Ἡ ψυχικὴ χαύνωση καὶ ἀναισθησία. Ἅγιος Θεοφάνης ὁ Ἔγκλειστος

«Μὲ κυριεύει μιὰ ἄλογη ἀναισθησία», γράφετε. «Κινοῦμαι σὰν μηχανή, δίχως νὰ σκέφτομαι, δίχως νὰ αἰσθάνομαι…»

Τέτοιες καταστάσεις ὀφείλονται εἴτε σὲ δική μας ὑποχώρηση στὸ κακὸ εἴτε σὲ παιδαγωγία τοῦ Θεοῦ. Στὴ δεύτερη περίπτωση ἡ θεία χάρη μᾶς ἐγκαταλείπει ὡς ἕνα βαθμό, γιὰ νὰ διαπιστώσουμε πόσο ἀδύναμοι εἴμαστε χωρὶς αὐτήν.

Ἔτσι ἀπαλλασσόμαστε ἀπὸ τὴν ἐγωιστικὴ αὐτοπεποίθηση, ἀποκτᾶμε ταπείνωση καὶ στηριζόμαστε ἀποκλειστικὰ στὸν παντοδύναμο Θεό.

Πολὺ βαριά, πολὺ κουραστικὴ γιὰ τὴ ψυχὴ εἶναι ἡ ἀναισθησία τούτη, ποὺ συνεπάγεται πνευματικὴ ψυχρότητα, ξηρότητα καὶ ἀθυμία. Ὅσο βαριὰ κι ἂν εἶναι, πάντως, ὀφείλουμε νὰ τὴ σηκώσουμε μὲ καρτερία, πιστεύοντας ἀφ’ ἑνὸς ὅτι εἴμαστε ἄξιοι τῆς ἐγκαταλείψεως τοῦ Θεοῦ καὶ περιμένοντας ἀφ’ ἑτέρου τὴν ἐπίσκεψη τοῦ ἐλέους Του. Γιατί ἡ ἀναζωογόνηση τῆς ψυχῆς καὶ ἡ ἀναθέρμανση τοῦ πνευματικοῦ ζήλου ἐξαρτῶνται ἀπὸ τὴ θεία βούληση, ἀπὸ κανέναν κι ἀπὸ τίποτε ἄλλο. Ἂς κραυγάζουμε, λοιπόν, στὸν Κύριο: «Ἐλέησέ με! Λύτρωσε με!». Παράλληλα, ἂς μὴν ὑποχωροῦμε σὲ καμιὰν ἀδυναμία, γιατί ἀλλιῶς δὲν θὰ πετύχουμε τίποτα.

Ἡ τελευταία Ἐξομολόγηση. Ἄγνωστος συγγραφεύς

(Ἀληθινὴ ἱστορία)

Τὸ παρακάτω κείμενο εἶναι μία ἀληθινὴ ἱστορία μεταφρασμένη ἀπὸ τὸ παράνομο ρωσικὸ θρησκευτικὸ περιοδικὸ Ἐλπίδα («Ναντιέζντα») ἀρ. 9. Ἀποτελεῖ κεφάλαιο ἑνὸς βιβλίου ποὺ περιγράφει τὴν ζωὴ τοῦ π. Ἀρσενίου, ἑνὸς ἁγίου ἱερέως ποὺ ἔδρασε μέσα στὰ στρατόπεδα συγκεντρώσεως.

***

Ἡ ἐπιθεώρησις τελείωσε. Οἱ κρατούμενοι ὠδηγήθηκαν μὲ φωνὲς καὶ βία πίσω στοὺς θαλάμους τους, ὁ καθένας σύμφωνα μὲ τὸν ἀριθμό του, καὶ ἡ πόρτα κλειδώθηκε. Ὑπῆρχε ἀκόμη χρόνος πρὶν ἀπὸ τὸν ὕπνο γιὰ νὰ κουβεντιάσουν μεταξύ τους, ν’ ἀνταλλάξουν ἐντυπώσεις ἀπὸ τὸ στρατόπεδο, νὰ ποῦν τὰ νέα τῆς ἡμέρας, νὰ νικήσουν κάποιον στὸ ντόμινο ἢ νὰ ξαπλώσουν στὶς σανίδες τῆς κουκέτας τους καὶ ν’ ἀναπολήσουν τὸ παρελθόν. Δύο ὧρες ἀργότερα ὁ ἦχος τῶν συνομιλιῶν ἀκουγόταν ἀκόμη, ὅμως σιγὰ-σιγὰ ὑποχώρησε καὶ βασίλεψε ἡ σιωπή, καθὼς οἱ κρατούμενοι παραδόθηκαν στὸν ὕπνο.

Ἀρκετὴ ὥρα μετὰ τὸ κλείδωμα τοῦ θαλάμου ὁ π. Ἀρσένιος στάθηκε πλάι στὰ ξύλινα κρεβάτια καὶ προσευχήθηκε· ἔπειτα ξάπλωσε κι αὐτὸς καὶ συνεχίζοντας τὴν προσευχὴ ἀποκοιμήθηκε.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: Ο ΧΡΥΣΟΡΡΟΑΣ ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ: Ο ΧΡΥΣΟΡΡΟΑΣ ΠΟΤΑΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ο 4^ος μ. Χ. αιώνας χαρακτηρίζεται ως ο «χρυσός αιώνας της Θεολογίας», χάρις στους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έζησαν και έδρασαν την συγκεκριμένη εκείνη χρονική περίοδο. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, ο οποίος συγκαταλέγεται στους κορυφαίους Πατέρες της Εκκλησίας μας και στους μεγάλους άνδρες της ιστορίας. Μάλιστα ανήκει στη χορεία των Τριών Ιεραρχών,  μαζί με τον Μέγα Βασίλειο και τον Γρηγόριο το Θεολόγο.  

      Γεννήθηκε στην Αντιόχεια το 354, κατ’ άλλους το 347. Ο πατέρας του ονομαζόταν Σεκούνδος. Ήταν στρατηγός και ειδωλολάτρης, τον οποίο μετέστρεψε στον Χριστιανισμό η σύζυγός του και μητέρα του Ιωάννη, η υπέροχη Ανθούσα. Ο πατέρας του πέθανε νωρίς, αφήνοντας μόνους, την 20χρονη Ανθούσα με τον μικρό Ιωάννη. Εκείνη ανάλαβε να τον μεγαλώσει με παιδεία και φόβο Θεού και να του δώσει χριστιανική ανατροφή. Ως ευκατάστατη, φρόντισε να τον σπουδάσει στα καλλίτερα σχολεία της Αντιόχειας. Αφού ολοκλήρωσε την εγκύκλιο μόρφωσή του, προσκολλήθηκε στον ονομαστό ειδωλολάτρη Λιβάνιο ώστε να συμπληρώσει τις σπουδές του στην ρητορική και στη φιλοσοφία. Η επίδοσή του ήταν τέτοια ώστε ο Λιβάνιος τον προόριζε για διάδοχό του στη Σχολή! Αλλά όταν διαπίστωσε ότι ήταν Χριστιανός και προόριζε τον εαυτό του για τη διακονία της Εκκλησίας, είπε με πικρία: «δυστυχώς τον Ιωάννη τον κέρδισε η Εκκλησία»!  

Βίος καὶ Πολιτεία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Ἐλεήμονος, Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας

Εὐλόγησον πάτερ.

«Μακάριοι οἱ ἐλεήμονες, ὅτι αὐτοὶ ἐλεηθήσονται», λέγει ὁ Κύριος στὴν «ἐπὶ τοῦ Ὅρους» ὁμιλία. Καὶ τὰ λόγια του αὐτὰ βρίσκουν πλήρη τὴν ἐφαρμογή τους στὸ ὑπεράξιο τέκνο τῆς Κύπρου μας, τὸν ἅγιο Ἰωάννη τὸν Ἐλεήμονα, τὸν Ἀρχιεπίσκοπο τῆς μεγάλης πόλεως, Ἀλεξανδρείας.

Φυσικὰ, ἡ φιλανθρωπία εἶναι χαρακτηριστικὸ γνώρισμα ὅλων τῶν ἁγίων. Γιατὶ ἡ ἀρετὴ αὐτή, ἡ ἀγάπη πρὸς τοὺς ἄλλους ἀνθρώπους εἶναι κι ἡ πιὸ τρανὴ πιστοποίηση τῆς ἀγάπης μας πρὸς τὸν μεγάλο μας Πατέρα, τὸν Θεό, ὅπως ξεκάθαρα τονίζει κι ὁ ἱερὸς εὐαγγελιστής. Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὅμως τὴν φιλανθρωπία τὴν ἔκαμε κύριο μέλημα τῆς ζωῆς του, ὥστε ἡ Ἐκκλησία μας νὰ τοῦ δώσει καὶ τὸ τιμητικὸ προσωνύμιο τοῦ Ἐλεήμονος.

Τὴ ζωὴ τοῦ μεγάλου αὐτοῦ φιλανθρώπου, μιὰ ζωὴ ἀληθινὰ χαριτωμένη καὶ ρωμαλέα, θὰ ἐκθέσουμε στὶς γραμμὲς ποὺ ἀκολουθοῦν. Εἶναι τόσο διδακτική, μὰ καὶ τόσο ἐνδιαφέρουσα, εἰδικὰ γιὰ τὴν ἐποχή μας, ποὺ εἶαναι μιὰ ἐποχὴ ἄκρατου ἀτομισμοῦ.

Πανοσ. Ἀρχιμ. ΜΕΘΟΔΙΟΣ, Καθηγ. Ἱ.Μ. Κοιμ. Θεοτόκου Γηρομερίου: Ὁ Γέροντας ως πηγή «ὕδατος ἁλλομένου»

Ὁμιλία τοῦ Πανοσιολογιωτάτου Ἀρχιμανδρίτου κ. Μεθοδίου, Καθηγουμένου τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Κοιμήσεως Θεοτόκου Γηρομερίου Θεσπρωτίας, μέ θέμα: «Προϋποθέσεις πού πρέπει νά συντρέχουν στό πρόσωπο τοῦ Γέροντα ὥστε νά εἶναι “πηγὴ ὕδατος ἁλλομένου” γιά τήν ἀδελφότητα». 

Ἡ ὁμιλία πραγματοποιήθηκε κατά τήν πρωϊνή συνεδρία τοῦ Μοναστικοῦ Συνεδρίου μέ θέμα: «Τό πρόσωπον τοῦ Γέροντος, πηγὴ ἐμπνεύσεως καὶ καρδία τοῦ σώματος τῆς μοναστικῆς ἀδελφότητος», τό ὁποῖο φιλοξενήθηκε στό Ἱερὸν Κοινόβιον Ὁσίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου (Μετόχιον Ἱ.Μ. Σίμωνος Πέτρας).

Εκκλησιαστική ή δαιμονική διπλωματία;

Εκκλησιαστική ή δαιμονική διπλωματία;

Τα όρια τους πολλές φορές συγχέονται, όπως συμβαίνει πάντα όταν η οικονομία (στην ποιμαντική σημασία της) έρχεται σε αντιπαράθεση με την ομόλογή της ακρίβεια. Η εκκλησιαστική διπλωματία, φρούτο και αυτό της οικουμενιστικής λαίλαπας και του ξεχαρβαλώματος που προκαλείο, είναι κάτι που στις μέρες μας έχει καθιερωθεί σαν κάτι φυσικό και χρησιμεύει ως άλλοθι σε κάθε εκκλησιαστική παράβαση των ιερών κανόνων και της καθ’ ημάς ορθοδόξου παραδόσεως.

Οι άγιοι ήταν έξυπνοι μεν, όχι όμως διπλωμάτες. Ή τουλάχιστον δεν τάνυζαν την οικονομία μέχρι να σπάσουν οι χορδές της. Για τούτο, άλλωστε, και κατέληγαν συνήθως στο μαρτύριο ή καθίσταντο ομολογητές της πίστεως. Ήξεραν να ξεχωρίζουν, γνώριζαν να διακρίνουν αυτά τα όρια, τις κόκκινες γραμμές από τις οποίες και πέρα περνάμε στα χωράφια της αμαρτίας, της βλασφημίας και της προδοσίας.

Έχουμε σήμερα τέτοιους έκνομους διπλωμάτες; Ουκ ολίγους… Οι επίσκοποι σέρνουν πρώτοι τον χορό. Το βλέπουμε κυρίως στην ανοχή τους στον Οικουμενισμό. Αλλά και στη δουλοφροσύνη τους έναντι των πολιτικών αρχόντων. Στην Κύπρο, για παράδειγμα, το θέμα τελευταία έφτασε στην κορύφωσή του με την ένοχη σιωπή – αφωνία στην περίπτωση του διωχθέντος μητροπολίτου Πάφου Τυχικού.

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΣΦΑΛΜΕΝΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

Εισήγηση του κ. Δημήτριος Τσελεγγίδη, Καθηγητή Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης στην Ημερίδα της Ι. Μητροπόλεως Πειραιώς
με Θέμα «‘'Πρωτείο'', Συνοδικότης & Ενότης της Εκκλησίας»
Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, 28 Απριλίου 2010

Η ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΗΣ ΕΝΟΤΗΤΑΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΕΣΦΑΛΜΕΝΕΣ ΘΕΟΛΟΓΙΚΕΣ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΚΟΥ ΠΡΩΤΕΙΟΥ

 
Θεολογική-αγιοπνευματική προσέγγιση

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΑ 
 

Η ε­νό­τη­τα της Εκ­κλη­σί­ας σε ό­λες τις εκ­δο­χές της – θε­σμι­κές η χα­ρι­σμα­τι­κές- έ­χει σα­φώς α­γι­ο­πνευ­μα­τι­κή βά­ση. Πα­ρέ­χε­ται μυ­στη­ρια­κώς, συν­τη­ρεί­ται ό­μως, κα­λι­ερ­γεί­ται και εκ­φαί­νε­ται κα­τε­ξο­χήν ευ­χα­ρι­στια­κώς.

Κα­ταρ­χήν, η ε­νό­τη­τα της Εκ­κλη­σί­ας, ως θε­με­λι­ώ­δης ι­δι­ό­τη­τά της, προ­κύ­πτει α­πό την ί­δια την ον­το­λο­γί­α της και εκ­φρά­ζει ι­δι­αι­τέ­ρως την αυ­το­συ­νει­δη­σί­α της, η ο­ποί­α δι­α­τυ­πώ­θη­κε ι­στο­ρι­κά κα­τά τον πλέ­ον ε­πί­ση­μο και α­δι­αμ­φι­σβή­τη­το τρό­πο στον Ό­ρο της Β΄ Οι­κου­με­νι­κής Συ­νό­δου (381), ο ο­ποί­ος α­πε­τέ­λε­σε και το Σύμ­βο­λο Πί­στε­ως της Εκ­κλη­σί­ας.

Τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ἐλευθερία. Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης

Ὁ ὑπερήφανος δὲν ἀναζητεῖ τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ προτιμᾶ νὰ κατευθύνει ὁ ἴδιος τὴ ζωή του. Καὶ δὲν καταλαβαίνει πώς, χωρὶς τὸν Θεό, δὲν ἐπαρκεῖ τὸ λογικό τοῦ ἀνθρώπου γιὰ νὰ τὸν καθοδηγεῖ. Κι ἐγώ, ὅταν ἐζοῦσα στὸν κόσμο, προτοῦ νὰ γνωρίσω τὸν Κύριο καὶ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἐστηριζόμουν στὸ λογικό μου. Ὅταν, ὅμως, ἐγνώρισα μὲ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα τὸν Κύριό μας Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ, τότε παραδόθηκε ἡ ψυχή μου στὸν Θεὸ καὶ δέχομαι ὁτιδήποτε θλιβερό μοῦ συμβεῖ καὶ λέω: «Ὁ Κύριος μὲ βλέπει … Τί νὰ φοβηθῶ;» Προηγουμένως, ὅμως, δὲν μποροῦσα νὰ ζῶ κατ’ αὐτὸ τὸν τρόπο.

Γιὰ ὅποιον παραδόθηκε στὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ ἡ ζωὴ γίνεται πολὺ εὐκολότερη, γιατί στὶς ἀρρώστιες, στὴ φτώχεια καὶ στὸ διωγμὸ σκέφτεται: «Ἔτσι εὐδόκησε ὁ Θεὸς καὶ πρέπει νὰ ὑπομείνω γιὰ τὶς ἁμαρτίες μου».

Νά, ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια πάσχω ἀπὸ πονοκέφαλο καὶ δύσκολα τὸν ὑποφέρω, ἀλλὰ μὲ ὠφελεῖ, γιατί μὲ τὴν ἀσθένεια ταπεινώνεται ἡ ψυχὴ. Ἡ ψυχή μου ἐπιθυμεῖ διακαῶς νὰ προσεύχεται καὶ νὰ ἀγρυπνεῖ ἀλλὰ ἡ ἀσθένεια μὲ ἐμποδίζει, διότι τὸ ἄρρωστο σῶμα ἀπαιτεῖ ἀνάπαυση. Καὶ παρακάλεσα πολὺ τὸν Κύριο νὰ μὲ θεραπεύσει, ἀλλὰ δὲν μὲ ἄκουσε. Κι αὐτὸ σημαίνει, πὼς αὐτὸ δὲν θὰ ἦταν πρὸς ὄφελός μου.

Τὸ πρόβλημα τῆς ἐλευθερίας στὸν Ντοστογιέφσκυ. Berdiaeff Νicolas

Γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι τὸ πρόβλημα τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς μοίρας του εἶναι κατ’ ἐξοχὴν τὸ πρόβλημα τῆς ἐλευθερίας. Ἡ μοῖρα τοῦ ἀνθρώπου καὶ ἡ ὀδυνηρὴ πορεία του καθορίζονται ἀπὸ τὴν ἐλευθερία, ποὺ στέκεται στὸ κέντρο τῶν ἀντιλήψεων τοῦ Ντοστογιέφσκι μὲ ἔνταση καὶ πάθος.

Εἶναι ἀρκετὰ ἐκπληκτικὸ τὸ γεγονὸς, ὅτι ἀκόμη δὲν ἔχει ἐπισημανθῆ ἡ ἀλήθεια αὐτή. Πολλὲς φὸρὲς διάφορες θέσεις ποὺ περιέχονται στὸ Ἡμερολόγιο ἑνὸς συγγραφέως δημιουργοῦν παραπλανητικὴ ἐντύπωση γιὰ τὸν Ντοστογιέφσκι, γιατὶ ἐκεῖ φαίνεται συντηρητικός, ἀντιδραστικὸς καὶ ἐχθρὸς τῆς πολιτικῆς καὶ κοινωνικῆς ἐλευθερίας. Γι’ αὐτὸ, πολλοὶ ἀδυνατοῦν νὰ κατανοήσουν τὸ κεντρικὸ σημεῖο στὸ ἔργο τοῦ Ντοστογιέφσκι, γιατὶ αὐτὸ εἶναι τὸ πρόβλημα τῆς ἐλευθερίας, ὁ πυρῆνας τῆς φιλοσοφίας του.

Αὐτὸ ποὺ ἔχουν ἀποκαλέσει «σκληρότητα» στὸ ἔργο του, ἐξαρτᾶται στενὰ ἀπὸ τὴν ἐλευθερία. Ὑπῆρξε «σκληρός», γιατὶ δὲν θέλησε νὰ ἀπαλλάξη τὸν ἄνθρωπο ἀπὸ τὸ βάρος τῆς ἐλευθερίας οὔτε νὰ τὸν ἀπολυτρώση ἀπὸ τὸν πόνο καταστρέφοντας τὴν ἐλευθερία. Ἔρριξε τὸν ἄνθρωπο σὲ μιὰ πελώρια εὐθύνη, ἀνάλογη μὲ τὴν ἀξιοπρέπεια ἑνὸς ἐλευθέρου ὄντος.

Ας προσέξουμε τι λέει στα Σκόπια η Ευρωπαϊκή Επιτροπή

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Στην έκθεση για τα Σκόπια η Επιτροπή προβαίνει σε ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες επισημάνσεις που αναφέρονται στη Συμφωνία των Πρεσπών

Στις 4/11/2026 η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Commission) έδωσε στη δημοσιότητα την Έκθεση Προόδου διαφόρων χωρών, οι οποίες έχουν υποβάλει αίτηση εντάξεως στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Στην έκθεση για τα Σκόπια η Επιτροπή προβαίνει σε ορισμένες πολύ ενδιαφέρουσες επισημάνσεις που αναφέρονται στη Συμφωνία των Πρεσπών. Καλό είναι να τις προσέξουμε:

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή, λοιπόν, παρατηρεί ότι σε πολλές περιπτώσεις κυβερνητικά στελέχη και υψηλόβαθμοι αξιωματούχοι της χώρας παραβιάζουν τη Συμφωνία των Πρεσπών και δεν χρησιμοποιούν τη συνταγματική ονομασία «Βόρεια Μακεδονία» με κίνδυνο να διαταραχθούν οι σχέσεις με την Ελλάδα. Προφανώς η έκθεση αναφέρεται στην πρόεδρο της δημοκρατίας Γκορντάνα Σιλιάνοφσκα-Ντάνοβα, στον πρωθυπουργό Χρίστιαν Μίτσκοσκι καθώς και σε άλλους αξιωματούχους.

Επίσημη Παρουσίαση του Τόμου των Πρακτικών για την Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση της Κύπρου

ΕΛ­ΛΗ­ΝΙ­ΚΗ ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙ­Α

 

Η ΙΕΡΑ ΣΥ­ΝΟ­ΔΟΣ

ΤΗΣ ΕΚ­ΚΛΗ­ΣΙ­ΑΣ ΤΗΣ ΕΛ­ΛΑ­ΔΟΣ

 

Δ/νσις : Ἰω­άν­νου Γεν­να­δίου 14 – 115 21, Ἀθῆ­ναι

Τηλ. 210-72.72.207, Fax 210-72.72.235, e-mail: ierasynodospress2@gmail.com

 

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ 

ΕΠΙ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ, ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ 

ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΕΩΣ

 

Αθήνα, 11 Νοεμβρίου 2026

 

ΔΕΛ­ΤΙΟ ΤΥ­ΠΟΥ

         

Επίσημη Παρουσίαση του Τόμου των Πρακτικών για την Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση της Κύπρου

 

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, διά της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Πολιτιστικής Ταυτότητος, σε συνεργασία με το Σπίτι της Κύπρου διοργανώνουν την επίσημη παρουσίαση του Τόμου των Πρακτικών του Επιστημονικού Συνεδρίου με θέμα: «Η Ορθόδοξη Χριστιανική Παράδοση της Κύπρου από τους χρόνους του Αποστόλου Παύλου μέχρι σήμερα». Η παρουσίαση θα πραγματοποιηθεί την Τετάρτη 18 Νοεμβρίου και ώρα 18.30 στο Σπίτι της Κύπρου, Ξενοφώντος 2Α, στην Αθήνα.

«Η Αγιά Σοφιά είναι δική σας κληρονομιά»

Αυτό που ελάχιστοι Έλληνες από αυτούς που ασχολούνται με τα κοινά είπαν, το είπε ευθαρσώς ένας Τούρκος το 2020...Ο καλαθοσφαιριστής του ΝΒΑ Ενές Καντέρ,ο οποίος αντιτάχθηκε στην μετρατροπή της Αγιάς Σοφιάς, σε τζαμί Είπε το δίκαιο και το σωστό....

''H μετατροπή της Αγίας Σοφίας σε τζαμί, νιώθω ότι είναι ένα από τα παιχνίδια της πολιτικής σκηνής και πως το κίνητρο είναι καθαρά πολιτικό.

Η Τουρκία έχει αρκετά τζαμιά στην περιοχή, τα οποία δεν γεμίζουν ούτε κατά το ήμισυ.

Οπότε, γιατί να μετατρέψεις μια εκκλησία σε τζαμί...

Η Αγία Σοφία είναι μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς των Ηνωμένων Εθνών.

Είναι σύμβολο που αντιπροσωπεύει όλους μας.

Οπότε, ως Μουσουλμάνος νιώθω βαθύ πόνο από αυτήν την απόφαση.

Όταν ήμουν στην Τουρκία, είχα τόσους Χριστιανούς φίλους.

Είναι από τους πιο ταπεινούς και ευγενείς ανθρώπους που 'χω γνωρίσει ποτέ.

Πρέπει να σεβαστούμε αυτούς τους ανθρώπους.

Ξέρετε την ιστορία μου, επειδή παίζω στο ΝΒΑ.

Αλλά υπάρχουν χιλιάδες άλλες ιστορίες ανθρώπων που 'χουν ζήσει πολύ χειρότερες καταστάσεις από ό,τι εγώ.

Αυτός είναι ένας από τους κύριους λόγους που μιλάω για όσα συμβαίνουν στην Τουρκία.«Η Αγιά Σοφιά είναι δική σας κληρονομιά».

Αντεστραμμένη πραγματικότητα !

Απίστευτες εγκληματικές ανοησίες από τον π.Αντώνιο Πινακούλα που δεν λαμβάνει υπόψιν του σαν να ζει σε παράλληλο σύμπαν τον δαιμονισμό που εισχωρεί στις ζωές μας ,γκρεμίζοντας την ανθρώπινη ελευθερία το κατεξοχήν δώρο του Θεού . Ένας παπάς να σέρνει τόσο απροκάλυπτα στον διάολο συνάδελφους του, κοιμίζοντας τους με αθεολόγητο λόγο.Η ειναι ένας ακόμη γραφικά επικίνδυνος αφελής ή ειναι δόλιος ,πάντως του Χριστού δεν ειναι ... 

Πάτερ Ξύπνα !Woke είναι ο άνθρωπος, μοντέρνος, παρότι δέν τού φαίνεται.

---

Τάδε απεφάνθη στον Βόλο η Σύναξη ιερέων: «Νέες ταυτότητες και ΠΑ δε συνδέονται με την Αποκάλυψη»

Ερμηνεία της Αποκάλυψης στη Σύναξη του κλήρου Δημητριάδος, 

Η 2η Γενική Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος για το τρέχον ιεραποστολικό έτος πραγματοποιήθηκε σήμερα, 10 Νοεμβρίου, στο Συνεδριακό Κέντρο Θεσσαλίας. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της Μητροπόλεως imd.gr, η Σύναξη πραγματοποιήθηκε υπό την προεδρεία του Μητροπολίτη Ιγνατίου.

Στὸν χλευασμὸ νὰ ἀπαντᾶς μὲ χαμόγελο. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς Ἐπίσκοπος Ἀχρίδος

Ὁ χλευασμὸς τους προέρχεται ἀπὸ τὴν μοχθηρὴ καρδιά· τὸ χαμόγελό σου ἂς εἶναι χωρὶς κακία. Ὁ χλευασμὸς ἁρμόζει στὴν ἄγνοια, ἐνῶ στὴ γνώση ἁρμόζει τὸ χαμόγελο. Μὲ τὸν χλευασμό τους αὐξάνουν τὴν τιμὴ τῆς προσευχῆς σου μπροστὰ στὸν αἰώνιο Δικαστή. Ἀφοῦ στὸν Θεὸ εἶναι πιὸ ἀγαπητὴ ἡ προσευχὴ τῆς θαρραλέας ψυχῆς, περικυκλωμένης ἀπὸ τὰ βέλη τῆς κακίας, τοῦ μίσους, τοῦ φθόνου καὶ τοῦ χλευασμοῦ. Ὅλα αὐτὰ τὰ βέλη ἔχουν ἀμβλυμμένη τὴν κορυφὴ καὶ αἰχμηρὴ τὴν βάση, ὥστε ἀποκρούονται ἀπὸ ἐσένα καὶ λαβώνουν τοὺς ἴδιους τοὺς τοξότες.

Ἡ γυναίκα, τοῦ βασιλιᾶ Δαυίδ, Μελχόλ, χλεύασε κάποια φορὰ τὴν ἔνθερμη προσευχὴ τοῦ ἄντρα της. Ἀπὸ τὸν χλευασμὸ αὐτὸ ὁ Θεὸς βρέθηκε περισσότερο προσβεβλημένος ἀπ’ ὅ,τι ὁ βασιλιὰς Δαυίδ. Γι’ αὐτὸ ὁ Ὕψιστος τιμώρησε τὴν Μελχόλ: «καὶ τῇ Μελχὸλ θυγατρὶ Σαοὺλ οὐκ ἐγένετο παιδίον ἕως τῆς ἡμέρας τοῦ ἀποθανεῖν αὐτὴν» (Βασ. Β΄ 6, 23). Ὅποιος παρατηρεῖ προσεχτικὰ τὴ μοίρα τῶν ἀνθρώπων καὶ τὰ γεγονότα, αὐτὸς μπορεῖ νὰ βεβαιωθεῖ ὅτι καὶ στὶς μέρες μας ὁ Θεὸς τιμωρεῖ αὐστηρά τοὺς χλευαστὲς τῆς ἱερότητας.

Τι να κάνουμε όταν μας αδικούν; (Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι)

Όταν μας αδικούν, πρέπει να υπομένουμε με μακροθυμία και ανεξικακία σαν γνήσιοι μαθητές και μιμητές του Χριστού, που βρίσκεται πάντα κοντά μας. «Γιατί αξία έχει το να υπομένει κανείς δοκιμασίες και να πάσχει άδικα, έχοντας συνείδηση της παρουσίας του Θεού», λέει ο απόστολος Πέτρος. «Τι αξία θα είχε, αλήθεια, αν υπομένατε βασανισμούς για κάτι κακό που κάνατε; Αν, όμως, κάνετε το καλό και σας κακομεταχειρίζονται, και παρ’ όλα αυτά δείχνετε υπομονή, τότε θα έχετε την ευλογία του Θεού. Σ’ αυτό σας κάλεσε ο Χριστός που πέθανε για σας, αφήνοντάς σας το υπόδειγμα, για να βαδίσετε στ’ αχνάρια Του. Αυτός τις λοιδορίες δεν τις ανταπέδιδε και, όταν έπασχε, δεν απειλούσε» (Α’ Πέτρ. 2:19-21,23). Γι’ αυτό, όπως μας συμβουλεύει ο ίδιος απόστολος, δεν πρέπει να αντιδρούμε στο κακό με κακό και στη βρισιά με βρισιά, αλλά με ευλογίες (Α’ Πέτρ. 3:9) και με συγχωρητικότητα, όπως ο Χριστός, που, κρεμασμένος στο σταυρό, προσευχόταν για τους άνομους σταυρωτές Του: «Πατέρα, συγχώρεσέ τους, δεν ξέρουν τι κάνουν» (Λουκ. 23:34).

Τι να κάνουμε, όταν οι άνθρωποι μας προσβάλλουν, μας αδικούν ή μας κακομεταχειρίζονται;

Από το μαρτύριο του αγίου Μηνά

Ο άγιος Μηνάς μίλησε με πολλή παρρησία για τη δύναμη του Χριστού στον έπαρχο Ερμογένη, ο οποίος τον δίκαζε και τον υπέβαλλε σε βασανιστήρια. Τον διαβεβαίωνε δηλαδή ότι με την επίκληση του ονόματος του Χριστού όλα μπορεί να τα κάνει, ακόμη και βαριές αρρώστιες και πάθη ανίατα να θεραπεύσει, αλλά και εκείνα που μόνο ο Θεός μπορεί. Και ως μάρτυρα των λόγων του έφερνε τον λαό που ήταν εκεί.

Ο έπαρχος του απάντησε: «Τώρα θα αποδείξω ότι λες φλυαρίες και καυχιέσαι μάταια. Όταν δηλαδή κόψω ή κάψω ένα από τα μέλη σου και εσύ, που προσκυνάς τον Χριστό, δεν μπορέσεις να το αποκαταστήσεις, πώς θα φανείς ότι έδωσες στ’ αλήθεια σε άλλους αυτά που δεν μπορείς να χαρίσεις στον εαυτό σου;» Ο άγιος τότε είπε: «Εύχομαι, έπαρχε, να διαπιστώσεις σ’ εμένα τη δύναμη του Χριστού· γιατί είμαι βέβαιος ότι θα απορρίψεις αμέσως το αξίωμα που έχεις τώρα και θα γίνεις και εσύ ένας από αυτούς που έχουν αρχηγό τον Χριστό».

Ο έπαρχος λοιπόν, θέλοντας να ικανοποιήσει την οργή του, αλλά και ελπίζοντας ότι θα αποδείξει ψεύτη τον άγιο μπροστά σε όλους, διέταξε να αφαιρέσουν με μαχαίρια όλο το σαρκώδες μέρος των πελμάτων του, επάνω στα οποία στηρίζονται τα πόδια, και έπειτα να σταθεί πατώντας με γυμνά κόκκαλα καθώς θα τον ρωτούσαν για τους θεούς, έτσι ώστε, από τους αφόρητους πόνους που θα του τρυπούσαν την καρδιά, να δυσκολεύεται στις απαντήσεις και στην αντίκρουση των επιχειρημάτων.

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ: Ο ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΟΥΔΙΤΗΣ: Ο ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     

      Μία από τις πιο σεβαστές τάξεις των αγίων της Εκκλησίας μας είναι οι ομολογητές. Σε αυτήν την τάξη ανήκουν οι άγιοι της Εκκλησίας μας, οι οποίοι έδωσαν τη μαρτυρία της πίστεώς τους χωρίς να υπολογίσουν τις συνέπειες της ομολογίας αυτής. Δε θα ήταν υπερβολή να υποστηρίξουμε πως η Εκκλησία μας είναι απόλυτα στηριγμένη στους αγώνες των αγίων ομολογητών Της κατά τη δισχιλιόχρονη πορεία Της στην ιστορία.

     Ένας από τους μεγάλους ομολογητές της Ορθοδοξίας είναι και ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης, ο οποίος έδρασε σε μια ιδιαίτερα ταραγμένη για την Εκκλησία ιστορική περίοδο. Πρόκειται για τη φοβερή εικονομαχική έριδα, η οποία συντάραξε τη βυζαντινή κοινωνία για περισσότερο από έναν αιώνα, με αφόρητες διώξεις των ορθοδόξων από τους εικονομάχους αυτοκράτορες (726–843).

      Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 759 από ευγενείς και ευσεβείς γονείς, οι οποίοι φρόντισαν να του δώσουν, εκτός από την ευσέβεια, και κατά κόσμον παιδεία — την οποία ο ίδιος αργότερα χρησιμοποίησε προς όφελος της Εκκλησίας. Σπούδασε με επιμέλεια την ελληνική φιλοσοφία και τους Πατέρες της Εκκλησίας.

Χρήστος Γιανναράς: «Δεν σκέφτεται τι ψυχή θα παραδώσει; Δεν φοβάται Θεό;»

Χρήστος Γιανναράς: «Δεν σκέφτεται τι ψυχή θα παραδώσει; Δεν φοβάται Θεό;» (Βαγγέλης Στεργιόπουλος)

Η παράδοξη αλφαβήτα της στέρεης γνώσης

Αγαπημένη μας συνήθεια —θα το έχουν πιθανότατα αντιληφθεί όσοι και όσες μας τιμούν σταθερά με την προσοχή τους— η σημασιολογική συσχέτιση των άρθρων μας, η αναζήτηση της κοινής κατά το μάλλον ή ήττον ταυτότητας των συντακτών τους, των συγγενών θέσεων, αρχών και αγωνιών τους.

Μια τέτοια ουσιαστική σύνδεση, σύνδεση από απόψεως νοημάτων και ύψους των συλλογισμών, υπάρχει —μέσα από τη δική μας τουλάχιστον οπτική— μεταξύ του κειμένου του Ευάγγελου Παπανούτσου για την αλλοτρίωση, που χρονολογείται στο 1959 και αναδημοσιεύτηκε νωρίτερα σήμερα, και ενός έξοχου άρθρου του αειμνήστου Χρήστου Γιανναρά, που έφερε τον τίτλο «Βίος α-νόητος» και είχε δημοσιευτεί στην ίδια εφημερίδα, «Το Βήμα», αρκετά χρόνια αργότερα, το 1985 (πιο συγκεκριμένα, στις 26 Ιουλίου).

Επισκέψεις του οσίου Αρσενίου στον άγιο Παΐσιο

Ιερομόναχος Ισαάκ

Την χρονιά που ο Γέροντας Παΐσιος πήγε στο Στόμιο αποφάσισε να κάνη την ανακομιδή των Λειψάνων του οσίου Αρσενίου. Είχαν περάσει περισσότερα από τριάντα χρόνια και ακόμη ήταν θαμμένος στο κοιμητήρι της Κερκύρας. Άφησε την φροντίδα του Μοναστηριού στον αδελφό του Ραφαήλ και τον Οκτώβριο του 1958 πήγε στην Κέρκυρα. Εκεί αναζήτησε τον παλαιό φίλο και συστρατιώτη του Παντελή Τζέκο. Τον βρήκε στο εργοστάσιο όπου εργαζόταν. Ο κ. Παντελής δεν τον γνώρισε και σκυμμένος στο γραφείο του τον ρώτησε: «Πάτερ, τι θέλετε;». Ο Γέροντας δεν μιλούσε. «Θέλετε να σας εξυπηρετήσω σε τίποτε;», τον ρώτησε πάλι. «Σε τούτο», του είπε και έδειξε τα δυο του μεγάλα δάχτυλα. Τότε τον αναγνώρισε και γεμάτος χαρά και συγκίνηση, που απρόσμενα έβλεπε τον φίλο και σωτήρα του, τον αγκάλιασε και τον φιλούσε.

Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης

Ἅγιος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης
Ἄγνωστος συγγραφεύς

Ὁ Ὀσιότατος Ἀρσένιος ὁ Καππαδόκης γεννήθηκε γύρω στὰ 1840 στὰ Φάρασα ἢ Βαρασιό, στὸ Κεφαλοχώρι τῶν ἕξι Χριστιανικῶν χωριῶν τῆς περιφερείας Φαράσων τῆς Καππαδοκίας. Οἱ γονεῖς του ἦταν πλούσιοι σὲ ἀρετὲς καὶ μέτριοι σὲ ἀγαθά. Εἶχαν ἀποκτήσει δύο ἀγόρια, τὸν Βλάσιο καὶ τὸν Θεόδωρο (τὸν Ἅγιο Ἀρσένιο).

Ἀπὸ μικρὴ ἡλικία ἔμειναν ὀρφανὰ καὶ τὰ προστάτεψε ἡ θεία τους, ἀδελφὴ τῆς μητέρας τους. Ἕνα θαυμαστὸ γεγονὸς ποὺ συνέβηκε στὰ παιδιὰ καὶ ἡ θαυματουργικὴ διάσωση τοῦ μικροῦ τότε Θεόδωρου ἀπὸ τὸν Ἅγιο Γεώργιο, ποὺ τὸν ἔσωσε ἀπὸ βέβαιο πνιγμό, εἶχαν ὡς ἀποτέλεσμα, γιὰ τὸν μὲν Βλάσιο νὰ δοθεῖ μὲ τὸν δικό του τρόπο στὸν Θεό, νὰ τὸν δοξολογεῖ ὡς δάσκαλος τῆς Βυζαντινῆς Μουσικῆς καὶ κατέληξε ἀργότερα στὴν Κωνσταντινούπολη, γιὰ τὸν Θεόδωρο δὲ νὰ θέλει νὰ γίνει καλόγερος. Στὴ συνέχεια μεγαλώνοντας, στάλθηκε στὴ Νίγδη καὶ μετὰ στὴ Σμύρνη, ὅπου τέλειωσε τὶς σπουδές του.

Στὰ εἴκοσι ἕξι του περίπου χρόνια πῆγε στὴν Ἱερὰ Μονὴ Φλαβιανῶν τοῦ Τιμίου Προδρόμου, ὅπου ἀργότερα ἐκάρη Μοναχὸς καὶ πῆρε τὸ ὄνομα Ἀρσένιος. Δυστυχῶς ὅμως, δὲ χάρηκε πολὺ τὴν ἡσυχία του, διότι ἐκείνη τὴν ἐποχὴ εἶχαν ἀνάγκη μεγάλη ἀπὸ δασκάλους καὶ ὁ Μητροπολίτης Παΐσιος ὁ Β΄ τὸν χειροτόνησε Διάκο καὶ τὸν ἔστειλε στὰ Φάρασα, γιὰ νὰ μάθει γράμματα στὰ ἐγκαταλελειμμένα παιδιά. Αὐτὸ φυσικὰ γινόταν στὰ κρυφά, μὲ χίλιες δυὸ προφυλάξεις, γιὰ νὰ μὴ μάθουν τίποτε οἱ Τοῦρκοι.