ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ
Παρακολουθώντας στην τηλεόραση συζητήσεις με αφορμή τη συνάντηση Μητσοτάκη-Ερντογάν και άλλες γενικότερες αναφορές για το κλίμα στις ελληνοτουρκικές σχέσεις παρατήρησα να επανέρχεται μία παλαιότερη άποψη που προτείνει με απλά λόγια: Ας το πάρουμε απόφαση. Η Τουρκία είναι ισχυρή λόγω πληθυσμού, στρατού και γεωγραφικής θέσης. Η Ευρώπη την χρειάζεται, ειδικά τώρα που ο Τράμπ δεν πιστεύει φανατικά στο ΝΑΤΟ. Άρα ας κάνουμε ότι δεν βλέπουμε την αυταρχικότητα του καθεστώτος και τις επεκτατικές διαθέσεις της.
Η άποψη αυτή πιθανόν να λέγεται καλοπροαίρετα, αλλά οδηγεί σε λανθασμένες αποφάσεις. Θυμίζω ότι κατά τις τελευταίες δεκαετίες ακούσθηκαν στην Ελλάδα φωνές που ισχυρίσθηκαν ότι πρέπει να υποχωρήσουμε απέναντι στην Τουρκία για διάφορους λόγους.
Πρώτα ακούσαμε την άποψη ότι πρέπει να στηρίξουμε τα κεμαλικά – μη ισλαμικά καθεστώτα πχ την κυβέρνηση του Γιλμάζ ή της Τσιλέρ για να μην έλθουν οι …κακοί ισλαμιστές. Τελικά η δήθεν μετριοπαθής Τσιλέρ προκάλεσε την κρίση των Ιμίων και ο δήθεν Ευρωπαϊστής Γιλμάζ παραδέχθηκε ότι η Τουρκία καίει τα νησιά μας.
Μετά ακούσαμε την υποχωρητική λογική με νέο επιχείρημα: Να αξιοποιήσουμε την οικονομική διπλωματία και την κοινωνία των πολιτών ώστε να λύσουμε τα προβλήματα. Αγοράσθηκε από ελληνικά συμφέροντα η τουρκική FINANS BANK, έγιναν δηλώσεις φιλίας μεταξύ δημάρχων των δύο χωρών, αλλά ο εθνικισμός και ο νέος Οθωμανισμός της γείτονος ενισχύθηκε. Δεν κάμφθηκε!
Και ας μην ξεχνούμε την περίφημη διπλωματία των σχολικών βιβλίων. Ήταν η κεντρική γραμμή επί κυβερνήσεων Κ. Σημίτη. Είδαμε άρθρα πανεπιστημιακών που μάς καλούσαν να ενσωματώσουμε μία …νέα εθνική ταυτότητα για να κατανοήσουμε τον άλλο, δηλαδή την Τουρκία. Είδαμε σχολικά βιβλία που μιλούσαν για «συνωστισμό» στη Σμύρνη και άλλα παρόμοια. Όμως τα σχολικά βιβλία της Τουρκίας δεν άλλαξαν ούτε μία τελεία ως προς το εθνικιστικό περιεχόμενό τους.
Και τώρα μάς προτείνουν να στηρίξουμε τη στενότερη συνεργασία της Τουρκίας με την Ευρώπη και με χρηματοδοτικά προγράμματα, όπως ο SAFΕ, και να μην πολυασχολούμαστε με την έλλειψη δημοκρατίας ή με τις προκλητικές δηλώσεις για τη Θράκη. Άραγε αν είχαμε δίπλα μας το θεοκρατικό Ιράν θα έλεγαν τα ίδια; Ότι είναι ισχυρό, άρα ας μην ασχολούμαστε με την καταπίεση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων; Όλα αυτά θυμίζουν τη λογική των Αγγλογάλλων στο Μόναχο του 1938: Δεν μας απασχολεί το καθεστώς του Χίτλερ αρκεί να «εξασφαλίσουμε την ειρήνη»! Και εξασφάλισαν πόλεμο, διότι αποθράσυναν τους επεκτατικούς δικτάτορες Γερμανίας και Ιταλίας!
Ευτυχώς υπάρχουν και αντίθετες απόψεις για την αντιμετώπιση της Τουρκίας και όχι μόνον εντός Ελλάδος. Την ίδια ημέρα που πραγματοποιήθηκε το Ανώτατο Συμβούλιο Συνεργασίας Ελλάδος- Τουρκίας στην Άγκυρα, συναντήθηκαν στην Ουάσιγκτον βουλευτές και διεθνολόγοι από την πρωτοβουλία 3+1: Ελλάς, Κύπρος, Ισραήλ και ΗΠΑ. Στη συνάντηση που οργανώθηκε από το Ισραηλινό Κοινοβούλιο – Κνεσέτ και από το Middle East Forum ακούσθηκαν, μεταξύ άλλων, και οι ακόλουθες τοποθετήσεις (Καθημερινή, 12.2.2026):
Ο Ρεπουμπλικανός βουλευτής των ΗΠΑ Ρόντι Φιν χαρακτήρισε την Τουρκία ως παράγοντα αστάθειας με νεο-οθωμανικές φιλοδοξίες. Ο Ισραηλινός βουλευτής Οχάν Ταλ κατηγόρησε την Τουρκία ότι προστατεύει ισλαμιστικά κινήματα. Και ο Κύπριος βουλευτής Χάρης Γεωργιάδης δήλωσε ότι η Τουρκία είναι ένα αυταρχικό, εθνικιστικό και αναθεωρητικό κράτος.
Ας μην επαναλάβουμε τα λάθη του παρελθόντος. Η υποχωρητικότητα βλάπτει!
Άρθρο στα ΠΑΡΑΠΟΛΙΤΙΚΑ, 14.2.2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου