Το πρόβλημα της Εκκλησίας σήμερα δεν είναι ότι την πολεμούν.
Είναι ότι δεν τη φοβάται πια κανείς.
Και χειρότερα: δεν την περιμένει κανείς.
Γιατί η Εκκλησία δεν ενοχλεί πλέον την εξουσία. Τη βολεύει.
Δεν της υπενθυμίζει όρια. Της προσφέρει εικόνα.
Δεν της λέει «πρόσεχε». Της λέει «περάστε».
Κάποτε, η Εκκλησία ενοχλούσε.
Όχι γιατί ήταν «σκληρή», αλλά γιατί ήταν απρόβλεπτη και σίγουρα δεν ήταν του χεριού κανενός.
Δεν χωρούσε εύκολα σε πρωτόκολλα. Δεν υπέγραφε σιωπηρά συμβόλαια. Δεν περνούσε νόμους που διχάζουν το λαό. Δεν λειτουργούσε ως ντεκόρ εθνικών και πολιτικών τελετών.
Κάποτε στην Εκκλησία μας υπήρξε μια μορφή, ένας διαφορετικός άνθρωπος που δεν ανεχόταν «μιγά στο σπαθί του».
«Ο Χριστόδουλός μας» ο οποίος δεν χάιδευε αυτιά. Δεν ζητούσε άδεια. Δεν έτρεμε μπροστά στην πολιτική ισχύ! Αντιθέτως την υποχρέωνε να τον τρέμει. Όχι από αλαζονεία, αλλά από καθαρότητα στάσης. Γιατί η Εκκλησία, όταν μιλά από θέση ελευθερίας, δεν χρειάζεται προσβάσεις. Έχει λόγο.
Ο Χριστόδουλος δεν ήταν άγιος. Αλλά είχε κάτι που σήμερα λείπει τραγικά: σύγκρουση.
Και η σύγκρουση δεν είναι αμαρτία για την Εκκλησία. Είναι DNA.
Η Εκκλησία γεννήθηκε απέναντι στην εξουσία, όχι μέσα στο σαλόνι της.
Σήμερα;
Σήμερα, η Εκκλησία μοιάζει να φοβάται περισσότερο τη ρήξη από την αλλοίωση.Και αυτό είναι μοιραίο λάθος.
Διότι δεν υπάρχει τίποτα πιο αντιευαγγελικό από μια Εκκλησία που αγωνιά να μην ενοχλήσει.
Ο Χριστός δεν σταυρώθηκε γιατί ήταν ευγενικός.
Σταυρώθηκε γιατί χαλούσε τη δουλειά όλων: πολιτικών, θρησκευτικών και κοινωνικών τάξεων.
Και ας έρθουμε στο συγκεκριμένο.
Τι ακριβώς συζητά η Εκκλησία με τους πολιτικούς;
Ποια κοινή αγωνία τους ενώνει;
Η σωτηρία του ανθρώπου ή η σταθερότητα της εικόνας;
Γιατί εδώ υπάρχει μια θεμελιώδης υποκρισία που δεν λέγεται δυνατά:
η Εκκλησία δεν συνομιλεί με την εξουσία για να τη διορθώσει.
Συνομιλεί για να μην την ενοχλήσει.
Και η εξουσία δεν πλησιάζει την Εκκλησία από πίστη. Την πλησιάζει γιατί η Εκκλησία εξακολουθεί να δίνει κάτι πολύτιμο: νομιμοποίηση.
Δεν είναι τυχαίο που οι πολιτικοί δεν φοβούνται πια τους ιεράρχες.
Τους χρησιμοποιούν.
Όπως χρησιμοποιούν σημαίες, επετείους, μνημόσυνα, «εθνική ενότητα».
Και εδώ είναι το πιο επικίνδυνο σημείο — όχι πολιτικά, αλλά πνευματικά:
ο πιστός αρχίζει να νιώθει ότι η Εκκλησία δεν στέκεται δίπλα του όταν συγκρούεται με την αδικία, αλλά εμφανίζεται δίπλα στην αδικία όταν αυτή φορά κοστούμι και γραβάτα.
Δεν εξοργίζεται.
Ντρέπεται.
Και η ντροπή είναι πιο διαβρωτική από την οργή.
Ο άνθρωπος δεν φεύγει φωνάζοντας.
Φεύγει σιωπηλά.
Σταματά να εμπιστεύεται.
Σταματά να ακούει.
Σταματά να πονά μαζί της.
Και κάπου εκεί η Εκκλησία χάνει το πιο επικίνδυνο προνόμιό της: να είναι ασύμφορη.
Μια Εκκλησία που είναι χρήσιμη στην εξουσία, είναι άχρηστη στον Χριστό.
Μια Εκκλησία που χωράει άνετα σε κάδρο φωτογραφίας, δεν χωράει πια στον Σταυρό.
Κανείς δεν ζητά από την Εκκλησία να γίνει κόμμα.
Αλλά κάποτε πρέπει να θυμηθεί ότι δεν είναι και υπουργείο.
Γιατί αν συνεχίσει έτσι, δεν θα την πολεμήσει κανείς.
Θα την ξεπεράσουν.
Η Εκκλησία, αν θέλει να παραμείνει ζωντανός τόπος αναφοράς και όχι μηχανισμός του κράτους, οφείλει να σοβαρευτεί. Να κοιτάξει κατάματα τη σκηνή στην οποία συμμετέχει. Γιατί ο ιεράρχης που σπεύδει να αγκαλιάσει τον εκάστοτε ισχυρό δεν συγκινεί πια. Παράγει απορία και δυσπιστία. Και η δυσπιστία, όταν συσσωρεύεται, δεν πλήττει πρώτα την πολιτική. Πλήττει την πίστη.
Αυτό είναι το πραγματικά επικίνδυνο. Όχι η πολιτική εκμετάλλευση καθαυτή. Το επικίνδυνο είναι η σύγχυση. Όταν όλα μοιάζουν ένα: εξουσία, τελετή, λόγος, χειρονομία. Όταν η Εκκλησία παύει να ξεχωρίζει και γίνεται φόντο σε μια φωτό.
Τότε δεν λειτουργεί πια ως καταφύγιο.
Γίνεται σκηνικό.
Και πάνω σε αυτό το σκηνικό, κάθε αγκαλιά και κάθε φιλί μοιάζει λιγότερο με ποιμαντική πράξη και περισσότερο με πολιτική φωτογραφία.
Και ο κόσμος το βλέπει.
Δεν βλέπει αθώα.
Κουράζεται.
Απομακρύνεται.
Σιωπά.
Και αυτή η σιωπή — ας το καταλάβουν επιτέλους — είναι πολύ πιο ανησυχητική από οποιαδήποτε φωνή.
Αυτό , για την Εκκλησία, είναι η πιο βαριά ήττα, που όταν τη συνειδητοποιήσει θα είναι αργά!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου