Δεν νομίζω πως εξέπληξε, τουλάχιστον όσους έχουν γνώση και γνώμη, η πρόσφατη σφαχτική επίθεση που εξαπέλυσε η ρωσική Υπηρεσία Εξωτερικής Κατασκοπείας γνωστή ως (SVR), εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου και προσωπικώς εναντίον του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, η οποία αναντίλεκτα είχε την ανίερη «ευλογία» του Πατριαρχείου της Μόσχας.
Αλλωστε είναι γνωστό πως ρωσικό κράτος και θεσμική εκπροσώπηση της Ρωσικής Εκκλησίας, Πατριάρχης Κύριλλος, έχουν καταστεί ένα σιαμαίο εκκλησιαστικοπολιτικό μόρφωμα με όλα όσα συνεπάγεται αυτό. Κι όταν η Εκκλησία μεταποιηθεί από Σώμα Χριστού, σε μία πολιτική ιδεοληψία με μανδύα θρησκευτισμού, στην προκειμένη περίπτωση μιας φονταμενταλιστικής κάστας, παύει να είναι Εκκλησία, κι ας έχει όλα τα εξωτερικά χαρακτηριστικά και συμβεβηκότα.
Δεν λανθάνει της γνώσης μας ο πραξικοπηματικός τρόπος με τον οποίον υφάρπαζε η Ρωσία την Αυτοκεφαλία όταν ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιερεμίας ο Β’ είχε μεταβεί στη Ρωσία προς αναζήτηση βοήθειας και ο τσάρος Θεόδωρος τον κρατούσε ουσιαστικά έγκλειστο πιέζοντάς τον να υπογράψει την Αυτοκεφαλία της Ρωσίας, έτσι για να θυμηθούμε πως αυτοί είναι οι Ρώσοι. Κι από τότε φαγώθηκαν να υφαρπάξουν τα «πρωτεία» της Πρωτόθρονης Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, ούσα αποψιλωμένη ποιμνίου εντός των φυσικών της ορίων της Τουρκίας, ανυποψίαστοι οι Ρώσοι πως η οικουμενικότητα και η καθολικότητα δεν είναι αριθμητικά μεγέθη.
Το 2016 επιχείρησαν δαιμονιωδώς να ναυαγήσουν την Μεγάλη Σύνοδο της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Κρήτη, συμπαρασύροντας μάλιστα και τέσσερις ακόμα Εκκλησίες, πλην όμως ορθώς και σοφώς πράξας ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος προχώρησε στην σύγκλησή της, πράγμα το οποίο δεν μπόρεσαν ποτέ να χωνέψουν οι Ρώσοι ότι έμειναν εκτός του νυμφώνα βράζοντας στο ζουμί τους.
Η κατάσταση ξέφυγε τελείως όταν το 2019 το Οικουμενικό Πατριαρχείο παραχώρησε Αυτοκεφαλία στην Εκκλησία της Ουκρανίας, κατόπιν πολλών αιτημάτων της πολιτικής ηγεσίας της χώρας, έπειτα μάλιστα από παρέλευση δέκα ετών και κατόπιν εναγώνιων και διαρκών προσπαθειών προσέγγισης για συνεργασία και συναίνεση με το Πατριαρχείο της Μόσχας.
Να μην ξεχνούμε ότι η Κωνσταντινούπολη Ορθοδοξοποίησε τους Ρος και μάλιστα από το Κίεβο, το οποίο και λογίζεται «ιερός τόπος». Η ετσιθελική προσάρτηση της Ουκρανίας, αλλά και κρατών της Βαλτικής στο ανελεύθερο και άθεο κομμουνιστικό καθεστώς της Σοβιετίδας σκλάβωσε συνάμα και τις Εκκλησίες. Κι ήταν αναμενόμενο και φυσιολογικό με την πτώση της Σοβιετίδας και την ανεξαρτητοποίηση των κρατών που είχαν βιαίως προσαρτηθεί σ’ αυτήν να ζητήσουν οι λαοί και την εκκλησιαστική τους απελευθέρωση από την Ρωσική Εκκλησία και η μόνη Εκκλησία που έχει την ευθύνη, το εκκλησιολογικό και κανονικό προνόμιο, είναι η Πρωτόθρονη Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως από την οποία και ζητήθηκε από τους εκλεγμένους άρχοντες των λαών.
Εδώ πρέπει να προσέξουμε την εξής ουσιαστική λεπτομέρεια: πως ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν κινήθηκε αφ’ εαυτού, αλλά κατόπιν αιτημάτων των ηγεσιών, των λαών και κληρικών των κρατών για την Αυτοκεφαλία στην Ουκρανία και τη δημιουργία Εξαρχιών στην Εσθονία και τη Λετονία. Αν για κάτι μπορεί να μεμφθεί κάποιος τον Βαρθολομαίο είναι ότι καθυστέρησε, εφαρμόζοντας την τακτική του Φαναρίου «σπεύδε βραδέως», η οποία κάποιες φορές και κάποιες περιπτώσεις δεν φέρνει τα αναμενόμενα αποτελέσματα.
Η Αυτοκεφαλία της Ουκρανίας έκανε αυτό το πολιτικο-εκκλησιαστικό μόρφωμα της Ρωσίας να εκμανεί και να χάσει κυριολεκτικά την ψυχραιμία του, ξεκινώντας έναν διττό πόλεμο με βόμβες και σιδερικά εναντίον του ομόδοξου ουκρανικού λαού μέσα στην ίδια του την ελεύθερη χώρα και συνάμα εναντίον του Οικουμενικού Πατριαρχείου, του Δευτερόθρονου Πατριαρχείου Αλεξανδρείας με αντικανονική και αντιεκκλησιολογική εισπήδηση και δημιουργία Εξαρχίας με ταυτόχρονη «εξαγορά» κληρικών και πιστών –μιλούμε για γκανγκστερικές μεθόδους– της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Εκκλησίας της Κύπρου που τόλμησαν και αναγνώρισαν το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο.
Οι Ρώσοι είναι ουσιαστικά διασπαστές της Ορθοδοξίας διότι κατόρθωσαν να συνασπίσουν τις Σλαβικές Εκκλησίες με τις οποίες δυστυχώς ταυτίστηκαν και το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων με τα περίεργα παίγνιά του, αλλά και η Εκκλησία της Αλβανίας όντος ακόμα του Αναστασίου εν ζωή.
Συνέβη κι ένα άλλο τραγελαφικό, το εξής: Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος κάνοντας χρήση την εκκλησιαστική μεγαθυμία και ενότητα αποκατέστησε την Ευχαριστιακή κοινωνία της Εκκλησίας των Σκοπίων με τον Μητροπολίτη Στέφανο, για να μπει «ως κλέπτης εν νυκτί» ο Πατριάρχης Σερβίας Πορφύριος και να χορηγήσει Αυτοκεφαλία στην Εκκλησία των Σκοπίων, ή Βόρειας Μακεδονίας αν προτιμάτε, ως «Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Μακεδονίας» -σκέτο- καταστρατηγώντας την κανονική και εκκλησιολογική τάξη τής υπό τον ουρανό Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Κι έτσι η Ορθόδοξη Εκκλησία ανά τον Κόσμο εμφανίζεται και είναι στην κυριολεξία ένα θλιβερό σκορποχώρι, με αποτέλεσμα να έχουμε φτάσει σε πνιγηρά αδιέξοδα. Βέβαια, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, καλώς ποιών, δεν έχει διακόψει τη μνημόνευση του ονόματος Κυρίλλου Μόσχας από τα Δίπτυχα, παρ’ όλο που αυτός διέκοψε την κοινωνία με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, τον Πατριάρχη Αλεξανδρείας Θεόδωρο και τους Αρχιεπισκόπους Αθηνών Ιερώνυμο και Κύπρου Γεώργιο.
Μέχρις εδώ αυτές είναι μερικές επισημάνσεις του εκκλησιαστικού τραγέλαφου που έχει δημιουργηθεί με υπαιτιότητα της Ρωσίας, το ερώτημα είναι τι δέον γενέσθαι; Ο πόλεμος Μόσχας – Ουκρανίας κάποτε θα τελειώσει. Ο Πούτιν καυχησιολογούσε πως σε έξι μέρες θα αναδεικνυόταν νικητής και τροπαιούχος, αλλά πέρασαν τέσσερα χρόνια. Αν επικρατήσει η Ρωσία, θα προκύψουν καινούργια θέματα ή βάσανα για την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας. Ο Μητροπολίτης Ονούφριος της Εκκλησίας που πρόσκειται στη Ρωσία δεν φαίνεται διαλλακτικός να βάλει την ενότητα και την εκκλησιαστική κοινωνία πάνω και πέρα από την πολεμική Πούτιν και Κυρίλλου.
Οι Σλάβοι, από την άλλη μεριά, έχουν σηκώσει δικό τους μπαϊράκι και εν αγαστή με τους Ρώσους απεργάζονται την ντε φάκτο διαίρεση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, κρατώντας τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο «αιχμάλωτο». Και εξηγώ: σε περίπτωση που ο Βαρθολομαίος συγκαλέσει Σύναξη των Ορθοδόξων Προκαθημένων για να συζητήσουν, έστω ατύπως, τα θέματα της Ορθόδοξης Εκκλησίας, το πιθανότερο είναι ότι οι Σλάβοι κι από πίσω και ο Ιεροσολύμων Θεόφιλος δυστυχώς δεν θα ανταποκριθούν, με αποτέλεσμα να απομονωθεί ορατά ο Οικουμενικός Πατριάρχης.
Ακόμη, οι Σλάβοι δεν φαίνονται διατεθειμένοι να ανατρέψουν το κανονικό και εκκλησιολογικό καθεστώς της Ορθόδοξης Εκκλησίας με εμπράγματη αμφισβήτηση της Πρωτόθρονης Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, στο οποίο στοχεύει μετά βουλιμίας η Ρωσία που θέλει να καταστεί ως τρίτη Ρώμη, ανυποψίαστη πως δεν υπάρχει τρίτη Ρώμη και δεν μπορεί να γίνει διότι έχει καθιερωθεί διαμέσου των αιώνων η «Νέα Ρώμη». Τραγική περίπτωση αποτέλεσε ο Σερβίας Πορφύριος με τα Σκόπια.
Δεν διαφεύγουν της γνώσης μας οι φιλίες -κρυφές και φανερές- κάποιων Μητροπολιτών, Μονών, ιδιωτών με τη Μόσχα, η οποία ουσιαστικά διασπά ενσυνείδητα την ενότητα της Ορθοδοξίας και μάλιστα με μεθόδους πεζοδρομιακού και ανίερου λεξιλογίου για την Εκκλησιαστική της Μητέρα, την Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, σημάδια απόγνωσης και αδιεξόδου στα οποία έχει περιέλθει η Μόσχα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου