π. Αθανάσιος Μυτιληναίος, Ψυχοσάββατο προ της Πεντηκοστής. Η ανάσταση των νεκρών

ΨΥΧΟΣΑΒΒΑΤΟ ΠΡΟ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ»

[Από τη σειρά: «Ομιλίες εις προσκυνητάς Θεσσαλονικείς» Δ97Α’]

 [Εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 13-6-1992] 

       Αν ο θάνατος, αγαπητοί μου, έθετε την τελική του σφραγίδα σε κάθε ανθρώπινη ύπαρξη, τότε, θα λέγαμε, ας αρχίσομε να θρηνούμε γι΄ αυτήν την φοβερή αιχμαλωσία μας εις τον κόσμον αυτόν. Τότε μόνιμο τραγούδι μας, μόνιμο, μάλλον, ελεγείο μας, ας είναι το «Ματαιότης ματαιοτήτων τα πάντα ματαιότης». Και μάλιστα όταν σήμερα, Ψυχοσάββατο προ της Πεντηκοστής, μάς ζωντανεύει αυτή η θέσις του θανάτου, η πραγματικότητα του θανάτου για να τα πούμε αυτά, τότε θα λέγαμε: «Γιατί να έρχονται νέοι άνθρωποι στον κόσμον αυτόν αφού θα πεθάνουν;».

ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ ΑΛΩΣΕΩΣ

ΟΜΙΛΙΑ   ΙΩΑΝΝΟΥ   ΠΕΛΙΤΗ   ΕΙΣ   ΤΗΝ   

ΕΠΕΤΕΙΟ   ΤΗΣ   ΑΛΩΣΕΩΣ   (29-5-2020)

Εὐχαριστώντας γιά τήν πρόσκληση καί γιά τήν παρουσία σας, εὔχομαι τίς στιγμές αὐτές γόνιμες γιά ὅλους.

Σέ κάθε ἐπέτειο γιά τήν ἅλωση τῆς Βασιλεύουσας πενθοῦμε ἀναστάσιμα τήν τουρκική κατάκτηση τῆς ἐνδοξότερης Χριστιανικῆς αὐτοκρατορίας, πού ὀνόμασαν Βυζάντιο οἱ ἐχθροί της, ἀποκρύπτοντας τίς ἱστορικές της ρίζες γιά νά ἀλλοιώσουν τήν ταυτότητά της.

 Ἡ προερχόμενη ἀπ᾿ τήν ἐξ᾿ ἀρχῆς Ἑλληνική πόλη Ρώμη Ρωμαϊκή αὐτοκρατορία, ἐκχριστιανισμένη, εἶναι ἡ Ὀρθόδοξη αὐτοκρατορία, πού περιλαμβάνονταν στά ὅριά της γιά κάποια χρονικά διαστήματα ἡ Βρετανία, ἡ Εὐρώπη, ὡς τόν Ἔλβα, ἤ δυτική Ἀσία μέχρι καί τό Ἰράκ καί ἡ βόρεια Ἀφρική. Κύρια γλῶσσα ἡ Ἑλληνική, ἡ ἀπ᾿ ὁποιαδήποτε ἄλλη μουσικότερη καί πλουσιότερη - σημεῖο ὅτι ὁ λαός πού τήν δημιούργησε ἔφτασε ὡς τά πιό ἀκραῖα ὅρια τή δίψα γιά ἀλήθεια, ζωή, ὡραιότητα, ἐλευθερία, ἀγάπη – ἔκφραση δίψας γιά τόν Θεό. Συνεκτικός ἱστός τῶν λαῶν πού τήν συγκρότησαν, ἡ ἴδια πίστη. Ἐπισήμανση πού λείπει ἀπ᾿ τήν Ἱστορία: κυβερνήθηκε καί ἀπό Ἁγίους πού θέσπισαν ὡς θεμέλιο πολιτικῆς τήν θέωση τοῦ πολίτη, καταξιώνοντας τήν Πατρίδα ὡς οἶκο τοῦ Θεοῦ, ἁγία γῆ, ὅπου ἀσκεῖται ὁ βίος πού τρέπει σέ ἀνάσταση τόν θάνατο καί καταλάμπει ἄκτιστο φῶς τήν οἰκουμένη μέσα ἀπ᾿ τήν Ἀποκάλυψη, τήν ποίηση, τήν μελῳδία , τήν ἀρχιτεκτονική καί τήν εἰκόνα, πού ἐμπνέει κάθε μία τό Ἅγιο Πνεῦμα, κορυφώνοντας τόν Θεανθρώπινο πολιτισμό. Τόσο στήν βιοπάλη, κατά τήν εἰρήνη, ὅσο καί στόν πόλεμο μέ τίς αἱρέσεις ἤ μέ τούς ἐπίδοξους κατακτητές.

ΑΓΙΑ ΥΠΟΜΟΝΗ: η μητέρα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου

29 Μαΐου 1453. Εάλω η Πόλις…

Ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αρνήθηκε να συνθηκολογήσει και να παραδώσει εθελοντικά τη διοίκηση της Κωνσταντινούπολης στους εχθρούς, έστω κι αν έβλεπε την επερχόμενη καταστροφή. 

Αρνήθηκε επίσης να εγκαταλείψει την πόλη, όπως του συνιστούσαν οι συγκλητικοί και ο πατριάρχης. «Μπορεί η απομάκρυνσή μου να είναι ευνοϊκή για μένα», απάντησε, «μου είναι όμως αδύνατο να φύγω. Πώς να αφήσω τις εκκλησίες του Κυρίου μας και το θρόνο και το λαό μου σε τέτοιο κακό;». Το ήθος αυτό είχε προφανώς διδαχθεί από την πολύτεκνη και καλλίτεκνη μητέρα του αυτοκράτειρα Ελένη, σύζυγο του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου (1349-1425), η οποία ανέθρεψε έξι αγόρια και δύο κορίτσια.

Κωνσταντίνος, υιός Ελένης, ίδρυσε την Κωνσταντινούπολη και

Κωνσταντίνος, υιός Ελένης έπεσε μαχόμενος υπέρ της πόλεως αυτής….

Η αυτοκράτειρα Ελένη είναι η μετέπειτα μοναχή και αγία Υπομονή. Η μνήμη της Οσίας και Θεοφόρου μητρός ημών Υπομονής, τελείται τη 13η Μαρτίου και 29η Μαΐου.

Ο βίος της αγίας Υπομονής

Αυτόπτες μάρτυρες της αλώσεως του 1453: Τέσσαρες αντιπροσωπευτικές περιπτώσεις

Παναγιώτη Γ. Αντωνόπουλου- Παναγιώτη Κ. Μαγκάφα,

Constantinopla. 550 anos de su caida,
Κωνσταντινούπολη. 550 χρόνια από την άλωση, Γρανάδα 2006, σελ. 41-51

Αυτόπτες μάρτυρες της αλώσεως του 1453: Τέσσαρες αντιπροσωπευτικές Περιπτώσεις (1).

Η απόφαση του Μωάμεθ του Β' να πολιορκήσει την ’νοιξη του 1453 την Κωνσταντινούπολη οδήγησε χιλιάδες ανθρώπους από διάφορες φυλές και γένη να ζήσουν το ιστορικό αυτό γεγονός πολεμώντας μέσα και έξω από τα τείχη της πόλης των πόλεων (2). Είναι γνωστό πως στο στρατό του σουλτάνου εκτός των Οθωμανών υπηρετούσαν Σέρβοι, Ούγγροι, Αλβανοί, ακόμη και Ρώσοι και Έλληνες, οι περισσότεροι χριστιανοί στο θρήσκευμα. Αντίστοιχα οι υπερασπιστές της Πόλεως δεν ήσαν μόνο Βυζαντινοί, αλλά και ένας αριθμός Δυτικών, Ιταλών περισσότερο, και κάποιων Βαλκάνιων, Σέρβων και Ούγγρων κυρίως.

Η άλωση της Πόλης κατά τον Γεννάδιο Σχολάριο

Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης

Η ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΓΕΝΝΑΔΙΟ ΣΧΟΛΑΡΙΟ

1. Ο διπλός κίνδυνος· Τούρκοι και Φράγκοι 

Η παρουσίαση των θέσεων του πατριάρχου Γενναδίου Σχολαρίου για την άλωση της Πόλης από τους Τούρκους το 1453 έχει μέγιστο ιστορικό, εθνικό και πνευματικό ενδιαφέρον, για πολλούς και σημαντικούς λόγους. Εν πρώτοις διότι η ζωή του συνεκτυλίσσεται μαζί με τις τελευταίες δραματικές δεκαετίες της βασιλεύουσας και τις πρώτες της άδοξης δουλείας και υποταγής της στον βάρβαρο και αλλόθρησκο κα­τακτητή. Και το σημαντικότερο, διότι δεν είναι απλός θεατής των δρω­μένων, ένας από τους πολλούς που απλώς υφίστανται παθητικά τις τροπές των καιρών και των χρόνων, αλλά ένας από τους ολίγους που ενεργητικά έλαβαν μέρος και συνδιαμόρφωσαν τις ιστορικές συνθήκες, κάτω από τις οποίες πορεύθηκε η Ρωμιοσύνη κατά τα κρίσιμα έτη πριν από την άλωση και μετά από αυτήν. Κατηύθυνε ο ίδιος και προσδιό­ρισε σε μεγάλο βαθμό τις τύχες του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας. 

Πώς Θα Σωθούμε: Η ματαιότητα του κόσμου (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Η ματαιότητα του κόσμου

Όλα του κόσμου τα πράγματα και όλες της γης οι ασχολίες, έξω από τη διακονία του Κυρίου, είναι ψεύτικα και μάταια. “Ματαιότης ματαιοτήτων, τα πάντα ματαιότης”, λέει ο σοφός συγγραφέας του Εκκλησιαστή (1:2). Μάταιη και άστατη είναι η κοσμική δόξα. Πλανεμένοι και μικρόμυαλοι όσοι κυνηγούν τα υλικά πλούτη, τις τρυφές και τις απολαύσεις της σύντομης αυτής ζωής, γιατί δεν ξέρουν ότι πίσω τους ακολουθεί θλίψη αιώνια.

Η φοβερά ημέρα της δευτέρας παρουσίας του Χριστού θα φανερώσει περίτρανα το κέρδος του φτωχού και τη ζημιά του πλούσιου, την αξία του άσημου και την κενότητα του δοξασμένου. Την ώρα εκείνη δεν θα χρησιμεύουν τα χρήματα και τα κτήματα, οι επιστημονικές γνώσεις και τα διπλώματα, η αναγνώριση και η φήμη, η ευφυΐα και η πανουργία, η ρητορεία και η επιχειρηματολογία, αλλά η καθαρή συνείδηση, η ενάρετη πολιτεία και τα καλά έργα.

Ανάξιοι κληρονόμοι! Χάθηκε οριστικά το Σινά για τον Ελληνισμό.

Του Μανώλη Κοττάκη

Πριν από ακριβώς έναν χρόνο, ανήμερα της μαύρης επετείου της Αλώσεως της Κωνσταντινούπολης, η κυβέρνηση των Αθηνών πληροφορήθηκε αιφνιδιασμένη ότι απόφαση του εφετείου της Ισμαηλίας στην περιφέρεια του Σινά στην Αίγυπτο αφαιρούσε την κυριότητα από σειρά ακινήτων της Θεοβάδιστης Μονής και έθετε σε κίνδυνο τη μακραίωνη παρουσία του Ελληνισμού στον ιερό χώρο του χριστιανισμού.

Ο πρωθυπουργός προσωπικά και ο πρόεδρος της Αιγύπτου Αλ Σίσι μάς διαβεβαίωσαν λίγες εβδομάδες αργότερα στο Μέγαρο Μαξίμου ότι επρόκειτο για παρεξήγηση και ότι οι δύο χώρες έκαναν προχωρημένες διαπραγματεύσεις για την υπογραφή μίας συμφωνίας η οποία θα διασφάλιζε τα ιδιοκτησιακά δικαιώματα της μονής επί των ακινήτων.

Όλα τα βάσανα συντελούν στο να σωθούμε από την αμαρτία π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Όλα τα βάσανα συντελούν στο να σωθούμε από την αμαρτία. π. Συμεών Κραγιόπουλος (†) 

Αρρώστησες. Εντάξει· αρρώστησες. Ερήμην του Θεού έγινε αυτό; Δεν το ξέρει, δεν το βλέπει ο Θεός; Κι εσύ κάνεις μεν ό,τι κάνεις, αλλά με πνεύμα εντελώς λαθεμένο για έναν χριστιανό. Θα θυμηθείς και τον γιατρό και τα φάρμακα, θα θυμηθείς και τα χρήματα που μπορείς να διαθέσεις, θα πας και στο εξωτερικό, θα πας και στην εκκλησία, θα προσευχηθείς, θα παρακαλέσεις και άλλους να προσευχηθούν, αλλά όλα αυτά μέσα στο πνεύμα ότι μας βρήκε ένα κακό, και να κάνουμε το παν, για να γλιτώσουμε από το κακό. Πού ήταν ο Θεός, όταν ήρθε αυτό το κακό; Πού ήταν; Πώς το άφησε και ήρθε; Χριστιανοί είμαστε! Επιτρέπεται να σκεπτόμαστε και να ενεργούμε έτσι;

Θρίαμβος του κυνισμού – Ο ευλογημένος πόλεμος (Πρωτοπρ. Θωμάς Βαμβίνης)

Θρίαμβος τοῦ κυνισμοῦ

Κάποτε, στό μεσουράνημα τοῦ γουοκισμοῦ, εἶχαν διαβληθῆ κάποιες λέξεις ὡς ἀκατάλληλες πρός χρήση ἀπό τούς ἀνθρώπους, πού εἶχαν εὐαισθησία στά δικαιώματα ὅλων τῶν συνανθρώπων τους, δικαίων καί ἀδίκων. Γι’ αὐτό γινόταν προσπάθεια, μέσα μάλιστα καί ἀπό πανεπιστημιακά μαθήματα σέ ἐκπαιδευτικούς, νά ἀντικατασταθοῦν οἱ λέξεις αὐτές μέ ἄλλες λέξεις ἤ καί μέ περιφραστικές διατυπώσεις. Γίνονταν διάφορες προτάσεις. Γιά παράδειγμα: ἀντί κλέφτης, νά λέμε αὐτός πού νομίζει ὅτι ὅλα ἀνήκουν σέ ὅλους, ἀντί γιά ζητιάνος, νά λέμε αὐτός πού ζητᾶ ἰδιωτική χρηματοδότηση, ἐπίσης τόν πρωτόγονο νά τόν λέμε ἄνθρωπο μέ διαφορετική κουλτούρα καί τό πιό φρικτό: τόν κανιβαλισμό νά τόν ὀνομάζουμε ἐνδοφυλετική βρώση.

Κύπρος: Δεξιά στροφή, αλλά και κόμματα διαμαρτυρίας

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Οι εκλογές της 24.5.2026 έφεραν έξι κόμματα στην Κυπριακή Βουλή και απέδειξαν ότι οι φωνασκούντες και οι καταγγέλλοντες χωρίς αποδείξεις δεν πείθουν πολλούς

Τα τρία από τα τέσσερα παραδοσιακά κόμματα πέτυχαν καλές επιδόσεις και τα κόμματα διαμαρτυρίας μπήκαν στη Βουλή των Αντιπροσώπων, αλλά με χαμηλότερα ποσοστά από εκείνα που προσδοκούσαν. Οι εκλογές της 24.5.2026 έφεραν έξι κόμματα στην Κυπριακή Βουλή και απέδειξαν ότι οι φωνασκούντες και οι καταγγέλλοντες χωρίς αποδείξεις δεν πείθουν πολλούς. Χρήσιμο μάθημα -τηρουμένων των αναλογιών- και για την πολιτική σκηνή της Ελλάδος.

Ο Δημοκρατικός Συναγερμός - ΔΗΣΥ της Κεντροδεξιάς κέρδισε 17 από τις 56 έδρες, το κομμουνιστικό ΑΚΕΛ κέρδισε 15, το εθνικιστικό υπερσυντηρητικό ΕΛΑΜ φτάνει τις 8 έδρες (από 4 που είχε), το Κεντρώο Δημοκρατικό Κόμμα - ΔΗΚΟ διατηρεί δυνάμεις και καταλαμβάνει 8 έδρες. Από τα νέα κόμματα το Άλμα του πρώην γενικού ελεγκτή Οδυσσέα Μιχαηλίδη εισέρχεται στη Βουλή με 4 έδρες, όσες ακριβώς καταλαμβάνει και ο πολυσυζητημένος Φειδίας Παναγιώτου με την Άμεση Δημοκρατία Κύπρου.

“Ποιμένες πολλοί διέφθειραν τον αμπελώνα μου, εμόλυναν την μερίδα μου…” (Ιερεμ. 12, 10)

Ἀρχιμανδρίτης Φιλόθεος Ζερβάκος

ΠΑΤΕΡΙΚΕΣ ΝΟΥΘΕΣΙΕΣ

Οἱ πλεῖστοι τῶν σημερινῶν ἀρχιερέων ἀδιαφοροῦν γιά τό θεῖον θέλημα καθολοκληρίαν. Δέν τούς μέλει περί τῶν προβάτων, ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων. Ἀλλοίμονον! Οἱ διάδοχοι τῶν Ἀποστόλων, οἱ ἀντιπρόσωποι τοῦ Χριστοῦ, πού κατήντησαν!…

Ἄς θρηνήσωμε ἀδελφοί, ἄς κλαύσωμε ἐκ καρδίας διά τήν ἀθλία κατάστασι τοῦ ἔθνους καί τῆς Ἐκκλησίας. Ἕνεκεν τῶν πολλῶν ἁμαρτιῶν τῶν ἀνθρώπων, τοιούτους ἄρχοντας δίδει ὁ Θεός. Ἐάν τόν παρακαλέσωμε θερμῶς, μετά δακρύων καί συντετριμμένης καρδίας, ἴσως εὐσπλαχνισθῆ ἐμᾶς καί τόν λαόν αὐτοῦ, καί ἐξαποστείλη ἀληθεῖς ποιμένας εἰς τόν ἀμπελῶνα Του…

Λειτουργικός συμβολισμός ή επικίνδυνη εκκλησιολογική ελαφρότητα;

Όταν η «ευγένεια» τραυματίζει το εκκλησιαστικό αισθητήριο

Προκαλεί εύλογο προβληματισμό η επιλογή να εικονίζεται σε αρχιερατικό επιγονάτιο του Αρχιεπισκόπου Κρήτης Ευγενίου η μορφή Ρωμαιοκαθολικού Καρδιναλίου, έστω και αν αυτό συνδέεται με την παράδοση της τιμίας κάρας του Αποστόλου Τίτου ή κάποιου άλλου Αγίου της Εκκλησίας μας. Αν κάνουμε λάθος ας μας εξηγήσουν τι συμβολίζει γιατί μας έχουν έλθει από καιρό πολλά παράπονα πιστών που διερωτώνται που στοχεύουν όλα αυτά τα ανοίγματα.

Στην ορθόδοξη λειτουργική παράδοση τα άμφια και τα λειτουργικά σύμβολα δεν γίνεται να χρησιμοποιούνται για προσωπικές φιλοφρονήσεις ή διπλωματικές κινήσεις, αλλά πρέπει να φέρουν σαφές θεολογικό και εκκλησιολογικό περιεχόμενο. Για τον λόγο αυτό τέτοιες επιλογές δημιουργούν σύγχυση και σκανδαλισμό σε πολλούς πιστούς, οι οποίοι δυσκολεύονται να κατανοήσουν ποια είναι τα όρια μεταξύ τιμητικής ευγένειας και λειτουργικής υπερβολής.

Δυστυχώς, παρατηρείται συχνά μια μετάβαση από τη μία ακρότητα στην άλλη: από στείρες και φοβικές αντιδράσεις απέναντι σε οτιδήποτε σχετίζεται με τους Καθολικούς, έως κινήσεις που δίνουν την εντύπωση θεολογικής ελαφρότητας και άκριτου συμβολισμού. Η Ορθόδοξη Εκκλησία όμως δεν πορεύεται  με φοβικά σύνδρομα ή  με επικοινωνιακές υπερβολές, αλλά με διάκριση, σοβαρότητα και εκκλησιαστικό φρόνημα.

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος – Νομίζουν πως είμαι νεκρός. Εγώ όμως είμαι ζωντανός. Βλέπω τους πάντες!

27 Μαΐου, εορτή αγίου Ιωάννου του Ρώσου.

Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος – Νομίζουν πως είμαι νεκρός. Εγώ όμως είμαι ζωντανός. Βλέπω τους πάντες!

O άγιος Ιάκωβος τακτικά επισκεπτόταν τον άγιο Ιωάννη τον Ρώσο, κυρίως πηγαίνοντας για την Αθήνα για τους γιατρούς που τον παρακολουθούσαν.

-Κάποτε, έλεγε, πηγαίνω και βλέπω τον Άγιο ζωντανό μέσα στη λάρνακά του. Του λέω: «Άγιέ μου, πώς περνούσες στη Μικρά Ασία; Τί αρετές είχες και αγίασες;» Ο Άγιος μου απάντησε:

-Μέσα στη σπηλιά που ήταν σταύλος, κοιμόμουνα και με τα άχυρα σκεπαζόμουνα τον χειμώνα για να μην κρυώνω. Είχα και την ταπείνωση και την πίστη.

Σε λίγο μου λέει:

Αφιέρωμα της pemptousia.tv στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου στο Προκόπι Ευβοίας

Ο ναός του Αγίου Ιωάννη Ρώσου που βρίσκεται στο Προκόπι Ευβοίας είναι ένα από σημαντικότερα προσκυνήματα, όχι μόνο της Εύβοιας αλλά και ολόκληρου του Ελληνισμού. Τον βίο αλλά και τα αναρίθμητα θαύματα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου είχε περιγράψει στην pemptousia.tv, ο Ιερατικός Προϊστάμενος του Ιερού Προσκυνήματος, μακαριστός π. Νικόλαος Βερνέζος.

Δείτε εδώ το αφιέρωμα: www.pemptousia.tv

Αφιέρωμα της pemptousia.tv στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Ιωάννου του Ρώσου στο Προκόπι Ευβοίας - Pemptousia

Οι Τούρκοι έμαθαν πως οι Έλληνες ήθελαν να πάρουν και το Ιερό Λείψανο του Αγ. Ιωάννου του Ρώσου και έκαναν επανάσταση. «Να μείνει εδώ», έλεγαν, «ποιος θα κάνει θαύματα μετά;»

Όταν ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσος 

μαρμάρωσε τους Τσέτες...

 

Ο π. Γεράσιμος συχνά έλεγε ότι είχε γνωρίσει και είχε μιλήσει με την εγγονή μιας όμορφης γυναίκας από το Προκόπι της Καππαδοκίας, που έκανε τα χέρια της χωνί και φώναξε:
“ Ε, Γιάννη, με παίρνουν...Σώσε με...” και ο Άγιος Ιωάννης ο Ρώσος, που η εκκλησιά του ήταν κοντά στο σπίτι της, μαρμάρωσε τους Τσέτες, που ήρθαν να κλέψουν την πανέμορφη νεόνυμφη και δεν ολοκλήρωσαν το ανόσιο έργο τους.

 

 

Είχε πάρει προσκυνητές στο Προκόπι και εκείνο το “Φως Ιλαρόν” που έψαλλε στο λεωφορείο, διασχίζοντας τη διψασμένη για «το Ύδωρ το Ζων» μικρασιατική ενδοχώρα, ήταν το ωραιότερο της ζωής τους.

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΟΣ: Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΠΟΛΥΠΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΡΩΣΣΟΣ: Ο ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΣ ΠΟΛΥΠΑΘΟΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Η εμφάνιση αγίων στην Εκκλησία μας σε κάθε εποχή είναι το μόνιμο θαύμα. Ουδέποτε υπήρξε εποχή στη δισχιλιόχρονη πορεία της Εκκλησίας μας που να μην έχει εμφανιστεί άγιος. Όπως σε κάθε εποχή, έτσι και στους νεώτερους και σύγχρονους καιρούς αναδεικνύει ο Θεός αγίους για τη δόξα τη δική Του και τον αγιασμό και την αρωγή των πιστών. Ένας από τους νέους λαοφιλείς αγίους της Εκκλησίας μας είναι και ο άγιος Ιωάννης ο Ρώσσος.

     Ήταν Ρώσσος στην καταγωγή και είχε γεννηθεί στη Ν. Ρωσία, τη σημερινή Ουκρανία, στα 1690 από ευσεβή οικογένεια. Κατατάχτηκε στον ρωσικό στρατό να υπηρετήσει τη στρατιωτική του θητεία, όταν η πατρίδα του βρισκόταν σε πόλεμο με την Τουρκία (1711-1718). Ο νεαρός Ιωάννης πολεμούσε με ηρωισμό στον αυτοκρατορικό στρατό, ο οποίος είχε υποστεί ταπεινωτικές ήττες από τα ακατάβλητα τουρκικά στρατεύματα. Στη μάχη ανακατάληψης του Αζώφ πιάστηκε αιχμάλωτος, μαζί με χιλιάδες άλλους συμμαχητές του και οδηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη, εν μέσω εξευτελισμών. Από εκεί προωθήθηκε στην Καισάρεια της Καππαδοκίας, στο χωριό Προκόπιο, όπου δόθηκε στην κατοχή ενός  Αγά, ο οποίος ηγείτο στρατοπέδου Γενιτσάρων. Εν μέσω πρωτοφανών εξευτελισμών και σκληρών βασανιστηρίων του ανατέθηκε να περιποιείται τα ζώα και να μένει μαζί τους στους βρώμικους από τις κοπριές στάβλους. 

Πώς Θα Σωθούμε: Λόγοι παρηγοριάς στους θλιμμένους (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Λόγοι παρηγοριάς στους θλιμμένους:

α΄. Η καλύτερη παρηγοριά για τους θλιμμένους είναι η επίγνωση των αμαρτημάτων τους

β΄. Η παρηγοριά της προσευχής

γ΄. Επτά ωφέλιμες και παρήγορες σκέψεις

δ΄. Η Θεία Κοινωνία

ε΄. Παρήγοροι λόγοι στους φτωχούς

ς΄. Παρήγοροι λόγοι στους αρρώστους και τους αναπήρους

z΄. Παρήγοροι λόγοι σ΄αυτούς που πενθούν για το θάνατο αγαπημένων τους προσώπων

Όσα διάβασες ως εδώ, θα ήταν αρκετά για να παρηγορηθείς και να καταλάβεις πόσο ωφελείσαι από τις θλίψεις, αν δεν ήσουν κι εσύ, όπως όλοι μας, άνθρωπος αδύναμος. Για την αδυναμία, λοιπόν, και τη χαυνότητα της φύσεως, καθώς και για μεγαλύτερη ψυχική σου ενίσχυση, διάβασε και όσα είναι γραμμένα πιο κάτω.

Ιδού οι λεγόμενες ‘’εκκλησιολογικές’’ προϋποθέσεις τη Δηλώσεως του Τορόντο

Ιδού  οι λεγόμενες ‘’εκκλησιολογικές’’ προϋποθέσεις τη Δηλώσεως του Τορόντο

(Ποιος συμφωνεί με αυτές εις την Κύπρον;)

Του   Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Ένα θέμα που δεν τολμήθηκε ποτέ οποιαδήποτε θεολογική ανάλυση, από τους απολογητές των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης, είναι και οι λεγόμενες ‘’εκκλησιολογικές’’ προϋποθέσεις της Δήλωσης του Τορόντο, οι οποίες έχουν παρεισφρήσει στις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης.  Ενώ πολλοί είναι εκείνοι εκ των πανεπιστημιακών, οι οποίοι έγιναν απολογητές των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης, στο θέμα τούτο τηρούσαν αφωνία.

 Είναι γνωστό ότι οι καλούμενες ‘’εκκλησιολογικές προϋποθέσεις’’ στη «Δήλωση του Τορόντο», έχουν επιβληθεί από την πνιγηρή πλειοψηφία των αιρετικών προτεσταντικών ομάδων του Π.Σ.Ε. Δεν είναι επιτρεπτό να «προσλαμβάνωμεν το αλλότριο, φθείροντες το ημέτερον», λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (PG 35, 1124).

Το έγκλημα της Πάφου

Το έγκλημα της Πάφου

 

Ολοκληρώθηκε σήμερα με την εκλογή νέου μητροπολίτη, μοιχεπιβάτη ακριβέστερα. Το έγκλημα ήταν προσχεδιασμένο. Η δολοφονία του χαρακτήρα και του αξιώματος του Τυχικού προειλημμένη και αμετανοήτως ενορχιστριθείσα και εκτελεσθείσα από τους ιεράρχες της Κύπρου. Η παντελώς παράλογη, ανέρειστη και ανυπόστατη εκκλησιολογικά παύση του Πάφου Τυχικού από τα αρχιερατικά του καθήκοντα είναι μια πρωτόγνωρη για τα παγκόσμια δικαστικά χρονικά διαδικασία για την οποία γελάνε και οι πέτρες. Μια προκατασκευασμένη και στημένη ψευτοκαθαίρεση και σε ουσιαστικό και σε τυπικό – διαδικαστικό επίπεδο.

Η μανιώδης και αμετάπειστος εμμονή των δημίων του συνεπικουρήθηκε από τη σιωπή ενίων αμνών (βλ. Μόρφου και Λεμεσού, κατά τα άλλα λαλίστατων…). Ένας γελαστός από την εκλογή του αρχιμανδρίτης – τραφείς στα οικουμενιστικά νάματα του Βατικανού κατά το βιογραφικό του πάντοτε, οπότε και πειθήνι όργανο του Γεωργίου και των συν αυτώ παράνομων συνέδρων – έρχεται να εισπηδήσει έκνομα στη συζυγία μητρόπολης Πάφου και Τυχικού δια της μοιχεπιβασίας, εκπληρώνων ανερυθρίαστα και προκλητικά και αυτός ένα όνειρο ζωής: να καταστεί καριερίστας ορθόδοξος επίσκοπος…

Ἑρμηνεύοντας τὶς Γραφὲς, Ἅγιος Αὐγουστῖνος

Κύριε, εἶναι δυνατὸν νὰ ἀγνοεῖς αὐτὰ πού σοῦ λέω ἢ νὰ βλέπεις μόνο γιὰ ὁρισμένο χρόνο αὐτὰ πού γίνονται στὸ χρόνο;

Τότε γιατί σοῦ τὰ διηγοῦμαι ὅλα τόσο ἐξαντλητικά; Ὄχι βέβαια γιὰ νὰ τὰ μάθεις ἀπὸ μένα, ἀλλὰ γιὰ νὰ κάνω τὴν καρδιά μου καὶ τὴν καρδιὰ αὐτῶν ποὺ μὲ διαβάζουν νὰ ξυπνήσει καὶ νὰ νιώσει λαχτάρα, καὶ ὅλοι μαζὶ νὰ ποῦμε: «μέγας Κύριος καὶ αἰνετὸς σφόδρα».

Τὸ εἶπα καὶ τὸ λέω ξανά: τὰ διηγοῦμαι αὐτὰ ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὴν ἀγάπη σου. Γιατί καὶ ὅταν προσευχόμαστε, ἡ ἀλήθεια λέει: «ὁ πατέρας σας γνωρίζει αὐτὸ ποὺ χρειάζεστε πρὶν τοῦ τὸ ζητήσετε». Ὅταν παραδεχόμαστε ἐνώπιόν σου τὴν ἄθλια ὕπαρξή μας μὲ τὴν ἐξομολόγηση, ὅταν σὲ εὐγνωμονοῦμε γιὰ τὸ ἔλεος ποὺ μᾶς ἔδειξες, σοῦ ἀνοίγουμε τὴν καρδιά μας γιὰ νὰ ὁλοκληρώσεις μέσα μας τὸ ἔργο σου καὶ νὰ μᾶς λυτρώσεις. Τὸ κάνουμε γιὰ νὰ σωθοῦμε ἀπὸ τὴ δυστυχία καὶ νὰ βροῦμε σὲ σένα τὴν εὐτυχία. Γιατί ἐσὺ μᾶς κάλεσες νὰ γίνουμε «πτωχοὶ τῷ πνεύματι», νὰ γίνουμε πράοι, νὰ κλαῖμε, νὰ πεινᾶμε καὶ νὰ διψᾶμε γιὰ δικαιοσύνη, καὶ νὰ εἴμαστε ἐλεήμονες, ἁγνοὶ καὶ εἰρηνικοί.