Η υπόθεση της Μονής Σινά βρίσκεται σε μια στιγμή που απαιτεί καθαρό μυαλό, εκκλησιαστική ενότητα και επίγνωση της ευθύνης απέναντι στην Ιστορία. Η προστασία της Αγίας Αικατερίνης δεν μπορεί να εξαντλείται σε δηλώσεις συμπαράστασης. Χρειάζεται συγκεκριμένες εγγυήσεις για τη συνέχεια της μοναστικής ζωής, τη διαφύλαξη των δικαιωμάτων της Μονής και την ελευθερία της αποστολής της.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ομόφωνη στήριξη που, σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, παρείχε η Διαρκής Ιερά Σύνοδος στον Αρχιεπίσκοπο Σινά, Φαράν και Ραϊθώ Συμεών, κατά την έκτακτη συνεδρίαση της 22ας Οκτωβρίου, αποτελεί ουσιαστική εξέλιξη.
Η Εκκλησία της Ελλάδος εμφανίζεται να στηρίζει την προσπάθεια εξεύρεσης συμφωνίας με την Αίγυπτο, με τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο να συμβάλλει στη διαμόρφωση κοινής στάσης.
Ο Συμεών χρειάζεται στήριξη και συλλογική ευθύνη
Ο Αρχιεπίσκοπος Συμεών καλείται να διαχειριστεί μια υπόθεση με βαρύ παρελθόν και εξαιρετικά δύσκολο παρόν. Θα ήταν άδικο να επωμιστεί μόνος του το βάρος συσσωρευμένων εκκρεμοτήτων και να κριθεί σαν να δημιουργήθηκαν όλα την ημέρα που ανέλαβε.
Η συνοδική συμπαράσταση αποκτά αξία εφόσον συνοδεύεται από έμπρακτη βοήθεια: έγκυρη νομική υποστήριξη, διπλωματική κινητοποίηση, συνεννόηση με την αδελφότητα και σταθερή εκκλησιαστική παρουσία. Όταν διακυβεύεται το μέλλον ενός τέτοιου προσκυνήματος, η ευθύνη οφείλει να μοιράζεται.
Η συμφωνία θα κριθεί από το περιεχόμενό της
Η αναζήτηση εξωδικαστικής λύσης μπορεί να αποτελεί πράξη υπευθυνότητας. Η διαπραγμάτευση, ακόμη και υπό δυσμενείς συνθήκες, είναι συχνά αναγκαία για να προστατευθούν όσα κινδυνεύουν.
Ωστόσο, η επιδίωξη συμφωνίας δεν προδικάζει και την αποδοχή οποιωνδήποτε όρων. Το ουσιαστικό ερώτημα παραμένει: τι ακριβώς κατοχυρώνεται για τη Μονή και με ποια ασφάλεια για το μέλλον;
Απαιτούνται σαφείς προβλέψεις για τη διοίκηση και την εσωτερική της ζωή, την παρουσία της αδελφότητας, τη λατρεία, την πρόσβαση των προσκυνητών και τη διαφύλαξη της βιβλιοθήκης, των χειρογράφων και των κειμηλίων της. Αντίστοιχη σαφήνεια χρειάζεται για τα περιουσιακά δικαιώματα και τους όρους εφαρμογής κάθε ρύθμισης.
Το Σινά είναι ζωντανή μοναστική κοινότητα. Η προστασία των κτισμάτων του αποκτά πλήρες νόημα όταν εξασφαλίζεται και η συνέχεια των ανθρώπων που προσεύχονται, διακονούν και φυλάσσουν την παράδοσή του.
Οι αντιρρήσεις Δαμιανού χρειάζονται συγκεκριμένες απαντήσεις
Η αντίθεση του πρώην Αρχιεπισκόπου Δαμιανού στο ενδεχόμενο συμφωνίας πρέπει να εξεταστεί επί της ουσίας. Η μακρά θητεία του επιβάλλει να ακουστούν οι επισημάνσεις του· επιβάλλει, όμως, και στον ίδιο να εξηγήσει συγκεκριμένα ποιους όρους θεωρεί επιζήμιους και ποια εναλλακτική προτείνει.
Η κατηγορηματική απόρριψη μιας διαπραγμάτευσης χρειάζεται τεκμηρίωση, ιδιαίτερα όταν οι διαθέσιμες επιλογές εμφανίζονται περιορισμένες. Και η σημερινή αγωνία εύλογα συνοδεύεται από το ερώτημα τι είχε προηγηθεί, ποιες εκκρεμότητες παρέμειναν και γιατί η κρίση έφθασε σε αυτό το σημείο.
Οι απαντήσεις χρειάζονται για να αποφευχθούν νέα λάθη. Το Σινά δεν αντέχει μια ακόμη εσωτερική αντιπαράθεση που θα αποδυναμώνει τη φωνή του.
Η ενημέρωση ενισχύει την εμπιστοσύνη
Όσο οι εξελίξεις μεταφέρονται κυρίως μέσα από διαρροές, παραμένει χώρος για φόβο και αντικρουόμενες ερμηνείες. Οι αναφορές σε επικείμενη δυσμενή δικαστική απόφαση απαιτούν προσοχή: πριν δημοσιευθεί και μελετηθεί το περιεχόμενό της, δεν μπορούν να παρουσιάζονται ως οριστικά δεδομένα.
Η διακριτικότητα μιας διαπραγμάτευσης είναι κατανοητή. Χρειάζεται, ωστόσο, υπεύθυνη θεσμική ενημέρωση για τον στόχο και τις βασικές εγγυήσεις που επιδιώκονται.
Η στήριξη προς τον Συμεών μπορεί να γίνει αφετηρία κοινής προσπάθειας. Το τελικό κριτήριο θα είναι αν η επόμενη ημέρα βρίσκει τη Μονή ασφαλή, την αδελφότητα ενωμένη και τη μοναστική ζωή ελεύθερη να συνεχιστεί.
Αυτό είναι το χρέος όλων απέναντι στο Σινά: μια λύση που θα αντέχει στον χρόνο και θα προστατεύει όσα παραλάβαμε για να παραδώσουμε.
Η απουσία πάντως επίσημου ανακοινωθέντος μετά την πολύωρη έκτακτη συνεδρίαση της ΔΙΣ αποτελεί σοβαρό θεσμικό έλλειμμα. Δεν είναι ορθό η ενημέρωση για μια υπόθεση τέτοιας εκκλησιαστικής και εθνικής σημασίας να στηρίζεται σε δημοσιογραφικές πληροφορίες και διαρροές.
Εφόσον υπήρξε ομόφωνη στήριξη στον Αρχιεπίσκοπο Συμεών, γιατί δεν διατυπώθηκε επισήμως, με σαφήνεια και με το κύρος της συνοδικής ευθύνης; Τι εμπόδισε την έκδοση μιας ανακοίνωσης; Η ανάγκη διαπραγματευτικής διακριτικότητας μπορεί να δικαιολογεί την αποσιώπηση επιμέρους χειρισμών· δεν αρκεί, όμως, για να εξηγήσει την απουσία μιας καθαρής θεσμικής τοποθέτησης.
Μήπως αποφεύγονται οι δημόσιες δεσμεύσεις; Ή μήπως υπάρχει ο φόβος μιας δυσμενούς έκβασης και η απροθυμία ορισμένων να βρεθούν στο κάδρο των ευθυνών;
Δεν υιοθετούμε αυτές τις εκδοχές ως γεγονότα. Επισημαίνουμε, όμως, ότι η ίδια η σιωπή αφήνει χώρο για τέτοια ερωτήματα — ακόμη και για την υποψία ότι η υπόθεση αντιμετωπίζεται ήδη ως χαμένη.
Η Σύνοδος οφείλει να διαλύσει αυτή την εντύπωση. Διότι η στήριξη αποκτά πραγματικό βάρος όταν είναι επώνυμη, δημόσια και συνοδεύεται από ανάληψη ευθύνης για την επόμενη ημέρα.
Η Εκκλησία της Ελλάδος έχει τεράστιες ευθύνες για το θέμα αυτό. Πρέπει να εξαντληθούν όλες οι δυνατότητες και να βρεθεί λύση! Δεν μπορεί η Μόνη Σινά να παραμένει στον αυτόματο και να χρησιμοποιείται ως σάκος του μποξ από εκείνους που άρχισαν ήδη να εφαρμόζουν το Βιβλικό χωρίο: «Διεμερίσαντο τα ιμάτιά μου εαυτοίς και επί τον ιματισμόν μου έβαλον κλήρον».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου