.jpg)
Είναι τωόντι περίεργο το φαινόμενο. Ο Πατριάρχης των οικουμενιστικών ανοιγμάτων και προκλήσεων μάς εκπλήσσει με τη φιλαγιότητά του. Τι να πούμε; Ας μη βάλουμε, όπως πολλοί, τον κακό λογισμό ότι και στο θέμα αυτό ακολουθεί τα παπικά χνάρια – ο εκάστοτε Ποντίφηκας αυθαιρέτως και διατακτικώς επιβάλλει την αγιοποίηση πολλών στον αριθμό και στην ποιότητα αμφιλεγομένων προσωπικοτήτων. Στους Καθολικούς στην πραγματικότητα έχουμε αγιοποιήσεις και όχι αγιοκατατάξεις, που είναι και το ορθόδοξο.
Είναι φυσικά ευχάριστο και αξιέπαινο από πάσης απόψεως να αναγνωρίζονται άγιοι άνθρωποι και να καταγράφονται στο εκκλησιαστικό αγιολόγιο. Αυτό ομως δεν σώζει τον Πατριάρχη και την περί αυτόν σύνοδο από τα άλλα μεγάλα ατοπήματά τους, ειδικά μάλιστα αν πρόκειται για αιρετική παρέκκλιση. Θυμάμαι εδώ τα λόγια ενός εκ των συγχρόνων αγίων, τον οποίο και αυτόν αναγνώρισε η Εκκλησία επί πατριαρχείας Βαρθολομαίου. Ο όσιος Παΐσιος ο αγιορείτης έλεγε λοιπόν πως υπάρχει μια πλάνη στους σύγχρονους χριστιανούς να πάνε σε προσκυνήματα και έτσι να νομίζουν ότι δεν χρειάζεται η εξομολόγηση για τη συγχώρεση των παραπτωμάτων τους. Φοβάμαι πως κάπως έτσι την πατάνε και οι πατριαρχικοί. Οι άγιοι και μη αναγνωρισθέντες άγιοι παραμένουν και συνδράμουν την Εκκλησία. Τα οικουμενιστικά ανοίγματα όμως πώς θα συγχωρεθούν; Δια ποίας μαγικής πράξεως; Στην Ορθοδοξία μας ωστόσο και δεν υφίσταται μαγεία και καταπολεμείται.
Ένα επίσης «κουφό» που δεν μπορεί να μένει ασχολίαστο είναι το πώς ο άγιος Λεμεσού επέτρεψε να βγει ο Εσταυρωμένος στη μητρόπολή του. Σαν πολλά δεν μαζεύονται, άγιε Λεμεσού; Πού ακριβώς σταματάει η εκκλησιαστική διπλωματία; Ο Τυχικός διώκεται, διότι κατά βάθος η αγιότητα τρελαίνει τους σύγχρονους Επισκόπους, τους κατηντημένους σε κρατικούς διοικητές με δεσποτικά προνόμια και νοοτροπία. Υμείς όμως;
Κ. Ν.
Λάρισα, 14/2/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου