Πολλοί, δυστυχῶς, στὸν ἐγωισμό τους δὲν θέλουν νὰ τὸ ὁμολογήσουν καὶ λένε· αὐτὴ φταίει, αὐτὸς φταίει, ἡ πεθερὰ φταίει, ὁ γαμβρός, ὁ κουνιάδος. Τίποτα ἀπὸ αὐτά. Ἐγὼ φταίω, ἐσὺ φταῖς, ἐμεῖς φταῖμε, γιατί δὲν ρωτήσαμε τὸν Χριστό. Μπορῶ νὰ κάνω, Κύριε, μὲ τὴ γυναῖκα αὐτή; Μπορῶ, νὰ κάνω μὲ τὸν ἄνδρα αὐτό; Εἶναι πράγματι ἡ Εὔα μου αὐτή; Εἶναι ἡ πλευρά μου; Εἶναι πράγματι ὁ Ἀδὰμ ὁ δικός μου αὐτός; Εἶμαι ἡ πλευρά του, θὰ ἔχουμε ἀρμολογία; Αὐτὰ παθαίνουμε ἐμεῖς. Καὶ βλέπουμε ἔρωτες, σχέσεις καὶ σχίζουμε τοὺς αἰθέρες γιὰ νὰ φτάσουμε καὶ νὰ ζήσουμε παράνομα. Καὶ ὅταν φτάσουμε στὸν γάμο, σὲ λίγους μῆνες χωρίζει, ἀκοῦμε, τὸ ἀνδρόγυνο. Αὐτοὶ ποὺ γνωρίζονται 5-10 χρόνια στὴν παρανομία, χωρίζει, λέει, τὸ ἀνδρόγυνο, διότι δὲν συμφωνοῦν στὸν χαρακτῆρα. Ὥστε 5-10 χρόνια, ποὺ κάνατε τόσα πράγματα, ποὺ γκρεμίσατε κάθε ἱερὸ καὶ ὅσιο, συμφωνούσατε τότε, τώρα δὲν συμφωνεῖτε;
Αὐτὸς εἶναι ὁ σατανᾶς, στὴν παρανομία νὰ ζεῖς, δὲν σοῦ μπαίνει στὴ μέση, ἀλλὰ τώρα ὅμως σείει τὰ πάντα. Βάζει ὁ ἄνθρωπος μόνος του τὸ χέρι του καὶ δημιουργεῖ τὸν σταυρό του. Καὶ εἶναι μεγάλο πρᾶγμα αὐτό, νὰ ἀποτύχει ὁ ἄνθρωπος στὸν γάμο. Ὁ Θεὸς ἔφτιαξε ἕναν ἄνδρα καὶ μιὰ γυναῖκα. Μὴν κοιτᾶτε ἐμεῖς ποὺ τοὺς πολλαπλασιάσαμε καὶ παίρνουμε καὶ δεύτερη καὶ τρίτη, καὶ τώρα ζητᾶμε νὰ σπάσει αὐτὸς ὁ δεσμός… Ὁ Θεὸς ἔφτιαξε μία Εὔα καὶ ἕναν Ἀδάμ. Εἴτε τὸ θέλουμε εἴτε ὄχι, ὅπως ξέρουμε, κάποια μέρα θὰ φύγουμε ἀπὸ ἐδῶ καὶ ὁ Χριστὸς δὲν θὰ μᾶς κρίνει πῶς νομοθέτησε ὁ κόσμος καὶ ποῦθε φυσοῦν οἱ ἄνεμοι, ἀλλὰ πῶς νομοθέτησε Ἐκεῖνος. Εἴμαστε δημιουργήματά Του καὶ ἔπρεπε νὰ συμβουλευόμαστε τὸν νόμο Του καὶ νὰ Τὸν ρωτούσαμε.
Ὑπάρχουν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη δύο περιπτώσεις ποὺ ὑπενθυμίζουν στὸν ἄνθρωπο ἐπάνω στὸν γάμο του, ἐὰν θέλει νὰ ἐπιτύχει. Μὴ βλέπεις, ποιός εἶναι ψηλὸς καὶ ποιά περπατάει ὡραία. Λέει μιὰ λαϊκὴ παροιμία· «μὲ τὸ μπόι μου βρῆκα, μὲ τὴ γνώμη μου δὲν βρῆκα». Αὐτὸ εἶναι σπουδαῖο γνωμικό, βγαλμένο ἀπὸ τὴν πεῖρα. Ἐὰν ρωτούσαμε τὸν Χριστό, θὰ εἴχαμε λιγότερους σταυροὺς μέσα στὰ ἀνδρόγυνα καὶ λιγότερες θλίψεις. Ποιός εἶναι ἐκεῖνος ἢ ἐκείνη, ποὺ φτάνει καὶ στὴ γνώμη μου; Νὰ κατέβει λίγο πιὸ κάτω καὶ νὰ ἀνέβει αὐτὸς λίγο πιὸ πάνω, διότι χρειάζεται νὰ γίνεται αὐτὸς ὁ συνδυασμός.
Στὸ ὅρος Σινᾶ ὁ Θεὸς κατέβηκε καὶ ὁ Μωυσῆς ἀνέβηκε 2.300 μέτρα καὶ ἐκεῖ ἔζησαν ἐνώπιον ἐνωπίῳ γιὰ 40 ἡμέρες καὶ μᾶς ἔφερε τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Ἀνέβηκε ὁ Μωυσῆς ὅσο μποροῦσε καὶ συγκατέβηκε ὁ Θεὸς καὶ ἔγινε ἐκεῖ ἡ συνάντηση. Αὐτὸ ἀκριβῶς πρέπει καὶ στὸ ἀνδρόγυνο νὰ γίνεται. Χρειάζονται ἀμοιβαῖες ὑποχωρήσεις, διότι ὁ σατανᾶς δημιουργεῖ καταστάσεις. Ἄν, ὅμως, θελήσει νὰ κοντύνει καὶ ὁ ἄλλος λίγο νὰ σηκωθεῖ, μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ θὰ ἔχουν τὴν ἴδια γνώμη. Αὐτὰ ὅμως ἐπιτυγχάνονται μὲ τὴν ἐφαρμογὴ τῶν ἀρχῶν τοῦ Εὐαγγελίου. Ἀλλὰ ὅταν ὁ γάμος ἔρχεται ἀπὸ ἐγωισμό, ἀπὸ σάρκα, ἀπὸ συμφέρον καὶ οὕτω καθ’ ἑξῆς, τότε δὲν ἔχει αὐτὴ τὴν εὐλογία τῆς ὁμονοίας.
Καὶ ὑπάρχουν μέσα στὰ ἀνδρόγυνα σταυροί. Ὁ Χριστὸς ὅμως τοὺς μὲν τοὺς κατεβάζει ἀπὸ ἀγάπη, τοὺς δὲ τοὺς ἀνεβάζει μὲ τὴν χάρη Του. Εἴδατε στὴ βυζαντινὴ εἰκόνα τοὺς Ἀποστόλους Πέτρο καὶ Παῦλο, πῶς κρατᾶνε μαζὶ τὴν Ἐκκλησία; Ὁ ἕνας εἶναι στὸ ἕνα μέρος καὶ ὁ ἄλλος στὸ ἄλλο. Ἐσύ, Πέτρε, κρατᾶς ἐξίσου τὴν Ἐκκλησία μὲ τὸν Παῦλο; Ναί, γιατί ὁ Παῦλος κατέβηκε καὶ ὁ Πέτρος ἀνέβηκε, καὶ αὐτὸς ὁ ὁδοστρωτῆρας τοῦ Χριστοῦ τοὺς ἔκανε νὰ ἔχουν αὐτὴ τὴν ἁρμονία. Ἔτσι τὸ σπίτι θὰ τὸ κρατήσουν καὶ οἱ δύο μαζί. Ὁ ἕνας νὰ λέει, δῶσε μου τη χάρη Σου, Κύριε, νὰ σταθῶ σωστὰ στὸν ἄξιο ἄνδρα αὐτό. Καὶ ὁ ἄλλος θὰ πρέπει νὰ ταπεινώνεται μπροστὰ στὴ θυσία τῆς γυναίκας. Εἶναι μυστήριο μέγα, ὅπως λέει ὁ Παῦλος, γι’ αὐτὸ καὶ τελευταῖα προσπαθοῦν, νὰ τὸ ξεθεμελιώσουν, νὰ σταματήσει πλέον νὰ λέγεται Μυστήριο καὶ νὰ ἔχει ἀξία, ἀλλὰ νὰ εἶναι μιὰ συνάφεια ὅπως τῶν ζώων καὶ χωρὶς ἄλλη ὑποχρέωση.
Ἄν, ἀγαπητοί, θὰ ἤθελε ὁ ἄνθρωπος νὰ ἐφαρμόσει αὐτὰ ποὺ τοῦ εἶπε ὁ Θεός, τὰ πράγματα θὰ ἦσαν πολὺ διαφορετικά. Ἀναφέρεται στὶς Παροιμίες τὸ ἑξῆς σχετικὸ μὲ τὸν γάμο· «οἶκον καὶ ὕπαρξιν μερίζουσιν πατέρες παισί, παρὰ δὲ τῷ Κυρίω ἁρμόζεται γυνὴ ἀνδρί».
Τὰ σπίτια, λέει, τὰ χωράφια καὶ τὰ ἀμπέλια τὰ κληρονομεῖς φυσιολογικὰ ἀπὸ τοὺς γονεῖς σου, τὴ γυναῖκα ὅμως, λέει, θὰ σοῦ τὴ δώσει ὁ Θεός. Γιατί Αὐτὸς ξέρει… Ἀλλὰ διότι ἐμεῖς μόνοι μας βάζουμε νὰ βροῦμε τὴν Εὔα μας ἢ τὸν Ἀδάμ μας, δὲν ἔχουμε αὐτὴ τὴν ἁρμονία καὶ δημιουργοῦμε αὐτὲς τὶς καταστάσεις ποὺ ὑπάρχουν σήμερα μέσα στὰ ἀνδρόγυνα καὶ θλιβόμαστε. Ἄλλοι ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους φέρουμε αὐτὸ τὸν σταυρὸ τῆς διαλύσεως τῆς οἰκογενείας, ἄλλοι ἀπὸ τὸ περιβάλλον μας, τὰ παιδιά μας, τοὺς προσφιλεῖς μας. Εἶναι, λοιπόν, μία τάξη ἀνθρώπων σταυροφορεμένων μέσα σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση.
[τεῦχος 20, σελ. 162 (ἀπόσπασμα)]
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου