώβου, του μεγάλου Βασιλείου και του ιερού Χρυσοστόμου. Σε τι διαφέρει;Την πρώτη διαφορά τη λέει το όνομά της· ονομάζεται προηγιασμένη. Γιατί ονομάστηκε έτσι; Στις άλλες λειτουργίες, που είπαμε, επάνω στην αγία τράπεζα είναι τα τίμια δώρα, ο άρτος και ο οίνος, και την ιερή εκείνη στιγμή που ο ιερεύς λέει «Τα σα εκ των σων…» έρχεται το Πνεύμα το άγιο και κάνει το ψωμί σώμα και το κρασί αίμα του Χριστού μας. Είναι το πιο μεγάλο θαύμα. Στην προηγιασμένη όμως δεν συμβαίνει αυτό· τα δώρα έχουν αγιασθεί πρωτύτερα, σε άλλη λειτουργία που έχει κάνει προηγουμένως ο ιερεύς. Φυλάσσονται στο άγιο αρτοφόριο και εξάγονται τώρα· είναι ήδη αγιασμένα, είναι σώμα και αίμα Χριστού.

Ο Γρηγόρης Αυξεντίου συμβολίζει την ενότητα του Ελληνισμού

του Κωνσταντίνου Χολέβα Πολιτικού Επιστήμονα

Κάθε χρόνο στις 3 Μαρτίου η μνήμη μου στρέφεται στον Σταυραετό του Μαχαιρά, τον υπαρχηγό της ΕΟΚΑ, τον ήρωα Γρηγόρη Αυξεντίου. Ήταν 3.3.1957, όταν τον περικύκλωσαν εκατοντάδες Βρετανοί καταδρομείς μετά από προδοσία. Το δικό του Μανιάκι, οι δικές του Θερμοπύλες, ήταν μία σπηλιά κοντά στην ιστορική Ιερά Μονή της Παναγίας του Μαχαιρά. Έδιωξε τους τρεις συντρόφους του και επί ώρες πολεμούσε μόνος του. Στο τέλος οι Βρετανοί τον έκαψαν ανοίγοντας μία τρύπα πάνω από τη σπηλιά.

Ο Ελληνισμός τον θρήνησε και τον τίμησε. Οι αποικιοκράτες τον έθαψαν κρυφά στα Φυλακισμένα Μνήματα, στο Προαύλιο των Κεντρικών Φυλακών για να μην μετατραπεί η κηδεία του σε παλλαϊκή διαδήλωση υπέρ της Ενώσεως της Κύπρου με την Ελλάδα. Ο Γιάννης Ρίτσος τού αφιέρωσε ένα συγκλονιστικό ποίημα όπου μιλά για τις «χοντρές ελληνικές κοκκάλες», από τις οποίες τον αναγνώρισαν απανθρακωμένο οι γονείς του.

Για την ευχαριστία προς τον Θεό Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Για την ευχαριστία προς τον Θεό

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Η ευχαριστία εκείνου που δέχεται δώρα παρακινεί αυτόν που τα δίνει να δώσει μεγαλύτερα από τα προηγούμενα, ενώ εκείνος που δεν ευχαριστεί στα πολύ μικρά είναι πανούργος και άδικος και στα μεγαλύτερα.

Αυτός που είναι άρρωστος και γνωρίζει την αρρώστια του ευκολύνει τη θεραπεία του, και αυτός που ομολογεί τον πόνο του είναι κοντά στη θεραπεία του.

Στη σκληρή καρδιά πληθύνουν οι πόνοι και στον άρρωστο που αντιδρά στον γιατρό αυξάνει ο παιδεμός.

Δεν υπάρχει αμαρτία ασυγχώρητη παρά η αμετανόητη, και δεν μένει δώρο χωρίς προσθήκη παρά αυτό που στερείται από ευχαριστία· η μερίδα που έλαβε ο ανόητος άνθρωπος του φαίνεται στα μάτια του μικρή.

Ο π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης ομιλεί περί προσευχής

Ο π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης ομιλεί περί προσευχής

Η προσευχή είναι ένα τηλέφωνον, ένας ασύρματος που επικοινωνείς κατ’ ευθείαν με τον Θεόν. Παίρνεις το νούμερο δια να πιάσης με το τηλέφωνο της προσευχής τον Θεόν και Εκείνος απαντά. Τον ακούς καθαρά, πολύ κοντά τον αισθάνεσαι. Όταν έχης κάτι, να παίρνης το τηλέφωνο και να μιλάς στον Θεόν. Εκείνος σαν πονετικός Πατέρας θα σου ακούση και θα γεμίση την καρδιά σου από χαρά, ειρήνη, αγάπη.

Όταν θέλης να προσευχηθής, να σηκώνεσαι την νύκτα, με άδειο το στομάχι. Τότε, μα τότε δεν υπάρχει καλύτερο και ωραιότερο πράγμα. Όταν κοιμάται ο λαός σε ακούει ο Θεός… Να κράζης στον Θεό, μ’ όλη τη δύναμή σου, από το βάθος της καρδιάς. Ιδιαίτερα να προσεύχεσαι την νύκτα, τότε που ο εχθρός καιροφυλακτεί. Μετά από τις 12 την νύκτα, μέχρι στις 3:30 , τότε βρίσκει ευκαιρία να δράση ο διάβολος, όταν κοιμούνται οι άνθρωποι. Δι’ αυτό ο ποιμήν πρέπει να αγρυπνά δια το ποίμνιον.

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας και η εκκωφαντική σιωπή της απουσίας

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Οι καμπάνες ήχησαν πανηγυρικά.

Τα εξαπτέρυγα υψώθηκαν.

Τα άμφια έλαμψαν κάτω από τους πολυελαίους.

Στο Φανάρι, στην καρδιά της Ρωμιοσύνης, η Μητέρα Εκκλησία ύψωσε το λάβαρο της Ορθοδοξίας. Στην Αθήνα, η Συνοδική Θεία Λειτουργία σφράγισε τη θεσμική συνέχεια της Πίστεως. Οι κάμερες κατέγραψαν το μεγαλείο, οι οθόνες μας γέμισαν εικόνες εκκλησιαστικής τάξης, ιερότητας και παράδοσης. Αλλά και σε όλα τα ορθόδοξα Πατριαρχεία και τις ορθόδοξες Εκκλησίες ανά την υφήλιο, εορτάστηκε η ημέρα με την πρέπουσα κατάνυξη και ακολουθώντας πιστά την παράδοση. 

Και όμως — πίσω από αυτή τη λαμπρότητα —υπόβοσκε  μια σιωπή.

Όχι η ιερή σιωπή της προσευχής.

Αλλά η σιωπή της απουσίας.

Σαν να εορτάσαμε μια νίκη χωρίς στρατό.

Σαν να υψώσαμε σύμβολα μπροστά σε άδεια βλέμματα.

Σαν να μιλήσαμε για θρίαμβο, ενώ οι επόμενες γενιές δεν ήταν εκεί για να τον ακούσουν.

Η Κυριακή της Ορθοδοξίας δεν είναι θεσμική παράσταση ούτε επετειακή αναπαράσταση ιστορίας. Είναι υπόθεση ζώσα. Είναι σχέση ζωής αιώνων. Είναι κοινότητα. Κι αν η κοινότητα απουσιάζει, τότε ο εορτασμός κινδυνεύει να γίνει καθρέφτης που αντανακλά μόνο εμάς τους ίδιους.

Και ίσως — αυτή να είναι η πιο σκληρή εικόνα απ’ όλες.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΗΛΕΙΑΣ & ΩΛΕΝΗΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ 2026 Β ΜΕΡΟΣ ΑΜΑΛΙΑΔΑ

Με ιδιαίτερη επιτυχία και τη συμμετοχή πλήθους κόσμου πραγματοποιήθηκε το διήμερο Σάββατο 14 και Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2026 το Θεολογικό Συνέδριο με θέμα «Εκκλησία και Μετανθρωπισμός», το οποίο συνδιοργάνωσαν η Ιερά Μητρόπολη Ηλείας και Ωλένης και το Παράρτημα της Πανελλήνιος Ένωσις Θεολόγων Ν. Ηλείας. Οι εργασίες φιλοξενήθηκαν στον Πύργο και την Αμαλιάδα, αναδεικνύοντας τον έντονο προβληματισμό της Εκκλησίας γύρω από τις σύγχρονες προκλήσεις που θέτει ο μετανθρωπισμός.

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ «ΠΡΩΤΕΙΟ» ΚΑΙ Η ΠΑΠΙΚΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ» ΟΛΕΘΡΙΑ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΙΚΟΥ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΣΜΟΥ (Σχολιασμός σε πρόσφατο «Κονσιστόριο» στο Βατικανό)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 2α Μαρτίου 2026

ΤΟ ΠΑΠΙΚΟ «ΠΡΩΤΕΙΟ» ΚΑΙ Η ΠΑΠΙΚΗ «ΣΥΝΟΔΙΚΟΤΗΤΑ» ΟΛΕΘΡΙΑ ΚΑΤΑΛΟΙΠΑ ΤΟΥ ΦΡΑΓΚΙΚΟΥ ΦΕΟΥΔΑΡΧΙΣΜΟΥ

(Σχολιασμός σε πρόσφατο «Κονσιστόριο» στο Βατικανό)  

     Έχουμε επανειλημμένως επισημάνει και τεκμηριώσει ότι ο Παπισμός, υπό την πίεση των σύγχρονων εξελίξεων αλλά και της ορθόδοξης κριτικής για τον απολυταρχικό τρόπο διοίκησής του, επιχειρεί να προβάλλει μια νόθα εκδοχή «συνοδικότητας». Πρόκειται για μια μορφή συνοδικότητας που όχι μόνο δεν περιορίζει την παπική απολυταρχία, αλλά, αντιθέτως, την ενισχύει και τη θωρακίζει θεσμικά.