Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική και θεσμική ζωή του τόπου που η Ιστορία δεν χρειάζεται χρόνια για να αποδώσει κρίση. Υπάρχουν παρεμβάσεις που δικαιώνονται όχι εκ των υστέρων, αλλά πριν ακόμη στεγνώσει το μελάνι τους. Μία τέτοια στιγμή ζούμε σήμερα.
Η επισήμανση που πρώτοι εμείς αναδείξαμε και στηλιτεύσαμε μέσα από τις σελίδες του XPSALMOS, αναφορικά με την Αναθεώρηση του Συντάγματος και ειδικότερα το άρθρο 3, δεν άργησε να επιβεβαιωθεί με τρόπο σχεδόν προκλητικό.
Πριν αλέκτωρ λαλήσει τρίς… η πραγματικότητα ήρθε να αποκαλύψει προθέσεις, σχεδιασμούς και περίεργες ιδεολογικές στοχεύσεις που δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν πίσω από τεχνικές διατυπώσεις και θεσμικά προσχήματα.
Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού
Κυρίες και Κύριοι Βουλευτές,δεκαεπτά μήνες πριν από τις εκλογές, επαναλαμβάνετε ένα πολιτικό και θεσμικό σφάλμα που δεν μπορεί να αποδοθεί σε άγνοια. Το δις εξαμαρτείν δεν είναι απλώς λάθος· είναι επιλογή.
Διαβάζοντας προσεκτικά τις προθέσεις του εισηγητή και του κυβερνώντος κόμματος για τις αλλαγές που δρομολογούνται στα υπόλοιπα άρθρα του Συντάγματος, ιδιαίτερη εντύπωση και βαθύ προβληματισμό προκαλεί η τροποποίηση της παραγράφου 2 του άρθρου 33.
Με μια κίνηση φαινομενικά «εκσυγχρονιστική», παρέχεται πλέον η δυνατότητα στον εκλεγμένο Πρόεδρο της Δημοκρατίας να δίδει πολιτικό όρκο, επικαλούμενος την τιμή και τη συνείδησή του, αντί του θρησκευτικού όρκου που μέχρι σήμερα αποτελούσε θεσμικό και ιστορικό θεμέλιο του πολιτεύματος.
Δεν πρόκειται για λεπτομέρεια.
Πρόκειται για συμβολική αποκοπή του πολιτειακού κορμού από τις πνευματικές του ρίζες.
Γλώσσα, ταυτότητα και θεσμική αποδόμηση
Σαν να μην έφθανε αυτό, προωθείται και η πλήρης μεταφορά του συνταγματικού κειμένου (ίσως ακόμη και του όρκου),στη δημοτική γλώσσα, με τρόπο που γεννά εύλογα ερωτήματα.
Την ίδια στιγμή που εορτάζουμε –με κάθε πολιτειακή και πολιτική μεγαλοπρέπεια– την καθιέρωση της Ελληνικής Γλώσσας ως παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς, εσωτερικά εργαζόμαστε συστηματικά για την απογύμνωση της θεσμικής της βαρύτητας.
Η αντίφαση είναι εκκωφαντική.Η υποκρισία παροιμιώδης.
Μια κυβέρνηση που επιλέγει τη σύγκρουση
Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας δείχνει να λειτουργεί με τρόπο που επιδιώκει για μία ακόμη φορά τη θύελλα αντιδράσεων.
Το είδαμε πρόσφατα με τον νόμο για τα ομόφυλα ζευγάρια, όπου βουλευτές ψήφισαν «ΝΑΙ» όχι από συνείδηση, αλλά κατόπιν τηλεφωνημάτων, πιέσεων και πολιτικού «μασάζ», όπως οι ίδιοι ομολόγησαν.
Το μοτίβο επαναλαμβάνεται.
Και αυτό δεν είναι ούτε τυχαίο ούτε αθώο.
Η Εκκλησία που σιωπά, παύει να ποιμαίνει
Και εδώ φτάνουμε στο πιο οδυνηρό, αλλά και πιο αδιαμφισβήτητο σημείο:
Η Εκκλησία της Ελλάδος σιωπά.
Το Οικουμενικό Πατριαρχείο σιωπά.
Και η σιωπή αυτή δεν είναι ουδετερότητα. Είναι στάση. Είναι επιλογή. Είναι συνενοχή.
Όταν αλλοιώνεται ο συνταγματικός χαρακτήρας της Ορθοδοξίας,
όταν αποδομείται ο θρησκευτικός όρκος,
όταν η χριστιανική ταυτότητα του Έθνους μετατρέπεται σε «γραφικό κατάλοιπο»,και οι ποιμένες δεν υψώνουν φωνή, τότε παύουν να είναι προφητικοί μάρτυρες και μετατρέπονται σε σιωπηρούς διαχειριστές.
Η σιωπή που γίνεται συνενοχή
Και εδώ τίθεται το πιο οδυνηρό ερώτημα:
Πού είναι η φωνή της πνευματικής ηγεσίας;
Μακαριώτατε και Άγιοι Ιεράρχες,
οι στιγμές αυτές δεν θα επαναληφθούν, δεν θα τις ξαναζήσετε. Περνούν στην Ιστορία. Και δυστυχώς, περνούν με τη σφραγίδα της σιωπής σας.
Δεν θα σας δοθεί δεύτερη ευκαιρία.
Η Ιστορία δεν καταγράφει προθέσεις· καταγράφει πράξεις και παραλείψεις.
Με τη σιωπή σας:
- νομιμοποιείτε την αποχριστιανοποίηση,
- ενθαρρύνετε την πολιτική αυθαιρεσία,
- αποξενώνεστε από τον λαό που βαπτίστηκε, έζησε και ελπίζει μέσα στην Εκκλησία.
Άθελά σας –ή και με την ανοχή σας– μετατρέπεστε σε ένα κλειστό club, αποκομμένο από τον λαό που ποιμαίνετε. Είτε το καταλαβαίνετε είτε όχι, είτε επιλέγετε να αντιδράσετε είτε όχι, η πραγματικότητα είναι αμείλικτη.
Περί ορέξεως κολοκυθόπιτα.
Όμως η Ιστορία δεν θα αρκεστεί σε γευστικές προτιμήσεις. Θα καταγράψει ευθύνες.
Δεν πρόκειται απλώς για μια συνταγματική αναθεώρηση.
Πρόκειται για μετατόπιση αξιών, συμβόλων και ταυτότητας. Και όσοι νομίζουν ότι αυτά περνούν αθόρυβα, κάνουν το ίδιο λάθος με όσους πίστεψαν πως ο αλέκτωρ δεν θα λαλήσει.
Και όμως… λάλησε ήδη.
Όσοι νομίζουν ότι ο λαός δεν καταλαβαίνει, υποτιμούν τη μνήμη του.
Και η ευθύνη είναι πλέον ονομαστική.
Η αποχριστιανοποίηση δεν έρχεται μόνο με νόμους.
Έρχεται κυρίως με σιωπές.
Και η σιωπή σας θα γραφτεί όχι ως σύνεση, αλλά ως ιστορική αποτυχία.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου