Ομιλία στην Κυριακή του Ασώτου (Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

(Λουκ. ιε´ 11-32)

Ἡ ἀπερινόητη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο φαίνεται ἀπὸ τὴν μεγάλη Του ὑπομονή, τὴ μεγάλη συγχωρητικότητά Του καὶ τὴ μεγάλη χαρά Του. Τέτοια ἀγάπη στὴ γῆ μπορεῖ νὰ συγκριθεῖ μόνο μὲ τὴ μητρική. Ποιός ἔχει μεγαλύτερη ὑπομονὴ πρὸς κάθε πλάσμα στὴ γῆ, ἀπ’ ὅση ἔχει μία μητέρα γιὰ τὸ παιδί της; Ποιός ἔχει μεγαλύτερη συγχωρητικότητα ἀπὸ τὴ μητέρα; Ποιός κλαίει ἀπὸ χαρά, ὅταν βλέπει τὸν μετανιωμένο ἁμαρτωλό, ὅσο μία μητέρα ποὺ βλέπει τὴ βελτίωση τοῦ παιδιοῦ της;

Ἀπὸ τότε ποὺ δημιουργήθηκε ὁ κόσμος, ἡ μητρικὴ ἀγάπη ξεπεράστηκε μόνο ἀπὸ τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, μὲ τὴν ἀγάπη Του γιὰ τοὺς ἀνθρώπους. Ἡ ὑπομονή Του τὸν ὁδήγησε στὰ φοβερὰ πάθη Του στὸ σταυρό. Ἡ συγχωρητικότητά Του πήγαζε ἀπὸ τὴν καρδιὰ καὶ τὰ χείλη Του, ἀκόμα κι ὅταν βρισκόταν στὸ σταυρό. Ἡ χαρά Του γι’ αὐτοὺς ποὺ μετανοοῦσαν, ἁπάλυνε τοὺς πόνους τῆς στοργικῆς ψυχῆς Του. Μόνο ἡ θεία ἀγάπη ξεπερνάει τὴ μητρική. Μόνο ὁ Θεὸς μᾶς ἀγαπᾶ περισσότερο ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ μάνα μας. Μόνο Ἐκεῖνος μᾶς συγχωρεῖ πιὸ εὔκολα ἀπὸ ἐκείνη. Μόνο ὁ Θεὸς χαίρεται περισσότερο ἀπὸ τὴ μητέρα μας, ὅταν ἐμεῖς βελτιωνόμαστε.

ΤΟ ΘΕΛΗΜΑ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ (Κυριακή του Ασώτου)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Μια ζωή ὀπως την ήθελε έζησε ο άσωτος υιός της πασίγνωστης παραβολής του Χριστού. Με πλήρη αδιαφορία για το θέλημα του πατέρα του ή των άλλων ανθρώπων, πήρε όσα θεωρούσε ότι δικαιωματικά τού ανήκαν και πήγε να κάνει τη ζωή του. Ύψιστο κανόνα του είχε να ζει όπως ακριβώς του αρέσει. Να κάνει ό,τι θέλει. Ο κόσμος όλος ήταν για να υπηρετεί τις δικές του ορέξεις, τις δικές του επιθυμίες, τα δικά του θελήματα και μόνο (Κυριακή του Ασώτου).

Λίγο-πολύ δηλαδή έκανε ό,τι κάνουμε όλοι μας. Και ό,τι ακριβώς μαθαίνουμε και τα παιδιά μας να κάνουν. Από τη στιγμή που γεννιούνται, όλη μας η φροντίδα είναι να μην τους λείψει απολύτως τίποτε. Με το ανόητο επιχείρημα να απολαύσουν όλα όσα εμείς, οι προηγούμενες γενιές, στερηθήκαμε. Και τα παιδιά μαθαίνουν πολύ καλά το μάθημά τους (εδώ είναι άριστοι μαθητές), ότι μπορούν να έχουν τα πάντα, ότι δικαιούνται τα πάντα, ότι μοναδικός κανόνας για τη ζωή τους είναι το να κάνουν ό,τι θέλουν. Η αποθέωση του θελήματος. Και είναι τόσο ολέθριο αυτό; 

Ὁ Μέγας Φώτιος ὡς γνώμονας χρηστῆς διοίκησης ( Πρός ὑποψηφίους γιά τό ''ἄθλημα τῆς πόλης'' )

Ὁ Μέγας Φώτιος ὡς γνώμονας χρηστῆς διοίκησης

( Πρός ὑποψηφίους γιά τό ''ἄθλημα τῆς πόλης'' )

 

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός 

            

            Τό «ἄθλημα τῆς πόλης», δηλαδή ἡ ὑπεύθυνη καί σοβαρή ἐνασχόληση μέ τά κοινά, ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἀνθρώπους χαρισματούχους καί ἀξιόπιστους. 

Τό ἐρώτημα εἶναι: Ποῦ θά ψάξουμε νά βροῦμε αὐτά τά πρόσωπα καί μέ ποιά κριτήρια ἀναζήτησης; Μέ ποιό μέτρο;

Τό μέτρο, πού μετράει μέ ἀκρίβεια τό μπόϊ μας τό πολιτικό, θά ἐπιχειρήσουμε νά τό δανειστοῦμε ἀπό μιά κορυφαία μορφή τῆς Βυζαντινῆς Ἀναγέννησης, τόν Μέγα Φώτιο.

Σέ παραινετική του ἐπιστολή, πού απευθύνεται, τόν Μάϊο του 861, πρός τόν τότε νεοφώτιστο χριστιανό ἄρχοντα τῆς Βουλγαρίας Βόγορι-Μιχαήλ, ὑποδεικνύει ὅλες τίς ἀναγκαῖες προϋποθέσεις χρηστῆς καί ἐπιτυχημένης διοίκησης. 

Ἡ παρουσίαση ὀλόκληρης τῆς ἐπιστολῆς, γιά λόγους πρακτικούς, δέν εἶναι ἐφικτή, γι' αὐτό καί θά περιοριστοῦμε μόνον σέ μιά σύντομη ἀλλά ἀρκούντως σαφή και διαφωτιστική ἀναφορά. 

            Γράφει λοιπόν ὁ Ἅγιος καί Μέγας διδάσκαλος τῆς οἰκουμένης Φώτιος: 

Ὁ Μέγας Φώτιος ὡς Ἅγιος, Χριστιανός ἀνθρωπιστής, μεγάλος ἱεραπόστολος καί σπουδαῖος θεολόγος.

Ὁ Μέγας Φώτιος ὡς Ἅγιος, Χριστιανός ἀνθρωπιστής, μεγάλος ἱεραπόστολος καί σπουδαῖος θεολόγος. 

(Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ πατρός Θεοδώρου Ζήση, ἐπιτίμου καθηγητοῦ Πατρολογίας τοῦ Α.Π.Θ.)

Ὁ Μέγας Φώτιος εἶναι μία έντελῶς ἐξαιρετική καί ἐξέχουσα μορφή Ἁγίου, διδασκάλου, λογίου, ὁμολογητοῦ, ἱεραποστόλου, διπλωμάτου. 

Ὁ Μἐγας Φώτιος θεωρεῖται ἕνας μεγάλος ἀνθρωπιστής· εἶναι ἐραστής καί λάτρης τῶν ἀρχαίων ἑλληνικῶν γραμμάτων, ὄχι ὅμως σάν τόν τῦπο τῶν ἀνθρωπιστῶν τῆς Ἀναγεννήσεως, τῶν ἀθέων, οἱ ὁποῖοι ἐστράφησαν ἐναντίον τῆς Ἐκκλησίας, ἐναντίον τῶν Πατέρων, ἐστράφησαν ἐναντίον τῶν παραδόσεων. Ὁ ἅγιος Φώτιος εἶναι μεγάλος ἀνθρωπιστής, ἀλλά Χριστιανός ἀνθρωπιστής, ὁ  ὁποῖος τιμᾶ καί τήν Ἁγία Γραφή καί τιμᾶ, ἐπίσης, ὑπερβαλλόντως καί τούς Ἁγίους Πατέρας, ἐπί τῇ βάσει τῶν ὁποίων πορεύεται. 

Οι άνθρωποι δεν μπορούν να επινοήσουν περισσότερα ερωτήματα απ’ όσες απαντήσεις υπάρχουν μέσα στην Αγία Γραφή.

 Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς

Το ότι δεν βρίσκεις στην Αγία Γραφή απάντηση σε κάποιο σου ερώτημα, σημαίνει ή ότι έθεσες ασήμαντο ερώτημα ή ότι δεν μπόρεσες να διαβάσεις την Αγία Γραφή και να πάρεις την τελική απάντηση.

Στην Αγία Γραφή ο Θεός έδειξε:

Τί είναι ο κόσμος, από πού προέρχεται, για ποιο λόγο υπάρχει, προς τα πού πορεύεται, πού θα καταλήξει.

Τί είναι ο άνθρωπος, από πού έρχεται, που πηγαίνει, ποια είναι η ουσία του, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς θα τελειωθεί.

Τί είναι τα ζώα, τί είναι τα φυτά, για ποιο λόγο υπάρχουν, τί εξυπηρετεί η ύπαρξή τους, τί προσφέρουν.

Τί είναι το καλό, από πού προέρχεται, πού οδηγεί, για ποιο λόγο υπάρχει, πώς αποκτάται.

Τί είναι το κακό, από πού προέρχεται, πώς υπάρχει, για ποιό λόγο υπάρχει, πώς θα τελειώσει.

Τί είναι δίκαιοι και τί αμαρτωλοί, πώς από έναν αμαρτωλό βγαίνει δίκαιος και πώς ένας επηρμένος δίκαιος μπορεί να καταντήσει αμαρτωλός. πώς ο άνθρωπος υπηρετεί τον Θεό και πώς τον διάβολο. ολόκληρος ο δρόμος από το αγαθό ως το κακό, από τον Θεό ως τον διάβολο.

Πώς Θα Σωθούμε: “Ο θυμός και η οργή” (Ιερά Μονή Παρακλήτου)

Επιλογή και διασκευή ψυχωφελών κειμένων από το βιβλίο “ΑΜΑΡΤΩΛΩΝ ΣΩΤΗΡΙΑ” του μοναχού Αγαπίου Λάνδου του Κρητός

Ο θυμός και η οργή

Ο θυμός μπορεί να είναι είτε καλός είτε κακός. Καλός είναι ο θυμός όταν εκδηλώνεται εξωτερικά μόνο, χωρίς εσωτερική εμπάθεια, για λόγους παιδαγωγικούς. Πρόκειται για το θυμό που συχνά παρατηρείται στους γονείς, τους δασκάλους, τους προϊσταμένους, τους πνευματικούς και άλλα υπεύθυνα πρόσωπα, και που έχει σκοπό να βάλει τέρμα σε αταξίες, να διορθώσει σφάλματα, να κατανικήσει πάθη. Ο ιερός Χρυσόστομος λέει σε μια ομιλία του, πώς όποιος δεν θυμώνει όταν πρέπει, αμαρτάνει. Γιατί η άλογη ανοχή και μακροθυμία προξενεί εγκλήματα, συντηρεί κακίες, τρέφει την αμέλεια και παρακινεί στο πονηρό ακόμα και τους ενάρετους.

Κακός θυμός είναι ο άκαιρος, ο αναίτιος, ο εμπαθής και ο υπερβολικός. Δεν πρέπει να θυμώνει κανείς χωρίς αιτία, και μάλιστα σοβαρή, ούτε με εσωτερική ταραχή, ούτε περισσότερο απ΄όσο επιβάλλουν οι περιστάσεις. Ένας τέτοιος θυμός είναι αμαρτία, γιατί ξεφεύγει από τα όρια που επιβάλλει ο επιδιωκόμενος ηθικός σκοπός.

Οἱ ἡγέτες τῆς τεχνολογίας ἔχουν κάτι νὰ μᾶς ποῦν!

  Πρόσφατα, καλοί μου φίλοι, δύο σημαντικὲς εἰδήσεις, τάραξαν γιὰ τὰ καλὰ τὰ νερά, ὅσον ἀφορᾶ τὴ χρήση τῶν κοινωνικῶν δικτύων ἀπὸ τὴ νέα γενιά. Ἡ πρώτη ἔχει νὰ κάνει μὲ τὰ μέτρα ποὺ πῆρε ἡ Αὐστραλία γιὰ τὸ θέμα καὶ ἡ δεύτερη μὲ τὸν ἐπικεφαλῆς τοῦ You Tube, Νὶλ Μόχαν, γιὰ τοὺς περιορισμοὺς ποὺ ἔβαλε κι αὐτὸς στὰ παιδιά του! Ἀλλ’ ἂς πάρουμε τὰ πράγματα μὲ τὴ σειρά τους…

*   *   *

  Κι ἂς ἀρχίσουμε πρῶτα ἀπ’ τὴν Αὐστραλία. Εἶναι πλέον ἡ πρώτη χώρα στὸν κόσμο, ἡ ὁποία ἀπαγόρευσε τὴ χρήση τῶν κοινωνικῶν δικτύων στοὺς νέους κάτω τῶν 16 ἐτῶν! Δὲν θὰ μποροῦν πλέον νὰ δημιουργοῦν λογαριασμοὺς σ’ αὐτὰ (Instagram, TikTok, Facebook κ.λπ.). Τὸ μέτρο θεωρεῖται τολμηρὸ καὶ πρωτοποριακὸ καὶ ὅλοι περιμένουν πλέον νὰ δοῦν τὰ ἀποτελέσματα. Ὡστόσο, σύμφωνα μὲ ἔρευνα τῆς YouGov, τὸ 77% τῶν πολιτῶν στηρίζει αὐτὰ τὰ μέτρα. Καὶ πόσο σημαντικὸ δὲν εἶναι αὐτό!

Εἶναι ἀλήθεια ὅτι γενικὰ ὑπάρχει μία μεγάλη κινητοποίηση γιὰ τὸ θέμα αὐτὸ καὶ οἱ διάφορες χῶρες τοῦ κόσμου, ἡ μία μετὰ τὴν ἄλλη, προσπαθοῦν νὰ βάλουν τὰ πράγματα σὲ μία τάξη.

Μήνυμα Τριωδίου γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες. Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου

Μήνυμα Τριωδίου  

γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες. 

Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου, 

Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ, Ἅγιον Ὄρος. 

 

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 21.1//3.2.2026 

Ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ. 

  

 

Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα, νὰ μὴν πληγώνουμε, νὰ μὴν στεναχωροῦμε ἀνθρώπους. Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος λέει: «Ἔχε τὸ στόμα σου γλυκό, τὴ γλῶσσα σου γλυκιά, γιὰ νὰ ἔχεις φίλους ὅλους τοὺς ἀνθρώπους».  

 

Πολλὰ διαζύγια μὲ τὴ γλῶσσα, πολλὲς φιλίες χαλοῦνε μὲ τὴ γλῶσσα. Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα. Πρὶν μιλήσουμε ὅλοι μας νὰ μὴν ξεχνοῦμε τρία πράγματα. Πρῶτον, πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὴν καλοσύνη παρὰ μὲ τὴ βία, τὴ διπλωματία καὶ ἄλλα μέσα. Ἡ καλοσύνη εἶναι τὸ χρυσὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγουν ὅλες οἱ σκουριασμένες κλειδαριές. Δεύτερον, πρὶν μιλήσουμε...να μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἑλληνικὸς λόγος: «Πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὸ χαμόγελο παρὰ μὲ τὸ σπαθί». Τὸ σπαθὶ κόπτει τὰ πάντα, δὲν εἶναι τίποτα. Τὸ χαμόγελο εἶναι μιὰ μικρὴ καμπύλη, διορθώνει ὅμως χίλια δυὸ στραβὰ πράγματα. Τρίτον, πρὶν μιλήσουμε, νὰ μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει μιὰ ἀραβικὴ παροιμία: «Ὁ γλυκομίλητος μπορεῖ νὰ θηλάσει καὶ λέαινα». Ἔχει μεγάλη δύναμη ὁ καλὸς ὁ λόγος. 

Για το «σεβάστηκαν και λάτρεψαν την κτίση κι όχι τον κτίστη της» (Άγιος Μάξιμος Ομολογητής)

Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής: “Προς Θαλλάσιον, περί αποριών – Ερώτηση 14”

Τι σημαίνει ο λόγος, “και σεβάστηκαν και λάτρευσαν την κτίση και όχι τον κτίστη (Ρωμ. 1, 25)”; Τι είναι σέβαςκαι τι είναι λατρεία;

Απόκριση:

Σέβας είναι η προσκύνηση του θείου με πίστη, ενώ λατρεία είναι η διακονία του με έργα. Αυτό το σέβας, δηλαδή την πίστη, μεταβιβάζοντάς το οι άνθρωποι στην κτίση αντί στον κτίστη, πίστευαν και προσκυνούσαν και λάτρευαν δαιμόνια, προσφέροντάς τους υπηρεσία με τα πονηρά τους έργα. Ενώ εμείς, που σεβόμαστε το Θεό με την πίστη μας σ’ αυτόν, ας φροντίσουμε να του προσφέρουμε και λατρεία καθαρή την πολιτεία μας που γίνεται τέλεια με τις αρετές.

Ρωμ. 1,25: Αυτοί αντήλλαξαν και αντικατέστησαν την αλήθειαν του Θεού με το ψεύδος της ειδωλολατρίας, εσεβάσθησαν δε και ελάτρευσαν την άψυχον και άλογον και πεπερασμένην κτίσιν, αντί του Δημιουργού, ο οποίος την έκτισε και πρέπει δια τούτο να ευλογήται και να δοξάζεται εις όλους τους αιώνας.

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε: Τα έγγραφα Επστάιν αποκαλύπτουν το σατανικό δίκτυο της Ελίτ

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε: Τα έγγραφα Επστάιν αποκαλύπτουν το σατανικό δίκτυο της Ελίτ

Οι εξουσιαστές της Δύσης νοιώθοντας «θεοί» τελικά έγιναν δαίμονες - Παιδεραστία, όργια, αποκρυφισμός, ευγονική και πολιτικές πλεκτάνες συγκλονίζουν τον πλανήτη

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε διάπλατα και η μυρωδιά βορβόρου κατέκλυσε ολόκληρη την υφήλιο με τη δημοσιοποίηση των εγγράφων του Τζέφρι Επστάιν από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.

Ασύλληπτα εγκλήματα έρχονται στο φως, που μέχρι πρότινος κατατάσσονταν στη σφαίρα των «θεωριών συνομωσίας» και όποιοι τα συζητούσαν αντιμετωπίζονταν με χλεύη. Τεχνολογικοί κροίσοι, κορυφαίοι επιχειρηματίες, επιστήμονες, πολιτικοί, αξιωματούχοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες, πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, αλλά και ο Ντόναλντ Τραμπ «φιγουράρουν» ως ονόματα που σχετίζονται – αποδεδειγμένα ή αναπόδεικτα –  σε ένα κυριολεκτικά σατανικό δίκτυο.

Από πατέρες πατριοί

Από πατέρες πατριοί

Και πάλι η εκκλησιαστική επικαιρότητα δικαιώνει τις αντιοικουμενιστικές ανησυχίες:

•      Ο αρχιεπίσκοπος Κύπρου φέρνει αστυνομία στο μητροπολιτικό μέγαρο της Πάφου για να ταπεινώσει και άλλο τον εξόριστο και διωκόμενο κανονικό μητροπολίτη Πάφου Τυχικό, ο οποίος διαμένει σε αποθήκη στον προαύλιο χώρος της Μητρόπολης.

•      Ο Κύπρου πάει να βάλει χέρι και στην εκκλησιαστική υμνογραφία: να συντάξει εγκώμια θρηνητικά της Μ. Παρασκευής για το Κυπριακό!

•      Ο Φωκίδος εν Ελλάδι τιμωρεί μια ηγουμένη χωρίς να την καλέσει καν σε απολογία. Επαναλαμβάνεται δηλαδή το έγκλημα που διεπράχθη κατά του Τυχικού.

•      Ο Οικουμενικός Πατριάρχης ετοιμάζεται να διευρύνει το σχίσμα μεταξύ των Ορθοδόξων σχεδιάζοντας μια νέα αυθαίρετη και αντικανονική εκχώρηση αυτοκεφαλίας στους σχισματικούς του Μαυροβουνίου. Σε αντίποινα κατά των Σέρβων που τάσσονται με το Πατριαρχείο Μόσχας...

Ιωάννης Καποδίστριας: Ο Άγιος της πολιτικής. Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ιωάννης Καποδίστριας: Ο Άγιος της πολιτικής

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου 

         Στις 10 Φεβρουαρίου 2026 συμπληρώνονται 250 χρόνια από τη γέννηση του πρώτου Κυβερνήτη της ελεύθερης Ελλάδας Ιωάννου Καποδίστρια. Με την ευκαιρία πρέπει η Εκκλησία να λάβει την πρωτοβουλία και με βάση τα ιστορικά στοιχεία, τα οποία εκφράζουν και τεκμηριώνουν την καταξίωσή του στην αγιολογική συνείδηση της καθ’ Ελλάδα Εκκλησίας να τον αγιοκατατάξει και να τον εγγράψει στο  εορτολόγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η μνήμη του να εορτάζεται την 27^η Σεπτεμβρίου, ημέρα τη δολοφονίας του.

         Οι λόγοι της αγιοκατάταξής του είναι πολλοί και εύλογοι. Πρώτα η εκτέλεσή του. Πραγματοποιήθηκε στις 6 το πρωί της Κυριακής, όταν ήταν να εισέλθει στον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος Ναυπλίου για να παρακολουθήσει τον Όρθρο και τη Θεία Λειτουργία, όπως έκανε πάντοτε και μάλιστα από τότε που ανέλαβε τη διακυβέρνηση του Ελληνικού κράτους. Η εκτέλεση εγένετο με την υποστήριξη των κυβερνήσεων Αγγλίας και Γαλλίας. Αυτό έγραψε αμέσως μετά το τραγικό γεγονός ο αδελφός του Κυβερνήτη σε επιστολή του προς τον φίλο του Αλέξανδρο Στούρτζα. Η μετάβαση του στην Εκκλησία από την αρχή του Όρθρου δείχνει έναν συνειδητό χριστιανό και η χωρίς αστυνομική συνοδεία μετάβασή του στον Ναό δείχνει ότι μετέβη ως « πρόβατο προς σφαγή». Από ιστορικούς σημειώνεται ότι από δύο αστυνομικούς, που ήσαν παρόντες στην εκτέλεση ο ένας βοήθησε στη δολοφονία και ο άλλος έμεινε αμέτοχος. 

«Ζητούν ομολογία από τον Ορθόδοξο, χαρίζουν “ενότητα” στον ετερόδοξο-Το ευαγγέλιο των δύο μέτρων: όταν η “ποικιλομορφία” βαφτίζεται Εκκλησία»

Φωτό από Βίντεο στο YouTube

Γραμμένο από ΕΙΔΙΚΟ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗ

Στις 29 Ιανουαρίου 2026 (με δημοσιεύσεις της 30ήςΙανουαρίου), στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Τριάδοςστο Μανχάτταν τελέστηκε δημόσια «οικουμενικήακολουθία προσευχής» στο πλαίσιο της 58ης«Εβδομάδας Προσευχής για τη Χριστιανική Ενότητα», με οικοδεσπότη τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής κ. Ελπιδοφόρο και συμμετοχή κληρικών/εκπροσώπωνάλλων χριστιανικών παραδόσεων, μεταξύ των οποίωνκαι ο Καρδινάλιος Timothy Dolan.

Το ζήτημα εδώ δεν είναι «μια ακόμη εκδήλωσηδημοσίων σχέσεων». Είναι εκκλησιολογικό, κανονικόκαι ποιμαντικό, διότι μετατρέπει τον ιερό χώρο τηςΟρθόδοξης λατρείας σε σκηνή συμβολισμών πουθολώνουν τα όρια πίστεως και Εκκλησίας. Όταν, μάλιστα, παρουσιάζεται ως αυτονόητο ότι η κοινήπροσευχή και η κοινή απαγγελία λειτουργικών κειμένωνμε ετεροδόξους είναι δήθεν «έκφραση ενότητας», τότεδεν έχουμε απλώς μία κίνηση «ευγενείας». Έχουμεδημόσια κατήχηση: όχι με βιβλίο, αλλά με εικόνα, μετελετουργικό, με χειρονομία. Και η εικόνα εκπαιδεύει τοπλήρωμα ισχυρότερα από εκατό εγκυκλίους.