Σε προηγούμενο άρθρο μας[1] για τις δηλώσεις Αλεξανδρουπόλεως[2] καλό θα ήταν να προστεθούν λίγα ακόμα:
• Ο μητροπολίτης φαίνεται να διακρίνει οξέως ανάμεσα σε Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Η Παλαιά παρουσιάζεται ως το βιβλίο των Ιουδαίων. Όχι όμως και της Εκκλησίας. Τεράστιο λάθος.
• Η έμμεση υποτίμηση της Παλαιάς Διαθήκης είναι μεγάλο φάουλ.
• Λέει ότι η Καινή Διαθήκη γράφτηκε από την Εκκλησία. Η Παλαιά Διαθήκη από ποιον εγράφη; Μήπως από την τότε Εκκλησία;
• Μέχρι να καταγραφεί η Καινή Διαθήκη, δεν ανεγιγνώσκετο στην Εκκλησία η Παλαιά Διαθήκη; Ακόμη φυσικά αυτό συνεχίζεται, αλλά σε μικρότερο βαθμό, εφόσον έχουμε και την Καινή.
• Επίσης – το κυριότερο – καταργεί το μυστήριο της θεόπνευστης συγγραφής και Κ.Δ. και Π.Δ. Ειδικότερα η Καινή φαίνεται σαν να γράφτηκε από μια κοινότητα, χωρίς να διευκρινίζει τον ρόλο του Πνεύματος σε αυτή τη σύνταξη των κειμένων. Ποιος ο ρόλος του ακτίστου τότε, σεβασμιότατε; Μήπως έτσι καθιστάτε μαγική την ιερά Παράδοση και την εκκλησιαστική κοινότητα;
• Υποτιμάται ο ρόλος των αγίων και γενικότερα των χαρισματικών φορέων (εδώ και οι συγγραφείς) της εκκλησιαστικής κοινότητας.
• Δεν είπαμε φυσικά πως ο Θεός υπαγόρευσε τα κείμενα άμεσα (κατά γράμμα θεοπνευστία των Προτεσταντών) υποβάλλοντας σε έκσταση τους συγγραφείς – σε μερικές περιπτώσεις έγινε και τούτο. Μιλήσαμε για το μυστήριο της θεόπνευστης συγγραφής των δύο συλλογών ανά τους αιώνας.
• Η Εκκλησία της Καινής Διαθήκης είναι η διάδοχος της Εκκλησίας της Παλαιάς. Μη χωρίζουμε τη μία Εκκλησία του Χριστού και την ενότητα των Γραφών της.
• Πώς καθίσταται ιερή η κοινότητα και η παράδοσή της;
• Η αδιόρατη υπονόμευση του ακτίστου παράγοντα στην Εκκλησία δεν είναι τυχαία. Είναι μάλλον η απώλεια του βιώματός του. Και αυτό πρέπει όλοι να το προσέξουμε ιδιαίτερα.
Κ.Ν.
31/1/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου