Οι δυσκολίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οι δυσκολίες του Οικουμενικού Πατριαρχείου

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως αντιμετωπίζει την περίοδο αυτή δυσκολίες, τις οποίες διαχειρίζεται κατά το δυνατόν. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως κ. Βαρθολομαίος έγραψε προς την ρωμέϊκη, αξία παντός επαίνου, εφημερίδα «Απογευματινή» για τα 100χρονά της, πως σε αυτήν «διασώζονται όλες οι περιπέτειες και δοκιμασίες της Ομογενείας, συνδεδεμένες πάντοτε με την πολιτική κατάσταση στην Τουρκία και με τις διακυμάνσεις των ελληνοτουρκικών σχέσεων».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ζει την βεβήλωση του σημαντικότερου Ναού της Χριστιανοσύνης, της Αγίας Σοφίας, που ο Πρόεδρος Ερντογάν μετέτρεψε από μουσείο σε τζαμί. Είναι ως να έχουν αιχμαλωτίσει βάρβαροι κατακτητές τη μητέρα μας, και να έχουν βάλει όλους τους Έλληνες να βλέπουμε που την κακοποιούν και που πανηγυρίζουν γι’ αυτό ενώ εμείς όλοι, μαζί με τις ΗΠΑ, την ΟΥΝΕΣΚΟ και το Συμβούλιο της Ευρώπης, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε…Το ίδιο έπραξαν οι γείτονες στην υπέροχη Μονή της Χώρας στην Κωνσταντινούπολη και στην Εκκλησιά της Αγίας Σοφίας Τραπεζούντας, της ζείδωρης αυτής καρδιάς του Ποντιακού Ελληνισμού. Παιχνίδια και με τη Μονή Σουμελά κάνει η αυταρχική εξουσία της Τουρκίας, που θέλει μεν τα χρήματα των προσκυνητών, αλλά πάντα υπενθυμίζει ότι εκείνη ενεργεί κατά τη βούλησή της.

Όλη η ζωή του αγίου Ιακώβου ήταν μία διαρκής προσευχή. Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Όλη η ζωή του αγίου Ιακώβου ήταν μία διαρκής προσευχή

Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης

Ο μακαριστός γέροντάς μου Ιάκωβος Τσαλίκης – διηγείται η κυρία Μαρία Φούκα-Ρουμπάνη – φρόντιζε να κρύβη με κάθε επιμέλεια τις αρετές του, γι’ αυτό απέφευγε με κάθε τρόπο οποιαδήποτε προβολή του προς τον έξω κόσμο, αλλά και προς τους ανθρώπους γύρω του. Προτιμούσε να κρύβη τις εμπειρίες του. Σε μας, τα πνευματικά του παιδιά, άνοιγε την καρδιά του σε πολύ εξαιρετικές περιπτώσεις και κυρίως μέσα στο Μυστήριο της εξομολογήσεως. Όσο όμως και εάν ο ίδιος κρυβόταν, οι πλούσιοι καρποί του πνευματικού του αναστήματος ήσαν φανεροί και αδιαμφισβήτητοι. Πολλές φορές ήταν εμφανής η θεϊκή επίδραση στην μορφή του. Γιατί ο Γέροντας ήταν Θεόπτης (είχα την ευλογία να μου αναφέρη κάποιες αξιοθαύμαστες εμπειρίες του). Αντίκρυζε, μιλούσε, ζούσε, αισθανόταν τον Θεό τόσο κοντά του, μέσα του! Πύρωνε Εκείνος το είναι του, θέρμαινε την ύπαρξή του με την Θεία φλόγα που αναζητά πάντα να φωτίζη και να οδηγή τις ψυχές μας.

Ψυχαναλυτική και θεολογική προσέγγιση στον Βίο του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου και ανάλυση της Έννοιας του Μεγάλου Άλλου και η υπέρβασή της, μέσα από τον Λακάν και την ορθόδοξη θεολογική σκέψη του π. Νικολάου Λουδοβίκου

Ψυχαναλυτική και θεολογική προσέγγιση στον Βίο του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου και ανάλυση της Έννοιας του Μεγάλου Άλλου και η υπέρβασή της, μέσα από τον Λακάν και την ορθόδοξη θεολογική σκέψη του π. Νικολάου Λουδοβίκου

Αέναη επΑνάσταση: Ψυχαναλυτική Προσέγγιση στον Βίο του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου - Ο Μεγάλος Άλλος, ο Λακάν και η ορθόδοξη ελευθερία

Γράφει η Σοφία Ντρέκου - Αρθρογράφος (Sophia Drekou, Columnist in Psychology) 

Εισαγωγή 

Ψυχανάλυση, εξουσία και ελευθερία στον βίο του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου 

Ο βίος του Οσίου Ιωάννη του Ρώσου δεν αποτελεί μόνο ένα αγιολογικό αφήγημα χριστιανικής υπομονής, αλλά ένα βαθιά υπαρξιακό και ψυχαναλυτικό γεγονός. Μέσα από την εμπειρία της σκλαβιάς, της ταπείνωσης και της ακραίας στέρησης, αναδεικνύεται ένα από τα πιο ριζοσπαστικά ερωτήματα της ανθρώπινης ύπαρξης: μπορεί ο άνθρωπος να παραμείνει ελεύθερος όταν όλες οι εξωτερικές συνθήκες τον ορίζουν ως δούλο; 

ΑΛΒΑΝΙΑ: Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΜΕΙΟΝΟΤΗΤΑ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΠΑΝΤΟΥ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Πού είναι η Σβέρνιτσα; Υπάρχουν εκεί μέλη της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας; Αυτά τα ερωτήματα απασχολούν κατά τις τελευταίες ημέρες τα ελληνικά και αλβανικά ΜΜΕ. Η απάντηση είναι απλή: Η Ελληνική Μειονότητα βρίσκεται διεσπαρμένη σε διάφορα σημεία της Αλβανίας και όχι μόνο στον χώρο της Βορείου Ηπείρου. Βεβαίως στο βόρειο τμήμα της ιστορικής Ηπείρου εντοπίζονται αρχέγονες ελληνικές κοιτίδες, αλλά τα εθνολογικά όρια του Ελληνισμού βρίσκονται βορειότερα από τα σημεία που θέλει να παρουσιάσει η προπαγάνδα του αλβανικού κράτους.

Αρχιερατικές προκλήσεις

Αρχιερατικές προκλήσεις

Προ καιρού είχαμε μια προκλητική δήλωση του αρχιεπισκόπου Αθηνών για τον μισθό του.[1] Σε καιρούς που ένας μέσος οικογενειάρχης γονατίζει από την ακρίβεια της ζωής και τις χαμηλές απολαβές, ένας υπερογδοηκοντούτης άγαμος καλόγερος εν κόσμω δηλώνει πως ασφυκτιά με 2500 ευρώ μηνιαίο μισθό, τη στιγμή που και όλα τα προσωπικά του έξοδα είναι καλυμμένα από την Εκκλησία (λογαριασμοί, φαγητό, μετακινήσεις, τα πάντα). Ευτυχώς την αγωνιώδη τούτη κραυγή αφουγκράστηκε ο πρωθυπουργός μας και ανακοίνωσε την υπερδιπλάσια αύξηση των αρχιερατικών απολαβών μηνιαίως…

Πέρα από την προφανή πλάκα που γίνεται σε βάρος του λαού μας και ειδικότερα των ορθοδόξων πιστών, θα πρέπει να προβληματισθούμε σοβαρά για τα επερχόμενα κακά που έχουν από καιρό προσχεδιασθεί. Και στα οποία οι εκκλησιαστικοί ταγοί θα κληθούν να βάλουν πλάτη. Όπως ήδη το έκαναν με την πανδημία και με τόσα αντίχριστα νομοσχέδια που πέρασαν μέσα σε μια δεκαετία. Στη Ρωσία η πολυτέλεια και ο πλούτος της Ορθόδοξης Εκκλησίας έφεραν έναν μαινόμενο κομμουνισμό που τη σταύρωσε (κυριολεκτικά, αν αναλογιστούμε πόσοι Ρώσοι ρασοφόροι μαρτύρησαν με τον αυτό τρόπο του Κυρίου μας). Εδώ μπορούμε να φανταστούμε πως η σταύρωση θα αγγίξει τον ορθόδοξο λαό αποκλειστικά. Μήπως, άλλωστε, δεν έχουμε πληθώρα προφητειών για τους διωγμούς των εσχάτων; Όλα προς τα εκεί οδηγούν. Είτε φανερά είτε εν τω κρυπτώ.

Αλλά και τίποτε από αυτά να μη συμβαίνει, οι ίδιοι οι καλόγεροι αρχιερείς – δεν το τονίζω έτσι για να έχουμε να λέμε – θα έπρεπε να σπεύσουν να αποποιηθούν αυτή την πονηρή δωροδοκία της πολιτικής εξουσίας. Για λόγους άπειρους… Τω όντι αναρίθμητους. Χρειάζεται να τους καταγράψουμε μήπως;

Πρώτη και κύρια εντολή είναι η αγάπη. Γερόντισσα Φιλοθέη

Πρώτη και κύρια εντολή είναι η αγάπη

Γερόντισσα Φιλοθέη

Χαρακτηριστικό της αγάπης είναι ο πόνος. Αν αγαπάει κανείς χωρίς πόνο, αν δεν συμπονάει τον πλησίον, στην πραγματικότητα δεν τον αγαπάει. Πόσες φορές λέμε: «Αυτός ο άνθρωπος δεν με πόνεσε, δεν με πονάει». Γιατί το λέμε; Διότι δεν μας καταλαβαίνει. Και δεν μας καταλαβαίνει, γιατί σήμερα όλοι είμαστε διπλοκλειδωμένοι μέσα στο εγώ μας. Δεν μένουν μετά περιθώρια να ασχοληθούμε με τις ανάγκες του πλησίον.

Πρώτη και κύρια εντολή είναι η αγάπη. Αγάπη Θεού είναι να βγαίνει κανείς από τον εαυτό του. Και η αγάπη προϋποθέτει να έχεις περάσει από μια σειρά άλλων αρετών. Δεν μπορεί να φτάσει κανείς στην αγάπη έξω από την ταπείνωση, τη μετάνοια και την υπακοή· υπακοή στο θέλημα του Θεού. Μόνο τότε φτάνει κανείς στην αγάπη.

Η ελληνικότητα των Βλάχων της Αλβανίας

Η ιστορία των Βλάχων της Αλβανίας και η αναμφισβήτητη ελληνικότητά τους – Η προσπάθεια της Ρουμανίας να αλώσει την εθνική τους συνείδηση – Τα ονόματα των εκατοντάδων Βλάχων ελληνικής καταγωγής που εκτελέστηκαν, φυλακίστηκαν ή εκτοπίστηκαν από το καθεστώς Χότζα – Πόσοι είναι οι Βλάχοι της Αλβανίας σήμερα; – Ο ύποπτος (και εδώ…) ρόλος του ΕΛΙΑΜΕΠ

Ο ελληνισμός της Αλβανίας διαιρείται σε δύο πληθυσμιακές ομάδες: τους ελληνόφωνους και τους βλαχόφωνους.

Η εμφάνιση των βλαχόφωνων χρονολογείται από την παρουσία των Ρωμαίων στην ελληνική χερσόνησο και κοιτίδα τους σύμφωνα με τον Αχιλλέα Γ. Λαζάρου («Ιλλυρολογία και Βορειοηπειρωτικός Ελληνισμός», Αθήνα 1988) είναι η Εγνατία Οδός, η πανάρχαια οδική αρτηρία που συνέδεε τη Δύση με την Ανατολή. Την ελληνικότητα των Βλάχων αποδεικνύουν οι ιστορικές πηγές που βεβαιώνουν την ελληνικότητα του γλωσσικού και φυλετικού υποστρώματος μέχρι τον ποταμό Γενούσο (Σκούμπη) και η ανάλυση του λατινογενούς γλωσσικού ιδιώματός τους, στο οποίο διασώζονται βασικά στοιχεία της ελληνικής γλώσσας των χρόνων της ρωμαιοκρατίας.

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ ΜΠΑΣΙΑΣ: ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ ΜΠΑΣΙΑΣ: ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

         Τα Επτάνησα είναι κοιτίδα πολλών αγίων της Εκκλησίας μας. Ένας από αυτούς υπήρξε ο νεοφανής άγιος Παναγής Μπασιάς από το Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Έζησε στην εποχή, όταν τα Επτάνησα άλλαζαν συνεχώς κατακτητές και η Εκκλησία μας στέναζε κάτω από τις αφόρητες πιέσεις των αιρετικών παπικών, οι οποίοι για ολόκληρες εκατονταετίες συνεργάζονταν στενά με τους κατακτητές δυτικούς για τον αφελληνισμό των κατοίκων και την υποταγή στον αιρεσιάρχη πάπα.  

        Γεννήθηκε  στο Ληξούρι το 1801. Γονείς ήταν ο Μιχαήλ Τυπάλδος Μπασιάς και η Ρεγγίνα το γένος Δελλαπόρτα, ευσεβείς και ευκατάστατοι. Έλαβε σοβαρή γραμματική μόρφωση. Γνώριζε επίσης την Ιταλική, Γαλλική και Λατινική γλώσσα.

       Αρχικά διορίστηκε γραμματοδιδάσκαλος και εξάσκησε το λειτούργημα του διδασκάλου, αλλά σύντομα εμπνεύστηκε από τα ριζοσπαστικά κηρύγματα των Κοσμά Φλαμιάτου και Ευσεβίου Πανά, μεγάλων εκκλησιαστικών αναστημάτων της εποχής, οι οποίοι υπεράσπιζαν την Ελλάδα και την Ορθοδοξία και συντάχτηκε μαζί τους. Οι άγγλοι (κυρίαρχοι της Επτανήσου) υποτιθέμενοι προστάτες, τυραννούσαν το λαό και επιβουλεύονταν το ορθόδοξο φρόνημά του. Άφησε λοιπόν το δημόσιο σχολείο, το οποίο προπαγάνδιζε την αγγλική κυριαρχία, και άρχισε να παραδίδει μαθήματα κατ’ οίκον.

ΑΓΙΟΙ ΓΙΝΕΣΘΕ… (Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Αγίων Πάντων)

ΑΓΙΟΙ ΓΙΝΕΣΘΕ…

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή των Αγίων Πάντων)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

          Η τελευταία Κυριακή της ιερής περιόδου του Πεντηκοσταρίου είναι αφιερωμένη στου Αγίους Πάντες. Η Αγία μας Εκκλησία, κλείνοντας την εορτολογική περίοδο των κινητών εορτών του έτους, προβάλλει και τιμά όλους τους αγίους της, γνωστούς και αγνώστους, όλων των εποχών, θέλοντας να μας υπενθυμίσει ότι ο στόχος μας θα πρέπει να είναι η αγιότητα, διότι θα πρέπει η επίγεια ζωή μας να είναι μια πορεία αγώνα απόταξης του παλαιού ανθρώπου, κάθαρσης από τα πάθη μας και απόκτησης αρετών. Η μακρά πνευματική μας πορεία καθ’ όλη τη διάρκεια των κινητών εορτών, από την Κυριακή του Τελώνου και του Φαρισαίου, ως το Άγιο Πάσχα και ως την Κυριακή των Αγίων Πάντων είναι μια νοητή διαδρομή της επίγειας ζωής μας προς την τελείωσή μας. Η ιερή περίοδος του Τριωδίου σημαίνει την συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητάς μας και την  πορεία μας προς το θείο πρόσωπο του Λυτρωτή μας Χριστού. Η ιερή περίοδος του Πεντηκοσταρίου, της αναστάσιμης περιόδου, σηματοδοτεί την συνάντησή μας με τον αναστάντα Χριστό και την μετοχή στις σωτήριες δωρεές Του. Ο Σωτήρας μας Χριστός μας καλεί να γίνουμε άγιοι, να ξεχωρίσουμε τον εαυτό μας από τον πτωτικό κόσμο, της φθοράς και του θανάτου. Να ενωθούμε με το Χριστό οντολογικά, να γίνουμε σύσσωμοι με Αυτόν, κύτταρο το μυστικού Του Σώματος, για να λάβουμε την ύψιστη δωρεά της σωτηρίας.  Η σωτηρία μας συνίσταται στην οργανική ένωσή μας με Αυτόν. Ο Χριστός σώζει το Σώμα Του, όλα τα κύτταρά Του και μαζί θα σώσει και εμάς, αν γίνουμε κύτταρο σ’ αυτό. 

ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ: «ΤΟΣΟΥΤΟΝ ΕΧΟΝΤΕΣ ΠΕΡΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΗΜΙΝ ΝΕΦΟΣ»

ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ: «ΤΟΣΟΥΤΟΝ ΕΧΟΝΤΕΣ ΠΕΡΙΚΕΙΜΕΝΟΝ ΗΜΙΝ ΝΕΦΟΣ»

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Η τελευταία Κυριακή των κινητών εορτών του έτους, είναι αφιερωμένη στους Αγίους Πάντες.  Η αγία μας Εκκλησία αφιέρωσε αυτή την Κυριακή, για να τιμήσει όλους τους αγίους της, φανερούς και αφανείς, αποστόλους, μάρτυρες, πατέρες, ομολογητές, ασκητές, λαϊκούς, άνδρες, γυναίκες, παιδιά, ακόμη και νήπια, οι οποίοι διέπρεψαν στην πίστη και στην αρετή. Όρισε δε η εορτή των Αγίων Πάντων να εορτάζεται την επομένη Κυριακή από της Πεντηκοστής, όχι τυχαία. Η επιδημία του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο και η ίδρυση της Εκκλησίας δημιουργούν αγίους. Μόνο δια του Αγίου Πνεύματος και εν τη Εκκλησία συνίσταται η αγιότητα. Μόνο μέσα στην Εκκλησία μπορεί να γίνει κάποιος άγιος και ποτέ και πουθενά αλλού. Δεν είναι επίσης τυχαίο πως τους προ Χριστού ενάρετους και πιστούς της Παλαιάς Διαθήκης δεν τους αποκαλεί αγίους, αλλά δικαίους. 

Κυριακή των Αγίων Πάντων (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

(Ματθ. ι΄32-33, 37-38, ιθ΄27-30)

Eπιλεγμένα αποσπάσματα από τον υπομνηματισμό του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής των Αγίων Πάντων (ομιλία ΛΔ΄ από το υπόμνημα του αγίου στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο)

Υπομνηματισμός των χωρίων Ματθ. ι΄32-33

[…] Αφού απάλλαξε τους μαθητές Του από τον φόβο και την αγωνία που συντάρασσαν την ψυχή τους, τους ενθαρρύνει και πάλι με τα ακόλουθα λόγια, εκβάλλοντας τον φόβο με τον φόβο, και όχι μόνο με τον φόβο, αλλά και με την ελπίδα για μεγάλα έπαθλα. Και τους απειλεί με πολλή εξουσία, προτρέποντάς τους από κάθε άποψη στο να κηρύττουν με θάρρος την αλήθεια και καταλήγει με τα ακόλουθα: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς (: Καθένας λοιπόν που με πίστη και θάρρος και χωρίς να φοβάται τους διωγμούς, θα με ομολογήσει σωτήρα του και Θεό του μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω και εγώ μπροστά στον ουράνιο πατέρα μου ως δικό μου. Όποιος όμως με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα αρνηθώ και εγώ να τον παραδεχθώ ως δικό μου μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου) [Μτθ. ι΄32-33]. Δεν προτρέπει, λοιπόν, μόνο με τα αγαθά, αλλά και με τα αντίθετα και καταλήγει στα δυσάρεστα. Και πρόσεξε την ακρίβεια των λόγων Του. Δεν είπε «ἐμένα» αλλά «ἐν ἐμοὶ», για να δείξει ότι αυτός που ομολογεί δεν ομολογεί με τη δική του δύναμη, αλλά με τη βοήθεια της χάριτος από τον ουρανό. Για εκείνον που το αρνείται όμως δεν είπε «ἐν ἐμοὶ» αλλά «ἐμένα», διότι αυτός, επειδή στερήθηκε τη δωρεά, Τον αρνείται κατ’ αυτόν τον τρόπο.

Βίοι Ἁγίων: Μία ἰδιόμορφος Ὀρθόδοξος ἐγκυκλοπαίδεια!

ΟΙ ΑΓΙΟΙ εἶναι ἡ ἀέναη ζωντανὴ παρουσία τοῦ Χριστοῦ στὸν κόσμο. Εἶναι τὰ ἀνθρώπινα ἐκεῖ­να πρόσωπα, τὰ ὁποῖα ντύθηκαν τὸ Χριστὸ καὶ ἔγιναν σύσσωμα μὲ Αὐτόν, ὥστε μέσῳ αὐτῶν νὰ φανερώνεται ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο! Ὁ νεοφανὴς Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, ὁ ὁμολογητής, μᾶς συμβουλεύει νὰ διαβάζουμε τοὺς βίους τῶν Ἁγίων, διότι: «Οἱ “Βίοι τῶν Ἁγίων” εἶναι μία ἰδιόμορφη ὀρθόδοξη Ἐγκυκλοπαίδεια. 

Σ’ αὐτοὺς μπορεῖ νὰ βρεῖ κανεὶς ὅλα ὅσα χρειάζονται σὲ μία ψυχὴ πεινασμένη καὶ διψασμένη γιὰ τὴν αἰώνια Δικαιοσύνη καὶ αἰώνια Ἀλήθεια μέσα σ’ αὐτὸν τὸν κόσμο· πεινασμένη καὶ διψασμένη γιὰ τὴν θεία ἀθανασία καὶ τὴν αἰώνια ζωή. Ἐὰν διψᾶς τὴν πίστη, θὰ τὴ βρεῖς πλούσια στοὺς “Βίους τῶν Ἁγίων” καὶ θὰ χορτάσεις τὴ ψυχή σου μὲ τροφή, γιὰ τὴν ὁποία ποτὲ δὲν θὰ ξαναπεινάσεις. Ἐὰν ποθεῖς τὴν ἀγάπη, τὴν ἀλήθεια, τὴ δικαιοσύνη, τὴν ἐλπίδα, τὴν πραότητα, τὴν ταπείνωση, τὴ μετάνοια, τὴν προσ­ευχὴ ἢ ὁποιανδήποτε ἀρετὴ καὶ ἄσκηση, στοὺς “Βίους τῶν Ἁγίων” θὰ βρεῖς ἕνα πλῆθος ἁγίων δασκάλων γιὰ κάθε ἄσκηση καὶ θὰ πάρεις τὴ βοήθεια τῆς χάριτος γιὰ κάθε ἀρετή. 

Ἐὰν περνᾶς μαρτύρια γιὰ τὴν πίστη σου στὸν Χριστό, οἱ “Βίοι τῶν Ἁγίων” θὰ σὲ παρηγορήσουν καὶ θὰ σὲ ἐνθαρρύνουν, θὰ σὲ ἐνδυναμώσουν καὶ θὰ σὲ ἀναπτερώσουν, ὥστε τὰ μαρτύριά σου νὰ γίνουν χαρά. Εἶσαι σὲ ὁποιονδήποτε πειρασμό; Οἱ “Βίοι τῶν Ἁγίων” θὰ σὲ βοηθήσουν νὰ τὸν νικήσεις καὶ τώρα καὶ πάντοτε» (Ἀπὸ τὸ βιβλίο Ἄνθρωπος καὶ Θεάνθρωπος). Ἅγιε Ἰουστῖνε πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, βοήθησέ μας νὰ συνειδητοποιήσουμε ὅτι προορισμός μας πρέπει νὰ εἶναι ἡ ἁγιότητα!

Ἡ μετάλλαξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

                                      Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 19.5//1.6.2026.

                                                       Τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

                                                                            

                                                                                                          

          Ἡ μετάλλαξη τοῦ Ἁγίου Ὄρους.

                             

 

Ἅγιοι Καθηγούμενοι, Ἀντιπρόσωποι, Προϊστάμενοι τῶν εἴκοσι (20 ) Ἱερῶν Μονῶν Ἁγίου Ὅρους, 

Διαφυλάξατε τὸ Ἅγιον  Ὄρος ἀπὸ τὴν ἀλλοίωση, μετάλλαξη ποὺ ἔχει ὑποστεῖ τὰ τελευταῖα ἔτη. 

Τὰ μεγάλα λιμάνια, θὰ ὑποδέχονται μεγάλα πλοῖα, μὲ πλῆθος ἀνθρώπων, μὲ ἄμεση ἀνάγκη γιὰ φιλοξενία, διανυκτερεύσεων κ.λπ... Ἀκούγεται ὅτι μεγαλοεπιχειρηματίας ξενοδοχειακῶν κοσμικῶν μονάδων ἀνέλαβε νὰ ἀνορθώσει μεγαθήριον στὴν περιοχὴ τῆς Μονῆς Ἰβήρων... !!! 

Οἱ ἐπιχειρηματίες ὅπου «μυρίζονται» χρῆμα τρέχουν νὰ προσφέρουν τὶς ὑπηρεσίες τους (μὲ τὸ ἀζημίωτο φυσικά... πολλὰ καὶ πλουσιοπάροχα τὰ εὐρωπαϊκὰ πακέτα ὅταν πρόκειται νὰ ἀλλοιώσουν, νὰ φθείρουν τὰ ἐθνικὰ ἰδεώδη καὶ τὰ τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως μας...) ... Ἤδη στὴν Μονὴ Παντοκράτορος στὴν περιοχὴ Καψάλας ἀνορθώθηκαν κτιριακές ἐγκαταστάσεις π.χ. Ι.Κ. «Ἄξιόν ἐστι», Ι.Κ. Ἁγίου Σάββα τὸ ξεροκάλυβο τοῦ κηπουροῦ καὶ Ξενοφῶντος ἔξωθεν τῆς Μονῆς πρὸς ἀρσανά...

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΠΑΝΤΕΣ: ΟΙ ΜΟΝΑΔΙΚΟΙ ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΙ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ

Τοῦ π. Θεοδώρου Ζήση

Οἱ «Βίοι τῶν Ἁγίων», λέγει ὁ σοφός καί ἁγιασμένος καί φωτισμένος Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς, εἶναι ἡ μοναδική Παιδαγωγική τῆς Ὀρθοδοξίας. 

Ψάχνουμε νά βροῦμε παιδαγωγικά πρότυπα γιά τούς σκοπούς τῆς Παιδείας κι ἔχουμε ἐδῶ τούς μοναδικούς παιδαγωγούς, τούς Ἁγίους· εἶναι οἱ μοναδικοί παιδαγωγοί, τούς ὁποίους δέν γνωρίζουμε. Ποιός διαβάζει «Βίους Ἁγίων»; Πότε παρουσιάζουμε στά σχολεῖα μας τούς «Βίους τῶν Ἁγίων»; 

Ἡ μοναδική Παιδαγωγική τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι οἱ Βίοι τῶν Ἁγίων. Διότι μέσα εἰς αὐτούς κατά ἀναριθμήτους εὐαγγελικούς τρόπους, τελείως δοκιμασμένους διά τῆς μακραίωνος ἐμπειρίας, ἔχει καταδειχθεῖ πῶς διαπλάσσεται καί οἰκοδομεῖται τό τέλειο ἀνθρώπινο πρόσωπο, ὁ τέλειος ἄνθρωπος, καί πῶς αὐξάνει «εἰς ἄνδρα τέλειον, εἰς μέτρον ἡλικίας τοῦ πληρώματος τοῦ Χριστοῦ» (Ἐφ. 4, 13). [*]

 

ΟΙ ΔΥΟ ΧΙΤΩΝΕΣ (Κυριακή των Αγίων Πάντων)

π. Δημητρίου Μπόκου 

«Εορτή διαπαντός εστι, και Πεντηκοστή, και Πάσχα, και Επιφάνεια», λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, εξηγώντας ότι την εορτή την κάνει όχι η ημερολογιακή περίοδος, αλλά η καθαρή συνείδηση, ο τρόπος με τον οποίο ζει ο άνθρωπος (Εις την αγίαν Πεντηκοστήν, Ομιλία α΄, PG 50, 463). Έτσι και η Πεντηκοστή συνεχίζεται αδιαλείπτως με την συνεχή δράση του Αγίου Πνεύματος, το οποίο, όντας φως και ειρήνη, εγκαινίζεται αδιάκοπα στις ψυχές των πιστών και «αποστολικάς καρδίας κτίζει καθαράς».

Η αέναη αυτή ενέργεια του Αγίου Πνεύματος φαίνεται από την ανάδειξη των αγίων μέσα στη ζωή της Εκκλησίας. Η Χάρη του δεν δόθηκε μόνο στους Αποστόλους την ημέρα της Πεντηκοστής, αλλά σε όλους τους πιστούς Χριστιανούς όλων των εποχών (Κυριακή των Αγίων Πάντων).

Ο άγιος Νικόδημος εξηγεί πώς γίνεται αυτό. Μια αναμμένη λαμπάδα μπορεί, χωρίς να ελαττωθεί το φως της καθόλου, να μεταδώσει φως και σε άλλη λαμπάδα και από εκείνη να ανάψει άλλη και άλλη και ούτω καθεξής, ώστε από μία αναμμένη λαμπάδα να ανάψουν πολυάριθμες, αναρίθμητες λαμπάδες. Έτσι και οι Απόστολοι έγιναν οι πρώτες αναμμένες λαμπάδες και από αυτούς εν συνεχεία μεταδόθηκαν τα φωτιστικά χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος σε άπειρους πιστούς. Η καθαρή αποστολική καρδιά που αποκτάει ένας πιστός, γίνεται φως για να φωτισθούν και να καθαριστούν και οι καρδιές πολλών άλλων ανθρώπων. 

Η εικόνα της ντροπής: Όταν η Εκκλησία μοιάζει περισσότερο με εναλλαγή εξουσίας παρά με πνευματική οικογένεια

Η φωτογραφία που κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες προκαλεί θλίψη, προβληματισμό και αγανάκτηση. Ένας κληρικός κάθεται στο πλατύσκαλο της Μητροπόλεως Πάφου, δίπλα σε λίγες βαλίτσες και προσωπικά αντικείμενα. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, πρόκειται για τον Μητροπολίτη Τυχικό, από τον οποίο ζητήθηκε  να αποχωρήσει από τη Μητρόπολη μετά τις εξελίξεις και την άφιξη του νέου Μητροπολίτη.

Ανεξάρτητα από τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί, ανεξάρτητα από τις διαφωνίες, τις κρίσεις και τις αντιπαραθέσεις που προηγήθηκαν, η εικόνα αυτή δεν τιμά κανέναν. Δεν τιμά την Εκκλησία. Δεν τιμά τον θεσμό. Δεν τιμά την ίδια την χριστιανική παράδοση που διδάσκει τον σεβασμό προς τον άνθρωπο και την αγάπη ακόμη και προς εκείνον με τον οποίο διαφωνούμε.

Διότι εδώ δεν κρίνεται πλέον ένα διοικητικό ζήτημα. Κρίνεται ο τρόπος. Κρίνεται η συμπεριφορά. Κρίνεται η μαρτυρία που δίνει η Εκκλησία προς τον λαό της.

Είναι δυνατόν να μην είχε προβλεφθεί μια αξιοπρεπής και ανθρώπινη λύση για τη διαμονή και τη μετάβαση ενός Μητροπολίτη που  υπηρέτησε την Εκκλησία έστω και υπό αντίξοες συνθήκες; Είναι δυνατόν η εικόνα που μένει να είναι εκείνη ενός ανθρώπου καθισμένου στο κατώφλι, με τα λιγοστά υπάρχοντά του, σαν να πρόκειται για μια απλή διαδικασία εκκένωσης γραφείου; Ή το ακόμη χειρότερο: σα να τον πετάμε  στο δρόμο; Μα είναι δυνατόν; Επίσκοπος της Εκκλησίας μας είναι, δεν είναι κάποιος του δρόμου…

Ο …προοδευτικός νεο-συντηρητισμός στους κόλπους της Εκκλησίας

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου 

Τα τελευταία κάμποσα χρόνια συζητιέται στους εκκλησιαστικούς κύκλους το ζήτημα της «λειτουργικής αναγέννησης» στη λατρεία, με κύρια χαρακτηριστικά την απόδοση των ύμνων και των βιβλικών κειμένων στη νέα ελληνική, την εις επήκοον ανάγνωση των ευχών της Θείας Λειτουργίας - προκειμένου να συμμετέχουν καλύτερα οι πιστοί – την σχεδόν κατάργηση του τέμπλου και γενικά την πιο ενεργή συμμετοχή του λαϊκού στοιχείου στην ενοριακή ζωή. 

Όσοι είναι υπέρμαχοι των παραπάνω χαρακτηρίζονται γενικά ως «προοδευτικοί», ενώ όσοι αντιτίθενται πιο …καλογερικοί. 

Όμως, θα πρέπει να τονισθεί ότι η «λειτουργική αναγέννηση» δεν ήταν υπόθεση του μακαριστού αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου ή κάποιων «φωτεινών» μορφών, αλλά υπόθεση των Οργανώσεων (Σωτήρ, Ζωή κ.λπ.), οι οποίες από πολύ νωρίς εφήρμοζαν αυτές τις πρακτικές – περισσότερο ή λιγότερο – στο δικό τους εκκλησιαστικό μόρφωμα. 

Επομένως, οι σημερινοί «προοδευτικοί» δεν είναι κάτι άλλο παρά μια εξελιγμένη μορφή των λεγομένων παρεκκλησιαστικών Οργανώσεων. 

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΝ ΧΙΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΜΑΡΚΟΣ Ο ΕΝ ΧΙΩ ΜΑΡΤΥΡΗΣΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ανάμεσα στην πληθώρα των ενδόξων Νεομαρτύρων, συγκαταλέγεται και ο άγιος και ένδοξος Νεομάρτυρας Μάρκος ο εν Χίω μαρτυρήσας. Ένας από τους πολλούς εξωμότες, ο οποίος συναισθάνθηκε το μεγάλο λάθος του και το ξεπλήρωσε με το αίμα του μαρτυρίου του.   

      Γεννήθηκε στη Σμύρνη στο δεύτερο μισό του 18^ου αιώνα. Ο πατέρας του καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη και ονομαζόταν Χατζή Κωνσταντής και η μητέρα του από τη Σμύρνη και ονομαζόταν Μαρία. Ασκούσε το επάγγελμα του πλανόδιου έμπορα (γυρολόγου) στην περιοχή Κουσάντασι (Νέα Έφεσο), απέναντι από τη Χίο. Στα 1788, όταν ήρθε σε ηλικία γάμου νυμφεύτηκε μια σεμνή χριστιανή κοπέλα. Με παρότρυνση του αδελφού του εγκαταστάθηκε στην Έφεσο. Εκεί όμως γνωρίστηκε με μια άλλη χριστιανή γυναίκα, ονόματι και αυτή Μαρία, με την οποία σύναψε μαζί της παράνομο ερωτικό δεσμό. Κάποια στιγμή τους συνέλαβαν αυτοφώρω και τους οδήγησαν δεμένους στον τούρκο δικαστή της πόλεως, να δικαστούν για το αδίκημα της μοιχείας και να διαπομπευτούν. Τους τέθηκε το δίλλημα: αν ήθελαν να αθωωθούν, έπρεπε να αλλαξοπιστήσουν. Ο Μάρκος και η ερωμένη του δέχτηκαν να γίνουν μουσουλμάνοι και αφέθηκαν ελεύθεροι.  

Ποιὸς εἶναι χριστιανός; Ἅγιος Ἰουστῖνος Πόποβιτς

Πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι οἱ χριστιανοὶ εἶναι χριστιανοί, ὅταν σκέπτονται, καθένας μόνος του ἀλλὰ καὶ μεταξύ τους, ὡς σύνολο,ὅ,τι εἶναι «ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ», διότι αὐτὸ εἶναι τροφὴ αἰώνια γιὰ τὴν ἀνθρώπινη ψυχή. Ἡ ἀνθρώπινη σκέψη παραμένει ἀτελὴς καὶ ἀνολοκλήρωτη ὅσο δὲ μεταμορφώνεται μὲ τὴ χάρη τοῦ Χριστοῦ σε Χριστοσκέψη και Θεοσκέψη. Γι’ αὐτὸ τὸ λόγο καὶ ὁ πόθος τῆς ἄγρυπνης χριστιανικῆς ψυχῆς καὶ ὁ στεναγμὸς της μέρα καὶ νύχτα μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὰ δάκρυα εἶναι ὁ ἑξῆς: Γλυκύτατε Κύριε, κάθε σκέψη μου μεταμόρφωσε τὴν σε Θεοσκέψη! Πανάγαθε Κύριε, κάθε αἴσθησή μου μεταμόρφωσε τὴν σε Θεοαίσθηση!

Ὅταν ἡ ἀνθρώπινη σκέψη ἀπὸ ὑπερηφάνεια καὶ πεῖσμα δὲν θέλει τὸ Χριστό, παραφρονεῖ καὶ μαίνεται καὶ ἡ αἴσθηση παραφρονεῖ καὶ ἡ ζωὴ γίνεται ἄφρων καὶ ὁ ἄνθρωπος ἐκτὸς ἑαυτοῦ σπεύδει ἀπὸ τὸ κακὸ στὸ χειρότερο, μὲ εὐχαρίστηση βυθίζεται ἀπὸ ἁμαρτία σὲ ἁμαρτία, ὥσπου νὰ βυθισθεῖ ὅλος στὴν αἰώνια βασιλεία τῆς ἁμαρτίας καὶ τοῦ κακοῦ, τὴν κόλαση. Μόνο ὀ πανθαύμαστος Κυριος Ἰησοῦς Χριστὸς ὡς Θεάνθρωπος, εἶναι ἡ μακαριότητα γιὰ τὴν ἀνθρώπινη σκέψη, ἡ αἰώνια μακαριότητα καὶ ἡ αἰώνια εὐλογία καὶ ὁ αἰώνιος παράδεισος καὶ ἡ αἰώνια χαρά…

Ο Άγιος Δανιήλ Κατουνακιώτης για τον εκρωσισμό και τα ρωσικά ρούβλια

Του Παναγιώτη Αντ. Ανδριόπουλου

Η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Θρόνου, κατά την συνεδρία της στις 9 Μαρτίου 2020, ανέγραψε στο Αγιολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας τον σπουδαίο αγιορείτη Μοναχό Δανιήλ Κατουνακιώτη (1846-1929).

Με την αγιοκατάταξη αυτή η Αγία και Ιερά Σύνοδος, υπό την προεδρία του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου – πέραν της αγιότητος βίου – αποκατέστησε και μια μεγάλη αδικία, καθώς ο Άγιος Δανιήλ είχε τιμωρηθεί άδικα από το Οικουμενικό Πατριαρχείο για την θέση που πήρε στη Μονή Αγίου Παντελεήμονος του Αγίου Όρους, όταν εγκαταβιούσε εκεί τον 19ο αιώνα.

Ο Άγιος Δανιήλ ο Κατουνακιώτης γεννήθηκε στην Σμύρνη και ήταν αριστούχος της περίφημης Ευαγγελικής Σχολής της Σμύρνης. Έχοντας διακαή πόθο να μονάσει έφυγε σε νεαρή ηλικία (19 ετών) από την οικογένεια του και επισκέφθηκε στην διάφορα μοναστήρια. Στην Πάρο γνώρισε και συνδέθηκε πνευματικά με τον όσιο Αρσένιο της Πάρου, ο οποίος του συνέστησε να μεταβεί στο Άγιον Όρος και συγκεκριμένα στην Ιερά Μονή Αγίου Παντελεήμονος, που εκείνη την εποχή ήκμαζε ως κοινόβιο.