Στη δευτερολογία μου αυτή θα προσπαθήσω να απαντήσω συνολικά αναφορικά με το πρώτο άρθρο μου (https://paterikos.blogspot.com/2026/10/blog-post_51.html) για τον παπα Βαγγέλη, το οποίο προκάλεσε σκάνδαλο στο Facebook. Δεν μπορώ να πω ότι δεν ήταν αναμενόμενο, εφόσον πρόκειται για έναν τόσο λαοφιλή ιεροκήρυκα. Εκείνο που με εξέπληξε από μερικούς ήταν η επί προσωπικού επίθεση. Κατανοητό και αυτό, όσο και αποδεικτικό της προσωποληπτικής προσκόλλησης στον εν λόγω κληρικό. Πρώτη, άλλωστε, πηγή μαγικής αποδοχής και υποστήριξης μιας τοιαύτης περίπτωσης είναι η ρασοφορία, που στο μυαλό πολλών σημαίνει άμεση πηγή θεοπνευστίας και απαγόρευσης κριτικής σκέψης και εκφοράς της. Ο ίδιος όμως ο π. Ε. λέει σε κηρύγματά του να είμαστε σκεπτόμενοι και όχι “θεούσοι”, συγχέοντας κάπως την έννοια των τελευταίων και προσβάλλοντας έμμεσα πολλά άτομα από το πολυπληθές του ακροατήριο, έστω και ασυνείδητα. Θεούσες λέμε συνήθως τις “ευσεβίστριες” γυναίκες με μακριές φούστες και τα συναφή. Πολλές από αυτές δεν είναι άραγε ανάμεσα στους θαυμαστές του;
Στο απυρόβλητο, λοιπόν, ο συγκεκριμένος. Επειδή κάποτε πήγε εξωτερική ιεραποστολή. Άρα αμνηστεύονται όλες οι μεταγενέστερες “γκάφες” του, ακόμη και αν άπτονται ιερών πραγμάτων και αγίων προσώπων. Αυτό φάνηκε από το άρθρο μου, το οποίο από πολλούς ή δεν αναγνώστηκε ολόκληρο είτε δεν κατανοήθηκε επαρκώς. Φέρω σε αυτό συγκεκριμένα επιχειρήματα για την απρεπή εκφορά του λόγου του για τον άγιο Ραφαήλ και τον ομολογητή Λουκά τον ιατρό. Και όμως! Προτιμήθηκε το πρόσωπο του παπα Βαγγέλη και όχι η προάσπιση της τιμής των Αγίων! Αν αυτό δεν είναι αρρωστημένη και άσκεπτη προσωποληψία, τότε πώς να το χαρακτηρίσουμε;
Στάθηκαν μερικοί στην περίπτωση του Κονάνου. Δεν ανέφερα το παράδειγμα του καθηρημένου ιερομονάχου για να εξισώσω τις δύο περιπτώσεις, αλλά για να δείξω πόσο ευτελή είναι τα κριτήρια του μέσου Νεοέλληνα ορθοδόξου χριστιανού στην αναγνώριση έως και αποθέωση θρησκευτικών ομιλητών και εν γένει χαρισματικών ρασοφόρων. Και τώρα θα προσπαθήσω να αναλύσω περισσότερο την κατ΄ εμέ αμετροέπεια τού εν λόγω ιεροκήρυκα και σε γενικό επίπεδο και στις προαναφερθείσες εξειδικευμένες περιπτώσεις των αγίων.
Καταρχήν να σημειώσουμε ότι τα όρια ανάμεσα στη φαιδρότητα – θεατρινισμό και στη σεμνότητα – θεατρικότητα έχουν μπερδευτεί τα μάλα στην περίπτωση του π. Παπανικολάου. Είναι επομένως αναμενόμενο ο λαλίστατος και αμετροεπής αυτός κήρυκας του θείου λόγου να εκβάλλει μαζί με το ζωοποιούν ύδωρ και αρκετή αμμούδα. Η πανταχού παρουσία του στα κανάλια, σε κάθε ελλαδική επισκοπή και η παγγνωσία του επί παντός επιστητού (ξερόλες δεν δεχόμαστε στην Εκκλησία, τι λέτε;) άρχισε να ενοχλεί, πέρα από το πνευματικό σκέλος, και σε αισθητικό επίπεδο. Σκοπός των ιερών κηρυγμάτων είναι εξάπαντος η προβολή του θείου λόγου και η ποιμαντική ωφέλεια των πιστών. Σε αυτό το πλαίσιο μπορεί να γίνει ανεκτή και μια κάποια αυτοπροβολή του ομιλητού, ωστόσο τα ποσοστά της πρέπει να είναι πολύ μικρότερα από τον βασικό στόχο. Πολύ φοβάμαι ότι τα ποσοστά αυτά στην περίπτωση του π. Ε. κλίνουν μάλλον προς το αρρωστημένο σκέλος, βλέποντάς τον να προσπαθεί παντί τρόπω και πάση θυσία να διασκεδάσει το κοινό του…
Πολλοί τον θαύμασαν επίσης για τη στήριξή του στον π. Αντώνιο της Κιβωτού. Κατ’ εμέ ήταν μια ανώδυνη για τον ίδιο προσπάθεια, η οποία προήλθε και από το ότι ανακατώνεται σε όλη την επικαιρότητα, αλλά και από το γεγονός της αναμενόμενης αύξησης της δημοφιλίας του εξαιτίας της στήριξης ενός αδυνάτου και δεδιωγμένου προσώπου, άρα συμπαθούς σε κάθε περίπτωση. Το ίδιο ισχύει και με την περίπτωση Τυχικού, στην οποία μάλιστα απεδείχθη και καταλυτικός αρνητικός παράγοντας, εφόσον τον ώθησε να απευθυνθεί στον Οικουμενικό Πατριάρχη, ο οποίος ήταν προφανές πως θα καταδίκαζε τον Μητροπολίτη Πάφου. Όπως και έγινε δηλαδή. Τον έσπρωξε στο στόμα του λύκου. Αφελώς; Με πονηρία; Ο ίδιος ο παπα Βαγγέλης το ξέρει καλύτερα αυτό...
Έρχομαι στην περίπτωση του οσιομάρτυρος Ραφαήλ. Ο ίδιος ο Άγιος, όπως έγραψα και στο προηγούμενο, αποκάλυψε ότι ήταν αντιπαπικός και ανθενωτικός. Αυτή η μεταφυσική μαρτυρία έχει τεράστια σημασία για τις οικουμενιστικές μέρες μας. Το αφήνουμε όμως αυτό. Το θέμα μας είναι η καλπάζουσα φαντασία και αυθαιρεσία του ιεροκήρυκα. Στηρίχθηκε σε ένα… ιστορικό μυθιστόρημα (αυθαιρεσία) και έπειτα συμπέρανε πως εξαιτίας της υπογραφής του στη σύνοδο της Φερράρας ο άγιος τιμωρήθηκε με το φρικτό και γνωστό σε όλους μαρτύριό του (αυθαιρεσία και φαντασία). Εδώ μάλιστα κρύβεται και μια αδιόρατη βλασφημία: ο Θεός παρουσιάζεται σαν αιμοδιψής δικαστής και τηρητής ενός υπέρτατου δικαιικού συστήματος, που τιμωρεί με τόσο βάναυσο τρόπο τα μεγάλα αμαρτήματα, αλλά και ταυτόχρονα τόσο άδικος, διότι η τιμωρία του συμπαρέσυρε και άλλους αθώους (δεν υπέγραψαν στη Φεράρα!) σε φρικτά μαρτύρια, εφόσον απλά ήταν μαζί με τον άγιο Ραφαήλ! Ανοησίες δηλαδή! Εννοείται πως οφείλει να αποκαταστήσει τη μνήμη του Αγίου και την ιστορική αλήθεια είτε παραπέμποντας σε σοβαρή πηγή είτε αναιρώντας και ζητώντας δημοσίως συγγνώμη. Περιμένουμε...
Πιο απλή είναι η περίπτωση του αγίου Λουκά. Κανείς δεν λέει πως ο άγιος ήταν πάντοτε απαθής. Πάλεψε με τα πάθη και καθάρθηκε μέχρις αγιασμού λόγω και των μαρτυρίων του. Από κει και πέρα η αστεία περιγραφή της υποτιθέμενης (ίσως και πραγματικής, Κύριος οίδε) καθόδου του αγίου επισκόπου στα σκαλιά του πορνείου κατόπιν σχετικού παρφουμαρίσματος και προετοιμασίας για την αμαρτία, πόρρω απέχει και της ευλαβείας, και της σεμνότητος και της επιβεβλημένης σοβαρότητος που πρέπει να διέπει τη λεκτική αναφορά ενός ιεροκήρυκα για έναν (μεγάλο και δημοφιλέστατο) Άγιο της Εκκλησίας, όσο και της εξακριβωμένης αλήθειας του γεγονότος, εφόσον στηρίζεται στην… προσωπική μαρτυρία κάποιων συγγενών… εξάπαντος με μεγάλη δόση κουτσομπολιού και περιγραφικής σάλτσας… Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και αν συνέβη κάτι τέτοιο, θα έπρεπε ο λόγος να είναι τουλάχιστον πιο μετρημένος και σοβαρός. Και χωρίς θεατρινίστικες χειροποδονομίες…
Ο π. Ευάγγελος στηρίζει τον Περιστερίου. Χωρίς σοβαρές προϋποθέσεις, αν κρίνουμε από τις προηγούμενες περιπτώσεις και άλλες τόσες που αγνοούμε, αναλογικά όμως πιθανότατα να ισχύουν. Είναι φυσικά και υπέρ του Πατριαρχείου μας. Έτσι εξαπέστειλε και τον άτυχο Τυχικό προς τα κει για να δικαιωθεί! Δεν συμπεραίνουμε λοιπόν πως είναι καθαρά συστημικός; Πώς αλλιώς θα εκινείτο τόσο άνετα παντού;
Είπα αρκετά, όσο και αποσιώπησα άλλα τόσα. Είναι μια ειδική περίπτωση ο π. Ε. Δεν τον κρίνω εμπαθώς, διότι δεν τον ξέρω κιόλας τον άνθρωπο. Αν οι αστοχίες του αυτές είναι καρπός του πληθωρικού χαρακτήρα του μάλλον παρά κάτι άλλο, τότε ας φροντίσει και τον εαυτό του να μην αδικεί και τους αδελφούς του να μη σκανδαλίζει.
Κ.Ν.
31/10/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου