Τοῦ ἀπαριθμοῦσαν ὅσα ὄφειλε νὰ ἀποφεύγει, καὶ τὰ τεκμηρίωναν μὲ παραδείγματα ἀπὸ τὴν ἱστορία καὶ ἀπὸ τοὺς ἁγίους, γιὰ νὰ τὰ ἐφαρμόσει.
Ἐκεῖνος ὁ καημένος στενοχωριόταν, διότι ὅλα αὐτὰ ἦταν πολλὰ καὶ δὲν μποροῦσε νὰ τὰ θυμηθεῖ.
Τοῦ εἶπαν τότε ὅτι θὰ τοῦ κάνουν ἕνα περιληπτικὸ σχέδιο, καὶ συμφώνησε μὲ χαρά.Το ἔμαθε γρήγορα κατακόρυφα, τὸ συνδύασε μετὰ καὶ ὁριζόντια, τὸ ἔλεγε ἀπὸ ἔξω.
Προσπαθοῦσε νὰ τὸ ἐφαρμόσει. Περνοῦσαν ὅμως τὰ χρόνια καὶ ἔβλεπε ὅτι τίποτε δὲν πετύχαινε.
Πῆγε τότε στὸν Πνευματικό του καὶ τοῦ λέγει: Πάτερ μου, ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ τὰ ἐφαρμόσω αὐτά, ἔχω πλέον κουραστεῖ. Πές μου κάτι πιὸ εὔκολο.
Καὶ ἐκεῖνος τοῦ ἀπαντᾶ: Νὰ σιωπᾷς. Νὰ σιωπᾷ ἡ γλῶσσα σου καὶ τὸ μυαλό σου, καὶ νὰ μὴν ἀφήνεις τὸν νοῦ σου νὰ πάει ἀλλοῦ, παρὰ μόνον στὸν Χριστό. Πονᾷς; Μὴν πεῖς πονῶ, διότι θὰ φεύγει ὁ νοῦς σου ἀπὸ τὸν Χριστό. Τὸ στόμα καὶ τὸ μυαλό σου θὰ μιλοῦν μόνον διὰ τὸν Χριστό.
Στὴν ἀρχὴ ἀπόρησε ἐκεῖνος: Μά, πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ γίνει αὐτό;
Ἀλλὰ προσπαθοῦσε, ὅσο μποροῦσε νὰ τὸ ἐφαρμόσει.
Πέρασαν δύο χρόνια, καὶ τότε θυμήθηκε τὴν ἀγωνία ποὺ εἶχε γιὰ νὰ ἐφαρμόσει τὸ σχέδιο ποὺ τοῦ ἔλεγαν. Τί παράξενο ὅμως! Διαπίστωσε ὅτι ὅσα δὲν μποροῦσε νὰ κάνει τότε, εἶχαν γίνει τώρα ἀπὸ μόνα τους!
Πῶς; Ἀπὸ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα. Τὸν ἐπισκέφθηκε τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, τοῦ λάλησε στὴν καρδιά, τοῦ φώτισε τὴν ὕπαρξη, καὶ ἡ κατάστασις του ἀλλοιώθηκε ἀπὸ μόνη της. Ὅπως, ὅταν μπαίνει σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο τὸ φώς, φεύγει τὸ σκοτάδι, καὶ τότε βλέπω τὸ χαμόγελό σας, τὰ καθάρια μάτια σας καὶ διορῶ τὶς ἁγνὲς καὶ καθαρὲς καρδιές σας, ἔτσι ἀκριβῶς καὶ τὰ πάντα μέσα μας φωτίζονται καὶ παίρνουν θέση ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ.
Νὰ τὰ ἀποτελέσματα τῆς νήψεως. Ἔρχεται τὸ Ἅγιον Πνεῦμα καὶ ἀνακαλύπτεις ὅτι κατέχεις τὰ πάντα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου