Ὅταν ἔβλεπε μοναχοὺς νὰ πηγαίνουν νὰ ἐξομολογηθοῦν στὸν ὅσιο, γελοῦσε. Τοὺς περιγελοῦσε. Τοὺς εἰρωνευόταν. Τοὺς κορόϊδευε. Καὶ ὅ,τι καὶ ἂν συνέβαινε, αὐτὸς τὸ ἔριχνε στὸ ἀστεῖο!
Ὁ ὅσιος Παΐσιος κρατοῦσε μιὰ “παράξενη” στάση. Ἔδειχνε ἀπέραντη ἀνοχή. Μακροθυμοῦσε. Γιατί ὅμως;
Ἡ στάση του ἦταν ἀνεξήγητη. Καὶ γι’ αὐτό, ἀγανακτισμένοι, οἱ γέροντες τῆς Μονῆς ἐπῆγαν νὰ συμβουλευθοῦν ἕναν μεγάλο γέροντα. Τοῦ ἐξέθεσαν τὴν κατάσταση ποὺ εἶχε διαμορφωθεῖ. Τοῦ μίλησαν γιὰ τοὺς κινδύνους, ποὺ ἐγκυμονοῦσε. Καὶ ἐκεῖνος συμφώνησε μαζί τους. Καὶ ἐδέχθη νὰ παρέμβει στὸν ὅσιο Παϊσιο συμβουλευτικά. Καὶ τὸ ἔκαμε.
Τοῦ εἶπε:
-Δὲν τὸ βλέπεις, τί κατήφορο ἔχει πάρει ὁ ἄνθρωπος αὐτός; Πῶς τὸν ἀνέχεσαι; Δὲν τὸ καταλαβαίνεις ὅτι θὰ γίνει ἀφορμὴ ζημιᾶς γιὰ ὅλη τὴν ἀδελφότητα; Θέλουν πολύ, ἄνθρωποι ἀδύνατοι, νὰ πάρουν τὴν “κάτω βόλτα”; Ἔχεις εὐθύνη! Κόψε του τὴν φόρα! Τιμώρησε τον! Βάλε του ἐπιτίμιο! Διαφορετικά, νὰ τὸ ξέρεις: Θὰ δώσεις λόγο στὸν Θεό! Θὰ ἔχεις σὺ τὸ κρῖμα!
Τοῦ ἀπάντησε ὁ ὅσιος:
-Τὴν κατάσταση τὴν ξέρω. Τὴν ζῶ. Καὶ μὲ βασανίζει. Νύχτα-ἡμέρα. Μὰ τί νὰ κάμω; Νὰ τὸν τιμωρήσω; Δὲν θὰ τὸ κατανοήσει! Καὶ ὁ Σατανᾶς περιμένει, νὰ εὕρει εὐκαιρία νὰ τὸν σύρει στὴν ἀπώλεια. Καὶ ἐκεῖνος ὁ ταλαίπωρος ἀφορμὴ περιμένει. Νὰ ἀκούσει, ἔστω καὶ μιὰ λέξη αὐστηρή, γιὰ νὰ φύγει ἀπὸ τὸ μοναστήρι. Μιὰ γιὰ πάντα! Καὶ νὰ ἐπιστρέψει στὸν κόσμο. Μιὰ γιὰ πάντα! Τί λές, ἀδελφέ; Νὰ τὸν σπρώξω; Μήπως εἶναι καλύτερο, νὰ κάμωμε μαζὶ μιὰ προσευχὴ νὰ τὸν συνετίσει ὁ Κύριος;
Καὶ οἱ δυὸ γέροντες συμφώνησαν. Καὶ ἔκαμαν προσευχή. Πολλὴ προσευχή.
Ἡ ἀπάντηση τοῦ Θεοῦ δὲν ἄργησε νὰ ἔλθει. Ὁ καταφρονητὴς ἱερομόναχος ἦλθε σὲ συναίσθηση. Καὶ ἐπῆγε στὸν ὅσιο νὰ ἐξομολογηθεῖ. Καὶ ἐξομολογήθηκε. Πιὸ πολὺ μὲ τὰ δάκρυα του, παρὰ μὲ τὰ λόγια του.
Διορθώθηκε. Τὰ ἔκοψε ὅλα. Καὶ ἔγινε ὑπόδειγμα σωστῆς πνευματικῆς ζωῆς.
Τὸν ἔσωσε ἡ χριστομίμητη ἀνοχή, μακροθυμία καὶ καρτερία τοῦ ὁσίου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου