Όχι στην εκκοσμικευτική εβδομάδα της Θεσσαλονίκης

Όχι στην εκκοσμικευτική εβδομάδα της Θεσσαλονίκης

 

Έτσι θα έπρεπε κανονικά να ονομάζεται η λεγόμενη λατρευτική εβδομάδα στη Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Πρόκειται για έναν θεσμό που προσπαθεί να επιβληθεί άνωθεν και έξωθεν. Δεν περπατάει και αυτό είναι φανερό. Το μόνο που κάνει είναι να σκανδαλίζει. Οι αντιδρώντες δεν βρίσκονται μόνο μέσα στο διαδίκτυο. Ο λαός του Θεού ξεσηκώθηκε και δεν αναφερόμαστε σε αποτειχισμένους ή παλαιοημερολογίτες. Δοκιμάστηκε, επομένως, απέτυχε και θα πρέπει να αποσυρθεί είτε ολοκληρωτικά ή σε κάποια συναυλιακά κέντρα εκτός των ιερών ναών.

Σε μερικούς αυτού του είδους οι τοποθετήσεις φαντάζουν κάπως φονταμενταλιστικές και ζηλωτικές. Δεν είναι όμως, καθότι η καταδίκη των εν λόγω εκδηλώσεων έχει σχέση με την προωθούμενη εκκοσμίκευση της Εκκλησίας. Η διαδικασία αυτή άλλοτε είναι κατευθυνόμενη από συγκεκριμένα κέντρα και φορείς και άλλοτε αποτελεί φυσική εξέλιξη του γενικευμένου συρμού της κοινωνίας, η οποία εκδυτικίζεται ραγδαία μέσα στο παγκοσμιοποιημένο κλίμα της λοάτκι ατζέντας.

Η προσωπική μου γνώμη είναι ότι ο νυν μητροπολίτης Φιλόθεος είναι ένας καλοπροαίρετος και φέρελπις νέος Επίσκοπος, που ωστόσο σύρεται κάπως από την κεκτημένη ταχύτητα των προκατόχων του και των εκλεκτόρων του. Η Θεσσαλονίκη έχει βέβαια και μια πολυπολιτισμική ατμόσφαιρα που στηρίζει τέτοιου είδους πρωτοβουλίες. Συνεργούσης σε αυτό τα τελευταία χρόνια της Θεολογικής σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου, όπου παρατηρήθηκε μια έντονη καλλιτεχνική στροφή από καθηγητές της και δη της Δογματικής! Αυτό δεν είναι κατά βάσιν κακό, απλώς ξεπεράστηκαν κάποια όρια. Ο κατά τα άλλα σοβαρός δογματολόγος Ν. Ματσούκας προχώρησε σε μια “θεολογική δικαίωση” του βλάσφημου Ν. Καζαντζάκη. Ο διάδοχός του Χρ. Σταμούλης συνέχισε αυτή την τάση με καλλιτεχνικές μουσικές εκδηλώσεις εντός ναών και σε αυτό συνεργάστηκε και με τον νέο μητροπολίτη Φιλόθεο. Ο κόσμος όμως αντέδρασε και σε πρώτη φάση εξεδίωξε τους νεωτερίζοντες από τον ναό της Αχειροποιήτου και σήμερα όλοι βλέπουμε να γενικεύεται η κατακραυγή.

Πέρα από όλα αυτά, αν δούμε τα χαρακτηριστικά των εκδηλώσεων εντός των ναών, π.χ. ορατόρια και όλα τα ρωμαιοκαθολικοπροτεσταντικά, νιώθουμε πως η ταυτότητα αυτής της δήθεν λατρευτικής εβδομάδος είναι μάλλον μια εισδοχή του δυτικού χριστιανισμού στα καθ’ ημάς. Και ποιο το όφελος από κάτι τέτοιο; Μήπως να θυμηθούμε πως εξαιτίας της εκκοσμικευτικής κατρακύλας των δυτικών χριστιανών έφτασε η Ευρώπη στην αθεΐα και τον προχωρημένο αγνωστικισμό της; Και λόγω αυτής της αποδόμησης του γνήσιου χριστιανισμού έχουμε εκεί άνοδο του Ισλάμ (του θεραπεύοντος τα ανθρώπινα διαβλητά πάθη) και του Ινδοϊσμού (που φαινομενικά αναπληρώνει τον χαμένο μυστικισμό του χριστιανισμού);

Αντί, λοιπόν, να πάμε μπροστά, άκριτα μιμούμενοι τα φράγκικα θρησκευτικά ατοπήματα, οδηγούμαστε εκεί που κατάντησαν οι δυτικοί: στον αποχριστιανισμό τους. Η λατρευτική παράδοση της Εκκλησίας είναι αναντικατάστατη και εξάπαντος αυτή θα πρέπει να ακολουθήσουν και οι δυτικοί αδερφοί μας, προκειμένου να επανέλθουν στην γνήσια ευλάβεια και στο αρχαίο και ανόθευτο χριστιανικό ήθος. Είναι στο χέρι του εκεί Επισκόπου να σπάσει αυτή τη λαθεμένη “παράδοση” της συμπρωτεύουσας με το πάντρεμα κοσμικής και θρησκευτικής λατρείας. Στο κάτω κάτω κάθε χώρος έχει τη λειτουργική του διάκριση και σημασία. Όπως, για παράδειγμα, δεν μπορεί να τελεστεί μια Ακολουθία σε ένα εστιατόριο, έτσι και δεν πρέπει μουσικά όργανα, χορωδίες και συναυλίες να τελούνται μέσα στους ορθοδόξους ναούς. Ας θυμηθούμε εν προκειμένω τη λαϊκή μας παράδοση: στον ναό μέσα η Λειτουργία και οι χοροί και τα πανηγύρια στο προαύλιο των ναών και ξωκλησιών μας.

Επαφίεται στον νέο Επίσκοπο να επαναφέρει τα πράγματα στη σωστή τους θέση. Δεν μας λείπουν τα όργανα και οι χορωδίες. Μας λείπει η λατρευτική παραδοσιακή ευλάβεια της Ορθοδοξίας. Το πρόβλημα είναι πλέον σε προσωπικό επίπεδο: θα ασκήσει με εγωιστικό πείσμα τη δεσποτική του εξουσία και θα το πάρει πάνω του σαν ένα προσωπικό στοίχημα κατά των “ταλιμπανιζόντων” ή θα ακολουθήσει την ταπεινή οδό της θυσιαστικής διακονίας; Τον πρώτο κακοτράχαλο δρόμο περπατάει εδώ και καιρό ο Περιστερίου Γρηγόριος, αγνοώντας τους πάντες και τα πάντα. Δεν πιστεύω πως τέτοιος θα δειχθεί και ο Φιλόθεος. Ίδωμεν.

Καλή Ανάσταση.

 

 

Κ. Νούσης

8/4/2026