Τα πράγματα του μέλλοντα αιώνα. Αββάς Ισαάκ ο Σύρος

Τα πράγματα του μέλλοντα αιώνα

Αββάς Ισαάκ ο Σύρος 

Η Γραφή δεν μας αποκάλυψε τι λογής είναι τα πράγματα του μέλλοντα αιώνα, ωστόσο μας δίδαξε απλά πώς θα δεχθούμε από αυτόν τον κόσμο την αίσθηση της απόλαυσης αυτών των πραγμάτων χωρίς την αλλαγή της φύσης μας και χωρίς την έξοδό μας από αυτόν τον κόσμο, αν και μας τα παρουσίασε αυτά με ονόματα πραγμάτων ποθητών και ένδοξων, που θεωρούνται από μας ευχάριστα και πολύτιμα, για να μας διεγείρει στον πόθο τους με το να πει, «αυτά που μάτι δεν τα είδε και αυτί δεν τα άκουσε» (Α’ Κορ. 2:9), και τα λοιπά· φανέρωσε μάλιστα σ’ εμάς με αυτόν τον τρόπο ότι τα μέλλοντα αγαθά είναι ακατάληπτα και δεν έχουν ομοιότητα με κανένα από τα εδώ.

Η πνευματική απόλαυση δεν είναι η χρήση των υλικών πραγμάτων, που βρίσκονται έξω από την ψυχή εκείνων που τα απολαμβάνουν. Αλλιώς τι σημαίνει ο λόγος, «η βασιλεία των ουρανών είναι μέσα σας» (Λουκ. 17:21), και τι σημαίνει ο λόγος, «ας έλθει η βασιλεία σου» (Ματθ. 6:10);

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ: Ο ΔΥΣΠΙΣΤΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΘΩΜΑΣ: Ο ΔΥΣΠΙΣΤΟΣ ΜΑΘΗΤΗΣ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ

    ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

         Την πρώτη Κυριακή μετά την Ανάσταση του Κυρίου η Εκκλησία μας τιμά τη μνήμη του αγίου ενδόξου αποστόλου Θωμά και διαβάζεται στις εκκλησίες η σχετική περικοπή της ψηλάφησης του Χριστού από αυτόν. Δεν είναι τυχαία αυτή η επιλογή. Έρχεται να επιβεβαιώσει, μαζί με τις τόσες άλλες μαρτυρίες, ότι ο Κύριος αναστήθηκε όντως από τους νεκρούς. Ο Θωμάς κατά θεία παραχώρηση ζήτησε να έχει απτή εμπειρία της Ανάστασης του Χριστού. Να βάλλει τα χέρια του «επί των τύπων των ήλων» και να πιστέψει στο υπέρτατο γεγονός.   

      Το όνομά του στην αραμαϊκή γλώσσα «Τέομα» σημαίνει δίδυμος. Στο ιερό Ευαγγέλιο του δίδεται όντως η προσωνυμία «Δίδυμος» (Ιωάν.11,16). Οι αγιογραφικές πληροφορίες για το Θωμά είναι σχετικά λίγες και γι’ αυτό έχουν εγερθεί κατά καιρούς αυθαίρετες ερμηνείες για το πρόσωπό του. Προσπάθησαν να εντοπίσουν τίνος δίδυμος αδελφός ή αδελφής υπήρξε. Κάποιοι τον ταυτίζουν με τον αναφερόμενο από τον Ματθαίο (13,55) αδελφόθεο Ιούδα. Μάλιστα οι πολέμιοι του Χριστού συγγραφείς υποστηρίζουν ότι αυτός υπήρξε δίδυμος αδελφός του Κυρίου, παρά τις αντίθετες μαρτυρίες των Ευαγγελίων, θέλοντας να πλήξουν την υπερφυσική ενανθρώπηση του Θεού Λόγου! Αρχαία παράδοση, την οποία αποδέχεται η Εκκλησία μας ο Θωμάς ήταν δίδυμος αδελφός κάποιας Λυδίας ή Λυσίας. Κάποιοι άλλη παράδοση αναφέρει ότι ήταν δίδυμος αδελφός κάποιου Ελεάζαρ. 

Θρίλερ με την περιουσία της Μονής Σινά: Οι Αιγύπτιοι εισαγγελείς προτείνουν να απορριφθούν οι προσφυγές της - Κινδυνεύουν 10 ακόμη ακίνητα

Τι αναφέρουν αιγυπτιακά ΜΜΕ

Σε κρίσιμη φάση εισέρχεται η υπόθεση της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά, καθώς στις 24 Οκτωβρίου αναμένεται η απόφαση του Αιγυπτιακού Αρείου Πάγου. Την ίδια ώρα, οι παλινωδίες και οι εσωτερικές διαφωνίες στην Αδελφότητα έχουν μέχρι σήμερα δυσχεράνει την επίτευξη συμφωνίας μεταξύ της Μονής και του αιγυπτιακού κράτους.

Ιδιαίτερη ανησυχία προκαλούν πληροφορίες αιγυπτιακών ΜΜΕ σχετικά με την εισήγηση των δύο ανώτατων εισαγγελέων, η οποία φέρεται να προμηνύει σοβαρές εξελίξεις για τη Μονή.

Συναγερμός για τις διαπραγματεύσεις

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, δεν αναμένεται νέα παράταση στην ανακοίνωση της δικαστικής απόφασης. Την ώρα που ο ηγούμενος Συμεών βρίσκεται στην Αθήνα για λόγους υγείας, κύκλοι γύρω από τη Μονή φέρονται να επιχειρούν να υπονομεύσουν τη συνέχιση των διαπραγματεύσεων.

ΑΓΙΑ ΜΕΘΟΔΙΑ ΤΗΣ ΚΙΜΩΛΟΥ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

ΑΓΙΑ ΜΕΘΟΔΙΑ ΤΗΣ ΚΙΜΩΛΟΥ Η ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

       Οι όσιες γυναίκες συναγωνίστηκαν επάξια τους οσίους άνδρες σε πνευματικούς αγώνες και αγιότητα. Η Εκκλησίας μας έχει να επιδείξει μια πλειάδα οσίων γυναικών, οι οποίες λαμπρύνουν το εκκλησιαστικό στερέωμα. Μια από αυτές υπήρξε και η αγία Μεθοδία η εν Κιμώλω. Μια σύγχρονη οσιακή σημαντική μορφή.

       Καταγόταν από τη νήσο Κίμωλο και γεννήθηκε την 10^η Νοεμβρίου 1865 από γονείς θεοσεβούμενους και ενάρετους. Ο πατέρας της ονομαζόταν Ιάκωβος και η μητέρα της Μαρία, το δε επίθετό της ήταν Σάρδη. Στην οικογένεια υπήρχαν τρεις γιοι και πέντε θυγατέρες. Η δεύτερη από αυτές ήταν η Ειρήνη, η οποία μετονομάστηκε αργότερα σε Μεθοδία. Από μικρό κορίτσι διακρίνονταν για τη σεμνότητά της, την πίστη της στο Θεό και την υπακοή της. Ήταν στολισμένη με αρετές και καλοσύνη και για γι’ αυτό ξεχώριζε από τα άλλα κορίτσια της οικογένειας και της περιοχής. Οι φτωχοί και αγράμματοι γονείς της φρόντισαν να τη μεγαλώσουν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Της εμφύτευσαν βαθειά στην  ψυχή της την αγάπη στο Χριστό και την αφοσίωση στην Εκκλησία. 

       Σε νεαρή ηλικία, όπως ήταν η συνήθεια της εποχής, αποφάσισαν οι γονείς της να την παντρέψουν με έναν νέο ναυτικό από τη Χίο. Η Ειρήνη, αν και είχε άλλα σχέδια για της ζωή της, να ακολουθήσει τον μοναχικό βίο, να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο Θεό, υπάκουσε στους γονείς της να μην τους λυπήσει. Χωρίς λοιπόν τη θέλησή της, παντρεύτηκε τον νέο Χιώτη. Όμως η ευσέβεια της Ειρήνης δεν έπαψε και μετά το γάμο της. Τηρούσε με ακρίβεια τις νηστείες, εξομολογούνταν τακτικά και κοινωνούσε αδιάκοπα. Ποτέ δεν παραπονέθηκε για την ματαίωση των σχεδίων της να ακολουθήσει τον μονήρη βίο. Τιμούσε το σύζυγό της και ουδέποτε του φανέρωσε τον κρυφό πόθο της να ακολουθήσει τον Νυμφίο της ψυχής της Χριστό. Μέσα στην ψυχή της έτρεφε την ελπίδα πως κάποτε ίσως πραγματοποιούνταν ο ευσεβής πόθος της.

Ἡ ἀντίφασις τῆς λεγομένης «Κοινωνικῆς Ὀρθοδοξίας»

Τοῦ κ. Παντελεήμονος Τομάζου,

ὑπ. Δ/ρος Δογματικῆς θεολογίας

  Ἕνα ἀπὸ τὰ ἐπιχειρήματα ποὺ συναντοῦμε συχνὰ στὴ σύγχρονη κοινωνικὴ θεολογία εἶναι ἡ ἀνάγκη «ἐνσάρκωσης» τοῦ Εὐαγγελίου μέσα σὲ κάθε πολιτισμό. Τὸ Εὐαγγέλιο, ὑποστηρίζεται, δὲν πρέπει νὰ ταυτίζεται ἀποκλειστικὰ μὲ ἕνα συγκεκριμένο ἱστορικὸ πολιτισμό. Κάθε λαὸς πρέπει νὰ μπορεῖ νὰ τὸ προσλαμβάνει καὶ νὰ τὸ ἐκφράζει μέσα στὴ δική του ἱστορικὴ καὶ πολιτισμικὴ πραγματικότητα.

 Ὡς γενικὴ ἀρχὴ αὐτὸ μπορεῖ νὰ συζητηθεῖ. Τὸ πρόβλημα ἀρχίζει, ὅταν ἐξετάσουμε τὸν τρόπο μὲ τὸν ὁποῖο ἐφαρμόζεται.

  Τὸ ἐρώτημα ἀποκτᾶ ἰδιαίτερο ἐνδιαφέρον στὴν περίπτωση θεολόγων, ὅπως ὁ Θανάσης Παπαθανασίου καὶ ὁ Παντελὴς Καλαϊτζίδης, οἱ ὁποῖοι ἔχουν ἀσχοληθεῖ μὲ τὴ σχέση τῆς Ὀρθοδοξίας μὲ τὴ νεωτερικότητα, τὴν κοινωνικὴ θεολογία καὶ τὴ θεολογία τῆς ἀπελευθέρωσης. Τὸ ζήτημα ἐδῶ δὲν εἶναι νὰ ἀποδοθοῦν συλλήβδην σὲ αὐτοὺς ὅλες οἱ θέσεις τῆς λατινοαμερικανικῆς θεολογίας τῆς ἀπελευθέρωσης. Εἶναι νὰ ἐξεταστεῖ κατὰ πόσον ὁ τρόπος πρόσληψης αὐτῶν τῶν νεότερων κοινωνικῶν κατηγοριῶν εἶναι συνεπὴς πρὸς τὴν ἀρχὴ τῆς πολιτισμικῆς «ἐνσάρκωσης» τοῦ Εὐαγγελίου.

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 5^η Οκτωβρίου 2026

 

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

(Τα ερωτήματα, οι αντιδράσεις και οι σιωπές γύρω από μια τραγική υπόθεση)

 

     «Ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται», λέγει η γνωστή ρήση. Ένα μεγάλο κακό συχνά αφήνει πίσω του αλυσιδωτές συνέπειες, δημιουργώντας νέες πληγές, νέες αντιπαραθέσεις και νέα ερωτήματα.

     Αυτό συμβαίνει και στην πολύπαθη Ουκρανία, όπου ο πόλεμος έχει προκαλέσει τεράστιες ανθρώπινες απώλειες, καταστροφές και βαθιές κοινωνικές και εκκλησιαστικές διαιρέσεις.

    Το Γραφείο μας έχει ασχοληθεί επανειλημμένως με τις εξελίξεις στην Ουκρανία και, από τη δική του εκκλησιαστική και θεολογική οπτική, έχει εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις για τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η εκκλησιαστική κατάσταση στη χώρα. Συγκεκριμένα έχει εκφράσει την αντίθεσή του και την έχει αποδείξει θεολογικά, ιστορικά και ιεροκανονικά την άκρως λαθεμένη πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου να χορηγήσει, χωρίς την σύμφωνη γνώμη της καθόλου Ορθοδόξου Εκκλησίας, σε ένα ετερογενές σύνολο σχισματικών εκκλησιαστικών παραγόντων της χώρας, με αμφίβολες έγκυρες χειροτονίες, «αυτοκεφαλία». 

Τί εἶναι ἡ Ρωμηοσύνη. Κόντογλου Φώτης

Μέσα στὴν βάρβαρη ἀνθρωπότητα, τὸ Βυζάντιο ἤτανε ἡ κιβωτὸς ἡ σφραγισμένη, ποὺ φύλαγε μέσα της κάθε πνευματικὸ θησαυρό, ἀποχτημένον μὲ τὸν πόνο καὶ μὲ τὴν πίστη. Σὰν χάλασε αὐτὴ ἡ κιβωτός καὶ σκορπιστήκανε οἱ θησαυροί της, ὁ κόσμος θράφηκε πνευματικὰ ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ μαζέψανε κάποιοι Ἕλληνες καὶ τὰ πήγανε στὰ δυτικὰ ἔθνη.

Ὡστόσο, μ’ ὅλο ποὺ κόπηκε τὸ μεγάλο ἐκεῖνο δέντρο τῆς Ρωμηοσύνης, ἡ φύτρα σώθηκε καὶ πέταξε καινούργιους βλαστούς, ποὺ λουλουδίσανε, κι ἂς πλάκωνε τὸν ραγιᾶ ἡ φοβέρα τοῦ θανάτου.

Μέσα στὴν βάρβαρη ἀνθρωπότητα, τὸ Βυζάντιο ἤτανε ἡ κιβωτὸς ἡ σφραγισμένη, ποὺ φύλαγε μέσα της κάθε πνευματικὸ θησαυρό, ἀποχτημένον μὲ τὸν πόνο καὶ μὲ τὴν πίστη. Σὰν χάλασε αὐτὴ ἡ κιβωτός καὶ σκορπιστήκανε οἱ θησαυροί της, ὁ κόσμος θράφηκε πνευματικὰ ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ μαζέψανε κάποιοι Ἕλληνες καὶ τὰ πήγανε στὰ δυτικὰ ἔθνη.

Άλωση Τριπολιτσάς: Η αναθεωρητική σχολή Ιστορίας και η επιτήδεια Τουρκία

του Ιωάννη Σαΐνη

Το γεγονός της Σφαγής της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821) δεν αποτελεί πρόσφατη ανακάλυψη, καθώς είναι καταγεγραμμένο από την πρώτη στιγμή στα απομνημονεύματα των ίδιων των αγωνιστών (Κολοκοτρώνης, Φωτάκος) και στον Ύμνο εις την Ελευθερίαν του Διονύσιου Σολωμού. Ωστόσο, η ένταξή του στον δημόσιο διάλογο τις τελευταίες δεκαετίες και η «απομυθοποίηση» της σχολικής ιστορίας οφείλονται σε συγκεκριμένες ιστοριογραφικές και πολιτικές μετατοπίσεις.

Η ανάδειξη του θέματος στη σύγχρονη Ελλάδα διαμορφώθηκε μέσα από τρία κύρια στάδια:

Η Μαρξιστική Βάση: Ιστορικά, η αριστερά είχε ήδη ανοίξει τον δρόμο για μια εναλλακτική ανάγνωση του ’21, με πρωτοπόρο τον Γιάννη Κορδάτο και το έργο του «Η Κοινωνική Σημασία της Ελληνικής Επαναστάσεως του 1821» (1924), απομυθοποιώντας τους «αγίους» της εθνικής αφήγησης και εστιάζοντας στα ταξικά χαρακτηριστικά του Αγώνα.

Ο ΣΑΜΟΥΗΛ ΕΠΙΣΤΡΕΦΕΙ ΣΤΗ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑ ΚΑΙ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΤΑ ΣΚΟΠΙΑ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Η ανακοίνωση για την επιστροφή των κλεμμένων κειμηλίων των Ιερών Μονών Τιμίου Προδρόμου Σερρών και Παναγίας Εικοσιφοινίσσης (της Μητροπόλεως Δράμας) καταδεικνύει το καλό κλίμα που επικρατεί στις ελληνοβουλγαρικές σχέσεις. Τα κειμήλια αυτά βρέθηκαν παρανόμως στη Βουλγαρία μετά από λεηλασίες του βουλγαρικού στρατού το 1917 κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Πρέπει πάντως να απαιτήσουμε την επιστροφή και των υπολοίπων θησαυρών της Μονής Εικοσιφοινίσσης και των Μονών της Ξάνθης που δεν περιλαμβάνονται στη συγκεκριμένη συμφωνία.

Το αντάλλαγμα, το οποίο θα δώσει η Ελλάς, είναι τα οστά του Βουλγάρου Τσάρου Σαμουήλ. Ήταν ο μεγάλος αντίπαλος που τελικά ηττήθηκε από τον Βασίλειο Β΄ τον Μακεδόνα, δηλαδή από τον Βυζαντινό Αυτοκράτορα που έμεινε στην ιστορία ως Βουλγαροκτόνος. Ο Σαμουήλ πέθανε το 1014 από τη θλίψη του μετά τη νίκη των Βυζαντινών στη μάχη του Κλειδίου. Τα οστά είχαν ταφεί στη Μικρή Πρέσπα, στο νησάκι του Αγίου Αχιλλίου.

Αλ Τσίπρας Δεν παίζουμε με τα εν ου παικτοίς. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Αλ Τσίπρας Δεν παίζουμε με τα εν ου παικτοίς

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να ζητήσει πάλι την ψήφο του ελληνικού λαού, μετά τα όσα έπραξε κατά την θητεία του στην εξουσία. Από πλευράς του έχει κάποιο δίκιο αφού η συνείδησή του το επιτρέπει, αφού μετά τη σύντομη διαμονή του στις ΗΠΑ φάνηκε ότι κατέληξε να επανέλθει στην πολιτική και αφού οι δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι κάποιοι Έλληνες θα τον ψηφίσουν, παρά τα όσα αρνητικά έπραξε ως πρωθυπουργός. Στους υπόλοιπους Έλληνες η επάνοδός του θυμίζει μια πολύ δυσάρεστη περίοδο, που θέλουν να ξεχάσουν.  

         Ως αρχηγός νεοπαγούς πολιτικού Κόμματος προσφάτως επήγε στο Άγιον Όρος και επισκέφθηκε τις κατά τεκμήριο πιο ικανές στις δημόσιες σχέσεις Ιερές Μονές. Στη σχετική ανάρτησή του στο διαδίκτυο έγραψε: «Ψέλνεις στη Σιμωνόπετρα και ακούγεται στον Άδη…Μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι πάντα μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσεις. Ένα ταξίδι στην ιστορία, στους πολιτιστικούς θησαυρούς που φυλάσσονται αιώνες, αλλά και στο βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης». 

Ορθόδοξοι και Λατίνοι στα Επτάνησα: Άγιος Γεράσιμος (Α΄ μέρος) -- Ορθόδοξοι και Λατίνοι στα Επτάνησα: Άγιος Διονύσιος & Νικόδημος Μεταξάς (Β΄ μέρος)

Απόσπασμα από το βιβλίο του Γιώργου Καραμπελιά, «Εκκλησία και Γένος εν αιχμαλωσία», Εναλλακτικές  Εκδόσεις, Αθήνα 2018.

Ιδιαίτερη ήταν η σχέση ορθοδοξίας και καθολικισμού στις φραγκοκρατούμενες και κατ’ εξοχήν στις ενετοκρατούμενες περιοχές. Ισχυρή υπήρξε η αντίδραση των Κρητικών στη δράση των ουνιτών και του Μιχαήλ Αποστόλη. Μάταια θα προσπαθούν οι καθολικοί, με τον ίδιο τον Βησσαρίωνα, να διευρύνουν τον κύκλο των ενωτικών. Με τον έξαρχο του Πατριαρχείου, τον μοναχό Μάρκο Ξυλοκαράβη, τον μετέπειτα Πατριάρχη, ο οποίος θα ξεσηκώσει τους «τσαγκαρομαραγγογουναροαυτοχρυσοχοοβοντικλαροχάλκας», σύμφωνα με την έκφραση του Αποστόλη, όχι μόνο θα περιοριστούν οι φιλοδοξίες των ουνιτών αλλά, με έγγραφο του δόγη της Βενετίας το 1463, θα γίνεται έκκληση στις τοπικές αρχές να προστατεύσουν τους ουνίτες ιερείς και κοσμικούς^[1]!

Οι Πατριάρχες δεν «φυτεύονται» από τον Τραμπ — Τι επιδιώκει το τουρκικό δημοσίευμα;

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Πολύς Τραμπ, άφθονη γεωπολιτική και ελάχιστη τεκμηρίωση. Αυτή είναι η πρώτη εντύπωση από το άρθρο του Ahmet Almaz στον τουρκικό ιστότοπο Haberler, το οποίο εμφανίζει τη μελλοντική διαδοχή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο περίπου ως υπόθεση αμερικανικού σχεδιασμού.

Ο αρθρογράφος συνδέει τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο με την υποστήριξη της Ουάσιγκτον και παρουσιάζει τις υποτιθέμενες επιδιώξεις του μέσα από ένα σχήμα πολιτικών και θρησκευτικών συμμαχιών. Για τόσο βαρείς ισχυρισμούς, όμως, δεν παραθέτει έγγραφα, επώνυμη μαρτυρία ή επίσημη δήλωση που να αποδεικνύει «σχέδιο Τραμπ» για την ανάδειξη συγκεκριμένου Πατριάρχη. (haberler.com⁠)

 

Ο τίτλος αναγγέλλει σχέδιο. Το κείμενο προσφέρει εικασίες.

Και η απόσταση ανάμεσα στα δύο είναι ακριβώς εκεί όπου αρχίζουν τα ερωτήματα για τη στόχευση του δημοσιεύματος.

Από τον βίο του αγίου Σεργίου του Ραντονέζ

Από τον βίο του αγίου Σεργίου του Ραντονέζ

Όσιος Σέργιος του Ραντονέζ 

Η πλατειά φήμη και η ανθρώπινη δόξα αποτελούσαν ένα μαρτύριο για τον άγιο Σέργιο, ηγούμενο της Αγίας Τριάδος. Επιθυμώντας ν’ αποσυρθεί, και μέσα στην ησυχία της ερήμου να κοπιάσει για τον Κύριο, έφυγε κρυφά από το μοναστήρι του και σε απόσταση εξήντα τεσσάρων χιλιομέτρων κοντά στον ποταμό Κιρζάτς βρήκε μια τοποθεσία που του άρεσε πολύ.

Οι αδελφοί, βλέποντας τους εαυτούς τους εγκαταλελειμμένους και μάλιστα από ένα τέτοιο οδηγό και κυβερνήτη, βυθίστηκαν σε μεγάλη θλίψη και σύγχυση. Ήσαν πρόβατα χωρίς ποιμένα. Άρχισαν λοιπόν να τον αναζητούν παντού μέσα στα παρθένα δάση. Τελικά τον ανακάλυψαν και με δάκρυα τον παρακάλεσαν να επιστρέψει. Ο όσιος όμως, που αγαπούσε τη σιωπή και τη μόνωση, προτίμησε να παραμείνει στο μέρος εκείνο. Τότε πολλοί υποτακτικοί του άφησαν κι αυτοί τη μονή και εγκαταστάθηκαν κοντά του. Έκτισαν νέο μοναστήρι και ναό αφιερωμένο στην Υπεραγία Θεοτόκο.

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΘΕΟΣ: Ο ΘΕΟΛΗΠΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΟΘΕΟΣ: Ο ΘΕΟΛΗΠΤΟΣ ΠΡΩΤΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΑΘΗΝΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

         Η πόλη των Αθηνών κατέστη, από τα πανάρχαια χρόνια η κοιτίδα του παγκόσμιου πολιτισμού. Σε αυτή γεννήθηκε η πρώτη δημοκρατία στον κόσμο και για πρώτη φορά ο άνθρωπος αναδείχτηκε σε αξία και άρχισαν να γίνονται σεβαστά τα ανθρώπινα δικαιώματα. Σε αυτή γεννήθηκαν και έδρασαν οι μέγιστοι φιλόσοφοι της αρχαιότητας, καλλιεργήθηκαν τα γράμματα και η τέχνη έφτασε στο αποκορύφωμά της. Αλλά η πόλη αυτή της σοφίας και του πολιτισμού μπορεί να σεμνύνεται και για την χριστιανική της κληρονομία, στην οποία αναδείχτηκε μια πλειάδα αγίων, μαρτύρων και οσίων στο διάβα της ιστορίας της. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Ιερόθεος, ο πρώτος Επίσκοπός της. 

         Η Εκκλησία των Αθηνών είναι αποστολική, διότι ιδρύθηκε από τον απόστολο Παύλο, κατά την δεύτερη αποστολική του περιοδεία, περί το 51 μ. Χ. Όπως διαβάζουμε στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, ο μέγας Απόστολος των Εθνών, περιόδευσε στην Ελλάδα, με τους συνεργάτες του Σίλα και Τιμόθεο. Μετά τους Φιλίππους, τη Θεσσαλονίκη και τη Βέροια, έφτασε ακτοπλοϊκώς στο Φάληρο και ανέβηκε στην Αθήνα, για να κηρύξει το Ευαγγέλιο στο «Κλεινόν Άστυ», όπως αποκαλούνταν τότε, δηλαδή η «ένδοξη πόλη», λόγω του αρχαίου κλέους της. 

Κυριακή Βʼ Λουκά: Η τέλεια αγάπη (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. στ’ 31-36)

Όταν οι άνθρωποι έχουν παντοτινή επίγνωση της φιλανθρωπίας του Θεού προς αυτούς, θα είναι φιλάνθρωποι κι ο ένας προς τον άλλον. Δεν υπάρχει τίποτ’ άλλο που να κάνει τους ανθρώπους άσπλαχνους προς τους άλλους, όσο η πεποίθηση πως κανένας δε θέλει να δώσει και στους ίδιους. Κανένας; Και πού είναι ο Θεός τότε; Δε μας αποζημιώνει κάθε μέρα και κάθε νύχτα ο Θεός με την ευσπλαχνία Του, σε αντίθεση μ’ εμάς που είμαστε άσπλαχνοι; Δεν είναι πιο σπουδαίο για μας να μας ευεργετήσει ο Βασιλιάς στην αυλή Του με την ευσπλαχνία Του, αντί να μας ευεργετούν οι δούλοι Του; Τί μας ωφελεί αν μας ευεργετούν όλοι οι δούλοι Του, αλλά ο Βασιλιάς είναι συγκρατημένος απέναντι μας;

Οι άνθρωποι γίνονται ανελεήμονες όταν περιμένουν από τους άλλους να τους ελεήσουν, ενώ οι άλλοι περιμένουν το ίδιο απ’ αυτούς. Σ’ αυτήν την αμοιβαία αναμονή, στο να περιμένει δηλαδή ο ένας από τον άλλον να τον ελεήσει, όλοι οι άνθρωποι, σαν ένας γενικός κανόνας, γίνονται άσπλαχνοι κι ανελεήμονες. Η ελεημοσύνη όμως δεν είναι παθητική αρετή, αλλά ενεργητική. Πώς θα γνώριζαν οι άνθρωποι τη φιλανθρωπία, αν ο Θεός δεν την είχε πρώτος ασκήσει σ’ αυτούς; Η φιλανθρωπία του Θεού απαιτεί τη φιλανθρωπία των ανθρώπων. Αν ο Θεός δεν είχε πρώτος δείξει τη φιλανθρωπία Του, ο κόσμος δε θα ήξερε τι ήταν.

Η Θεσ/νίκη στον εορτασμό της Χιλιετηρίδος της Αθωνικής Πολιτείας | Κων/νος Χολέβας 1.10.2026

ΚΑΝΕ ΦΙΛΟ ΤΟΝ ΕΧΘΡΟ ΣΟΥ (Κυριακή Β΄ Λουκά)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Ο Χριστός λέει ότι ο ζυγός του είναι απαλός και μαλακός στον τράχηλό μας και το φορτίο του ελαφρό. Αν τον υπακούσουμε και πάρουμε πάνω μας τον σταυρό του, όσα δηλαδή μας διδάσκει να κάνουμε, θα βρούμε ανάπαυση, ειρήνη και χαρά στην ψυχή μας (Ματθ. 11, 29-30).

Και όμως, υπάρχει μια εντολή που μας φαίνεται πολύ βαριά και ασήκωτη. Η αγάπη. Μα δεν είναι στη φύση μας να αγαπάμε; Και βέβαια. Άλλος πολύ, άλλος λίγο, όλοι το έχουμε μέσα μας αυτό. Ο Χριστός όμως το πάει στα άκρα. Θέλει να αγαπάμε και τον εχθρό μας ακόμα (Κυριακή Β΄ Λουκά).

Μα είναι δυνατόν κάτι τέτοιο; Όντως, δεν είναι καθόλου εύκολο για κανέναν αυτό. Ακατόρθωτο όχι, αφού το ζητάει ο Θεός που, ως δημιουργός μας, γνωρίζει τέλεια τις δυνατότητές μας, αλλά υπερβαλλόντως δύσκολο. Στο θέμα αυτό οι άνθρωποι εμφανίζουμε όλες τις διαβαθμίσεις. 

ΑΓΙΑ ΔΑΜΑΡΙΣ: Η ΠΡΩΤΗ ΑΘΗΝΑΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ

ΑΓΙΑ ΔΑΜΑΡΙΣ: Η ΠΡΩΤΗ ΑΘΗΝΑΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

       Ο ιερός συγγραφέας του βιβλίου των πράξεων των Αποστόλων, ευαγγελιστής Λουκάς, εξιστορώντας τα γεγονότα της επισκέψεως του Αποστόλου Παύλου στην Αθήνα το 51 μ. Χ. στο δέκατο έβδομο κεφάλαιο, αναφέρεται στα ελάχιστα πρόσωπα τα οποία πίστεψαν στο κήρυγμα του Αποστόλου και αποτέλεσαν τον πρώτο πυρήνα της τοπικής εκκλησίας των Αθηνών. Μεταξύ αυτών αναφέρεται και μία γυναίκα ονόματι Δάμαρις. Αναφέρει το ιερό κείμενο: «Τινὲς δὲ ἄνδρες κολληθέντες αὐτῷ ἐπίστευσαν, ἐν οἷς καὶ Διονύσιος ὁ Ἀρεοπαγίτης καὶ γυνὴ ὀνόματι Δάμαρις καὶ ἕτεροι σὺν αὐτοῖς» (Πράξ.17,34).

      Είναι γνωστό πώς ο μεγάλος Απόστολος συνάντησε τεράστια δυσκολία στο ιεραποστολικό του έργο στο κλεινόν άστυ, έχοντας πενιχρά αποτελέσματα. Κατόρθωσε να πείσει ελάχιστα πρόσωπα, αλλά επιφανή, όπως τους ανώτατους δικαστικούς, Άγιο Διονύσιο Αρεοπαγίτη και Άγιο Ιερόθεο και μαζί τους μία μόνο γυναίκα την Δάμαρι, η οποία κατέστη η πρώτη Αθηναία χριστιανή. 

ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

ΑΓΙΟΣ ΔΙΟΝΥΣΙΟΣ Ο ΑΡΕΟΠΑΓΙΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

       Η πόλις των Αθηνών μπορεί να καυχιέται για την πληθώρα των αγίων που ανάδειξε στο διάβα των αιώνων. Ιδιαίτερα πρέπει να καυχιέται για τον άγιο Ιερομάρτυρα Διονύσιο τον Αρεοπαγίτη, ο οποίος συγκαταλέγεται στους μεγάλους Πατέρες και Ιεράρχες της Εκκλησίας μας. 

       Γεννήθηκε στην Αθήνα περί το 10 π. Χ. και καταγόταν από επιφανή αθηναϊκή οικογένεια, η οποία φρόντισε να τον μορφώσει στις μεγάλες φιλοσοφικές σχολές του κλεινού άστεως, η οποία, όπως και ολόκληρη η Ελλάδα, βρισκόταν την εποχή εκείνη υπόδουλη στους Ρωμαίους, αλά διατηρούσε ακόμη την αίγλη της, έχοντας κάποια προνόμια, με σπουδαιότερο τη λειτουργία του Αρείου Πάγου. Ο Διονύσιος σπούδασε φιλοσοφία και κατέστη επίλεκτο μέλος της αθηναϊκής κοινωνίας. Μάλιστα του δόθηκε η θέση ενός από τους εννέα βουλευτές του Αρείου Πάγου.

       Αν και ζούσε σε μια «κατείδωλον» πόλη, όπου η ειδωλολατρία είχε εξαχρειώσει τα ήθη των κατοίκων στην εποχή του, ζούσε με σύνεση και καλλιεργούσε τις έμφυτες αρετές του. Ζούσε σαν Χριστιανός προτού γίνει Χριστιανός. Όλοι τον θαύμαζαν και τον εκτιμούσαν, διότι στην άσκηση των καθηκόντων του απέδιδε δικαιοσύνη.

Εκοιμήθη ο Γέροντας Ιουστίνος, Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Φρέατος του Ιακώβ

Εκοιμήθη εν Κυρίω την Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026, σε ηλικία 85 ετών, ο Αγιοταφίτης Αρχιμανδρίτης Ιουστίνος Μάμαλος, ανακαινιστής του Ιερού Προσκυνήματος του Φρέατος του Ιακώβ και κτίτορας του Ιερού Ναού της Αγίας Φωτεινής της Σαμαρείτιδος, στη Νεάπολη (Νάμπλους) της Σαμάρειας, όπως ανακοινώνει με βαθύτατη θλίψη το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων.

Ο μακαριστός Γέροντας Ιουστίνος νοσηλευόταν το τελευταίο διάστημα στο Γενικό Νοσοκομείο Πατρών «Άγιος Ανδρέας», όπου εκοιμήθη έπειτα από μακρά ασθένεια.

Η ζωή και η πολυετής διακονία του εκλιπόντος συνδέθηκαν άρρηκτα με την εκ βάθρων ανακαίνιση και ανάδειξη της Ιεράς Μονής Φρέατος του Ιακώβ.