Δεν πρέπει να είμαστε αναχρονιστές και παρελθοντολάτρες. Το να γυρίσουμε την Εκκλησία στα αποστολικά χρόνια είναι και ουτοπικό και αχρείαστο. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως θα πρέπει να απομακρυνθούμε δραματικά από το πνεύμα που ίσχυε τα χρόνια εκείνα και γενικότερα τη χρυσή εποχή του χριστιανισμού με τους μεγάλους Πατέρες και ασκητές. Το Βυζάντιο παρενεβλήθη και άφησε, δυστυχώς, μάλλον τα εθνοϊστορικά του αποτυπώματα παρά τα πνευματικά.
Ποια η δουλειά του σημερινού ορθόδοξου επισκόπου εν Ελλάδι; Πανηγυρικές λειτουργίες με αρχιερατικά αλληλολιβανίσματα. Πας σε αυτές τις λειτουργίες – αν είσαι έξυπνος, τις αποφεύγεις όσο πιότερο γίνεται – και ξεχνάς πως κεντρικό πρόσωπο είναι ο Χριστός, η Παναγία ή ο τιμώμενος Άγιος, νομίζοντας πως η όλη ιεροτελεστία γίνεται δια τον μοναδικό πρωταγωνιστή: τον Δέσποτα! Σε αυτές τις αρχιερατικές φιέστες ανταλλάσσονται δώρα, παρέχονται λουκούλλεια γεύματα και σκορπίζεται άφθονο και άχρηστο χρήμα το οποίο, φυσικά, επωμίζονται τα παγκάρια των ναών και οι περιφερόμενοι εντός αυτών δίσκοι, τουτέστιν οι τσέπες των απλών πιστών.
Πέρα από αυτή την “κουραστική” βασική εργασία των επισκόπων μας, δουλειά τους επίσης είναι η διοίκηση των εκκλησιαστικών περιφερειών με άκρως κοσμικά κριτήρια: η πλήρωση των θέσεων των ενοριών με ιερείς χωρίς καμία σχεδόν ιδιαίτερη πνευματική αξιολόγηση. Ο επαγγελματισμός και το κοινωνικό καλώς φαίνεσθαι και εδώ καλά κρατεί και αρκεί. Οι απίστευτες περιηγήσεις των αρχιερέων σε θρησκευτικές πανηγύρεις ανά την επικράτεια με χρήματα των μητροπόλεων - εκ λαού ή κρατικών χορηγήσεων αδιάφορη η προέλευση – είναι μια ακόμη βασική παράμετρος του επαγγέλματός τους.
Για τις στολές, τις μίτρες, τις ράβδους και όλους τους ένδοξους βυζαντινισμούς που άκαιρα και παράκαιρα περιφέρουν ανάμεσά μας ούτε λόγος να γίνεται. Το κοστολόγιο και αυτών, φυσικά, και πάλι δεν βαραίνει τις τσέπες των ιδίων. Για όλα αυτά λοιπόν το κράτος τούς πριμοδοτεί με διπλασιασμό του μισθού τους. Έχοντας, βέβαια, οι πονηροί κρατούντες πολλά στο μυαλό τους, προτού προβούν σε μια τέτοια κίνηση…
Και επανερχόμαστε στα χρόνια των Αποστόλων. Για τον ίδιο τον Χριστό, του οποίου την αρχιερατική εξουσία και διακονία φέρουν, δεν τολμώ καν να κάνω λόγο. Ούτε επίσης θα μιλήσω για το θυσιαστικό και μαρτυρικό φρόνημα των Αποστόλων και Επισκόπων του παρελθόντος. Θα αναφερθώ μονάχα στον Απόστολο Παύλο που με τα χέρια του έβγαζε καθημερινά το ψωμί του, προκειμένου να μη σκανδαλίζει ως διδάσκαλος του χριστιανισμού. Και (κ)λες: πόσο έχουμε απομακρυνθεί…
Ποιος ο λόγος, άγιοι μητροπολίτες, να διασύρετε και εσείς την Ορθοδοξία; Δεν φτάνει ο αποχριστιανισμός της εποχής μας; Γιατί να μην προσπαθήσετε να μοιάσετε όχι τους αποστόλους και τους ιερομάρτυρες και ομολογητές της Εκκλησίας, αλλά σύγχρονες φωτισμένες μορφές επισκόπων, όπως του αρχιεπισκόπου Σερβίας Παύλου και του Σιατίστης Αντωνίου; Γιατί;
Κ.Ν.
25/6/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου