Το άρθρο αυτό αποτελεί συνέχεια προηγούμενου σχετικού[1], αφορμής δοθείσης από φίλο ιερέα που σχολίασε δυσμενώς τη φράση μου. Εκ πρώτης όψεως η παρατήρηση είναι σωστή, διότι διαφαίνεται μια ασέβεια προς το ύψιστο αυτό εκκλησιαστικό αξίωμα, μια ιεροκατάκριση ίσως. Τα πράγματα, ωστόσο, προηγούνται και νοηματοδοτούν τα ονόματα. Λέξεις ανυπόστατες ως προς τα σημαινόμενά τους καθίστανται ψιλά ιστορικά σημαίνοντα άνευ αξίας και ουσίας, μουσειακά απολιθώματα μιας πάλαι ποτέ ένδοξης πραγματικότητας.
Το πρώτο σχετικό όραμα ανήκει στον Μ. Αντώνιο.[2] Σε αυτό έχουμε την πρώτη εμφάνιση ημιονοεπισκόπωνεντός του αγίου θυσιαστηρίου. Φυσικά η θεία επιλογή του συγκεκριμένου κτήνους δεν ήταν τυχαία. Ο ημίονος, το μουλάρι, είναι ένα εκ φύσεως στείρο και άγονο ζώο. Έτσι υποδήλωσε τότε την παρουσία και επικράτηση των Αρειανών – αιρετικών επισκόπων για ένα εύλογο χρονικό διάστημα, όπερ και εγένετο σύμφωνα με την προφητική οπτασία. Στις μέρες μας επαναλήφθηκε παρόμοιο όραμα στον όσιο Φιλόθεο της Πάρου, τον Ζερβάκο. Και αυτό με συναφή σημειολογία. Μπορεί σήμερα να μην έχουμε Αρειανούς επισκόπους, έχουμε όμως Οικουμενιστές. Που είναι ίσως χειρότεροι, διότι η αίρεση αυτή είναι πιο ύπουλη.
Όταν έγραψα το πρώτο άρθρο δεν είχα στα υπόψη, ομολογώ, όλα αυτά. Τη λέξη μουλαρώματα την έβαλα αναφερόμενος στο πείσμα των Επισκόπων και τίποτε παραπάνω. Βλέπω όμως ότι τελικά οι ιδιότητες των κατά τα άλλα συμπαθών και τόσο χρήσιμων αυτών ζωντανών, οι σχετιζόμενες με τους σημερινούς πνευματικούς μας πατέρες, είναι σε πολύ χειρότερα ουσιώδη σημεία ταιριαστές. Δυστυχώς…
Και κυρίως ως προς την αλογία της αιρέσεώς των και την πνευματική αγονία τους – την προερχόμενη είτε εκ της εκκοσμίκευσής τους είτε εκ του οικουμενισμού τους είτε και από τον συνδυασμό αυτών. Διάβασα και πάλι μετά βαθιάς θλίψεως τις δηλώσεις του Κύπρου.[3] Αλλάζει τον τρόπο εκλογής επισκόπων, για να αποκλείσει πλήρως την εμπλοκή του λαϊκού στοιχείου. Πιο παπικός δεν γίνεσαι…
Είναι πατέρες οι επίσκοποι σήμερα; Διότι αυτό σημαίνει στην Εκκλησία ποιμένας και κληρικός. Όχι. Δυστυχώς όχι. Είναι συνήθως φιεστάκηδες ψευδοβυζαντινής μεγαλοπρέπειας και δημόσιοι υπάλληλοι – διοικητές εκκλησιαστικών περιφερειών. Ούτε τους νοιάζει η πνευματική προκοπή των απλών πιστών – σχεδόν αγνοούν ή απαξιούν και τη φυσική ύπαρξή τους – και το ίδιο συμβαίνει και με τους άμεσους υφισταμένους τους – υπαλλήλους – τους ιερείς δηλαδή. Οι γραφειοκράτες αυτοί κρατικοί λειτουργοί – συνήθως και δεσποτικοί στη νοοτροπία, άρα τωόντι δεσποτάδες! - είτε προκαλούν τον λαό – όπως ο Περιστερίου στις μέρες μας – είτε τον αγνοούν. Πνευματικούς απογόνους – πνευματικά τέκνα δεν αφήνουν. Οπότε σε τι θα μπορούσε να βλάψει ο τίτλος του άρθρου μου; Ίσως δε και να ωφελήσει αφυπνίζοντας μερικές συνειδήσεις…
Κ.Ν.
Λάρισα, 26/1/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου