Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι του προηγούμενου άρθρου και δέχτηκα σφοδρή επίθεση. Κυρίως από ρασοφόρους. Το θαυμαστό είναι πως, ενώ πρώτοι αυτοί θα έπρεπε να είναι υποστηρικτές του δικαίου, θέλησαν να με επαναφέρουν στην τάξη. Ποια τάξη δηλαδή; Αυτήν που έχουν οι ίδιοι επιβάλλει ως κατεστημένο στην Εκκλησία: εκκοσμίκευση, συστράτευση με το εκάστοτε πολιτικό και οικονομικό καθεστώς και μετατροπή του ιερατικού διακονήματος σε καθαρό και συχνά στυγνό επαγγελματισμό.
Μου συνέστησαν “να μαζευτώ” διότι “έχω ξεφύγει”. Βέβαια, πατέρες, έχω ξεφύγει, διότι τόλμησα να στηρίξω τον Τυχικό που αδικείται κατάφωρα, ενώ εσείς δεν τολμάτε να το κάνετε λόγω της επισκοπικής μάχαιρας που επικρέμαται υπεράνω της κεφαλής σας. Αρκετά όμως με αυτά και αυτούς. Επιστροφή στην ουσία: η περίπτωση του Τυχικού είναι στην πραγματικότητα η μάχη της ορθόδοξης παράδοσης και ευλαβείας κατά του οικουμενισμού και της εκκοσμίκευσης που διαβρώνουν την Εκκλησία μας τα χρόνια των εσχάτων. Ως προς το τυπικό σκέλος, πρόκειται για μια από τις γελοιωδέστερες καθαιρέσεις στην εκκλησιαστική ιστορία.
Η ορθόδοξη εκκλησιολογία είναι και αυτή ένα μυστήριο, όπως και η θεολογία. Δεν είναι αυτό που διδάσκεται στα πανεπιστήμια και συνήθως συμφέρει τους κρατούντες, χορηγώντας τους υπερεξουσίες αυθαιρεσίας ή αυθαίρετες υπερεξουσίες. Τα όρια της Εκκλησίας και την ενέργεια του Θεού μέσα σε αυτήν κρατάει ο Χριστός στα χέρια του και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να τον υποκαθιστά, όπως το τόλμησαν οι Παπικοί.
Δεν κηρύσσω φυσικά έξοδο από την επίσημη Εκκλησία, αλλά κάθαρση των αδικημάτων και αποκατάστασης της τάξης που διασαλεύουν συνήθως οι ίδιοι οι επίσκοποι – ο Θεός να τους κάνει δηλαδή… Και ερχόμαστε πάλι στην Πάφο. Μια συμμορία επισκόπων περί τον Γεώργιον – πειθήνια όργανα αυτού πιθανότατα λόγω σκανδάλων κρυμμένων στο συρτάρι και για πολλούς άλλους ευτελείς λόγους – με τακτικές που θα ζήλευε και η ίδια η μαφία, σταυρώνουν εδώ και έναν χρόνο έναν αθώο ιεράρχη, τον οποίο και μόνο που βλέπεις καταλαβαίνεις πως δεν είναι ικανός να βλάψει ούτε μυρμήγκι.
Αυτή λοιπόν η μαφία συνάχθηκε εν βυζαντινή μεγαλοπρεπεία προχθές στη Λευκωσία και κατέβασε – ή έτσι νομίζει – το Άγιο Πνεύμα, προκειμένου να χειροτονήσει έναν ταλαίπωρο αρχιμανδρίτη στη θέση του Τυχικού. Έναν ακόμη άθλιο καριερίστα κληρικό που κατέστη χωρίς καμία αιδώ μοιχεπιβάτης με τόση χαρά που δεν κρυβόταν σαν αυτήν της χήρας… να μη συνεχίσω, γελώντας αδιαλείπτως ακόμη και τα μουστάκια του…
Είναι φοβερό να απέλθεις από αυτήν τη ζωή και να διαπιστώσεις πως δεν είσαι ούτε επίσκοπος ούτε ιερέας ούτε μοναχός. Και θα το δουν αυτό ουκ ολίγοι ρασοφορούντες. Διότι ο Θεός ου μυκτηρίζεται. Αλλοίμονο σε αυτούς που τολμούν να εμπαίζουν τον Κύριο… Η οργή του Θεού εκδηλώνεται και από αυτήν τη ζωή πολλάκις. Ας μην το λησμονούν.
Κ.Ν.
14/6/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου