Ὁ,τι ὁ Θεὸς ἐπέτρεψε νὰ ἔχουμε, εἶναι μόνο γιὰ καλό, Κραγιόπουλος Συμεών Ἱερεύς

Στὰ χρόνια μας ἐμφανίζονται καὶ ψυχοπάθειες σὲ βαπτισμένους ἀνθρώπους, καὶ ὁ λόγος δὲν εἶναι ὅτι κάτι κακὸ ἔκαναν αὐτοί. Μπορεῖ βέβαια νὰ ἔχουμε καὶ τέτοιες περιπτώσεις. Ἀλλὰ τὶς περισσότερες φορὲς εἶναι ἡ ψυχοσύνθεση ποὺ ἔχει κανεὶς ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ δημιουργεῖται ἡ ὕπαρξή του, εἶναι οἱ καταβολὲς ποὺ ἔχει ἀπὸ τὴν ὥρα τῆς συλλήψεώς του, οἱ ὁποῖες συμβάλλουν στὴν ἐμφάνιση ψυχοπάθειας. Ὅμως οἱ διάφορες ψυχοπάθειες, ποὺ ὑπάρχουν, εἶναι μόνο γιὰ καλὸ· δὲν εἶναι γιὰ κακό. Βέβαια, ὁ ἄνθρωπος ἀρχίζει –μὲ τὸ δίκιο του– νὰ λέει: «Γιατί σ’ ἐμένα;»· καὶ τρομάζει, ἀνησυχεῖ, δυσκολεύεται, καὶ μερικὲς φορὲς νιώθει νὰ χάνεται, νὰ καταποντίζεται. Ἐμεῖς τὰ βλέπουμε ἔτσι. Δὲν ξέρουμε τί λέει ὁ Θεός. Μπορεῖ κάποιος νὰ φύγει ἀπὸ αὐτὸν τὸν κόσμο καὶ νὰ αἰσθάνεται ὁ ἴδιος ὅτι χάνεται, ἐπειδὴ ἀκριβῶς εἶναι ὑπὸ τὴν ἐπήρεια τέτοιων καταστάσεων, καὶ νὰ νομίζουν καὶ ἄλλοι γύρω του ὅτι χάνεται, καὶ νὰ μὴ χάνεται καθόλου.

Μὲ τὸν θάνατο χωρίζει ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα. Αὐτὲς οἱ καταβολὲς οἱ μὴ ὑγιεῖς καὶ ἡ ὅλη ἀρρωστημένη ψυχοσύνθεση ὑπάρχουν κυρίως στὴν ἐπαφὴ τῆς ψυχῆς μὲ τὸ σῶμα, τοῦ σώματος μὲ τὴν ψυχή, σ’ αὐτὴ τὴν κοινὴ λειτουργία ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὰ δύο αὐτὰ στοιχεῖα τοῦ ἀνθρώπου. Ὅταν χωρίζει ἡ ψυχὴ ἀπὸ τὸ σῶμα, λυτρώνεται ὁ ἄνθρωπος ἀπὸ ὅλα αὐτὰ τὰ κουσούρια· καὶ ἀνάλογα μὲ τὴν πίστη ποὺ ἔδειξε, ὅσο ζοῦσε, ἀνάλογα μὲ τὴν ὑπομονὴ ποὺ ἔδειξε, ἀνάλογα μὲ τὴν ἐλπίδα ποὺ εἶχε στὸν Θεό, φεύγει τρισχαριτωμένος στὸν ἄλλο κόσμο. Καὶ καθὼς ἡ ὅλη στάση του, ὅσο ἐξαρτιόταν ἀπὸ αὐτόν, ἦταν τέτοια ποὺ ὁ Θεὸς τὸν ἔσωσε, αὐτὸς ἔχει νὰ λάβει πολὺ μισθό, ἕνεκα τοῦ ὅτι ταλαιπωρήθηκε πάρα πολύ. Καὶ δὲν ταλαιπωρήθηκε ἐπειδὴ αὐτὸς προσωπικὰ ἔφταιγε. Ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα φταίει. Μὴ θεωροῦμε ὅτι ἐμεῖς δὲν φταῖμε. Ἐξίσου φταῖμε κι ἐμεῖς, ποὺ εἴμαστε ἔξω ἀπὸ μιὰ τέτοια περίπτωση. Δὲν φταίει μόνο ἐκεῖνος ποὺ ἔχει τέτοιες καταστάσεις ἢ μόνο οἱ πρόγονοί του.

«Καὶ τὴν ψυχὴν καὶ τὸ σῶμα ἀπαθῆ ἔκτισεν ὁ Θεὸς· διὰ δὲ τῆς παρακοῆς ἐξέπεσεν εἰς πάθη», λέει ὁ ἀββᾶς Βαρσανούφιος (Ερωτ. 246). Ὁ Θεὸς λοιπὸν ἔκανε ἀπαθῆ τὸν ἄνθρωπο, καὶ τὴν ψυχή του καὶ τὸ σῶμα, ἀλλὰ ὅμως λόγῳ τῆς παρακοῆς ἔρχονται ὅλα αὐτὰ τὰ κακά. Καὶ νομίζω ὅτι ὑπάρχει μεγάλη σύγχυση στοὺς ἀνθρώπους, ἕνα κομφούζιο· οἱ ἄνθρωποι μπερδεύονται, μπλέκονται. Σὺν τοῖς ἄλλοις, οἱ μὲν (οἱ ὑγιεῖς) κοροϊδεύουν τους δέ, τοὺς ὑποτιμοῦν, σὰν νὰ ἤθελαν ἐκεῖνοι νὰ εἶναι μικρόνοες ἢ ἀρρωστημένοι ἢ ὅ,τι ἄλλο εἶναι ἢ ἔχουν. Ὅλα αὐτὰ εἶναι πολὺ ἐπικίνδυνα. Ὀφείλουμε νὰ σεβόμαστε τὴν καθεμιὰ ψυχή, κι ἂν ἀκόμη ἡ ψυχὴ αὐτὴ εἶναι μπλοκαρισμένη καὶ παγιδευμένη σὲ ἀρρωστημένες καταστάσεις. Κάθε ἄνθρωπο νὰ σεβόμαστε, καὶ γιὰ κάθε ἄνθρωπο νὰ ἐλπίζουμε καὶ νὰ πιστεύουμε ὅτι ὁ Θεὸς μπορεῖ νὰ τὸν σώσει.

Ἐὰν λοιπὸν τὰ καταλάβουμε αὐτὰ σωστὰ καὶ τὰ ἀντιμετωπίσουμε σωστά, νομίζω ὅτι ὄντως μετὰ δὲν ἔχει κανεὶς πρόβλημα: «Γιατί νὰ εἶμαι ἔτσι; Γιατί νὰ εἶμαι ἀλλιῶς; Γιατί νὰ κληρονομήσω ἕναν τέτοιο χαρακτῆρα; Γιατί νὰ γεννηθῶ μὲ ἕναν τέτοιο χαρακτῆρα –μὲ τέτοια κουσούρια, μὲ τέτοια ψυχοσύνθεση, μὲ τέτοια κατάσταση;» Δὲν ἔχει πλέον τέτοιο πρόβλημα κανείς, ὅταν τὰ ἀκούσει ἔτσι καὶ τὰ ἀποδεχθεῖ, τὰ πιστέψει ἔτσι ὅπως λέμε καὶ δεῖ μέσα σὲ ὅλα αὐτά, ὅσο κι ἂν φαίνεται παράδοξο, τὴν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, ποὺ γιὰ καλὸ τοῦ ἐπέτρεψε νὰ εἶναι τοῦτο, νὰ εἶναι ἐκεῖνο. Ἐὰν τὰ πάρει κανεὶς ἔτσι, δὲν ἔχει πλέον πρόβλημα γιατί νὰ εἶναι ἔτσι, γιατί νὰ εἶναι ἀλλιῶς, ἀλλὰ μέριμνά του εἶναι πῶς θὰ ἐνεργήσει σωστότερα, γιὰ νὰ βγεῖ ἀπὸ ὅλα αὐτὰ ὄντως καλό. Διότι αὐτὰ βοηθοῦν πάρα πολὺ στὸ νὰ ταπεινωθεῖ κανείς, νὰ μετανοήσει, νὰ ἀπαγκιστρωθεῖ ἀπὸ τὰ ἐγκόσμια, νὰ ἐλπίσει στὸν Θεό.

https://agiazoni.gr