ΤΟ ΒΥΖΑΝΤΙΟ ΗΤΑΝ Η ΕΛΛΑΔΑ ΤΟΥ ΜΕΣΑΙΩΝΑ

"Η ιστορική αλήθεια απέναντι στους σύγχρονους μύθους των εθνομηδενιστών" 

"Το εκχριστιανισθέν Ρωμαϊκό κράτος του Ελληνικού έθνους"

~Ernst Heisenberg για την αυτοκρατορία της Ρωμανίας (Γερμανός βυζαντινόλογος του περασμένου αιώνα)~

 

Σε μια εποχή που η ιστορική ταυτότητα αμφισβητείται ή αναπλάθεται με ιδεολογικά φίλτρα, επανέρχεται συχνά ο ισχυρισμός ότι το Βυζάντιο υπήρξε εχθρικό προς την ελληνική παράδοση ή ότι αποτέλεσε ένα "ξένο σώμα" στην ιστορία της Ελλάδας. Τέτοιες απόψεις συνήθως εκκινούν από νεοπαγανιστικούς και κατ'εξοχήν αντιθρησκευτικούς κύκλους, είτε αγνοώντας(επιτηδευμένα ,εννοείται για να εξυπηρετήσουν ιδιοτελείς σκοπούς) είτε μην γνωρίζοντας καν τη σύνθετη πραγματικότητα του Βυζαντίου.Μιας αυτοκρατορίας ρωμαϊκής θεσμικά, χριστιανικής θεολογικά και βαθύτατα ελληνικής γλωσσικά, πολιτισμικά και φιλοσοφικά. Στην ουσία, το Βυζάντιο είναι η Ελλάδα του Μεσαίωνα και η άρνηση αυτής της συνέχειας δεν στηρίζεται στην ιστορική έρευνα, αλλά σε ιδεολογικά κατασκευάσματα.

1. Η γλώσσα και η παιδεία: Η ζωντανή παρουσία της Ελλάδας στο Βυζάντιο

Ήδη από τον 7ο αιώνα, η ελληνική γλώσσα αντικαθιστά οριστικά τα λατινικά ως επίσημη γλώσσα της διοίκησης, με τον αυτοκράτορα Ηράκλειο να εγκαινιάζει μια νέα ελληνόφωνη αυτοκρατορική ταυτότητα. Η παιδεία στο Βυζάντιο παρέμεινε πιστή στην αρχαία ελληνική γραμματεία: τα έργα του Ομήρου, του Πλάτωνα, του Αριστοτέλη και των τραγικών αποτελούσαν τον κορμό της εκπαίδευσης. Βυζαντινοί διανοούμενοι όπως ο Ψελλός και ο Τζέτζης δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους για τους αρχαίους Έλληνες, τους οποίους μελετούσαν, σχολίαζαν και θεωρούσαν πνευματικούς τους προγόνους¹.

Υπακοή στην Εκκλησία, υπακοή στον Χριστό. π. Συμεών Κραγιόπουλος (†)

Υπακοή στην Εκκλησία, υπακοή στον Χριστό

π. Συμεών Κραγιόπουλος (†) 

Στην ευαγγελική περικοπή που ακούσαμε (Λουκ. 10:16-21), ο Κύριος λέει στους μαθητάς του: «Ο ακούων υμών εμού ακούει, και ο αθετών υμάς εμέ αθετεί· ο δε εμέ αθετών αθετεί τον αποστείλαντά με». Αυτός που ακούει εσάς, ακούει εμένα, και αυτός που απορρίπτει εσάς, απορρίπτει εμένα. Και αυτός που απορρίπτει εμένα, απορρίπτει αυτόν που με έστειλε.

Δεν γίνεται ο χριστιανός να μην προσέξει αυτά τα λόγια, να μην προσέξει αυτό το σημείο. Και για να το καταλάβουμε καλύτερα, πρέπει να πούμε ότι, λέγοντας ο Κύριος αυτά τα λόγια στους μαθητάς, δεν ήταν δυνατόν να εννοεί μόνο τους μαθητάς, διότι εκείνοι δεν θα ζούσαν αιώνια· έζησαν μερικά χρόνια, μαρτύρησαν και έφυγαν από αυτόν τον κόσμο. Ενόσω ζούσαν οι μαθηταί, αυτοί που θα άκουγαν τους μαθητάς, όπως είπε ο Κύριος, θα άκουγαν τον Χριστό· αυτοί δηλαδή που θα έκαναν υπακοή στους μαθητάς, θα έκαναν υπακοή στον Χριστό.

Η Μόσχα στην Αφρική: ένας ιδιότυπος εκκλησιαστικός ιμπεριαλισμός

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Υπάρχει μια βαθιά προσβολή προς την ίδια την Εκκλησία όταν η δίψα για εξουσία εμφανίζεται ως ποιμαντική μέριμνα. Όταν η επέκταση βαφτίζεται ιεραποστολή, η δημιουργία τετελεσμένων παρουσιάζεται ως προστασία των πιστών και η παραβίαση της εκκλησιαστικής τάξης επιστρατεύει το όνομα της Ορθοδοξίας για να δικαιολογηθεί.

Αυτή την προσβολή διαπράττει η εκκλησιαστική ηγεσία της Μόσχας με την εγκατάσταση και την εδραίωση παράλληλης δικαιοδοσίας με το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας στην Αφρική.

Η απόφαση της 29ης Δεκεμβρίου 2021 είναι αποκαλυπτική: η ρωσική Σύνοδος συγκρότησε Εξαρχία Αφρικής, δημιούργησε δύο εκκλησιαστικές περιφέρειες και ανακοίνωσε την αποδοχή 102 κληρικών του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας από οκτώ χώρες. Στο ίδιο το ρωσικό κείμενο, η ενέργεια συνδέεται ευθέως με τη στάση του Πατριάρχη Αλεξανδρείας απέναντι στην ουκρανική αυτοκεφαλία.Δηλαδή η Εκκλησία της Μόσχας φέρεται εκδικητικά κατά τρόπο απαράδεκτο. 

Θράκη: Ελληνισμός μαχόμενος και Οικουμενική Ορθοδοξία

Θαυμάζω τον πατριωτισμό των Θρακιωτών που φυλάσσουν τα σύνορα. Ταυτόχρονα εντυπωσιάζομαι από τον συμβολισμό της Παναγίας της Κοσμοσώτειρας (σώζει όλο τον κόσμο) στις Φέρρες. Ελληνισμός μαχόμενος αλλά και οικουμενικός.

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Βρέθηκα προσφάτως στο Διδυμότειχο για να μετάσχω ως ομιλητής στις εκδηλώσεις με τον τίτλο «Βατάτζεια», που διοργανώνει κάθε χρόνο η Ιερά Μητρόπολις Διδυμοτείχου, Ορεστιάδος και Σουφλίου. Ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης ήταν Βυζαντινός αυτοκράτωρ με έδρα τη Νίκαια της Μικράς Ασίας και κυβέρνησε από το 1222 έως το 1254. Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο και η μνήμη του τιμάται στις 4 Νοεμβρίου.

Στον Έβρο και γενικότερα στη Θράκη διαπιστώνει ο επισκέπτης ότι τα στηρίγματα του ακριτικού Ελληνισμού είναι η Εκκλησία και οι Ένοπλες Δυνάμεις. Το είδαμε σε μία πολύ δύσκολη στιγμή, τον Φεβρουάριο-Μάρτιο του 2020, όταν ο Ερντογάν προσπάθησε να αποσταθεροποιήσει την πατρίδα μας εργαλειοποιώντας χιλιάδες παράτυπους μετανάστες. Το βλέπουμε και τώρα σε πιο ήρεμες στιγμές. Δίπλα τους η Αστυνομία, οι εκπαιδευτικοί, ο απλός λαός.

Στη νεολαία προωθείται η χωρίς οικογένεια κοινωνία.Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Στη νεολαία προωθείται η χωρίς οικογένεια κοινωνία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

         Η εποχή μας καταπνίγει την επιθυμία των νέων για δημιουργία οικογένειας με το να παρουσιάζει το παιδί ως ένα καταναγκασμό. Αυτό επισημαίνει η Γαλλίδα Ελέν Καλάς, ερευνήτρια συνεργαζόμενη με το Fondapol  (Ίδρυμα για την πολιτική καινοτομία) σε συνέντευξη που έδωσε στον δημοσιογράφο Ρονάν Πλανσόν, της εφημερίδας Le Figaro (30/10/2026, σελ. 21). Η συνέντευξη ελήφθη μετά τη δημοσίευση της μελέτης της «Συζυγία, σεξουαλικότητα, γεννητικότητα: Η τριπλή παρακμή της παραδοσιακής οικογένειας». Πρόκειται για μελέτη που δίνει έγκυρες και υπεύθυνες επισημάνσεις για την πίεση που δέχονται στην «προοδευτική» κοινωνία οι νέοι και οι νέες για να μην συγκροτήσουν  οικογένεια.

Η αφιλοχρηματία και η ευλογημένη φιλανθρωπία του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη. Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Η αφιλοχρηματία και η ευλογημένη φιλανθρωπία του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†) 

Στη βουλγαρική κατοχή κάηκε το χωριό Βαθύλακκος. Οι κάτοικοι έμειναν δίχως και αυτά τα απολύτως αναγκαία. Ο όσιος Γεώργιος μόλις το έμαθε, ό,τι είχε το μοναστήρι τους τα έστειλε· κρεββάτια του ξενώνος, καρέκλες, τρόφιμα, ρούχα και λοιπά.

Ο όσιος Γεώργιος πρόσφερε αφειδώλευτα μεγάλη ελεημοσύνη στην πόλη της Δράμας. Εκτός από τους φυλακισμένους, φρόντιζε τους φτωχούς, τους ασθενείς, τους ηλικιωμένους. Ό,τι χρήματα του έδιναν για σαρανταλείτουργα ή μνημόνευση ονομάτων, τα δαπανούσε στην καλή θυρωρό των ουρανών, τη φιλανθρωπία.

Ένας συγγενής του οσίου ανέφερε πως κάποτε ο υιός του είχε επισκεφθεί το μοναστήρι. Στον δρόμο σκεφτόταν: «Αχ να μου έδινε ο Γέροντας κάτι που το έχω τόση ανάγκη». Πράγματι ήταν πολύ φτωχός. Όταν έφθασε, χωρίς να προλάβει να πει τίποτε, του είπε ο όσιος: «Πήγαινε στο αναλόγιο της εκκλησίας και θα βρεις ένα κομπόδεμα, είναι για σένα…». Ο ίδιος αναφέρει: «Ήταν πολύ ελεήμων, συνέχεια φόρτωνε ζώα με διάφορα τρόφιμα και τα μοίραζε σε φτωχές οικογένειες κοντινών χωριών».

Επιστολή Αυτοκράτορος Αγίου Ιωάννου Βατάτζη προς τον Πάπα Γρηγόριο

ΤΟΥ ΑΟΙΔΙΜΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΚΥΡΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΔΟΥΚΑ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΕ ΠΑΠΑΝ ΓΡΗΓΟΡΙΟΝ

Ο Άγιος Ιωάννης Βατάτζης, ο θρυλικός “μαρμαρωμένος βασιλιάς”, ήταν ένας εκ των αυτοκρατόρων με έδρα την Νίκαια την περίοδο που η Κωνσταντινούπολη είχε πέσει στα χέρια των Φράγκων μετά την άλωση του 1204.

Δυσχερείς αρκετά οι συνθήκες της διακυβέρνησής του(1225-1254 ή 1255). 

Πολλοί οι εχθροί του κράτους του και κυρίως οι Φράγκοι με υποκινητή τον Πάπα. 

Παρ’ όλα αυτά ο Ιωάννης Βατάτζης γνωστός και ως “ελεήμων” θα πετύχει να κάνει την αυτοκρατορία της Νίκαιας ένα ισχυρό κράτος. 

Τα επιτεύγματά του είναι αξιοθαύμαστα ως “Κύριος των Ελλήνων”. 

Ας δούμε τα σπουδαιότερα:

Ο πράος και ταπεινός όσιος Γεώργιος Καρσλίδης († Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης)

Τιμάμε σήμερα, αδελφοί μου αγαπητοί, έναν άσημο ιερομόναχο, έναν φτωχό παπαδάκο, έναν ολιγογράμματο κληρικό, έναν φιλάσθενο άνθρωπο. Υπήρξε κρυμμένος, αφανής, άδοξος, άγνωστος στους πολλούς, ενίοτε παρεξηγημένος, κυνηγημένος, δίχως εξωτερικά φανταχτερά προσόντα, λογιότητα, ρητορεία, υψηλές γνωριμίες, παρεμβάσεις στην κοινωνική ζωή δυναμικές, μεγάλη συνοδεία και δημοσιότητα. Πού τον βρήκε ο Θεός; Τι ήταν αυτό που τον ανέδειξε; Αμέσως θα πούμε πως ήλκυσε τη χάρη του Θεού, η μεγάλη και παντοτεινή αγάπη του προς Αυτόν και τα πλάσματα του και η συνεχής και γνήσια ταπεινοφροσύνη του. “Επί τίνα επιβλέψω, ει μη επί τον πράον και ταπεινόν τη καρδία”. Εκεί αναπαύεται το πνεύμα του Θεού κι εκεί σκηνώνει η χάρη του.

Ο πιστός, φιλόθεος, φιλάγιος και φιλόσιος λαός κατακλύζει τις ημέρες αυτές την ευαγή μάνδρα της φιλάρετης αυτής αδελφότητος των μοναζουσών, του ιερού κοινοβίου της Αναλήψεως του Σωτήρος, που ίδρυσε προ εβδομήντα ετών ο όσιος πατήρ ημών Γεώργιος Καρσλίδης, που εκοιμήθη τον ύπνο του δικαίου προ πενήντα ετών. Γεννήθηκε ο τρισόλβιος στην Αργυρούπολη του αγιότεκνου και αγιοτρόφου Πόντου, του πολύτεκνου και καλλίτεκνου, το 1901. Πολύ μικρός ορφάνεψε και την ανατροφή του ανέλαβε η ευλαβεστάτη κι ευσεβεστάτη γιαγιά του. Μετά τον θάνατο της γιαγιάς του και της ενάρετης αδελφής του αναχώρησε με τον παππού του για το Ερζερούμ, τη Θεοδοσιούπολη του Πόντου.

Την ίαση την έδωσε ο όσιος Γεώργιος (Καρσλίδης), Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†)

Την ίαση την έδωσε ο όσιος Γεώργιος (Καρσλίδης) Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης (†) 

Μία κυρία από τις Σέρρες, αρκετούς μήνες μετά την αγιοκατάταξη του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη, πήγε με τον σύζυγό της και μία φίλη της στο μοναστήρι για προσκύνημα. Προσκύνησαν τον τάφο, τη λάρνακα και την τιμία κάρα του. Ο σύζυγος όμως απουσίαζε την ώρα που ήλθε η κάρα στο ναό και όταν στην επιστροφή, κατά τη συζήτηση το πληροφορήθηκε, λυπήθηκε. Συμφώνησαν να πάνε σύντομα να προσκυνήσει και ο σύζυγος την αγία κάρα.

Εν τω μεταξύ προέκυψαν σοβαρά προβλήματα υγείας στον σύζυγο. Πήγαν πάλι στο μοναστήρι. Αφού προσκύνησαν τον τάφο και τη λάρνακα, στάθηκαν μπροστά στην αγία κάρα. Ο σύζυγος γονάτισε μπροστά της και παρακαλούσε τον όσιο για τα προβλήματα της υγείας του. Παρατηρούσε για αρκετή ώρα τον σταυρό που έχει σχηματισθεί στην κάρα. Ξαφνικά άρχισε να κλαίει με λυγμούς και στη συνέχεια να λέει: «Είδα τον άγιο, είδα τον άγιο…».

Ο αποκαλυπτικός διάλογος που είχαν ο Μέγας Αντώνιος και ο Δαίμονας

Από τον βίο του Μεγάλου Αντωνίου

 

Ο διάλογος που είχε ο Μέγας Αντώνιος και ο δαίμονας στην έρημο είναι ένα από τα πιο αποκαλυπτικά ορθόδοξα κείμενα για τον διάβολο, τους υπηρέτες του δαίμονες, το κοσμικό κράτος που διά του χρήματος έχει στήσει και για τις παγίδες που στήνει στους ανυποψίαστους Χριστιανούς.

 

Ὅταν ὁ Μέγας Ἀντώνιος ἠσκήτευεν εἰς τὴν ἔρημον, νὰ καὶ ἔρχεται ὁ Δαίμων τὰ μεσάνυκτα, καὶ τοῦ ἐκτύπησε τὴν πόρτα διὰ νὰ τοῦ ἀνοίξῃ. Ἐσηκώθη λοιπὸν ὁ Μέγας Ἀντώνιος, καὶ ἀφοῦ ἄνοιξε τὴν πόρτα του, βλέπει ἔξαφνα ἄνθρωπον ἀλλόκοτον καὶ ἔστεκεν ἔξω.

 

Λέγει του ὁ Ἅγιος «Ποῖος εἶσαι ὁποῦ μοῦ κτυπᾶς τὰ μεσάνυκτα τὴν πόρταν, καὶ τὶ θέλεις»;

Λέγει του ὁ μιαρὸς Δαίμων «Ἐγὼ εἶμαι ὁ Δαίμων».

Καὶ λέγει πρὸς αὐτὸν ὁ Ἅγιος «Πῶς ἦλθες, παγκάκιστε ἐδῶ»;

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΒΑΤΑΤΖΗΣ Ο ΕΛΕΗΜΩΝ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

        Ανάμεσα στους πολλούς ευσεβείς αυτοκράτορες του Βυζαντίου ξεχωρίζει ο Ιωάννης Γ΄ Δούκας Βατάτζης, ο οποίος υπήρξε ένας από τους ενδοξότερους βασιλείς, και άγιος της Εκκλησίας μας και μάλιστα έχει την προσωνυμία του Ελεήμονος. 

        Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο το 1193 από γονείς επιφανείς και ευσεβείς. Ο πατέρας του Βασίλειος και ήταν ο Δούκας του θέματος των Θρακησίων και δομέστικος της ανατολής. Η μητέρα του Αγγελίνα ήταν κόρη του Ισαακίου, γιού του Κωνσταντίνου Αγγέλου, και της Θεοδώρας Κομνηνής, κόρης του Αλεξίου Α΄ Κομνηνού.

        Έζησε σε καιρούς τραγικούς για το θεόσωστο κράτος, αφού οι αιρετικοί δυτικοί, μη μπορώντας να υποτάξουν διαφορετικά την Εκκλησία στην εξουσία του αιρεσιάρχη πάπα, έκαναν τις φοβερές σταυροφορίες, με σκοπό δήθεν την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων από τους μουσουλμάνους Σαρακηνούς, αλλά στην ουσία να καθυποτάξουν την Ορθοδοξία στον παπισμό, δια της βίας.  

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΜΙΜΟΣ, Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ Ο ΜΙΜΟΣ, Ο ΠΡΟΣΤΑΤΗΣ ΤΩΝ ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

        Οι μυριάδες καλλίμαχοι Μάρτυρες του Χριστού, στα πρωτοχριστιανικά χρόνια προέρχονταν από όλες τις φυλές, κοινωνικές τάξεις και επαγγέλματα. Ορισμένοι μάλιστα, με την ομολογία τους στο Χριστό και το αίμα του μαρτυρίου τους, εξαγίαζαν κάποια ταπεινά και ταυτισμένα με την ακολασία, επαγγέλματα, όπως ήταν αυτό του μίμου (ηθοποιού). Άλλωστε έτσι φανέρωναν πως η σωτηρία είναι δωρεά προς όλους τους ανθρώπους, παρά τις καταβολές τους και του πρώην άσωτου βίου τους. Ένας από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Μάρτυς Πορφύριος ο Μίμος, ο οποίος εξαγιάστηκε την ώρα που ασκούσε το επάγγελμα του ηθοποιού.

     Γεννήθηκε στην Έφεσο της Μ. Ασίας, στα μισά του 3ου μ. Χ. αιώνα. Καταγόταν από οικογένεια ειδωλολατρών και ασκούσε το επάγγελμα του μίμου (ηθοποιού). Ο πατέρα του ήταν φημισμένος ηθοποιός και είχε δικό του θίασο, στον οποίο εργαζόταν από παιδί ο Πορφύριος. Το επάγγελμά τους τους ανάγκαζε να περιπλανιόνται σε όλη τη Μ. Ασία, δίνοντας παραστάσεις. 

       Η τέχνη της ηθοποιίας είχε εφευρεθεί στην Ελλάδα και είχε κατά κανόνα, θρησκευτικό χαρακτήρα. Ήταν συνδεδεμένη με τις διονυσιακές εορτές και θεωρούνταν ως θρησκευτική λατρεία. Τον 5^ο π. Χ. το θέατρο είχε αναχθεί σε υψηλή τέχνη και εμπλουτίστηκε με αξιοθαύμαστα θεατρικά έργα, από μεγάλους ποιητές (Αισχύλο, Σοφοκλή, Ευριπίδη, Αριστοφάνη, κλπ). Όμως στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια είχε καταπέσει σε παρακμή και είχε συνδεθεί και ταυτιστεί με την ανηθικότητα και την ακολασία. Οι παραστάσεις γινόταν σε κακόφημα καταγώγια και η θεματολογία ήταν συνυφασμένη με την αισχρότητα. Για τούτο το επάγγελμα των ηθοποιών θεωρούνταν περιθωριακό. Παρά ταύτα η παρηκμασμένη ειδωλολατρία συνέχιζε να δίνει στην ηθοποιία λατρευτικό χαρακτήρα.

Αναμνήσεις από τον παπα-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη (Β’)

Αναμνήσεις από τον παπα-Εφραίμ τον Κατουνακιώτη (Β’)

Ο παπα-Εφραίμ ο Κατουνακιώτης πάντοτε τόνιζε ιδιαιτέρως την μεγάλη σημασία της υπακοής στην μοναχική πορεία μας, όσα δε έλεγε ήταν αποτέλεσμα προσωπικού του βιώματος, «φαρμακερής πείρας», όπως χαρακτηριστικά έλεγε: «Όποιος δεν κάνει υπακοή, δεύτερος Ιούδας γίνεται, όποιος υπακούει σώζεται. Η υπακοή είναι η βάση στην οποία θα στηριχθούμε για να αποκτήσουμε προσευχή. Νοερά προσευχή και ανυπακοή δεν συνδυάζονται. Υπακοή όμως όχι μόνο στον Γέροντα, αλλά και σ’ όλους τους αδελφούς. Όποιος υποτακτικός φθάσει στην τελειότητα της υπακοής δεν φοβάται Θεό, ούτε Κρίση ούτε Δευτέρα Παρουσία. Η υπακοή είναι ζωή, η παρακοή θάνατος. Δεν ωφελεί ούτε η συχνή Θεία Μετάληψη, ούτε η φιλοξενία, ούτε η νοερά προσευχή. Όλα αυτά μπροστά στην υπακοή καταργούνται. Όποιος δεν κάνει υπακοή, και δέκα φορές την ημέρα να μεταλαμβάνει, προορίζεται για την κόλαση».

Ομιλώντας περί του αυτού θέματος στην αδελφότητα της Ι. Μονής μας, όταν το έτος 1987 μας είχε επισκεφθεί, ανέφερε ότι όταν κάποτε θέλησε να φυτέψει μια βερικοκιά, με το οποίο δεν συμφωνούσε ο Γέροντάς του, αυτή δε πρόκοψε, στα επτά χρόνια μόνο ένα λουλούδι έβγαλε.

Καφενειακή ποιμαντική

Καφενειακή ποιμαντική

 

Στη ροή μιας φυσικής τριτολογίας (https://paterikos.blogspot.com/2026/10/blog-post_51.html,https://paterikos.blogspot.com/2026/10/blog-post_8505.html) αναφορικά με το φαινόμενο παπα Βαγγέλης Π. ερχόμαστε να το επεκτείνουμε στις ευρύτερες διαστάσεις του. Η τάση της σταροποίησης των εκκλησιαστικών ανδρών είναι και αυτή αναμενόμενο φρούτο της παγκοσμιοποιημένης και εκκοσμικευμένης διαδικτυακής εποχής μας. Το θέμα πλέον περνάει στη διαχείριση του προβλήματος από την ίδια την Εκκλησία και τους ίδιους τους χαρισματικούς φορείς της.

Η Π.Δ. προτρέπει να ελέγχεις τον σοφό για να γίνει σοφότερος. Αυτό προσπαθήσαμε να επιτύχουμε στην περίπτωση του λαλίστατου και χειμαρρώδους π. Ευαγγέλου. Η αλήθεια είναι πως ο γράφων δεν θα ασχολούνταν με τον ιδιόρρυθμο τρόπο του ιεροκήρυκα, αν δεν ξέφευγε σε μερικά σημεία αναφορικά με το μυστήριο της Ευχαριστίας και κάποιους Αγίους. Μερικοί θαυμαστές του το θεώρησαν αυτό υπερβολή. Ας μην ξεχνάνε όμως πως και οι κρίνοντες πρέπει να κρίνονται προκειμένου να επανέρχονται, όταν ανθρωπίνως ή δαιμονικώς εκτρέπονται.

† Μνήμη πατρὸς Ἰωάννου Ῥωμανίδου: Ὁ θεολόγος ποὺ μᾶς θύμισε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἰδεολογία, ἀλλὰ ἐμπειρία Θεοῦ!

Π. ΙΩΑΝΝΗΣ ΡΩΜΑΝΙΔΗΣ (1927–2001)

Ὁ θεολόγος ποὺ μᾶς θύμισε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἰδεολογία, ἀλλὰ ἐμπειρία Θεοῦ – Ἡ Ρωμηοσύνη, ἡ Πατερικὴ Παράδοση καὶ ἡ ἐπιστροφὴ στὶς ρίζες τῆς θεολογίας μας.
Εἴκοσι πέντε χρόνια ἀπὸ τὴν κοίμηση τοῦ μεγάλου θεολόγου τῆς Ρωμηοσύνης – 1η Νοεμβρίου 2001 – 1η Νοεμβρίου 2026.
Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἀφήνουν πίσω τους βιβλία. Ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ ἀφήνουν πίσω τους μαθητές. Καὶ ὑπάρχουν σπάνιες προσωπικότητες ποὺ ἀφήνουν πίσω τους ἕναν ὁλόκληρο τρόπο νὰ βλέπεις, νὰ σκέφτεσαι καὶ νὰ κατανοεῖς τὴν Ἐκκλησία, τὴν ἱστορία καὶ τὴν παράδοσή της.
Μία τέτοια προσωπικότητα ὑπῆρξε ὁ ἀοίδιμος Πρωτοπρεσβύτερος Ἰωάννης Ρωμανίδης.
Σὰν σήμερα, τὴν 1η Νοεμβρίου 2001, στὴν Ἀθήνα, ὁλοκληρώθηκε ἡ ἐπίγεια διαδρομὴ ἑνὸς ἀπὸ τοὺς σημαντικότερους Ὀρθόδοξους δογματικοὺς θεολόγους τοῦ εἰκοστοῦ αἰώνα. Ἑνὸς κληρικοῦ καὶ πανεπιστημιακοῦ δασκάλου, ὁ ὁποῖος... δὲν περιορίστηκε στὴν ἀναπαραγωγὴ θεολογικῶν σχημάτων, οὔτε ἀρκέστηκε στὴν περιγραφὴ τῆς ἱστορίας τῶν δογμάτων. Ἀναζήτησε τὶς ἴδιες τὶς πηγὲς τῆς ἐκκλησιαστικῆς θεολογίας. Ἐπέστρεψε στοὺς Πατέρες, στὴ βιβλικὴ ἀποκάλυψη, στὴν ἡσυχαστικὴ παράδοση, στὴ λειτουργικὴ ζωὴ καὶ στὴν ἱστορικὴ συνείδηση τῆς Ρωμηοσύνης.

Ὁ Ἅγιος Ἀρσένιος γιά τούς προτεστάντες. Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης

Γράφει ὁ Ὅσιος Παΐσιος στήν βιογραφία τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου τοῦ Καππαδόκη:

«Ἐπειδὴ ὁ Πατήρ εἶχε μεγάλη Ὀρθόδοξη εὐαισθησία, αἰ­σθα­νό­ταν πολύ βαθιά τήν μεγάλη εὐθύνη τοῦ ποιμνίου του καί ἐ­πα­γρυ­πνοῦ­σε πῶς νά τό προφυλάξη καί ἀπό τούς προβατόσχημους λύκους, τούς προτεστάντες οἱ ὁποῖοι ἔκαναν προπαγάνδα στήν Ἀ­να­το­λή μέ τούς δασκάλους πού ἔστελναν νά κάνουν προσηλυτισμό, γι᾽ αὐτό ὁ Πατήρ ἀναγκάσθηκε νά πάρη τρεῖς βοηθούς στό Σχο­λεῖ­ο, τούς πιό μορφωμένους τοῦ χωρίου, γιά δασκάλους καί νά μή δέχεται κανέναν ἀπ᾽ ἔξω.

Ἐνῷ στίς ἀρχές ἦταν πολὺς ὁ φόβος ἀπό τούς Τούρκους καί τό Σχολεῖο τό εἶχε σάν τό κρυφὸ Σχολεῖο, ἀργότερα ἦταν χειρότερος ὁ φόβος ἀπό τούς προτεστάντες, διότι ἤθελαν νά μολύνουν τήν Ὀρθόδοξη πίστη τῶν παιδιῶν.

Μιά φορά εἶχαν στείλει ἕναν δάσκαλο προτεστάντη, ὁ ὁποῖος, μόλις ἔφθασε στά Φάρασα, ζήτησε τό σπίτι τοῦ προτεστάντη Κουψῆ -πού τόν πλήρωναν νά κάνει προσυλητισμὸ- γιά νά ξεφορτώση τά πράγματά του καί νά μείνη σ᾽ αὐτόν. Ὅταν τό ἔμαθε γιά τόν δάσκαλο ὁ Πατήρ, πῆγε ἀμέσως, τόν συνάντησε καί τοῦ εἶπε «γρήγορα νά φύγης, ὅπως ἔχεις τά πράγματά σου, πρίν τά ξεφορτώσεις, γιατί στά Φάρασα ἄλλον προτεστάντη δέν θέλουμε (μᾶς φθάνει ὁ ἕνας πού ἔχουμε, καί ὁ ἕνας Τοῦρκος πού εἶναι ἀπό χρόνια». Μετὰ ἀπό αὐτά εἶπε καί στήν Ἐκκλησία ὁ Πατήρ: «ὁποῖος θά πῆ καλημέρα τοῦ Κουψῆ, νά τό ξέρη ὅτι θὰ βγῆ ἄλειωτος». Ἦταν ἡ μόνη λύση αὐτή γιά νά ἀπομονώσει τήν σφήκα, τόν Κουψῆ, ὁ ὁποῖος κέντριζε τούς νέους κυρίως, γιατί ἔχυνε στίς τρυφερές ψυχές τό δηλητήριο τῆς πλάνης του καί τούς ἀγρίευε μέ τό νά κατηγορῆ τόν Χατζεφέντη, ὅτι διώχνει τούς δασκάλους, γιά νά ἀφήση τά παιδιά ἀμόρφωτα. Ἀφοῦ πιά δέν μιλοῦσε κανείς τοῦ Κουψῆ, ἀναγκάσθηκε νά καταλάβη τήν πλάνη του. Πῆγε στόν Πατέρα Ἀρσένιο, τοῦ ζήτησε συγχώρεση καί ἐπανῆλθε στό κοπάδι του καί αὐτὸς, ἔτσι χάλασε πιά ἡ σφηκοφωλιὰ τῶν προτεσταντῶν.

Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης: Η ησυχία έχει πριν απ’ όλα ανάγκη από πίστη, υπομονή, ελπίδα και αγάπη…

Άγιος Γρηγόριος Σιναΐτης: Εδώ είναι πολύ λίγοι εκείνοι που ευφραίνονται με πληρότητα από τους λόγους του Πνεύματος

Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης. (λεπτομέρεια) Τοιχογραφία (2009). Μονή Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (2009). Έργο Δημητρίου Χατζηαποστόλου. Από: https://saints-of-mount-athos.blogspot.com/

(Επιμέλεια Στέλιος Κούκος)

Άγιος Γρηγόριος ο Σιναΐτης

93. Ιερουργεί το Ευαγγέλιο με τον τρόπο του Παύλου, εκείνος που μεταλαμβάνει το φωτισμό του Χριστού και μπορεί να τον μεταδώσει ενεργητικά και στους άλλους, ρίχνοντας το λόγο σαν σπόρο θεϊκό στα χωράφια των ψυχών των ακροατών του. Όπως λέει ο ίδιος: «Ο λόγος σας να είναι αρτυμένος με χάρη θείας αγαθότητας, για να μεταδώσει χάρη σ’ όσους τον ακούν με πίστη». Αποκαλώντας πάλι ο Παύλος τους διδασκάλους γεωργούς και τους διδασκομένους γεώργιο [καλλιεργήσιμο χωράφι], δείχνει πολύ σοφά ότι οι πρώτοι οργώνουν και σπέρνουν το θείο λόγο και οι άλλοι είναι γη γόνιμη, εύφορη και πολύκαρπη. Ιερουργία αληθινή είναι όχι μόνο η ενέργεια των θείων, αλλά και η μέθεξη των αγαθών και η μετάδοσή τους στους άλλους.

Να προσευχόμαστε πάντα, ακούραστα. Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

Να προσευχόμαστε πάντα, ακούραστα

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας 

Δεν ακούει ο Θεός εκείνες τις προσευχές που δεν Του είναι ευάρεστες. Δεν δέχεται τις παρακλήσεις που στρέφονται κατά των ανθρώπων. Όταν, παραδείγματος χάριν, του ζητούμε να τιμωρήσει τους δικούς μας εχθρούς. Πολλές φορές ασυνείδητα ζητούμε στις προσευχές μας κάτι βλαβερό για τον πλησίον· τέτοιες ευχές ο Θεός δεν εισακούει. Και όταν ο θείος απόστολος Παύλος προσευχόταν να απαλλαχθεί από τις διώξεις και προσβολές του χαλκευτή Αλέξανδρου, δεν τον άκουσε ο Θεός. Αρνήθηκε την παράκλησή του αυτή. «Αρκεί σοι η χάρις μου· η γαρ δύναμίς μου εν ασθενεία τελειούται», του είπε ο Κύριος (Β’ Κορ. 12:9)

Όταν δεν έχουμε δύναμη, τότε είμαστε δυνατοί και έχουμε παρρησία στον Κύριο. Δεν πρέπει να το ξεχνάμε ποτέ, μόνο πνευματικά αγαθά να ζητούμε από τον Θεό, και όχι αυτά που στην αφροσύνη μας εμείς τα θεωρούμε καλά. Ο Θεός καλύτερα από μας γνωρίζει τι χρειαζόμαστε και τι μας είναι ωφέλιμο. Μας δίνει πάντα αυτά που μας χρειάζονται. Υπάρχουν περιπτώσεις, και το είδαμε σήμερα, όταν τιμωρούνται όχι ένας ή περισσότεροι άνθρωποι, αλλά ολόκληρος ο λαός.

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 2^α Νοεμβρίου 2026

 

Η ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΑΡΑΔΟΣΕΩΣ

(Προσδοκίες, αδιέξοδα και θεολογικοί προβληματισμοί - Σύντομη αξιολόγηση της ως τώρα πορείας της)

 

      Η ενότητα των Χριστιανών αποτελεί αναμφισβήτητα ένα από τα σημαντικότερα ζητήματα της εκκλησιαστικής ζωής. Ο ίδιος ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός προσευχήθηκε προς τον Πατέρα «ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ιωάν.17,21), αναδεικνύοντας την ενότητα των μαθητών Του ως ουσιώδες στοιχείο της μαρτυρίας τους ενώπιον του κόσμου. Επομένως, η επιθυμία για την υπέρβαση των διαιρέσεων μεταξύ των Χριστιανών δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ζήτημα αδιάφορο ή δευτερεύον για την Εκκλησία. Άλλωστε, οι Άγιοι Πατέρες κατέβαλαν μεγάλους αγώνες για τη διαφύλαξη της εκκλησιαστικής ενότητας, αντιμετωπίζοντας διαχρονικά τις διασπαστικές τάσεις που εκδηλώνονταν στους κόλπους της Εκκλησίας από σχισματικούς και αιρετικούς.

Η Τουρκία, ο Αλ Σάρα και οι διανοούµενοι του Τσίπρα

Οι Ελληνες αναθεωρητές έχουν προηγηθεί του Σύρου Αλ Σάρα στις αλλαγές ιστορικών όρων!

Κωνσταντίνος Χολέβας

Η τουρκική επιρροή στην κυβέρνηση της Συρίας οδηγεί σε αλλαγή των βιβλίων της Ιστορίας. ∆ιαβάζουµε ότι αντί για οθωµανική κατοχή χρησιµοποιείται ο όρος: οθωµανική κυριαρχία. Η Αραβική Εξέγερση του 1916 κατά των Τούρκων υποβαθµίζεται. Βεβαίως παραµένει η Πλατεία Μαρτύρων στο κέντρο της ∆αµασκού για να θυµίζει τις βάρβαρες εκτελέσεις Αράβων αγωνιστών το 1916 από τους Νεότουρκους.