Θυμήθηκα τα φοιτητικά μου χρόνια. Στο αμφιθέατρο διδάσκων ο μακαριστός πλέον καθηγητής της Θεολογικής Ιωάννης Γαλάνης. Μιλάμε για δεκαετία του 90 και το μάθημα ερμηνεία της Β΄ προς Θεσσαλονικείς του απ. Παύλου. Ο συμπαθής καθηγητής μιλούσε ασαφώς για το πρόσωπο του Αντιχρίστου. Προσπαθούσε να πει στο περίπου πως πρόκειται μάλλον για μια αντίχριστη κατάσταση παρά για συγκεκριμένο πρόσωπο. Προτεσταντικές δηλαδή βιβλικές ερμηνείες κατά βάση.
Πήρα τον λόγο. Διαφώνησα με κάπως διακριτικό τρόπο – σεβόμενος το πρόσωπο του καθηγητού – αναφέροντας τις συγκεκριμένες ερμηνείες Πατέρων περί του προσώπου του Αντιχρίστου των εσχάτων και ειδικότερα την ξεκάθαρη θέση του αγίου Ιωάννου του Δαμασκηνού. Θυμάμαι αμυδρά πως η συζήτηση συνεχίστηκε στο διάλειμμα και πως ξανασυνάντησα τον μακαρίτη μια φορά τυχαία σε ναό της Θεσσαλονίκης και με χαιρέτησε εγκάρδια, δείχνοντάς μου πως με αναγνώρισε. Έκτοτε χαθήκαμε διαπαντός και έμαθα για το τέλος του επίγειου βίου του από το διαδίκτυο. Αιωνία αυτού η μνήμη…
Εξάπαντος θα είναι και διοικητικό σύστημα. Αλλά θα είναι συγκεκριμένη ανθρώπινη υπόσταση ο κυβερνών και δι’ αυτού ο διάβολος, και αυτός υπόσταση διαμονική, πρώην αγγελική. Η Αποκάλυψη σαφέστατα ποιητικότατο βιβλίο. Αλλά κυρίως και προπαντός προφητικό. Προεξαγγελτικό των μελλόντων να συμβώσι. Τώρα μάθαμε πως στον Βόλο σύγχρονοι ποιμένες προσπάθησαν να το παρουσιάσουν μονάχα ποιητικό και να καθησυχάσουν τον λαό για ταυτότητες, χαράγματα και προσωπικούς αριθμούς. Δεν ρωτάνε καλύτερα τον όσιο Πορφύριο τον Καυσοκαλυβίτη που είδε και αυτός στην Πάτμο τα γεγονότα της Αποκάλυψης; Προφητικά οράματα είδε ή ποιητικά;
Κ.Ν.
13/11/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου