
«Εἶπε δέ αὐτῷ ὁ Θεός· ἄφρον...».
Ἀποσπάσματα ἀπό σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ πάνω στήν παραβολή τοῦ ἄφρονος πλουσίου.
Ὁ Χριστός δέν ἔχει καμμιά προκατάληψη γιά τούς πλούσιους. Γιατί καί αὐτοί εἶναι μέσα στό σκοπό τῆς ἐνανθρωπήσεώς του. Οἱ πλούσιοι ὅμως φαίνεται νά ἔχουν κάτι ἐναντίον τοῦ Χριστοῦ! Τόν ἀποκρούουν καί τόν ἀποφεύγουν. Γιατί δέν τούς βολεύει.
Χριστιανός – πλούσιος εἶναι σχῆμα ὀξύμωρο, καί τέτοια σχήματα δέν γνωρίζει οὔτε συμπαθεῖ ἡ Ὀρθοδοξία.
Δέν εἶναι μονάχα σκληρός ὁ πλούσιος. Εἶναι πάνω ἀπ’ ὅλα ἀνόητος. Γίνεται, πράγματι, ἄφρων ὁ πλούσιος – κάθε πλούσιος, ἔστω καί ἄν ἔχει τή φήμη τοῦ φιλανθρώπου καί φιλευσπλάχνου – διότι :
α) Θεωρεῖ τά ἀγαθά (τοῦ Θεοῦ) ὡς ἀγαθά του.
β) Ἀπορροφᾶται τυραννικά ἀπό τή φροντίδα τοῦ πλούτου του. Μένει ἄγρυπνος καί ἀγωνιᾶ γιά τήν διαφύλαξή του καί προπάντων γιά τήν αὔξησή του.
γ) Κλείνεται ἐγωϊστικά στόν ἑαυτὀ του, στό στενό συγγενικό του κύκλο. Δέν σκέπτεται κἄν τήν ὕπαρξη τοῦ στερουμένου συνανθρώπου του. Οἱ πλούσιοι εἶναι, βασικά, στοιχεῖα ἀντικοινωνικά.
δ) Στή μέθη τοῦ πλούτου λησμονεῖ ὁ πλούσιος τήν πηγή καί τήν αἰτία τῆς ὑπάρξεώς του, τόν Θεό, καί στηρίζει ὅλη του τήν ἐλπίδα στήν ὕλη καί ὄχι στόν Δημιουργό τῆς ὕλης.
ε) Στόν ἴλιγγο τῆς δίψας γιά ὕλη, ἀγνοεῖ τελείως τήν ψυχή του. Γίνεται μάλιστα δολοφόνος τῆς ψυχῆς του. Πεινᾶ καί ἡ ψυχή τοῦ πλούσιου, ὅπως κάθε ἀνθρώπου, γιά πνεῦμα καί αὐτός τήν ταΐζει μέ ὕλη. Ζητᾶ ἡ ψυχή οὐρανό, καί τῆς προσφέρει χῶμα! Πεινᾶ ἡ ψυχή γι’ ἀγάπη, καί τήν τροφοδοτεῖ μέ ἐγωϊσμό καί μῖσος! Κυριολεκτικά σκάζει τήν ψυχή του ὁ πλούσιος. Ὑπάρχει μεγαλύτερη ἀφροσύνη από αὐτή;
Ἀδελφοί μου!
Μή περάσει ἀπό τό νοῦ μας πώς ἡ ἀφροσύνη εἶναι ἡ πληγή τῶν μεγαλοπλουσίων μονάχα, διότι δυστυχῶς εἶναι καί δική μας, καί ἄς μή εἴμασθε παρά ἄνθρωποι τοῦ μεροκάματου καί τοῦ μόχθου. Ἡ δομή τῆς κοινωνίας μας γίνεται ὅλο καί περισσότερο ὑλιστική. Στό βάθος ἕνα Θεό ἀναγνωρίζουμε ὅλοι μας, τό Χρῆμα. Στό χρῆμα πιστεύουμε καί ἐλπίζουμε οἱ περισσότεροι.
Εἶναι ὅμως καιρός νά καταλάβουμε κάτι. Κάθε τι ὑλικό καί γήϊνο, πού μέ τόν τίμιό μας μόχθο ἀποκτᾶμε, πρέπει νά τό βλέπουμε ὡς δῶρο δικό Του. Καί ὄχι μόνο νά τό βλέπουμε, ἀλλά καί νά τό χρησιμοποιοῦμε γιά τήν δόξα του, γιά νἇναι ὅλη ἡ ζωή μας μιά ἀδιάκοπη «λογική λατρεία» τοῦ Δημιουργοῦ μας.
-------------------------------------
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ «ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ », ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ.209 - 214.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου