Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου
Στα πλαίσια της επετείου των εκατό ετών από την ίδρυσή της η Ακαδημία Αθηνών διοργάνωσε εκδήλωση στη μεγάλη αίθουσά της, την οποία τίμησε με την παρουσία και ομιλία του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας κ. Κων. Τασούλας. Μίλησε επίσης ο για το τρέχον έτος Πρόεδρος της Ακαδημίας κ. Νικηφόρος Διαμαντούρος. Ημέρα ιδρύσεως της Ακαδημίας ήταν η 25η Μαρτίου 1926, ημερομηνία της διπλής εορτής του Ελληνισμού και συμβολική ως προς τη συνέχειά του, όπως τόνισε ο μεγάλος μας ποιητής και Ακαδημαϊκός Κωστής Παλαμάς. Η Ακαδημία έκτοτε τιμά την ημέρα αυτή με επίσημη εκδήλωση.
Στην πρώτη, την 25η Μαρτίου 1927, μίλησε ο τότε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος (Παπαδόπουλος), καθηγητής Πανεπιστημίου και μέλος της Ακαδημίας. Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος μίλησε για την Παιδεία κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας και σημείωσε πως κατά τη διάρκειά της τρεις Ακαδημίες αναδείχθηκαν, η Πατριαρχική Ακαδημία της Κωνσταντινούπολης, η Αθωνιάς και η Πατμιάς. Και οι τρεις είναι εκκλησιαστικές και αποτελούν μία από τις πολλές απαντήσεις που μπορούν να δοθούν στις αρνητικές απόψεις, που ο κ. Διαμαντούρος έχει διατυπώσει για την συμπεριφορά της Εκκλησίας επί τουρκοκρατίας.
Η Πατριαρχική Ακαδημία ιδρύθηκε λίγα χρόνια μετά την άλωση και πέρασε πολλές περιπέτειες. Σε αυτήν δίδαξαν εξαίρετοι διδάσκαλοι του Γένους, όπως οι Ιωάννης Ζυγομαλάς, Θεόφιλος Κορυδαλλέας, Ιωάννης Καρυοφύλλης, Σέργιος Μακραίος, Δωρόθεος Πρώιος και Στέφανος Δούγκας. Κατά την Επανάσταση ανεστάλη η λειτουργία της και επί Πατριάρχου Ιωακείμ Γ΄ ανοικοδομήθηκε κοντά στο Φανάρι η Μεγάλη του Γένους Σχολή, η οποία αντικατέστησε την Ακαδημία και λειτουργεί έως σήμερα, τα πρόσφατα χρόνια με δυσκολίες.
Η Αθωνιάς συνδέθηκε με τον μεγάλο διδάσκαλο της Εκκλησίας και του Έθνους Αρχιεπίσκοπο Σλαβωνίου και Χερσώνος Ευγένιο Βούλγαρη. Μαθητές του υπήρξαν, μεταξύ πολλών άλλων, οι Άγιοι Κοσμάς ο Αιτωλός και Αθανάσιος ο Πάριος. Ιδρυτής, το 1713, της Πατμιάδος Σχολής ήταν ο εθνοδιδάσκαλος Άγιος Μακάριος ο Καλογεράς και αυτή μετεξελίχθηκε σε μια από τις σημαντικότερες σχολές του Ελληνισμού.
Η Ακαδημία Αθηνών έχει εκδώσει τόμο με τους πανηγυρικούς λόγους Ακαδημαϊκών κατά τις εθνικές επετείους της 25ης Μαρτίου από το 1927 έως το 1976. Καλόν είναι να εκδοθούν και οι πανηγυρικοί των τελευταίων πενήντα ετών. Όλοι οι ομιλητές, των οποίων οι λόγοι υπάρχουν στον τόμο, τονίζουν την ιδιοπροσωπία των Ελλήνων, την αναγκαιότητα της συνέχειας του Έθνους και την προσφορά του στην Ευρώπη. Τονίζουν επίσης τη διαφορά της Ελληνικής Επαναστάσεως από τη Γαλλική. Χαρακτηριστικά ο Σπύρος Μελάς, στον πανηγυρικό που εκφώνησε το 1952, σημείωσε ότι «η Γαλλική Επανάσταση ήταν πρώτιστα κοινωνική με σαφέστατη αντικληρική απόχρωση, ενώ τη σημαία του Εικοσιένα ύψωσαν και κράτησαν χέρια Επισκόπων».
Και φθάνουμε στο σήμερα. Ο λόγος του προέδρου της Ακαδημίας κ. Νικηφόρου Διαμαντούρου σύντομος και τεχνοκρατικός, έθιξε το δημογραφικό πρόβλημα, το οποίο συνέδεσε με την Παιδεία. Όπως είπε η Παιδεία δεν περιορίζεται μόνο στη μετάδοση γνώσεων και την επαναπρόσληψη των αξιών από τη νέα γενιά, αλλά συνδέεται άμεσα με το δημογραφικό, το οποίο αναδεικνύεται για τον Ελληνισμό ως πρόκληση υπαρξιακών διαστάσεων, καθώς η συνεχής γήρανση και η μείωση του πληθυσμού έχουν σοβαρές επιπτώσεις όχι μόνο στην οικονομία, στην αγορά εργασίας και στο ασφαλιστικό σύστημα, αλλά και στη διαγενεακή ισορροπία. Και πρόσθεσε ότι χρειαζόμαστε τεκμηριωμένο και νηφάλιο δημόσιο διάλογο για δημογραφικές τάσεις, για μακροπρόθεσμες και βιώσιμες λύσεις, για στήριξη της οικογένειας και για ενσωμάτωση ουσιαστικού μεταναστατευτικού δυναμικού, με τρόπο που να διασφαλίζει τα πολιτισμικά και κοινωνικά μας χαρακτηριστικά, ώστε η κοινωνία μας να παραμένει σταθερή, ανανεώσιμη και δίκαιη.
Οι επισημάνσεις του κ. Διαμαντούρου είναι ορθές και δεν συνδέονται με τον «εκδυτικισμό», δηλαδή με τον «εκσυγχρονισμό κατά τα δυτικά πρότυπα ζωής» και την αναγκαιότητα συμμόρφωσης των Ελλήνων με την ορθολογική αντίληψη των πραγμάτων. Σημειώνεται ότι τον «εκδυτικισμό», ως «ιδεολογία οδηγούσα στην πρόοδο», έχει υποστηρίξει στο βιβλίο του «Οι απαρχές της συγκρότησης συγχρόνου κράτους στην Ελλάδα 1821 – 1828» (ΜΙΕΤ, 2002). Ακριβώς όμως αυτός ο εκδυτικισμός, που υποστηρίζει – ή τουλάχιστον υποστήριζε - ο κ. Διαμαντούρος έχει επηρεάσει τους Έλληνες και τις Ελληνίδες και έχει προκαλέσει στην οικογένεια τα σημερινά αδιέξοδα και το δημογραφικό πρόβλημα!
Αντί της ελληνικής παραδοσιακής οικογένειας οι νέοι και οι νέες μας επιλέγουν τη δυτική αντίληψη γι’ αυτήν. Σαφές παράδειγμα αρνητικού προτύπου που ακολουθείται από τα Ελληνόπουλα είναι η Γαλλία, που πρώτη αυτή εφάρμοσε την «εκσυγχρονιστική» μορφή «οικογένειας» και έχει σοβαρότατο δημογραφικό πρόβλημα. Σε αυτή την «προοδευτική» οικογένεια ουσιαστική συζυγική ζωή δεν υπάρχει. Προηγείται η καριέρα για το ζευγάρι. Παιδιά δεν γεννιούνται ως εμπόδιο στην καριέρα. Και αν αποφασίσουν να προχωρήσουν θα είναι ένα παιδί, που, από λόγους απασχόλησης των γονέων του, θα μεγαλώνει με τον παππού και τη γιαγιά – στην καλύτερη των περιπτώσεων –, ή με κάποια γυναίκα, συνήθως ξένη, με ελάχιστη γνώση της τοπικής γλώσσας. Στη Γαλλία, ως λύση, μαζεύει το κράτος τα παιδιά από βρέφη και έτσι αυτά από τότε μαθαίνουν στον στρατωνισμό, με ό, τι αυτό μπορεί να φέρει στο μέλλον…
Αυτός είναι ο τρόπος ζωής στη Δύση. Προτείνει ο κ. Διαμαντούρος να γίνει διάλογος…Και πού θα οδηγήσει; Ή πουθενά, ή σε εμβαλωματικές λύσεις, κάτι που διακρίνει τον τρόπο σκέψης των ανθρώπων της Δύσης. Και αυτό γιατί είναι εγκλωβισμένοι στον εγωισμό και στην αυτονόμησή τους. Το κλειδί, που τους είναι άγνωστο, είναι η βίωση της ταπεινοφροσύνης και της μετάνοιας. Νομίζουν ότι είναι παντοδύναμοι και πως θα βρουν τη λύση… Πιστεύουν ότι μπορούν να πηγαίνουν κόντρα στη φύση και κόντρα στις αξίες και όλο αποτυγχάνουν, αλλά αυτοί επιμένουν… Αποκτούν μια παράλογη πεποίθηση ότι όλα θα τα υποτάξουν με την τεχνολογία, με την τεχνητή νοημοσύνη, με την κατάργηση των κανόνων βιοηθικής. Λόγω της επικράτησης του ατομισμού, του ηδονισμού, του δικαίου του ισχυροτέρου και της ελλείψεως ευθύνης έναντι της κοινωνίας οι εκτρώσεις έχουν πολλαπλασιαστεί και τα διαζύγια επίσης…
Με την επιβολή του «εκδυτικισμού» και του δικαιωματισμού επιτρέπεται η άμβλωση ακόμη και σε προχωρημένη εγκυμοσύνη, επιτρέπεται η γέννηση παιδιού έως και τα 54 χρόνια της μητέρας, επιτρέπεται η παρένθετη μητρότητα δια της εξαγοράς συνειδήσεων, επιτρέπεται η κρυοσυντήρηση ωαρίων και γονιμοποιημένων ωαρίων, καθώς και η δωρεά ωαρίων… Όμως αποδείχθηκε πως όλα αυτά έχουν αποτέλεσμα μηδέν ως προς το δημογραφικό... Το «Ποτάμι», του οποίου ο κ. Διαμαντούρος υπήρξε στην πρώτη θέση υποψήφιος βουλευτής στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας, ήταν αναφανδόν υπέρ του πολιτικού γάμου των ομοφυλοφίλων και της τεκνοθεσίας από αυτούς… Είναι και αυτή οικογένεια κατά τους «εκσυγχρονιστές»… Είναι λυπηρό ότι έτσι θυσιάζονται αθώες υπάρξεις, που δεν ρωτήθηκαν αν επιλέγουν αυτόν τον τρόπο ζωής.
Οι «εκδυτικισμένοι» της χώρας μας δεν αντιλαμβάνονται ότι η επιβίωση της οικογένειας και της κοινωνίας μας δεν είναι αποτέλεσμα διαλόγων και οικονομικών ή άλλων χοϊκών κινήτρων. Χρειάζεται αλλαγή της νοοτροπίας. Χρειάζεται αυτογνωσία και αυτοκριτική. Ο εγωισμός είναι η αρχή κάθε κακού. Και για τις συνέπειές του η μακρά ιστορία μας πολλά μας διδάσκει.-
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου