ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΥ

ΟΛΟΚΛΗΡΗ Η ΕΛΛΑΔΑ ΣΤΟΥΣ ΡΥΘΜΟΥΣ ΤΟΥ ΚΑΡΝΑΒΑΛΟΥ

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Καρναβάλια στήν Πάτρα, καρναβάλια στήν Ξάνθη, διονυσιακό καρναβάλι στόν Τύρναβο, καρναβαλική παρέλαση στήν Ἀθήνα, θαλασσινό καρναβάλι στήν Χαλκίδα, καί ὁ κατάλογος τῶν καρναβαλικῶν ἐκδηλώσεων τέλος δέν ἔχει! 

Ἡ συνείδησή μας ἡ Ρωμαίικη, ὅσο κι ἄν τήν ἔχουμε ἀποκοιμήσει, προβληματίζεται καί συλλογιέται:

Λύκοι και πρόβατα (Φώτης Κόντογλου)

Ο Κόντογλου μέσα από το Αρχείο του

Δεν είναι λίγοι εκείνοι που λένε ότι ο Κόντογλου είναι πάντα επίκαιρος. και μάλιστα σήμερα, με αυτά που τραβάει η Ελλάδα, πιο επίκαιρος από ποτέ. Είναι αλήθεια, αλήθεια όμως είναι και ότι ο Κόντογλου ξεσκεπάζει αμείλικτα την πραγματικότητα. Το κείμενο που δημοσιεύεται πιο κάτω περιλαμβάνεται στο Αρχείο του κι είναι ένα από τα πάρα πολλά ιδιόχειρα κείμενά του, που βρέθηκαν σε πολύφυλλα τετράδια και που, απ’ όσο ξέρουμε, τα περισσότερα όχι μόνο δεν έχουν δημοσιευθεί αλλά ούτε καν διαβαστεί. Δεν διεκδικεί ίσως λογοτεχνικές δάφνες, σίγουρα όμως μας θυμίζει πολλά και πολύ πιθανώς και τον ίδιο μας τον εαυτό – γι αυτό και κάπου μπορεί και να μας στενοχωρεί ή και να προκαλεί και την αντίδρασή μας.

Καλό όμως είναι να σκεφτούμε, ότι ο Κόντογλου που τα γράφει όλα αυτά, δεν τα γράφει από κακία η κι από κάποιο σύμπλεγμα κατωτερότητας – όπως ίσως θα του καταμαρτυρούσαν κάποιοι που διαφωνούν μαζί του - επειδή ο ίδιος βρέθηκε από την πλευρά των «χαμένων» της ζωής, αλλά ότι επέλεξε συνειδητά την πλευρά αυτή, ενώ μπορούσε πολύ εύκολα να βρίσκεται από την άλλη και μάλιστα χωρίς «μέσα» και χωρίς να χρειαστεί να κολακέψει κανέναν. 

Η εκκλησιολογία των αρχιερέων σήμερα πάσχει

Σοβαρός και άμεσος κίνδυνος αλλοίωσης της Ορθόδοξης πίστης υπό το πρόσχημα της «ενότητας»

⸻

Εισαγωγή – Η κρίση δεν είναι διοικητική αλλά δογματική

Η κρίση που βιώνει σήμερα η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν είναι πρωτίστως οργανωτική, διοικητική ή ποιμαντική· είναι εκκλησιολογική και δογματική. Αγγίζει τον ίδιο τον ορισμό της Εκκλησίας, το ποιος εκφράζει την αλήθεια και με ποιο κριτήριο. Η σύγχρονη τάση να ταυτίζεται η Εκκλησία σχεδόν αποκλειστικά με τους αρχιεπισκόπους, τους πατριάρχες και τις συνόδους τους συνιστά βαθιά απομάκρυνση από την πατερική αυτοσυνειδησία της Ορθοδοξίας.

Η Εκκλησία δεν είναι ένας μηχανισμός εξουσίας που παράγει «αποφάσεις» δεσμευτικές ανεξαρτήτως περιεχομένου. Είναι το Σώμα του Χριστού, και η ζωή της καθορίζεται από την αλήθεια της πίστεως, όχι από αξιώματα.

Από το Συναξάρι – Ο άγιος Λέων Α’, πάπας Ρώμης

Κατά την εποχή που η Εκκλησία της Δύσεως βρισκόταν σε κοινωνία με την αδιαίρετη Εκκλησία, ο πάπας της Ρώμης, ως επίσκοπος της πρωτεύουσας τής Αυτοκρατορίας και πατριάρχης της Δύσεως, απολάμβανε μιας κάποιας υπεροχής στην εκκλησιαστική κοινωνία και θεωρούνταν από όλους τους χριστιανούς ως κατεξοχήν θεματοφύλακας της αποστολικής παραδόσεως, λειτουργώντας ως διαιτητής σε δογματικά θέματα. Κατέχοντας τον θρόνο της Ρώμης, σε μια από τις κρισιμότερες εποχές της ιστορίας, εποχή που είδε την κατάρρευση της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και που η Εκκλησία απειλούνταν πανταχόθεν με σχίσματα από τους αιρετικούς, ο άγιος Λέων μπόρεσε να διακηρύξει το ιερό δόγμα της Αληθείας και μερίμνησε με όλες τις δυνάμεις του για την διατήρηση της ενότητας της αγίας Εκκλησίας. Για τον λόγο αυτό δικαίως τιμάται, σε Ανατολή και Δύση, με τον τίτλο του αγίου Λέοντος του Μεγάλου.

Η καρδιά ως "μεταφυσικό" όργανο

Στην Αγία Γραφή και στους πατέρες, συναντάμε συχνά να αναφέρεται η "καρδιά". Ποια είναι η σημασία και η χρήση της στην Ορθόδοξη ψυχοθεραπεία;* 

 1.Η καρδιά

Μια από τις βασικές αιτήσεις μας προς τον Θεό είναι η απόκτηση της σωτηρίας. «Υπέρ της άνωθεν ειρήνης και της σωτηρίας των ψυχών ημών του Κυρίου δεηθώμεν». Επίσης τα περισσότερα τροπάρια καταλήγουν στην πρόταση «πρέσβευε του σωθήναι τας ψυχάς ημών».

Η σωτηρία της ψυχής δεν είναι απέκδυση ενός πράγματος, αλλά ένδυση του Χριστού, δεν είναι αρνητική κατάσταση, αλλά θετική, είναι κυρίως κοινωνία και ένωση με τον Χριστό. Αυτή η κοινωνία γίνεται πρωτίστως μέσα στην καρδιά. Γι’ αυτό η απόκτηση της σωτηρίας είναι κυρίως εύρεση της καρδιάς. Όταν αξιωθούμε από τον Θεό να βρούμε την καρδιά, τότε βαδίζουμε τον δρόμο της σωτηρίας. Είναι χαρακτηριστικός ο λόγος του αββά Παμβώ: «ει έχεις καρδίαν, δύνασαι σωθήναι»[204]. Το να έχη κανείς καρδιά σημαίνει να βρη την καρδιά του, μέσα από την οποία θα τον κατευθύνη ο Θεός

Επέτειος έναρξης Αυτονομιακού αγώνα Βορείου Ηπείρου

Σέ μία κρίσιμη ἐθνικά και κοινωνικά   περίοδο παραίτησης και  συμβιβασμῶν, ὁ ἡρωϊκός Αὐτονομιακός ἀγώνας τῶν Ἑλλήνων τῆς Βορείου Ἠπείρου το 1914, μᾶς  προβάλλει μοναδικά ὑποδείγματα  γενναιότητας, αὐτοθυσίας και φιλοπατρίας, πού δόξασαν τήν πατρίδα μας. Τά μέλη τῆς ΣΦΕΒΑ και τοῦ ΠΑΣΥΒΑ στεκόμαστε μέ σεβασμό  και ἀποτίουμε φόρο τιμῆς  στούς πρωτεργάτες τοῦ Αὐτονομιακοῦ Ἀγῶνα: Εὐπατρίδες, Μητροπολίτες, Ἀξιωματικούς  ἀλλά καί στούς ἁπλούς Ἠπειρῶτες πού ἀπέδειξαν με ἔργα ὅτι ἡ αξιοπρέπεια ἑνός λαοῦ συχνά ὑπερισχύει τῆς ἀδίκου θελήσεως τῶν ἰσχυρῶν τῆς γῆς ἀλλά καί τῆς ἐγκατάλειψης ἀπό τήν μητέρα πατρίδα.

Πέρα ἀπό την ἰσχύ τῶν ὅπλων τους  ὅμως συγκλονιστικό ἐνδιαφέρον παρουσιάζει καί ὁ λόγος τους προφορικός και γραπτός πρός τίς Μεγάλες Δυνάμεις! Οἱ ἀντιδράσεις τους ἦταν ἀρχικά εἰρηνικές μέ ὑπομνήματα, διαμαρτυρίες, ἄρθρα καί συλλαλητήρια.  Ὅσο ὅμως τά βάρβαρα σχέδια τῶν ὑποκινητῶν εὐρωπαίων ἄρχισαν νά ἀποκαλύπτονται, οἱ ἀντιδράσεις παίρνουν πιό δυναμικό χαρακτήρα. Μέ τήν εὐκαιρία λ.χ. τῆς ἐπισκέψεως τοῦ τότε διαδόχου τῆς Ἑλλάδος Γεωργίου, τόν Μάϊο τοῦ 1913, νεαρή δασκάλα στήν Πρεμετή, ἀντάξια Σουλιώτισσα, διαλαλεῖ ἐνώπιόν του. «Θά προτιμήσωμεν νά ταφῶμεν παρά νά ὑποκύψωμεν. Οἱ ἄνδρες θά κάμουν τό καθῆκον τους. Δέν θά εἶναι ἄνδρες ἄν δέν λάβουν τό ὅπλο καί τρέξουν πρός ἀπελευθέρωσιν χιλιάδων ἀδελφῶν μας. Καί ἐμεῖς οἱ γυναῖκες ἄν χρειασθεῖ θά πράξουμε τό καθῆκον μας καί θά γεννήσουμε νέο Ζάλογγο!»

Οι αλλαγές στην Θρησκευτική σύνθεση της Ευρώπης

ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΗ ΠΙΣΤΗ

Autor: Γρηγόρης Γαλάνης-Δημοσιογράφος

Ποιές οι θρησκευτικές, συνθέσεις στην "πολυπολυτισμική" Ευρώπη του σήμερα.

Τα τελευταία χρόνια η Ευρώπη, βιώνει μια βαθιά αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι σχετίζονται με τη θρησκευτική πίστη.Η παραδοσιακή Χριστιανική ταυτότητα, που για αιώνες χαρακτήριζε τις περισσότερες Ευρωπαϊκές κοινωνίες, υποχωρεί σταδιακά και τη θέση της παίρνει είτε η θρησκευτική αδιαφορία είτε η παρουσία άλλων θρησκειών.

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα, είναι το Ισλάμ. Σε χώρες της Δυτικής Ευρώπης, όπως η Γαλλία και το Βέλγιο, όλο και μικρότερο ποσοστό του πληθυσμού δηλώνει σήμερα ενεργά Χριστιανικό, ενώ αυξάνονται όσοι δηλώνουν ότι δεν ανήκουν σε καμία θρησκεία, ιδιαίτερα στις νεότερες ηλικίες που έχουν μεγαλώσει σε ένα πιο κοσμικό περιβάλλον, με λιγότερη επαφή με την Εκκλησία και τους θρησκευτικούς θεσμούς.

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΗΡΩΝ: Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΤΗΡΩΝ: Ο ΕΝΔΟΞΟΣ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Οι στρατιωτικοί άγιοι είναι  μια από τις μεγάλες ομάδες των αγίων της Εκκλησίας μας. Ιδιαίτερη τιμή απολαμβάνουν οι Μάρτυρες στρατιωτικοί άγιοι. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Τήρων. 

     Δεν γνωρίζουμε τον ακριβή χρόνο της γέννησής του. Εικάζουμε ότι γεννήθηκε περί το 280. Πατρίδα του ήταν η ποντική πόλη Αμάσεια. Δε γνωρίζουμε επίσης ούτε τα ονόματα των γονέων του, ούτε λεπτομέρειες της παιδικής του ζωής. Αναφέρεται πως μεγάλωσε στον οικισμό Ευχάιτα, κτισμένος στο μαγευτικό φαράγγι του ποταμού Ίριδα. Συμπεραίνουμε ότι καταγόταν από χριστιανική οικογένεια, από την οποία γαλουχήθηκε στην χριστιανική πίστη. Παρενθετικά αναφέρουμε πως ο Πόντος ήταν από τις περιοχές του ρωμαϊκού κράτους όπου είχε κηρυχθεί και εδραιωθεί ο Χριστιανισμός.

Είμαστε όλοι Βυζαντινοί! ΕΛΕΝΗ ΓΛΥΚΑΤΖΗ - ΑΡΒΕΛΕΡ (Μια σημαντικότατη συνέντευξη για την ιστορία μας, τη γλώσσα μας, την παιδεία μας και πολλά άλλα!)

(πρώτη δημοσίευση εδώ Πέμπτη 3 Μαρτίου 2011)

ΕΛΕΝΗ ΓΛΥΚΑΤΖΗ - ΑΡΒΕΛΕΡ (Μια σημαντικότατη συνέντευξη για την ιστορία μας, τη γλώσσα μας, την παιδεία μας και πολλά άλλα!)

Γιατί οι Ελληνες οφείλουμε τα πάντα στο Βυζάντιο, ακόμη κι όταν... τρώμε τον περίδρομο. Γιατί ο Σαλβαντόρ Νταλί είναι περισσότερο συγγενής με έναν αγιογράφο παρά με έναν σύγχρονό του. Γιατί υπάρχουν ταμπού στη διδασκαλία της Βυζαντινής Ιστορίας. Εξηγήσεις από μια μεγάλη βυζαντινολόγο

Η ιδέα ήταν του Χρήστου Λαμπράκη. Μας το αποκαλύπτει η ίδια. Να γράψει ένα εκλαϊκευμένο βιβλίο για το Βυζάντιο. Και η Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ έγραψε το «Γιατί το Βυζάντιο» (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα), το πρώτο της βιβλίο που γράφεται απευθείας στα ελληνικά. Κυκλοφόρησε λίγο πριν από τα Χριστούγεννα και μέσα σε τρεις μήνες έφτασε σε πωλήσεις τα 30.000 αντίτυπα, αριθμό που θα τον ζήλευε οποιοσδήποτε συγγραφέας του πιο ευπώλητου μυθιστορήματος. Γιατί λοιπόν τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για το Βυζάντιο. Μας εξηγεί η ίδια. Η συνέντευξη δόθηκε λίγες μέρες μετά την εκδήλωση για το Βυζάντιο στο Μέγαρο Μουσικής, όπου παρατηρήθηκε κοσμοσυρροή. Συναντηθήκαμε στον 6ο όροφο της Μιχαλακοπούλου 80, στα γραφεία μας, και με έπεισε ότι είμαστε όλοι Βυζαντινοί.

Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ: ”Η απόφαση Ερντογάν είναι η δεύτερη άλωση της Πόλης”

(πρώτη δημοσίευση εδώ Σάββατο 11 Ιουλίου 2020)

Συγκλονισμένη με την απόφαση της Τουρκίας να μετατρέψει την Αγία Σοφία σε τζαμί δηλώνει η Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ.

«Αν ακούσω ότι τα ψηφιδωτά έχουν δακρύσει δεν θα εκπλαγώ, ούτε για ποιο λόγο χτυπούν οι καμπάνες» είπε μιλώντας στην ΕΡΤ για να προσθέσει «χτυπούν για την χριστιανοσύνη».

Η διακεκριμένη ιστορικός εξέφρασε την άποψη ότι η εξέλιξη αυτή καταδεικνύει τη βαρβαρότητα του γειτονικού μας λαού.

«Όταν ένας λαός έχει ανάγκη από τέτοιους συμβολισμούς για να διατηρήσει τη συνοχή του, απέχει πολύ από τα ευρωπαϊκά δεδομένα» κατέληξε η κυρία Αρβελέρ.

Το μάθημα της Ηθικής: Η συζήτηση στη Βουλή της Επίκαιρης Ερώτησης

Με θέμα «Επανεξέταση της θεσμοθέτησης του «Εναλλακτικού Μαθήματος» της Ηθικής κατόπιν των ενστάσεων της Θεολογικής Σχολής του ΕΚΠΑ», συζητήθηκε στη Βουλή με τον Υφυπουργό ΠΑΙΘΑ Κωνσταντίνο Βλάση η Επίκαιρη Ερώτηση του Ανεξάρτητου Βουλευτή  Χαράλαμπου Κατσιβαρδά.

Ο Βουλευτής επισημαίνοντας ότι η ύπαρξη της θέσπισης του μαθήματος της Ηθικής δημιουργεί εύλογες ανησυχίες ότι θα οδηγήσει σε μία μορφή θρησκευτικής αποξένωσης και αναλφαβητισμού, ρωτούσε με ποιον τρόπο θα αποκατασταθεί αυτή η εκπαιδευτική ανισότητα.

Ακολουθεί η συζήτηση στη Βουλή επί του θέματος 

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΚΑΤΣΙΒΑΡΔΑΣ: Αξιότιμε κύριε Πρόεδρε, αξιότιμε κύριε Υφυπουργέ, επί της αρχής είναι γεγονός ότι το Υπουργείο Παιδείας σε κρίσιμα ζητήματα υπηρετεί με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τον στόχο και προάγει το καλύτερο προς πάσα κατεύθυνση. Το σημερινό ερώτημα άπτεται του εξής, γιατί έχουν δημιουργηθεί κάποια εύλογα ερωτήματα, παρά τις όποιες προσπάθειες του Υπουργείου Παιδείας. 

Κάποια έθνη δεν ντρέπονται για την ψυχή τους

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία που μια πολιτική πράξη ξεπερνά τη διοίκηση και αγγίζει κάτι βαθύτερο: τη μνήμη, την ταυτότητα, την ψυχή ενός λαού. Μια τέτοια στιγμή ήταν η επιλογή της Βουλγαρίας να μη «σιωπήσει» πολιτισμικά, ακόμη και μέσα σε ένα ενιαίο ευρωπαϊκό πλαίσιο. Να προχωρήσει, αλλά χωρίς να απαρνηθεί αυτό που είναι.

Η Βουλγαρία δεν έκρυψε την πίστη της. Δεν έκρυψε τους Αγίους της, τα σύμβολά της, την ιστορική της διαδρομή. Αντίθετα, τα προέβαλε με καθαρότητα και αξιοπρέπεια, σαν να δήλωνε προς κάθε κατεύθυνση πως ο εκσυγχρονισμός δεν προϋποθέτει λήθη και πως η Ευρώπη δεν είναι – ή δεν θα έπρεπε να είναι – ένας άχρωμος χώρος χωρίς ρίζες.

Η ιστορία δεν είναι βάρος – Είναι ταυτότητα!

Οι λαοί των Βαλκανίων γνωρίζουν καλά τι σημαίνει επιβίωση. Γνωρίζουν τι σημαίνει να κρατάς ζωντανή την πίστη, τη γλώσσα και την παράδοση μέσα από αιώνες δοκιμασιών. Για τη Βουλγαρία, όπως και για την Ελλάδα, η Ορθοδοξία δεν υπήρξε ποτέ απλώς θρησκεία. Ήταν καταφύγιο, σχολείο, μνήμη, αντίσταση.

Η Εκκλησία δεν διώκεται. Εκτίθεται…

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Το πρόβλημα της Εκκλησίας σήμερα δεν είναι ότι την πολεμούν.

Είναι ότι δεν τη φοβάται πια κανείς.

Και χειρότερα: δεν την περιμένει κανείς.

Γιατί η Εκκλησία δεν ενοχλεί πλέον την εξουσία. Τη βολεύει.

Δεν της υπενθυμίζει όρια. Της προσφέρει εικόνα.

Δεν της λέει «πρόσεχε». Της λέει «περάστε».

Κάποτε, η Εκκλησία ενοχλούσε.

Όχι γιατί ήταν «σκληρή», αλλά γιατί ήταν απρόβλεπτη και σίγουρα δεν ήταν του χεριού κανενός.

Δεν χωρούσε εύκολα σε πρωτόκολλα. Δεν υπέγραφε σιωπηρά συμβόλαια. Δεν περνούσε νόμους που διχάζουν το λαό.  Δεν λειτουργούσε ως ντεκόρ εθνικών και πολιτικών τελετών.

Κάποτε στην Εκκλησία μας υπήρξε μια μορφή, ένας διαφορετικός άνθρωπος που δεν ανεχόταν «μιγά στο σπαθί του».

ΑΓΙΟΣ ΦΛΑΒΙΑΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

 ΑΓΙΟΣ ΦΛΑΒΙΑΝΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

          Οι Πατέρες της Εκκλησίας μας έδωσαν μεγάλους αγώνες για να διασωθεί η σώζουσα ορθόδοξη πίστη της Εκκλησίας μας. Μόνο που αυτός ο αγώνας τους είχε μεγάλο κόστος για τους ίδιους. Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Φλαβιανός αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος προέταξε την ορθόδοξη πίστη και ήρθε σε σύγκρουση με την πολιτική εξουσία.

      Έζησε τον 5^ο αιώνα και ήταν πρεσβύτερος της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος διακρίνονταν για την πίστη του, την ευσέβειά του και τις αρετές του. Τον Ιούλιο του 448 κοιμήθηκε ο αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως άγιος Πρόκλος (434-448). Για τη θέση του προτάθηκε ο Φλαβιανός, ο οποίος κατείχε το αξίωμα του σκευοφύλακα της Μεγάλης Εκκλησίας. Ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β΄ (408-450), τη στιγμή της χειροτονίας του, υποκινούμενος από κάποιον άθλιο κόλακα, τον ευνούχο Χρυσάφιο, ζήτησε από τον Φλαβιανό μια ποσότητα χρυσού, ως αντάλλαγμα για την επιλογή του στο θρόνο της Βασιλεύουσας. Ο ακέραιος Φλαβιανός, προκειμένου να ντροπιάσει τον άθλιο Χρυσάφιο και να τον εκθέσει στα μάτια του αυτοκράτορα, έδωσε εντολή να σταλούν στον Θεοδόσιο τα λειτουργικά σκεύη της Μεγάλης Εκκλησίας! Με τη συμβολική αυτή πράξη του ο Φλαβιανός ήθελε επίσης να στηλιτεύσει την μάστιγα της σιμωνίας, δηλαδή την κατάληψη υψηλών εκκλησιαστικών θέσεων, με εξαγορά!

ΕΙΝΑΙ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ ΣΤΑΘΕΡΟΤΗΤΑΣ ή ΑΣΤΑΘΕΙΑΣ;

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Παρακολουθώντας στην τηλεόραση συζητήσεις με αφορμή τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν και άλλες γενικότερες αναφορές για το κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις παρατήρησα να επανέρχεται μία παλαιότερη άποψη που προτείνει με απλά λόγια: Ας το πάρουμε απόφαση. Η Τουρκία είναι ισχυρή λόγω πληθυσμού, στρατού και γεωγραφικής θέσης. Η Ευρώπη την χρειάζεται, ειδικά τώρα που ο Τράμπ δεν πιστεύει φανατικά στο ΝΑΤΟ. Άρα ας κάνουμε ότι δεν βλέπουμε την αυταρχικότητα του καθεστώτος και τις επεκτατικές διαθέσεις της.

Η άποψη αυτή πιθανόν να λέγεται καλοπροαίρετα, αλλά οδηγεί σε λανθασμένες αποφάσεις. Θυμίζω ότι κατά τις τελευταίες δεκαετίες ακούσθηκαν στην Ελλάδα φωνές που ισχυρίσθηκαν ότι πρέπει να υποχωρήσουμε απέναντι στην Τουρκία για διάφορους λόγους.

Φανάρι – Μόσχα: Διάσταση απόψεων ή αγεφύρωτο χάσμα;

Ο Δρ. Α. Βαβούσκος προτείνει τη θεσμική ενεργοποίηση της Συνόδου Προκαθημένων ως τη μόνη λύση για την υπέρβαση της κρίσης Φαναρίου-Μόσχας και την αποφυγή ενός σχίσματος.

Δρ. Αναστάσιος Βαβούσκος στην Romfea.gr

Δικηγόρος

Άρχων Ασηκρήτης της Μ.τ.Χ.Ε.

Προ περίπου τριών εβδομάδων, στις 12 Ιανουαρίου 2026, το Γραφείο Τύπου της Υπηρεσίας Εξωτερικών Πληροφοριών της Ρωσίας εξέδωσε μία ανακοίνωση, με την οποία κατηγορούσε τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ότι μετά την υπόθεση της Εκκλησίας της Ουκρανίας στράφηκε προς τις Εκκλησίες των Βαλτικών χωρών, δρώντας με στόχο την διάλυση του Πατριαρχείου Μόσχας και τον εκτοπισμό του ρωσικού ορθοδόξου δόγματος.

Πότε να γίνεται η ευχή; Ιερομόναχος Ιουστίνος

Πότε να γίνεται η ευχή;

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Ας ανοίγουμε και ας κλείνουμε την ημέρα με την ευχή. Συνιστούν οι Πατέρες να προσφέρουμε την «πρωτόνοια» στον Θεό (Κλίμαξ 26 Α’ 76). Δηλαδή η πρώτη σκέψη που θα κάνουμε μόλις ξυπνήσουμε, να μελετάει τον Θεό. Και αντίστοιχα ν’ αποκοιμόμαστε με την ευχή. Έτσι με την πρωινή ευχή θα ξεκινά και θα αγιάζεται η μέρα, με τη βραδινή η νύχτα.

Οι μοναχοί, που κύριο μέλημά τους είναι η ευχή, σηκώνονται τις πρώτες ώρες μετά τα μεσάνυχτα. Τότε πριν την πρωινή (κοινή) ακολουθία στον ναό, κάνουν τον «κανόνα» τους, με άλλα λόγια προσεύχονται στο κελλί τους με το κομποσχοίνι.

Εκείνες λοιπόν τις ώρες οι αδελφοί λένε την ευχή για τον εαυτό τους, για το μοναστήρι τους, για την Εκκλησία, για το Έθνος, για τους αλλόπιστους, ακόμη και για τους ειδωλολάτρες, για τους άθεους, για τον κόσμο – για όλη τη Δημιουργία.

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΟΝΗΣΙΜΟΣ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΟΝΗΣΙΜΟΣ Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

     Στην χορεία των Εβδομήκοντα Αποστόλων συγκαταλέγεται και ο συμπαθής άγιος της Καινής Διαθήκης, ο δούλος Ονήσιμος.

     Καταγόταν από την περιοχή της Φρυγίας της Μ. Ασίας και ήταν δούλος του πλούσιου Ρωμαίου άρχοντα Φιλήμονα, στην μικρασιάτικη πόλη Κολοσσαίς. Να σημειώσουμε πως η δουλεία στον αρχαίο κόσμο ήταν διαδεδομένη και εδραιωμένη ως κοινωνικός θεσμός. Οι δούλοι ήταν πολυάριθμοι, υπερβαίνοντας κατά πολύ τον αριθμό των ελευθέρων, καθότι μπορούσε ο κάθε ελεύθερος, ευκατάστατος πολίτες να διαθέτει πολλούς δούλους, οι οποίοι δούλευαν γι’ αυτόν αμισθί και ζούσαν ζωή μαρτυρική. Προέρχονταν κυρίως από αιχμαλώτους πολέμων, τους οποίους πωλούσε το κράτος σε δημόσια δημοπρασία. Δούλοι γινόταν επίσης και όσοι δεν μπορούσαν να εξοφλήσουν τα χρέη τους. Κι ακόμα δούλοι γινόταν τα τέκνα των δούλων. Δεν είχαν κανένα δικαίωμα, δεν αμείβονταν για την εργασία τους και η μόνη απολαβή τους ήταν το πενιχρό φαγητό και η άθλια στέγη που τους παρείχαν οι κύριοί τους. Δεν μπορούσαν να εγκαταλείψουν τον κύριό τους, διότι αποτελούσαν περιουσία του και κάθε απόπειρα δραπέτευσης επέσειε βαριές ποινές, ακόμα και το θάνατο από τους νόμους των πόλεων και των κρατών. Μάλιστα στην αρχαία Ελλάδα η δουλεία είχε και θρησκευτικό χαρακτήρα, αφού οι αγοραπωλησίες των δούλων γινόταν στα «ιερά» της αρχαίας θρησκείας και κύρια στο «ιερό» νησί της Δήλου, στο ναό του Απόλλωνα! Φιλόσοφοι, όπως ο Αριστοτέλης θεωρούσαν «φυσική» την δουλεία και «χρήσιμη», αφού έδινε τη δυνατότητα στους ελευθέρους να μην εργάζονται και να φιλοσοφούν! 

Εξιλέωση δια των αγιοκατατάξεων;

Εξιλέωση δια των αγιοκατατάξεων;

Είναι τωόντι περίεργο το φαινόμενο. Ο Πατριάρχης των οικουμενιστικών ανοιγμάτων και προκλήσεων μάς εκπλήσσει με τη φιλαγιότητά του. Τι να πούμε; Ας μη βάλουμε, όπως πολλοί, τον κακό λογισμό ότι και στο θέμα αυτό ακολουθεί τα παπικά χνάρια – ο εκάστοτε Ποντίφηκας αυθαιρέτως και διατακτικώς επιβάλλει την αγιοποίηση πολλών στον αριθμό και στην ποιότητα αμφιλεγομένων προσωπικοτήτων. Στους Καθολικούς στην πραγματικότητα έχουμε αγιοποιήσεις και όχι αγιοκατατάξεις, που είναι και το ορθόδοξο.

Είναι φυσικά ευχάριστο και αξιέπαινο από πάσης απόψεως να αναγνωρίζονται άγιοι άνθρωποι και να καταγράφονται στο εκκλησιαστικό αγιολόγιο. Αυτό ομως δεν σώζει τον Πατριάρχη και την περί αυτόν σύνοδο από τα άλλα μεγάλα ατοπήματά τους, ειδικά μάλιστα αν πρόκειται  για αιρετική παρέκκλιση. Θυμάμαι εδώ τα λόγια ενός εκ των συγχρόνων αγίων, τον οποίο και αυτόν αναγνώρισε η Εκκλησία επί πατριαρχείας Βαρθολομαίου. Ο όσιος Παΐσιος ο αγιορείτης έλεγε λοιπόν πως υπάρχει μια πλάνη στους σύγχρονους χριστιανούς να πάνε σε προσκυνήματα και έτσι να νομίζουν ότι δεν χρειάζεται η εξομολόγηση για τη συγχώρεση των παραπτωμάτων τους. Φοβάμαι πως κάπως έτσι την πατάνε και οι πατριαρχικοί. Οι άγιοι και μη αναγνωρισθέντες άγιοι παραμένουν και συνδράμουν την Εκκλησία. Τα οικουμενιστικά ανοίγματα όμως πώς θα συγχωρεθούν; Δια ποίας μαγικής πράξεως; Στην Ορθοδοξία μας ωστόσο και δεν υφίσταται μαγεία και καταπολεμείται.

«ΠΙΣΤΙΣ ΔΙ’ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΗ» (Γαλ.5,6)

«ΠΙΣΤΙΣ ΔΙ’ ΑΓΑΠΗΣ ΕΝΕΡΓΟΥΜΕΝΗ» (Γαλ.5,6) 

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Απόκρεω- ερμηνευτική προσέγγιση των κριτηρίων της Μεγάλης Κρίσεως)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

       Η Αγία μας Εκκλησία όρισε η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου να είναι αφιερωμένη στην ένδοξη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και στην Μεγάλη Κρίση. Σκοπός της να κατανοήσουμε ότι, μετά την διδαχή μας για το πάθος της υπερηφάνειας (Κυριακή Τελώνου και Φαρισαίου) και την ανάγκη της μετάνοιας (Κυριακή του Ασώτου), θα υπάρξει κρίση για τις όποιες επιλογές μας. Να συνειδητοποιήσουμε πως η επί γης ζωή μας δε θα μείνει άκριτη, αλλά θα δώσουμε λόγο για ό, τι κάναμε και για ό, τι δεν κάναμε, «εν ημέρα κρίσεως» (Ματθ.12,36). 

      Στους ναούς διαβάζεται η σχετική περικοπή (Ματθ.25,31-46), μέσω της οποίας ο Κύριος μας περιγράφει, κατά τρόπο σαφή και δραματικό, την δεύτερη και μεγαλειώδη έλευσή Του στη γη και την επακολουθήσασα αδέκαστη και δικαία κρίση Του. Η Δευτέρα Παρουσία Του, θα είναι παρουσία άφατης δόξας, σε αντίθεση με την πρώτη παρουσία Του, που ήταν «κένωση» της θεότητάς Του. Στην πρώτη παρουσία Του ήρθε ως σωτήρας και λυτρωτής μας (Ιωάν.12,47), ως ταπεινός, πράος, συμπονετικός δάσκαλος, διδάσκοντάς μας τη σωτηρία δίνοντάς μας την δυνατότητα ελεύθερης αποδοχής της. Στην δεύτερη παρουσία Του θα έρθει ως ένδοξος και κραταιός κριτής, για να κρίνει την αποδοχή, ή όχι της σωτηρίας μας.