Η Εκκλησία, θεσμός που υποτίθεται ότι υπηρετεί την αλήθεια, τη διαφάνεια και το ήθος, υπήρξε διαχρονικά και ένα πεδίο όπου ευδοκιμούν παρασιτικοί μηχανισμοί, προσωπικές φιλοδοξίες και υπόγειες διαδρομές εξουσίας.
Πίσω από τις εικόνες, τα θυμιάματα και τα μεγαλόπρεπα λειτουργικά σχήματα, κινείται συχνά ένας κόσμος σκιώδης — ένας κόσμος «τυφλοπόντικων» που δεν βλέπουν το φως, αλλά σκάβουν υπόγεια προς ίδιον όφελος ή προς όφελος των πατρώνων τους.
Οι αρχιεπισκοπικές εκλογές του 1998 αποτέλεσαν χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτού του μηχανισμού και αυτού του αρρωστημένου παρασκηνίου.
Τότε, εμφανίστηκαν διάφορα πρόσωπα που λειτουργούσαν όχι ως έντιμοι φίλοι και εκπρόσωποι των υποψηφίων της εποχής εκείνης ,αλλά ως εκτελεστικά όργανα συγκεκριμένων συμφερόντων. Δεν κινούνταν από εκκλησιαστική συνείδηση, αλλά από εντολές εκκλησιαστικών χορηγών.
Όταν το αποτέλεσμα δεν τους δικαίωσε και εξελέγη ο Χριστόδουλος, το δίκτυο αυτό διαλύθηκε — προσωρινά.
Δέκα χρόνια αργότερα, το 2008, τους δόθηκε δεύτερη ευκαιρία. Κάποιοι από αυτούς επανήλθαν, αυτή τη φορά σε θέσεις-κλειδιά, εμφανείς θέσεις με εξουσία ή αφανείς θέσεις με υπόγειες διαδρομές και σκοτεινό έργο. Αλλά και στις δύο περιπτώσεις με παχυλές αμοιβές-εμφανείς και αφανείς.
Ναι είναι αλήθεια ότι κάποιοι εκλεκτοί βρέθηκαν σε θέσεις όπου εισπράττουν αμοιβές αλλά χωρίς ουσιαστικό έργο. Ανταμείφθηκαν για την βοήθεια που προσέφεραν κατά την προεκλογική περίοδο.
Πρόκειται για μια παθογένεια που δεν είναι τυχαία, αλλά συστημική: η Εκκλησία, αντί να αυτοκαθαρθεί, συχνά επιβραβεύει τέτοια φαινόμενα και ασφαλώς και αρκετούς επιτήδειους.
Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η μεταχείριση εκείνων που ανέλαβαν τον πιο βρώμικο ρόλο: τη συκοφαντία, τη σπίλωση υπολήψεων, τη διαστρέβλωση γεγονότων — ιδίως εις βάρος της μνήμης του Χριστόδουλου και των ανθρώπων του. Αυτοί δεν μπορούσαν να τοποθετηθούν επισήμως, γιατί το δηλητήριο που είχαν σκορπίσει ήταν πολύ εμφανές. Κι όμως, δεν απομακρύνθηκαν. Αντίθετα, τους «τακτοποίησαν» με έμμεσους τρόπους, προσφέροντάς τους προνόμια και διευκολύνσεις — ακόμα και στέγη στην ακτή Θεμιστοκλέους, σύμφωνα με όσα κυκλοφορούν ευρέως.
Ήθελε ο τότε Γενικός Διευθυντής της ΕΚΥΟ να γίνει Μητροπολίτης και εκτελούσε τις άνωθεν εντολές με ταχύτητα και ακρίβεια. Μέχρι που τους πήραν είδηση οι γείτονες στον Πειραιά. Αφού στο σπίτι αντί να μένουν άνθρωποι, έμενε ένας παρατημένος σκύλος ο οποίος νηστικός καθώς ήταν έφαγε όλα τα ντουλάπια.
Και βιώσαμε τότε στο πετσί μας την μεγάλη κατάντια:εκείνοι που ζούσαν προνομιακά με σπίτια πάνω στη θάλασσα να κατηγορούν άλλους που ήταν συνεπείς.
Η υποκρισία πάντα μέσα στο χώρο της Εκκλησίας περισσεύει!
Ωστόσο αυτά τα φαινόμενα δεν είναι νεοφανή. Όποιος θυμάται την εποχή του Αρχιεπισκόπου Σεραφείμ γνωρίζει ότι τα παρασκήνια, οι διαπλοκές και οι μικροπολιτικές σκοπιμότητες ήταν πάντα παρούσες.
Μόνο επί Χριστοδούλου επιχειρήθηκε μια τομή — μια προσπάθεια να μπει τάξη και να μιλήσει η Εκκλησία με φωνή καθαρή και εθνικά αξιοπρεπή. Γι’ αυτό και πολεμήθηκε λυσσαλέα από το ίδιο σύστημα που σήμερα υποκριτικά τον επικαλείται ή τον αποδομεί.
Σήμερα, βλέπουμε κάποιους αυτοανακηρυγμένους «εκκλησιαστικούς αναλυτές» να περιφέρονται στα διαδικτυακά κανάλια και να παριστάνουν τις αυθεντίες. Με ύφος ειδήμονα, αναπαράγουν ανακρίβειες, διαστρεβλώνουν και παραχαράσσουν την ιστορία και κακοποιούν τη μνήμη του Χριστόδουλου. Το χειρότερο; Απευθύνονται σε ανυποψίαστο κοινό που δεν έχει τα μέσα να ελέγξει τα λεγόμενά τους.Και τους ακούει.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η πρόσφατη «ανάλυση» που επεχείρησε ένας χαμηλού επιπέδου και γνώσεων αναλυτής με όσα είπε περί δήθεν υποκρισίας του Χριστοδούλου απέναντι στις ΗΠΑ, με αφορμή ένα επίσημο δείπνο του ως Μητροπολίτης Δημητριάδος ακόμη, με τον τότε Αμερικανό πρέσβυ. Και όχι μόνο. Είπε πολύ περισσότερα στον παραλήρημά του αλλά τα θεωρώ ανάξια λόγου. Θα μείνω στη θέμα αυτό.
Με όσα είπε επεχείρησε μια επιφανειακή, απλοϊκή και πολιτικά αφελή ανάγνωση και αξιολόγηση. Δείχνει να αγνοεί βασικά δεδομένα διπλωματίας και διεθνών σχέσεων. Λες και η συνάντηση ενός Μητροπολίτη της Εκκλησίας μας με έναν πρέσβη αναιρεί την δημόσια, τεκμηριωμένη κριτική του Χριστοδούλου στις αμερικανικές πολιτικές, καθ´όλα τα χρόνια που ήταν Αρχιερεύς.
Ακόμη χειρότερα, παραβλέπουν ή λησμονούν τη στάση του στα εθνικά μας θέματα και αποσιωπούν σκοπίμως το ιστορικό επεισόδιο με τη Μαντλίν Ολμπράιτ, στο Προεδρικό Μέγαρο κατά την Επίσκεψη του τότε Προέδρου Κλίντον, όταν ο Χριστόδουλος —με θάρρος που σπάνια συναντάται— έφερε την Αμερικανίδα ΥΠΕΞ προ των ευθυνών της για το αιματοκύλισμα στο Κόσοβο,( που όπως της είπε ήταν η γενέτειρά της)- αναγκάζοντάς την να αποχωρήσει από επίσημο δείπνο του τότε ΠτΔ Κωστή Στεφανόπουλου. Αυτό δεν ήταν λαϊκισμός. Ήταν πράξη συνείδησης.
Η αλήθεια είναι δυσάρεστη για τα λαμόγια: ο Χριστόδουλος δεν χωρούσε στα σχέδιά τους. Δεν ήταν ελεγχόμενος, δεν ήταν διαχειρίσιμος, δεν ήταν υποταγμένος. Γι’ αυτό και τον πολέμησαν τότε — και τον συκοφαντούν ακόμη και σήμερα.
Όσο για το «τι θα γίνει μετά τον Ιερώνυμο», οι ίδιοι άνθρωποι που σήμερα κάνουν δήθεν προβλέψεις,για το ποιούς θεωρούν πιθανούς διεκδικητές του Θρόνου,ύριο θα πουν τα ακριβώς αντίθετα χωρίς ίχνος ντροπής. Εξαρτάται ποιον θα προσεγγίσουν πιο εύκολα. Η λάσπη είναι το φυσικό τους περιβάλλον.
Η Εκκλησία ή θα καθαρθεί — ή θα εκφυλιστεί.
Ή θα φωτίσει — ή θα σαπίσει.
Ώρα να σπάσουν τα υπόγεια δίκτυα.
Ώρα να ξηλωθούν οι τυφλοπόντικες από τα θεμέλια.
Ώρα να τελειώνουμε με τους νταβατζήδες της πίστης,με τους διαχειριστές της λάσπης,με τους επαγγελματίες του παρασκηνίου.
Η Εκκλησία δεν είναι λάφυρο.
Δεν είναι μαγαζί.
Δεν είναι μηχανισμός.
Είναι σώμα πίστης — και θα το υπερασπιστούμε.
Αν δεν τολμήσει την κάθαρση,
θα μείνει όμηρος των ίδιων που την ροκανίζουν.
Αν δεν αποτινάξει τα παράσιτα,
θα μετατραπεί οριστικά σε γραφειοκρατία εξουσίας, σε κέλυφος χωρίς πνεύμα, σε ναό χωρίς φως.
Τώρα είναι η στιγμή.
Καμία αναβολή. Καμία συγκάλυψη. Καμία συνενοχή.
Κάθαρση — ή κατάρρευση.
Φως — ή σκοτάδι.
Πίστη — ή παρακμή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου