Στην εποχή μας που κυριαρχεί η διαδικτυακή εικόνα και φιέστα, έχουμε το νέο φαινόμενο της προβολής των εκκλησιαστικών ανδρών εν ζωή. Η Εκκλησία είχε μέχρι πρότινος την τάξη της ταπείνωσης, την οποία επιβράβευε μαζί με τα εκ Θεού σημεία μετά θάνατον. Ας έχει. Τώρα άλλαξαν κάπως τα πράγματα. Ο Ξενοφώντος προ ημερών, ο Βαρθολομαίος τώρα και πόσοι ακόμη “λαοπρόβλητοι” ταγοί της σύγχρονης Ορθοδοξίας – και από την άλλη ο Θεός έχει τους δικούς του αφανείς και κρυφούς μάρτυρες της συνείδησης ασκητές και τους μάρτυρες του αίματος (βλ. Μ. Ανατολή). Ας μην είμεθα όμως ισοπεδωτικοί. Ας δεχθούμε λοιπόν και αυτό το καινοφανές φρούτο: την εν ζωή (αυτο)προβολή των διακόνων της Εκκλησίας. Ποια η σχέση τους με τους αποστολικούς και μεταποστολικούς προκατόχους τους, ο καθένας ας το κρίνει μοναχός του…
Πόσο μεγάλος, λοιπόν, είναι ο Βαρθολομαίος και το έργο του; Τι επέτυχε τα 35 αυτά χρόνια της οικουμενικής του αρχιερατείας; Στα καλά έχω να τοποθετήσω (προσωπική κρίση εννοείται) μονάχα την πληθώρα των αγιοκατατάξεων, αν και σε αυτές υπάρχουν αρκετές ενστάσεις και προβλήματα που δεν είναι της παρούσης να αναφέρουμε. Ας θεωρήσουμε όμως πως οι περισσότερες εξ αυτών απήχησαν θετικά στο εκκλησιαστικό σώμα. Πέρα από αυτό όμως έχουμε ολόκληρες αράδες από σκοτεινά πεπραγμένα. Ας δούμε μερικά. Πρώτα τα πιο σοβαρά και μετά τα κάπως δευτερεύοντα:
• Η βεβιασμένη και αποτυχημένη Σύνοδος του Κολυμπαρίου, που δίχασε τους Ορθοδόξους και άνοιξε τον δρόμο για το επίσημο σχίσμα μεταξύ Ρώσων και ελληνόφωνων Ορθοδόξων.
• Η βεβιασμένη και πάλι, μονομερής και αυταρχική ανακήρυξη της Αυτοκέφαλης Ουκρανικής Εκκλησίας, που επισφράγισε το σχίσμα με τους Ρώσους και δεν έγινε αποδεκτή από τις περισσότερες ανά τον κόσμο Ορθόδοξες Εκκλησίες.
• Η λίαν διάτρητη επίλυση του εκκλησιαστικού “Μακεδονικού”.
• Η προώθηση του Οικουμενισμού με την καθιέρωση των διαχριστιανικών (και διαθρησκειακών) συμπροσευχών και ημισυλλείτουργων χωρίς δογματικές προϋποθέσεις, καθώς και το άνοιγμα της τελικής ευθείας για τον συνεορτασμό του Πάσχα με τους Ρωμαιοκαθολικούς.
• Η ανοχή σε πληθώρα Ιεροκανονικών παραβάσεων (π.χ. η βάπτιση τέκνου ομοφυλοφίλων).
• Η φανερή υποτέλεια στον Πάπα Ρώμης και η πρόδηλη προσπάθεια ένωσης με τους Λατίνους σε Ουνίτικη βάση.
• Και τα κάπως “δευτερεύοντα”: η ψευτοαθώωση του νεστοριανού κυρού Αυστραλίας Στυλιανού Χαρκιανάκη και ο αδικότατος αφορισμός του μακαριστού λαϊκού θεολόγου Νικόλαου Σωτηρόπουλου για τον έλεγχό του στις πλάνες του πρώτου.
• Η έμμεση υπογραφή στην αντικανονική καθαίρεση του Πάφου Τυχικού.
• Η μετατροπή της αγίας μας Εκκλησίας σε σύγχρονη ΜΚΟ με οικολογικές και άλλες συναφείς “ευαισθησίες”…
Αξίζει πράγματι τόσες τιμές και δόξες ο Βαρθολομαίος;
Κ.Ν.
25/10/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου