Διακο-Διονύσιος Φιρφιρής

Ο π. Διονύσιος υπήρξε κορυφαία προσωπικότητα στον χώρο του ιεροψαλτικού στασιδίου. Επί έτη πολλά υπηρέτησε από την θέση αυτή και κατανάλωσε τον εαυτό του «εν τω Οίκω του Θεού».

Γεννήθηκε στην Μεγάλη Παναγία Χαλκιδικής το 1912 και σε ηλικία οκτώ ετών περίπου, το 1920, πριν προλάβει να αισθανθεί τα του κόσμου ηδέα, μετοίκησε στον Άθωνα. Ονομαζόταν Δημήτριος Κούκος.

Ήρθε στις Καρυές, όπου με τον πατέρα του εργαζόταν στο Βατοπαιδινό Κονάκι. Στη συνέχεια αποφασίζει και μένει για πάντα κοντά στον θείο του, γερο-Χαράλαμπο Φιρφιρή, ιεροψάλτη, στο Κελλί του Προφήτου Ηλιού, όπου και παρέμεινε μέχρι τελευταίας πνοής. (Το επώνυμο Φιρφιρής έλαβε κατά διαδοχήν από τους παλαιότερους γεροντάδες του Κελλιού.)

Δρομολογείται τμηματική «ένωση των Εκκλησιών» ;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 28^η Ιουνίου 2021

ΔΡΟΜΟΛΟΓΕΙΤΑΙ ΤΜΗΜΑΤΙΚΗ «ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ»;

Το μεγάλο ζητούμενο, αλλά και δυσεπίλυτο πρόβλημα για τους θιασώτες του οικουμενισμού είναι να βρεθεί μια φόρμουλα της «ενώσεως των Εκκλησιών», αποδεκτή όχι μόνο από τους ιθύνοντες και σχεδιαστές της, αλλά και από τον πιστό λαό του Θεού. 

Το πρώτο βήμα προς την κατεύθυνση αυτή υπήρξε, ως γνωστόν η λεγόμενη «άρση των αναθεμάτων», το 1965, ερήμην των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία παρουσιάστηκε σε παραποιημένες μεταφράσεις στους Ορθοδόξους ως «άρση των αναθεμάτων του 1054»,  ενώ στο πρωτότυπο κείμενο αναφέρεται ως «άρση της ακοινωνησίας»! Επακολούθησε ο περιβόητος «Διάλογος της αγάπης», (1965 έως 1980), που αποσκοπούσε να προλειάνει το έδαφος, ώστε να επιτευχθεί το κατάλληλο κλίμα για τον εν συνεχεία Θεολογικό Διάλογο μεταξύ των δύο πλευρών, Ορθοδόξων και παπικών. Στη συνέχεια φθάσαμε στην πλήρη αμοιβαία εκκλησιαστική αναγνώριση Ορθοδοξίας και Παπισμού, ως «Αδελφών Εκκλησιών» το 1993 στο Balamand, η οποία κατόπιν επισφραγίστηκε συνοδικά στη «Σύνοδο» της Κρήτης το 2016.

“Βιτριολική” συμμαχία Βατικανού-Φαναρίου-Ουάσινγκτον για την νέα εποχή και για κοινό Πάσχα

Στο Βατικανό Φαναριώτες και ο Αμερικανός ΥΠΕΞ-Τι ετοιμάζεται για την επόμενη μέρα στον θρησκευτικό κόσμο; -Πως αντιδρά ο ρωσικός πόλος

Μια περίεργη σύμπτωση είχαμε χθες... Την στιγμή που το λίκνο του Καθολικισμού τιμά πανηγυρικά την εορτή των κορυφαίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου, στο Βατικανό βρέθηκαν τόσο εκπρόσωποι του Οικουμενικού Πατριαρχείου, όσο και ο Αμερικανός ΥΠΕΞ σε μια ιδιότυπη κοινή παρουσία, δεδομένης και της τεράστιας στήριξης της Ουάσινγκτον προς το Φανάρι εκδηλωμένης πολλάκις και ποικιλιτρόπως, συνυπολίζοντας και το επερχόμενο ταξίδι Βαρθολομαίου στις ΗΠΑ, και παράλληλα της αγαστής σχέσης του Οικουμενικού Πατριάρχου με τον Πάπα.

Ποιος είναι άγιος

π. Ι. Ρωμανίδης

Άγιοι λέγονται όλοι όσοι, κατά διαφόρους βαθμούς, μετέχουν της αγιοποιού-θεοποιού ενεργείας του Θεού. Στην κατηγορία των Αγίων συγκαταλέγονται οι Προφήτες, οι Απόστολοι, οι Πατέρες και όλοι οι δια μέσου των αιώνων φίλοι του Χριστού, όσοι μετέχουν της φωτιστικής και θεοποιού ενεργείας του Θεού, μεταξύ τών οποίων οι μάρτυρες, οι όσιοι ασκητές, κληρικοί και λαϊκοί, άνδρες και γυναίκες, νέοι και ηλικιωμένοι. Όλοι αυτοί λέγονται Άγιοι.

Άγιοι δεν είναι οι καλοί άνθρωποι, αλλά όσοι συνδέονται με τον άσαρκο και σεσαρκωμένο Λόγο, τον Χριστό. Η αγιότητα είναι το κοινό γνώρισμα όλων των Προφητών, Αποστόλων, Πατέρων, Μαρτύρων, Ασκητών. Όλοι είναι Άγιοι, διότι έχουν την αγιοποιό ενέργεια του Θεού, και είναι Πατέρες, διότι γεννούν πνευματικά παιδιά.

«Η διάκριση μεταξύ Αγίων και Πατέρων δεν υπάρχει στους Πατέρες. Στους Πατέρες της Εκκλησίας, οι Άγιοι είναι οι Πατέρες και Πατέρες είναι οι Άγιοι».

Άγιοι λέγονται όσοι δια της καθάρσεως και του φωτισμού φθάνουν στην θέωση, μετέχουν της θεοποιού ενεργείας του Θεού.

«Εκείνοι που έχουν φθάσει στην θέωση και έχουν γίνει Άγιοι, είναι μια πραγματικότητα ή δεν είναι πραγματικότητα; Αυτό είναι το θεμέλιο».

Κατάργηση της Εκκλησιαστικής Σχολής Βελλάς

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ- προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και τους Σεβασμιωτάτους Συνοδικούς Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος- ΘΕΜΑ: Κατάργηση της Εκκλησιαστικής Σχολής Βελλάς Ιωαννίνων.

Μακαριώτατε Πρόεδρε και Σεβασμιώτατοι Αρχιερείς,

ΕΥΛΟΓΕΙΤΕ!!

Διαβάζοντας το απο 24-06-2021 υπόμνημα σας προς την Υπ. Παιδείας και Θρησκευμάτων κα Κεραμέως με Αρ. Πρωτ. 2689 σχετικά με τον εξορθολογισμό της εκκλ. εκπαίδευσης, αισθάνεται κανείς θλίψη και πίκρα καθώς διαφαίνεται ότι με πρότασή σας παύει οριστικά η λειτουργία της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Εκπαίδευσης αλλά και κάθε Εκκλησιαστικού Σχήματος στην Βελλά Ιωαννίνων, μετά από έναν αιώνα επιτυχημένης λειτουργίας της.

Ο Θανάσης Πετσάλης - Διομήδης και η εθνική μνήμη

Ο Θανάσης Πετσάλης - Διομήδης και η εθνική μνήμη Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο Θανάσης Πετσάλης - Διομήδης (1904-1995) είναι ο συγγραφέας του 20ού αιώνα, που βοηθάει τον Έλληνα να διατηρήσει την ιστορική του μνήμη και την αυτογνωσία του. Η εθνική σημασία των ιστορικών μυθιστορημάτων του «Οι Μαυρόλυκοι» και «Η καμπάνα της Αγίας Τριάδας» έγκειται στο ότι περιγράφει γλαφυρά την εποποιία των Ελλήνων να επιβιώσουν στα χρόνια της απάνθρωπης σκλαβιάς. Έως τις ημέρες του τα χρόνια αυτά θεωρούνταν μια «άθλια, μουντή και βασανισμένη» εποχή, που δεν χρειάζεται να καταπιαστεί κανείς. Ο Πετσάλης ασχολήθηκε και το εξηγεί: «Μετά το σκάψιμο πάνω στα δίσεκτα χρόνια της σκλαβιάς, σηκώθηκα θαμπωμένος από το θαύμα. Φως πεντακάθαρο σελαγίζει πάνω στους Έλληνες της δουλείας: του μαρτυρίου ο φωτοστέφανος, του νου και της αντριάς η λάμψη». (Θαν. Πετσάλη - Διομήδη « Οι Μαυρόλυκοι», Βιβλιοπ. της «Εστίας». Ζ΄ Έκδοση, 1ος Τόμος, σελ. 11).

ΟΥΤΕ Ο ΖΑΕΦ ΟΥΤΕ ΑΛΛΟΣ ΣΤΑ ΣΚΟΠΙΑ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΗΡΗΣΕΙ ΤΗ ΣΥΜΦΩΝΙΑ

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της Συμφωνίας των Πρεσπών είναι ότι εξ αρχής η άλλη πλευρά δεν είχε καμία πρόθεση να την τηρήσει. Ο Ζάεφ υπέγραψε, αλλά δεν σέβεται την υπογραφή του. Η αντιπολίτευση του VMRO-DPMNE έχει δηλώσει ότι δεν δέχεται τη Συμφωνία και το όνομα “Βόρεια Μακεδονία”. Εκείνοι που την σχεδίασαν από ελληνικής πλευράς και εκείνοι που την ψήφισαν όφειλαν να το έχουν προβλέψει. Απέτυχαν και τώρα επικρίνουν την κυβέρνηση της ΝΔ για τις παρασπονδίες του … Ζάεφ.

Μέσα σε λίγες ημέρες οι βόρειοι γείτονές μας έκαναν πολλά ώστε να προκαλέσουν την αντίδραση της Ελλάδος, και του λαού και της κυβερνήσεως.

Ο Πρόεδρος των φοιτητών της Α.Ε.Α. Βελλάς Ιωαννίνων για τις αποφάσεις της ΔΙΣ

Μακαριώτατε,

Σεβαστοί Αρχιερείς μέλη της ΔΙΣ,

Μετά την απόφαση και πρόταση της ΔΙΣ στις 23/06/2021 προς την υπουργό Παιδείας κ. Κεραμέως, η οποία αφορά το νομοσχέδιο για την Εκκλησιαστική Εκπαίδευση, με την οποία επιθυμείτε το κλείσιμο της ΑΕΑ και την μεταφορά της προβλεπόμενης για την Βελλά ΣΜΥΚ στην Θεσσαλονίκη, αισθάνομαι τόσο εγώ όσο και όλοι οι Βελλαΐτες φοιτητές, απογοητευμένος και ταυτόχρονα προδομένος.

Το έργο της Σχολής μας είναι ήδη γνωστό σε όλους σας και για αυτόν τον λόγο θεωρώ περιττό να σας το μνημονεύσω. Μια ιστορία 110 χρόνων θα χαθεί μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα με μια υπογραφή της Υπουργού.

Οι ακολουθίες στην καθημερινή ζωή

Πρωτοπρεσβύτερος Κωνσταντίνος Παπαγιάννης (†)

Οι ακολουθίες του νυχθημέρου μπορούν να έχουν εφαρμογή στην καθημερινή ζωή του Χριστιανού; Ή είναι υπόθεσις μόνο των μοναχών και των ιερέων, για την οποία οι άλλοι Χριστιανοί μπορούν να αδιαφορούν;

Στο ερώτημα αυτό απαντούμε ότι κατ’ αρχήν οι καθημερινές ακολουθίες γίνονται για όλους τους Χριστιανούς και όχι μόνο για τους κληρικούς και τους μοναχούς. Είναι κοινές προσευχές όλης της Εκκλησίας και δεν μπορούμε να αδιαφορούμε γι’ αυτές. Αλλά πώς είναι δυνατόν να συμμετέχουμε σ’ αυτές, όταν το πλήθος των καθημερινών ασχολιών δεν μας το επιτρέπει;

Βέβαια κανείς δεν θα μπορούσε να επιβάλη ως υποχρεωτική την προσέλευσι όλων των Χριστιανών στις καθημερινές ακολουθίες· υπάρχουν όμως περιπτώσεις που η συμμετοχή δεν είναι αδύνατη. Όταν σκεφθούμε πόσον χρόνο σπαταλούμε άσκοπα πολλές φορές, θα διαπιστώσουμε ότι δεν είναι δύσκολο να διαθέσουμε μισή ώρα για τον Εσπερινό ή μία ώρα για τον Όρθρο, όταν τουλάχιστο δεν έχουμε καμιά άλλη εργασία.

Για τους εχθρούς της εκκλησιαστικής μουσικής (Φώτης Κόντογλου)

Αν και είμαι ζωγράφος κι όχι μουσικός, ωστόσο έχω γράψει περισσότερα για την εκκλησιαστική μουσική από τη αγιογραφία. Γιατί η μουσική ενεργεί απάνω στην ψυχή πιο δυνατά και πιο άμεσα, παρά η ζωγραφική, επειδή με την μουσική μπορεί να εκφρασθεί, λίγο πολύ, ο κάθε άνθρωπος, ενώ η ζωγραφική είναι μια τέχνη που την κάνουνε μονάχα οι τεχνίτες που είναι σπουδασμένοι σ’ αυτήν την τέχνη. Με την μουσική και με τη ποίηση εκφράζεται η λαϊκή ψυχή περισσότερο από κάθε άλλον τρόπο και για τούτο σ΄ αυτές τις τέχνες φανερώνεται ολοζώντανος ο χαρακτήρας του λαού. Γι αυτή την αιτία ο Πλάτωνας ο φιλόσοφος είπε· άμα αλλάξει η μουσική ενός λαού, θα πει πως άλλαξε κι ο χαρακτήρας του. Κι όμως, βρίσκουνται σε μας άνθρωποι, και μάλιστα ιερωμένοι και θεολόγοι, που έχουνε την ιδέα πως η εκκλησιαστική μουσική είναι κάποιο πράγμα που δεν έχει μεγάλη σημασία για την Εκκλησία μας και που μπορεί να αλλάξει, χωρίς να αλλοιωθεί η πραγματική ουσία της.

Η εκκλησιαστική μουσική μας, όπως κι οι άλλες εκκλησιαστικές τέχνες, είναι αχώριστες από εκείνο που εκφράζουνε.

Μύδροι Μάξιμου κατά Ιερώνυμου και Ιεράς Συνόδου - Ομόθυμη αντίδραση της αυτοδιοίκησης

Σε συντονισμένες κινήσεις με αποδέκτη το υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, προκειμένου να μείνει κενό γράμμα η εισήγηση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου για λειτουργία της τρίτης Σχολής Μαθητείας Υποψηφίων Κληρικών (Σ.Μ.Υ.Κ.) στη Θεσσαλονίκη και όχι στα Γιάννενα, όπως προβλέπεται στο άρθρο του υπό διαβούλευση Σχεδίου Νόμου για την Εκκλησιαστική Εκπαίδευση, έχουν επιδοθεί η Μητρόπολη Ιωαννίνων και οι τοπικοί φορείς.

Την ίδια στιγμή, ωστόσο, κλιμακώνονται οι αντιδράσεις απέναντι στον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο και στους ιεράρχες που συμμετέχουν στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο (ΔΙΣ), καθώς, με βάση τα όσα περιέγραψε ο Μητροπολίτης Ιωαννίνων Μάξιμος, υπήρξε παρασκηνιακή μεθόδευση, χωρίς ο ίδιος να ερωτηθεί για οτιδήποτε.

Η θεοδίδακτη αγάπη

Η απεριόριστη αγάπη, ακόμη και προς τα άψυχα, αποκαλύπτει τα θεία μυστήρια, καθώς διαβεβαιώνει ο στάρετς Ζωσιμάς του Ντοστογιέφσκυ.

Μας μυεί ο στάρετς: «Ν’ αγαπάτε τον άνθρωπο ακόμη και αν αμάρτησε, γιατί αυτή είναι η εικόνα της θείας αγάπης, και δεν υπάρχει πιο μεγάλη από αυτήν σε ολόκληρη τη γη. Ν’ αγαπάτε όλη τη δημιουργία στο σύνολό της και στα στοιχεία που την αποτελούν, κάθε φυλλαράκι, κάθε ακτίνα ήλιου, τα ζώα, τα φυτά. Αγαπώντας το κάθε τι θα καταλάβετε το θείο μυστήριο των πραγμάτων. Και από τη στιγμή που θα το καταλάβετε αυτό, θα μπορείτε να τα αναγνωρίζετε πάντα, την κάθε μέρα. Και θα καταλήξετε ν’ αγαπάτε τον κόσμο ολόκληρο με μια παγκόσμια αγάπη» (Αδελφοί Καραμαζώφ, Βιβλίο Έκτο, 3, 7). Ποιος σύγχρονος οικολόγος θα ίσχυε να εκφρασθεί έτσι; Οικολογία μάλιστα στη σωστή της βάση, όχι δηλαδή σαν αυτοσκοπός, αλλά προς αναγωγή στις υψηλές, πνευματικές σφαίρες.

Με τις «ευλογίες» της Ιεραρχίας μπαίνει λουκέτο στη Βελλά!

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος εισηγείται στο υπ. Παιδείας το κλείσιμο της Ανωτάτης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας Βελλάς

Σε αντίθεση με το κλίμα που είχε διαμορφωθεί μετά τις αρχικές διαρροές για επικείμενο κλείσιμο της Ανώτατης Εκκλησιαστικής Ακαδημίας της Βελλάς, λίγο πριν το Πάσχα, μετά και τις αντιδράσεις που είχαν εκδηλωθεί σε ανώτατο πολικό επίπεδο, φαίνεται, πως η πρακτική και οι προθέσεις τελικά για υποβάθμιση και κατάργηση της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην ιστορική Βελλά, έχουν και τις… ευλογίες της Ιεραρχίας.

Αυτό προκύπτει από το έγγραφο της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, που έχει στη διάθεσή του το epirusonline, με ημερομηνία 24/6 και Αρ. Πρωτ. 2689, το οποίο αποστέλλεται στην υπουργό Παιδείας κα Κεραμέως και κοινοποιείται στον Γεν. Γραμματέα Θρησκευμάτων Γ. Καλαντζή.

Κυριακή των Αγίων Πάντων (Άγιος Ιωάννης Χρυσόστομος)

(Ματθ. ι΄32-33, 37-38, ιθ΄27-30)

Eπιλεγμένα αποσπάσματα από τον υπομνηματισμό του αγίου Ιωάννου, αρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως του Χρυσοστόμου στην ευαγγελική περικοπή της Κυριακής των Αγίων Πάντων (ομιλία ΛΔ΄ από το υπόμνημα του αγίου στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιο)

Υπομνηματισμός των χωρίων Ματθ. ι΄32-33

[…] Αφού απάλλαξε τους μαθητές Του από τον φόβο και την αγωνία που συντάρασσαν την ψυχή τους, τους ενθαρρύνει και πάλι με τα ακόλουθα λόγια, εκβάλλοντας τον φόβο με τον φόβο, και όχι μόνο με τον φόβο, αλλά και με την ελπίδα για μεγάλα έπαθλα. Και τους απειλεί με πολλή εξουσία, προτρέποντάς τους από κάθε άποψη στο να κηρύττουν με θάρρος την αλήθεια και καταλήγει με τα ακόλουθα: «Πᾶς οὖν ὅστις ὁμολογήσει ἐν ἐμοὶ ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ὁμολογήσω κἀγὼ ἐν αὐτῷ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς. ὅστις δ᾿ ἂν ἀρνήσηταί με ἔμπροσθεν τῶν ἀνθρώπων, ἀρνήσομαι αὐτὸν κἀγὼ ἔμπροσθεν τοῦ πατρός μου τοῦ ἐν οὐρανοῖς (: Καθένας λοιπόν που με πίστη και θάρρος και χωρίς να φοβάται τους διωγμούς, θα με ομολογήσει σωτήρα του και Θεό του μπροστά στους ανθρώπους, θα τον ομολογήσω και εγώ μπροστά στον ουράνιο πατέρα μου ως δικό μου. Όποιος όμως με αρνηθεί μπροστά στους ανθρώπους, θα αρνηθώ και εγώ να τον παραδεχθώ ως δικό μου μπροστά στον ουράνιο Πατέρα μου) [Μτθ. ι΄32-33].

Η διάκριση που σώζει

Ιερομόναχος Ιουστίνος

Πριν από δεκάδες χρόνια πήγε στον εξομολόγο κάποιος που θρηνούσε γοερά. Τέτοια συντριβή δεν είχε συναντήσει ούτε θα συναντούσε στη «σταδιοδρομία» του ο ιερομόναχος.

Εξαγορεύθηκε με τα πολλά ο δυστυχής πως αρχικά ήταν δύτης σφουγγαράς – παλιά το επάγγελμα τούτο ήταν ως γνωστό όχι μόνο άκρως επίμοχθο, αφού δεν υπήρχε η σημερινή τεχνολογία, αλλά και παράτολμο. Λοιπόν σε μια περίσταση ο άνθρωπός μας κινδύνεψε σοβαρότατα από ένα κήτος. «Δεν είναι ζωή αυτή» είπε απηυδισμένος. Αυτοχειροτονήθηκε τότε επίσκοπος(!) και πήγε στο «κλίμα», στη δικαιοδοσία, του πατριαρχείου Αντιοχείας.

Μόλις το άκουσε ο πνευματικός πάγωσε ολόκληρος, απολιθώθηκε. Όταν συνήλθε τον ρώτησε με τρόμο και ανταλλάχθηκαν τα εξής:

Η λογοκρισία της Οδύσσειας

Η λογοκρισία της Οδύσσειας

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Η πρόσφατη απαγόρευση της διδασκαλίας της Ομηρικής Οδύσσειας σε σχολείο των ΗΠΑ θεωρείται από κάποιους μεμονωμένο περιστατικό. Όμως η δημοσιότητα που πήρε το γεγονός στη Δύση δείχνει ότι υπάρχει μια τάση αυτοκαταστροφής της, εν ονόματι κάποιων ελκυστικών επικοινωνιακά όρων, όπως είναι ο σεξισμός και ο ρατσισμός,. Είναι πάντως παρήγορο ότι υπήρξαν διεθνώς και στην Ελλάδα φωνές διαμαρτυρίας για τη λογοκρισία στην Οδύσσεια και άρθρα για την αξία της.

Ο Γκάντι είχε πει πως είναι σοβαρό ελάττωμα του ανθρώπου να παίρνει ως λάθος αυτό που δεν καταλαβαίνει. Στην περίπτωση της Οδύσσειας όσοι την απαγόρευσαν γυρίζοντας την ανθρωπότητα αιώνες πίσω, στον βατικάνειο index, ασφαλώς δεν κατάλαβαν τίποτε από τα μηνύματα της. Όλοι τους ανήκουν στο κίνημα των δυτικών ταλιμπάν, οι οποίοι μετά φανατισμού πολεμάνε τις παραδοσιακές αξίες και τα αθάνατα μνημεία του πολιτισμού και είναι η συνέχεια των ολοκληρωτικής ιδεολογίας καθεστώτων του 20ού αιώνα. Και αυτά έναν νέο πολιτισμό και μια νέα τάξη πραγμάτων επαγγέλθηκαν, το μόνο όμως που προκάλεσαν ήταν καταστροφές και εκατομμύρια αθώων θυμάτων.

Η αξία της ευχής και του κομποσχοινιού, γ. Εφραίμ Φιλοθεΐτης

Ήταν ένας μοναχός – διηγήθηκε ο Γέροντας Εφραίμ – και είχε πέσει σε αμέλεια πολλή, τόσο που και τον κανόνα του άφησε και στρεφόταν προς τον κόσμο. Πήγε στην πατρίδα του Κεφαλληνία, όπου ως γνωστόν προστρέχουν οι δαιμονιζόμενοι χάριν θεραπείας στον Άγιο Γεράσιμο. Και λοιπόν, πηγαίνοντας και αυτός να προσκυνήσει τον Άγιο, αφού βρέθηκε στην πατρίδα του, τον συναντά μία δαιμονισμένη στον δρόμο και του λέγει:

– Ξέρεις τι κρατάς στο χέρι σου; Αχ, να ήξερες, ταλαίπωρε, τι κρατάς στο χέρι σου! Να ήξερες πόσο με καίει εμένα αυτό το κομποσχοίνι σου· και συ το κρατάς έτσι από συνήθεια, για τον τύπο!

Εμβρόντητος έμεινε ο μοναχός. Από Θεού ήταν να μιλήσει έτσι το δαιμόνιο. Συνήλθε. Τον φώτισε ο Θεός και λέγει στον εαυτό του:

Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος ο Κολλυβάς και διδάσκαλος του Γένους

Το Κολυβαδικό Κίνημα του 18ου αιώνα υπήρξε ένας σημαντικός ιστορικός σταθμός στην εκκλησιαστική μας ιστορία, καθ’ ότι διαδραμάτισε ισχυρό ανανεωτικό ρόλο στην Ορθοδοξία μας, η οποία ασφυκτιούσε από τις παρεμβάσεις της αιρετικής δυτικής χριστιανοσύνης. Ένα από τα κύρια πρόσωπα αυτού του κινήματος υπήρξε ο άγιος Αθανάσιος ο Πάριος. Ένας μεγάλος άγιος της Εκκλησίας μας και διδάσκαλος του Γένους.

Γεννήθηκε το 1722 στο Κώστο της Πάρου. Ο πατέρας του ονομαζόταν Απόστολος Τούλος και η μητέρα του Κωστιανή, οι οποίοι του διδάξαν τη ευσέβεια και φρόντισαν να τον σπουδάσουν. Τα πρώτα γράμματα τα έμαθε στο Κώστο και στη συνέχεια φοίτησε Σχολή της Μονής Αγίου Αθανασίου Ναούσης Πάρου ή στη Σχολή Παναγίου Τάφου στη Σίφνο. Στα 1745, ο ίδιος 23 χρονών πήγε στη Σμύρνη για να ανώτερες σπουδές στην εκεί φημισμένη «Ευαγγελική Σχολή», για έξι χρόνια. Το 1751 πήγε στο Άγιο Όρος και γράφηκε στην περίφημη «Αθωνιάδα Σχολή», όπου δίδασκαν ο ξακουστός δάσκαλος Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης και αργότερα ο μεγάλος Ευγένιος Βούλγαρης. Εκεί σπούδασε Θεολογία, Φιλολογία και τις θετικές επιστήμες. Έχοντας επίσης άσβεστη δίψα για μάθηση, επισκέπτονταν τις βιβλιοθήκες των Μονών και εμπλούτιζε τις γνώσεις του.

Άγιος Ιωάννης "ο Κλήδονας ή Ρηγανάς ή Ριζικάρης ή Λαμπαδιάρης"

"Κλήδονας ή Ριγανάς ή Ριζικάρης ή Λαμπαδιάρης ή Λαμπαδάρης ή Φουγγαρίτης ή Φανιστής "

Ποιος ήταν ο Αγιάννης ο Ριγανάς ή Κλήδονας; Ήταν ένας ασκητής που διαβιούσε  στις  όχθες  του Ιορδάνη ποταμού και εδίδασκε, προϊδέαζε, προετοίμαζε, τον ερχομό του Μεσσία και όσοι πίστευαν σε αυτά που εδίδασκε τους εβάπτιζε στα νερά του Ιορδάνη στο όνομα του Μεσσία....γι' αυτό τον ονόμαζαν και βαπτιστή.

Στη διδασκαλία του δεν προϊδέαζε μόνο τον κόσμο που τον πλησίαζε για τον ερχομό του Μεσσία ενός ανθρώπου που θα εστέλετο εξ ουρανού για την σωτηρία των ανθρώπων αλλά  εκαυτηρίαζε κάθε κακή πράξη που έκαναν οι άνθρωποι, και ιδιαίτερα εκαυτηρίαζε τη ζωή και τον ασεβή και έκλυτον βίον του βασιλιά Ηρώδη.

Αδαμάντιος Κοραής: Ο Διδάσκαλος του Έθνους

Αδαμάντιος Κοραής: Ο Διδάσκαλος του Έθνους

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Ο διδάσκαλος του Έθνους Αδαμάντιος Κοραής (1748-1833) έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του μακριά από τον σκλαβωμένο και μετά επαναστατημένο Ελληνισμό και συγκεκριμένα στη Γαλλία. Αν και πτυχιούχος γιατρός αφιέρωσε τη ζωή του στην μελέτη και δημοσίευση έργων, τα οποία θα βοηθούσαν στη διαμόρφωση του σύγχρονού του Έλληνα. Σύμφωνα με την ιδεολογία, που εκείνος είχε διαμορφώσει, ο Έλληνας θα έπρεπε να παραιτηθεί της Παράδοσής του και της ιδιοπροσωπίας του και να ταυτισθεί με τον δυτικό άνθρωπο, όπως, κατά την άποψή του, τον εξέφραζε ο Γάλλος πολίτης.

Η αξία του κόπου (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς)

Πρέπει νὰ ἦταν τὸ ἔτος 1929, δηλαδὴ ὅταν ὁ Ἅγιος ἦταν σὲ ἡλικία 35 ἐτῶν. Ἦταν καλοκαίρι, καὶ ξεκίνησε ἀπὸ τὸ Βράνιε μὲ προορισμὸ τὸ Μοναστήρι τοῦ ἁγίου Προχόρου. Πήγαινε συχνὰ στὸ Μοναστήρι αὐτό, μὲ τὸ ὁποῖο καὶ εἶχε ἰδιαίτερο σύνδεσμο, γιατὶ εἶχε μεγάλη ἀγάπη στὸν ἅγιο Πρόχορο. Ἦταν ἤδη καθηγητὴς Πανεπιστημίου στὴ Θεολογικὴ Σχολὴ στὸ Βελιγράδι.

Ὁ δρόμος μέχρι τὸ Μοναστήρι ἦταν δύσβατος καὶ γι’ αὐτὸ ἀρκετὰ κουραστικός. Ὁ Ἅγιος, γιὰ νὰ ὑπερνικᾶ αὐτὲς τὶς δυσκολίες, χρησιμοποιοῦσε κάποιο ἁπλὸ αὐτοκίνητο, γιὰ νὰ διασχίσει τὸν βουνήσιο δρόμο ποὺ ὁδηγοῦσε στὸ Μοναστήρι.

Ἡ σύγχρονος βλάσφημος πλάνη τῆς «Οἰκονομίας τοῦ Πνεύματος»

ΤΗΝ ΑΓΙΑ Πεντηκοστὴ ἑορτάζουμε τὴν ἐπιδημία τοῦ Παναγίου Πνεύματος στὸν κόσμο, γιὰ νὰ μείνει «εἰς τὸν αἰῶνα», ὁδηγώντας μας «εἰς πᾶσαν τὴν ἀλήθειαν» (Ἰωάν.16,13), μοιράζοντάς μας χαρίσματα καὶ κάνοντάς μας κοινωνοὺς τοῦ Θεοῦ, μέσῳ τῶν Ἱερῶν Μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μας. Συγκρότησε τὸ θεσμὸ τῆς Ἐκκλησίας, γιὰ νὰ εἶναι ἡ μοναδικὴ πύλη σωτηρίας, τὸ μοναδικὸ πνευματικὸ θεραπευτήριο γιὰ ὅσους θέλουν νὰ σωθοῦν.

Καὶ ὅμως, στοὺς σύγχρονους χρόνους τῆς ἀποστασίας, τοὺς προδρομικοὺς χρόνους τοῦ Ἀντιχρίστου, πολλοὶ κληρικοὶ ὅλων τῶν βαθμῶν καὶ θεολόγοι διέστρεψαν τὴν πίστη τῆς Ἐκκλησίας περὶ Ἁγίου Πνεύματος. Ὡς προωθητὲς τοῦ συγχρόνου θρησκευτικοῦ συγκρητισμοῦ καὶ οἰκουμενισμοῦ, διετύπωσαν βλάσφημες θεωρίες. Μία ἀπὸ αὐτὲς εἶναι ἡ διαβόητη «Οἰκονομία τοῦ Πνεύματος», σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία τὸ Ἅγιο Πνεῦμα «διεύρυνε» τὴν «Οἰκονομία τοῦ Υἱοῦ», «ἐνεργοποιώντας» τὴ σωτηρία καὶ ἐκτὸς τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδὴ στὰ σχίσματα, στὶς αἱρέσεις καὶ στὶς θρησκεῖες τοῦ κόσμου!

Ὡραῖοι συλλογισμοὶ γιὰ τὸν ἀνθρώπινο βίο, Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σῦρος

Ὅσες φορὲς ὁ ἄνθρωπος προσεγγίζει αὐτὸν τὸν κόσμο μέσα ἀπὸ τὸν τρόπο ζωῆς του, ἡ ἀγάπη γιὰ τὰ ὑλικὰ πράγματα ριζώνει μέσα του. Ταράζεται συνεχῶς λόγω τῆς φροντίδας γιὰ αὐτά, καὶ ἐξαιτίας τοὺς μαλώνει μὲ ἄλλους καὶ αἰχμαλωτίζεται ἀπὸ τὶς φιλίες ὁρισμένων ἀνθρώπων. Ὅταν ὅμως ἡ διάνοιά του προκόβει στὴν μελέτη τοῦ μέλλοντος αἰώνα, μία θεωρία δίχως εἰκόνα κινεῖται κάθε στιγμὴ μέσα του. Μὲ ἐλπίδα προσδοκᾶ ἐκεῖνα ποὺ δὲν βλέπει καὶ λησμονεῖ τὰ παρόντα.

Μερικὲς φορὲς λησμονεῖ ἀκόμα καὶ τὸν ἑαυτό του, καθὼς βυθίζεται σὲ αὐτὰ τὰ νοήματα, καὶ καταφρονεῖ τοὺς λογισμούς του γιὰ τὰ ὁρατὰ πράγματα. Μὲ τὸν ἴδιο τρόπο περιφρονεῖ καὶ τοὺς λογισμοὺς καὶ τὶς πράξεις, ὅση ὥρα ἀσχολεῖται μὲ αὐτό. Ἡ ἀγάπη, ἡ ὁποία ὑπάρχει ἀναμεμιγμένη στὴν πνευματικὴ καθοδήγηση ὁρισμένων προσώπων ἐξαλείφεται ἀπὸ τὴν καρδιά του, καὶ ἡ μοναδικὴ ἐκείνη φιλία, ἡ ὁποία δὲν ἔχει ἀνάγκη τὴ θέα τῶν προσώπων γιὰ νὰ τὰ ἀγαπᾶ, ἐγκαθίσταται στὴν ψυχή του.

Ὅλο τό μυστικό εἶναι ἡ ἀγάπη, ὁ ἔρωτας στό Χριστό. Ἅγιος Πορφύριος (Μπαϊρακτάρης)

«Ὅποιος ἀγαπάει λίγο, δίνει λίγο ὅποιος ἀγαπάει περισσότερο δίνει περισσότερο κι ὅποιος ἀγαπάει πάρα πολύ τί ἔχει ἀντάξιο νά δώσει; Δίνει τόν ἑαυτό του…» Χριστός καί χαρά

…Ὁ Χριστός θέλει κι εὐχαριστεῖται νά σκορπάει τή χαρά, νά πλουτίζει τούς πιστούς Του μέ χαρά. Εὔχομαι «ἴνα ἡ χαρά ὑμῶν ᾖ πεπληρωμένη». Αὐτή εἶναι ἡ θρησκεία μας. Ἐκεῖ πρέπει νά πᾶμε. Ὁ Χριστός εἶναι ὁ Παράδεισος, παιδιά μου. Τί εἶναι Παράδεισος; Ὁ Χριστός εἶναι. Ἀπό ‘δῶ ἀρχίζει ὁ Παράδεισος. Εἶναι ἀκριβῶς τό ἴδιο. Ὅσοι ἐδῶ στή γῆ ζοῦν τόν Χριστό, ζοῦν τόν Παράδεισο. Ἔτσι εἶναι, πού σᾶς τό λέγω. Εἶναι σωστό, ἀληθινό αὐτό, πιστέψτε με! Ἔργο μας εἶναι νὰ προσπαθοῦμε νά βροῦμε ἕναν τρόπο νά μποῦμε μέσα στό φῶς τοῦ Χριστοῦ. Δέν εἶναι νά κάνει κανείς τά τυπικά. Ἡ οὐσία εἶναι νά εἴμαστε μαζί μέ τόν Χριστό. Νά ξυπνήσει ἡ ψυχή καί ν’ ἀγαπήσει τόν Χριστό, νά γίνει ἁγία. Νά ἐπιδοθεῖ στό θεῖο ἔρωτα. Ἔτσι θά μᾶς ἀγαπήσει κι Ἐκεῖνος. Θά εἶναι τότε ἡ χαρά ἀναφαίρετη. Αὐτό θέλει πιό πολύ ὁ Χριστός, νά μᾶς γεμίζει ἀπό χαρά, διότι εἶναι ἡ πηγή τῆς χαρᾶς…

Ο Φίλης, αμετανόητος, επιτίθεται ξανά στην Εκκλησία και στο μάθημα των Θρησκευτικών

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Φίλης, αμετανόητος, επιτίθεται ξανά
στην Εκκλησία και στο μάθημα των Θρησκευτικών

Ο κ. Νίκος Φίλης, πρώην Υπουργός Παιδείας επί κυβερνήσεως ΣΥΡΙΖΑ, επανέρχεται με επίκαιρη ερώτηση που κατέθεσε στη βουλή προς την κα Υπουργό Παιδείας και Θρησκευμάτων, σχετικά με ένα πολύ αγαπημένο του θέμα, την πολεμική του δηλαδή, εναντίον του χριστιανικού μαθήματος των Θρησκευτικών.

Σʼ έναν τακτικό αναγνώστη της Αγίας Γραφής, που ρωτά γιατί το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με τη μορφή πύρινης γλώσσας (Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Όταν ο Κύριος βαπτίσθηκε στον Ιορδάνη το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε εν είδει περιστεράς. Εμφανίσθηκε όχι για να προσθέσει κάτι στον Χριστό, αλλά συμβολικά, έτσι ώστε να δείξει αυτό που υπάρχει μέσα στον Χριστό: την ακακία, την καθαρότητα και την ταπεινότητα. Αυτό συμβολίζει το περιστέρι. Όταν οι απόστολοι συγκεντρώθηκαν την πεντηκοστή ημέρα από την ημέρα της Ανάστασης, το Αγιο Πνεύμα εμφανίσθηκε με τη μορφή πύρινων γλωσσών. Εμφανίσθηκε ως πύρινη γλώσσα για να τους αφαιρέσει κάτι και να τους προσθέσει κάτι. Δηλαδή, να αφαιρέσει από αυτούς κάθε αμαρτία, κάθε αδυναμία, φόβο και ακαθαρσία της ψυχής και να τους δωρίσει τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά. Οι πύρινες γλώσσες επισημαίνουν συμβολικά αυτά τα τρία: τη δύναμη, το φως και τη ζεστασιά.

Γνωρίζεις ότι το πυρ είναι δυνατό, γνωρίζεις πως φωτίζει και ζεσταίνει. Αλλά όταν μιλάς για το Αγιο Πνεύμα πρόσεξε να μην σκέπτεσαι υλικά αλλά πνευματικά. Γίνεται λόγος λοιπόν, για την πνευματική δύναμη, για το πνευματικό φως και για την πνευματική ζεστασιά. Και αυτά είναι: η δυνατή θέληση, ο φωτισμένος νους και η ζέση της αγάπης. Μ΄αυτά τα τρία πνευματικά όπλα εξόπλισε το Αγιο Πνεύμα τους στρατιώτες του Χριστού για να αντιμετωπίσουν τον κόσμο. Ο Διδάσκαλος τους είχε απαγορεύσει ακόμα και ράβδο να φέρουν από τα επίγεια όπλα.

Ἀθεΐα, τὸ καύχημα τῆς ἐποχῆς μας, Κόντογλου Φώτης

Ο θάνατος του Αθέου 1906

«Νὺξ ἀφεγγὴς τοῖς ἀπίστοις, Χριστέ, τοῖς δὲ πιστοῖς φωτισμός»

Ἀθεΐα! Τίτλος μεγάλος καὶ καύχημα γιὰ τὸν σημερινὸν ἄνθρωπο. Ὅποιος τὸν ἀποχτήσει (καὶ γιὰ νὰ τὸν ἀποχτήσει, φτάνει νὰ χειροτονηθεῖ μοναχός του ἄπιστος),γίνεται παρευθὺς στὰ μάτια τῶν ἄλλων σοφός, κι᾿ ἂς εἶναι ἀμόρφωτος, σοβαρός, κι᾿ ἂς εἶναι γελοῖος, ἐπίσημος κι᾿ ἂς εἶναι ἀλογάριαστος, ὑπεράξιος κι᾿ ἂς εἶναι ἀνάξιος, ἐπιστήμονας κι᾿ ἂς εἶναι κουφιοκέφαλος.

Δὲν μιλῶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο ποὺ ἔχει πόθο νὰ πιστέψει, μὰ δὲν μπορεῖ, μὲ ὅλο ποὺ κατὰ βάθος πάντα ἡ αἰτία τῆς ἀπιστίας εἶναι ἡ περηφάνεια, αὐτὴ ἡ ὀχιά, ποὺ κρύβεται τόσο ἐπιτήδεια μέσα στὸν ἄνθρωπο, ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ τὴν καταλάβει.

Ὅπως καὶ νἆναι, οἱ ἄνθρωποι ποὺ ἀγωνίζουνται καὶ πολεμᾶνε μὲ τὸν ἄπιστο ἑαυτό τους, ἔχουνε ὅλη τη συμπόνεσή μας. Γι᾿ αὐτοὺς παρακαλοῦμε, ὅσοι πιστεύουμε, νὰ τοὺς βοηθήσει ὁ Θεὸς νὰ πιστέψουνε, ὅπως ἔκανε σὲ κεῖνον τὸν πατέρα ποὺ εἶχε ἄρρωστο τὸ παιδί του, καὶ παρεκάλεσε τὸν Χριστὸ νὰ τὸ γιατρέψει. Καὶ Κεῖνος τοῦ εἶπε: «Ἂν μπορεῖς νὰ πιστέψεις, ὅλα εἶναι δυνατὰ σὲ κεῖνον ποὺ πιστεύει». Καὶ τότε ὁ πατέρας τοῦ παιδιοῦ ἔκραξε μὲ δάκρυα: «Πιστεύω, Κύριε. Βοήθει μου τῇ ἀπιστίᾳ», δηλαδὴ «ἔχω πόθο νὰ πιστέψω, κι᾿ ἐσύ, Κύριε, δυνάμωσέ τον».

ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΣΟΒΑΡΑ ΓΙΑ ΤΟ ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Προ ολίγων ημερών ο Ιταλός Πρωθυπουργός Μάριο Ντράγκι μίλησε σε συνέδριο για το δημογραφικό πρόβλημα της Ιταλίας και δήλωσε ότι ο Ιταλικός λαός γερνά και κινδυνεύει να εξαφανιστεί λόγω του χαμηλού δείκτη γεννητικότητος. Ανακοίνωσε μάλιστα ένα πακέτο μέτρων ύψους 21 δις ευρώ για να ανακοπεί η δημογραφική παρακμή της χώρας.

Το δημογραφικό είναι σοβαρό πρόβλημα και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται με ιδεολογικά κριτήρια και παραμορφωτικούς φακούς. Οι δύο πτυχές του είναι η υπογεννητικότητα και η γήρανση του πληθυσμού. Το δημογραφικό επηρεάζει αρνητικά την άμυνα, το συνταξιοδοτικό σύστημα, την ψυχολογία της κοινωνίας και έχει επισημανθεί ήδη από την αρχαιότητα. Ο Θουκυδίδης, καταγράφοντας τον Επιτάφιο, αποδίδει στον Περικλή την προτροπή προς τους γονείς των πεσόντων να αποκτήσουν και άλλα παιδιά. Όσοι είστε ακόμη νέοι να προχωρήσετε σε τεκνοποιία για να μην ερημωθεί η πόλη μας αλλά και για ενισχύσετε την ασφάλειά της (Θουκυδίδου, Περικλέους Επιτάφιος Β44)..

Το έθιμο με τα φύλλα καρυδιάς στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος (την ημέρα της Πεντηκοστής)

(επαναδημοσίευση) Με λαμπρότητα εορτάστηκε σήμερα και στον Ιερό Ναό Μεταμορφώσεως του Σωτήρος στο Ελληνικό (Ι.Μ.Γλυφάδας), η Κυριακή της Πεντηκοστής. Το πρωΐ εψάλη ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία και στη συνέχεια τελέστηκε με κατάνυξη ο Εσπερινός της Γονυκλισίας, από τους ιερείς π. Στέφανο Σουλιμιώτη και π. Αθανάσιο Βασιλείου.

Με το πέρας του Εσπερινού της Γονυκλισίας, ακολούθησε το έθιμο που τηρείται στην ενορία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος.

Ο αρχιμανδρίτης π. Στέφανος διένειμε στο εκκλησίασμα, φύλλα καρυδιάς, τα οποία ομοιάζουν με την πύρινη γλώσσα που απεικονίζει την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στην εικόνα της Πεντηκοστής.

Η Πεντηκοστή είναι μια γιορτή αφιερωμένη στους νεκρούς. Σύμφωνα με τους αρχαίους Έλληνες οι ψυχές των νεκρών κάποιες μέρες ανεβαίνουν στον επάνω κόσμο. Η δοξασία αυτή συνεχίστηκε και στους Νεοέλληνες. Έτσι σύμφωνα με αυτή τη δοξασία οι ψυχές των νεκρών ανεβαίνουν στον επάνω κόσμο κάθε ανάσταση για πενήντα μέρες. Πεντηκοστή δηλαδή είναι η τελευταία ημέρα του ταξιδιού των νεκρών, η μέρα που γυρίζουν πίσω.

Οι Άγιοι Πατέρες διά την Κυριακήν της Πεντηκοστής – Διδαχές

Ὁ ἅγιος Φιλάρετος Μόσχας σὲ ὁμιλία του στὴν Κυριακή τῆς Πεντηκοστῆς λέει: «Μετὰ τὴν πτώση τοῦ ἀνθρώπου, καί, μὴ ὄντας ὁ ἄνθρωπος σὲ θέση νὰ ἀντέξει τὸ ἄκτιστο φῶς, “ἐκρύβη ἀπὸ προσώπου Κυρίου τοῦ Θεοῦ” καὶ ὁ Θεὸς ἀποτραβήχτηκε ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο, ἀπὸ φόβο μήπως ἐκμηδενίσει τὸν παραβάτη μὲ τὴν ἁγία παρουσία Του.

Τότε ἦταν ποὺ Ἐκεῖνος ὄντας Ἕνας σὲ Τρία Πρόσωπα, ἀπὸ ἀνείπωτο ἔλεος πρὸς τὸ ἀποξενωμένο ἄνθρωπο τὸν πλησίασε μὲ διαδοχικὲς ἀποκαλύψεις, ὥστε “ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος”, νὰ μπορέσει νὰ αὐξηθεῖ καὶ γιὰ ἀκόμη μία φορὰ νὰ ἀνυψώσει τὸν πεπτωκότα ἄνθρωπο…

Πρέπει νὰ δοῦμε τὴν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὄχι μόνο σὰν ἕνα θαῦμα ποὺ δόξασε τὴν Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ἀλλὰ σὰν ἕνα γεγονὸς ποὺ συνδέεται οὐσιαστικὰ μὲ τὴν σωτηρία μας» (1).

Ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς στὴν ὁμιλία του στὴν ἑορτὴ τῆς Πεντηκοστῆς ἑρμηνεύοντας τὸ γιατί τὸ Ἅγιο Πνεῦμα ἐμφανίσθηκε μὲ σχῆμα γλωσσῶν καὶ, μάλιστα, πυρίνων, σημειώνει ὅτι «Γιὰ νὰ ἐπιδείξει τὴν συμφυΐα του (τὴν ἴδια φύση) μὲ τὸν Θεόν Λόγον, τὸ δεύτερο πρόσωπο τῆς Ἁγίας Τριάδος· διότι τίποτε δὲν εἶναι συγγενέστερο ἀπὸ τὴν γλώσσα πρὸς τὸν λόγο.

Λόγος εις την Πεντηκοστήν (Αγ. Γρηγόριος Παλαμάς)

Όταν συμπληρωνόταν η πεντηκοστή ημέρα μετά την Ανάσταση, της οποίας έφθασε τώρα η μνήμη, ενώ όλοι οι μαθητές ήσαν συγκεντρωμένοι μαζί και ευρίσκονταν ομόψυχοι στο υπερώο (οίκος) εκείνου του ιερού, αλλά και στο προσωπικό του υπερώο, στο νου του, συναγμένος ο καθένας τους (διότι ήσαν σε ησυχία και αφιερωμένοι στη δέηση και στους ύμνους προς το Θεό), ξαφνικά, λέγει ο ευαγγελιστής Λουκάς, «ακούσθηκε ήχος από τον ουρανό, σαν από ορμή βιαίου ανέμου και εγέμισε τον οίκο όπου κάθονταν».(Πραξ.2, 1-11). Είναι βίαιος γιατί νικά τα πάντα και ξεπερνά τα τείχη του πονηρού, γκρεμίζει κάθε οχύρωμα του εχθρού, ταπεινώνει τους υπερήφανους, ανυψώνει τους ταπεινούς στη καρδιά και διασπά τους συνδέσμους των αμαρτημάτων. Γέμισε δε ο οίκος εκείνος στον οποίο κάθονταν, καθιστώντας τον, κολυμβήθρα πνευματική και εκπληρώνοντας την επαγγελία του Σωτήρα, που τους έλεγε, πριν αναληφθεί: «Ο μεν Ιωάννης βάπτισε με νερό, εσείς δε θα βαπτισθήτε με άγιο Πνεύμα, όχι έπειτα από πολλές μέρες». Αλλά και το όνομα που έδωσε σ’ αυτούς το έδειξε να αληθεύει. Διότι δια του ήχου αυτού από τους ουρανούς οι Απόστολοι έγιναν πραγματικά υιοί βροντής. «Και φάνηκαν σ’ αυτούς γλώσσες διαμεριζόμενες ωσάν πυρός και στον καθένα τους κάθισε από μια κι’ εγέμισαν όλοι άγιο Πνεύμα και μιλούσαν άλλες γλώσσες, όπως τους έδιδε το Πνεύμα να μιλούν».

Ο Κώστας Καβιώτης των Καρυών. Από την Ασκητική Παράδοση

Όλοι οι Καρυώτες γνώριζαν τον Κώστα και του έδειχναν αγάπη και συμπάθεια.

Τον έβλεπαν να περιφέρεται στις Καρυές, να λειτουργήται τακτικά στο Πρωτάτο, να κάνη τις τρέλλες του, και όλοι ήταν σε απορία. Είναι τρελλός, πάσχει στα μυαλά του ή κάνει τον τρελλό και είναι δια Χριστόν σαλός; 

Το ήρεμο, φωτεινό, αν και άπλυτο πρόσωπό του, και μερικά σοφά και προορατικά που έλεγε, προβλημάτιζαν τους πατέρες. 

Ήταν ήσυχος, άκακος, δεν πείραζε κανέναν και δεν ζητούσε τίποτε από κανέναν. Αλλά ποιος ήταν ο Κώστας; Ήταν μοναχός ή λαϊκός; Αυτό ήταν μυστήριο ανεξιχνίαστο.

Όσιος Πορφύριος: όταν αναπαύουμε τον αδελφό μας, αναπαύουμε τον ίδιο τον Θεό μας

Κάποια φορά – διηγείται η γερόντισσα Χριστονύμφη, Ιερά Μονή Ευαγγελισμού, Πάτμος – που είχα πάει με την σεβαστή Γερόντισσά μου (την μακαριστή γερόντισσα Ευστοχία) στον άγιο Πορφύριο, τον ρώτησα για ένα θέμα που με απασχολούσε εκείνο το διάστημα. Επειδή η Γερόντισσα ήταν πλέον ηλικιωμένη και αρκετά κουρασμένη απ’ όλες τις υπευθυνότητες της Μονής μας αλλά και του Ορφανοτροφείου της Ρόδου, αδυνατούσε να καλή τις αδελφές σε εξαγόρευση τακτικά. Συχνά λοιπόν έρχονταν οι αδελφές σε εμένα, επειδή με εμπιστεύονταν, να μου πουν κάτι που τους απασχολούσε ή όταν είχαν ένα πρόβλημα να τις αναπαύσω. Αυτό το γνώριζε η Γερόντισσα.

Όμως εγώ, επειδή δεν είχα πολύ χρόνο διαθέσιμο, και είχα την ανάγκη και να προσευχηθώ, όταν πήγαινα στο κελλί μου για προσευχή και μάλιστα την ώρα της απομονώσεως (μία ώρα 5.30′-6.30′ μετά τον Εσπερινό που καθιέρωσε ο γέροντας Αμφιλόχιος να την αφιερώνουμε στην μελέτη του Θείου λόγου, στην προσευχή και στην αυτοεξέταση πριν την δύση του ηλίου), δυσανασχετούσα, όταν οι αδελφές έρχονταν αμέσως και μου χτυπούσαν την πόρτα για να μου μιλήσουν, και συχνά δεν τις άνοιγα.

Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς: Προσευχές στη Λίμνη

Ένα σημαντικό εκδοτικό γεγονός ήλθε στο φως τις τελευταίες ημέρες. Πρόκειται για την ελληνική έκδοση του βιβλίου «Προσευχές στην Λίμνη» του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, μητροπολίτου Αχρίδος (1921-1922). Η έκδοση στα Ελληνικά γίνεται έναν αιώνα ακριβώς από την πρώτη συγγραφή των προσευχών από τον Άγιο, τον καιρό που ποίμαινε την Αρχιεπισκοπή Αχρίδος.

Πρόκειται για μία έκδοση ιδιαίτερα επιμελημένη γλωσσικά, αλλά και αισθητικά. Η απόδοση στην Ελληνική δείχνει μεγάλη πιστότητα στο αρχικό δοκίμιο διατηρώντας την ποιητική και προσευχητική αίσθηση που αυτό αποπνέει. Η επιτυχής μεταφορά των νοημάτων μέσα σε ένα ποιητικό κείμενο είναι ιδιαίτερα επίπονη και λεπτομερής διαδικασία, ιδιαίτερα όταν πρόκειται για ένα έργο με μεγάλο θεολογικό, φιλοσοφικό, κοσμολογικό και βιωματικό βάθος, όπως οι «Προσευχές στην Λίμνη».

Η δομή και το περιεχόμενο, όπως επισημαίνει στον πρόλογο ο πανοσιολογιώτατος καθηγούμενος της Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας Γέρων Ελισαίος, ομοιάζουν προς τον Δαυϊδικό Ψαλτήρα. Ο ποιητής Άγιος λαμβάνει πολλές εικόνες από την φύση. Και η αμεσότητα σχέσης Θεού και ανθρώπου την οποία διηγείται φέρει στο νου κάθε αναγνώστη τον ανεμπόδιστο τρόπο της προσευχής του Προφητάνακτος Δαυΐδ.

ΤΟ ΠΑΙΔΟΜΑΖΩΜΑ ΕΠΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑΣ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Το Παιδομάζωμα (στα τουρκικά devsirme) ήταν μία από τις πολλές και εξευτελιστικές ταλαιπωρίες των υποδούλων Ελλήνων επί Τουρκοκρατίας. Οι Οθωμανοί άρπαζαν νεαρά αγόρια από την αγκαλιά των μανάδων τους και τα μετέτρεπαν σε δούλους ή κυρίως σε στρατιώτες εξισλαμισμένους. Έτσι δημιουργήθηκαν τα τάγματα των γενιτσάρων και η ορολογία Γενίτσαρος καθιερώθηκε ως ταυτόσημη με τον εξωμότη, τον νεοφώτιστο σε μια άλλη θρησκεία και διώκτη του δικού του Έθνους.

Ήταν διπλό λοιπόν το κακό. Πρώτον, Χριστιανόπουλα βιαίως άλλαζαν την πίστη τους και χανόταν η δυνατότητα σωτηρίας της ψυχής τους. Δεύτερον, οι οικογένειες έχαναν τα παιδιά τους και ο Ελληνισμός έχανε ανθρώπινο δυναμικό. Όπως ξέρουμε κατά τα σκοτεινά εκείνα χρόνια όποιος χανόταν για την Ορθοδοξία χανόταν και για τον Ελληνισμό.

«Αγόραζε και μη ερεύνα» (Σαράντος Καργάκος, Ιστορικός – Συγγραφέας)

(Στη ΡΕΝΑΤΑ, που μέσα της θάλλει η ομορφιά της Κρήτης)

Πολλοί υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος, για να ζήσει, πρέπει να πιστεύει κάπου. Σήμερα ο άνθρωπος, για να ζήσει, πρέπει ν’ αγοράζει. Βέβαια, πάντα συνέβαινε κάτι τέτοιο. Όμως, ποτέ η αγορά κάποιων αγαθών δεν είχε αναχθεί σε πίστη, ούτε η κατανάλωση σε θρησκεία, που απαιτεί τη θυσία του ίδιου του εαυτού μας. Οι «θεοί» της είναι πολύ απαιτητικοί. Οι νέοι του Παρισιού, στην περίφημη εξέγερση του Μάη του 1968, είχαν μ’ ένα «γραμματικό», τρόπο αισθητοποιήσει τις απαιτήσεις των νέων «θεών»:
Καταναλώνω – καταναλώνεις – καταναλώνει – καταναλώνουμε – καταναλώνετε – επωφελούνται

Η Κύπρος, οι σύμμαχοι και η Τουρκία

Η Κύπρος, οι σύμμαχοι και η Τουρκία

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Το Κυπριακό είναι πάντα στην επικαιρότητα, όπως διαπιστώνεται και από τα τρέχοντα γεγονότα. Σαφείς οι επιδιώξεις της Τουρκίας. Θέλει να πνίξει την Κυπριακή Δημοκρατία και να τουρκοποιήσει τη Μεγαλόνησο. Θέλει να νομιμοποιήσει το καταδικασμένο διεθνώς έγκλημα του Αττίλα. Για να το επιτύχει κινείται μεθοδικά και συστηματικά. Χρησιμοποιεί τον πληθυσμιακό όγκο της, την στρατιωτική της ισχύ, το θράσος της, τον παραδοσιακό οθωμανικό τρόπο του παζαριού και της πειθούς των ισχυρών της Γης με την ικανοποίηση συμφερόντων τους, με τη λογική «θα σου δώσω, αλλά θα μου δώσεις». Χρησιμοποιεί επίσης τη Ρωσία ως φόβητρο για τη Δύση, ότι μπορεί να την χάσει από σύμμαχο της...

«Οι γονείς να έχουν ταπείνωση και αγάπη» († Μοναχός Μωυσής Αγιορείτης)

Λέει ο όσιος Πορφύριος: «Εκείνο που σώζει και φτιάχνει καλά παιδιά είναι η ζωή των γονέων μέσα στο σπίτι, οι γονείς πρέπει να δοθούν στην αγάπη του Θεού». Πρέπει να γίνουν άγιοι κοντά στα παιδιά με την πραότητά τους, την υπομονή τους, την αγάπη τους. Να βάζουνε κάθε μέρα νέα σειρά, νέα διάθεση, ενθουσιασμό κι αγάπη στα παιδιά. Και η χαρά που θα τους έλθει, η αγιοσύνη που θα τους έχει επισκεφθεί, θα εξακοντίσει στα παιδιά τη χάρη.

»Για την κακή συμπεριφορά των παιδιών φταίνε γενικά οι γονείς. Δεν τα σώζουν ούτε οι συμβουλές, ούτε η πειθαρχία, ούτε η αυστηρότητα.

Αν δεν αγιάζονται οι γονείς, αν δεν αγωνίζονται, κάνουν μεγάλα λάθη και μεταδίδουν το κακό που έχουν μέσα τους. Αν οι γονείς δε ζουν ζωή αγία, αν δεν μιλούν με αγάπη, ο διάβολος ταλαιπωρεί τους γονείς με τις αντιδράσεις των παιδιών.

Η αποστολή της γυναίκας στον κόσμο (Άγιος Λουκάς, Αρχιεπίσκοπος Κριμαίας)

Οι από­στολοι τους οποίους ο ίδιος διάλεξε ήταν περισσό­τεροι από τις μυροφόρες. Και μόνο τους αποστόλους έστελνε ο Κύριος να κηρύττουν το Ευαγγέλιο. Μό­νο στους αποστόλους έδωσε την εξουσία να διώ­χνουν τα δαιμόνια και να θεραπεύουν τους ασθενείς. Οι μυροφόρες, αν και δεν τις αγαπούσε ο Κύριος λι­γότερο από τους αποστόλους, δεν έλαβαν απ’ Αυτόν τέτοια χαρίσματα.

Πρέπει να σκεφτούμε ποιοι είναι οι λόγοι που ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός άλλη στάση κρατούσε απέναντι στους άνδρες και άλλη απέναντι στις γυ­ναίκες, τα δύο αυτά φύλα του ανθρωπίνου γένους. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να σκεφτούμε, αν μπορούσαν ή όχι οι γυναίκες με τις ασθενείς δυνάμεις τους να σηκώσουν το βάρος του αποστολικού έργου, των διωγμών και των βασάνων που υπέφεραν οι απόστολοι του Χριστού. Υπάρχουν γι’ αυτό το θέμα πολλές μαρτυρίες και στην Αγία Γραφή και στους βίους των αποστόλων.

Λυκούργος Λογοθέτης, Β Μέρος, Ο Λυκούργος και ο εμπαιγμός των «συμμάχων»

Λυκούργος Λογοθέτης Β Μέρος

Ο Λυκούργος και ο εμπαιγμός των «συμμάχων»

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

Οι κατά καιρούς «μεγάλες δυνάμεις» έχουν διαχρονικά την ίδια συμπεριφορά έναντι των λιγότερο ισχυρών. Σε κάθε εποχή – και στη σημερινή - τα στενά συμφέροντά τους και η εκμετάλλευση της ισχύος τους σε βάρος των ηθικών αξιών και του Δικαίου κυριαρχούν σε αυτές. Μια τέτοια μεταχείριση βίωσαν οι Σαμιώτες και ο Λυκούργος Λογοθέτης. Οι συμμαχικές δυνάμεις Αγγλίας, Γαλλίας και Ρωσίας μετά τη ναυμαχία του Ναυαρίνου και αφού υπογράφηκε η ανεξαρτησία του Ελληνικού κράτους έγιναν αμέσως μετά δυνάστες των Ελλήνων και φανατικοί υποστηρικτές των συμφερόντων της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας....

Πόση δημοκρατία αντέχουμε, Χρήστος Γιανναράς

Χρήστος Γιανναράς

Η λογική λέει ότι ένας πρωθυπουργός στην Ελλάδα μπορεί να αλλάξει τα πάντα, να κατεβάσει τα αστέρια στη γη – είναι απόλυτος, ανεξέλεγκτος μονάρχης. Η εμπειρία λέει ότι ένας πρωθυπουργός στην Ελλάδα, ο ικανότερος, ο «καθαρότερος», ο πιο επιδέξιος και χαρισματικός, δεν μπορεί, αν και απόλυτος, ανεξέλεγκτος μονάρχης, να αλλάξει τίποτα. Ούτε τον κλητήρα που του ανοίγει κάθε πρωί την πόρτα στο ασανσέρ.

Που να πάρει η ευχή, ένας ηλικιωμένος Ελληνας έχει γνωρίσει (άθελά του, αλλά «στο πετσί» του) απειράριθμους πρωθυπουργούς. Τους έχει γνωρίσει πιο καλά από όσο γνωρίζει τον πατέρα του και τη μάνα του. Δεν είδε ποτέ τους πρωθυπουργούς με τα νυχτικά ή τις πιτζάμες. Αλλά τα νυχτικά και οι πιτζάμες δεν χαρίζουν γνώση του χαρακτήρα, της ευφυΐας ή της μικρόνοιας, της οξυδέρκειας ή της μυωπίας, της γενναιότητας ή της θρασυδειλίας.

ΟΥΕΛΜΠΕΚ: Μπορούμε να είμαστε περήφανοι για τον δυτικό πολιτισμό μας;

 

Ο Μισέλ Ουελμπέκ δεν καταφεύγει στον Βολταίρο ή τον Ρουσώ για τα αίτια παρακμής της πατρίδας του, και της Δύσης γενικότερα, αλλά στις Σκέψεις του Μπλαίζ Πασκάλ (Michel Houellebecq © REX/SIPA)

ΟΥΕΛΜΠΕΚ: Μπορούμε να είμαστε περήφανοι για τον δυτικό πολιτισμό μας;

Μετάφραση: Ευάγγελος Δ. Νιάνιος 

« Κοιτάζω γύρω μου και βλέπω μόνο σκοτάδι ».

Χρησιμοποιώ αυτό το απόσπασμα από τον Πασκάλ ( Σκέψεις, 229) επειδή δεν προσπαθώ να διεκδικήσω θετικές αλήθειες ή να υπερασπιστώ απόψεις. Βλέπω μια κατάσταση που - όπως γράφει πάλι ο Πασκάλ - " προσφέρει μόνο λόγους αμφιβολίας και ανησυχίας ".

Προφητική φωνή του Αλεξάνδρου Παπαδιαμάντη. (Αφιερωμένη σε όσους συγχέουν την Εκκλησία με την Ιεραρχία)

Ούτε εκ του υπουργείου ούτε εκ της Συνόδου αναμένομεν γενναίον τι δια την Εκκλησίαν. Η τελευταία μάλιστα απεδείχθη ανίκανος όλως, αφ΄ ης ημέρας ιδρύθη εν Ελλάδι, να διαπράξη αγαθόν τι υπέρ της Εκκλησίας. Τουναντίον μάλιστα και έβλαψε ταύτην καιρίως παραγνωρίσασα όλως τον αληθή αυτής προορισμόν και θεωρήσασα εαυτήν μέχρι τούδε απλούν εργαστήριον δεσποτάδων και παπάδων, ους στρατολογούσα συνήθως εκ της κοινωνικής υποστάθμης, άνευ ελέγχου παιδείας και ηθικής, εξαποστέλλει αυτούς ουχί ως ποιμένας, αλλ΄ ως λύκους βαρείς, μη φειδομένους του ποιμνίου του Κυρίου. Παρά τοιούτου σωματείου επαναλαμβάνομεν και πάλιν, ότι ουδέν απολύτως αγαθόν έχομεν να προσδοκώμεν. Πάσας τας ελπίδας ημών αναθέτομεν εις την ιδιωτικήν πρωτοβουλίαν εκείνων, οίτινες ακμαίον έτι διασώζοντες αυτοί το θρησκευτικόν αίσθημα και κηδόμενοι της τιμής και αξιοπρεπείας της Εκκλησίας και της θρησκευτικής διαπαιδαγωγήσεως του Έθνους ημών θέλουσι και δύνανται να συντελέσωσιν εις ανύψωσιν του εκκλησιαστικού γοήτρου και εις αναρρίπισιν του θρησκευτικού παρ΄ ημίν αισθήματος.

ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΙΚΩΝ ΚΕΙΜΕΝΩΝ

KΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΟΛΕΒΑΣ

Η ιδεολογία της πολιτικής ορθότητας θέλει να εκδιώξει από τα Πανεπιστήμια των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης τις Κλασικές σπουδές, κυρίως τη μελέτη των Αρχαίων Ελληνικών και των Λατινικών. Ήδη το Πανεπιστήμιο του Princeton κατήργησε την υποχρεωτική γνώση των Αρχαίων και των Λατινικών στα Τμήματα Κλασικών Σπουδών. Το επιχείρημα των αρνητών είναι ότι οι δύο αυτές αρχαίες γλώσσες αποτελούν μία έκφραση ρατσισμού της λευκής φυλής!

Οι ανοητολογούντες διώκτες των Αρχαίων Ελληνικών καλό θα ήταν να μάθουν ότι πολυάριθμοι νέοι από άλλους πολιτισμούς, πέραν της Ευρώπης και των ΗΠΑ, έχουν ωφεληθεί από τη μελέτη των Αρχαίων Ελληνικών και δεν ένιωσαν καμία μορφή ρατσισμού. Θυμούμαι τον Πρόεδρο της Σενεγάλης Λεοπόλντ Σεγκόρ, γηγενή Αφρικανό, ο οποίος το 1976 είχε επισκεφθεί την Ελλάδα και εξέφρασε τον θαυμασμό του για τα Αρχαία Ελληνικά που είχε διδαχθεί.

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ

ΠΑΡΜΕΝΙΩΝ ΚΑΙ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ

π. Δημητρίου Μπόκου

Ἡ θέα καὶ μόνο τοῦ μεγάλου περσικοῦ στρατοῦ προκαλοῦσε δέος. Οἱ μετριότεροι ὑπολογισμοὶ τὸν ἀνέβαζαν σὲ ἑκατὸ χιλιάδες, οἱ πιὸ τολμηροὶ δὲν δίσταζαν νὰ φτάσουν στὶς ἑξακόσιες, μὲ τὸ ἱππικό, τὸ δυνατὸ χαρτὶ κάθε στρατοῦ, νὰ κινεῖται ἀπὸ δέκα μέχρι ἑξήντα χιλιάδες.

Ἀπέναντί τους ὁ Ἀλέξανδρος εἶχε νὰ ἀντιτάξει μόνο πέντε χιλιάδες ἱππικὸ καὶ τριάντα χιλιάδες πεζικό, Μακεδόνες καὶ λοιποὺς Ἕλληνες, «πλὴν Λακεδαιμονίων». Ἡ Σπάρτη δυστυχῶς, τὶς μεγάλες ἐκεῖνες στιγμὲς τοῦ Ἑλληνισμοῦ βρέθηκε κατώτερη τῶν περιστάσεων. Ἀντὶ νὰ συμβάλει στὴ μεγάλη ἑλληνικὴ ἐξόρμηση, προσπαθοῦσε μὲ τὴ σύμπραξη τῶν Περσῶν νὰ ὑπονομεύσει τὴν ἐκστρατεία καὶ νὰ ἀνοίξει μέτωπο σὲ Αἰγαῖο καὶ Ἑλλάδα, στὰ μετόπισθεν τοῦ Ἀλεξάνδρου.

Το τάγμα των μοναχών είναι φοβερό στους δαίμονες, Από το Γεροντικό

Εγώ – έλεγε κάποιος γέροντας από τη Θηβαΐδα – ήμουν γιος ενός ιερέα των ειδωλολατρών. Όταν λοιπόν ήμουν παιδί, είδα μια μέρα τον πατέρα μου να μπαίνει ως συνήθως στον ναό των ειδώλων για να προσφέρει θυσία, και μπήκα και εγώ ξοπίσω του. Είδα τότε τον σατανά καθισμένο και γύρω του να στέκεται όλη η στρατιά του, και στη συνέχεια ένας από τους αξιωματικούς του προχώρησε στο κέντρο και τον προσκύνησε.

Εκείνος τον ρώτησε: «Από πού έρχεσαι;» «Ήμουν στην τάδε χώρα», αποκρίθηκε, «και ξεσήκωσα πολέμους και έκανα να χυθεί πολύ αίμα, και ήρθα να σου το αναφέρω». «Σε πόσο διάστημα το έκανες αυτό;» είπε ο διάβολος. Αυτός απάντησε: «Σε τριάντα μέρες». Όταν το άκουσε ο σατανάς, πρόσταξε να τον μαστιγώσουν, λέγοντας: «Σε τόσο διάστημα αυτό μόνο έκανες;»

Πειραιώς Σεραφείμ: Ποιος πρέπει αληθινά να εντρέπεται αγαπητέ κ. Νικόλαε Πρίντεζη;

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ

Ἐν Πειραιεῖ τῇ 11η Ἰουνίου 2021

ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΝΑ ΕΝΤΡΕΠΕΤΑΙ ΑΓΑΠΗΤΕ κ. ΝΙΚΟΛΑΕ ΠΡΙΝΤΕΖΗ;

Στήν ἱστοσελίδα τῆς Καθολικῆς «Ἀρχιεπισκοπῆς» Νάξου, Τήνου, Ἄνδρου καί Μυκόνου ὁ πρώην «Ἀρχιεπίσκοπος» κ. Νικόλαος Πρίντεζης, ὅπως ὑπογράφεται, μέ ἐπίτιτλο «Δηλώσεις ἀγάπης καί δηλώσεις μίσους» σχολιάζει τό ἡμέτερον Ἀνακοινωθέν τῆς 31/5/2021 «Έλεγχος σοβαρού επισκοπικού ατοπήματος» ἀναφερόμενο σέ ἀπαραδέκτους δηλώσεις στό Vaticanews τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Ἰταλίας κ. Πολυκάρπου καί ἀπομονώνοντας 3 σειρές ἀπό 10σέλιδο Ἀνακοινωθέν μας, τίς χαρακτηρίζει ὡς δηλώσεις μίσους καί τίς «ἐπισφραγίζει» μέ κεφαλαῖα γράμματα ΝΤΡΟΠΗ! ὑπογράφοντας +Ν.

Ο Χρήστος Γιανναράς για τις δηλώσεις του Μπάτσκας Ειρηναίου

Χρήστος Γιανναράς στην Romfea.gr

Το Πρακτορείο Εκκλησιαστικών ειδήσεων «Romfea.gr» δημοσίευσε, τις ημέρες του Πάσχα (4.5.2021), συνέντευξη του Σέρβου Μητροπολίτη Μπάτσκας Ειρηναίου (Μπούλοβιτς), με τίτλο: "Αναγκαίες οι συνομιλίες για την υπέρβαση του Ουκρανικού."

Ο τίτλος της συνέντευξης και η «γλώσσα» (ορολογία-νοο-τροπία) του κειμένου μού επέτρεψαν να εντοπίσω (ή να νομίζω ότι εντοπίζω), ακόμα μια φορά, την αντιθετική διαφορά των θεσμών θρησκευτικής εξουσίας από το γεγονός της Εκκλησίας, γεγονός-ευαγγέλιο πανανθρώπινης ελπίδας.

Όποιος διαβάσει τις γραμμές που εδώ αποτολμώ, θα ήθελα να ξέρει τους δεσμούς που με συνδέουν με τον Μητροπολίτη Ειρηναίο.

Η εορτή του Αγίου Λουκά στη Συμφερούπολη της Κριμαίας (φωτο)

Η εορτή του Αγίου Λουκά στη Συμφερούπολη της Κριμαίας

Με μεγαλοπρέπεια εορτάστηκε η μνήμη του Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, στην πόλη του, την Συμφερούπολη.

Στον Ιερό Ναό της Αγίας Τριάδος της ομώνυμης Μονής της Συμφερούπολης, τελέστηκε την παραμονή οι ακολουθίες του Εσπερινού, του Όρθρου και των Χαιρετισμών.

Την κυριώνυμο ημέρα τελέσθηκε η πολυαρχιερατική Θεία Λειτουργία προεξάρχοντος του Σεβ. Μητροπολίτου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας κ. Λαζάρου, συμπαραστατούμενος από τον Επίσκοπο Γιάλτας κ. Νέστορα και τον Επίσκοπο Μπαχτσισαράϊ κ. Καλλίνικο.

Λόγω της πανδημίας, και τη φετινή χρονιά, δεν επετράπει στους πιστούς την ώρα των ακολουθιών να βρίσκονται εντός του Ναού και δεν πραγματοποιήθηκε λιτανεία των ιερών λειψάνων του Αγίου.