Του Παναγιώτη Λιάκου
Άουσβιτς, Χίτλερ, Ολοκαύτωμα, Χίμλερ, Χάιντριχ, Νταχάου, Τρεμπλίνκα, Γκέρινγκ, Μπούχενβαλντ, Δίστομο, Γκέμπελς, Μπέργκεν Μπέλσεν, Καισαριανή, Στράιχερ, Κάνδανος, Μπάμπι Γιαρ. Ονόματα που συμβολίζουν καταστάσεις και γεγονότα, για τα οποία ουδεμία ευθύνη φέρει η Ελλάδα. Το έθνος μας δεν… ταΐστηκε με τις σάρκες Σλάβων, Εβραίων, γύφτων, ομοφυλόφιλων, μη «αρίων». Ο γερμανισμός τα γέννησε όσα γεγονότα θυμόμαστε διαβάζοντας τα τοπωνύμια και τα ονόματα στην αρχή του κειμένου. Τα θυμόμαστε πολύ καλά και οι λογαριασμοί μας δεν έκλεισαν ακόμη. Οι συμφορές που μας προκάλεσαν δεν έχουν «ξεχρεωθεί». Γι’ αυτό και είναι κάπως αταίριαστο να έρχονται Γερμανοί στην Ελλάδα να μας διδάξουν αντιρατσισμό.
Ο λόγος γίνεται για το άρθρο χθες, εδώ στη στήλη. Έκανε αναφορά στο «αντιρατσιστικό» βίντεο των Lidl (πουλάνε και πολιτική άποψη πέρα από τυριά, σαλάμια και απορρυπαντικά). Σ’ αυτό, μια Μπεσκατούλ Μουταχαρί που φορούσε νικάμπ έπιασε δουλειά, συστήθηκε στους συναδέλφους της, οι Έλληνες στράβωσαν με το όνομά της και της πρότειναν να το κάνει Μπέκι. Στο τέλος, υποχώρησαν οι Έλληνες και μια υπάλληλος έφερε τετράδιο και στιλό για να γράψει το όνομα «Μπεσκατούλ» και να το αποστηθίσει.
Στους τίτλους τέλους του βίντεο διαβάζουμε: «Το όνομά μας δεν είναι αστείο. Είναι η ιστορία μας». Δηλαδή, δεν πρέπει η μειοψηφία να εξελληνιστεί ή να προσαρμοστεί έστω πρόχειρα ή προσχηματικά στα ελληνικά ήθη και έθιμα. Η ελληνική πλειονότητα θα πρέπει να δεχτεί την ενσωμάτωση ισλαμιστών μεταναστών ως εντελώς ξεχωριστή κοινότητα (και στη συνέχεια μειονότητα). Οι πολλοί γηγενείς να υποκύψουν στη βούληση των λίγων εποίκων. Να κάνουμε δηλαδή το αντίθετο απ’ ό,τι έκαναν οι Έλληνες που πήγαν στην Αμερική και προσπάθησαν στη «Ρώμη» να φερθούν «όπως οι Ρωμαίοι».
Η Μπεσκατούλ Μουταχαρί των Lidl δεν είναι σαν τον Γιάννη Παπαδόπουλο, που πήγε στη Νέα Υόρκη για το μεροκάματο και μετέτρεψε το ονοματεπώνυμό του σε Τζον Πάπας για να διευκολύνει τους Αμερικανούς να το προφέρουν. Και τότε, τα χρόνια της μετανάστευσης (που δυστυχώς συνεχίζονται) δεν υπήρχε κάνα Lidl στη Νέα Υόρκη για να προτείνει στους Αμερικανούς να μάθουν απ’ έξω κι ανακατωτά τα ελληνικά ονόματα και να τα προφέρουν και σωστά.
Και η Μπεσκατούλ Μουταχαρί, αν περάσει η προπαγάνδα των Lidl, ακόμα κι αν «ελληνοποιηθεί» δεν θα χρειαστεί να δώσει τον όρκο που δίνουν όσοι αποκτούν την αμερικανική υπηκοότητα: «Δηλώνω επίσημα, με όρκο, ότι αποποιούμαι πλήρως και ολοκληρωτικά κάθε πίστη και αφοσίωση σε οποιονδήποτε ξένο ηγεμόνα, ηγέτιδα, κράτος ή κυριαρχία του οποίου ή υπήκοος ή πολίτης ήμουν μέχρι τώρα. Θα υποστηρίζω και θα υπερασπίζομαι το Σύνταγμα και τους νόμους των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής εναντίον όλων των εχθρών, ξένων και εσωτερικών, ότι θα δείχνω αληθινή πίστη και αφοσίωση σε αυτά, ότι θα φέρω όπλα υπέρ των Ηνωμένων Πολιτειών όταν το απαιτεί ο νόμος, ότι θα εκτελώ μη μάχιμη υπηρεσία στις Ένοπλες Δυνάμεις των ΗΠΑ όταν το απαιτεί ο νόμος, ότι θα εκτελώ έργο εθνικής σημασίας υπό πολιτική καθοδήγηση όταν το απαιτεί ο νόμος και ότι αναλαμβάνω αυτή την υποχρέωση ελεύθερα, χωρίς καμία νοητική επιφύλαξη ή σκοπό απόκρυψης. Γι’ αυτό, ο Θεός ας με βοηθήσει».
Ο όρκος πολιτογράφησης στην Ελλάδα είναι βελούδινος. Δεν περιλαμβάνει ρητές δεσμεύσεις αποποίησης της παλιάς πατρίδας και έχει ως εξής: «Ορκίζομαι να φυλάττω πίστη στην Πατρίδα, υπακοή στο Σύνταγμα και τους νόμους του κράτους και να εκπληρώνω ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου ως Έλληνας πολίτης».
Τα Lidl ας κάνουν μαθήματα αντιρατσισμού στους συμπατριώτες τους κι ας τους πείσουν να μας επιστρέψουν το αναγκαστικό δάνειο που πήρε το Ράιχ στην Κατοχή και να μας πληρώσουν τις πολεμικές επανορθώσεις. Τις γλυκερές παπάτζες να τις πουλήσουν αλλού. Εμείς δεν θα πάρουμε, δεν είμαστε φίλοι.
4/07/2026
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου