Ήθη και έθιμα της Πρωτομαγιάς και Η Εργατική πρωτομαγιά.

Τον περιμένουν όλοι σαν τον καλύτερο μήνα του χρόνου. Γι’ αυτό τον είπαν και Καλομηνά και Πράσινο. Στην Μακεδονία, Κερασάρη απ’ τα φημισμένα κεράσια της εποχής και στην Ήπειρο Λούλουδο. Στην Κάλυμνο, Θερισμό και στην Κύπρο, Πεντεφά, λόγω της μεγάλης διάρκειας της ημέρας. Δεν είναι άλλος από τον Μάιο, που οφείλει το όνομά του στη θεά Μαία, μητέρα του Ερμή, σύμφωνα με την Ελληνική Μυθολογία.

Από την αρχαία εποχή, ο μήνας αυτός εθεωρείτο σύμβολο της άνοιξης και της νεότητας και ήταν προστατευόμενος από τον Απόλλωνα, τον οποίο προσωποποιούσαν με έναν άντρα στο μεταίχμιο δύο ηλικιών, που φορούσε στο κεφάλι του κάνιστρο με λουλούδια.

Επίσης την εποχή αυτή, ανεβαίνει ο Ευάνθης Διόνυσος από τον Άδη, όπου τον έριξε σκοτωμένο ο Περσέας. Πατά τον θάνατο και η ανάστασή του την φύση ανασταίνει. Και οι συστάδες καρποφόρων δέντρων, βγάζουν τους πρώτους ανθούς και γίνονται οι πρώτες ορχήστρες της ζωής.

Απαράδεκτη παρέμβαση και εκκλησιαστικός εκβιασμός από τον Πατριάρχη Μόσχας Κύριλλο στο θέμα της διαδοχής του Πατριάρχη Γεωργίας

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα 

Η πρόσφατη δήλωση του Πατριάρχη Μόσχας Κυρίλλου σχετικά με την επικείμενη εκλογή νέου Προκαθημένου στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Γεωργίας δεν μπορεί να περάσει απαρατήρητη — ούτε να υποβαθμιστεί ως «διπλωματική ευχή».

Όταν ένας Πατριάρχης δηλώνει δημοσίως ότι «ελπίζει» η Γεωργιανή Εκκλησία να εκλέξει ηγέτη που δεν θα υποστηρίξει την αυτοκεφαλία της Ουκρανίας, δεν εκφράζει απλώς μια άποψη. Επιχειρεί ωμή και απροκάλυπτη επιρροή στο σώμα των εκλεκτόρων. Και αυτό συνιστά ευθεία παραβίαση της εκκλησιαστικής τάξης.

Υπονόμευση της συνοδικότητας

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν λειτουργεί με όρους γεωπολιτικής επιρροής, ούτε με «γραμμές» που υπαγορεύονται από ισχυρά κέντρα. Κάθε τοπική Εκκλησία είναι αυτοδιοίκητη και καλείται να εκλέγει τον Προκαθήμενό της ελεύθερα, χωρίς εξωτερικές πιέσεις.

Η παρέμβαση αυτή του Πατριάρχη Μόσχας Κυρίλλου  προσβάλλει αυτήν ακριβώς την αρχή. Μετατρέπει μια πνευματική διαδικασία σε πεδίο επιρροής και πολιτικής σκοπιμότητας. Και το χειρότερο: επιχειρεί να προκατασκευάσει το «επιθυμητό» αποτέλεσμα.

Αυτό δεν είναι εκκλησιολογία. Είναι μηχανισμός επιβολής.

Η συνείδηση (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ εἶναι ἡ αἴσθηση τοῦ πνεύματος τοῦ ἀνθρώπου, αἴσθηση λεπτὴ καὶ φωτεινή, ποὺ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακό.

Ἡ αἴσθηση αὐτὴ ξεχωρίζει τὸ καλὸ ἀπὸ τὸ κακὸ πιὸ καθαρὰ ἀπ’ ὅσο ὁ νοῦς. Πιὸ δύσκολο εἶναι νὰ παραπλανήσει κανεὶς τὴ συνείδηση παρὰ τὸν νοῦ. Καὶ τὸν πλανεμένο νοῦ, ποὺ τὸν ὑποστηρίζει τὸ φιλάμαρτο θέλημα, γιὰ πολὺν καιρὸ τὸν ἀντιμάχεται ἡ συνείδηση.

Ἡ συνείδηση εἶναι ὁ φυσικὸς νόμος(1). Ἡ συνείδηση χειραγωγοῦσε τὸν ἄνθρωπο πρὶν τοῦ δοθεῖ ὁ γραπτὸς νόμος. Ἡ μεταπτωτικὴ ἀνθρωπότητα βαθμιαῖα οἰκειώθηκε ἕναν λαθεμένο τρόπο σκέψεως γιὰ τὸν Θεό, τὸ καλὸ καὶ τὸ κακό. Ἡ λαθεμένη σκέψη ἐπηρέασε, φυσικά, καὶ τὴ συνείδηση. Ἔτσι, ὁ γραπτὸς νόμος ἀποτέλεσε ἀναγκαιότητα γιὰ τὴ χειραγώγηση τοῦ ἀνθρώπου στὴν ἀληθινὴ θεογνωσία καὶ τὴ θεοφιλή διαγωγή.

Ἡ διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ, ἐπισφραγισμένη μὲ τὸ ἅγιο Βάπτισμα, θεραπεύει τὴ συνείδηση ἀπὸ τὴν κακὴ προδιάθεση (2) μὲ τὴν ὁποία τὴ δηλητηρίασε ἡ ἁμαρτία. Ἡ ὀρθὴ λειτουργία τῆς συνειδήσεως ἀποκαθίσταται, ἐνισχύεται καὶ σταθεροποιεῖται μὲ τὴν τήρηση τῆς διδασκαλίας τοῦ Χριστοῦ.

Η προσευχή για τον κόσμο και η διαφθορά των ανθρώπων

Άγιος Γέροντας Σωφρόνιος 

[...] Έτσι στη ζωή μας, όπου και να στρέψεις την προσοχή σου, δεν υπάρχει ισορροπία ούτε αρμονία. Μερικοί πάσχουν από ανεπάρκεια επικοινωνίας, άλλοι πνίγονται από αφθονία συναντήσεων και πάσχουν από ανεπάρκεια της ησυχίας της απομονώσεως.

Όλη η συνειδητή ζωή μου πέρασε κατά το μάλλον ή ήττον με προσευχή για τον κόσμο. Η επιθυμία της καρδιάς μου είναι να δω όλους και τον καθένα φορείς εκείνου του Θείου πληρώματος ζωής, που έφερε ο Χριστός στον κόσμο: «Ο κλέπτης ουκ έρχεται, ει μη ίνα κλέψη και θύση και απολέση. Εγώ ήλθον, ίνα ζωήν έχωσι και περισσόν έχωσιν»;. Η επίγεια ιστορία είναι γεμάτη από εκβιασμούς, φόνους και ατέλειωτα εγκλήματα, ακόμη και ως τις ήμερες μας. Αυτό βέβαια καταπονεί πολύ την ψυχή. Η διαστροφή των ανθρώπων, η πνευματική τους τυφλότητα δεν έχουν όρια. Πράγματι ο Χριστός είναι βασιλιάς «ουκ… εκ του κόσμου τούτου». Το φως Του έλαμψε ανάμεσά μας. Και η καρδιά γεμίζει από αγάπη προς Αυτόν.

Πώς Θα Σωθούμε: “Ο φθόνος” (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Ο φθόνος

Ο φθόνος είναι μια λύπη και μια πικρία για την υπεροχή, την προκοπή ή τα αγαθά του πλησίον. Αλλά και αντίστροφα, φθόνος είναι επίσης η χαρά για τη δυστυχία του πλησίον.

Ο αρχαίος φιλόσοφος Αριστοτέλης λέει, ότι δύο τύποι ανθρώπων είναι υποδουλωμένοι στο πάθος του φθόνου,

α) οι φιλόδοξοι, γιατί δεν υποφέρουν να τους ξεπερνούν άλλοι σε φήμη, δόξα, πλούτη κ.λ.π. και

β) οι μικρόψυχοι και ανικανοποίητοι, γιατί, όσα αγαθά κι αν έχουν, πάντα τα ξένα τους φαίνονται καλύτερα και μεγαλύτερα.

Ο φθόνος είναι, φυσικά, βαρύ αμάρτημα, γιατί αντιστρατεύεται την αγάπη, που γνώρισμά της είναι το “να μετέχει κανείς στη χαρά όσων χαίρονται και στη λύπη όσων λυπούνται” (Ρωμ. 12:15).

Τεχνητή Νοημοσύνη: η μίμηση του συνανθρώπου

Σωτηρία Ορφανίδου

H Francesca Ferrando, καθηγήτρια φιλοσοφίας και μετανθρωπίστρια, γράφει στο βιβλίο της για τον Φιλοσοφικό Μετανθρωπισμό: «Εάν δεν αντιμετωπίσουμε τη συμπαγή μορφή της δυαλιστικής σκέψης που επιτρέπει να υπάρχουν ιεραρχικές κοινωνικοπολιτικές κατασκευές, τότε θα προκύψουν μελλοντικά νέες μορφές διακρίσεων. Για παράδειγμα, τα ρομπότ ενδέχεται να αντιμετωπιστούν ως νέοι “άλλοι”» [1].

 Η ανησυχία της Ferrando εκτείνεται πέρα από τη μετανεωτερική επιταγή για διάρρηξη του ορίου μεταξύ υποκειμένου και αντικειμένου, μεταξύ εαυτού και ετερότητας⸱ αγγίζει τη διάκριση μεταξύ ανθρώπου και μηχανής, ανθρώπου και ρομπότ, που μελλοντικά θα μπορούσαν να συμβιώνουν στην ίδια κοινωνία.

Η μετά θάνατον ζωή

                                         

 Η ΜΕΤΑ ΘΑΝΑΤΟΝ ΖΩΗ

                 Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου

Οι υπόδικοι νεκροί

-Γέροντα, όταν πεθάνη ο άνθρωπος, συναισθάνεται αμέσως σε τι κατάσταση βρίσκεται;

Ναι, συνέρχεται και λέει «τι έκανα;», αλλα «φαϊντά γιόκ[1]», δηλαδή δεν οφελεί αυτό. Όπως ένας μεθυσμένος, αν σκοτώση λ.χ. την μάνα του, γελάει, τραγουδάει, επειδή δεν καταλαβαί­νει τι έκανε, και, όταν ξεμεθύση, κλαίει και οδύρεται και λέει «τι έκανα;», έτσι και όσοι σ' αυτήν την ζωή κάνουν αταξίες είναι σαν μεθυσμένοι. Δεν καταλα­βαίνουν τι κάνουν, δεν αισθάνονται την ενοχή τους. Όταν όμως πεθάνουν, τότε φεύγει αυτή η μέθη και συ­νέρχονται. Ανοίγουν τα μάτια της ψυχής τους και συναισθάνονται την ενοχή τους, γιατί η ψυχή, όταν βγη από το σώμα, κινείται, βλέπει, αντιλαμβάνεται με μια ασύλληπτη ταχύτητα.

Μερικοί ρωτούν πότε θα γίνη η Δευτέρα Παρου­σία. Για τον άνθρωπο όμως που πεθαίνει γίνεται κατά κάποιον τρόπο η Δευτέρα Παρουσία, γιατί κρίνεται ανάλογα με την κατάσταση στην οποία τον βρίσκει ο θάνατος.

Ο σταυρός στο ανδρόγυνο. Δημήτριος Παναγόπουλος

Ο σταυρός στο ανδρόγυνο

Δημήτριος Παναγόπουλος

Συναντάμε μία τάξη σταυροφορούντων ανθρώπων να φέρνουν σταυρό και μάλιστα σοβαρό σταυρό μέσα στο ανδρόγυνο. Και εκεί, εάν κάποιος θελήσει να εξετάσει, και θελήσει ο άλλος να απαντήσει με ειλικρίνεια, θα πει ότι μόνος μου τον έφτιαξα τον σταυρό. Φτάσαμε, λέει, στον χωρισμό. Το ανδρόγυνο σταυροφορεμένο. Ο σύζυγος από δω με παιδιά, που του άφησε η γυναίκα. Η σύζυγος από εκεί με παιδιά, που της άφησε ο σύζυγος. Και είναι χωρισμένοι χωρίς παιδιά και φέρουν ένα σταυρό στον ώμο τους. Και μια αλυσίδα πίσω να κρέμεται. Διότι όσο και να θέλουμε εμείς να τον διαλύσουμε τον γάμο και να κάνουμε άλλους και άλλους, η αλυσίδα η πρώτη του γάμου πάντοτε θα σύρεται και θα είμαστε σαν το σκυλί που κόβει την αλυσίδα και γυρίζει στην αγορά, αλλά και ξαναγυρίζει κοντά και το κτυπά πάντοτε και του λέει· Εκεί είναι η πρώτη σου δουλειά. Και αν αναρωτηθεί το ανδρόγυνο αυτό, προς τι ο σταυρός αυτός επάνω μας σήμερα; γιατί οι στενοχώριες αυτές; γιατί οι θλίψεις; Θα δούμε, ότι από τις δικές μας τις ενέργειες οφείλεται. Ας το ομολογήσουμε.

Είναι αναγκαίο να διαβάζουμε τους Πατέρες (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

Οἱ συναναστροφὲς καὶ ἡ κοινωνία ἔχουν μεγάλη ἐπίδραση ἐπάνω στοὺς ἀνθρώπους. Τὸ πλησίασμα καὶ ἡ σχέση μὲ ἕνα διδάσκαλο φέρνει πολλὴ ἐπιστήμη, ἡ συναναστροφὴ μὲ ἕνα ποιητὴ –φέρνει πολλὲς σκέψεις καὶ ὑψηλὰ αἰσθήματα, ὁ συγχρωτισμὸς μὲ ἕνα ταξιδιώτη φέρνει πολλὲς γνώσεις γιὰ τὶς ξένες χῶρες, γιὰ τὶς συνήθειες καὶ τὰ ἔθιμα ἄλλων λαῶν.

Εἶναι φανερὸ ὅτι τὸ πλησίασμα καὶ ἡ συναναστροφὴ μὲ ἕνα ἅγιο φέρνει ἁγιοσύνη. «Μετὰ ὁσίου ὅσιος ἔση καὶ μετὰ ἀνδρὸς ἀθώου ἀθῶος ἔση, καὶ μετὰ ἐκλεκτοῦ ἐκλεκτὸς ἔση» (Ψς 17, 26-27).

Γνώρισε λοὶπὸν μὲ τοὺς ἁγίους ἤδη ἀπὸ τώρα, κατὰ τὴν περίοδο αὐτῆς τῆς ἐπίγειας ζωῆς, περίοδο τὴν ὁποία ἡ ἁγία Γρὰφὴ δὲν τὴν ὀνομάζει κάν «ζωή», ἀλλὰ «περιπλάνηση»… Θέλεις στὸν οὐρανὸ νὰ συγκαταλεχθεῖς στὴν συνοδεία τους, θέλεις νὰ συμμερίζεσαι τὴν μακαριότητά τους; Γίνε τότε ἀπὸ τώρα συμμέτοχός τους. Καὶ τότε, ὅταν θὰ βγεῖς ἀπὸ τὴν οἰκία τοῦ σώματός σου, αὐτοὶ θὰ σὲ ὑπαντήσουν ὡς κάποιο γνωστό, ὡς ἕναν φίλο (Λκ 16, 9).

Δὲν ὑπάρχει στενότερη φιλία, δὲν ὑπάρχει στενότερος σύνδεσμος ἀπὸ τὸ σύνδεσμο τῆς νοητικῆς ἑνώσεως, τῆς τῶν αἰσθημάτων ἑνώσεως, τῆς ἑνώσεως τῶν σκοπῶν (Α΄ Κόρ. 1, 10).

Όταν η επιστήμη υποκλίνεται στο Ευαγγέλιο: Ψηφιακή σάρωση «ανέστησε» αρχαίες Επιστολές του Παύλου και δεν έχει αλλάξει «ούτε ένα γιώτα»!

Μια επιστημονική ανακάλυψη που προκαλεί ρίγος - Το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης ανέκτησε τα απαράλλακτα λόγια του Παύλου από τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Κάθε φορά που η επιστημονική έρευνα φέρνει στο φως νέα ιστορικά στοιχεία για τον Χριστιανισμό, δεν γίνεται να μην κατακλυστείς από θαυμασμό για την απόλυτη αξιοπιστία της Αγίας Γραφής. Η θεοπνευστία και η πιστότητα του τελειότερου βιβλίου που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, είναι μια συναρπαστική αλήθεια που δεν παύει ποτέ να συγκινεί τις ευσεβείς ψυχές.

Ο Έντι Ράμα και η συνέχεια των Ελλήνων. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο Έντι Ράμα και η συνέχεια των Ελλήνων

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Ο πρωθυπουργός της Αλβανίας Έντι Ράμα ήταν πρόσφατα στην χώρα μας και μιλώντας στον διευθυντή της «Καθημερινής» Αλ. Παπαχελά παραδέχθηκε πως ήταν λάθος του που είπε ότι οι Πλάτωνας και Αριστοτέλης δεν έχουν καμία σχέση με τους σύγχρονους Έλληνες και πως το είπε αστειευόμενος… Είναι γνωστό ότι πολλοί σοβαροί λόγοι – συκοφαντίες, ύβρεις, ψεύδη – λέγονται με πρόσχημα το χιούμορ και με προκάλυμμα την αστειότητα. Σημειώνεται ότι ο πρώην νόμιμος Δήμαρχος Χειμάρρας και τώρα Ευρωβουλευτής Φρέντης (Διονύσιος) Μπελέρης απέδειξε με στοιχεία ότι ο Ράμα έχει από τη μητέρα του ελληνικές ρίζες και μάλιστα ότι οι Έλληνες πρόγονοί του πολέμησαν στο Μεσολόγγι  εναντίον και Αλβανών ατάκτων!...  

Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ – ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 27η Απριλίου 2026

 

Ο ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ – ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΜΙΚΩΝ ΤΕΧΝΩΝ

       

      Είναι αποδεδειγμένο πως ο σύγχρονος κόσμος βιώνει μια πρωτόγνωρη εσωστρέφεια και αίσθημα μοναξιάς, ως αποτέλεσμα του καλλιεργούμενου εδώ και χρόνια ατομικιστικού τρόπου ζωής. Το πλέον εμφανές σημείο αυτής της τραγικότητας είναι η έξαρση βίας προς τους άλλους, χωρίς ουσιαστική αιτία. Συχνά δημοσιοποιούνται εγκλήματα και μάλιστα ειδεχθή, τα οποία προκλήθηκαν από ασήμαντες ή και ανύπαρκτες αιτίες (π.χ. οπαδική βία)! 

     Το πλέον ανησχυχητικό είναι ότι φαινόμενα βίας κυριαρχούν στα παιδιά, τα οποία συμπεριφέρονται στους συνομίληκούς τους με τρομακτικών διαστάσεων εχθρότητα, και βιαιοπραγίες όπως εκβιασμοί, εκφοβισμοί, εξευτελισμοί, τραυματισμοί, ακόμα και φόνοι. 

Περί δερματοστιξίας ( σ.σ. τατουάζ ). Ἡ «πανδημία» τῆς νεολαίας…

                                                     

     Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 6//19.4.2026.

                                                                            Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ.

                                                                          Ἡ ψηλάφισις τοῦ Σώματος 

                                                                    Tοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

             

                                                                                                          

          Περί δερματοστιξίας   ( σ.σ.  τατουάζ ).

                              Ἡ «πανδημία» τῆς νεολαίας…

 

Δέν πρόκειται νὰ ἀναφερθοῦμε στοὺς ἰατρικοὺς κινδύνους ποὺ προκαλεῖ ἡ δερματοστιξία (σ.σ.τατουάζ) τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, ὅπως μετάδοση ἰῶν π.χ. HIV (ἰὸς τοῦ AIDS), ἡπατίτιδας B, C, ἠπατοκυτταρικὸς καρκίνος κ.λ.π. Ἄλλωστε ὑπάρχουν τεκμηριωμένες ἐπιστημονικὲς μελέτες διεθνοῦς ἐπιπέδου γιὰ τὸ θέμα αὐτό.

Σκοπός μας εἶναι ἡ ἐπισήμανση τῶν κινδύνων ποὺ ἐλλοχεύουν ἀπὸ πνευματικῆς πλευρᾶς ὡς πρόδρομος – προετοιμασία τῆς ἀποδοχῆς τοῦ σφραγίσματος, σύμφωνα πάντα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη θεώρηση τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος, ὅπου τὸ θέμα εἶναι ἀνέκαθεν (ἀπὸ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη ) ἀποσαφηνισμένο. Προτείνεται θεαρέστως στὸν ἄνθρωπο νὰ ἐπιμελεῖται τὸ σῶμα του γιατί εἶναι ἱερὸς ναὸς τοῦ Θεοῦ: «εἴ τις τὸν ναὸν τοῦ Θεοῦ φθείρει, φθερεῖ τοῦτον ὁ Θεός» (Α΄ Κορ. κεφ.Γ΄, στιχ. 17). Τὸ σῶμα, λοιπὸν, εἶναι σκεῦος ἱερό, ἀξιοσέβαστο καὶ τίμιο. Ὁ Λόγος ἔγινε σῶμα! «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο» (Ἴωαν. κεφ.Α΄, στίχ. 14). Ἔτσι τὸ ἀνθρώπινο σῶμα τιμήθηκε ἐξαιρέτως μὲ τὴν ἐνσάρκωση τοῦ Θεανθρώπου Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ. Ἀπώτερος στόχος ὁ ἁγιασμὸς τοῦ ἀνθρωπίνου σώματος.

Η πανήγυρις των πανηγύρεων και τα…. πανηγύρια

Η πανήγυρις των πανηγύρεων και τα…. πανηγύρια

 

Είμαστε γενικότερα για τα πανηγύρια, όπως εύστοχα το επισημαίνει ο θυμόσοφος λαός. Εκεί μάλλον καταντήσαμε και για τούτο φταίνε πολλά, μα πάρα πολλά, που δεν είναι της παρούσης να αναλύσουμε. Επικεντρωνόμαστε και πάλι στο φαινόμενο των λαϊκών ή έντεχνων πανηγυριών εντός των ιερών ναών. Κατηγορήσαμε τις προηγούμενες μέρες τον Θεσσαλονίκης για την εντός των ναών δυτικοχριστιανική πρακτική προβολής θρησκευτικών δρωμένων και ορατορίων. Και φαίνεται ο Σεβασμιότατος έκανε μια κίνηση τακτικής, έναν ελιγμό που αιφνιδίασε τους πάντες: έβγαλε το πανηγύρι εκτός του ναού το βράδυ της Αναστάσεως!

Το είδαμε και αυτό λοιπόν. Μέσα στην εκκομσικευτική κατρακύλα των ημερών ήρθαν και τα χορευτικά με τη συνοδεία αλκοόλ μετά τις λατρευτικές συνάξεις. Και δη το βράδυ που τελείται η πανήγυρις των πανηγύρεων. Πόσο περισσότερο θα μπορούσε κάποιος να “χαλάσει” τη συγκεκριμένη πανήγυρη, που αποτελεί την κορύφωση των πνευματικών εκκλησιαστικών πανηγύρεων; Δεν μας έφτασε η πνευματική πανδαισία της αναστάσιμης ακολουθίας και βγήκαμε να το γιορτάσουμε και λίγο “πιο κοσμικά”; Το πολύ κοσμικό όμως καταντάει τελικά ιδιαζόντως άκοσμο και αποκαλύπτει την πνευματική μας γυμνότητα.

Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν (Άγιος Πορφύριος Καυσοκλυβίτης)

Δρ. Γεωργίου Παπαζάχου

Αντί άλλης Πασχάλιας ευχής, θα σας μεταφέρω τα χαρμόσυνα αναστάσιμα βιώματα του μακαριστού γέροντα Πορφυρίου, όπως τα έζησα μία Τρίτη Διακαινησίμου στο κελλάκι του. Πήγα να τον δω σαν γιατρός. Μετά την καρδιολογική εξέταση και το συνηθισμένο καρδιογράφημα με παρεκάλεσε να μη φύγω. Κάθισα στο σκαμνάκι κοντά στο κρεβάτι του. Έλαμπε από χαρά το πρόσωπό του. Με ρώτησε:

• Ξέρεις το τροπάριο που λέει «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν….»;
• Ναι, γέροντα, το ξέρω.
• Πες το.

Άρχισα γρήγορα-γρήγορα, «Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου, απαρχήν και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον ευλογητόν των πατέρων Θεόν και υπερένδοξον».

• Το κατάλαβες;
• Ασφαλώς το κατάλαβα. Νόμισα πως με ρωτάει για την ερμηνεία του. Έκανε μία απότομη κίνηση του χεριού του και μου είπε:
• Τίποτε δεν κατάλαβες, βρε Γιωργάκη!

Να ανακαλύψεις τον Χριστό κατά μοναδικό τρόπο. π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Να ανακαλύψεις τον Χριστό κατά μοναδικό τρόπο. π. Συμεών Κραγιόπουλος (†) 

Αν πιστέψεις στον Χριστό, σιγά-σιγά θα αρχίσει να σε ελκύει. Και αν είσαι ειλικρινής και πραγματικά τον πιστεύεις, λίγο-λίγο περνάει μέσα σου η χάρη, η αγάπη, η ενέργεια του Χριστού και ανακαλύπτεις καινούργιο δρόμο, καινούργια ζωή. Όλοι οι άγιοι βρήκαν και αγάπησαν τον Χριστό κατά έναν ειδικό και μοναδικό τρόπο. Αλλιώς, χαραμίζουμε τη ζωή. Ο Χριστός για όλους είναι αυτή η φωτιά, η δύναμη η θεϊκή. Αν εσύ δεν απομακρύνεσαι μεν αλλά σαν να μην τον βρήκες τον Χριστό κατά έναν μοναδικό τρόπο, χαραμίζεσαι. Σιγά-σιγά να έρθει αυτή η ώρα: να ανακαλύψεις τον Χριστό κατά μοναδικό τρόπο, όχι απλώς να κλωθογυρίζεις στην Εκκλησία και να κάνεις άψυχα τα της σχέσεώς σου με τον Χριστό. Τα πιο αθώα πράγματα να κάνεις, αν ξεχνιέσαι σ’ αυτά σαν να είναι αυτά ο Θεός, αμαρτάνεις τελικά.

Ο ΠΡΑΓΜΑΤΙΣΤΗΣ ΡΑΝΤΕΦ ΚΑΙ ΟΙ ΣΧΕΣΕΙΣ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ-ΣΚΟΠΙΩΝ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Οι εκλογές της Κυριακής 19 Απριλίου στη Βουλγαρία έδωσαν τη νίκη στον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας Ρούμεν Ράντεφ. Το κόμμα του, η Προοδευτική Βουλγαρία, πήρε το 44,7% των ψήφων. Μπορεί να σχηματίσει κυβέρνηση μόνο του ή μαζί με τον φιλοευρωπαϊκό σχηματισμό PP-DB που έλαβε γύρω στο 14%.

Οι ηττημένοι είναι το κόμμα GERB του πρώην Πρωθυπουργού Μπόικο Μπορίσοφ, το οποίο κυβέρνησε τη χώρα και κατηγορείται για διαφθορά. Ηττημένο είναι και το Κίνημα Δικαιωμάτων και Ελευθεριών, το οποίο βασίζεται κυρίως στη μουσουλμανική μειονότητα. Έλαβε 6,6% αντί 11,5% που είχε λάβει προ δύο ετών. Είναι προφανές ότι η μείωση των ποσοστών του καθιστά δυσχερή τη δυνατότητα της Τουρκίας να παρεμβαίνει στα εσωτερικά της Βουλγαρίας. Σε προηγούμενες δεκαετίες η Άγκυρα χρησιμοποίησε τα υψηλά ποσοστά του μειονοτικού κόμματος για να έχει ρόλο ρυθμιστή στον σχηματισμό βουλγαρικών κυβερνήσεων.

Η ιερή προσευχή, η μητέρα των αρετών, Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Η ιερή προσευχή, η μητέρα των αρετών

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος 

Η προσευχή, ως προς την ποιότητά της, είναι κοινωνία και ένωση του ανθρώπου με τον Θεό, και ως προς την ενέργειά της, σύσταση του κόσμου, συμφιλίωση με τον Θεό, μητέρα – αλλά και θυγατέρα – των δακρύων, συγχώρηση των αμαρτημάτων, γέφυρα (για την υπέρβαση) των πειρασμών, τείχος που μας χωρίζει από τις θλίψεις, συντριβή των πολέμων, έργο των αγγέλων, τροφή όλων των ασωμάτων, η μελλοντική ευφροσύνη, εργασία που δεν έχει τέλος, πηγή των αρετών, πρόξενος των χαρισμάτων, αόρατη προκοπή, τροφή της ψυχής, φωτισμός του νου, τσεκούρι της απόγνωσης, απόδειξη της ελπίδας, διάλυση της λύπης, πλούτος των μοναχών, θησαυρός των ησυχαστών, μείωση του θυμού, καθρέφτης της πνευματικής προκοπής, φανέρωση των πνευματικών μέτρων, δήλωση της πνευματικής κατάστασης, αποκάλυψη των μελλοντικών πραγμάτων, ένδειξη πνευματικής δόξας. Η προσευχή, γι’ αυτόν που προσεύχεται πραγματικά, είναι δικαστήριο και κριτήριο και βήμα του Κυρίου πριν από το μελλοντικό βήμα.

Ο σκοπός της θεολογίας είναι να καταργηθεί η θεολογία. (π. Ι. Ρωμανίδης)

Ο σκοπός της θεολογίας είναι να καταργηθεί η θεολογία. Και καταργείται η θεολογία στην εμπειρία της Θεώσεως.

H πραγματική θεολογία της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας είναι εμπειρική, είναι αποκαλυπτική, δηλαδή είναι εμπειρία της αποκαλύψεως, και όχι φιλοσοφική και στοχαστική.

Η θεολογία δεν συγκαταλέγεται στις θεωρητικές επιστήμες,δηλαδή την φιλοσοφία και την μεταφυσική, αλλά στις πρακτικές θετικές επιστήμες. Και αυτό συμβαίνει γιατί στην Ορθόδοξη θεολογία, όπως και στις θετικές επιστήμες, υπάρχει η παρατήρηση και το πείραμα.

(σσ με την μόνη διαφορά ότι παρατηρητής και παρατηρούμενο ταυτίζονται επιστήμονας και πειραματόζωο είναι το ίδιο πρόσωπο από όπου κι εξασφαλίζεται η ταπείνωση έναντι της επιστημονικής οίησης.. στην εμπειρική θεολογία το πειραματικό εργαστήρι είναι ο ίδιος ο εαυτός του, αυτός είναι και το πειραματόζωο. Γι αυτό και η διαδικασία είναι επίπονη και ισχύει το ”δώσε αίμα για να λάβεις πνεύμα.΄’Και αυτή είναι η άσκηση. Kαι Πατέρες της Εκκλησίας αποκαλούνται αυτοί που δεν είχαν απλά την εμπειρία αλλά ήταν και σε θέση να την θεωρητικοποιήσουν. Αυτοί που θεωρητικοποίησαν το βίωμα και διαμόρφωσαν ουσιαστικά αξιωματικές αρχές και θέσεις, τύπους, μεθοδολογία. .)

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Μυροφόρων)

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Μυροφόρων)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

     Την τρίτη Κυριακή από του Πάσχα η Αγία μας Εκκλησία τιμά την σύναξη των αγίων Μυροφόρων, ανδρών και γυναικών και μαζί τη σύναξη των αγίων Επτά Διακόνων. Η μνήμη των δευτέρων φέρνει στο νου μας το αγιασμένο κλίμα της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, την σημαντικότερη προφανώς ιστορική περίοδο της ανθρώπινης ιστορίας, καθότι τότε έδυε ένας πεπαλαιωμένος και απόλυτα χρεοκοπημένος κόσμος και ανέτειλε ένας νέος, εύρωστος, ελπιδοφόρος και ανθρώπινος.  

     Οι άγιοι Επτά Διάκονοι ενσαρκώνουν το κοινωνικό μήνυμα της χριστιανικής μας πίστεως, και την διακονική διάσταση της Εκκλησίας μας, η οποία υπηρετεί τον όλο ψυχοσωματικό άνθρωπο, σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής του, συνεχίζοντας το υπέρτατο διακονικό έργο του Σωτήρα μας Χριστού, ο Οποίος «ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλά διακονήσαι, και δούναι την ψυχήν αυτού λύτρον αντί πολλών» (Μαρκ.10,45).