Στην Ελλάδα του 2026, η άμβλωση δεν συζητείται· κηρύσσεται.
Κάθε πρωί, από πάνελ σε πάνελ, μια ιδιότυπη ελίτ –δημοσιογράφοι lifestyle εκπομπών, περιφερόμενοι παπαγάλοι, καλλιτέχνες, επαγγελματίες “προοδευτικοί” και αυτόκλητοι ηθικοδιδάσκαλοι– όλοι αυτοί εκφέρουν άποψη με ύφος αυθεντίας. Όχι ως θέση, αλλά ως αδιαμφισβήτητη αλήθεια.
Η διαφορετική γνώμη δεν αντιμετωπίζεται με αντίλογο και πειστικά επιχειρήματα . Αντιμετωπίζεται με ηθικό λιθοβολισμό.
Το είδαμε ξεκάθαρα: η Μαρία Καρυστιανού, από σύμβολο και “ηρωίδα”, μετατράπηκε εν μία νυκτί σε «ακροδεξιά», «προβληματική», «επικίνδυνη», όχι επειδή άλλαξε κάτι στο ήθος της, αλλά επειδή τόλμησε να μην ευθυγραμμιστεί απόλυτα με τον εσμό.
Αυτό δεν είναι διάλογος. Είναι ιδεολογική τρομοκρατία.
«Πού είναι οι Μητροπολίτες;» – Εκεί που ήταν πάντα
Ακούγεται σε τέτοιες περιπτώσεις συχνά η ερώτηση:
«Γιατί δεν μιλούν οι Μητροπολίτες; Γιατί σιωπά η Εκκλησία;»
Η απάντηση είναι απλή και άβολη για πολλούς:
Η Εκκλησία έχει μιλήσει. Και μιλά σταθερά.
Η Διοικούσα Εκκλησία, δια του Μακαριωτάτου Αρχιεπισκόπου κ. Ιερωνύμου και της Ιεράς Συνόδου, έχει διατυπώσει ξεκάθαρα τη θέση της:
Η άμβλωση είναι φόνος.
Όχι σήμερα. Όχι χθες. Εδώ και αιώνες.
Όποιος λέει ότι «δεν έχει τοποθετηθεί», είτε αγνοεί συνειδητά είτε προσποιείται άγνοια. Το πρόβλημα δεν είναι η απουσία λόγου, είναι ότι ο λόγος αυτός δεν αρέσει.
Η Εκκλησία δεν είναι πάνελ – και ευτυχώς
Εδώ αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόβλημα:
Ζούμε σε μια εποχή που τα πάντα πρέπει να γίνουν τηλεοπτικό θέαμα. Τα πάντα να ξετυλιχτούν ενώπιον του πλήθους που παρακολουθεί το θέαμα στο τηλεοπτικό Κολοσσαίο.
Να φωνάξουν. Να τσακωθούν. Να “παίξουν”.
Η Εκκλησία όμως δεν είναι κόμμα, δεν είναι ΜΚΟ, δεν είναι πάνελ πρωινάδικου.
Δεν έχει καμία υποχρέωση να συμμετάσχει σε ένα θέατρο χλευασμού, όπου η νηφαλιότητα θεωρείται αδυναμία και η κραυγή αρετή.
Η σιωπή των Επισκόπων απέναντι στον χλευασμό δεν είναι φόβος.
Είναι νηπτική στάση.
Η αλήθεια, στην ορθόδοξη παράδοση, δεν επιβάλλεται με decibel, αλλά κατατίθεται με σοβαρότητα.
Και όποιος θέλει να την ακούσει, ξέρει πού θα τη βρει:
- στους ναούς
- στα κείμενα των Πατέρων
- στις συνοδικές αποφάσειςΌχι στα τηλεπαράθυρα.
Αποδόμηση της αντίθετης άποψης: Ελευθερία ή αυθαιρεσία;
Το βασικό επιχείρημα των υποστηρικτών της άμβλωσης είναι ένα:
«Δικαίωμα στο σώμα μου».
Ας το δούμε ψύχραιμα.
Αν πρόκειται μόνο για το σώμα της γυναίκας, τότε γιατί μιλάμε για άλλο γενετικό υλικό, άλλη καρδιά, άλλο DNA;
Αν η ζωή αρχίζει “όποτε το αποφασίσουμε”, τότε ποιος ορίζει το όριο; Η εβδομάδα; Ο μήνας; Η κοινωνική συναίνεση;
Και αν όλα είναι θέμα επιλογής, γιατί η επιλογή να κρατηθεί η ζωή αντιμετωπίζεται ως οπισθοδρόμηση;
Εδώ η ελευθερία μετατρέπεται σε αυθαιρεσία.
Όχι σε δικαίωμα, αλλά σε εξουσία πάνω σε μια ανυπεράσπιστη ζωή.
Η Εκκλησία δεν μισεί τη γυναίκα.
Αντίθετα, υπερασπίζεται ταυτόχρονα και τη μητέρα και το παιδί – κάτι που το σύγχρονο αφήγημα αρνείται να κάνει.
Η πραγματικότητα που δεν δείχνουν οι κάμερες
Ας κάνουν, επιτέλους, ένα διαφορετικό ρεπορτάζ.
Όχι σε στούντιο. Αλλά στις ενορίες.
Εκεί θα δουν:
- κοπέλες μόνες, φοβισμένες, χωρίς στήριξη
- μωρά που θα είχαν «λυθεί» ως πρόβλημα
- ιερείς που έγιναν πατέρες, κοινωνικοί λειτουργοί,ψυχολόγοι, αληθινό στήριγμα
Θα δουν πόσες γυναίκες δεν προχώρησαν σε εκτρώσεις επειδή βρήκαν:
- αγάπη
- φροντίδα
- οικονομική υποστήριξη
- ανθρώπινη παρουσία
Όχι hashtags. Αληθινή θυσία.
Η αλήθεια δεν ζητά άδεια
Την Εκκλησία μπορεί να τη λένε σκοταδιστική.
Μπορεί κάποιοι να την ειρωνεύονται.
Μπορεί να τη χλευάζουν.
Δεν αλλάζει στάση.
Γιατί η αλήθεια δεν εξαρτάται από trends, ούτε από τηλεθέαση.
Και η ιερότητα της ζωής δεν τίθεται σε ψηφοφορία.
Όσοι ταυτίζουν την πρόοδο με τη φίμωση της αντίθετης άποψης,
δεν φοβούνται τη “σκοταδιστική Εκκλησία”.
Φοβούνται ότι δεν έχουν το ηθικό μονοπώλιο που νόμιζαν.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου