Η εικόνα της ντροπής: Όταν η Εκκλησία μοιάζει περισσότερο με εναλλαγή εξουσίας παρά με πνευματική οικογένεια

Η φωτογραφία που κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες προκαλεί θλίψη, προβληματισμό και αγανάκτηση. Ένας κληρικός κάθεται στο πλατύσκαλο της Μητροπόλεως Πάφου, δίπλα σε λίγες βαλίτσες και προσωπικά αντικείμενα. Σύμφωνα με όσα αναφέρονται, πρόκειται για τον Μητροπολίτη Τυχικό, από τον οποίο ζητήθηκε  να αποχωρήσει από τη Μητρόπολη μετά τις εξελίξεις και την άφιξη του νέου Μητροπολίτη.

Ανεξάρτητα από τις αποφάσεις που έχουν ληφθεί, ανεξάρτητα από τις διαφωνίες, τις κρίσεις και τις αντιπαραθέσεις που προηγήθηκαν, η εικόνα αυτή δεν τιμά κανέναν. Δεν τιμά την Εκκλησία. Δεν τιμά τον θεσμό. Δεν τιμά την ίδια την χριστιανική παράδοση που διδάσκει τον σεβασμό προς τον άνθρωπο και την αγάπη ακόμη και προς εκείνον με τον οποίο διαφωνούμε.

Διότι εδώ δεν κρίνεται πλέον ένα διοικητικό ζήτημα. Κρίνεται ο τρόπος. Κρίνεται η συμπεριφορά. Κρίνεται η μαρτυρία που δίνει η Εκκλησία προς τον λαό της.

Είναι δυνατόν να μην είχε προβλεφθεί μια αξιοπρεπής και ανθρώπινη λύση για τη διαμονή και τη μετάβαση ενός Μητροπολίτη που  υπηρέτησε την Εκκλησία έστω και υπό αντίξοες συνθήκες; Είναι δυνατόν η εικόνα που μένει να είναι εκείνη ενός ανθρώπου καθισμένου στο κατώφλι, με τα λιγοστά υπάρχοντά του, σαν να πρόκειται για μια απλή διαδικασία εκκένωσης γραφείου; Ή το ακόμη χειρότερο: σα να τον πετάμε  στο δρόμο; Μα είναι δυνατόν; Επίσκοπος της Εκκλησίας μας είναι, δεν είναι κάποιος του δρόμου…

Η Εκκλησία οφείλει να λειτουργεί με πνεύμα διάκρισης, συγχωρητικότητας, συγκατάβασης και φιλανθρωπίας. Όταν όμως η διοικητική εξουσία προβάλλεται πάνω από την ποιμαντική ευαισθησία, τότε δημιουργείται η αίσθηση ότι δεν παρακολουθούμε μια εκκλησιαστική διαδικασία αλλά μια ψυχρή εναλλαγή εξουσίας.

Αυτό που πληγώνει περισσότερο δεν είναι μόνο η συγκεκριμένη εικόνα. Είναι η αίσθηση μιας γενικότερης επιθετικότητας, μιας άρνησης διαλόγου και μιας απουσίας στοιχειώδους μέριμνας για τον άνθρωπο. Είναι η αντίφαση ανάμεσα στα λόγια περί αγάπης, ταπείνωσης και αδελφοσύνης και στις εικόνες που τελικά φτάνουν στα μάτια των πιστών.

Ο κόσμος δεν περιμένει από τους εκκλησιαστικούς ηγέτες να είναι αλάνθαστοι. Περιμένει όμως να είναι διαφορετικοί. Να αποτελούν παράδειγμα ήθους προς μίμηση και όχι διαχειριστές συσχετισμών δύναμης. Να δείχνουν έμπρακτα ότι η αγάπη δεν είναι έπει πτερόεν, δεν είναι σύνθημα αλλά στάση ζωής.

Η συγκεκριμένη εικόνα, είτε αποτυπώνει ολόκληρη είτε μόνο μέρος της πραγματικότητας, έχει ήδη χαραχθεί στη συνείδηση πολλών πιστών ως ένα οδυνηρό σύμβολο. Ένα σύμβολο που γεννά το ερώτημα αν η Εκκλησία πορεύεται με το πνεύμα του Ευαγγελίου ή αν εγκλωβίζεται ολοένα και περισσότερο σε λογικές εξουσίας.

Γιατί όταν ένας άνθρωπος της Εκκλησίας βρίσκεται μόνος στο κατώφλι, με τις βαλίτσες του δίπλα του, το ζήτημα δεν είναι πλέον ποιος έχει δίκιο και ποιος άδικο. Το ζήτημα είναι αν χάθηκε η ανθρωπιά.

Και αν χάθηκε η ανθρωπιά, τότε η μεγαλύτερη ήττα δεν είναι προσωπική. Είναι εκκλησιαστική. Είναι ηθική. Είναι πνευματική.

Χ- ΨΑΛΜΟΣ/ Χριστόδουλος- Κωνσταντίνος Τζούμας 

https://exapsalmos.gr