Να τα αφήσουμε όλα στα χέρια του Θεού. Γερόντισσα Φιλοθέη

Να τα αφήσουμε όλα στα χέρια του Θεού

Γερόντισσα Φιλοθέη 

Όταν κανείς έχει το κουράγιο να τα αφήνει όλα στον αγαθό Θεό, τότε και σ’ αυτή τη ζωή είναι άνετος, χαρούμενος. Δεν κερδίζει δηλαδή ο σωστός χριστιανός απλώς την άλλη ζωή, αλλά κερδίζει ταυτόχρονα και αυτήν. Δεν φοβάται τίποτε. Γλιτώνει από όλα τα ψυχολογικά ζορίσματα και μπλοκαρίσματα, ξεφεύγει από όλες τις καταστάσεις δυστυχίας, γιατί ξέρει ότι ερήμην του Θεού δεν γίνεται τίποτε. Ο Θεός είναι παρών πάντοτε και ο Θεός είναι αγαθός, δεν είναι κακός. Ζητάει το καλό μας. Επομένως, ό,τι και να οικονομήσει, ό,τι και να επιτρέψει, για τη σωτηρία μας είναι.

AI worms: Δραματική προειδοποίηση Anthropic για τις έξυπνες οικιακές συσκευές

Η εταιρεία ανάπτυξης του Claude προειδοποιεί ότι «σκώληκες τεχνητής νοημοσύνης» θα εξαπλώνονται ανεξέλεγκτα σε έξυπνες συσκευές. Πώς λειτουργούν και γιατί είναι επικίνδυνοι. 

Η Anthropic προειδοποίησε ότι οι ανεξέλεγκτοι «σκώληκες τεχνητής νοημοσύνης» (AI worms) θα είναι σύντομα σε θέση να καταλαμβάνουν έξυπνες οικιακές συσκευές, όπως φούρνους και τηλεοράσεις, δημιουργώντας μια νέα απειλή για την κυβερνοασφάλεια, η οποία θα είναι δύσκολο να περιοριστεί.

Η εταιρεία ανάπτυξης του Claude ανέφερε σε ανάρτηση ιστολογίου τη Δευτέρα ότι ενδέχεται να απέχουμε μόλις λίγους μήνες από τη στιγμή που οι πράκτορες τεχνητής νοημοσύνης θα μπορούν να «αυτοαναπαράγονται» σε καθημερινές οικιακές συσκευές, δημιουργώντας δυνητικά ανεξέλεγκτα δίκτυα πρακτόρων AI.

Παύλος Μελάς: "Τον Σταυρό μου να τον δώσεις στην γυναίκα μου, και το όπλο μου στον γιό μου, και να τους πεις ότι το καθήκον μου το έκανα...'' (Παύλος Μελάς, 13 Οκτωβρίου 1904)

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!!

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

« Ο Μελάς… με τη σπίθα που άναψε στον καθένα, πολλοί που ήταν τυφλοί ως τότε, είδαν». ~Ίων Δραγούμης~

Σαν σήμερα, πριν 122 χρόνια,στις 13 Οκτωβρίου 1904, ο Παύλος Μελάς, το σύμβολο του Μακεδονικού Αγώνα, έπεφτε νεκρός από τουρκικό βόλι στη Στάτιστα Καστοριάς, το σημερινό Μελά.

Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε το 1870 στη Μασσαλία, από γονείς ηπειρωτικής καταγωγής. Υπηρέτησε ως Αξιωματικός του Πυροβολικού και ήταν γαμπρός του Ίωνος Δραγούμη. Μετά τη συμμετοχή του στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, μπήκε για πρώτη φορά στη Μακεδονία τον Φεβρουάριο του 1904, μαζί με τους Κοντούλη, Παππούλα και Κολοκοτρώνη. Τον Ιούλιο επέστρεψε ως δήθεν ζωέμπορος, με το όνομα Πέτρος Δέδες. Την τρίτη και τελευταία φορά, πέρασε τα σύνορα κοντά στην Κοζάνη στις 28 Αυγούστου 1904, με σώμα 35 ανδρών, ως καπετάν Μίκης Ζέζας σύνθεση των ονομάτων των παιδιών του.

Θα μπορούσε να παραμείνει κοντά στη σύζυγο και τα παιδιά του, να ζήσει ήσυχα και να ακολουθήσει μια λαμπρή στρατιωτική καριέρα. Δεν το έκανε. Το επέλεξε γιατί είχε ιδανικά. Το επέλεξε γιατί ήθελε να αγωνισθεί για αυτά. Το επέλεξε γιατί αγαπούσε τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!! Το επέλεξε γιατί ήταν ΕΛΛΗΝΑΣ!!!

Πιστοί θα προσκυνήσουν τα Ιερά Λείψανα της Αγίας Χρυσής – Ιερά Πανήγυρις στην Χρυσή Αλμωπία

Μεγάλη ευλογία και συγκίνηση στην Πέλλα, καθώς περισσότερους από δύο αιώνες μετά το μαρτύριό της ήρθαν στο φως τα Ιερά Λείψανα που αποδίδονται και επιστημονικά στην Αγία Νεομάρτυρα Χρυσή

Μια ιδιαίτερα σημαντική στιγμή για την Ορθοδοξία και τους πιστούς της Αλμωπίας αποτελεί η ανακοίνωση για την εύρεση των Ιερών Λειψάνων της Αγίας Νεομάρτυρος Χρυσής, της νεαρής Αγίας που προτίμησε τον μαρτυρικό θάνατο από την άρνηση της πίστεώς της στον Χριστό.

Περισσότερο από δύο αιώνες μετά το μαρτύριό της, τα λείψανα που αποδίδονται στην Αγία έρχονται ξανά στο φως στον τόπο όπου γεννήθηκε, έζησε και ομολόγησε με το ίδιο της το αίμα την πίστη της.

Τα Ιερά Λείψανα επέστρεψαν στον τόπο της Αγίας

Τα άγια Λείψανα είχαν εντοπιστεί κοντά στα ερείπια του παλαιού Ιερού Ναού Κοιμήσεως της Θεοτόκου, στο Κάστρο της Χρυσής Αλμωπίας, σε έναν τόπο στενά συνδεδεμένο με τη Νεομάρτυρα.

Ακολούθησε επιστημονική διερεύνηση σε εξειδικευμένα εργαστήρια στη Γερμανία. Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί στο orthodoxianewsagency.gr, τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα οστά ανήκουν σε νεαρή γυναίκα περίπου 17 ετών, ενώ η χρονολόγησή τους τοποθετεί τον θάνατό της περί το 1795. Τα δεδομένα αυτά παρουσιάζονται από τις εκκλησιαστικές πηγές ως συμβατά με όσα παραδίδει η Εκκλησία για τη Νεομάρτυρα Χρυσή.

Τί κακὸ προξενεῖ ἡ λύπη στὴν ψυχή μας. Ἅγιος Κασσιανὸς ὁ Ρωμαῖος

Ὁ πέμπτος ἀγῶνας μας ἑστιάζεται στὴν ἀντίσταση ποὺ πρέπει νὰ προβάλλουμε ἐναντίον τοῦ πάθους τῆς λύπης. Γιατί, ἂν ἀφήσουμε τὴ λύπη νὰ κυριεύει λίγο-λίγο τὴν ψυχή μας, αὐτὴ ἀμέσως, μόλις θὰ δίδεται κάποια ἀφορμή, θὰ μᾶς ἀποσπᾷ ἀπὸ τὴ Θεία Θεωρία καὶ θὰ καταθλίβει τὸ πνεῦμα μας. Ὅταν ἡ λύπη καταλάβει τὴν ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου, δὲν τοῦ ἐπιτρέπει νὰ προσεύχεται μὲ τὴν ἴδια χαρά, οὔτε νὰ καταφεύγει στὴ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ὥστε νὰ βρεῖ σ’ αὐτὴ φάρμακο καὶ νὰ θεραπευθεῖ.

Ἡ λύπη μᾶς ἐμποδίζει ἐπίσης ἀπὸ τὸ νὰ εἴμαστε εἰρηνικοὶ καὶ πρᾶοι πρὸς τοὺς ἀδελφούς μας. Μᾶς κάνει ἀνυπόμονους καὶ σκληρούς, μᾶς δυσκολεύει καὶ δρᾷ ἀνασταλτικὰ στὴν προσπάθειά μας γιὰ τὴν ἐκτέλεση τῶν πνευματικῶν καθηκόντων καὶ ὑποχρεώσεων μας.

Ἂν ἀφήσει ὁ μοναχὸς τὴν ψυχή του νὰ παραδοθεί στὴ λύπη, αὐτὴ τὸν κάνει σιγά-σιγά ἀνίκανο νὰ ἀντιδρᾷ πνευματικὰ καὶ νὰ ἀντιστέκεται στὶς ἐπιθέσεις της. Γιατί αὐτὸς θὰ ἔχει πλέον στερηθεῖ τὴν εἰρήνη τῆς καρδιᾶς του καὶ θὰ καταντήσει σὰν τὸν τρελλὸ ἢ σὰν τὸν μεθυσμένο. Καὶ τελικά, αὐτὴ θὰ τὸν συνθλίψει καὶ θὰ τὸν ρίξει σὲ ὀδυνηρὴ ἀπελπισία.

Γιατί υπάρχει τόσος πόνος στον κόσμο; Γέροντας Κλεόπας Ηλίε

Γιατί υπάρχει τόσος πόνος στον κόσμο;

Γέροντας Κλεόπας Ηλίε 

Λέγει ο δίκαιος Ιώβ: «Ο άνθρωπος γεννάται κόπω» (Ιώβ 5:7). Ο Απόστολος Παύλος λέγει ότι όλα τα έργα γίνονται με κόπο και πόνο (Ρωμ. 8:21). Ο πόνος στον κόσμο είναι καρπός της πτώσεως του ανθρώπου από τον παράδεισο (Πράξ. 3:16). Είναι καρπός της αμαρτίας (Ψαλ. 7:14-16). Αλλ’ όμως, εάν δεχόμαστε κάθε πόνο με υπομονή και ευχαρίστηση, λαμβάνουμε μεγάλη πνευματική ωφέλεια, πολύτιμη για την σωτηρία της ψυχής μας.

Γενικά βλέπουμε ότι, όσο πολλαπλασιάζεται η αμαρτία και η πλάνη στον κόσμο, τόσο αυξάνεται και ο πόνος, δηλαδή η πείνα, η σύγχυση, οι πόλεμοι, οι παντός είδους ασθένειες και ο θάνατος. Η φροντίδα ημών των χριστιανών είναι να εγκαταλείψουμε την αμαρτία, να συμφιλιωθούμε με τον Θεό, να αποκτήσουμε τον φόβο του Θεού, την ταπείνωση, την υπομονή και τότε όλα τα βάσανά μας θα λιγοστέψουν και θα έλθει μεγάλη ωφέλεια στις ψυχές μας.

ΑΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΦΥΣΙΚΗ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ Ή ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 12^η Οκτωβρίου 2026 

 

ΑΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΦΥΣΙΚΗ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ Ή ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ;

(Μια ορθόδοξη απολογητική προσέγγιση στα όρια μεταξύ φυσικής θεραπείας και αποκρυφιστικών αντιλήψεων)

 

        Σε συνέχεια της σειράς ανακοινώσεων του Γραφείου μας, για τις σύγχρονες ανορθόδοξες πρακτικές «θεραπείας», «υγείας» και «ευεξίας», οι οποίες έχουν στενή σχέση με τον σύγχρονο αποκρυφισμό και προωθούνται από τους ιθύνοντες του «πνεύματος» της «Νέας Εποχής του Υδροχόου», θα ασχοληθούμε στην παρούσα ανακοίνωσή μας με μια ακόμη ανορθόδοξη  «θεραπευτική», την «Αρωματοθεραπεία», η οποία, όπως θα αποδείξουμε, δεν αρκείται στις όποιες  «θεραπευτικές της ιδιότητες και δυνατότητες», αλλά αποτελεί έναν ακόμη δίαυλο διοχέτευσης αποκρυφιστικών στοιχείων στις σύγχρονες κοινωνίες.

Ἡ βλάχικη κληρονομιά καί ὁ κίνδυνος ἑνός μειονοτικοῦ ζητήματος

H πρόσφατη ἀναφορά στή βλάχικη πολιτιστική κληρονομιά τῆς Ἑλλάδας στό Ψήφισμα 2674/2026 (29.09.2026) τῆς Κοινοβουλευτικῆς Συνέλευσης τοῦ Συμβουλίου τῆς Εὐρώπης καί ἡ ἔντονη ἀντίδραση τῆς Πανελλήνιας Ὁμοσπονδίας Πολιτιστικῶν Συλλόγων Βλάχων ἀναδεικνύουν ἕνα ζήτημα πού ὑπερβαίνει τήν προστασία τῆς παράδοσης

Ἀφορᾶ τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο μιά πολιτιστική ἰδιαιτερότητα μπορεῖ νά ἀποκτήσει μειονοτική διάσταση μέσα ἀπό τίς διαδικασίες διεθνῶν ὀργανισμῶν.

• Τοῦ Ἀντώνη Μπέζα (*)

Τό Συμβούλιο τῆς Εὐρώπης δέν περιορίζεται στήν πολιτιστική συνεργασία. Βασική ἀποστολή του εἶναι ἡ προστασία τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων, τῆς δημοκρατίας καί τοῦ Κράτους Δικαίου. Στό πλαίσιο αὐτό, ἀσχολεῖται μέ τήν προστασία τῶν ἐθνικῶν μειονοτήτων, τά γλωσσικά δικαιώματα καί τήν πολιτιστική πολυμορφία. Συνεπῶς, ἡ ἔνταξη μιᾶς ἀναφορᾶς σέ συγκεκριμένο θεσμικό πλαίσιο ἔχει πολιτική σημασία.

Ο χαρακτήρας της Ορθοδοξίας. Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος καθηγητής Θεολογικής σχολής ΑΠΘ

Ο χαρακτήρας της Ορθοδοξίας

Γεώργιος Ι. Μαντζαρίδης, Ομότιμος καθηγητής Θεολογικής σχολής ΑΠΘ 

Η Ορθοδοξία δεν είναι μια επιμέρους χριστιανική ομολογία, αλλά έχει καθολικό και διαχρονικό χαρακτήρα. Είναι η αλήθεια της Εκκλησίας. Η αλήθεια της Ορθοδοξίας είναι το δεδομένο της αγάπης του Θεού προς τον άνθρωπο· είναι η δωρεά της θείας οικονομίας, που δημιουργεί στους πιστούς μιαν αντίστοιχη υποχρέωση και μιαν αντίστοιχη ευθύνη: την υποχρέωση και την ευθύνη για ειρήνη και ενότητα μεταξύ τους.

Το 842 μετά τη δίνη της εικονομαχίας, η ειρήνη και η ενότητα της Εκκλησίας αποκαταστάθηκαν στη ζωή των μελών της.

Η ενότητα χαρακτηρίζει τη φύση της Εκκλησίας. Και όταν δεν έχουμε την ενότητα, δε ζούμε ως μέλη της Εκκλησίας.

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΣΥΜΕΩΝ Ο ΝΕΟΣ ΘΕΟΛΟΓΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΜΥΣΤΙΚΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου Καθηγητού

       Η ορθόδοξη θεολογία μας δεν είναι θεωρητικό σχήμα και δεν υπάρχει για να ικανοποιεί τη διάνοιά μας, αλλά είναι βίωμα, τρόπος ζωής, μέθεξη της Θεότητας και κατά χάριν θέωση. Αυτή είναι και η ειδοποιός διαφορά της με τη δυτική και γενικά τη θεολογία των αιρετικών, η οποία ικανοποιεί διανοητικά σχήματα, δίνει την ψευδαίσθηση της δήθεν πληρότητας της αλήθειας και γι’ αυτό οδηγεί από κακοδοξία σε κακοδοξία και από αίρεση σε αίρεση. Αντίθετα η προσέγγιση της θεολογίας της Εκκλησίας μας ως εκκλησιαστικό βίωμα, ως κατά φύσιν τρόπο υπάρξεως, δε διδάσκει απλά την αλήθεια, αλλά την μεταποιεί σε μεταμόρφωση των πιστών, μέχρι του σημείου να έχουν θεοπτία,  ζωντανή αίσθηση των ακτίστων ενεργειών του Θεού στην καθημερινή τους ζωή. Το γεγονός αυτό το βίωσαν οι άγιοι της Εκκλησίας μας.

     Ένας από αυτούς που αξιώθηκε να δει το άκτιστο φως του Θεού με τα σωματικά του μάτια, είναι και ο άγιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος, ένας από τους μεγαλυτέρους Πατέρες και Θεολόγους της Εκκλησίας μας. Γεννήθηκε το 957 στη μικρασιατική πόλη Γαλάτεια της Παφλαγονίας και το βαπτιστικό του όνομα ήταν Γεώργιος. Οι ευγενείς γονείς του φρόντισαν να του δώσουν σοβαρή παιδεία, διότι τον προόριζαν για υψηλά κρατικά αξιώματα. Σε ηλικία έξι χρονών τον έστειλαν στην Κωνσταντινούπολη να σπουδάσει. Αναδεικνύεται σύντομα μια σημαίνουσα προσωπικότητα της Βασιλεύουσας. Με τη βοήθεια ενός θείου του ευγενούς ορίζεται ως σπαθαροκουβιλάριος, με τη δυνατότητα να αναχθεί συγκλητικός. Ασκεί τα καθήκοντά του με επιτυχία, αλλά και ταπείνωση. Δεν τον συνεπαίρνει η λαμπρότητα της κοσμικής εξουσίας και δε σκόπευε να περάσει όλη του τη ζωή ανάμεσα στους μωροφιλόδοξους ευγενείς της εξουσίας.

Η ΕΠΙΔΡΑΣΗ ΤΟΥ ΓΝΩΣΤΙΚΟΥ ΡΕΥΜΑΤΟΣ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

Aναστασίου Γιαννά

Παράλληλα με την εμφάνιση τής «μοντέρνας εποχής», δηλαδή της κατάκτησης των πολιτικών και κοινωνικών θεσμών από τους γνωστικούς, κάνει την εμφάνιση της, όπως εξάλλου ήταν επόμενο, και μία «μοντέρνα τέχνη» (arte moderna). Στον αρχαίο Ελληνικό πολιτισμό όπως και στον Χριστιανικό πολιτισμό, η τέχνη εννοείτο ως «Δημιουργία ηχητικών, εικονικών και γλωσσικών μορφών, που οδηγούν την ψυχή στην προσέγγιση της Καλοκαγαθίας» . Ο Πλάτων στον Τίμαιο γράφει ότι οι άνθρωποι είναι τα μοναδικά φυτά που έχουν τις ρίζες τους στον Ουρανό• και αυτές οι βαθιές ρίζες αποκαλύπτονται και θρέφονται από την τέχνη. Ακριβώς το αντίθετο έκανε η μοντέρνα τέχνη. Οι γνωστικοί εμπνευστές της, μη έχοντας ερωτική σχέση με τον Ουράνιο Πατέρα και μισώντας το δημιούργημα του, τον κόσμο, στράφηκαν μέσα στις ασυνείδητες και ανεξερεύνητες περιοχές του Εγώ τους, για να βρουν την έμπνευση και την δημιουργία. Όπως ήταν φυσικό, εκεί βρήκαν την ασχήμια, την απόγνωση και το χάος. Ο μεγάλος ιστορικός της τέχνης Hans Sedlmayr (1896-1984), δίνει σημαντικές πληροφορίες για την προέλευση του ρεύματος της μοντέρνας τέχνης :«Oι αλλαγές πού, απ΄την αρχή της μοντέρνας τέχνης, παρήχθησαν σε αυτήν και μέσω αυτής, έχουν την σπουδαιότητα μιας επανάστασης μιας επανάστασης που όμοιά της δεν είχε γίνει ποτέ έως τότε. Εξάλλου θα ήταν παράξενο εάν τα πράγματα πήγαιναν διαφορετικά εάν σε μία εποχή, στην οποία όλες οι ζωτικές, πνευματικές και κοινωνικές σχέσεις ανατράπηκαν εκ θεμελίων, μόνον η τέχνη να έμενε ουσιαστικά ανέγγιχτη από αυτές τις ανατροπές. Αυτή η επανάσταση είναι ένα ολοκληρωμένο γεγονός. Ακόμη και εάν δεν εμβαθύνουμε στην ουσία του, φαίνεται αμέσως ότι αυτή σηματοδοτεί μία ρωγμή όχι μόνον με όλο το Ευρωπαϊκό παρελθόν αλλά γενικά με όλο το παρελθόν της τέχνης. Οι υπέρμαχοί της το γνώριζαν καλά, το αναγνώρισαν, το επιθύμησαν, το επροκάλεσαν, και, μέσα στην ευφορία της παγκόσμιας επανάστασης, το διακήρυξαν ανοικτά «Πρέπει όλα να ξαναρχίσουν από το μηδέν» (Le Corbusier). «Εμείς είμαστε οι καταστροφείς της Ευρώπης». (Aragon, ένας απ' τους πατέρες του σουρεαλισμού.)

ΡΟΥΜΠΙΟ: Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ, ΟΙ ΣΥΝΤΗΡΗΤΙΚΕΣ ΑΞΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΑΛΑΜΟ

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Ο Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο βρέθηκε στην Αθήνα για την έκτη συνάντηση του Στρατηγικού Διαλόγου. Μίλησε για ενεργειακά, αμυντικά και άλλα διμερή θέματα. Επιλέγω να μείνω περισσότερο στην ομιλία του στην Πνύκα, η οποία περιείχε έναν ύμνο στον διαχρονικό Ελληνικό Πολιτισμό, μία έκθεση των σύγχρονων αξιών της συντηρητικής σκέψης και ορισμένες επισημάνσεις που συνδέονται με την πολιτική της Κυβέρνησης Τραμπ.

Θεωρώ θετική την αντίληψή του για τη συνέχεια του Ελληνισμού, όπως φάνηκε από τις αναφορές του στην Αρχαία Αθήνα και στην Ελληνική Επανάσταση του 1821. Τόνισε τα τρία θεμέλια του δυτικού πολιτισμού, δηλαδή την αρχαία ελληνική φιλοσοφία, τη Ρώμη και τη Χριστιανική διδασκαλία, τα οποία δεν αποτελούν απλώς μία δική του επινόηση. Εκφράζουν μία γενική παραδοχή που γίνεται από σοβαρούς μελετητές της Ιστορίας. Τα έχουν αναγνωρίσει ως θεμέλια ο Γάλλος ποιητής Πώλ Βαλερύ, ο Άγγλος Νομπελίστας Τόμας Έλιοτ, οι Νεοέλληνες διανοητές Παναγιώτης Κανελλόπουλος, Ελένη Γλύκατζη- Αρβελέρ και άλλοι. Αυτοί που διαφωνούν είναι οι σύγχρονοι αποδομητές της κλασικής παιδείας, οι οποίοι γκρεμίζουν τις αξίες που οικοδόμησαν την Ευρώπη χωρίς, όμως, να αντιπροτείνουν κάποια άλλα σταθερά θεμέλια.

Τό ἡσυχαστικὸ καὶ φιλοκαλικὸ κίνημα. Μαντζαρίδης Γεώργιος Ὁμότιμος Καθηγητὴς Θεολογικῆς Σχολῆς Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τὰ δύο κινήματα.

Δύο μεγάλα πνευματικὰ κινήματα τοῦ ὀρθόδοξου μοναχισμοῦ, ποὺ εἶχαν βαρυσήμαντες ἐπιπτώσεις στὴ ζωὴ καὶ τὴν πορεία, ὄχι μόνο τοῦ μοναχισμοῦ ἀλλὰ καὶ ὁλόκληρης τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας, ἦταν τὸ ἡσυχαστικὸ καὶ τὸ φιλοκαλικό. Ἀξίζει μάλιστα νὰ σημειωθεῖ, ὅτι καὶ τὰ δύο αὐτὰ κινήματα ξεκίνησαν ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ εἶχαν τὴν ἀναφορά τους σὲ αὐτό.

Τὸ ἡσυχαστικὸ κίνημα.

Τὸ πρῶτο κίνημα, τὸ ἡσυχαστικό, ἐκδηλώθηκε τὸν δέκατο τέταρτο αἰῶνα. Κατὰ τὴν κρίσιμη αὐτὴ ἱστορικὴ καμπὴ τῆς ἀκμῆς τοῦ λογοκρατικοῦ πνεύματος καὶ τῆς διαδόσεως τοῦ σχολαστικισμοῦ τῆς Δύσεως, τὸ ἡσυχαστικὸ κίνημα διέσωσε καὶ πρόβαλε τὴν ταυτότητα τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας καὶ τῶν ὀρθόδοξων λαῶν. Μὲ κύριο ἐκφραστή του τὸν ἁγιορείτη μοναχὸ καὶ στὴ συνέχεια ἀρχιεπίσκοπο Θεσσαλονίκης ἅγιο Γρηγόριο τὸν Παλαμᾶ, τὸ ἡσυχαστικὸ κίνημα πρόβαλε τὸν ἐμπειρικὸ χαρακτῆρα τῆς χριστιανικῆς πίστεως καὶ ἀντέκρουσε τὴ νοησιαρχικὴ διδασκαλία τοῦ Βαρλαάμ τοῦ Καλαβροῦ καὶ τῶν ὁμοφρόνων του.

«Μεσολόγγι 1826-2026: Τόπος Θυσίας και Οικουμενικό Σύμβολο Ελευθερίας».

ΕΛ­ΛΗ­ΝΙ­ΚΗ ΔΗ­ΜΟ­ΚΡΑ­ΤΙ­Α 

Η ΙΕΡΑ ΣΥ­ΝΟ­ΔΟΣ

ΤΗΣ ΕΚ­ΚΛΗ­ΣΙ­ΑΣ ΤΗΣ ΕΛ­ΛΑ­ΔΟΣ

 

Δ/νσις : Ἰ­ω­άν­νου Γεν­να­δίου 14 – 115 21, Ἀ­θῆ­ναι

Τηλ. 210-72.72.207, Fax 210-72.72.239, e-mail: ierasynodospress2@gmail.com

 

ΣΥΝΟΔΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ 

ΕΠΙ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ, ΤΩΝ ΔΗΜΟΣΙΩΝ ΣΧΕΣΕΩΝ 

ΚΑΙ ΤΗΣ ΔΙΑΦΩΤΙΣΕΩΣ 

  

Αθήνα, 9 Οκτωβρίου 2026 

 

Δ Ε Λ ­Τ Ι ­Ο   Τ Υ ­Π Ο Υ 

 

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, διά της Ειδικής Συνοδικής Επιτροπής Πολιτιστικής Ταυτότητος, και η Ιερά Μητρόπολη Αιτωλίας και Ακαρνανίας διοργανώνουν στις 16-18 Οκτωβρίου 2026 Επιστημονικό Συνέδριο με κεντρικό θέμα: «Μεσολόγγι 1826-2026: Τόπος Θυσίας και Οικουμενικό Σύμβολο Ελευθερίας».

ΑΓΙΟΣ ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ

ΑΓΙΟΣ ΔΙΑΚΟΝΟΣ ΦΙΛΙΠΠΟΣ ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ 

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ένα πολύ σημαντικό γεγονός στην νεαρή εκκλησία ήταν η εκλογή τον επτά διακόνων, όπως εξιστορεί ο ευαγγελιστής Λουκάς στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων (Πράξ.6,1-6). Εκλέχτηκαν για να προσφέρουν τις υπηρεσίες τους σε μία πολύ σημαντική δραστηριότητα αρχαίας εκκλησίας, την κοινωνική διακονία. Μια πρωτόγνωρη πραγματικότητα στον αρχαίο κόσμο, από τον οποίο έλειπε η κοινωνική αντίληψη, η αλληλοβοήθεια, η θυσία για τον ενδεή συνάνθρωπο.  

     Ένας από αυτούς ήταν και ο Φίλιππος, αναφερόμενος δεύτερος στη σειρά μετά τον Στέφανο και διακρινόμενος φυσικά από τον απόστολο Φίλιππο. Εκλέχτηκε, μαζί με τους υπόλοιπους έξι, μετά από πρόταση των 12 Αποστόλων, από τους χριστιανούς της Ιερουσαλήμ, για να βάλλουν τάξη και να διακονήσουν τις «αγάπες», δηλαδή τα κοινά τραπέζια, διότι, λόγω της πλήθυνσης των χριστιανών, «ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν ῾Ελληνιστῶν πρὸς τοὺς ῾Εβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν» (Πραξ.6,1). Τα κοινά τραπέζια ήταν η πρώτη απόδειξη αγάπης και συναδέλφωσης των πρώτων χριστιανών. Αλλά η διακονία τους είχε εκταθεί σε όλους τους τομείς της κοινωνικής διακονίας, λαμβάνοντες, τρόπον τινά, ρόλο «υπουργών» στην χριστιανική κοινωνία της αρχαίας Εκκλησίας.  

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΓΡΑΠΤΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΦΑΝΗΣ Ο ΓΡΑΠΤΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΜΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

         Μια από τις ηρωικότερες περιόδους της εκκλησιαστικής μας ιστορίας είναι και η περίοδος της εικονομαχίας (726-842), κατά την οποία ανεδείχθησαν πλήθος ομολογητών της Ορθοδόξου Πίστεως. Υπερασπίσθηκαν με σθένος την Ορθοδοξία, ορθώνοντας το ανάστημά τους στους διώκτες των Ιερών Εικόνων, οι οποίοι έχοντας την αυτοκρατορική δύναμη, δίωκαν με μανία τους ομολογητές της Ορθοδοξίας.        

       Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Θεοφάνης ο επονομαζόμενος Γραπτός. Γεννήθηκε στην Παλαιστίνη το 745. Πατέρας του ήταν ο ευσεβής Ιωαννάς, ο οποίος φρόντισε να μεταδώσει, τόσο στον ίδιο, όσο και στον αδελφό του Θεόδωρο την ευσέβεια. Φρόντισε επίσης να τους μορφώσει, στέλνοντάς τους στη φημισμένη Μονή του Αγίου Σάββα, κοντά στο σοφό διδάσκαλο Γέροντα Μιχαήλ, να σπουδάσουν την ιερή επιστήμη της Θεολογίας, καθώς και αρχαία Ελληνικά, γραμματική, ποίηση, μουσική κλπ. 

Όταν η οικονομία γίνεται βλασφημία (Κατά αριστερίζοντος θεολόγου)

Κατά αριστερίζοντος θεολόγου

Το ακούσαμε και αυτό. Από στόμα αριστερίζοντος (μάλλον) και πάλι θεολόγου. Καθηγητού που διδάσκει τη σύγχρονη νεολαία. Παραδίδω στη γενική χλεύη και το ύφος και το περιεχόμενο του σχολίου του συναδέλφου Α.Α. σε άρθρο μου: “η αποτέφρωση είναι αποδεκτή από όλες τις ορθόδοξες εκκλησίες.... ρώτησε κανένα Έλληνα του εξωτερικού....σε πολλές χώρες δεν μπορεί να γίνει διαφορετικά αφού τα κοιμητήρια είναι γεμάτα”.

Δεν υπάρχει περίπτωση όχι απλά να ρωτήσω, αλλ’ ούτε καν να πιστέψω πως ισχύει κάτι τέτοιο. Αποδεκτή δεν μπορεί να είναι σε καμία περίπτωση, απλά ίσως σε κάποιες χώρες επιβάλλεται δια κρατικής ισχύος. Το δε δεύτερο σκέλος είναι παντελώς αστείο: μας γέμισαν τα κοιμητήρια και μας τελείωσαν τα χώματα, οπότε κάψτε τους να αποσυμφορήσουμε τον χώρο. Έλεος…

Κυριακή Δ’ Λουκά: Λόγος στο ευαγγέλιο που λέγει «βγήκε ο σπορέας να σπείρει τον σπόρο του» (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Γίνεται λόγος και για την καλλιέργεια που οφείλομε να κάνομε πριν από αυτή τη σπορά

Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός εξέλεξε τους μαθητές του όχι από τους σοφούς, όχι από τους ευγενείς, όχι από τους πλούσιους ή ένδοξους, αλλά από αλιείς και σκηνορράφους, φτωχούς και αγράμματους, με σκοπό να δείξει σε όλους, ότι ούτε η φτώχεια, ούτε η απαιδευσία, ούτε η ευτέλεια, ούτε κάποιο άλλο από τα παρόμοια είναι εμπόδιο για την απόκτηση της αρετής και την επίγνωση των θείων λογίων και των μυστηρίων τού Πνεύματος, αλλά και ο φτωχότερος και ο ευτελέστερος και ο πιο αμόρφωτος, αν δείξει προθυμία και την πρέπουσα επιστροφή προς το καλό, μπορεί όχι μόνο να γνωρίσει τη θεία διδασκαλία, αλλά και ο ίδιος να καταστεί διδάσκαλος με τη χάρη του Θεού. Αυτά βέβαια που εμποδίζουν προς τη σύνεση και την κατανόηση των πνευματικών διδαγμάτων είναι η ραθυμία μας και η με όλη τη δύναμη προσκόλληση στα πρόσκαιρα και στα βιοτικά, και εξαιτίας αυτών δεν μας δίνεται χώρος και ευκαιρία για την ακρόαση και μελέτη και ανάμνηση αυτών που ακούσθηκαν, ούτε φροντίζομε για τα μελλοντικά και τα αιώνια.
Και αυτό γίνεται φανερό περισσότερο από όλα και από την περικοπή τού ευαγγελίου που διαβάζεται σήμερα.

Μνήμη των Αγίων Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου (Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών (+2019))

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

1. Την μνήμη των Αγίων Πατέρων της Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου (787) εορτάζει σήμερα η Εκκλησία μας. Μία αίρεση προκάλεσε και την σύνοδο αυτή, η αίρεση της Εικονομαχίας. Πέρα από το αναμφισβήτητο χριστολογικό περιεχόμενό της είχε η Εικονομαχία και σαφή εκκλησιολογικό χαρακτήρα. Ήταν μια απροκάλυπτη επίθεση της Πολιτείας, που δεν ενεργούσε πια ως «διάκονος Θεού εις το αγαθόν» (Ρωμ. ιγ’ 3), εναντίον της Εκκλησίας. Οι δύο διακονίες του Γένους, η «Ιερωσύνη» και η «Βασιλεία», η ιερατική και η πολιτειακή διακονία, βρίσκονται αντιμέτωπες. Εγείρεται η επιδίωξη της Πολιτείας να υποτάξει την Εκκλησία, σε μια πρωτοφανή έκρηξη πολιτειοκρατίας. Η αίρεση ήταν το πνευματικό υπόβαθρο του προβλήματος.

Αίρεση, λοιπόν, κυρίως η Εικονομαχία, όπως τόσες άλλες, που συγκλόνισαν την Εκκλησία μας στη διαιώνια πορεία της. Πώς όμως συνέβη τούτο; Πώς δηλαδή απείλησε η αίρεση την Εκκλησία και πώς εξουδετερώθηκε ο κίνδυνος αυτός; Αυτό θα επιχειρήσουμε να αναπτύξουμε στη συνέχεια.


ΙΕΡΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ (Κυριακή Δ΄ Λουκά)

π. Δημητρίου Μπόκου 

Στην πανέμορφη παραβολή του Σπορέως ο Κύριός μας Ιησούς δίνει σαφείς και ξεκάθαρους συμβολισμούς. «Ο σπόρος εστίν ο λόγος του Θεού», λέει. Και συμπληρώνει αλλού, «ο Πατήρ μου ο γεωργός εστιν» (Ιω. 15, 1).

Ο Θεός μίλησε προς τους ανθρώπους «πολυμερώς και πολυτρόπως». Πολλές φορές και με πολλούς τρόπους. Πρωτίστως όμως «ελάλησεν ημίν εν Υιώ» (Εβρ. 1, 1). Ο Χριστός λοιπόν αναγγέλλει σε μας τον λόγο του Θεού, κάνει γνωστά όλα όσα «ήκουσε παρά του Πατρός» (Ιω. 15, 15), είναι ο κατ’ εξοχήν μεγάλος επουράνιος σποριάς (Κυριακή Δ΄ Λουκά).

Μα όχι ο μόνος. Σποριάδες του λόγου του Θεού υπήρξαν πολλοί. Ο Θεός μίλησε διά στόματος «προφητών, αποστόλων, κηρύκων, ευαγγελιστών, μαρτύρων, ομολογητών, διδασκάλων». Όλοι αυτοί είναι σποριάδες του Θεού, γιατί τα λόγια τους, ο καλός σπόρος του Θεού, έφτασαν «εις πάσαν την γην, και εις τα πέρατα της οικουμένης τα ρήματα αυτών».