Τρόμος…

Τρόμος…

 

Το παρόν άρθρο διαθέτει μια πρωτοτυπία. Είναι κατά βάσιν υποθετικό. Διαβάσαμε πρόσφατα για μια επιτυχώς υποβληθείσα και αριστεύσασα διδακτορική διατριβή (https://www.romfea.gr/oikoumeniko-patriarxeio/70477-epityxia-tou-m-ekklisiarxou-aetiou). Θέμα της: «Ἡ δημιουργία ἑνός συστήματος Ὀρθοδόξου Κανονικοῦ Δικαίου: Ἡ περίπτωσις τοῦ Πηδαλίου (1800)». Ο γράφων το παρόν και φαντάζομαι σχεδόν όλοι αγνοούν το περιεχόμενό της. Με όσα ζούμε όμως μπορούμε να μαντέψουμε και σε περίπτωση που αληθεύσουμε, έστω και κατ’ ελάχιστον  δεν μπορεί παρά να μας κυριεύσει τρόμος…

Οι μέρες που ζούμε είναι λίαν πονηρές – αναφέρομαι κυρίως σε εκκλησιαστικό επίπεδο – και εύκολα μας καθιστούν καχύποπτους. Αυτό βέβαια δεν συνάδει προς την Πατερική παράδοση που μας επιτάσσει να τα βλέπουμε όλα με καλό λογισμό, έλα μου όμως που οι περιστάσεις δεν μας το καθιστούν ευχερές.

Έχουμε γράψει σε προγενέστερες παρεμβάσεις πως σιγά σιγά η αίρεση του Οικουμενισμού θα αρχίσει να αποκτάει και τον θεωρητικό της μανδύα. Η πληθωρική της παρουσία σε πρακτικό επίπεδο οδηγεί αναπόφευκτα και σε θεωρητικές κατοχυρώσεις, όπως άλλωστε συνέβη και με όλες τις μεγάλες αιρέσεις του παρελθόντος.

Για να δούμε λοιπόν τι ζούμε σήμερα. Οι αναφορές θα είναι ενδεικτικές, όπως επιβάλλει το είδος του κειμένου μας. Ο κυρός Κάλλιστος Γουέαρ, ορθόδοξος επίσκοπος και μάλιστα εξέχων σε παγκόσμιο επίπεδο, σε γραπτό του συμφωνεί ρητώς με τον αιρετικό Νεστόριο και βγάζει λάθος τον μεγάλο μας δογματολόγο άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό. Ο Διόσκορος Αλεξανδρείας θεωρείται επίσης παρεξηγημένος και οι τότε άγιοι Πατέρες φέρονται παρερμηνεύσαντες τον μονοφυσίτη αυτόν επίσκοπο. Δεν θα αναφερθώ στην ειδική περίπτωση του Π. Τρεμπέλα που αποδεχόταν στον εικοστό αιώνα τη νεοθωμιστική θεολογία των Ρωμαιοκαθολικών και απέρριπτε τη θεολογία και θεοπτία των ιερών Ησυχαστών.

Μέσα σε όλα αυτά έχουμε την επιθετική εξάπλωση του οικουμενιστικού συγκρητισμού, ο οποίος έρχεται να ανατρέψει την Παράδοση της Εκκλησίας μας αναφορικά με τη στάση της προς τους αιρετικούς. Οι άγιοι Πατέρες του παρελθόντος φέρονται υπεραυστηροί και χωρίς την αγάπη που θα έπρεπε να διέπει τους χριστιανούς. Ύψωσαν τοιουτοτρόπως “τείχη αίσχους” ανάμεσα στους χριστιανούς ανατολής και δύσης (κατά γράμμα τήρηση ιερών κανόνων, σχίσμα κλπ). Και έρχονται οι σημερινοί Οικουμενιστές (αγαπολόγοι) να “θεραπεύσουν” τα τραύματα που έσχισαν το σώμα της Εκκλησίας: οι Κανόνες παραθεωρούνται, τα δόγματα αγνοούνται και υπονομεύονται, η εκκλησιαστική ιστορία λησμονείται και παραβλέπεται…

Σε αυτό το πνεύμα, όταν διαβάσαμε για την προαναφερθείσα διατριβή και τη θερμή υποδοχή που έτυχε στους κύκλους του Φαναρίου, μας έλουσε κρύος ιδρώτας… Πόσο απίθανο άραγε είναι να υποτιμηθεί το Πηδάλιο και ο μέγας κανονολόγος συντάκτης του όσιος Νικόδημος ο Αγιορείτης; Πόσο περίεργο θα μας ακουγόταν αν σε μια τέτοια διατριβή επανερμηνεύονταν οι εκκλησιαστικοί Κανόνες μέσα από το συγκρητιστικό και φιλενωτικό πνεύμα της εποχής;

Με πάσα λοιπόν επιφύλαξη και χωρίς να θέλουμε να αδικήσουμε τον π. Αέτιο ευχόμαστε όλες αυτές οι φοβίες και ανασφάλειές μας να είναι ανυπόστατες. Όταν όμως ζεις στην εποχή που το παντελώς αδιάφορο θεολογικά Κολυμπάρι θεωρείται κριτήριο Ορθοδοξίας και δεν γίνεται αποδεκτή η ορθοδοξότατη Ομολογία πίστεως του Πάφου Τυχικού – την ίδια στιγμή που παύθηκε για αυστηρή τήρηση της Ορθοδοξίας! - πόσο αβάσιμες μπορεί να είναι οι ανησυχίες μας;

 

 

Κ. Νούσης

Λάρισα, 26/6/2025