Στο Παρίσι, στο Μέγαρο των Ηλυσίων Πεδίων, στις 25 Σεπτεμβρίου 2026, ο Λέων ΙΔ΄ εξήρε τον Διαφωτισμό ως «κατάκτηση», είπε ότι τα «ανθρώπινα δικαιώματα» - «ιδιαίτερα η θρησκευτική ελευθερία» - είναι «εγγενή στη φύση του ατόμου» και παρουσίασε την Ελευθερία, την Ισότητα, την Αδελφότητα όχι ως το σύνθημα της Επανάστασης, αλλά ως «παγκόσμιες ηθικές απαιτήσεις» που βρίσκουν στο Ευαγγέλιο «μια ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης».
Στη συνέχεια, ανέδειξε την Οικουμενική Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του 1948 σε «ορόσημο» ηθικής προόδου.
Αυτό είναι το ακριβώς αντίθετο από το Magisterium μέχρι τον Πίο ΙΒ΄.
Ο Γρηγόριος ΙΣΤ΄ , στο « Mirari vos », χαρακτήρισε τον ισχυρισμό ότι πρέπει να εγγυηθεί σε όλους την ελευθερία της συνείδησης «παραλήρημα».
Ο Πίος Θ΄ , στο « Quanta cura » και στο « Syllabus », καταδίκασε το σφάλμα σύμφωνα με το οποίο ο καθένας είναι ελεύθερος να ασπαστεί τη θρησκεία που κρίνει αληθινή· ότι δεν είναι πλέον σκόπιμο να έχει την Καθολική θρησκεία ως τη μόνη θρησκεία του Κράτους· ότι είναι αξιέπαινο να ανοίγεται η δημόσια πρακτική σε όλες τις μορφές λατρείας· ότι αυτή η πολιτική ελευθερία δεν διαφθείρει τα ήθη· και ότι ο Ρωμαίος Ποντίφικας μπορεί και πρέπει να συμφιλιωθεί με την πρόοδο, τον φιλελευθερισμό και τον σύγχρονο πολιτισμό.
Ο Λέων ΙΓ΄ , στα « Libertas » και « Immortale Dei », κόβει τον κόμπο: δεν υπάρχει φυσικό δικαίωμα στο λάθος· η αληθινή ελευθερία είναι να κάνεις το καλό· το Κράτος αναγνωρίζει την αληθινή θρησκεία, δεν την τοποθετεί στο ίδιο επίπεδο με τις ψεύτικες.
Ο Πίος Ι΄, στα « Qas primas » και « Mortalium animos », υπενθυμίζει ότι η ειρήνη και η αξιοπρέπεια δεν γεννιούνται από την εξέγερση της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, αλλά από την κοινωνική Βασιλεία του Χριστού.
Ο Πίος Ι΄ , στο « Notre charge apostolique », αποκαλύπτει την επαναστατική τριάδα για αυτό που είναι: ισότητα χωρίς ιεραρχία, ελευθερία χωρίς Αλήθεια, αδελφότητα χωρίς τον Θεό Πατέρα, μια παραποίηση της χριστιανικής αδελφότητας, όχι η εκπλήρωσή της.
Ο Λέων ΙΔ΄ κάνει το αντίθετο. Βάζει τον Κλόβις( Clodoveo) και τον Διαφωτισμό
σε μία γραμμή , σαν το βάπτισμα της Γαλλίας και η γκιλοτίνα των κληρικών και των αριστοκρατών να ανήκαν στην ίδια «ιδιοφυΐα». Αποκαλεί κατάκτηση αυτό που οι Ρωμαίοι Ποντίφικες ονόμαζαν πανούκλα . Μετατρέπει σε νόμο αυτό που το αιώνιο Ματζιστέριο ονόμαζε παραλήρημα . Κάνει το Ευαγγέλιο πηγή ενός τεκτονικού ρητού που επινοήθηκε για να εκθρονίσει τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Και, παραθέτοντας
τόν Ιωάννη Παύλο Β΄ τοποθετεί μια Διακήρυξη των Ηνωμένων Εθνών - ένα έγγραφο χωρίς Χριστό, χωρίς την Εκκλησία, χωρίς τον φυσικό νόμο που εκπληρώνεται στην Αποκάλυψη - στη θέση της Παράδοσης ως κριτήριο «ηθικής προόδου».
Ο Λέων ΙΔ΄ υποδουλώνει τον Παπισμό στη θρησκεία τής παγκοσμιοποίησης: αξιοπρέπεια χωρίς Εντολές, ελευθερία συνείδησης ενάντια στο Θέλημα του Θεού, ψευδείς θρησκείες ως ποικιλίες που πρέπει να προστατευτούν, πολυμέρεια ως ορίζοντας, «δίκαιη» εκκοσμίκευση ως πλαίσιο.
Ο Πρεβόστ υπογράφει τον χάρτη του ανθρώπου χωρίς Θεό στο αίμα των Μαρτύρων της Επανάστασης. Όπως και στο Μεγάλο Σχίσμα , αυτός που κάθεται στην Έδρα του Πέτρου δεν συγγρατείταιτο λάθος: το ευλογεί και το καθιστά αδιαμφισβήτητο δόγμα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου