Το Φανάρι δεν διοικεί πλέον πνευματικά, απλώς…παράγει.
Παράγει Επισκόπους με ρυθμούς βιομηχανικούς, υποβαθμίζοντας έναν θεσμό που άλλοτε ήταν καρπός θυσίας, ασκητικότητας και δοκιμασμένης προσφοράς. Σήμερα, η επισκοπή δεν αποτελεί κορύφωση διακονίας, αλλά αντάλλαγμα υπακοής, επιβράβευση προσωπικών σχέσεων και εξυπηρέτηση μητροπολιτικών «χατιριών».
Το τελευταίο διάστημα το μοτίβο είναι ξεκάθαρο και επαναλαμβανόμενο:ή καρατομούνται παλαιοί και δοκιμασμένοι Ιεράρχες, που δεν είναι πλέον «βολικοί»,ή εκλέγονται νέοι Επίσκοποι-βοηθοί, ώστε κάθε Μητρόπολη να αποκτήσει τον δικό της πειθήνιο μηχανισμό στήριξης.
Όχι για να λυθούν πραγματικά ποιμαντικά προβλήματα.
Αλλά για να διαιωνίζεται ένα σύστημα σιωπής, φόβου και πειθαρχίας.
Για να φέρονται οι Μητροπολίτες ως πρόβατα και ο Πατριάρχης να πράττει ανεξέλεγκτα ό,τι θέλει. Πάντα γινόταν αυτό αλλά σήμερα το κακό παράγινε γιατί δεν υπάρχουν Ιεράρχες με τσαγανό και με δύναμη για να ελέγξουν τα κακώς κείμενα.
Έτσι μετά την εκλογή στην Σύνοδο του προηγούμενου μήνα του νέου Μητροπολίτη Αγκύρας Γρηγορίου στην Σύνοδο του Ιανουαρίου είχαμε την εκλογή δύο ακόμη Επισκόπων για τις Μητροπόλεις Σουηδίας και Γαλλίας. Και αυτό δεν είναι τυχαίο γεγονός. Είναι κομμάτι μιας συντονισμένης στρατηγικής: κάθε Μητρόπολη να έχει τον «βοηθό» της. Βοηθό σε τι ακριβώς; Στην ποιμαντική; Στη διακονία; Ή στη διασφάλιση ότι τίποτα δεν θα ξεφύγει από τη γραμμή;
Οι εκλογές αυτές δεν πείθουν. Όταν η «αφοσιωμένη διακονία» μεταφράζεται σε προσωπική εγγύτητα προς τον Μητροπολίτη και εκείνος με τη σειρά του «προτείνει» στον Πατριάρχη, τότε δεν μιλάμε για συνοδικότητα. Μιλάμε για κλειστό κύκλωμα εξουσίας.
Όταν η μακρά παιδιόθεν φιλία και ο στενός σύνδεσμος Μητροπολίτη με τον προτεινόμενο, γίνεται κριτήριο επισκοπικής εκλογής, τότε ο θεσμός έχει ήδη χάσει το κύρος του. Χρόνια τώρα συμβαίνει αυτό και ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος το τερμάτισε!
Όταν οι τίτλοι αρχαίων και πάλαι ποτέ διαλαμψασών Επισκοπών μοιράζονται αφειδώς, απλώς για να γεμίσουν οργανωτικά κενά,ή για να κάνουμε το χατήρι του ενός και του άλλου, τότε μιλάμε για κακό προηγούμενο με σφραγίδα και υπογραφή.
Και μέσα σε όλα αυτά, το Φανάρι αρνείται να δει τον ελέφαντα στο δωμάτιο:
– Μια Ορθοδοξία βαθιά διχασμένη(είναι αργά πια για δάκρυα και συγγνώμες γιατί το κακό έχει γίνει).
– Εκκλησίες σε ρήξη
– Και μια Κρήτη, κομματιασμένη εκκλησιαστικά και κοινωνικά
Τίποτα από αυτά δεν φαίνεται να προβληματίζει. Ο μηχανισμός συνεχίζει απτόητος. Εκλογές, τίτλοι, «Μηνύματα», Χειροτονίες. Όλα στη θέση τους. Μόνο που η ουσία έχει χαθεί.Και κανείς δεν ασχολείται!
Η Εκκλησία δεν χρειάζεται περισσότερους Επισκόπους.
Χρειάζεται Επισκόπους με «φωνή».
Και αυτή η «φωνή» σήμερα, στο Φανάρι, σιωπά συστηματικά.
Η ιστορία θα είναι αμείλικτη.
Γιατί οι θεσμοί δεν καταρρέουν από τους εχθρούς τους.
Καταρρέουν από εκείνους που τους ευτελίζουν εκ των έσω.
https://exapsalmos.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου