Πώς σχεδιάζεται σήμερα η ένωση των “Εκκλησιών”;

Πώς σχεδιάζεται σήμερα η ένωση των “Εκκλησιών”;

 

Έχουν καταλάβει οι ιθύνοντες μέσω των πολυετών και άκαρπων διαχριστιανικών διαλόγων πως με αυτούς δεν βγαίνει άκρη. Αν οι χριστιανικές ομολογίες – έτσι πρέπει να αποκαλούνται, εφόσον έχουν δια ποικίλων αιρέσεων αποσχισθεί από το Σώμα της Μίας και Αγίας Ορθοδόξου Εκκλησίας – απαρνηθούν τις κακοδοξίες τόσων αιώνων, θα είναι σαν να αυτοαναιρούνται υποστατικά. Σαν να λέμε ότι τόσους αιώνες παραδέχονται πως ήταν απλά αιρετικές σέχτες που καταχρηστικά έκαναν χρήση του όρου Εκκλησία για τον εαυτό τους.

Με αυτές τις ρεαλιστικές διαπιστώσεις και με την προχωρημένη εκκοσμίκευση και τον επιθετικό  Οικουμενισμό των τελευταίων δεκαετιών τα πράγματα φαίνεται να δρομολογούνται σε συγκεκριμένη κατεύθυνση. Πρώτα πρώτα και για βάση έχει τεθεί – το δήλωσαν άλλωστε στις πρόσφατες δηλώσεις τους Πάπας και Οικουμενικός – το Σύμβολο της Νικαίας. Το πρόβλημα του Filioque θα αφεθεί στο εσωτερικό εκάστης “εκκλησίας” ως προαιρετική απαγγελτική επιλογή. Είναι αυτονόητο πως δεν πρόκειται να γίνει πλήρης απαλοιφή του από τους Ρωμαιοκαθολικούς, οι οποίοι ήδη το απαγγέλλουν ορθοδόξως έξω από την Ιταλία και κυρίως δια της Ουνίας.

Τι θα γίνει λοιπόν με αυτό και κάθε άλλη κακοδοξία – αίρεση που αποτελούν δομικά στοιχεία του δόγματος και της ζωής των διαφόρων χριστιανικών ομολογιών; Το πιθανότερο είναι να θεωρηθούν ίδιες παραδοσιακές ερμηνευτικές προσεγγίσεις εκάστης, οι οποίες ωστόσο δεν θα ακυρώνουν τη βασική πίστη στο δόγμα της Τριάδος και της σάρκωσης του Υιού, όπως εκφράζονται αυτά στο αρχαίο Σύμβολο της Νικαίας – Κωνσταντινουπόλεως. Παράλληλα θα διακηρυχθεί πως θα συνεχιστούν οι προσπάθειες εξομάλυνσης των δογματικών διαφορών, χωρίς όμως αυτές να θεωρούνται πλέον απαγορευτικές αντιθέσεις στην ήδη γενόμενη ένωση και στο κοινό Ποτήριο των απάσης της γης ηνωμένων χριστιανών στη βάση της αρχαιότατης μορφής και ενότητας του χριστιανισμού.

Οι ερμηνευτικές παραλλαγές του παρελθόντος και οι ιστορικές κακοήθειες θα παρακαμφθούν στο όνομα της σύγχρονης παγκοσμιοποίησης και της ειρήνης σε έναν κόσμο που κινδυνεύει από τον θρησκευτικό φονταμενταλισμό και ένα πιθανό πυρηνικό ολοκαύτωμα. Ο Πάπας θα είναι ο πρώτος τη τάξει και θα έπεται ο Οικουμενικός των πάλαι ποτέ Ορθοδόξων. Οι κοινές λειτουργίες θα καθοριστούν με κάποιον ουνίτικο τύπο ή συμβιβασμό και όλα τα λειτουργικά έθιμα των Ομολογιών θα διατηρηθούν. Είπαμε άλλωστε πως ο δογματικός μινιμαλισμός ήδη κυριαρχεί οπότε αυτά θα είναι τα ευκολάκια της όλης υπόθεσης.

Έτσι μάλλον σχεδιάζονται τα πράγματα. Το επόμενο βήμα είναι η ένωση των θρησκειών στο όνομα του ενός και αγνώστου θεού που εδώ και χιλιετίες λατρευόταν στην αρχαία Αθήνα. Όλα θα είναι επιτρεπτά σε ηθικό επίπεδο, εφόσον δεν θα διαταράσσεται η κοινή συνείδηση και η αρμονική συμβίωση των ανθρώπων.

Όλα τα παραπάνω υλοποιούνται ήδη με τη μέθοδο του σαλαμιού. Σιγά σιγά δηλαδή και με την προστασία και ευλογία της παγκόσμιας εξουσίας. Αυτό είναι ο Οικουμενισμός. Και στο βάθος ο προφητευμένος στην Αποκάλυψη αντίχριστος. Αν δεν αντιδράσουμε οι χριστιανοί και δεν παρακαλέσουμε για τη θεία επέμβαση, οι προφητείες απλά θα ακολουθήσουν την προδιαγεγραμμένη διατύπωση και πορεία τους…

 

 

Κ. Ν.

Λάρισα, 7/12/2025

μνήμη του μεγάλου αντιαιρετικού πατρός και αγίου Αμβροσίου Μεδιολάνων