Ο πατήρ Βασίλειος γράφει για τον Γιάννη Τσαρούχη. ἘΠΙ ΤΗΝ ΗΛΙΟΥ ΔΥΣΙΝ..

Ο πατήρ Βασίλειος γράφει για τον Γιάννη Τσαρούχη 

ἘΠΙ ΤΗΝ ΗΛΙΟΥ ΔΥΣΙΝ..

Τον Τσαρούχη τον γνώρισα γέρο στὸ Άγιον Ορος, όταν ερχόταν για να παρακολουθήσει τη Μεγάλη Εβδομάδα.

Ἦταν άνθρωπος ώριμος, με βαθιὰ σοφία και ανθρωπιά, που για να φτάσεις, πρέπει να έχεις πονέσει πολύ, και να είσαι ευγνώμων γι’ αυτό........

Ὁ Τσαρούχης δεν ήταν ενας απλὸς καλλιτέχνης ή στοχαστής.

Τέτοιους έχουμε πολλούς. 

Ἦταν πνευματικὸς ανθρωπος, με την αληθινὴ σημασία του όρου. 

Και σε μία απλή του φράση περιέκλεισε και απεκάλυψε όλο το πνευματικό του μεγαλείο και τη δύναμη.

Ὅταν τον ρώτησαν αν ευτύχησε στη ζωή του, είπε:

«Τώρα, με τα γεράματα και την αρρώστια, νοιώθω ευτυχισμένος, γιατί βρήκα αυτὸ που ζητούσα. 

Ὅταν ήμουν νέος, ήμουν δυστυχής, γιατί έψαχνα όλα αυτὰ και δεν τα εύρισκα».

Αὐτὸ εἶναι τὸ ἐπαναστατικὸ καὶ γαλήνιο του Τσαρούχη, ποὺ πῆρε ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία.

Για νὰ απαντήσει έτσι, σημαίνει οτι είχε δύναμη που ανατρέπει την καθεστηκυία τάξη της φθοράς καὶ φέρνει τα πάνω κάτω.

Συνήθως λέγεται:

«Το παν είναι η υγεία». ....

Ἡ υγεία είναι σημαντικὸ αγαθό, αλλὰ δὲν είναι τὸ παν.

Και το γήρας ουκ έρχεται μόνον, σλλὰ φέρνει μαζί του – γι’ αυτοὺς που ζητούν τα τίμια- τὴν ευτυχία που δεν περιγράφεται.

Ἡ δύσις του ηλίου λέγεται – νομίζω μόνον στὰ Ἑλληνικὰ – καὶ βιούται ως βασίλεμα. 

Ὁ ήλιος βασιλεύει όχι όταν μεσουρανεί, αλλὰ όταν δύει καὶ σβήνει....

Καὶ όταν σὲ ένα Μεγάλο Ἑσπερινὸ άκουσε το «φώς ιλαρὸν» ψαλλόμενο απὸ τους ιερείς, 

είχε συντονισθει η ευαισθησία του στον ρυθμὸ ἐκεινο του αρχαίου ύμνου, ποὺ κυριολεκτικὰ ρίχνει τα τείχη της Ἱεριχούς.

Είχε πάρει τὸ μήνυμα των αιώνων ο Τσαρούχης· καὶ βγαίνοντας έξω, μετὰ τὸν Ἑσπερινό, είπε:

«Αυτὸ είναι τὸ αληθινὸ μαστούρωμα.

Ἐδώ να έλθουν οι νέοι που το ζητούν ματαίως μὲ χίλιους άλλους τρόπους».........

Ὅταν στὸ Αγιον Όρος κάποιος τον είδε για πρώτη φορά, μὲ εκπληξη είπε:

«Α, ἐσεις ειστε ο κύριος Τσαρούχης;»

Εκείνος συμπλήρωσε:

Εγὼ ειμαι αυτὸς που νοιώθω σαν κατσαρίδα πεταμένη ανάποδα σε μία μπανιέρα. 

Και το θέμα είναι να μπορέσω νσ σταθω στα πόδια μου».

Χρησιμοποιούσε τολμηρὲς εκφράσεις, για να πει ἐκείνο που ήθελε, επειδὴ ήταν ζωγράφος, και είχε ξεκάθαρα τα πράγματα μέσα του.

Γνώρισα γυναικες ποὺ αυτοκτόνησαν οταν είδαν ρυτίδες στο πρόσωπό τους. 

Συνάντησα “πνευματικοὺς” ανθρώπους που ήταν καταπικραμένοι, γιατί δεν διορίστηκαν σε περίοπτη θέση.

Και συνάντησα γέρους απλούς, φτωχοὺς καλόγερους, που, όσο πέρναγε ο καιρός, απὸ μέσα τους ελαμπε, ως φως ανέσπερο, η πνευματικὴ αγαλλίαση που τους πλημμύριζε.

Στον Τσαρούχη συνέβη το ίδιο· όσο γερνούσε, ηύξανε η έσωθεν σοφία και το φως.

Σοβαρὸς και αγέλαστος, αλλὰ ταυτόχρονα σίγουρος και ευτυχισμένος, έκρυβε μέσα του θεία παράκληση, που τού ρύθμιζε τη ζωή.

Ὅταν κάποτε στο Άγιον Ὅρος κατέβαινε κούτσα κουτσα για την εκκλησία, όπου παρακολουθούσε όλες τις Ακολουθίες, και ειδε φοιτητὲς να πηγαίνουν προς το αρχονταρίκι, τους είπε:

«Πηγαίνετε να ξεκουραστείτε. 

Είστε νέοι, και έχετε ανάγκη απὸ ύπνο. 

Ἐγὼ δεν έχω ανάγκη απὸ ξεκούραση, γιατί είμαι σαν μία μούμια».

Δεν τον ενοχλούσαν τα γεράματα· γι’ αυτὸ μπορούσε να αυτοχαρακτηρίζεται ως μούμια.

Δεν απαιτούσε αναγνωρίσεις και καλὴ συμπεριφορά, γιατί είχε τη σπίθα της αιωνίου ζωής, που τον ανεδείκνυε όντως καλλιτέχνη και ανθρωπο.....

Κάποιος, σχολιάζοντας αρνητικὰ το βιβλίο 

"Ὡς στρουθίον μονάζον επὶ δώματος", έλεγε:

«Μα, αυτὸς δεν λείπει απὸ καμιὰ κοσμικὴ συγκέντρωση, πώς είναι στρουθίον μονάζον;»

Δεν είχε καταλάβει ότι ο Τσαρούχης ήταν με όλους, χωρὶς να φεύγει απὸ την ησυχία της μοναξιάς του. 

Ἦταν μὲ όλους και, ταυτόχρονα, βρισκόταν αλλού, γιατί πάντοτε έβλεπε πιο μακριὰ απὸ τα παρερχόμενα, που βλέπουν οι πολλοί.

Στα τελευταία του έβαζε κάθε πρωὶ να τού διαβάζουν τη νεκρώσιμη Ακολουθία, για να έχει χαρούμενη μέρα.

Ἔφυγε γαλήνιος, αφήνοντας για πάντα παρηγοριὰ στους πολλούς.

ΔΌΞΑ ΤΩ ΘΕΏ!

Πατήρ Βασίλειος Γοντικάκης

https://www.facebook.com/profile.php?id=100027087744188