Πολύς Τραμπ, άφθονη γεωπολιτική και ελάχιστη τεκμηρίωση. Αυτή είναι η πρώτη εντύπωση από το άρθρο του Ahmet Almaz στον τουρκικό ιστότοπο Haberler, το οποίο εμφανίζει τη μελλοντική διαδοχή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο περίπου ως υπόθεση αμερικανικού σχεδιασμού.
Ο αρθρογράφος συνδέει τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο με την υποστήριξη της Ουάσιγκτον και παρουσιάζει τις υποτιθέμενες επιδιώξεις του μέσα από ένα σχήμα πολιτικών και θρησκευτικών συμμαχιών. Για τόσο βαρείς ισχυρισμούς, όμως, δεν παραθέτει έγγραφα, επώνυμη μαρτυρία ή επίσημη δήλωση που να αποδεικνύει «σχέδιο Τραμπ» για την ανάδειξη συγκεκριμένου Πατριάρχη. (haberler.com)
Ο τίτλος αναγγέλλει σχέδιο. Το κείμενο προσφέρει εικασίες.
Το Φανάρι έχει Ιεράρχες, κρίση και κάλπη
Ας πληροφορηθεί ο Τούρκος αρθρογράφος κάτι στοιχειώδες: ο Οικουμενικός Πατριάρχης εκλέγεται από τους εκλέκτορες Ιεράρχες του Πατριαρχείου. Δεν διορίζεται με προεδρικό διάταγμα από την Ουάσιγκτον ούτε αναδεικνύεται επειδή κάποιος διαθέτει πρόσβαση στον Λευκό Οίκο.
Η εκλογή του ίδιου του Βαρθολομαίου, στις 22 Οκτωβρίου 1991- αλλά και του Πατριάρχου Δημητρίου προ αυτού, αποτελούν συγκεκριμένο χειροπιαστό παράδειγμα: προηγήθηκε η ανάδειξη τριπροσώπου και ακολούθησε η ομόφωνη εκλογή από τους τότε δεκαπέντε συνοδικούς Μητροπολίτες που συμμετείχαν στη διαδικασία. (brugge.orthodoxia.be). Τώρα θα είναι περισσότεροι οι Ιεράρχες που θα ψηφίσουν αν ο Πρόεδρος Ερντογάν τηρήσει την υπόσχεση που έδωσε για διεύρυνση του σώματος των εκλεκτόρων.
Οι πολιτικές γνωριμίες δεν μετατρέπονται αυτομάτως σε συνοδικές ψήφους.
Όποιος παρακάμπτει αυτή την πραγματικότητα υποτιμά τους Ιεράρχες, σαν να πρόκειται για διακοσμητικά πρόσωπα που περιμένουν οδηγίες για να επικυρώσουν μια έτοιμη απόφαση.Στην Πατριαρχική εκλογή δεν ισχύουν αυτά.
Οι εκλέκτορες έχουν γνώση των προσώπων, εμπειρία της πατριαρχικής ζωής και ευθύνη απέναντι στην Εκκλησία. Έχουν, επίσης, τη δική τους κρίση. Κανένας εξωτερικός παράγοντας δεν δικαιούται να θεωρεί την ψήφο τους δεδομένη ή εξαγοράσιμη.
Ο τίτλος αναγγέλλει σχέδιο. Το κείμενο προσφέρει εικασίες.
Στη μακραίωνη ιστορία του Πατριαρχείου έχουμε δει πολλά. Η πολιτική εξουσία δεν υπήρξε πάντοτε αδιάφορη για τον Οικουμενικό Θρόνο. Θα ήταν αφέλεια να ισχυριστούμε ότι η εκκλησιαστική ζωή εξελίσσεται έξω από τις πιέσεις και τους ανταγωνισμούς του κόσμου.
Άλλο, όμως, η αναγνώριση πιθανών επιρροών και άλλο η βεβαιότητα ότι ένας Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να «φυτέψει» Πατριάρχη.
Η πρώτη απαιτεί σοβαρή έρευνα. Η δεύτερη απαιτεί αποδείξεις που εδώ απουσιάζουν.
Και όποιος επιχειρεί να προεξοφλήσει μια εκκλησιαστική εκλογή από τις διεθνείς επαφές ενός Ιεράρχη, θα έκανε καλά να θυμάται ότι μέχρι να καταμετρηθούν οι ψήφοι, οι προβλέψεις παραμένουν προβλέψεις. Οι επιθυμίες τρίτων δεν αποτελούν αποτέλεσμα κάλπης.
Ποιον ωφελεί αυτή η αφήγηση;
Το δημοσίευμα έχει, κατά την κρίση μας, έντονα υποβολιμαίο χαρακτήρα: κατευθύνει τον αναγνώστη προς την εντύπωση ότι η επόμενη ημέρα του Πατριαρχείου σχεδιάζεται αλλού. Αυτό δεν αποδεικνύει ποιος ενδεχομένως το ενέπνευσε. Επιβάλλει, όμως, να εξετάσουμε τι πετυχαίνει η αφήγησή του.
▪️Μήπως επιχειρεί να εμφανίσει το Φανάρι ως εξάρτημα της αμερικανικής πολιτικής;
▪️Μήπως η προβολή του Ελπιδοφόρου ως δήθεν εκλεκτού της Ουάσιγκτον λειτουργεί τελικά εις βάρος του, φορτώνοντάς τον με την υποψία εξωτερικής επιβολής;
▪️Μήπως καλλιεργείται δυσπιστία απέναντι σε μια μελλοντική εκλογή, πριν ακόμη υπάρξει ζήτημα εκλογής;
Αυτά είναι θεμιτά ερωτήματα. Η ύπαρξη οργανωμένου παρασκηνίου, αντιθέτως, χρειάζεται τεκμηρίωση. Δεν θα απαντήσουμε στην αυθαίρετη βεβαιότητα του αρθρογράφου με μια δική μας αυθαίρετη βεβαιότητα.
Το αποτέλεσμα, πάντως, είναι ορατό: η συζήτηση μεταφέρεται από την εκκλησιαστική καταλληλότητα των προσώπων στις υποτιθέμενες πλάτες τους.Και αυτό δεν είναι ηθικό.
Ούτε προεξόφληση ούτε αποκλεισμός
Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος δικαιούται να κρίνεται για τη διακονία, τις αποφάσεις, τις ικανότητες και τη συμπεριφορά του στην Αρχιεπισκοπή Αμερικής. Όπως κάθε Ιεράρχης. Ούτε να αναγορεύεται προκαταβολικά σε διάδοχο ούτε να αντιμετωπίζεται ως εντολοδόχος ξένης δύναμης επειδή έτσι τον παρουσιάζει ένας σχολιαστής.Εκτός αν το επιδιώκει ο ίδιος!
Αντίστοιχα, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αυτή τη στιγμή απλώς ως το εμπόδιο που απομένει για να εξελιχθεί ένα ευφάνταστο δημοσιογραφικό σενάριο.
Το Πατριαρχείο αξίζει σοβαρότερη αντιμετώπιση και πολύ περισσότερο ο Πατριάρχης που εντός των ημερών εορτάζει την επέτειο των 35 ετών Πατριαρχίας. Και οι αναγνώστες δικαιούνται να γνωρίζουν πότε διαβάζουν εξακριβωμένη πληροφορία και πότε μια πολιτική ερμηνεία ντυμένη με τη βεβαιότητα της αποκάλυψης.
Ο κάθε Αμερικανός Πρόεδρος – εν προκειμένω ο Τραμπ -μπορεί να έχει προτιμήσεις. Ο κάθε αρθρογράφος μπορεί να γράφει σενάρια. Τον Πατριάρχη, όμως, τον εκλέγουν Ιεράρχες. Και κανένας θορυβώδης τίτλος- απ´όπου και αν εκπορεύεται- δεν μπορεί να ψηφίσει στη θέση τους.
Τουρκικός Τύπος: «Σχέδιο Τραμπ για το Πατριαρχείο» – Βάζουν τον Ελπιδοφόρο στη διαδοχή Βαρθολομαίου
- Christos Adamou
- Κατηγορία: Πατριαρχείο
- Εμφανίσεις: 1133
Νέα σενάρια για τη διαδοχή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ανοίγει τουρκικό δημοσίευμα, βάζοντας στο επίκεντρο τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο και υποστηρίζοντας ότι πίσω του βρίσκεται η Ουάσιγκτον και ο ίδιος ο Ντόναλντ Τραμπ.
Το άρθρο γνώμης του Ahmet Almaz στον δημοφιλή τουρκικό ιστότοπο Haberler έχει ήδη από τον τίτλο έντονο πολιτικό τόνο:
«Το σχέδιο Τραμπ για το Πατριαρχείο και η σκιά του Ελπιδοφόρου πάνω από τον Βαρθολομαίο».
Ο Τούρκος αρθρογράφος ξεκινά με μια μεγάλη περιήγηση στο Φανάρι και το Μπαλάτ, περνά από τη Μεγάλη του Γένους Σχολή και τη Μαράσλειο και καταλήγει εκεί όπου βρίσκεται και το πραγματικό ενδιαφέρον του κειμένου: ποιος θα διαδεχθεί τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο.
«Η σκιά του Ελπιδοφόρου πάνω από τον Βαρθολομαίο»
Ο Almaz παρουσιάζει τον Αρχιεπίσκοπο Αμερικής Ελπιδοφόρο ως ένα από τα κεντρικά πρόσωπα της επόμενης ημέρας στο Φανάρι.
Μάλιστα προχωρά ακόμη περισσότερο, υποστηρίζοντας ότι ο Ελπιδοφόρος έχει ισχυρές πλάτες στην Ουάσιγκτον και πως απολαμβάνει στήριξη από το περιβάλλον του Αμερικανού προέδρου Ντόναλντ Τραμπ.
Το άρθρο μιλά ουσιαστικά για μια «μάχη διαδοχής» που ξεπερνά τα όρια της Εκκλησίας και φτάνει μέχρι την αμερικανική πολιτική σκηνή.
«Θεολογικό σκάκι» από το Φανάρι μέχρι την Ουάσιγκτον
Σύμφωνα με τον αρθρογράφο, το ζήτημα της διαδοχής δεν είναι πλέον μόνο εκκλησιαστικό.
Το παρουσιάζει ως ένα «θεολογικό και γεωπολιτικό σκάκι», στο οποίο παίζουν ρόλο η Ουάσιγκτον, το Βατικανό και κέντρα επιρροής στον ορθόδοξο κόσμο.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει και στην Paula White, στενή συνεργάτιδα του Τραμπ σε θρησκευτικά ζητήματα, επιχειρώντας να συνδέσει το περιβάλλον του Αμερικανού προέδρου με τις εξελίξεις γύρω από το Φανάρι.
«Με την Ουάσιγκτον πίσω του»
Η πιο ηχηρή διατύπωση του άρθρου αφορά τον ίδιο τον Ελπιδοφόρο.
Ο Ahmet Almaz υποστηρίζει ότι ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής έχει βάλει στο στόχαστρο τον Οικουμενικό Θρόνο και ότι πίσω του βρίσκεται η στήριξη της Ουάσιγκτον.
Πρόκειται πάντως για εκτίμηση του αρθρογράφου. Στο δημοσίευμα δεν παρουσιάζεται επίσημη δήλωση του Ντόναλντ Τραμπ ή του Λευκού Οίκου που να επιβεβαιώνει ότι στηρίζεται συγκεκριμένος υποψήφιος για τη διαδοχή στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Ωστόσο το γεγονός ότι η συζήτηση αυτή εμφανίζεται πλέον ανοιχτά σε μεγάλο τουρκικό ειδησεογραφικό μέσο δείχνει ότι στην Τουρκία αρχίζει να μπαίνει όλο και πιο έντονα στο δημόσιο διάλογο το ερώτημα της «επόμενης ημέρας» στο Φανάρι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου