Τελετουργικός Οικουμενισμός

Τελετουργικός Οικουμενισμός

Η επικαιρότητα μας αναγκάζει να ασχολούμαστε με το φλέγον θέμα των ημερών: τον Οικουμενισμό. Μιλήσαμε ήδη για τις νέες μορφές που ο Οικουμενισμός προσέλαβε τα τελευταία χρόνια. Μια αξιοσημείωτη πλευρά του είναι η επιθετική του διάσταση. Εδώ θα ασχοληθούμε με την τελετουργική. Την πρακτική και επιβαλλόμενη ωσάν φυσική λόγω της πληθωρικής της παρουσίας σε οικουμενικό επίπεδο.

Τι σημαίνει τελετουργικός Οικουμενισμός; Σηματοδοτεί την ύπαρξη ή υλοποίησή του σε τελετουργικές, σε λειτουργικές πράξεις των διαφόρων “εκκλησιών” ή ομολογιών. Η εικόνα είναι τόσο γνώριμη, ώστε αν δούμε ιερές ακολουθίες στο εξωτερικό χωρίς την παρουσία του πολύχρωμου ομολογιακού φάσματος του χριστιανισμού, μάλλον θα μας φανεί ότι κάτι δεν πάει καλά! Το Φανάρι έχει σχεδόν σε όλες τις ακολουθίες και θείες λειτουργίες του και από μερικούς αλλόδοξους, συμπροσευχομένους ή μη, αδιάφορο παντελώς πλέον… Τι άλλο να πρωτομνημονεύσουμε; Τις εβδομάδες συμπροσευχών της Θεσσαλονίκης; Την πρόσφατη κηδεία του πάπα Φραγκίσκου; Τις συχνότατες επισκέψεις του Πατριάρχη μας στο Βατικανό; Στους Αγγλικανούς; Τι ζούμε, Θεέ μου, και μακροθυμείς τόσο “προκλητικά”;

Πώς όμως προέκυψε η  πραγματικότητα αυτή που τείνει να περαστεί ωσάν φυσική στις προσλαμβάνουσες του σύγχρονου ανθρώπου και ιδιαίτερα του μέσου χριστιανού; Η αδυναμία ή μάλλον η συνειδητοποίηση πως οι διαχριστιανικοί διάλογοι επί δογματικής βάσεως είναι ατελέσφοροι και αδιέξοδοι, οδήγησε στην πιο πονηρή και εύκολη λύση: τη σταδιακή προσέγγιση – ένωση σε λειτουργικό επίπεδο. Η μετάβαση στο κοινό Ποτήριο καθίσταται έτσι απλά θέμα χρόνου. Είδαμε στο παρελθόν, άλλωστε, ορθόδοξες λειτουργίες στις οποίες η μετάδοση της Θείας Κοινωνίας σε αλλοδόξους και ορθοδόξους γινόταν αδιάκριτα…

Υπάρχουν, άραγε, εστίες αντίστασης και ελπιδοφόρες παρουσίες κληρικών και λαϊκών που μάχονται αυτό το αιρετικό τερατούργημα που ονομάζουμε Οικουμενισμό; Φυσικά. Και αυτό είναι το παρήγορο της εν λόγω υπόθεσης. Στην Κύπρο ανεφύη ένας ταπεινός και χαμηλών τόνων επίσκοπος, ο Πάφου Τυχικός. Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: αυτό που πονάει στην περίπτωσή του είναι η αποτείχιση και η όπισθεν αυτής καταδίκη του Οικουμενισμού.

Στην Ελλάδα η Μητρόπολη Πειραιώς ευκαίρως ακαίρως καταγγέλλει τον Οικουμενισμό με επίσημες μακροσκελείς ανακοινώσεις. Ο μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ δεν κρύβει την αντιοικουμενιστική του ποιμαντική. Αλλά και η ομάδα του αποτειχισθέντος ομότιμου καθηγητού θεολογίας π. Θεόδωρου Ζήση στη Θεσσαλονίκη αποτελεί σοβαρό ανάχωμα στις προθέσεις κάποιων να μεταλλάξουν εκ των έσω την Ορθοδοξία σε μια ακόμη ουνίτικη κοινότητα υπό τον Πάπα.

Το Άγιο Όρος επίσης παραμένει προπύργιο Ορθοδοξίας – παρά τις εκκοσμικευτικές του light αποκλίσεις των τελευταίων δεκαετιών. Το Πατριαρχείο Σερβίας ακολουθώντας τον νέο άγιό του αρχιμ. Ιουστίνο Πόποβιτς δύσκολα θα συγκατετίθετο στην οικουμενιστική ισοπέδωση. Δεν πρόκειται όμως εδώ να αναφερθούμε λεπτομερώς στη στάση των ανά την οικουμένη επισκοπών υπέρ ή κατά του οικουμενιστικού αχταρμά που ένιοι ορέγονται και ονειρεύονται. Διαπιστώνουμε ωστόσο πόσο δύσκολα θα επικρατήσει αυτή η καινή αίρεση ή κακοδοξία. Αν παλαιότερα ένας Μάξιμος Ομολογητής και ένας Μάρκος Ευγενικός σταματούσαν την κατρακύλα, πόσο μάλλον σήμερα που τόσοι και τόσοι επίσκοποι, ιερείς, μοναχοί και θεολόγοι ανθίστανται σθεναρά;

 

 

 

Κ. Νούσης

Λάρισα, 24/6/2025