Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Μια κατηγορία αγίων της Εκκλησίας μας είναι αυτή των στρατιωτικών. Μάλιστα η αγιασμένη αυτή τάξη ανάδειξε πλήθος Μαρτύρων στα πρωτοχριστιανικά χρόνια. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Μεγαλομάρτυρας Ευστάθιος.

      Έζησε στα χρόνια του Τραϊανού (98-117) και του Αδριανού (117-138). Ήταν στρατιωτικός και υπηρετούσε ως ανώτερος αξιωματικός στον ρωμαϊκό στρατό. Το όνομά του ήταν Πλακίδας και ήταν ειδωλολάτρης. Παρ’ όλα αυτά όμως ήταν δίκαιος άνθρωπος και εγκρατής στις επιθυμίες του. Είχε ευγενική ψυχή και έδειχνε συμπόνια προς τους αναξιοπαθούντες. Η σύζυγός του ονομαζόταν Τατιανή και είχαν αποκτήσει δύο γιούς. Έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως στο στράτευμα και την κοινωνία.

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού- Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού- Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς 

Το Ευαγγέλιο για τον Σταυρό και τη σωτηρία της ψυχής

https://svetosavlje.org/omilije-2/20/ 

Κατά Μάρκον 8,34–38· 9,1. Περικοπή 37. 

Μεγάλη είναι η δύναμη της Αλήθειας και τίποτε στον κόσμο δεν μπορεί να αντισταθεί σε αυτή τη δύναμη.

Μεγάλη είναι η θεραπευτική δύναμη της Αλήθειας και δεν υπάρχει κανένας πόνος ούτε καμία ασθένεια στον κόσμο, για την οποία η Αλήθεια δεν αποτελεί φάρμακο. 

Μέσα στον πόνο και την ασθένειά τους, οι άρρωστοι αναζητούν γιατρό που θα τους δώσει φάρμακο για τον πόνο και την ασθένεια. Κανείς δεν αναζητεί γιατρό που θα του δίνει όσο το δυνατόν γλυκύτερα φάρμακα, αλλά όλοι αναζητούν γιατρό που γνωρίζει ένα σίγουρο φάρμακο, ανεξάρτητα από το αν αυτό είναι γλυκό, πικρό ή άγευστο. Και όσο πικρότερο είναι το φάρμακο που συνταγογραφεί ένας γιατρός στον άρρωστο και όσο δυσκολότερος ο τρόπος της θεραπείας, τόσο περισσότερη πίστη φαίνεται ότι έχουν οι άρρωστοι σε έναν τέτοιο γιατρό. 

Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού: Για την αυταπάρνηση που οδηγεί στη Σωτηρία (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

[Υπομνηματισμός στα εδάφια Ματθ. 16 ,24-27]

«Τότε ὁ Ἰησοῦς εἶπε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ· Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι (: Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του: “Εάν κάποιος θέλει να με ακολουθήσει ως μαθητής μου, ας διακόψει κάθε σχέση με τον διεφθαρμένο από την αμαρτία εαυτό του κι ας πάρει τη σταθερή απόφαση να υποστεί ακόμη και θάνατο σταυρικό και βίαιο. Κι ας με ακολουθήσει μιμούμενος σε όλα το παράδειγμά μου· και να μη διστάσει να προβεί στις αποφάσεις και τις θυσίες αυτές)»[Ματθ.16,24].

«Τότε ο Ιησούς είπε στους μαθητές Του», λέγει ο ιερός Ευαγγελιστής· πότε δηλαδή; Όταν ο Πέτρος λίγο πριν είχε πει: « Ἵλεώς σοι, Κύριε· οὐ μὴ ἔσται σοι τοῦτο(:ο Θεός να σε φυλάξει, Κύριε, από όσα φοβερά μας είπες ότι θα σου συμβούν· Δεν πρέπει να σου συμβούν αυτά)»[Ματθ.16,22]· και άκουσε ως απάντηση από τον Κύριο: « Ὕπαγε ὀπίσω μου, σατανᾶ· σκάνδαλόν μου εἶ· ὅτι οὐ φρονεῖς τὰ τοῦ Θεοῦ, ἀλλὰ τὰτῶν ἀνθρώπων (:Πήγαινε πίσω μου και φύγε από μπροστά μου, σατανά˙ μου είσαι εμπόδιο στο δρόμο του καθήκοντός μου και πειρασμός· διότι δεν φρονείς εκείνα που αρέσουν στον Θεό, αλλά εκείνα που αρέσουν στους ανθρώπους)»[ Ματθ. 16,23]· διότι δεν αρκέστηκε στην επιτίμηση μόνο, αλλά θέλοντας να δείξει και με το παραπάνω και το ότι τα λόγια του Πέτρου ήταν άτοπα και ανάρμοστα και να αποκαλύψει και το κέρδος που θα πήγαζε από το Πάθος, λέγει: «Εσύ μου λέγεις: “ο Θεός να σε φυλάξει και να σε ευσπλαχνιστεί, ώστε να μη σου συμβεί αυτό”· εγώ όμως σου λέγω ότι δεν είναι μόνο επιβλαβές για σένα και ολέθριο το να με εμποδίσεις και να δυσφορείς για το Πάθος μου, αλλά ότι ούτε θα μπορέσεις να σωθείς εάν και εσύ ο ίδιος δεν είσαι προετοιμασμένος με κάθε τρόπο να πεθάνεις». Για να μη νομίσουν δηλαδή ότι είναι ανάξιο Αυτού το να πάθει, διδάσκει σε αυτούς το κέρδος του πράγματος, όχι μόνο με όσα είχαν προηγηθεί, αλλά και με όσα επρόκειτο να ακολουθήσουν.

Αὐταπάρνηση καί θυσία, Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

Αὐταπάρνηση καί θυσία

Κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τήν Ὕψωσιν (ἀποσπάσματα)

«Εἴ τις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι». 

Ἱδρύοντας τόν νέο πάνω στή γῆ παράδεισό του ὁ Χριστός, τήν Ἐκκλησία, θέτει σ’ ἐκείνους πού θέλουν νά τόν ἀκολουθήσουν ἕναν ὅρο· καί ὁ ὅρος εἶναι διμερής. Αὐταπάρνηση καί θυσία, τά σκέλη του. 

Ὅποιος ἀκολουθεῖ τόν Χριστό μέ συνέπεια, λησμονεῖ τελείως τόν ἑαυτό του. Ὄχι μόνο μέ τήν ἀπόλυτη ἔννοια τοῦ ἀσκητισμοῦ. Λησμονεῖ τό Ἐγώ του, τό συμφέρον του, τήν ἄνεσή του. Δέν ζεῖ πιά γιά τόν ἑαυτό του. Ζεῖ γιά τόν Χριστό. Γι’ αὐτό καί ἀρνεῖται τόν παλαιό ἑαυτό του, τόν ἄνθρωπο τῆς ἁμαρτίας. Δέν ζεῖ πιά αὐτός, ὡς ἄνθρωπος τῆς πτώσεως. Μέσα του ζεῖ ὁ Χριστός. 

Ὁμιλία γιὰ τὸν Σταυρό, Anthony Bloom Metropolitan of Sourozh (1914- 2003)

Εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος

Γιορτάζουμε αὐτὲς τὶς ἡμέρες τὴν Γιορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Τιμίου Σταυροῦ. Ὑπάρχει μία παράγραφος στὸ Εὐαγγέλιο ὅπου ὁ Κύριος μᾶς λέει, «Κανένας ἄνθρωπος δὲν ἔχει μεγαλύτερη ἀγάπη ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ δίνει τὴ ζωή του γιὰ τὸν πλησίον του». Καὶ αὐτὰ τὰ λόγια δίνουν ἀπάντηση στὴν ἀντίφαση ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὴ φρίκη τοῦ Σταυροῦ καὶ τὴν δόξα του, ἀνάμεσα στὸν θάνατο καὶ τὴν Ἀνάσταση. 

Δὲν ὑπάρχει τίποτα πιὸ λαμπρό, πιὸ ὑπέροχο, ἀπὸ τὸ ν’ ἀγαπᾶμε καὶ νὰ ἀγαπιόμαστε. Καὶ ν’ ἀγαπηθοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ ἀπὸ ὁλόκληρη τὴ ζωὴ, ἀπὸ τὸ θάνατο τοῦ Μονογενοῦς Του Υἱοῦ, καὶ ν’ ἀγαπᾶμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον μὲ κόστος τὴ ζωή μας, καὶ ἐάν χρειαστεῖ μὲ τίμημα τὸν θάνατο μας εἶναι συνάμα τραγωδία, ἀλλὰ κυρίως νίκη. 

Η ψυχοπαθολογική θεολογία του επισκόπου Περιστερίου

Η ψυχοπαθολογική θεολογία του επισκόπου Περιστερίου

Παρατηρούμε τα τελευταία χρόνια τον αγώνα των χριστιανών της επισκοπής Περιστερίου για την επαναφορά του Εσταυρωμένου στη θέση του πίσω από τις άγιες τράπεζες των ναών της εν λόγω μητροπόλεως. Προσπαθούν με κάθε τρόπο οι άνθρωποι να τεκμηριώσουν θεολογικά τα αυτονόητα, τα οποία έχει κατακρημνίσει η ιδιωτική και ιδεοψυχαναγκαστική θεολογία του επισκόπου τους: ο Εσταυρωμένος είναι ο νικητής της αμαρτίας, του θανάτου και του διαβόλου και συνάμα ο Αναστάς Χριστός. Αυτά δεν διαχωρίζονται. Ακόμη και η ζωή του ορθοδόξου χριστιανού δεν μπορεί παρά να είναι και πρέπει να είναι σταυροαναστάσιμη.

Θα παραθέσω αμέσως μερικά “κουφά” από την παράδοξη έως κακόδοξη θεολογία του μητροπολίτη Γρηγορίου: “Bρισκόμαστε μπροστὰ σὲ ἕναν Χριστὸ μόνιμα “Ἐσταυρωμένο” καὶ πεθαμένο καὶ μάλιστα πεθαμένο ἐκεῖ ὅλο τὸ χρόνο…Ἀπελπισία!... ὁ Ἐσταυρωμένος δὲν μπορεῖ νὰ ἔρθει, γιατὶ εἶναι πεθαμένος ἐπάνω στὸ σταυρὸ καὶ ὡς ἐκ τούτου στατικὸς καὶ ἀκίνητος ὁλόκληρο τὸ χρόνο. Λέμε ποτὲ σὲ ἀκίνητο καὶ πεθαμένο “Ἔλα!”; Ἀστεία πράγματα... καὶ νά φθάσουμε σὲ «ὑπαρξιακὰ ἀδιέξοδα» ἀποκτῶντας «ψυχολογικὰ προβλήματα”. Η επιλογή, φυσικά, των αποσπασμάτων αυτών από εγκυκλίους του μητροπολίτη δεν έγινε τυχαία. Μαρτυρεί απλά για ένα διαφαινόμενο ψυχολογικό πρόβλημα – τραύμα του εν λόγω επισκόπου.

Γέροντας Βασίλειος Ιβηρίτης (Γοντικάκης): Κεραυνός εν καρδία! Ένας ζων Άθωνας! (Στέλιος Κούκος)

Ένας χρόνος από την κοίμησή του

Δεν ξέρω με ποιες προσδοκίες έγινε η πρώτη πρόσκληση του πατρός Βασιλείου (Γοντικάκη), ηγουμένου τότε της Μονής Σταυρονικήτα και αργότερα της Μονής Ιβήρων στις φοιτητικές εκδηλώσεις του «Ελευθέρου διαλόγου» στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης την άνοιξη του 1980. Αυτή, πάντως, πρέπει να ήταν και η πρώτη του ομιλία σε πανεπιστημιακό αμφιθέατρο. Όπως και να έχει, η εμφάνιση και η παρουσία του Αγιορείτη ιερομονάχου στον πανεπιστημιακό χώρο απετέλεσε έναν κεραυνό εν αιθρία για όλους.

Άγνωστο, παραμένει, και το πώς διαμορφώθηκε το ετερόκλιτο ακροατήριο που κατέκλυσε το αμφιθέατρο της Πολυτεχνικής Σχολής. Ίσως να οφειλόταν στην έκτακτη και νεοφανή τότε λάμψη του Άθωνα ως «καταφύγιο» νέων οι οποίοι εν μέσω της ευρύτερης μεταπολιτευτικής, επαναστατικής έξαρσης «εγκατέλειπαν» τον κόσμο για να περιβληθούν χωρίς πολλά προσχήματα το ευτελές σχήμα του μοναχού. Και ιδιαίτερα, του Αγιορείτη.

ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΟΙ ΣΤΑΥΡΟΙ (Κυριακή μετά την Ύψωσιν)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Όταν ο Χριστός αποκάλυψε στους μαθητές του ότι επρόκειτο «πολλά παθείν από των πρεσβυτέρων και αρχιερέων και γραμματέων» και ότι θα φονευόταν από αυτούς, αλλά και θα ανασταινόταν «τη τρίτη ημέρα», ο Πέτρος αναστατώθηκε πολύ. Πήρε τον Χριστό ιδιαιτέρως και τον παρακινούσε με έντονο ύφος να το αποφύγει αυτό. Ήταν αδιανόητο κατά τη γνώμη του, σκάνδαλο μέγα, να συμβεί κάτι τέτοιο στον Μεσσία. 

Τότε ο Χριστός είπε, ότι όποιος τον αποτρέπει από τον σταυρικό θάνατο δεν έχει θεϊκό φρόνημα, αλλά σατανικό. Φρονεί αυτά που αρέσουν στους ανθρώπους. Όχι μόνο ο Χριστός θα σήκωνε τον σταυρό του, αλλά και κάθε αληθινός ακόλουθός του θα έπρεπε στο εξής να σηκώνει καθημερινά τον σταυρό του (Κυριακή μετά την Ύψωσιν).

Άγιος Ευστάθιος και η Αγία αυτού οικογένεια.

Άγιος Ευστάθιος  και η Αγία αυτού οικογένεια.

Η οικογένεια των στρατιωτικών έχει αναδείξει πολλούς Αγίους εις την Αγία μας Εκκλησία. Οι περισσότεροι αναδείχθησαν κατά τους πρώτους αιώνες και έχυσαν το αίμα τους. 

Ένας από αυτούs είναι και ο λαμπρός μάρτυρας του Χριστού Άγιος Ευστάθιος. Το πρώτο του όνομα ήταν Πλακίδας. Ήταν ωραίος στην εμφάνιση, γενναίος ανώτερος αξιωματικός ξακουστός και ονομαστός στην αυτοκρατορία. Ήταν ειδωλολάτρης, αλλά ελεήμων, φιλεύσπλαχνος. Ήταν άνθρωπος με αρετές. Με την σύζυγό του Θεοπίστη απέκτησαν δυο ενάρετους γιούς.

Το σωτήριο κάλεσμα.

Μια μέρα με τους στρατιώτες του βρίσκεται σε κυνήγι και βλέπει μια υπερμεγέθη έλαφο να τον κοιτάζει. Την κυνηγάει για να τη σκοτώσει. Όταν η έλαφος πηδάει ένα μεγάλο όρυγμα και τον κοιτάζει, παρατηρεί ο Πλακίδας ότι στα κέρατα έχει Σταυρό λάμποντα περισσότερο από τον ήλιο και την μορφή του Χριστού. Ακούει φωνή να του λέγει : «Γιατί, ω Πλακίδα, με διώκεις; Εγώ είμαι ο Χριστός, τον οποίον δεν ξέρεις και τιμάς με τα έργα σου, και δια σε εφάνην επάνω εις τούτο το ζώον. Αι ελεημοσύναι και οι καλοσύναι, τις οποίας κάμνεις εις τους πτωχούς, πάντοτε είναι ενώπιον μου, διό ήλθον εγώ ενώπιόν σου, να σε συλλάβω με τα δίκτυα της φιλανθρωπίας μου. Δεν είναι δίκαιον, άνθρωπος ως συ καλός να μη γνωρίζει την αλήθεια και να λατρεύει τα κωφά και αναίσθητα είδωλα. Εγώ, δια να σώσω το ανθρώπινο γένος, έλαβον ανθρώπου μορφή και ήλθα εις τούτο τον κόσμο». Συγκλονισμένος πέφτει κάτω από το άλογο και αφού συνήλθε ρωτά: «Τίνος είναι η φωνή την οποίαν ακούω; Ποίος είσαι συ, ο οποίος μου μιλεί; Φανέρωσέ μοι ποίος είσαι, δια να πιστεύσω εις σε». Του απαντά ο Κύριος : «Μάθε, Πλακίδα, ότι εγώ είμαι ο Χριστός, όστις έκτισα τον ουρανόν και την γην και εχώρισαν το φως από το σκότος, όστις έκαμα τον ήλιο να λάμπει την ημέραν και την σελήνην και τους αστέρας να φέγγουν την νύκτα, όστις έκαμα τας ημέρας και τας νύκτας, τους μήνας και τα έτη, όστις έπλασα τον άνθρωπον εκ του μηδενός, όστις προς σωτηρία αυτού ήλθον μετά ταύτα εις την γη ως άνθρωπος, και εσταυρώθην και ετάφην και τη τρίτη ημέρα ανέστην εκ νεκρών». Ακούγοντας τα λόγια αυτά πέφτει καταγής και λέγει : «Πιστεύω, Κύριε, ότι συ είσαι o κτίστης και δημιουργός του κόσμου, ότι συ είσαι ο μόνος αληθινός Θεός, και κανείς άλλος». Ο δε Κύριος λέγει τότε προς αυτόν: «Εάν πιστεύεις εις εμέ, ύπαγε να εύρεις τον Αρχιερέα της πατρίδος σου, να σε βαπτίσει καθώς βαπτίζει και τους άλλους Χριστιανούς». Ο δε Άγιος είπε: «Κύριε! δύναμαι να είπω τους λόγους τούτους και εις την γυναίκα μου και τα τέκνα μου, δια να πιστεύσουν και αυτά εις σε;». Απεκρίθη εις αυτόν ο Κύριος: «Μάλιστα, είπε τα όλα καταλεπτώς και αφού βαπτισθείτε και καθαρισθείτε από τας αμαρτίας σας, έλα πάλιν εδώ να σου φανερώσω τι μέλλει μετά ταύτα να σου συμβεί».

Ἡ Ἱστορικὴ Παρακαταθήκη καὶ ἡ Ἀποστολὴ τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς

Τοῦ κ. Δημητρίου Λογοθέτη, θεολόγου

   Ὅταν τὸ 1837 θεμελιωνόταν τὸ «Ὀθώνειον Πανεπιστήμιον», ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ δὲν συγκροτήθηκε ὡς ἕνα περιθωριακὸ τμῆμα θρησκευτικῶν σπουδῶν, ἀλλὰ ὡς ἡ πρώτη καὶ κορυφαία ἐκ τῶν τεσσάρων ἱδρυτικῶν σχολῶν τοῦ νεοσύστατου ἑλληνικοῦ κράτους. Ἡ ἐπιλογὴ αὐτὴ δὲν ὑπῆρξε συγκυριακὴ οὔτε διακοσμητική. Ὑπῆρξε ἡ θεσμικὴ ἀναγνώριση ὅτι τὸ ἀναγεννημένο ἑλληνικὸ ἔθνος ἀντλοῦσε τὴν ὑπαρξιακή, πολιτισμικὴ καὶ πνευματική του συνοχὴ ἀπὸ τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση.

  Κατὰ τὴ διάρκεια τῶν σχεδὸν δύο αἰώνων τῆς πορείας της, ἡ Θεολογικὴ Σχολὴ τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν κατέστη διεθνὲς σημεῖο ἀναφορᾶς γιὰ τὴν ὀρθόδοξη σκέψη. Δὲν ὑπῆρξε ποτὲ ἕνας ἀπομονωμένος ἐπαρχιωτισμός· ἀντιθέτως, διαλέχθηκε μὲ τὰ μεγάλα θεολογικὰ ρεύματα τῆς Δύσης, γαλούχησε γενεὲς ποιμένων, ἱεραρχῶν καὶ ἐπιστημόνων ἀπὸ ὁλόκληρο τὸν ὀρθόδοξο κόσμο καὶ ἀναγνωρίστηκε παγκοσμίως ὡς ἡ αὐθεντικὴ ἀκαδημαϊκὴ ἔκφραση τῆς πατερικῆς μαρτυρίας. Ἡ ἀποστολή της ἦταν πάντοτε σαφής: ἡ ἐπιστημονικὴ διακονία τῆς πίστεως καὶ τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ σώματος μέσα ἀπὸ τὰ αὐστηρὰ μεθοδολογικὰ ἐργαλεῖα τῆς ἐπιστήμης, χωρὶς ποτὲ νὰ ἀποξενώνεται ἀπὸ τὴν ζωοποιό της μήτρα, τὴν Ἐκκλησία.

Εκείνη η ομιλία πού άλλαξε τήν ορθοδοξία!!!

Ο φυσικός κόσμος ως Ευαγγέλιο — ως χαρμόσυνο άγγελμα — της Δημιουργίας

Α. Σεβ. Ιωάννης Ζηζιούλας

The Natural World as the Gospel (Good News) of Creation - H.E. John Zizioulas

Πατέρες και αγαπητοί εν Χριστώ αδελφοί, 

Πριν από τρία χρόνια είχα την τιμή να προσκληθώ να συμμετάσχω στην επίσημη παρουσίαση της εγκυκλίου Laudato Si’, σε αυτήν ακριβώς την αίθουσα. Σήμερα έχω το προνόμιο να λάβω μέρος στον εορτασμό της τρίτης επετείου αυτού του σπουδαίου και ιστορικού κειμένου. Είμαι βαθύτατα ευγνώμων στους διοργανωτές της διάσκεψης, οι οποίοι μου επέτρεψαν να συμμετάσχω στην εκδήλωση και μου έδωσαν τη δυνατότητα να προσφέρω και πάλι ένα ταπεινό σχόλιο για αυτή την εγκύκλιο-ορόσημο, η οποία εξακολουθεί με το μήνυμά της να προκαλεί τις Εκκλησίες και ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Προφητική φωνή του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη (…για όσους συγχέουν την Εκκλησία με την Ιεραρχία)

“Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας”

Ούτε εκ του υπουργείου ούτε εκ της Συνόδου αναμένομεν γενναίον τι δια την Εκκλησίαν. Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας. 

Τουναντίον μάλιστα και έβλαψε ταύτην καιρίως παραγνωρίσασα όλως τον αληθή αυτής προορισμόν και θεωρήσασα εαυτήν μέχρι τούδε απλούν εργαστήριον δεσποτάδων και παπάδων, ους στρατολογούσα συνήθως εκ της κοινωνικής υποστάθμης, άνευ ελέγχου παιδείας και ηθικής, εξαποστέλλει αυτούς ουχί ως ποιμένας, αλλ΄ ως λύκους βαρείς, μη φειδομένους του ποιμνίου του Κυρίου. 

Παρά τοιούτου σωματείου επαναλαμβάνομεν και πάλιν, ότι ουδέν απολύτως αγαθόν έχομεν να προσδοκώμεν. 

Ον αγαπά Κύριος παιδεύει

Ον αγαπά Κύριος παιδεύει

Άραγε όλες οι αρρώστιες οφείλονται στις αμαρτίες μας; Ασφαλώς όχι. Αν και συνήθως αυτή είναι η αιτία, όμως δεν είναι η μοναδική. Υπάρχουν και άλλοι λόγοι.

Κάποιες φορές ο Θεός παραχωρεί μια αρρώστια, για να παιδαγωγήσει και να εξαγιάσει τα αγαπημένα παιδιά Του. Κατά τους Αγίους, «υπάρχει αρρώστια που παραχωρείται για να δοκιμασθούμε. Και η δοκιμασία αυτή δίδεται για να αναδειχθούμε άξιοι (να είμαστε παιδιά του Θεού). Διότι, άνθρωπος που δεν δοκιμάζεται από πειρασμό παραμένει άπειρος και ανώριμος… Ενώ αυτός που δοκιμάζεται μέσα στους κινδύνους γίνεται δόκιμος και επιτυχημένος, όπως γίνεται με τον χρυσό που καθαρίζεται και λαμπικάρεται μέσα στη φωτιά. Επειδή, “η δοκιμασία δημιουργεί την ελπίδα στον Θεό, και η ελπίδα δεν διαψεύδει αυτόν που την έχει”» (Όσιος Βαρσανούφιος). Στις περιπτώσεις αυτές, ο άνθρωπος με την υπομονή που δείχνει αποθηκεύει ουράνιο μισθό.

H Φεμινιστική θεολογία και το πρόσωπο του Χριστού

Πρωτ. Βασιλείου Α. Γεωργόπουλου στην Romfea.gr

Αναπληρωτή Καθηγητή Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ

1. Η γένεση της φεμινιστικής θεολογίας

Η φεμινιστική θεολογία εμφανίστηκε αρχικά στις Ηνωμένες Πολιτείες επηρεασμένη από τα κινήματα για τα πολιτικά δικαιώματα και τη γυναικεία χειραφέτηση, και αργότερα εξαπλώθηκε στη δυτική Ευρώπη.(Ch. Schaumberger - M.Maaßen,(Ηrsg) Handbuch Feministische Theologie, [3η έκδ], 1989. Lucia Scherzberg, Grundkurs feministische Theologie, 1995). 

Οι εκπρόσωποί της τονίζουν ότι η παραδοσιακή χριστιανική θεολογία δεν υπήρξε ποτέ ουδέτερη, καθώς διαμορφώθηκε μέσα σε πατριαρχικές κοινωνίες και επομένως αντανακλά ανδρικές εμπειρίες, αξίες και συμφέροντα.

Κεντρική έννοια της φεμινιστικής θεολογίας είναι η πατριαρχία, η οποία δεν νοείται απλώς ως ανδρική κυριαρχία στην οικογένεια ή στην κοινωνία, αλλά ως ένα ευρύτερο πολιτισμικό και συμβολικό σύστημα που επηρεάζει τους θεσμούς, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τις επιστήμες και τις ανθρώπινες σχέσεις. 

Πρόγραμμα ΣΤ΄Διεθνούς Θεολογικού Συνεδρίου της Πανελλήνιας Ένωσης Θεολόγων (ΠΕΘ)

 

Το Συνέδριο θα διεξαχθεί στην Αθήνα, στην Εταιρεία των Φίλων του Λαού, Ευριπίδου 12, την Παρασκευή 18 & το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026

ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Στα κάτεργα του Σπάτς, γιατί δίδαξα την ελευθερία

Πόσο κοστίζει η αλήθεια; Ένας Έλληνας δάσκαλος διδάσκει περισσότερα από όσα επιτρέπονται σε καιρό δικτατορίας, στην Αλβανία του Χότζα. Η μοίρα θα τον οδηγήσει από την πιο σκληρή φυλακή της χώρας, στο ιερό της πρώτης εκκλησίας της Αλβανίας.

Μιχάλης Ματθαίου Μάσσιος. Γεννηθείς το 1935, εδώ, στη Δερβιτσάνη. Είμαι το όγδοο μέλος της οικογένειας Ματθαίου Μάσσιου. Το έκτο από τους άρρενες, απ’ τους αρσενικούς, αλλά δυστυχώς, όλοι απουσιάζουν. Όλοι έχουν φύγει, είμαι μόνον εγώ ο τελευταίος στα ογδόντα εφτά και πλέον χρόνια.

Θυμάμαι ακριβώς και τους Ιταλούς και τους Γερμανούς κι εγώ αποκαλώ «Ιταλοελληνικό πόλεμο», όχι «Ελληνοϊταλικό», γιατί η Ιταλία προκάλεσε τον πόλεμο. Μας ήρθε μια εφημερίδα, όταν ήρθε ο ελληνικός στρατός εδώ, κι είχε τον Μπενίτο Μουσολίνι, που έπινε τον καφέ του με το φλυτζάνι στα Γιάννενα. Γιατί έτσι είπε: «Το πρωί στα Γιάννενα, το απόγευμα στην Αθήνα». Αλλά δεν μπόρεσε να πάει.

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ, ΠΙΣΤΙΣ, ΕΛΠΙΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ, ΠΙΣΤΙΣ, ΕΛΠΙΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

        Η οικογένεια αποτελεί πρώτιστη αξία για την χριστιανική μας πίστη, η οποία χαρακτηριζόταν στην αρχαία εποχή ως «κατ οίκον εκκλησία». Μια από αυτές τις άγιες οικογένειες υπήρξε και αυτή της αγίας Σοφίας και των θυγατέρων της, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης. 

      Έζησαν τον 2^ο μ. Χ. αιώνα, όταν βασίλευε στη Ρώμη ο ειδωλολάτρης και έκφυλος αυτοκράτορας Αδριανός (117-138). Κατάγονταν από την Ιταλία. Η Σοφία είχε ευγενή καταγωγή. Χήρεψε πολύ νέα, μένοντας με τις τρεις θυγατέρες της. Ζούσε ενάρετη και αγνή ζωή, μεγαλώνοντας τα τρία βλαστάρια της ως αληθινές Χριστιανές κόρες, διαφέροντας από τις κόρες των ειδωλολατρών, τις οποίες μεγάλωναν μέσα στην ακολασία, που υπαγόρευε η λατρεία των ανήθικων «θεών» τους. Τους έδωσε, όχι τυχαία, τα ονόματα των τριών κορυφαίων χριστιανικών αρετών, που αναφέρει ο απόστολος Παύλος, «νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη» (Α΄ Κορ.13,13).    

      Για κάποιο λόγο αναγκάστηκε να μεταβεί μαζί με τις κόρες της να ζήσει στη Ρώμη, στη μεγάλη πόλη, όπου κυριαρχούσε η πιο χυδαία μορφή της ειδωλολατρίας και άκμαζε η ακολασία, όπου συνέχιζαν να βιώνουν με ακρίβεια τη χριστιανική ζωή, χωρίς να τις αγγίζει η ηθική κατάπτωση των ειδωλολατρών. Προσπαθούσαν δε να δείχνουν με το παράδειγμά τους τη νέα εν Χριστώ ζωή. Οι ειδωλολάτρες όμως ρωμαίοι, οι οποίοι μισούσαν θανάσιμα τους Χριστιανούς τις κατάγγειλαν στις αρχές ότι δεν τιμούν τους «θεούς» της αυτοκρατορίας και δεν συμμετέχουν στην καθιερωμένη θυσία προς τιμήν του «θεού» αυτοκράτορα. Αυτό άλλωστε σήμαινε για τους ρωμαϊκούς νόμους με έσχατη προδοσία και τιμωρούνταν με θάνατο, αν δεν άλλαζαν γνώμη. 

Αγία Ευφημία

Αγία Ευφημία 

Η Αγία Ευφημία, κόρη του πλούσιου συγκλητικού Φιλόφρονα και της ευσεβούς και φιλανθρώπου Θεοδωρησιανής, σε ηλικία μόλις δεκαεννιά ετών με θάρρος και παρρησία ομολόγησε την ακλόνητη πίστη της στο Χριστό ενώπιον των δυνατών και ισχυρών της εποχής, γνωρίζοντας ότι την περιμένει θάνατος βασανιστικός και επώδυνος.

Η Αγία έζησε την εποχή του Διοκλητιανού ( 284-305 μ.Χ). Την εποχή αυτή ο αυτοκράτορας ξεκίνησε διωγμό εναντίον των Χριστιανών. Στην Ανατολή ηγεμόνας ήταν ο Πρίσκος με συνάρχοντα τον φιλόσοφο και ιερέα του ψευτοθεού Άρη, τον Απελλιανό. Όταν έφθασε η ημέρα της εορτής του Άρη έστειλαν κήρυκες σε ολόκληρη την περιοχή και προσκαλούσαν τους πολίτες να πάνε, με απειλή θανάτου για τους απόντες. Οι Χριστιανοί κατέφυγαν σε ερημιές ή κλείστηκαν στα σπίτια τους.

Η αποχή των Χριστιανών έγινε αντιληπτή και ο Απελλιανός έπεισε τον ηγεμόνα να συλλάβει τους απόντες. Μεταξύ των οποίων και την Αγία με την σαρανταεννιαμελή συνοδεία της. Τους συνοδούς έστειλε στη φυλακή, την δε Αγία κάλεσε κοντά του με σκοπό να την αλλαξοπιστήσει!. Δεν τα κατάφερε, φυσικά, και έστειλε τους αδίστακτους υπηρέτες Καίσαρα και Βάριο να ρίξουν την Αγία στην φωτιά. Πράγμα που έπραξαν. Όμως, η φωτιά διασκορπίστηκε και έβλαψε τους ασεβείς. Η Αγία βγήκε αβλαβής με τα ρούχα της να μη έχουν καεί.

Ο άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης σώζει από την πλάνη τον μοναχό Καλλίστρατο

Ο άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης σώζει από την πλάνη τον μοναχό Καλλίστρατο

Όσο πιο ψηλά ανεβαίνει κανείς, τόσο περισσότερο εκτίθεται σε κινδύνους, και μάλιστα όταν στερείται έμπειρο πνευματικό καθοδηγητή, ικανό να διακρίνει τα «πνεύματα».

Κάτι τέτοιο συνέβη και στον Αγιοσαββίτη μοναχό π. Καλλίστρατο. Επί σαράντα έτη αγωνιζόταν ασκητικά γεμάτος ένθεο ζήλο τόσο στη Μονή του Αγίου Σάββα, όσο και σε άλλα ερημικά μέρη της Παλαιστίνης, όπως λ.χ. σ’ ένα σπήλαιο στο «Κοράκι» κοντά στο όρος Νεβώ, όπου ενταφιάσθηκε ο Μωυσής. Παρ’ όλο που είχε σημειώσει νίκες και τρόπαια κατά του αοράτου εχθρού, προς το τέλος της ζωής του υπέπεσε σε πλάνη. Δεχόταν ως θεϊκή την σατανική ενέργεια που τον επισκεπτόταν σε ώρες προσευχής και του έφερνε κάποιο συγκλονισμό στην ύπαρξή του.

Η πρόνοια και φροντίδα του Θεού για τον κόσμο. Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι

Η πρόνοια και φροντίδα του Θεού για τον κόσμο

Γέροντας Ευστράτιος Γκολοβάνσκι 

Ο Θεός κυβερνάει τον κόσμο που δημιούργησε, και φροντίζει για όλα τα όντα που έπλασε, κατευθύνοντάς τα στην επίτευξη του σκοπού της υπάρξεώς τους. Τα άλογα όντα τα κυβερνάει ο Θεός με τους φυσικούς νόμους που όρισε ως δημιουργός, ενώ τα λογικά όντα, τους ανθρώπους, σε συνεργασία πάντα με την ελεύθερη βούλησή τους, την οποία ποτέ δεν παραβιάζει. Την πρόνοια του Θεού για τον κόσμο Του φανερώνουν τα λόγια του Χριστού: «Ο Πατέρας μου αδιάκοπα μέχρι τώρα εργάζεται· έτσι κι εγώ εργάζομαι (Ιω. 5:17). Ο απόστολος Παύλος παραδέχεται ότι «Αυτός συγκρατεί τα πάντα, για να μπορούν να υπάρχουν (Κολ. 1:17). «Αυτός δίνει σε όλα ζωή και πνοή και τα πάντα» (Πραξ. 17:25).