Απάντηση οφειλόμενη σε επιτιθέμενο (και υποτιθέμενο παλιόφιλο) ιερέα

Απάντηση οφειλόμενη σε επιτιθέμενο (και υποτιθέμενο παλιόφιλο) ιερέα

 

Εκεί που μας χρωστούσανε, μας πήραν και το βόδι. Και κερατάς και δαρμένος ένιωσα από απρόκλητη επίθεση φίλου κληρικού – έτσι νόμιζα τουλάχιστον, ποιος γνωρίζει, άλλωστε, τα μύχια εκάστου – για τις αναρτήσεις μου πάνω στο θέμα του Πάφου Τυχικού, ο οποίος διώκεται άδικα από τους αδελφούς του συνεπισκόπους. Η πλάκα είναι πως, ενώ θα έπρεπε να με υποστηρίζει για την υπεράσπιση του δικαίου και δη στον χώρο της Εκκλησίας, αυτός θεώρησε υπερβολή και διεστραμμένη πορεία μου τα γραφόμενα και το πιο παράδοξο είναι πως δεν πρόκειται, εξ όσων γνωρίζω, για κληρικό λαμόγιο πάνω σε θέματα ηθικής και θεολογικής φύσεως. Δεν θεωρώ λοιπόν πως πρόκειται για περίπτωση συναδελφικής αλληλεγγύης ή Omertà. Μάλλον εδώ έχουμε μια ανεπίγνωστη και παρορμητική εκφορά απρόσεκτων και δηκτικών λόγων με ελεγκτέο ψυχολογικό υπόβαθρο. Προ αυτού εδέχθην επίθεση από έτερο φίλο θεολόγο, προφανώς για τον ίδιο λόγο: ότι ο δρόμος που ακολουθώ είναι στρεβλός. Βαδίζω, κατ’ εκείνον, επί ξυρού ακμής. Τώρα, τι ακριβώς εννοούσε, ο Θεός και η ψυχή του… Πιθανώς ότι είμαι στα όρια της πλάνης και πεπτωκώς στο αμάρτημα της ιεροκατακρίσεως!

Έστω. Δεν αξίζουν όλα αυτά κατ’ ουσίαν τίποτε παραπάνω από ένα απλό προσπέρασμα. Είναι όμως αφορμή διευκρινίσεων επί των διαφόρων θεολογικών τοποθετήσεων  του γράφοντος και όχι μόνο. Μούγκα λοιπόν ή έλεγχος; Παρρησία ή “ταπεινή” σιωπή; Για την ιστορία απλά θα αναφέρω πως δέχθηκα την επίθεση πρώτος, απρόκλητα και αναίτια, απρόσκλητα και με τρόπο αγενή και γέμοντα άσχετους με την πραγματικότητα προσβλητικούς και επικριτικούς χαρακτηρισμούς. Με χαρακτήρισε δοκησίσοφο, αυτοδικαιωμένο, πλέοντα σε πελάγη δοκητισμού και άλλα “χαζά” που δεν αξίζει να αναφερθούν.  Η παντελώς άσχετη με την περίπτωση αναφορά στην αρχαία αίρεση του δοκητισμού προφανώς θέλει να πει ότι οφείλω να προσγειωθώ στη δυσώδη εκκλησιαστική πραγματικότητα, να την αποδεχθώ και να συμβιβαστώ μαζί της.

Το ζήτημα λοιπόν είναι: πρέπει κανείς να ελέγχει τις εν Εκκλησία ατασθαλίες ή να τα σκεπάζει όλα προς αποφυγήν σκανδαλισμού των εντός και των εκτός; Η παράδοσή μας αναφορικά με τα θέματα ηθικής είναι ξεκάθαρη: καλύπτουμε το κατά δύναμιν και με διάκριση αυτές τις ακαθαρσίες. Όχι πάντα και πάντοτε βέβαια. Αλλιώς δεν θα υπήρχαν ιεροί κανόνες καθαίρεσης και αφορισμού για σχετικά παραπτώματα. Στην περίπτωση όμως θεμάτων πίστεως και καταστρατήγησης του εκκλησιαστικού δικαίου οφείλουμε να φωνασκούμε. Το έλεγε και ο άγιος Παΐσιος πως σήμερα έχουμε χρέος να μιλάμε, ακόμη και οι μοναχοί, σε αντίθεση με το παρελθόν. Στην περίπτωση επίσης του Τυχικού τι σκανδαλισμός να αποφευχθεί τη στιγμή που ήδη το διαδίκτυο και τα ΜΜΕ κατέστησαν το θέμα παγκοσμίως γνωστό με τόσο εμφατικό μάλιστα τρόπο; Το ζήτημα του Τυχικού εξάλλου άπτεται και δογματικής: πρόκειται για τον Οικουμενισμό...

Τον ευχαριστώ πάντως που προσπάθησε να με επαναφέρει στην τάξη της αγιότητος, κάτι που ούτε ο πνευματικός μου δεν το έκανε μέχρι τώρα για το εν λόγω θέμα. Από την άλλη, όμως, θα του αντέστρεφα ένιους δικούς του  χαρακτηρισμούς και αφοριστικές διατυπώσεις. Για παράδειγμα, πώς διαλέγεσαι χωρίς επιχειρήματα και μόνο με συνθηματολογικά τσιτάτα; Ποιος τελικά αυτοδικαιώνεται επί της αληθείας του, όταν ήδη προδικάζει άνευ συζήτησης το αποτέλεσμα μιας διαλογικής αντιπαράθεσης; Πώς επίσης, πάτερ, μιλάς για πνευματικότητα, όταν ήδη έχεις επιτεθεί, απροκλήτως και απροσκλήτως επαναλαμβάνω, με τρόπο αγενή και ανάρμοστο για τον οιονδήποτε, πόσο μάλλον για εκκλησιαστικό άνδρα;

Τέλος, και μάλλον πιο επί της ουσίας εν προκειμένω, σου επιστρέφω τον χαρακτηρισμό του δοκητισμού παρά την άστοχη χρήση του εκ μέρους σου. Εσύ εξάπαντος πλέεις σε ύδατα εκκλησιαστικού μονοφυσιτισμού. Θεωρείς την Εκκλησία μια άσαρκη αγγελική κοινωνία άνευ σκανδάλων, στην οποία οφείλουμε να κάνουμε υπακοή στην επίσημη ηγεσία της απροϋπόθετα και να κλείνουμε τα μάτια στην εξόφθαλμη εκτροπή της, την οποία τόσο συχνά γευόμαστε στις μέρες μας. Το αστείο φυσικά είναι πως, αν αυτό συνέβαινε σε προσωπικό επίπεδο και εδιώκεσο από τον οικείο σου προϊστάμενο, τότε θα εξανίστασο και θα επιζητούσες τη στήριξη όλων μας. Τώρα όμως, ας το παίξουμε και λίγο αββάδες της ερήμου. Βλέπεις, ο Τυχικός και η Κύπρος κείνται μακράν…

Παλιόφιλος εκ του έκπαλαι φίλου και ουχί εκ του παλιανθρώπου. Πόσο όμως εύκολα οι λέξεις και τα πράγματα μπορεί να αλλάξουν… Κλείνοντας θα αντιπρότεινα στον αγαπητό κατά τα άλλα και πάντοτε – κακία δεν κρατάμε ποτέ! – προ της ενάρξεως μιας συζήτησης ή και απλής διάνοιξης του στόματος, να διυλίζουμε τα λεγόμενά μας. Και ο τρόπος. Αχ αυτός ο τρόπος! Πόσο σημαντικός είναι... Μη με αναγκάζεις να αποφανθώ για τις μέρες μας το καινό ρηθέν: ουδείς αγενέστερος των (ας συμπληρώσει ο καθένας ό,τι νομίζει) αν δεν υπήρχαν οι ορθόδοξοι εν Ελλάδι κληρικοί! Μακάρι να το είχαν αυτό το χάρισμα από καθαρό επαγγελματισμό και μόνο. Μακάρι...

 

 

Κ.Ν.

Λάρισα, 16/6/2026

 

Υ.Γ. Θα έκλεινα με το τετριμμένο “φίλος μεν πατήρ, φιλτάτη δε αλήθεια”, αλλά αποφάσισα να καταστώ πιο γενναιόδωρος: “το βιβλίο, παπά μου, χάρισμά σου! Εις ανάμνησιν των παλαιών καλών ημερών...”